Original subtitles

ATRIÐI Í ÞESSARI MYND GÆTU VALDIÐ SUMUM ÁHORFENDUM ÓÞÆGINDUM.

Dalglish!

Dalglish!

Dalglish!

Dalglish!

Dalglish!

Dalglish!

SKOTLAND, 1951

Ég er fæddur í suðurhluta Glasgow.

Eftir hálft ár fórum við norður

á stað sem heitir Milton, sem var tiltölulega nýtt svæði.

Þar bjó ég með foreldrum mínum og Carol, eldri systur minni.

Pabbi minn var vélvirki. Þrusugóður með bíla.

Hann var ágætis leikmaður í fótbolta og leyndi á sér.

Síðan lenti hann í slysi og varð að hætta því.

Mamma kom frá þeim tíma þar sem karlmennirnir unnu

og móðirin sá um þig, gaf þér mat og þreif þig.

Nokkuð hefðbundið fjölskylduheimili.

Skólum er skipt upp

í kaþólska skóla og skóla mótmælendatrúar.

Kaþólski skólinn var kominn með nýjan fótboltavöll.

Ég sagði við mömmu: "Ég vil fara í þennan skóla."

Hún sagði: "Þú getur það ekki. Röng trú."

Það var svolítið menningarstríð í kringum allt svona.

Það var nokkuð strembið.

Heppilega skipti ég mér aldrei af neinu svoleiðis.

Ég vildi bara spila fótbolta.

Það var ekki á neinum velli. Þetta var á steypu.

Pabbi minn fór með mig á Rangers-leiki þegar ég var ungur.

Hann var Rangers aðdáandi.

Wilson nær honum yfir.

Hann skallar boltann og mark!

Við horfðum á leikina og komum svo aftur.

Við vorum heppnir að hafa smá grænu í bakgarðinum.

Þá vorum við mikið að sparka í boltann.

Þegar ég var fjórtán ára fluttum við frá norður Glasgow til suðurhlutans.

Það var húsaröð af blokkum.

Þetta var handan við götuna frá Ibrox leikvanginum.

Enginn óskaði sér þess að ná lokaprófunum

en allir vildu verða fótboltamenn.

Á fimmtán ára aldrinum, hætti ég í skóla.

Þá fór ég að starfa sem byrjandi í húsgagnasmíðum.

Mér datt í hug að betra væri fyrir mig að öðlast einhverja vinnureynslu.

Ég á engan fótboltaferil að baki.

Móðir hans vildi fá fleiri hillur í skápinn.

Timbrið var of stórt.

Hann setti það á milli tveggja stóla til að stytta hluta

og hann skar annan stólinn þarna á sama tíma.

Ég var ekki góður í þessu.

Byrjuðum að spila eftirmiðdaginn fyrir Glasgow United.

Við spiluðum gegn yngri strákunum í Celtic liðinu.

Knattspyrnustjórinn Jock Stein var á leiknum og horfði

og ég skoraði eitt markið.

Hann sagði: "Okkur líst vel á þennan gutta, númer fjögur."

"Við tökum hann."

Ég sagði við pabba:

"Ég hélt að þú vildir að ég myndi spila með Rangers."

Hann sagði: "Celtic væri það besta í stöðunni fyrir þig núna."

Ég man eftir þessum leik. Hann var stórkostlegur.

Þá hefjum við úrslitaleik tólfta Evrópubikarsins.

Jock Stein vann Evrópubikarinn

með leikmönnum sem fæddust og ólust upp 40 kílómetrum

frá Celtic Park í Glasgow.

Það var ótrúlegt.

Að vera fyrsta skoska liðið,

að vera fyrsta skoska liðið til að ná slíkum árangri,

var meiriháttar fyrir okkur.

Afar öflugur hópur af fólki, alveg framúrskarandi lið.

Að reyna að fá evrópska medalíu

og fá skoðunarferð um borgina.

Að ferðast um með rútu.

Það var stóri draumurinn minn.

Sautján ára var ég byrjaður að æfa með Evrópumeisturum.

Fyrirliðinn, Billy McNeill sagði við mig,

"Ég sæki þig í fyrramálið."

Ég tel það hafa endurspeglað vel

hversu hógværir leikmennirnir voru.

Þrátt fyrir alla velgengnina þeirra.

Koma svo. Koma svo, Dixie.

Komdu þér fyrir framan þessa stráka, koma svo.

Kenny bættist við hópinn og það sem kom á óvart

var hversu reiðubúinn og léttilega hann gat stigið inn á völlinn

og spilað með reyndum leikmönnum.

Án þess að verða sér til vandræða.

Okkur fannst það öllum greinilegt að hann væri með einstakan hæfileika.

Koma svo!

Áfram, Frank. Áfram Frank. Áfram með þig.

Ekki gefast upp.

Ég var miðjumaður.

Koma svo. Ýttu honum, Freddie.

Um eitt árið, ákvað Jock Stein að draga mig til hliðar.

Hann sagði, "Þú ert með tvo sóknarmenn þarna."

Þarna átt þú að vera.

Svo eru þrír menn fyrir aftan þig á miðjum vellinum.

Þetta verður staðan þín.

Stóri Jock vildi að ég myndi stíga fram og koma mér áfram.

Celtic! Celtic!

Á tuttugu ára aldrinum

hófst frumraun mín fyrir Celtic.

Við spiluðum gegn Rangers á Ibrox.

Rangers! Rangers!

Celtic! Celtic! Celtic!

Við vorum að vinna, 1-0.

Hughes færir sig framar...

Það er komin vítaspyrna.

Vítaspyrna.

Fyrirliðinn, Billy McNeill, kom upp að mér og sagði,

"Þú tekur þetta."

Ég sagði "Nei."

Ég kunni ekki að meta alla þá trú sem hann hafði á mér.

Ég var bara hræddur.

Hann segir: "Svona nú, þú tekur þetta."

Celtic! Celtic!

Ég er taugaóstyrkur. Ég beygði mig og batt reimarnar.

Ég þurfti þess ekki.

Ég batt þær bara vegna þess að þarna var ég skjálfandi.

í öllum vítaspyrnum sem ég hafði séð hjá Rangers

fór markmaðurinn yfirleitt á hnéð og svo til hægri.

Mér datt þá í hug að taka áhættuna.

Dalglish gegn McCloy.

Við unnum, 2-0.

Það var mikill sigur.

Ekki vegna þess að þetta var glæsilegt markskot.

Heldur vegna þess að svona getur kortlagt allt lífið fyrir þig, ekki satt?

Við spiluðum gegn þeim þrisvar sinnum á aðeins einum mánuði.

Ég skoraði mark í hverjum leik.

Dalglish skorar.

Í framlínunni er ljóst að Ken Dalglish verður betri með hverjum leik.

ÉG VIL ALDREI YFIRGEFA CELTIC SEGIR KENNY DALGLISH

Þegar við vorum að æfa alla morgna og í hádeginu

fóru Celtics-menn á veitingastað þar sem við fórum í hádegismat

og síðan héldum við áfram að æfa eftir hádegi.

Staðurinn hét The Beechwood.

Við fórum þangað í kvöldverð og Marina vann þarna.

Hún var bráðgáfuð og fjölskyldumiðuð.

Það hentaði mér vel

vegna þess að fjölskyldan er það mikilvægasta í lífinu.

Var það ekki töluvert síðar

þar sem þú komst að því hvers vegna Kenny roðnaði?

Jú.

Roðnaði hann vegna þess að hann laðaðist að þér?

En það tók hann langan tíma að bjóða þér á stefnumót.

Já, það tók hann þrjú ár.

Hann beið þangað til að foreldrar mínir fóru í frí til Jersey.

Ég held að hann hafi verið svolítið hræddur við pabba minn.

Of hræddur við að bjóða mér út.

Ég var í símanum við vin minn og ég velti fyrir mér,

"Hvernig bíl ætli hann eigi?"

Hann kom röltandi niður götuna.

Síðan tókum við strætisvagn. Við fórum í bíó.

Síðan fengum við okkur fisk og franskar.

Ég var óviss um hvort hana líkaði við fiskinn og franskarnar

en mér fannst þetta æðislegt.

Aftur yfir til Dalglish...

Glæsileg frammistaða og glæsilegt mark!

Við giftum okkur árið 1974 á 21. afmælisdegi Marinu.

Mér fannst ég vera pínu sniðugur.

Þannig að, ef ég gleymi afmælisdeginum hennar,

þá gleymi ég líka brúðkaupsafmælinu.

Ég var kaþólsk og Kenny tilheyrði mótmælendatrú.

Hann var í mótmælendatrú að spila fyrir Celtic, að giftast kaþólikka.

Það var stórmál í þá daga.

Við giftum okkur á þriðjudegi.

Liðið hjá Jock var afar tillitssamt

og þeir sögðu: "Sjáumst á fimmtudaginn."

Við fengum einn dag í brúðkaupsferð.

Valið hjá Stóra Jock var réttlætanlegt þegar kom að laugardeginum.

Dásamleg hæfni og erfitt spark.

Hann fer alla leið!

Óaðfinnanlegt!

Hún markaði bestu undirritunina sem ég upplifði á lífsleiðinni.

Bestu fimm pund sem ég hef nokkurn tímann eytt fóru í hjúskaparvottorðið.

Dalglish... Gullfallegt mark.

Hérna!

Hvaða hlið sem er. Hvað viltu?

Ég set eitt pund á 10-1.

Já, litli minn. - Nei!

Ég var mjög hamingjusamur þarna

og kunni að meta það sem allir gerðu fyrir okkur.

Celtics gekk mjög vel í deildinni og í skosku bikarkeppninni.

Þetta þýðir samt ekki að þú varst ekki vannærður.

Þig langaði að komast lengra. Þig langaði að gera meira.

Við erum aðeins einni góðri frammistöðu á heimavellinum

frá því að komast í úrslitin á Evrópubikarnum.

Þá getur hvað sem er gerst.

Leikmenn geta komið sjálfum sér upp á hvaða hæðir sem er.

Ég myndi segja að möguleikar okkar væru ansi hreint góðir.

Við komumst í undanúrslitin á Evrópubikarmótinu

en við komumst aldrei í úrslitin.

Ég hugsaði að ég fengi aldrei tækifærið á meðan ég væri hjá Celtic.

Mér leið eins og ég þyrfti að fara og reyna að sjá hvort ég gæti staðið mig í Englandi.

Ef einhver vildi mig.

Ég sagði liðinu að ég ætlaði að fara.

Þá lenti Jock Stein í bílslysi sem kostaði hann næstum því lífið.

Ég hugsaði að hann hafði gert svo margt fyrir mig

og ætti það ekki skilið að ég færi.

Ég sagði honum að gleyma þessu.

Þarna er hann aftur!

Hvílíkt mark! Algjörlega meiriháttar.

MacDonald... Dalglish. Nú er tækifærið!

Frá '76 til '77 var ég fyrirliðinn.

Dalglish...

Þetta var frábært mark.

Algjörlega magnað.

Við unnum deildina

og skosku bikarkeppnina aftur.

Við eigum okkar fögnuði.

Þá segi ég við Stóra Jock: "Ég vil enn fara."

Stóri Jock segir: "Ég þekki einn sem gæti haft áhuga á þér."

Ég segi: "Þú hefur gert allt fyrir mig."

Hann segir: "Gangi þér vel, litla helvítið þitt."

Fyrsti bikarsigurinn hans sem fyrirliði Celtic.

Ég fór heim og sagði við Marinu:

"Við þurfum að flytja."

Það er auðvitað ómögulegt að sjá inn í framtíðina

en þetta verður mitt síðasta tímabil með Liverpool.

Ég hef einfaldlega ekki efni á því að annað verði.

Svo einfalt er það.

Út frá langtíma samhengi tel ég þetta vera góða ákvörðun fyrir Liverpool.

Þeir munu líklegast þurfa að endurskipuleggja aðeins

en það þarf ekki að vera slæmur hlutur.

Kevin Keegan fór. Við vorum allir í áfalli.

Það kemur enginn í staðinn fyrir Kevin Keegan.

Það er ómögulegt.

Toshak... Keegan!

Eitt-núll!

Það er ekki hægt.

Hann er framúrskarandi leikmaður.

Keegan.

Jorgovic missti af honum!

Hann var kóngurinn. Kevin kóngur.

Kevin Keegan var fyrsta ofurstjarnan.

Hann var tvisvar valinn Knattspyrnumaður ársins í Evrópu.

Það er ómöguleiki ef þú ert lélegur.

Þarna er hún, frammistaða leikársins.

Bikar leikársins.

Kevin Keegan, hvílíkur endir á ferlinum með Liverpool.

Tilkynnt var að hann myndi fara til Hamburg,

Allir hugsuðu: "Hvað ertu eiginlega að gera?

Þú getur ekki yfirgefið Liverpool."

Hugmyndin um að fá einhvern annan til okkar var óhugnanleg.

Ég man eftir efasemdum mínum

um þennan náunga frá Celtic sem allir voru að lofsama.

Jock Stein fór með mér til Liverpool á miðvikudegi.

Snemma á fimmtudeginum var það læknisskoðun.

Augun og eyru eru skoðun

og þeir lemja aðeins í hnén á þér.

"Já, það er í lagi með þig." Annað var það ekki.

Samningur.

Blaðamannafundur.

Allt var frágengið.

Í dag fór hinn 26 ára gamli Dalglish til Anfield

til að ganga frá samningnum.

Í ár hefur hann sýnt sig með mörkum sínum

sem vekur upp von hjá Liverpool um að hann verði

fullkominn staðgengill fyrir Keegan.

Þegar ég kom inn, höfðu þeir unnið í deildinni.

Þeir unnu Evrópubikarmótið.

Þá hugsa ég um að ég hafi aldrei unnið neitt.

Þú hefur tekið við af Kevin Keegan.

Hvernig líður þér með það?

Kevin Keegan hefur gert frábæra hluti fyrir Liverpool.

Liverpool reyndist honum frábærlega en nú er hann farinn.

Ég mun bara fara af stað og reyna mitt allra besta.

Ég hyggst ekki taka við eða neitt frá Kevin Keegan.

Ég ætla að reyna vera besta útgáfan af sjálfum mér.

Líður þér eins og þú sért allra þessa peninga virði?

Ég borgaði þá aldrei, ég veit það ekki.

Þetta voru allt stórir leikmenn

og þeir vildu endurtaka árangurinn frá þessu ári.

Ég hugsaði með mér: "Þetta er æðislegt.

Ég deili þessu markmiði."

Það var frábært að verða hluti af þessu öllu.

Í Skotlandi virðist vera einhver lítil eyða þarna

eftir Glasgow Celtic og Rangers

en þarna eru 22 góð lið í fyrstu deildinni, ekki satt?

Svo er mér sagt.

Ég hef ekki neina reynslu af úrvalsdeildinni í Englandi.

Ég get ekki dæmt um það fyrr en ég hef spilað.

En í Skotlandi, í hvert skipti, bæði hjá Rangers eða Celtic

spiluðu liðin eins og það væri úrslitabikar í húfi á vellinum.

Stjórnin hefur gefið mér það verkefni að reyna

að ná fram því besta og um Kenny fullyrði ég,

ég verð að fá það besta eða það vona ég allavega.

Hann er hæfileikaríkur, hann fer alla leið

og hann kann að lesa í leikinn.

Því fleiri góða leikmenn sem hægt er að fá,

því meiri líkur eru á því að geta unnið eitthvað.

Fyrsti leikurinn á Anfield var um miðja viku gegn Newcastle.

Þarna var hið alræmda skilti: "Þetta er Anfield"

og ég er skíthræddur.

Það sem öllu máli skipti var að við unnum leikinn.

Það var líka mikilvægt fyrir mig að ná marki við endann á stúkunni.

Dalglish...

Þetta er flott! En dásamlegt!

Þetta er fimmta markið hans í deildinni á leikárinu.

Ég heyri enn í röddinni hjá Ronnie Moran,

"Gefðu honum boltann! Komdu honum til hans!"

Hann var vanur að bakka að fólki, ná boltanum, snúa við

og þá væri fólk komið úr sætum sínum.

Og hann snéri honum inn!

Búningsklefinn var æðislegur.

Öllum samdi virkilega vel.

Það var enginn hroki, engir stórlaxar.

Kevin Keegan er kominn aftur til Merseyside.

Kenny Dalglish er núna kominn í treyjuna sem Keegan átti.

Mjakaður inn af Thompson. Johnson þarna...

Frábærlega varið.

Dalglish skorar samt!

Fljótlega rann það upp,

sérstaklega þegar við unnum Hamburg í Ofurbikarnum með 6-0,

að nýtt tímabil væri hafið.

Kóngurinn er dauður. Lengi lifi kóngurinn.

Dalglish!

Við vorum sigraðir á mótinu af Chelsea í janúar.

Þeir fengu Graeme Souness frá Middlesbrough.

Á undan sínum fyrsta leik gegn Manchester United,

sagði hann við umboðsmanninn sinn,

"Hvað á ég að gera?"

Hann sagði:

"Við vorum að borga 350 þúsund fyrir þig og þú veist ekkert hvað þú átt að gera?"

"Láttu ekki svona, vinur. Taktu þér tak."

Souness!

Æðislegt mark! Fyrsta markið hans hjá Liverpool!

Við vorum þá komnir með þrjá Skota þarna.

Mig, Alan Hansen og Graeme.

Við mynduðum ágætis þríeyki í búningsklefanum.

Við vorum kallaðir Jock mafían.

Kenny var þögull leiðtogi okkar. Ég var aðeins málglaðari.

Alan Hansen var gáfumennið.

Þú spilaðir mjög vel í dag.

Jæja, ég veit ekki. Þú segir það. Ég myndi...

Já, strákarnir horfa beint til mín þegar hann segir eitthvað,

eins og þeir séu að segja "Jæja, hvað sagði hann?"

Hann er alltaf með eitthvað grín

og honum finnst þeir meiriháttar.

Þeir geta haldið áfram í einhverjar fimm mínútur.

Það er ekki alltaf hægt að skilja þá, en hann heldur áfram.

Hann er sá eini sem hlær yfir þeim.

Smá klúður hjá Toni.

Hann hleypur Dalglish í gegn þarna fyrir Liverpool.

Glæsilega tekið!

Við höfðum aldrei unnið deild á fyrsta árinu

en við vorum ólmir í að halda í sigurgönguna um Evrópu.

Kennedy er þarna. Hann náði að skalla...

Dalglish tekur skotið og hann fer inn!

Við komumst þá loksins á úrslitamót Evrópubikarsins.

Að vinna Evrópubikar á fyrsta árinu mínu hefði verið stórkostlegt.

Við vissum að þetta væri rétti staðurinn fyrir okkur.

Mjög svipaður Glasgow.

Fullt af skipum koma og fara þaðan og mikið af verkamönnum víða.

...Húmorinn hjá fólkinu.

Heldur þú að Liverpool vinni? - Já.

Hver mun þá sigra þá?

Tvö lið.

Liverpool og Everton.

Liðið handan við garðinn.

Á þessum tíma var andinn vinalegri á milli Liverpool og Everton.

Meira svo en á milli Celtic og Rangers.

Okkur leið mjög vel.

Ég er ekki svo viss um að það hefði verið jafn auðvelt

fyrir okkur að setjast að annars staðar en hérna.

Þegar ég horfi til baka, vorum við í raun bara krakkar.

Þetta var frábært, mikið fjör, góðir tímar.

Við gistum á Holiday Inn með tvö ungabörn.

Graeme var þarna. Hann var aðeins ólíkari okkur.

Ég fékk það verkefni að fara með Kelly í göngutúra flesta daga.

Hún var skvísusegull.

Ungar dömur myndu stoppa til að dást að Kelly.

Þá myndi ég segja "Nei, ég á ekki þetta barn."

Ég er einhleypur. Ert þú einhleyp?

Það voru frábærir tímar. Hún var reddarinn minn.

Ég var auðvitað úti nokkur kvöld í hverri viku

og hann gerði það rétta með að vera fjölskyldumaður.

Áhrifin hans á mig gerðu mig að miklu betri manneskju í faginu.

Síðan keyptum við hús í Southport.

Við vorum fljót að eignast vini.

Stóri Al var aðeins 19 ára.

Hann bjó handan við hornið.

Við Mariana héldum að við ættum að passa hann.

Við reyndum okkar besta til að sjá um hann.

Ég var vanur að kíkja til þeirra á föstudagskvöldum.

Við Kenny vorum hrifnir af skoskri steikarböku, kartöflum og baunum.

Síðan auðvitað eplaböku með búðingi sem Mariana bakaði.

Kenny tók mig undir sinn væng og sá um mig.

Við gátum ekki beðið um annað.

Þetta var rétta ákvörðunin fyrir mig og rétta liðið.

Góða kvöldið frá Wembley.

Hvílíkt kvöld sem við höfum hér í vændum fyrir ykkur.

Á þessu kvöldi gæti Liverpool endað í sögubókum knattspyrnu

með því að vinna Evrópubikarinn annað árið í röð.

Ekkert lið frá Bretlandi hefur áður náð þeim árangri.

Mig langaði að eignast Evrópska medalíu

og þarna leið mér eins og væri frábært tækifæri til þess.

Ég var vanur að fylgjast með markvörðum og læra á þá.

Finna mynstur sem gætu reynst mér til að skora sjálfur mark.

Ágætis skriðþungi þarna. Dalglish steypir sér inn...

Það er mitt hlutverk að sjá hvað hann gerir og hvað hann gerir ekki.

Þá get ég komið með hugmynd um hvað ég gæti sjálfur gert og hvað ég vil gera.

Þegar Terry Mac tók vítaspyrnu

var þá markvörðurinn kominn niður snemma.

Þá fékk ég hugmynd um hvað hann myndi gera

vegna þess að hann steypti sér nokkrum sinnum niður nú þegar.

Þegar ég komst í gegn, vissi ég hvað ég þurfti að gera.

Það þýddi ekkert heldur að koma boltanum á jörðina.

Ég vippaði honum.

Boltinn flaug frá himnum.

Ég man eftir að sækja boltann

og tveir leikmenn frá Brugge koma á móti mér.

Heppilega náði ég að koma honum fullkomlega yfir til Kenny.

Hann sá um erfiða hlutann.

Ég var fyrir aftan markið þegar hann vippaði yfir markmanninn.

Svo þegar hann kom yfir skiltið.

Hann stökk með hendur á lofti, með sígilda fögnuðinum.

Þá snýr að sér að hinum leikmönnunum þegar þeir nálgast.

Þá kom þetta bros.

Dalglish náði þessu.

Keegan er farinn, en nú höfum við hann.

Að vinna Evrópubikarinn á fyrsta árinu

var algjör draumur að rætast.

Það var þegar allt hófst með þremenningana á myndinni.

Það er það sem þið sjáið. Þið sjáið þrjú árin með velgengninni okkar.

Það var ótrúlegt.

Þú ert í rútunni

og þúsundir fólks eru á götum í kringum þig.

Það endurspeglar borgina, vingjarnlegi andinn.

KENNY KÓNGUR

Þetta var allt svo gott á fyrsta árinu.

Ég hugsaði með mér: "Ég væri til í þetta aftur."

Allt er gert svo einfalt.

Frá stjórninni til lærlinganna.

Ekkert er flókið fyrir þá.

Við reynum bara okkar besta og sinnum öllu því einfalda.

Við reynum að koma þessu áfram til allra leikmannana.

Við sigtum þetta niður í góða teymisvinnu

og síðan fara þeir út og sinna sínu, vonandi.

En hvers vegna gengur svona miklu betur hjá Liverpool, Joe?

Það hófst ekki í gær.

Það hófst fyrir mörgum, mörgum árum síðan.

Þetta hefur stigmagnast.

Fyrir utan það, hef ég ekki hugmynd.

Þetta er óútskýranlegt.

Ætli það sé ekki bara fólkið í fótboltafélaginu.

Þetta samanstendur allt af fólkinu, í rauninni.

Það eru engir galdrar. Nei, engir galdrar.

Okkur gekk ekki alltaf vel

en okkur hefur alltaf liðið vel í félaginu.

Við höfum alltaf verið gott félag, merkilegt nokk.

Þegar talað er um velgengni, mælum við hana frekar

í þjálfunaraðferðum okkar,

árið inn og út, daginn inn og út.

Það er mikil hugsun lögð í þjálfunaraðferðir okkar.

Reiðubúinn? Komdu þá, af stað. Komdu nú.

Joe Fagan, Ronnie Moran og Bob gamli

voru langt á undan öllum öðrum.

Þeir voru með stóru A4 bækurnar

og þeir punktuðu ýmist niður og rýndu í hvert smáatriði.

Dagsetninguna, veðrið, hverjir voru á æfingum.

Hver slasaðist. Hvernig voru meiðslin?

Þetta gerðu þeir daglega.

Þeir voru með allt í tímaröð mörg árin í röð.

Ef það voru meiðsli þá gátu þeir flett öllu upp

í þessum bókum og sagt: "Höfum við gert eitthvað öðruvísi?"

Það er ekki möguleiki að önnur félög gerðu slíkt.

Alls ekki.

Við spiluðum á laugardegi, þriðjudegi, laugardegi.

Kenny Dalglish... Johnson.

Johnson er með boltann.

Beint í autt svæði fyrir Highway.

Highway gefur glæsilega sendingu til baka.

Mánudagurinn er fyrsti dagurinn þar sem við æfum.

Á þriðjudegi tökum við fimm manna leiki.

Það væru reglur í leiknum.

Tvær til þrjár snertingar, allar yfir miðlínuna.

Síðan var spilað í venjulegum stöðum.

Þá fengum við okkur stuttan hádegismat við hótelið.

Smá blundur eftirmiðdaginn.

Te og ristað brauð um fimmleytið.

Svo beint í rútuna á leikinn.

Dalglish fer fram hjá Moreland.

Hann kemur aftur en Dalglish er enn að...

Æðislegt mark.

Á miðvikudegi værum við í fríi.

Hvað heitir kærastan þín?

Svínka. - Og hvern elskarðu mest?

- Pabba. - Hvern elskarðu, Kels?

- Þig. - Gefðu nú Svínku koss.

Á fimmtudögum, þá værum við inni.

Á föstudögum, þá væri tími fyrir te.

Ég sótti te fyrir Hansen og Souness og ég náði í kex.

Tvo pakka af kexi með súkkulaði.

Það var leikmannakexið.

Svo voru tveir pakkar af venjulegu kexi.

Þeir voru handa Englendingunum á veitingastaðnum.

Við montuðum okkur.

"Er þetta súkkulaðikex ekki alveg yndislegt?"

Bob gamli sá svo um að taka liðið á tal.

Þá fórum við út að æfa

og gerðum okkur klára fyrir mótið á laugardeginum,

Með því að horfa á okkur, þá vissu þeir vel hvað vantaði upp á hjá okkur.

Ken, ég óska þér alls hins besta og veiti þér hamingjuóskir.

Ég vona innilega að þú náir þessu tvisvar.

Ég vona líka innilega að þú náir þrennu.

Ég færi þér kveðjur og óska þér til lukku.

Haltu því endilega áfram að gera góða hluti.

Hann er frábær leikmaður.

Hann er með á öllum nótum í tengslum við allt sem er í gangi.

Hann er með allt á hreinu, meira að segja varnarstöður.

Það sem hann gerir í vörnum er með hreinum ólíkindum.

Þetta snýst ekki bara um það sem þú sérð hann gera.

Það eru hlutirnir sem hann nær að koma í veg fyrir að gerist.

Eins og ég hef alltaf sagt,

komdu í veg fyrir vesenið áður en það hefst.

Kenny Dalglish stöðvar vesenið áður en það hefst.

Það er mikill heiður fyrir mig að vinna

þessi verðlaun Sambands íþróttablaðamanna.

Ég vona bara að allir sem hjálpuðu mér með allt

fái jafn mikla ánægju úr þessu og ég vonast til þess að fá.

Hver eru svo markmið þín framundan í þessu fagi?

Ég vil halda velgengninni áfram.

Það skiptir ekki öllu fyrir mig hver skoraði markið.

Mikilvægasti hluturinn er þessi litla medalía merkt 'Sigurvegarar'.

Áttu þér einhverjar fyrirmyndir?

Ekki í tónlist.

Fótboltamenn vissulega.

Eins og hverja?

Kenny Dalglish er býsna góður.

Hver er hann? - Liverpool.

Gott lið. Þeir voru að sigra.

Við erum afar ofarlega um þessar mundir.

Sama hvert ég fór, Liverpool var á vörum allra.

Kenny Dalglish var yfirleitt sérstaklega nefndur.

Það setti okkur í sérstöðu.

Það þýddi að allur heimurinn þekkti til okkar.

Knattspyrna kom borginni Liverpool á kortið

á tímum þegar hún var á slæmum stað

og í þjáningum vegna Thatcher.

Borgin var komin á hnén og það sama átti við um íbúana.

Sem borg var Liverpool undir gífurlegu álagi.

Annað en fótboltafélagið.

Reiðin og örvæntingin skrifaðist á mistök

hinna íhaldssömu í tengslum við að lækka verðbólgu

eða bæta stöðu hins símagnandi atvinnuleysis.

Merseyside var á marga vegu grafreitur kapítalisma í Bretlandi.

Þú gast séð eldana úr margra kílómetra fjarlægð.

Þegar Liverpool brann var það eitt alvarlegasta dæmið um uppþot í Bretlandi.

Liverpool átti í erfiðleikum vegna mikillar fátæktar.

Það voru erfiðleikar vegna stofnanabundina kynþáttafordóma.

Að sama skapi voru erfiðleikar vegna jaðarsetningar hjá verkalýðnum.

Tölfræðin um hlutfall atvinnuleysis í Liverpool segir alla söguna.

47% af þeldökku vinnufólki var atvinnulaust.

43% af hvítu verkafólki.

Þetta þýðir að rétt um bil helmingur fullorðinna íbúa

hefur enga reynslu af vinnumarkaði.

Íhaldið hefði getað gert út af við Liverpool,

bolað henni út í írska hafið og sokkið henni.

Þetta var augljóslega mjög erfitt tímabil með allt sem var í gangi í borginni.

Ég varð vitni af þessu.

Hlutfall atvinnuleysis var hryllilegt.

Útrásin sem fylgdi fótboltanum

var gífurlega mikilvægur hluti af félagslegum þætti borgarinnar.

Dalglish átti stóran hlut í því.

Hann er kominn þangað... Dalglish er kominn í gegn!

Kenny Dalglish!

Það er frábært að geta gefið aðdáendum eitthvað

til að geta fagnað og notið í sameiningu.

Þeim tekst að lyfta manni upp þegar hlutir ganga ekki vel.

Liverpool, Liverpool Liverpool, Liverpool!

Fótbolti snýst um samfélag.

Þetta snýst ekki um boltann, þetta snýst um fólkið.

Þetta er tilefni til að sameinast. Það er galdurinn við þetta.

50 þúsund manns að gleðjast og syngja samtaka af innlifun.

Það er svo kröftugt.

Þessi læti og tilfinningin sem þú færð í líkamanum.

Það er varla hægt að lýsa þessu. Þetta er bara frábært.

Þetta er yndislegt.

Algjörlega æðislegt, andrúmsloftið og allt saman.

Þetta er of gott til að vera satt.

Stúkan að hreyfast til út í allar áttir.

Fólkið stóð þar vikum saman.

Það myndaði tengsl við fólk sem var þarna í nálægð.

Ég tel það vera fullkomið dæmi um þetta allt saman.

Þetta er það sem gerir fótboltafélag svona ótrúlega frábært.

Hann var stærsta stjarnan í liðinu.

Þetta var engin dýrð fyrir hann persónulega.

Þetta gekk út á það að vinna þennan tiltekna bikar.

En hann þurfti auðvitað að spila vel til að vinna.

Annars hefði hann aldrei verið eins ánægður.

Hann gat verið mjög pirrandi þegar hann var óánægður.

Hann var vandræðalegur bastarður á tíðum.

Besti leikmaður sem ég hafði nokkurn tímann séð,

og mikil hetja í mínum huga hér áður, var Di Stéfano.

Sóknarmaður sem mér þótti geta gert hvað sem er.

Hann skoraði mörk og gat varið.

Hann var góður í loftinu, góður í báðum fótum.

Það var spennandi að fylgjast með honum.

Kenny er örugglega í svipuðum gæðaflokki.

Síðan er það heilinn.

Þú gast séð að hann var þremur til fjórumhreyfingum á undan öllum öðrum.

Stundum horfði ég á hann spila

og varð æfur fyrir hans hönd.

Því ég vissi að hann var á undan öðru fólki.

Ef ég væri knattspyrnustjóri, þá yrði hann fyrsta nafnið á leikskránni í hverri viku.

Kenny var fölsk nía.

Stundum spilaði hann gegn miðvörðum.

Á öðrum tímum var hann nálægt mér á miðjum velli

og stöku sinnum á milli.

Hann gat séð leikinn þróast á annan veg í augum fólks.

Hælspyrna hjá Dalglish og það gengur frá Neal.

Neal ætlar að skora!

Heilinn í manninum var algjörlega einstakur.

Eina ferðina enn var það brautryðjandi hugur Dalglish!

Hann gerði alveg galna hluti með hæfileikum sínum

á völlum sem voru eins og plægðir akrar.

Óstöðvandi.

Dalglish... Frábær snúningur þarna.

Skotland hefur núna færi.

Dalglish skorar!

Aldeilis ógleymanlegt mark!

Það er eðlislægt að horfa niður og sjá boltann við fætur þínar.

En þú getur líka horft á skuggann á vellinum

og séð hvar verjendurnir eru.

Ef hann er á þessari hlið, þá ferðu í hina áttina.

Helsti vandinn er flóðlýsinginn. Hún skiptist í fjórar áttir.

Þú þarft þá að taka svolitla ákvörðun.

Hann var með eitthvað sjötta skilningarvit fyrir þessu.

Hann sér hættuna koma.

Þegar boltinn var þarna við fæturnar á honum.

Snerting og stjórn...

Dalglish.

Watson reynir sitt... Souness líka!

Fyrir mig sem miðjumann, var hann fullkominn leikmaður til að spila á móti.

Ég upplifi sömu ánægjuna að sjá einhvern annan skora

og þegar ég gerði það.

Rush nær honum aftur til Dalglish.

Hann fer aftur yfir til Rush.

Góð tilraun!

Og mark! Ó, já!

Þetta nýja samstarf small á hárréttan máta.

Hann hjálpaði mér gífurlega.

Hann gaf mér sjálfstraustið sem ég þurfti á að halda.

Eftir það vorum við bara að hlaupa til og frá

og þegar boltinn var hjá honum var ég handviss um það að boltinn kæmi til mín.

Ég sagði við hann: "Komdu þér í stöðu.

Ekki vera stressaður.

Ég finn þig."

Neal hreinsar fram á Dalglish. Glæsilegur snúningur!

Yfir til Rush. Fullkomin stúkusending!

Algjörlega æðislegt mark!

Kenny Dalglish, óaðfinnanlegur í sínu.

Hann leit ekki einu sinni aftur fyrir sig. Hann kom bara boltanum á sinn stað.

Hann skynjar hluti langt á undan öðrum.

Hann er kóngur. Enginn vafi á því.

Mér fannst Rush vera einna mest sambærilegur við mig

og hann gerði mig að betri leikmanni.

Góð beygja hjá Dalglish. Kominn fram úr Reijnders og Rush!

Við upplifðum virðingu og nýttum styrkleika okkar vel.

Í tengslum við fótboltahæfni og almenna þekkingu

var Kenny besti leikmaðurinn sem spilaði hjá okkur.

Reynir að finna hann og tókst það!

Leikmaður ársins, Kenny Dalglish.

27. MARS 1983

Herrar mínir, það er lítið sem ég get sagt ykkur.

Þið mynduð líklega ekki skilja mig hvort sem er.

En mig langar í rauninni bara að þakka öllum.

Það er stjórinn sem fékk mig yfir til Liverpool

og hefur hjálpað mér gífurlega síðan ég kom.

Bob hafði einhvern töfrasprota í tengslum við ákvarðanir.

Ég myndi halda að það væri svolítið erfitt að skilja hann á liðsfundum og slíku.

- Fyrirgefðu? - Ég myndi halda að það...

Hann tók svo margar réttar ákvarðanir

að það er næstum því ótrúlegt.

Veistu hvað þú ætlar að gera þegar þú ert kominn á eftirlaun?

Nei, konan er alltaf að spyrja mig.

Hann var ótrúlega auðmjúkur.

Bob var að klára þegar við unnum Deildabikarinn árið 1983.

Graeme sagði:

"Ég ætla að segja Bob að fara upp og sækja þennan bikar fyrst."

Þjálfari hafði aldrei áður farið upp og sótt slíkan.

Hann fór þá upp.

Það hékk smá bútur af treflinum þarna og hinn hlutinn á hinni hliðinni.

Hann skoppaðist þarna á þrepunum til að sækja bikarinn.

Það var mögnuð ákvörðun hjá Graeme sem sýndi þarna

allt sem hann hafði gert fyrir klúbbinn á þeim tíma.

Það á líka við um að kaupa Graeme, mig og Hansen.

Sex titlar á níu árum. Hvenær sér maður slíkt?

Bættu síðan við nokkrum Evróputitlum.

Hann var einstakur.

Frábær gamlingi.

Frábær gamlingi.

Eina leyndarmálið snýst um það hver mun næst taka við.

En þessi fjölskylda er öll svo náin hérna að...

Þú veist, til að vera hreinskilinn...

Einhver utanaðkomandi gæti aldrei komið hingað til okkar, ekki satt?

Vegna þess að... - Þú veist það ekki. Hver veit?

Hver veit? Enginn veit.

Einhver utanaðkomandi gæti komið og sinnt starfi.

Enginn veit neitt. Fótbolti snýst um þetta.

Þú veist ekkert hvað gerist í næstu viku.

Án þess að gefa upp nein sérstök leyndarmál.

Eigið þið von á því að vera hérna á næstu leiktíð? Það hlýtur að vera.

Stjórnarformaðurinn ræður því og stjórnarnefndin.

Ég tel okkur eiga ágætis möguleika.

Ég held að það sé möguleiki að við verðum hér á næsta tímabili.

Já. Já.

Joe Fagan tók yfir.

Hann vildi ekki einu sinni verða knattspyrnustjóri.

Hann tók við þessu út af þrýstingi.

Við deildina með Joe og Deildabikarinn.

Er svo Evrópubikarinn næstur?

Ég vil ekkert segja.

Við skoruðum sitthvort markið gegn Roma og tókum vítaspyrnur.

Ég bjóst ekki við því að hann myndi vagga fótunum.

Það var drepfyndið þegar hann gerði það.

Það hefur eflaust náð að trufla manninn.

Bruce lék listir sínar og þeir klikkuðu á tveimur vítaspyrnum.

Við unnum Evrópubikarinn.

Það að sigra Roma á vellinum þeirra í úrslitakeppni Evrópubikarsins

er afrek sem ekki er hægt að undirstrika nóg.

Halló, Kels.

Hvað er þetta?

DESEMBER 1984

Hvar er bróðir þinn?

Við þurfum að slökkva á vélinni, Kenny, ég bið þig.

Mamma, ég þoli ekki vínberjadjús.

Gættu þín á súpunni, Paul.

Varlega.

Ég var heima þegar síminn hringdi.

Ég svaraði.

Peter Robinson, forstjóri.

"Þegar Joe fer, viljum við bjóða þér stöðu knattspyrnustjóra."

Þá sagði ég: "Hvað þá?"

Ég var 34 ára og nýbúinn að skrifa undir fjögurra ára samning sem leikmaður.

Þá hringdi ég í pabba.

"Sjáðu til, ef þeir trúa á þig,

skaltu hafa trú á sjálfum þér.

Þú skalt ekki segja nei."

Þúsundir Liverpool-aðdáenda eru staddir í Brussel

fyrir úrslitaleik Evrópubikarsins gegn gömlu frúnni.

Þetta verður síðasti leikur Liverpool-þjálfarans, Joe Fagan.

Hann tilkynnti brottför sína,

hvort sem liðið hans sigrar eða tapar.

Bikarinn verður geymdur í Liverpool

og það mun skrifast mikið á Joe.

Ég held að liðinu finnist það upplífgandi frekar en ekki.

Þeir munu vilja fara þarna út á völl í kvöld

og vinna leikinn fyrir Joe Fagan. Klárlega.

Við vorum á leið til okkar stuðningsmanna

og stuðningsmenn Juventus voru þarna líka.

Mér skilst að girðingin ein hafi aðskilið alla.

Við komum út.

Boltanum var sparkað út

og strákarnir okkar spörkuðu boltanum aftur inn.

Það var ekkert vandamál.

Síðan veit ég ekki hvað kom þessu af stað.

Við vorum þarna á svæðinu þegar allt gerðist.

Við sáum múrinn felldan niður.

Það var hörmung.

Ég hef því miður slæmar fréttir að færa frá Brussel.

Fótboltabullur hafa gert skaða eina ferðina enn.

Ég er hræddur um að horfur séu jafn slæmar

og margt annað sem hefur komið upp í áraraðir.

Finnst þér að leikurinn eigi enn að vera haldinn

í ljósi aðstæðna, Graeme?

Nei, það finnst mér ekki.

Þetta er afar sorglegur dagur fyrir fótbolta.

Ég finn til með foreldrunum sem gætu verið að horfa,

veltandi fyrir sér hvort eitthvað af börnum þeirra eigi þátt í þessu.

Ég tel að við höfum séð síðasta liðið frá Englandi

spila í evrópskri keppni í óralangan tíma, Jim.

Ég var í myndaverinu í London að fjalla um leikinn fyrir BBC.

Það var seinkun á útsendingu og við fengum sendar myndir

sem almenningur fékk ekki að sjá.

Við vissum vel hversu alvarlegt ástandið var orðið þarna.

UEFA eru að funda um hvaða ákvörðun verður tekin

en við höfum ekkert heyrt neitt um hvort leikurinn verði haldinn.

Fleiri upplýsingar hafa borist

frá Brussel og þar er greint er frá fórnarlömbum og dauðsföllum.

Það var óljóst hvað var í gangi.

Það vissu allir að eitthvað væri þarna um að vera

en enginn vissi nákvæmlega hvað.

Þá mætir Liverpool liðið.

Ég tek að ofan fyrir þeim.

Þeir hefðu átt að fresta leiknum.

Það var aldrei gert.

Við þurftum að halda áfram eftir okkar bestu getu.

En þetta breytti okkur.

Við töpuðum en við töpuðum aldrei eins miklu og margir aðrir.

Finnst þér að leikurinn hafi átt að fara fram?

Það er ekki mitt að marka hvað það varðar.

Við vorum beðnir um að spila og það gerðum við.

Þetta var hræðilegt. Við trúðum þessu ekki.

Ég vissi að Kenny yrði þjálfari.

Ég þurfti að halda því leyndu.

Það var glatað.

Fjöldi stuðningsfólks sem lést í gærkvöldi í Brussel

er nú sagður vera 39.

Hermt er að 30 þeirra hafi verið ítalskir.

Þrír frá Belgíu og einn frá Frakklandi.

Enginn var talinn vera frá Bretlandi.

Frændi minn er látinn.

Fyrr í dag ákvað Liverpool að ráða nýjan spilandi þjálfara

til að taka við af Joe Fagan.

Það er Kenny Dalglish.

Einn sigursælasti alþjóðlegi leikmaðurinn hjá Liverpool.

Þetta var tilkynnt þegar við komum til baka.

Við héldum blaðamannafund.

Þú ætlar að halda áfram að spila á vellinum.

Ertu alveg viss um að það leiði ekki bara til erfiða?

Ég mun spila ef ég tel mig verðskulda sæti í byrjunarliðinu.

Ég verð örugglega harðari á sjálfan mig heldur en aðra.

En ef ég verð nógu góður, þá spila ég.

Annars get ég augljóslega ekki spilað.

Nú tekur þú við stjórn við afar erfiðar kringumstæður.

Já. Þessar hörmungar í gærkvöldi

sýndu að lífið er mikilvægara heldur en nokkuð starf.

Leikmennirnir eru sorgmæddir

yfir því að stuðningsfólk þeirra hafi tapað lífinu.

Það skiptir engu máli hvaða litum fólk klæddist.

Þetta er gríðarlegur sorgardagur.

Það verður að segjast, þangað til núna,

hafa Liverpool stuðningsmenn verið til fyrirmyndar

í Evrópskri knattspyrnu hvað góða hegðun varðar.

Því miður hefur það ekki verið raunin með önnur félög.

Liverpool aðdáendur áttu enga sögu áður af svona miklu ofbeldi.

Meirihluti aðdáenda hegðuðu sér ekki svona hræðilega.

Meirihluti þeirra fordæmdu alla sem gerðu svona lagað.

Ekki möguleiki að ég fari aftur.

Ekki séns. Ég skammast mín fullmikið.

Algjör háborin skömm.

Þetta setti svartan blett á nafn félagsins.

Þeir lítillækkuðu félagið svakalega í augum almennings.

UEFA hyggst ekki taka á móti neinum skráningum enskra félaga

á leiki UEFA í óákveðinn tíma.

Forsætisráðherrann hefur gert ráðstafanir

til að sporna gegn fótboltabullum í kjölfar harmleiksins í Brussel.

Sekt upp á þúsund pund og þriggja mánaða fangelsisvist

þykir líkleg til að koma í veg fyrir ölvun á leikjum.

Öll félögin eru hvött til að nota lokaðar sjónvarpsstöðvar.

Ríkisstjórnin hyggst gefa lögreglunni meira vald

til að hafa stjórn á hópum og það er verið að rannsaka

hjá öðrum félögum hvort að fleiri girðingar á völlum

myndu koma í veg fyrir ofbeldi.

Án þess að skapa dauðagildrur í neyðartilfellum.

Þetta var ferlega erfiður tími fyrir þig til að taka við stöðunni.

Aðeins tveimur dögum eftir harmleikinn í Brussel.

Það var enginn bikar hjá félaginu í fyrsta sinn í áraraðir

og tveir eru hinum megin við Stanley Park.

Það breytir litlu.

Brussel var auðvitað eitthvað sem allir væru til í að gleyma

en þetta gerðist og við þurftum að sætta okkur við það.

Ég tel að félagið sjálft hafi ekki átt neitt hlut í því.

Síðan var mér boðið starfið og ég samþykkti það strax.

Ef það kemur svo í ljós að ég sé ekkert góður,

þá verð ég fyrstur til að rétta upp hönd mína.

Félagið er stærra en ég og miklu mikilvægara.

Hefur eitthvað breyst í heimalífinu

með Marinu og krökkunum síðan þú tókst við sem þjálfari?

Ég veit það ekki. Hún fór frá mér.

Ég held að leikmennirnir tóku því betur en ég í upphafi.

Ég elskaði menninguna í búningsklefanum.

Það var frábær dýnamík, mikill húmor og fullt af sögum.

Ég veit að það verður aldrei eins þegar ég er orðinn þjálfari.

Maður tekur ákvarðanir sem munu hafa áhrif á þá.

Þetta var erfitt, því ég vissi hvernig þeim myndi líða ef þeir fengu ekki að spila.

Þetta var ekkert persónulegt.

Þetta var fótbolti.

Ég held að það sé of erfitt að vera alveg á toppnum.

Þú þarft líka að efla reynslu þína í öllu sem þú gerir í lífinu.

Að gegna hlutverki knattspyrnustjóra er engin undantekning þar.

McAvennie skorar!

Algjört stórslys fyrir Liverpool!

Í fyrri hluta leikársins var ég ekki mjög vinsæll.

Þegar þú spilar á vellinum, gerist allt miklu hraðar.

Þegar þú ert þarna á bekknum finnurðu betur fyrir tímanum.

Þá hugsar maður um leikinn.

Um afleiðingar.

Ég spilaði ekki mikið þetta árið.

Þá var aðeins einn varamaður.

Ég var eitthvað mótfallinn því að líta á mig sem varamann.

Þó þú sért þarna á bekknum, þá ertu alveg fastur í leiknum

og mikill hluti af honum.

Ég taldi að ég yrði ekki eins ferskur ef ég færi inn sem varamaður.

Þá vantar eitthvað í mig.

Walsh er með 18 mörk á undanförnum 24 leikjum.

Það er enginn smá árangur.

Það væri leitt fyrir Liverpool að missa hann núna.

Liverpool mætir nú gömlu mótherjum sínum í Everton.

Ekki bara meistarar, heldur efstir á töflunni aftur.

Lineker...

Verða stigin tvö hjá Everton?

Heldur betur!

Algjör stórsigur fyrir Gary Lineker

með ástríðuna sem minnir á Merseyside-uppgjör.

Er það fyrirboði um hvar titillinn lendir þetta árið?

Tólf leikir eftir, ég segi við hann: "Við munum aldrei vinna þetta."

Hann sagði alltaf: "Við munum vinna."

Þá sagði ég: "Ertu að grínast? Við erum langt á eftir?"

Hann sagði: "Við ætlum að vinna."

Ég var stöku sinnum varamaður, en þegar Paul Walsh slasaðist

hugsaði ég með sjálfum mér: "Nú þarf ég að spila."

Dalglish velti fyrir sér hvort hann hafi verið of harður við sjálfan sig.

Hann valdi sig sjálfan í örfáa leiki á þessu tímabili.

Kenny Dalglish, knattspyrnustjóri Liverpool,

velur sjálfan sig aftur í framlínuna til að spila með Rush.

Fáum eitt á hreint.

Ertu ekki hrifinn af þessum tvöfalda sigri hjá Liverpool?

Deildin gæti hreinlega verið ögn betri en þeir.

Ég myndi samt aldrei segja það heldur.

Rush heldur áfram...

Og annað mark hjá Rush!

Liverpool heldur áfram til Wembley og mætir Everton

í Merseyside-uppgjörinu.

Hvaða leikmenn eru í uppáhaldi hjá þér?

- Kenny Dalglish. - Paul Walsh.

- Alan Hansen. - Craig Johnston.

Það breyttist allt þegar Everton spilaði gegn Oxford.

Tími til að stilla upp, Phillips!

Og þeir töpuðu, eitt-núll.

Þá hefur Everton komist að leiðarenda í fyrstu deild.

Við spiluðum á móti Leicester þetta kvöld.

Við fórum á toppinn.

Annar sigur fyrir þig og þá vinnið þið fyrstu deild.

Ertu kominn með fiðring fyrir þessu í þetta skiptið?

Allir leikir sem við spilum eru bikarleikir fyrir okkur.

Chelsea á laugardaginn verður ekkert öðruvísi.

Við höfum vissulega unnið þau áður þarna í bikarkeppninni.

Mér finnst ekkert ólíklegt að þeir vilji hefna sín.

Við förum inn í þennan leik eins og við gerum alltaf.

Við sýnum þeim fulla virðingu

og svo lengi sem við pössum að sinna okkar hlutverkum vel,

verður útkoman þá vonandi sú rétta.

Eftir öll leiðindin í Heysel

voru þúsundir Liverpool aðdáenda á svæðinu þennan dag.

Út af öllu þessu máli

voru enn líkur á því að Everton fengi sigurinn.

Við þurftum að vinna.

Ef við myndum vinna leikinn þá myndum við vinna deildina.

Og Dalglish er þarna á fullu...

Já!

Þetta var algjört ævintýri.

Algjört meiriháttar ævintýri.

Ég var í bílnum með krökkunum.

Við hlustuðum á leikinn í útvarpinu.

Við öskruðum.

Pabbi skoraði markið.

Það var ótrúlegt.

Fyrir spilandi þjálfara að skora sigurmarkið sem tryggir þér sigur í deildinni.

Slíkt er bara með ólíkindum.

Þarna náðist augnablik sem hafði aldrei áður gerst

og ég efa að það muni nokkurn tímann endurtaka sig.

Ég efa að nokkur spilandi þjálfari hafi unnið áður titil í efstu deild

en þeir rétt náðu þessu í fyrstu leiktíðinni hans.

Við unnum ellefu og náðum jafntefli í síðustu tólf leikjunum.

Ótrúleg sigurganga.

Það að Kenny hafi verið inni í þessu öllu saman.

Það var með ólíkindum.

Það hafa áður verið spilandi þjálfarar sem gekk mjög vel.

en aldrei haft jafn mikil áhrif á leikinn eins og hann.

Ekki slæmt, meira að segja á hans mælikvarða.

Þú virðist hafa notið þessarar leiktíðar,

jafnvel meira en venjulega, stemmir það?

Ég hef augljóslega notið hennar. Við sigruðum.

- Ég held... - En líka á meðan henni stóð?

Ég held að þeir leiði mig. Ég leiði þá ekki.

Ég held að strákarnir leiði mig.

Liverpool borg verður sennilega óvenjulega hljóðlát.

Nú keppa liðin tvö, Liverpool og Everton um Wembley-bikarinn.

Þetta var meiriháttar auglýsing fyrir enska knattspyrnu.

Tvær hliðar á einni borg.

Úrslitaleikurinn í Merseyside.

Rushie að beita töfrum sínum enn og aftur gegn Everton.

Við unnum, 3-1.

Lokaflautan.

Kenny Dalglish sér um tvennuna fyrir Liverpool.

Á einu skiltinu stóð: 'Kenny er frá himnaríki.'

Þú hlýtur að trúa því sjálfur eftir frammistöðu vikunnar.

Já, það held ég, en ég er fæddur í Glasgow.

Dalglish!

Dalglish!

Þegar þú segist hafa unnið tvennu

og þú segir það snögglega, hljómar það ekki eins og neitt.

En þegar hugsað er um það þá hafa þeir spilað 42 deildarleiki.

Þeir hafa spilað fimm, sex, sjö eða átta bikarleiki

og þeim gekk öllum vel.

Það setur eiginlega hlutina í betra samhengi.

Það er líka alveg magnað afrek fyrir síðasta daginn minn.

Liverpool hefur líklega fengið það sem það hefur átt skilið.

Ég veit ekki hvað þeir eiga skilið

en klárlega eiga þeir þetta að baki. Hver hellti þessu?

Að vinna þessa tvennu á fyrsta árinu skapaði einnig vandamál.

Þá hækka allar væntingar.

Rushie var kominn til Juventus.

Við vissum að við þurftum á leikmönnum að halda.

Þessa átt!

Þessi myndavél.

Þessi myndavél. Þessa átt, takk.

Við ákváðum þá að kaupa Peter Beardsley,

John Barnes,

John Aldridge

og Ray Houghton.

Houghton, Barnes...

Houghton reynir aftur. Hann er kominn í gegn.

Þú sérð hvernig liðið spilaði, sérstaklega gegn Notts Forest.

Þeir voru framúrskarandi.

Beardsley...

Hann virðist geta fundið pláss og nær þarna í Aldridge.

Enn eitt glæsilega markið hjá Liverpool-mönnum.

Þetta var eins og að horfa á Brasilíu.

Þetta var klárlega lið Brians Clough, svo þarna voru engir aumingjar.

Liverpool valsaði bara í kringum þá.

Sjáið Barnes þarna.

Þeir vonast til að hann gefi eftir. Beardsley!

Annað stórglæsilegt mark!

Þessi frammistaða hjá þeim var algjörlega með ólíkindum.

Ótrúlegt.

Notts Forest vissi aldrei hvert átti að snúa.

Og Beardsley og Spackman...

Og Aldridge! Það eru fimm!

Er Liverpool besta lið allra tíma?

Mér finnst það, já. Það er öruggt að segja það.

Besta dæmið sem ég hef séð

á öllum þeim tíma sem ég hef verið leikmaður og áhorfandi.

Það var stórglæsilegt.

Undanúrslitin í FA bikarnum. Það er Wembley eða ekkert.

Það eru bestu mótin til að vinna

og þau allra verstu til að tapa.

Hér í Hillsborough spilar Liverpool gegn Forest.

Við komum út.

Fórum á völlinn.

Þeir hituðu upp.

Þeir komu sér inn í leikinn.

Allt frekar eðlilegt.

Opnið hliðin!

Sex mínútur.

Fólk komið á völlinn.

Tveir náungar koma á völlinn og ég segi við þá:

"Þið þurfið að fara héðan, annars lendum við í vandræðum."

Annar þeirra segir þá: "Al,

það er fólk að deyja þarna."

Við vissum þá strax að þetta voru engar bullur.

Nei, þetta var eitthvað fólk sem kom þarna vaðandi á völlinn.

En við vissum aldrei hvað gekk á þarna.

Ég get aðeins áætlað að vandamálið hafi byrjað

með of miklum fjölda við enda Leppings Lane.

Það leit út fyrir að þrengsli hafi ollið slysum og meiðslum.

Aðdáendurnir voru á vellinum.

Þeir notuðu auglýsingaskiltin til að bera fólk af vellinum.

Þeir opnuðu hliðin.

Þeir leyfðu okkur að labba inn. Þetta er lögreglunni að kenna.

- Lögreglunni að kenna. - Við opnuðum tvö hlið.

Tvö hlið.

Það eru að minnsta kosti fimmtíu látnir.

Ég fór niður og sagði við Kenny:

"Ég bið þig, finndu Paul."

Paul var á hinum enda stúkunnar.

Ég hélt að ég hefði misst son minn.

Paul þurfti að ganga í gegnum Leppings Lane svæðið

til að komast að sætum sínum beint á móti aðalstúkunum.

Áhyggjurnar snérust um hann.

Við vorum spurðir hvort okkur langaði að segja einhver orð.

Okkur var fylgt á svæðið þar sem íþróttaþulurinn situr.

Halló. Verið samvinnuþýð við lögregluna...

Ég sagði bara: "Þetta er ekki barátta á milli tveggja fótboltafélaga.

Þetta er barátta fyrir lífi fólks."

Ég man eftir að heyrt í rödd pabba míns í hátalarakerfinu.

Það var svo...

Ég vildi bara pabba minn.

Eflaust mun enginn gleyma skelfingarsvipnum á honum

þegar hann horfði yfir völlinn.

Hann fangaði nokkuð vel hvernig öllum leið á þeim tíma.

Ómælanlegur ótti.

Öryggisverðir fundu síðan Paul

og við vissum að það væri í lagi með hann.

En í stutta stund, var þetta hryllingur.

Kenny, verður hugur þinn hjá Liverpool aðdáendum í kvöld?

Það kemur ekkert annað eiginlega til greina. Það kemur fótboltanum ekkert við.

Það var það síðasta sem ég gat hugsað um.

Það sem gerir þetta allt miklu erfiðara er sú staðreynd

að það var engin fjandsemi og við getum lítið gert.

Við getum bara vottað samúð okkar

til fólksins sem lést og...

vissulega vina og ættingja sem því miður slösuðust.

Það stenst ekki að neitt af þessu geti verið á okkar ábyrgð.

Einmitt.

Þegar Liverpool aðdáendur komu til baka frá Sheffield

skilst mér að það hafi ekki verið nein umsjón þarna úti.

Þegar fólkið fór inn

sá það ekkert annað en göng þar sem stóð "uppistandandi."

Fólkið fór að búrunum sem voru þegar yfirfull.

Fyrir framan búrin voru girðingar.

Hliðin voru læst.

Lögreglan fylgdist með þegar myndaðist kremja.

Þá hrundi grindverk

og fólkið kramdist til dauða.

Dauðsföll eru núna 94.

Tekist hefur að bera kennsl á 24 einstaklinga,

á meðal þeirra var tíu ára drengur.

TVEIMUR DÖGUM SÍÐAR.

VIÐ BIÐJUM FYRIR DRENGJUNUM SEM ELSKUÐU LIVERPOOL.

Þetta var okkar stuðningsfólk.

Fólk sem var til staðar fyrir okkur

þegar við áttum í smá erfiðleikum.

Nú var komið að okkur að vera þeim til stuðnings.

Það var komið að okkur.

Peter Robinson var stórkostlegur.

Hann opnaði leikvanginn til að leyfa fólki að rölta um.

Þá vissu allir hvað átti að gera.

Að vera í kringum fólk og styðja við það eftir bestu getu.

Þannig var okkur kennt á æskuárum í Glasgow.

Að hjálpa fólki.

Fólkið vildi vera með Liverpool.

Það vildi vera þarna því þetta var heimilið þeirra.

Þá áttaði ég mig á því, meira svo en áður fyrr,

hvað Liverpool skipti fólkinu miklu máli.

Þetta er ekki bara félag.

Þetta var eins og fjölskyldumeðlimur.

Það er ákvörðun okkar að öll mót þessa klúbbs

verði frestuð að svo stöddu.

Á mánudeginum fóru strákarnir með þjálfaranum til Sheffield

og heimsóttu sjúkrahúsin.

Ég kunni illa við að heimsækja börn í endurlífgun sem gengu ekki upp.

Ég reyni að gleyma þessu.

En það er ekki hægt.

Það síðasta sem mig vildi var að spila fótbolta.

Ég var gjörsamlega miður mín.

Ég var ferlega næmur

á meðan Kenny sýndi ótrúlegan styrk.

Hann hjálpaði mörgum syrgjendum.

Þau Marina voru ómetanleg alla leiðina í gegnum þetta.

Þarna var lítill piltur

og fjölskyldan hans var við rúmið hans.

Ég sagði: "Sæll, vinur.

Svona nú, það verður í lagi með þig. Við elskum stuðninginn þinn."

Ég snéri mér við til að halda út.

Ég heyrði öskur.

Ég leit við. Pilturinn var vaknaður.

Ég sagði: "Vel gert, vinur."

Gekk svo út.

Við ættum að biðja leikmennina um að halda áfram með keppnina

og halda áfram og gera sitt besta

til að heiðra fólkið sem lést fyrir fótbolta.

Fótboltinn skiptir ekki máli. Ég meina það.

Ég hef sagt það áður, Fótboltinn skiptir ekki máli.

Það sem þarf að huga að er fólkið sem þurfti að syrgja.

Það er ekki Liverpool félagið. Það er ekki FA bikarinn.

FA bikarinn er ekki eins lífs virði. Hvað þá tæplega hundrað.

Það að FA hafi tekið viðsnúning og sagt: "Þið verðið að spila."

Það var siðlaust.

Ég held að þeir hafi verið að hugsa meira um sig og keppnina heldur en fólkið.

Við sögðum frá upphafi

að fólkið væri í fyrsta sæti.

Margir þekktu fólkið sem lést.

Náunginn sem sat hjá okkur í bílnum, hann dó.

Maður vaknar um miðja nótt, skýst upp í rúminu

og kærastan spyr: "Hvað amar að?"

"Ég veit það ekki."

Bara lík og dauðsföll, allt slíkt.

Hvað finnst þér að þurfi núna að gerast?

Þeir ættu ekki að spila.

Þeir ættu ekki að spila það sem eftir er af tímabilinu.

- Ættu þeir ekki að spila? - Nei.

Þeir hafa kosið að taka enga stóra ákvörðun í bili.

Ertu á sama máli, að svo stöddu?

Já, þeir ættu klárlega að draga sig til hlés.

Það er of snemmt fyrir þá að ákveða framhaldið.

Kenny Dalglish, knattspyrnustjóri Liverpool,

segir að liðið muni gera það sem aðdáendur vilja.

Þó skiptar skoðanir séu á málinu þá blasir við átakanleg ákvörðun FA

varðandi hvað best sé að gera í stöðunni.

Daginn eftir átökin

stóð Margaret Thatcher á svæðinu þar sem fólkið lést.

Hún átti samtal við...

Peter Wright yfirlögreglustjóra,

Douglas Hurd innanríkisráðherra,

Irvine Patnick, þingmann íhaldsflokksins í kjördæminu,

og fjölmiðlafulltrúa sinn, Bernard Ingham.

Mýtan um hópofbeldið var búin til á þessu augnabliki.

Skömmu síðar, birti The Sun grein með fyrirsögninni 'Sannleikurinn.'

Paul Middup yfirlögreglustjóri varði umfjöllunina í fjölmiðlum.

Hversu stóran hlut átti ölvun í öllum þessum harmleik frá sjónarhorni lögreglunnar?

Við viljum meina að margir aðdáendur, fleiri hundruð þeirra,

fyrir utan hliðið, hafi verið þarna undir miklum áhrifum áfengis.

Fólkið í stúkunum kastaði af sér þvagi á aðra niðri.

Það var sparkað í fólk sem beitti munn við munn aðferðina.

Ertu þá að segja að þetta sé aðdáendunum að kenna?

Þetta er ekki alfarið lögreglunni að kenna.

Ef aðdáendurnir hefðu gert það sem lögreglan bað um,

þá væri ekkert vandamál. Fólkið hefði verið reglusamt.

Ég þarf þá að sætta mig við að þau séu að segja mér satt.

Þegar The Sun birti hina alræmdu fyrirsögn um "Sannleikann"

þá var þetta ekki í takt við staðreyndir á neinn hátt.

Þegar ég hef séð það sem hefur verið sagt í blöðum

um fólkið sem ég dýrka,

það gerir mig alveg tryllta.

Fólk í minni stöðu getur ekkert gert,

en ég get fjarlægt The Sun úr hillunum.

Kelvin MacKenzie, ritsjórinn hjá The Sun á þeim tíma,

hafði samband við Dalglish út af öllu bakslaginu gegn blaðinu.

Hann spurði "Hvað getum við gert til að betrumbæta þetta?"

Ég sagði að best væri að birta fyrirsögn í næsta blaðinu þar sem á stæði: "Við lugum."

Hann segir: "Það getum við ekki."

"Þá get ég ekki hjálpað þér," sagði ég.

Þá snéri hann öllu við og reyndi að koma skellinum yfir á okkur.

Það var ekkert svoleiðis.

Það tók þá mörg ár að komast að því að þetta var kjaftæði.

Fótboltafélagið Liverpool þarf að ákveða í dag

hvort eigi að halda áfram í FA bikarkeppninni.

Ákvörðunin verður tekin á Anfield.

Þar mættu yfir 100 þúsund manns til að syrgja síðan á laugardaginn.

Okkur þykir leitt að geta ekki tekið neinar ákvarðanir

varðandi framtíð FA bikarkeppninnar

svona skömmu eftir þessa atburði

þegar fólk liggur stórslasað á spítala

og enn þurfi að skipuleggja jarðarfarir.

Þegar samfélagið var að syrgja

og því leið eins og heimurinn væri allur á móti sér,

einnig Westminster og Margaret Thatcher,

eða að lögreglan og fjölmiðlar væru á móti sér,

þá kom einn maður þeim til varnar.

Það var Kenny.

Hann ætlaði að gæta, hjálpa og hughreysta syrgjandi samfélagið í Liverpool.

Hann varð að föður borgarinnar í raun.

Með því að mæta í jarðarfarir og vera til staðar fyrir aðra.

Það var hann í rauninni að segja:

"Ég skal sjá um þetta fyrir ykkur. Ég tek þetta að mér."

Öll fótboltafélög eiga þessi augnablik þegar fólk tekur þau á næsta stig.

Hann setti fordæmi fyrir aðra leikmenn og þjálfara til að leika eftir.

Ég fór með Kelly og Paul inn á föstudagsmorgninum

áður en vellinum var lokað.

Þau gáfu þeim tvo bangsa.

Þeir voru bundnir við markið.

Síðan löbbuðum við í gegnum stúkurnar.

Það var...

svo hjartnæmt.

Ég sver til Guðs.

Ég hafði aldrei séð neitt þessu líkt.

Ég vona að ég muni aldrei sjá neitt þessu líkt aftur.

Aldrei.

Ég myndi engu breyta.

Það var enginn möguleiki fyrir okkur að stíga til hliðar

og reyna ekki að vera eins hjálplegir og við gátum.

Fyrir mig var þetta það eina sem hægt var að gera í stöðunni.

Þú fékkst þinn tíma til að syrgja.

Þau látnu eru vonandi öll grafin.

Maður reynir að taka upp þráðinn og halda áfram með allt saman.

Ég er viss um að fólkið sem dó

hefði ekki viljað að þeir myndu hætta að spila.

Að þeir ættu frekar að halda áfram og vinna þetta.

Leyfa Liverpool og Everton að keppa í lokamótinu

og gefa aftur til fólksins

sem missti börnin sín og allt saman.

Sleppum takinu og gefum til fólksins þarna niðri.

Gefum til fólksins sem styður Liverpool.

Fótboltafélagið Liverpool kveðst ætla að spila í FA bikarkeppninni.

Þeir munu spila á móti Nottingham Forest í undanúrslitum næstkomandi sunnudag

á velli Manchester United, Old Trafford.

Þetta er keppnin sem hófst fyrir þremur vikum síðan

og lauk eftir aðeins sex mínútur í ljósi hörmunga.

Barnes aftur... - Houghton.

Beardsley er þarna! - Hann fer inn!

Liverpool-menn komast áfram í úrslitakeppni FA bikarsins

og mæta þar mótherjum sínum frá Merseyside, Everton.

Við gátum ekki farið burt þaðan frá tapleik eftir Hillsborough.

Við vissum að við þyrftum að vinna.

Það verður öðruvísi í ár.

Samstaða er aðalatriðið.

Ef við gætum veitt fólkinu sem þjáðist í Hillsborough örlitla huggun

með því að vinna bikarinn, þá megum við að vera stoltir.

Kenny Dalglish hefur ákveðið að Liverpool þurfi skiptingu.

Inn fyrir Liverpool, Ian Rush!

Þvílíkar móttökur fyrir Rush, kominn aftur frá Juventus.

Hann átti gott ár hjá Juventus.

Þegar Peter Robinson sagði: "Við getum fengið Rushie aftur."

Þá sagði ég: "Ertu að grínast?"

Ég sagði: "Fáðu hann bara."

Við náum mínútu á eðlilegum tíma.

Tækifærið er þarna, Nevin!

Fyrir utan hann, annað færi! Þarna kemur það!

Og hann fer inn!

Það trúir þessu enginn.

Kenny Dalglish hefur þarna nóg að gera að svo stöddu,

sem hann reiknaði ekki með að yrði nauðsynlegt.

Það er ýmislegt sem vinnur á móti manni og þá er best

að sýna styrkleika áfram og vera ákveðinn.

Vonandi nær maður að yfirstíga það.

Þarna er Rush kominn. Rush!

Mark! Ian Rush!

Liverpool eru aftur fremstir!

Ef ég yrði beðinn um að nefna dæmi um ákveðna velgengni sem stóð upp úr.

Það kæmi aðeins eitt til greina.

Úrslitaleikur FA bikarsins, 1989.

Það væri mitt val.

Vegna þess sem hann táknaði.

Þetta snerist um meira en fótbolta.

Þetta snerist um samfélag.

Við vorum stoltir af því að geta gefið eitthvað til baka

til fólksins sem hafði upplifað alls konar hremmingar.

Það var afar mikilvægur leikur.

Fyrir Liverpool.

Kenny er náungi sem geymir allt að innanverðu.

Hillsborough sló Kenny virkilega, virkilega fast.

Hann var svo stressaður og hann öskraði og...

hann var ekki með sjálfum sér.

Ég sá að eitthvað var ekki alveg í lagi.

Ég held að hann hafi nálgast þeim tímapunkti

þar sem nóg var komið.

Uppbyggingin að leiknum okkar á móti Everton,

fann ég að allt væri ekki alveg með felldu.

Við vorum að vinna.

Þá datt mér í hug að breyta aðeins til.

Ég ætlaði að taka ákvörðun um þessa breytingu

en síðan hætti ég við.

Þeir skoruðu. Hver með fjögur.

Þá fór ég að efast um sjálfan mig.

Félagið átti þetta ekki skilið.

Mér fannst það rétta í stöðunni vera að segja þeim sannleikann.

TVEIMUR DÖGUM SÍÐAR.

- Þarna? - Já.

Ég hef augljóslega verið tengdur við fótbolta frá 17 ára aldri

og í 20 ár hef ég verið

með tveimur farsælustu félögunum í Bretlandi.

Ég hef verið á framlínunni

og... í 20 ár.

Þetta er í rauninni afrakstur

20 ára reynslu af virkri þátttöku í fótbolta og mikilli velgengni.

Þá á mjög farsælu stigi sem skilur eftir sig einstakling

sem hefur komið sér að ystu mörkum hins mögulega.

Hann langaði ekki að fara, svona innst inni en honum leið eins og þess þurfti.

Við gátum varla hlustað á You'll Never Walk Alone án þess að gráta eftirá í dágóðan tíma.

Það var mjög leitt að yfirgefa Liverpool svona snögglega.

Svo ég sé hreinskilinn

og í fyrsta sinn síðan ég gekk í félagið

hef ég tekið ákvörðun sem er Dalglish meira í hag

en nokkur önnur ákvörðun sem ég hef tekið.

Versta ákvörðun sem ég gat tekið var að taka enga ákvörðun.

Farsælasti þjálfari Englands sagði sig úr stöðunni á Anfield.

Hann sagði að halda Liverpool á toppnum væri of mikil pressa.

Þú getur aðeins dæmt hlutina á gefnu augnabliki.

Fyrir mig var þetta besta ákvörðun sem ég gat tekið fyrir Kenny Dalglish.

Hann spilaði eins og hann lifði lífi sínu.

Hvernig hann styður við aðra og verndar sína.

Það er nálgun hans í öllu.

Allt sem Kenny gerir er fyrir fjölskylduna.

Það snýst allt um Marinu, börnin þeirra

og fjölskylduna hjá Liverpool.

Snilligáfa hans sem leikmaður var í takt við ástríðuna hans.

Hann ljómaði af þeirri tilfinningu eins og þetta væri fyrir þig

en á sama tíma hafði hann ótrúlega gaman af því.

Hann var hinn eini sanni.

Hann gerði svo mikið fyrir Liverpool, liðið og félagið almennt.

Þess vegna er hann séður sem framúrskarandi púlari

þrátt fyrir að vera Skoti.

Þannig á það að vera.

Dalglish!

Dalglish!

Aðdáendur hrópa enn nafnið hans.

Þeir kölluðu aldrei á neinn annan leikmann á þessum tíma.

En þau hrópa enn 'Dalglish'.

Það sýnir þau einstöku tengsl sem hann átti við aðdáendurna.

Ég er afar þakklátur fyrir öll þau spil sem ég hef fengið

í gegnum ævina.

Það er sumt sem ég óska að hafi aldrei gerst.

En það góða vegur meira heldur en allt það slæma.

Það á við um fótbolta og líka mitt persónulega líf.

Ef ég hefði aldrei haft Marinu þarna hjá mér

eða aðstoð og stuðning frá öðru fólki,

þá væri ég ekki neitt.

97 LIVERPOOL AÐDÁENDUR LÉTUST EFTIR ATBURÐINA Í HILLSBOROUGH.

EFTIR 27 ÁR AF RÉTTARHÖLDUM VAR KOMIST AÐ ÞEIRRI NIÐURSTÖÐU

AÐ LIVERPOOL AÐDÁENDUR ÁTTU ENGAN HLUT Í ÞESSUM UPPÞOTUM.

Í KJÖLFARIÐ Á ÞESSU VAR ÁKVEÐIÐ AÐ EINGÖNGU YRÐU SÆTASVÆÐI Í BOÐI

Á LEIKVÖLLUM EFSTU DEILDANNA

ÖLL GRINDVERK VIÐ VELLINA VORU FJARLÆGÐ.

ENSKA ÚRVALSDEILD FA VAR STOFNUÐ ÁRIÐ 1992.

KENNY DALGLISH ÁTTI ENDURKOMU TIL AÐ ÞJÁLFA FYRIR BLACKBURN ROVERS.

KENNY LEIDDI BLACKBURN TIL SIGURS Á FYRSTA LEIKTÍMABILI OG TRYGGÐI FÉLAGINU

EINA MEISTARATITIL SINN Í ENSKU ÚRVALSDEILDINNI ÁRIÐ 1995.

KENNY FÓR AFTUR AÐ ÞJÁLFA LIVERPOOL ÁRIÐ 2011

ÞAR SEM ÞEIR UNNU SINN FYRSTA BIKAR Í SEX ÁR.

ÁRIÐ 2016 FENGU KENNY OG MARINA VIÐURKENNINGU Í LIVERPOOL

FYRIR ÓMETANLEGAN STUÐNING TIL FJÖLSKYLDANNA Í HILLSBOROUGH.

ÁRIÐ 2017 VAR VÍÐFRÆG STÚKA Á ANFIELD NEFND Í HÖFUÐIÐ Á SIR KENNY DALGLISH.

Íslenskur texti: Tómas Valgeirsson