Original subtitles

‫آخرین اثر کارگردانِ فقید: «کیم کی دوک» ‫مترجم: «Just.a.Sigh»

‫دین!

‫بلند شو.

‫همه منتظر توییم.

‫می‌خوام بخوابم.

‫سریع باش.

‫باشه.

‫دیشب کِی رفتی تو تختت؟

‫حدوداً یک بود.

‫هان، خیلی خوبه!

‫چرا این‌قدر دیر؟ تا اون موقع چی‌کار می‌کردی؟

‫این که واضحه، حتماً کل شب رو توی اینترنت می‌چرخیده.

‫نه، داشتم زبان می‌خوندم.

‫پسش بده!

‫فیسبوکش رو چک می‌کنم حالا.

‫برای چی؟

‫قفلش کرده!

‫بازش کن بده به من!

‫من به دخترم اعتماد دارم.

‫تو با این حمایت‌هات داری خرابش می‌کنی.

‫الان دیگه هیچ‌کس قابل اعتماد نیست.

‫توی روز عین یه بچه، مظلوم، به نظر می‌آن.

‫اما شب که می‌شه خدا می‌دونه ‫با کی دارن چه کارها که نمی‌کنن.

‫با هزار مدل پسری که تو کلوب‌های شبونه‌‌ان.

‫تو از کجا می‌دونی؟

‫خودتم اون‌جا بودی، آره؟

‫بچه‌ها بهم گفتن.

‫خب پس اگر خودت ندیدی و ‫مطمئن نیستی، نمی‌خواد بگی!

‫می‌خوای کجا بری؟ بگیر بشین.

‫گرسنه‌م نیست.

‫نه بابا! بیا صبحانه رو برای خانوم حاضر کن، اینم نتیجه‌ش!

‫دین.

‫بیا این‌جا!

‫وایسا اون‌جا.

‫یه چرخ بزن.

‫این لباس‌های تنگ چیه پوشیدی؟

‫خودت می‌دونی شکل کیا شدی؟

‫همۀ دخترها همین طوری می‌پوشن.

‫یه چیز درست حسابی بپوش، یالا، عوض کن لباسات رو.

‫برو یه لباس گشادتر بپوش!

‫خب چرا خشکت زده؟

‫سیکن داره درست می‌گه، لباست تحریک‌کننده‌ست.

‫برو دیگه!

‫بی‌فکر!

‫خب...

‫حالا شد!

‫و یادتم نره هر ساعت زنگ بزنی.

‫مامان.

‫بله؟

‫می‌شه ده هزارتا بگیرم ازت؟

‫چقدر؟

‫برای چه کاری؟

‫نمی‌خواد؛ ولش کن...

‫دین.

‫مرسی بابا!

‫«فسخ»

‫حالت چطوره؟

‫بازم که رنگت عین روح پریده.

‫چیزی شده؟

‫راستش، از همه‌شون خسته شدم!

‫تو این‌جوری لباس پوشیدی، مشکلی نداره؟

‫نه بابا، چه مشکلی؟

‫من نمی‌تونم لباسایی که دوست دارم رو بپوشم.

‫هر روزم باید برای صبحانه بیدار شم و برم سر میز.

‫حتا اگه گرسنه هم نباشم.

‫تو خونۀ شما جور دیگه‌ست؟

‫خب، من برادری ندارم.

‫واسه همین نمی‌دونم چجوریه.

‫بابای منم دوست داره نصیحت کنه و غر بزنه.

‫ولی خب اگر نخوام بشنوم، گوش نمی‌دم بهش.

‫چقدر بهت حسودیم می‌شه!

‫تازه باید هر ساعت به برادرم زنگ بزنم و بهش گزارش بدم.

‫الو، سیکن؟

‫داشتم همین الان باهات تماس می‌گرفتم.

‫آره!

‫آره!

‫حالا گوش کن.

‫سیکن، ببخشید، خواهش می‌کنم!

‫نه، نه. به خدا با آروژانم.

‫آره اگه می‌خوای.

‫اگه می‌خوای تلفن رو می‌دم بهش.

‫الو؟

‫بله، آروژان‌ام.

‫قبلاً هم یه بار با هم صبحت داشتیم، درسته؟

‫بله، البته!

‫خب، چرا این‌قدر شکاکی؟

‫نه، نمی‌فهمم.

‫دین دیگه یه دختر بزرگه، مگه نه؟

‫خب، تو هم یه عضو خونواده‌ای، مشکلش چیه؟

‫اون آدم نیست؟

‫چرا عین یه بچه می‌ترسونیش؟

‫چی؟

‫چی گفتی؟

‫تو دیوونه‌ای؟ بیمار ذهنی!

‫برو به جهنم!

‫احمق.

‫لطفاً...

‫گوش بده، می‌دونی چیه؟

‫بیا این‌جا تا حضوری صحبت کنیم، خب؟

‫همین که گفتم!

‫الو، سیکن؟

‫ببخشید، لطفاً.

‫ببخشید، اون منظوری نداشت.

‫اون نمی‌خواست، من می‌شناسمش!

‫ولی...

‫منظورت چیه که دوست نباشیم؟

‫سیکن، گوش بده، آروژان اون‌طوری نیست.

‫بیا این‌جا!

‫بیا این‌جا!

‫زود باش بیا!

‫عذرخواهی کن!

‫خواهش کن!

‫اتفاقی بود.

‫خواهش کن تا ببخشمت.

‫ببخشید!

‫وایسا!

‫بیا این‌جا!

‫تو پات رو روی پام گذاشتی.

‫باید کفش‌هامو پاک کنی.

‫چشم دیگه چی؟

‫گفتم پاک کن!

‫ابله!

‫بله؟

‫سلام!

‫حتماً، بازم می‌بینمت.

‫بله آروژان؟

‫باشه. می‌بینمت!

‫حلقه نمی‌خوای؟

‫ازش خسته شدم.

‫این که طلاست!

‫خب مشکلش چیه؟

‫یه بهترش رو برام می‌خره.

‫ولی، ببین...

‫اون یه مرد متأهله، درسته؟

‫خب؟

‫اون پسر، افسونگره، پولش هم از پارو بالا می‌ره.

‫اما دوست‌پسر خودت چی؟

‫خب تو دوست‌پسر داری.

‫اگه بفهمه چی؟

‫اگه غیرتی بشه...

‫اون‌وقت از شرش خلاص می‌شم.

‫پسرهای زیادی من رو می‌خوان.

‫متوجه نمی‌شم.

‫نمی‌گیری؟

‫خب پس چرا حلقه رو از من گرفتی؟

‫نه من گفتم متوجه منظورت نمی‌شم.

‫اما درک می‌کنم، می‌فهمم.

‫ببین، منظورم اینه...

‫می‌تونه مشکلی نداشته باشه اصلاً.

‫شاید تو...

‫آروژان،

‫تو چقدر بانمکی.

‫سلام.

‫خیلی خب، خودت رو بشور و بیا بیرون.

‫خوبه.

‫اون قصه رو برات گفتم؟

‫که مَرده می‌خواسته دوش بگیره، زنش خونه بوده.

‫و یه دفعه یکی در می‌زنه.

‫زنه در رو باز می‌کنه، می‌بینه همسایه‌ست.

‫همسایه بهش نگاهی می‌ندازه و می‌گه...

‫من چهارصد دلار بهت می‌دم، ‫تو سینه‌هات رو بهم نشون بده.

‫و زنه می‌گه...

‫ممم، باشه...

‫تی‌شرتش رو می‌ده بالا.

‫همسایه هم به سینه‌هاش نگاه می‌کنه و ‫چهارصد دلار بهش می‌ده...

‫و می‌ره.

‫یه دفعه مرد از حمام می‌آد و می‌پرسه که...

‫عزیزم، کی در زد؟

‫همسرش می‌گه، ممم، همسایۀ بالایی بود.

‫خیلی حقه‌بازه، چهارصد دلار به من بدهکاره.

‫دفعۀ بعدی که دیدیش، بهش بگو...

‫بیا به سلامتی این که هیچ‌کس به کسی بدهکار نیست بنوشیم.

‫دوستش داری؟

‫آره.

‫بله مامان؟

‫زود می‌آم، راست می‌گم.

‫ببخشید خواهش می‌کنم، خیلی زود می‌آم.

‫دارم می‌زنم بیرون.

‫من شمارۀ آروژان رو کامل پاک می‌کنم.

‫نه، آروژان اون‌طوری که فکر می‌کنی نیست.

‫تو نباید باهاش رفت و آمد کنی.

‫ولی تو اول شروع کردی.

‫مهم نیست!

‫عزیزم،

‫اگه برادرت می‌گه نمی‌تونی باهاش بری و بیای،

‫باید حتماً به حرفش گوش بدی.

‫اصلاً می‌دونی چیه؟

‫موقعیت‌یابت رو روشن کن.

‫این برای اینه که همۀ ما بدونیم تو کجایی.

‫این برای اینه که همۀ ما بدونیم تو کجایی.

‫نه، این دیگه زیادیه.

‫گوش کن، می‌تونه خطرساز باشه.

‫ما باید دائماً بدونیم اون کجاست.

‫اگر اتفاقی براش بیفته، چطور می‌شه بهش کمک کرد؟

‫زود باش!

‫زود باش! این کار به‌خاطر خودته!

‫سلام!

‫من مکس‌ام.

‫علاقه‌ای ندارم باهات معاشرت کنم، مکس.

‫برو دنبال کارت.

‫چه تصویر جالبی...

‫تو هنرمندی...

‫تو هنرمندی؟

‫لطفاً، برو.

‫می‌شه یه نگاهی بندازم؟

‫الو، سلام سیکن.

‫می‌خواستم باهات تماس بگیرم همین الآن.

‫نه.

‫من پارکم.

‫من...

‫یه لحظه، می‌شه بدیش به من؟

‫پسش بده.

‫الو سیکن؟

‫سلام من مکس‌ام.

‫اون با منه، نگران نباش.

‫سیکن، سیکن، من نمی‌دونم این کیه.

‫اصلاً نمی‌شناسمش.

‫تو دیوونه‌ای؟

‫تو از جنس منی، بیا معاشرت کنیم.

‫خب تصمیمت چیه؟

‫سریع برو از این‌جا!

‫برادرم می‌کشتت! اون روانیه!

‫خیلی خب، می‌بینیم.

‫دارم می‌گم برو از این‌جا!

‫برو سریع، داداشم دیوونه‌ست!

‫اون می‌کشتت!

‫پس بذار ببینیم.

‫دارم واضح بهت می‌گم، زود برو.

‫هرزۀ ترسو!

‫حرومزاده!

‫حرومزاده!

‫نزن.

‫نکن!

‫برو گم شو!

‫گم شو!

‫تو عقلت رو از دست دادی؟

‫تو عقلت رو از دست دادی؟

‫من نمی‌دونم اون کیه!

‫واسه همین نشستی کنارش و می‌بوسیدیش، آره؟

‫اصلاً اولین بار بود می‌دیدمش!

‫من نمی‌دونم.

‫چرا خونه نیستی؟

‫نمی‌خوام الان برم خونه.

‫بهم بگو، می‌خوای چیکار کنی؟

‫از خونه رفتن متنفرم!

‫دخترۀ هرزه، باید خونه راجع بهش حرف بزنیم، فهمیدی؟

‫هی، قرمساق!

‫می‌شه بشینم؟

‫تو به زندگی من غبطه می‌خوری؟

‫یه ذره، البته نه به همه چیزت.

‫بهت که نگاه می‌کنم، غم عمیقی می‌بینم.

‫بهت که نگاه می‌کنم، غم عمیقی می‌بینم.

‫تو هر شب سر ساعت می‌ری خونه.

‫هر ساعت به برادرت زنگ می‌زنی و بهش گزارش می‌دی.

‫این زندانه، واقعیتِ زندگی نیست.

‫نمی‌دونم.

‫اما قطعاً چیزی قابل تغییر نیست.

‫چرا خب، همه چیز قابل تغییره.

‫امروز من به جای تو می‌رم خونه.

‫آره.

‫لباس‌هات رو تنم می‌کنم و می‌شم تو.

‫بله مامان؟

‫با دوستم قرار دارم، دیر می‌آم.

‫مامان،

‫من دیگه بزرگ شدم.

‫نمی‌تونم خودم رو با ساعت مشخص شما تنظیم کنم.

‫چرا ما باید همیشه سر یه ساعت شام بخوریم؟

‫خب پس امشب بدون من شام می‌خورین.

‫هر کاری دلتون می‌خواد بکنین.

‫بریم لباسامون رو عوض کنیم.

‫دین.

‫خب، چرا ساکتی؟

‫زود باش، بگو بهشون.

‫این بلا رو کی به سرِ لبِ من آورده، هوم؟

‫تو اول اون الم‌شنگه رو راه انداختی.

‫چی داری می‌گی؟

‫تو طرف کی هستی؟ -

‫یعنی چی طرف کی‎ام؟

‫اول خودت شروع کردی و کتک هم خوردی.

‫درست نمی‌گم؟

‫این چه طرز صحبت کردن با برادرته؟

‫تو چشم‌های من نگاه کن.

‫خب، از این به بعد...

‫منو جدی می‌گیرین، روشنه؟

‫خیلی متوجه نمی‌شم راجع‌به چی حرف می‌زنی.

‫تموم این سال‌ها همه چیز رو عین یه ابله تحمل کردم.

‫چطور توی خونه با من حرف می‌زنین؟

‫تو صدات رو می‌آری پایین!

‫تموم زندگیم به قوانین تو و مامان گوش کردم.

‫اینا چی‌ان؟

‫هر روز سر ساعت بیا خونه.

‫چه مزخرفاتی!

‫یواش، تند نرو!

‫تازه یاد گرفتی حرف بزنی؟

‫انگار خیلی وقته کمربند رو تنت نخورده، هان؟

‫نه، نخورده!

‫با من مثل یه بچه سگ برخورد نکن، افتاد؟

‫دارم بهت می‌گم...

‫به من نگاه کن، گفتم!

‫دین، تو همون دختر مایی؟

‫اگر من رو دوست دارین، دست از این رفتارها بردارین.

‫من دیگه عقلم به کارم می‌رسه، مامان.

‫این چه طرز حرف زدن با مامانه دخترِ هرزه؟

‫یالا، بازم بزن.

‫از این به بعد...

‫هر موقع دوست داشته باشم می‌آم.

‫هر ساعتی، با هر لباسی.

‫زنگ زدن، با هر کس هم بخوام وقت می‌گذرونم، فهمیدین؟

‫چه خانواده‌ای!

‫یه بار دیگه هم تکرار می‌کنم، من شخصیت دارم.

‫سعی کنین حرف‌های دیگه‌ای بزنین...

‫دیدی؟

‫دیگه کسی جرأت نمی‌کنه با تحقیر باهات رفتار کنه.

‫خدایا، تو چی‌کار کردی؟

‫چجوری زندگی کنم دیگه؟

‫زندگی خوبه بابا، همه چیز آروم و خوبه!

‫اونا دیگه محتاط می‌شن.

‫اما تو از این به بعد باید مثل من رفتار کنی!

‫واضحه برات؟

‫نه...

‫وقتی اومدی خونه،

‫اگه برادرت به‌خاطر سیلی‌‌ش شروع کرد به عذرخواهی کردن،

‫با یه نگاهِ سرد نادیده‌‌ش بگیر.

‫فهمیدی؟

‫برو حالا!

‫من منتظرت می‌مونم.

‫منتظرت می‌مونم -.

‫دارم می‌بینمت.

‫صبر کن.

‫بیا این‌جا.

‫این سیلی از برادرت بود.

‫حالا...

‫برو و پسش بده.

‫باشه؟ ‫حالا برو.

‫من فکرهام رو کردم.

‫شاید ما...

‫ما با اون تند نبودیم؟

‫خب، اگر ما بهش آسون‌تر بگیریم...

‫ممکنه خیلی سریع منحرف بشه.

‫من فکر می‌کردم این قواعد...

‫برای آیندۀ دخترمون، خواهرِ تو مفید باشه.

‫ولی واقعاً اون خیلی زود خونه می‌آد.

‫خب باید بهش اجازه داد تا یه کم دیرتر بیاد.

‫نه که هیچ مشکلی نداشته باشه.

‫می‌دونین چیه، من بهتون گفتم.

‫چشم‌های اون...

‫کاملاً فرق داشت، متوجهش شدین؟

‫وقتی که برگشت، عذرخواهی کن.

‫حرفش رو هم نزن!

‫ازش عذرخواهی کن حتماً.

‫دین.

‫بشین عزیزم.

‫ما فکر کردیم.

‫برادرت، مامان و من.

‫کلی بگم،

‫ما با تو مثل یه بچه رفتار کردیم.

‫هممم، آره...

‫ما رو ببخش،

‫اما همۀ اینا...

‫برای خود تو بوده.

‫خب،

‫ما بهت اجازه می‌دیم...

‫تا ده شب بیرون بمونی.

‫آره، ده...

‫خب، ما رو ببخش.

‫خب...

‫ازت ممنونم.

‫به‌خاطر تو الان خیلی وقت بیشتری دارم.

‫اگر خیلی از من ممنونی، پس درخواست من رو قبول می‌کنی؟

‫چه درخواستی؟

‫مردی که دفعۀ آخر باهاش بودم رو یادته؟

‫همونی که به‌خاطر پول باهاش خوابیدی؟

‫آره، همون.

‫با اون برو سر قرار.

‫من همزمان با دوست پسرم قرار دارم.

‫نه، نمی‌تونم، من...

‫من هنوز باکره‌‌م.

‫ازت نخواستم که باهاش بخوابی.

‫فقط... باهاش برو سینما.

‫شام بخور.

‫چای بخور...

‫در هر صورت، خطرناکه.

‫نیازی نیست بترسی.

‫درست بعد از تموم شدن فیلم من می‌آم جات.

‫خوبه؟

‫پس دیگه به من نگو ازم ممنونی.

‫پس کاری که از من می‌خوای،

‫فقط باهاش شام خوردنه دیگه، هوم؟

‫آره چیز بیشتری نیست.

‫من سرِ ساعت می‌آم و همه چیز هم درست پیش می‌ره.

‫تو باید نقشِت رو به خوبیِ من بازی کنی.

‫متوجهی؟

‫آهان، و همین‌طور...

‫من به اسم کوچیک صداش می‌زنم، یه وقت اشتباه نکنی.

‫باشه.

‫سلام!

‫سلام!

‫چیزی میل داری؟

‫غذا، نوشیدنی...

‫شما چیزی می‌خورین، آقا؟

‫یعنی، چی می‌خوری؟

‫انتخاب من؟

‫من...

‫مایلم پیتزا بخورم.

‫پیتزا؟

‫بریم؟

‫می‌خوای یه نگاهی بندازی؟

‫این چه خوبه.

‫چی هست؟

‫نمی‌دونم...

‫برات بگیرمش؟

‫نه، مرسی...

‫دوستش داری؟

‫قیمت این چقدره؟

‫خواهش می‌کنم.

‫شاید عجیب به نظر بیاد؛

‫بهترین پیتزایی که خوردم توی ایتالیا بود.

‫ولی بعد از پنج روز خوردنش، ازش خسته شدم.

‫می‌دونی، گاهی فقط یه چیز بد می‌خوام.

‫(کادوت) مبارکت باشه!

‫ازتون ممنونم!

‫منم ازت ممنونم.

‫به هر حال...

‫چاقویی که روش شکافی هست...

‫و بهش اصطلاحاً می‌گن شیارِ خون،

‫اون چاقو رو تبدیل به سلاح سرد می‌کنه.

‫اما چاقوی تو اون رو نداره.

‫پس مشکلی هم برای حملش نداری،

‫ولی با این حال هیچ‌وقت مقابل من استفاده‌ش نکن.

‫دارم شوخی می‌کنم.

‫من باید برم بیرون.

‫الو؟

‫بله، چه خبر؟

‫من نمی‌تونم بیشتر از این تحمل کنم.

‫داره به من دست می‌زنه!

‫یه کم صبر کن، یه نیم ساعت، باشه؟

‫عجله کن، لطفاً.

‫باشه، یه معامله می‌کنیم.

‫من نصف اون پول رو بهت می‌دم.

‫کی بود؟

‫چه پولی؟

‫سریع باش.

‫چی شده؟

‫چرا با هر لمسی این‌جوری برخورد می‌کنی؟

‫برای من این مهمه، می‌فهمی؟

‫اون، این کار رو دوست نداره.

‫من نمی‌گیرم.

‫این، پولِ کثیفیِـه.

‫بی‌خیال! پول، پوله.

‫اگر این پول رو بگیرم.

‫انگار که...

‫که به‌خاطر پول انجامش دادی؟

‫ببخشید...

‫این پول، مالِ توئه.

‫نه‌، نمی‌گیرمش.

‫خب، باشه پس.

‫پس یه چیز خوبی بگیریم بخوریم؟

‫اوهوم.

‫خوشگله.

‫برای تو خریدش.

‫نه.

‫این، هدیۀ اون به توئه.

‫اگه بفروشیش، چقدر گیرت می‌آد؟

‫پول احتیاج داری؟

‫آ، نه، همین‌طوری پرسیدم.

‫شاید یه میلیون.

‫الو؟

‫زود می‌آم خونه.

‫مامان بود؟

‫آره.

‫گفت سریع بیا خونه.

‫امروز خونه نرو.

‫چی؟

‫درست نیست.

‫همیشه که نباید خونه بری.

‫باید خونواده‌ت رو دوباره تربیت کنی.

‫نه، شوخی می‌کنی، برادرم منو می‌کشه.

‫همه‌چیز خوبه.

‫صبح من به جای تو می‌رم.

‫بله مامان؟

‫من امشب خونۀ دوستم می‌مونم.

‫آره.

‫نه مامان، اون، دختر خوبیه.

‫چی؟

‫چی‌کار داری می‌کنی؟

‫بهم اعتماد کن.

‫از این به بعد...

‫کلی آزادی داری.

‫دستت رو بکش!

‫تو چی می‌خوای؟

‫چرا داری داد می‌زنی؟

‫آروم، مشلکت چیه؟

‫حوصله‌ت سر رفته، آره؟

‫برو گم شو!

‫آروم باش، جندۀ احمق!

‫چی‌کار می‌کنی؟

‫هی، چته؟

‫جنده!

‫بیا این‌جا، یالا!

‫بوالهوسِ احمق!

‫حتماً تو خونه حسابی داستان می‌شه.

‫آره.

‫و با این لب نمی‌تونم خودم رو جای تو جا بزنم.

‫چی‌کار باید کنیم؟

‫کاری نمی‌شه کرد.

‫همین‌جوری که هستم می‌رم.

‫دعوایی کاری کردی؟

‫آره.

‫اون بوالهوس‌های کلوب اول شروع کردن.

‫مراقب دهنت باش!

‫آره.

‫تا حالا کلوب رفتی؟

‫می‌خواستم برقصم.

‫این چه طرز حرف زدن با مامانه، هان؟

‫آروم، آروم، آروم.

‫خیلی خب، بسه دیگه.

‫بیا عقب!

‫گفتم بیا عقب!

‫پس الان، گم شو بیرون!

‫می‌گم از خونه برو بیرون، از جلوی چشمم دور شو!

‫باشه، خیلی خوب.

‫دارم می‌رم.

‫چی‌کار کردی؟

‫همه‌چیز طبق پیش‌بینی پیش رفت.

‫از خونه انداختنت بیرون.

‫یه چند روز پیش من می‌مونی؟

‫وای، چقدر گرسنمه.

‫خیلی گرسنه‌م.

‫شراب می‌خوری؟

‫نه.

‫آدم نباید شراب بخوره.

‫کی اینو گفته؟

‫جواب نده.

‫یه کم شراب بخور.

‫حالت رو خوب می‌کنه.

‫حتماً دلت برای برادرت تنگ شده.

‫ناراحتی.

‫آره همین‌طوره.

‫ترسیدی؟

‫یه کم شراب بخور.

‫تموم غصه‌هات ناپدید می‌شن.

‫واقعاً؟

‫تماس‌های من رو جواب نمی‌ده.

‫ببین، شاید...

‫تو با گوشی خودت بگیرش.

‫تماس بگیر باهاش.

‫اگر برگشت،

‫بهم قول بدین طرز رفتارتون رو باهاش عوض می‌کنین.

‫بله بابا.

‫ببخشید، خواهش می‌کنم.

‫من یه شب دیگه پیش دوستم می‌مونم و بعد می‌آم.

‫بابا اجازه داد.

‫بله؟

‫باشه.

‫چی شده؟

‫می‌خواد همین الان ببینتم.

‫با دوست‌پسرم هم قرار دارم.

‫جونم؟

‫تا ده دقیقۀ دیگه اون‌جام.

‫نه.

‫نه، نمی‌تونم.

‫توانِ یک بار دیگه‌ش رو ندارم.

‫سخت نگیر.

‫حتی دوست‌ها هم دست هم رو می‌گیرن.

‫می‌تونی انجامش بدی، کوتاه بیا!

‫گوش کن!

‫اون واقعاً مرد خوبیه.

‫مؤدبه.

‫و خیلی بانمکه وقتی سر به سرِ آدم می‌ذاره.

‫ببین،

‫تموم پول امروز رو می‌دم به تو؛

‫تمومش رو.

‫خواهش می‌کنم خوشگل من!

‫احتمالاً گرسنته.

‫از خودت پذیرایی کن.

‫موقعی که لئوناردو داوینچی...

‫«شام آخر» رو می‌کشید،

‫تا یه مدت طولانی نمی‌تونست...

‫شخصیت عیسا و یهودا رو پیدا کنه.

‫بعد از مدتی یکی از پسرهای گروه کُر کلیسا رو پیدا کرد...

‫و عیسا رو کشید...

‫و سال‌ها دنبال شخصیت یهودا می‌گشت.

‫مدتی بعد یه بی‌خانمان رو پیدا کرد.

‫با لباس‌های کثیف، توی خیابون،

‫مست.

‫یه دربه‌در.

‫گزینۀ مطلوبی به نظر می‌رسید.

‫برای نقاشی یهودا.

‫اما همین که یه کم بهش رسید،

‫همون آدم (شخصیت عیسا) از آب دراومد.

‫سلام.

‫گالری‌ام.

‫نه، مَرده.

‫باهات تماس می‌گیرم.

‫بله؟

‫خیلی خب.

‫باشه، دارم می‌آم.

‫کجا داری می‌ری؟

‫یه مسئلۀ اورژانسیه.

‫سلام، کجایی پس؟

‫زود بیا، لطفاً!

‫چی شد؟

‫بجنب، خواهش می‌کنم!

‫پاهام رو لمس کرد.

‫خیلی خب، زود باش!

‫برو خونۀ من.

‫داری با یه دختر جوون چه غلطی می‌کنی؟

‫فقط چون مایه‌داری، آره؟

‫تو چته؟

‫تو کی هستی اصلاً؟

‫این‌جا چی‌کار داری؟

‫دنبال دردسر می‌گردی؟

‫جنده!

‫بگیر!

‫همه به پول احتیاج دارن.

‫حتماً می‌خوای یه چیزی برای خودت بخری.

‫نه.

‫امکان نداره این پول رو بگیرم.

‫خوب.

‫دیگه باید برم خونه.

‫باید بیام باهات؟

‫باهام بیا، هنوز می‌ترسم.

‫ببین، حتا یه زنگ هم بهمون نزد.

‫بالاخره اومدی!

‫تو عقلت رو از دست دادی!

‫برام جالبه، که شب رو کجا گذروندی عزیزم؟

‫اصلاً به مامان فکر کردی؟ تموم شب رو بیدار بود!

‫کجا موندی کل شب رو؟

‫خونۀ دوستم بودم.

‫کدوم دوستت، هوم؟

‫بس کن دیگه!

‫نگاهشون کن!

‫تمومش می‌کنی یا نه؟

‫اقلاً باید...

‫نکنه می‌خوای کلکِ خودش رو بکنه؟

‫اقلاً باید بفهمیم کجا بوده!

‫خدا لعنتش کنه...

‫بیاین...

‫چوب‌دستی رو برگردون!

‫موبایل پرت نکنین...

‫بچه زرنگ.

‫پسرم، به من بگو خواهش می‌کنم.

‫اگه یه بار دیگه باهاش این‌طوری برخورد کنی،

‫ساکت!

‫با همون چوب دستی حسابت رو می‌رسم!

‫می‌کشمت، گفته باشم!

‫برو تو اتاقت!

‫شنیدی؟ من یه محافظ دارم.

‫پسرم،

‫می‌خوام یه چیزی ازت بپرسم.

‫لبت... کی این کارو کرده؟

‫همین الان می‌رم پیداش می‌کنم و ‫حقش رو کف دستش می‌ذارم!

‫لهش می‌کنم!

‫الان تو بیمارستانه.

‫با انگشتِ کنده شده.

‫شوخی می‌کنی؟

‫انگشتش رو گاز گرفتم.

‫سیکن...

‫با پول خودت برات خریدمش.

‫ممنون!

‫بله؟

‫باشه.

‫باشه، می‌آم.

‫چی؟ دوباره؟

‫فقط برا دو ساعت.

‫مامانم داره می‌آد.

‫چرا هر بار تو باید بری پیشش؟

‫اگه من نَرَم،

‫یه دختر دیگه پیدا می‌کنه.

‫خب تو هم می‌تونی یه مرد دیگه پیدا کنی.

‫خیلی سخته یه آدم پولدار...

‫و دست‌ودل‌باز پیدا کنی.

‫این دفعه...

‫باید باهاش به «شیمبولاک» بری.

‫چی می‌گی؟

‫نگران نباش، همه چیز خوب پیش می‌ره.

‫اون هیچ وقت یه دفعه شروع نمی‌کنه.

‫اول، یه کم شراب می‌خورین،

‫بعدش یه کم صحبت می‌کنین.

‫اونم از خودش می‌گه، و... ‫و بعدش...

‫ولی من سرِ وقت خودم رو می‌رسونم.

‫نه، این بار خیلی خطرناکه.

‫همه چیز ردیفه.

‫بهم اعتماد کن.

‫برات کلی داستان جالب تعریف می‌کنه.

‫قصۀ جالب رو دوست داری، مگه نه؟

‫مخصوصاً اون‌جوری که اون تعریف می‌کنه.

‫آره خب...

‫قصه‌هاش واقعاً جالبن.

‫بچه که بودم اکثراً پدربزرگ و ‫مادربزرگم رو توی روستا می‌دیدم.

‫یه بار که داشتم خیلی بی‌حواس بازی می‌کردم،

‫راهم رو توی بیابون گم کردم.

‫مادربزرگم همیشه می‌گفت...

‫که امن‌ترین جا قبرستونه.

‫منم همون نزدیک یه قبرستون پیدا کردم.

‫و شب رو همونجا موندم.

‫ولی شگفت‌انگیزترین بخشش این بود که...

‫من اصلاً نترسیده بودم.

‫امروز یه جورِ نفس‌گیری جذاب به نظر می‌رسی.

‫اخیراً یه کم عجیب رفتار می‌کنی.

‫فقط موقع سکس مثل سابقی.

‫سلام.

‫اون با منم انجامش داد...

‫خواهش می‌کنم عجله کن، زود بیا لطفاً.

‫با اون بوسۀ ناگهانی شوکه شدی؟

‫حس خوبی نداشتم، حسم بد بود.

‫کلید اتاق نورلان رو بهم بده.

‫سلام، متأسفانه نمی‌تونم.

‫من همسرش هستم و کلید رو به همین دلیل بهم می‌دی.

‫زنش اومده این‌جا.

‫فرار کن!

‫چی؟ به نظر تو بوسیدن چیز خاصی نیست؟

‫من حتا فکر کردم کاملش رو باهات انجام داده...

‫خب!

‫اولین بارِ من بود.

‫در هر صورت...

‫فکر کنم باید بگیرمش.

‫این بار سخت بود و...

‫می‌دونی...

‫توی ماساژ دست واقعاً ماهره.

‫آره!

‫مو به تموم تنم سیخ می‌شه.

‫عجیبه، منم همین حس رو داشتم.

‫توی تخت هم خیلی خوبه.

‫راستش، فقط به‌خاطر پولش نیست که باهاش قرار می‌ذارم.

‫گیرایی داره.

‫چیزی که دوست پسرم نداره.

‫آره، منم باهاش احساس راحتی بیشتری دارم.

‫خُب،

‫الان اون اولین مردِ تو شد.

‫آره به نوعی.

‫بوسیدنش رو دوست داشتی؟

‫نمی‌تونم بگم دوست نداشتم،

‫فقط برام عجیب غریب بود.

‫انتظارش رو هم نداشتم.

‫نمی‌دونم، کلاً عجیب بود.

‫راستی، چرا کاندوم استفاده نمی‌کنین؟

‫مردها ازش متنفرن.

‫خب اگر باردار بشی چی؟

‫تماس نگرفته؟

‫از کی صحبت می‌کنی؟

‫دوست پسرم؟

‫الو؟

‫باشه.

‫کی بود؟

‫تو چی فکر می‌کنی؟

‫همون بود؟

‫ساعتی که اون می‌خواد من نمی‌تونم برم.

‫دیگه داری می‌ری رو اعصابم.

‫هر چیزی شدنیه.

‫امیدوارم این بار خبری از یه دفعه بوسیدن نباشه.

‫باشه، ولی این بار باید واقعاً سر وقت بیای، ‫نمی‌خوام منتظر لحظه‌های خطرناک باشم.

‫و این بار، چاقو هم با خودم می‌برم.

‫تا حالا چیزی راجب مانکورت‌ها شنیدی؟

‫نه، کی‌ان؟

‫چندین سال قبل «چنگیز آیماتوف»، ‫توی کتابش (روزی به درازای یک قرن) نوشته...

‫مانکورت‌ها مردمی‌ان که حافظه‌شون رو از دست دادن.

‫اساسا، اون‌ها اُسَرای جنگ بودن.

‫سرهاشون رو می‌تراشیدن.

‫اربابشون پوستی رو از گردن شتر جدا می‌کرده ‫و روی سر زندانی‌ها قرار می‌داده.

‫دست و پاهاشون رو هم می‌بستن.

‫و زیر خورشید رهاشون می‌کردن.

‫پوست سفت می‌شده.

‫خون و مو هر دو داخلش بوده.

‫به همین خاطر هم، مو داخلِ پوست رشد می‌کرده.

‫و از چنین درد مهیبی...

‫حافظه‌شون رو از دست می‌دادن، مجنون می‌شدن.

‫و حتا گاهاً می‌مردن.

‫نه.

‫امروز نه، پریودم.

‫خودت گفتی که تو روزهای پریود دلچسب‌تره.

‫وایسا!

‫بس کن!

‫تمومش کن!

‫چه مرگته تو؟

‫وایسا همونجا، جلو نیا، خواهش می‌کنم.

‫تو کی هستی؟ شما دوقلویین؟

‫بایست!

‫صبر کن، داره خون می‌آد.

‫بسه دروغ گفتن، بشین این‌جا.

‫معذرت می‌خوام.

‫امروز اصلاً سکس نمی‌خوام.

‫منم که تصمیم می‌گیرم.

‫گفتم بیا این‌جا!

‫امروز ممکنه باردار بشم.

‫برام مهم نیست!

‫دارم می‌گم بیا بشین!

‫خودت حلش می‌کنی!

‫بیا بشین.

‫نه خودت رو، نه پولت رو، نمی‌خوام دیگه.

‫عجب حرومزاده‌ای!

‫باهات بهم خوش گذشت.

‫چیه؟

‫آره، توی هتلم.

‫آره، با یه زن.

‫طلاق می‌خوای؟

‫ببخشید.

‫من معذرت می‌خوام.

‫می‌رم این خون رو بشورم و برمی‌گردم.

‫تو از قصد این‌جوری کردی!

‫من فکر کردم دوستش داری.

‫من مثل تو نیستم.

‫تو هم اون رو می‌خوایش، خودت هم می‌دونی.

‫نه.

‫داری دروغ می‌گی!

‫دین این‌جا عین یه بچه سگِ کتک خورده‌ست.

‫باید یه عکس شاد‌تر بگیریم.

‫آره، همه‌مون یه کم شبیه دیویم تو این عکس.

‫صورت مضحک منو ببین،

‫چه مرگم بوده؟

‫نورلان.

‫نورلان.

‫خلوتگاه: نقاشی‌های اروپایی-غربی

‫دین!

‫چیه، آروم باش!

‫ولم کنین!

‫حس خوبی داشت؟

‫دقیقا کی؟

‫وقتی که عکس خونوادگیتون رو پاره می‌کردم؟

‫دیروز رو می‌گم که با اون خوابیدی.

‫توصیفش با کلمات سخته.

‫خودت امتحانش کن.

‫اگر مشتاقی.

‫وقتی با اون بودی،

‫انگار توی دنیای دیگه‌ای بودی.

‫آره.

‫حسِ بعد از سکس، حس بیدار شدن بعد از دیدنِ رؤیاست.

‫چی می‌گه؟

‫حامله‌ای؟

‫آخه چطور؟

‫پدرش کیه؟

‫دوست پسرت؟

‫همین‌جا منتظر بمون.

‫چه تصمیمی گرفتی؟

‫دین؟

‫بگیر بشین.

‫گوش کن!

‫فردا همه‌مون برای تعطیلات می‌ریم دریاچۀ کوهستان. ‫تو هم می‌آی دیگه باهامون؟

‫من باید دوستم رو ببینم.

‫چرا؟ مگه راجع‌به چی باید صحبت کنین؟

‫قرارتون واسه چیه؟

‫این یه سفر خونوادگی به کوهستانه، ‫می‌خوایم همه باشیم.

‫من...

‫من کاری که نمی‌خوام رو انجام نمی‌دم.

‫چرا آخه، یعنی با ما نمی‌آی دریاچه؟

‫خیلی خب، طوری نیست.

‫اگه دوست نداره، ولش کنین.

‫حق داره برا خودش تصمیم بگیره.

‫هرچند جاش خالیه.

‫ما می‌خواستیم یه عکس خانوادگی بگیریم.

‫یه عکس خونوادگی جدید.

‫راجع‌به چی داری فکر می‌کنی؟

‫ببین،

‫بذار دریاچه رو بریم.

‫همین الان؟

‫نگاه کن.

‫آره، نتونستم حرف پدر رو فراموش کنم.

‫واسه همین گفتم که بیایم.

‫خیلی زود برمی‌گردم.

‫می‌رم و می‌آم.

‫چرا این‌قدر جدی‌ای تو؟

‫عه، دین!

‫دین! ‫دختر عزیز من.

‫خدای من!

‫تو چجوری این‌جا رو پیدا کردی جونم؟

‫ببین چه خوشگله این‌جا!

‫سیکن.

‫آره، بیا امتحان کنیم.

‫یه کم شد.

‫به نظر می‌آد اون قوی‌تره.

‫پس من چی؟ منم بغل کن.

‫تو همیشه باید حسادت کنی!؟

‫سردته؟

‫نه، خوبه.

‫یالا،

‫بپوشون خودت رو.

‫دیگه چی؟ سردته؟ ما گرمت می‎‌کنیم.

‫ممنون!

‫بخور خواهش می‌کنم.

‫بدو!

‫سریع باش!

‫ببین.

‫بله؟

‫چی؟

‫من دریاچۀ کوهستانم.

‫باشه.

‫خودش بود؟

‫داره می‌آد این‌جا.

‫اما تو که الان نمی‌تونی!

‫باید چی‌کار کنیم؟

‫من بهش نیاز دارم،

‫ولی خطرناکه.

‫من به جای تو می‌رم.

‫تو می‌تونی؟

‫نمی‌دونم.

‫خیلی خب پس.

‫صبر کن.

‫همینجوری که هستم، می‌رم.

‫تو واقعاً دین هستی؟

‫چه آبی‌ای!

‫فکر می‌کنی چرا این‌قدر آبیـه؟

‫چون خیلی عمیقه؟

‫می‌تونه از این هم باشه.

‫من عادت دارم بیام این‌جا.

‫این‌جا.

‫حس می‌کنم تطهیر می‌شم.

‫با طبیعت یکی می‌شم.

‫به یه حیوون تبدیل می‌شم.

‫حیوون؟

‫آره حیوون، ‫تو فکر می‌کنی من به چه حیوونی شبیه‌ام؟

‫گرگ.

‫اگر کسی به نیابت از او بکُشد، مانند شخصی است که ‫به نیابت از نجار چوب را می‌تراشد، و کسی که به نیابت از نجار ‫چوب بتراشد، کم‌تر اتفاق می‌افتد که دست خود را زخمی نکند. ‫لائوزه - دائو دِه جینگ