Original subtitles

«Κορώνα ή γράμματα.»

Μια συναρπαστική αληθινή ιστορία όπως την αφηγήθηκε ο Μπάφαλο Μπιλ Κόντι

καταγραμμένη από τον J. W. Bul.

Με τον ερχομό των ατμομηχανών,

η γοητεία των αχανών τόπων βυθίστηκε στη λήθη.

Σε αυτόν τον νέο κόσμο οι ληστές έγιναν ήρωες

στα μάτια κάθε αγοριού που λαχταρούσε να κάνει γνωστό τ’ όνομά του

σε ολόκληρο τον κόσμο.

Αν ένας συγγραφέας εμπιστευτεί τη μαγεία της φαντασίας του στην καθαρή αφήγηση,

τα πάντα μπορούν να μεταμορφωθούν σε μια μεγάλη ιστορία.

Τη γνώρισα στο Wild West Show του Μπάφαλο Μπιλ,

το μεγαλύτερο θέαμα της εποχής μας.

Η Άγρια Δύση ήρθε στη Ρώμη

Πολύχρωμα φτερά, τουφέκια

Μέσα σε σκόνη και τιμή

Η πρόκληση μπροστά σας

Στα δέντρα ο κόσμος

στριμώχνεται για να δει

Το αμερικάνικο όνειρο

φερμένο ως εδώ

Στους δρόμους είναι ο ήρωας

Ιδού

Να τον

Μπάφαλο Μπιλ

Μπάφαλο Μπιλ

με τους διακόσιους καουμπόηδες του.

Ανεβαίνει η αυλαία

και μέσα απ’ τη σκόνη ξεπροβάλλει ο Μπάφαλο Μπιλ Κόντι.

Ρίχνει έναν πυροβολισμό.

Ο ήρωάς μας πλησιάζει τον αρχηγό των Σιού.

Ρίχνει άλλους δύο πυροβολισμούς.

Πάνω πια στον εχθρό,

βγάζει το μαχαίρι για να τελειώσει τη δουλειά.

Ο γενναίος σωριάζεται νεκρός.

Του παίρνει το σκαλπ.

Το δείχνει στους συμπολεμιστές του και φωνάζει:

«Για τον Κάστερ!»

Αυτός ο ηλίθιος γιος της πουτάνας.

Μπάφαλο Μπιλ. Μπάφαλο Μπιλ.

Αυτό βάζει τέλος στην εξέγερση!

Πολύ ευγενικοί.

Είδατε

πώς η Αμερική έγινε η γη των ευκαιριών.

Χωρίς θαρραλέους άντρες και γυναίκες

που με τη θυσία τους άναψαν το φυτίλι ενός πολιτισμού,

η Αμερική δεν θα ήταν η χώρα…

Δυσκολεύομαι να αναπνεύσω, ο κορσές είναι πολύ σφιχτός.

Έτσι επιτέλους μοιάζεις με κυρία. Θυμήσου να χαμογελάς.

Η Αμερική είναι γεμάτη δυνατότητες.

Τη δυνατότητα να φτιάξει κανείς μια καλύτερη ζωή

και την ευκαιρία για κάθε άντρα όπως και για κάθε γυναίκα

να είναι πραγματικά ελεύθεροι.

Ναι, φίλοι μου, η Αμερική είναι η γη της ελευθερίας!

Τώρα θα ήθελα να εκφράσω την πιο ειλικρινή ευγνωμοσύνη

σε όσους μας φιλοξένησαν, την ευγενή οικογένεια Ρουπέ.

Είναι οι αληθινοί πρωτοπόροι αυτής της χώρας όπως ήταν οι Αμερικανοί άποικοι.

Καλή τύχη και ευχαριστώ.

Τώρα, αγαπητοί μου φίλοι, έφτασε εκείνη η γλυκόπικρη στιγμή

που πρέπει να σας πω: «Αντίο».

Μα πριν το κάνω, να θυμάστε πάντα ένα πράγμα.

Αν πρέπει να πυροβολήσετε, πετύχετε τον στόχο

και να στοχεύετε πάντα… στην καρδιά.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 ΑΠΑΓΩΓΗ

Εκείνο το σκαλπ ήταν εκδίκηση για τον θάνατο του Κάστερ

και μια νόμιμη πράξη πολέμου, μα ρωτάτε αν είναι αληθινό;

Θέλω να δηλώσω εδώ και τώρα χωρίς καμία αμφιβολία

ότι στο θέαμά μας όλα είναι αληθινά μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια.

Ρωτήστε τους Ινδιάνους μας και θα σας το επιβεβαιώσουν.

Έχω συναναστραφεί πολύ τους Ινδιάνους της Αμερικής.

Τους κυνήγησα, τους πολέμησα και προσπάθησα να τους καταλάβω.

Τους φέρθηκα όσο καλύτερα μπορούσα, δεδομένων των περιστάσεων

και οι σημερινές περιστάσεις μάς θέλουν να ζούμε μαζί

για αυτή τη θεατρική δέσμευση. Και είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτό.

Τώρα θα ήθελα να δώσω τον λόγο σε μια αγαπητή μου φίλη

για να σας μιλήσει η ίδια. Είναι θρύλος της αμερικανικής Δύσης.

Είναι η κόρη του μεγάλου αρχηγού Καθιστού Ταύρου - ο Θεός να τον αναπαύσει.

Δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα της ευγένειας του λαού της

από τη Μόλτι Καβάλι που τώρα θα σας μιλήσει.

Αγαπητή μου.

Είναι όλα αλήθεια;

Ήταν όλα τόσο βίαια;

Είστε περίεργη γυναίκα. Τότε αφήστε με να σας ρωτήσω κάτι.

Λέτε πάντα την αλήθεια; Θα είναι τρομερό βάρος.

- Κάνω ό,τι μπορώ. - Κι εγώ.

Η αλήθεια είναι πως η αμερικανική Δύση ήταν πολύ πιο βίαιη

από αυτό το τσίρκο μας, ήταν φριχτή,

μα καμιά φορά πρέπει να γίνονται φριχτά πράγματα στο όνομα της προόδου.

Καμία μεγάλη χώρα δεν γεννήθηκε χωρίς βία.

Μα είναι έντιμο να νικάς με αίμα;

Ενδιαφέρουσα ερώτηση.

Ξέρετε, δεσποινίς;

Αν μου επιτρέπετε να το πω,

θα μπορούσατε να γίνετε σταρ.

Έχω ένα μάτι γι’ αυτά.

Δεν ξέρω τι είναι, μα κάτι έχετε.

Θα σας χρειαζόταν άλλο φόρεμα, δεν φαίνεστε άνετη μ’ αυτό.

Εμένα μ’ αρέσει, απλώς είναι λίγο στενό.

Βλέπω ότι γνωρίσατε τη γυναίκα μου.

Οι Γαλλίδες μιλάνε πάρα πολύ.

Καταλαβαίνω, λοιπόν… Συγχωρέστε με, κύριε,

μα βρίσκω την περιέργεια της γυναίκας σας πολύ ευχάριστη.

Χαίρω πολύ.

Μιας και μιλάμε για απολαύσεις, πάμε στο μπαρ;

- Από ‘δω. - Ωραία.

Όπως έλεγα, όλοι λένε πως θέλουν την αλήθεια.

Στην πραγματικότητα θέλουν μόνο μια ωραία ιστορία

και είναι έτοιμοι να πληρώσουν καλά γι’ αυτήν.

Διπλό ουίσκι.

Έρχονται εδώ για να ακούσουν μια ιστορία που μιλά για τη ζωή τους

και για να δουν τους καλύτερους καουμπόηδες της Γης,

τους καλύτερους ιππείς στον κόσμο.

Ευχαριστώ.

Οι καουμπόηδες δεν υπάρχουν μόνο στην Αμερική.

Οι βουτέροι του στάβλου μου είναι οι καλύτεροι στον κόσμο, πες του.

Οι βουτέροι σας είναι οι καλύτεροι. Το ακούσατε από τον άντρα μου.

Ε, είμαι σίγουρος πως οι Ιταλοί καβαλάρηδες είναι ξεχωριστοί,

μα δεν θα είχαν καμία τύχη απέναντι στους καουμπόηδές μου.

- Θέλετε να το δούμε; - Τι πράγμα;

Σας προκαλεί. Λατρεύει τα στοιχήματα.

Λατρεύει τα στοιχήματα;

Θέλει να στοιχηματίσει ενάντια στα παιδιά μου;

Δεν θα πιστέψετε τι άκουσα. Θα το μετανιώσει αυτό το στοίχημα.

Δεν φαντάζεστε τι θράσος. Ο κύριος θέλει να στοιχηματίσει.

Βουτέροι εναντίον Αμερικανών καουμπόηδων και νομίζει πως θα νικήσει.

Τι αποκοτιά! Το καταλαβαίνετε;

Ποτέ δεν άκουσα κάτι πιο γελοίο στη ζωή μου.

Πάρε, κράτα μου αυτό.

Συγγνώμη που διακόπτω τη γιορτή, αλλά έχω εδώ έτοιμα εκατό δολάρια

για όποιον νομίζει ότι μπορεί να νικήσει τους καουμπόηδές μου, έφιππος φυσικά.

Είναι πολλά λεφτά, αλλά η πρόκληση είναι μεγάλη.

Ποιος το δέχεται;

Πάμε!

150 στους βουτέρους.

- Εγώ θα τον λυγίσω. - Εσύ θα τον λυγίσεις;

- Άντε από ‘δω! - Μόνο γαϊδούρια ξέρεις να δαμάζεις!

Ούτε καν το ξύλινο αλογάκι. Εγώ θα ανέβω κι αυτό είναι!

- Δεν είσαι κανείς. - Δεν το βρίσκεις αυτό…

Πάμε να το παίξουμε.

Κορώνα ή γράμματα; Πες το.

Γράμματα.

Το ζητήσατε και θα το έχετε.

Η τελευταία αυτοσχεδιαστική πράξη της ημέρας.

Λοιπόν, να πώς θα γίνει.

Δύο ομάδες των έξι αντρών, μία Αμερικανών

και μία Ιταλών. Δύο άγρια άλογα.

Το καλύτερο ψωραλογάκι που βρήκαν οι Ιταλοί είναι ένα αμερικάνικο μουστάνγκ.

Θα πρέπει να το πιάσουν με το λάσο,

να το δαμάσουν,

να το σελώσουν και να το καβαλήσουν

στον λιγότερο δυνατό χρόνο.

Εντάξει, παιδιά. Είστε έτοιμοι;

Από τη μυρωδιά και μόνο, εσείς θα βασιστείτε στην τύχη.

- Ποιος από εσάς καβαλάει σήμερα; - Εγώ, κύριε. Καλημέρα.

Κυρία.

Αυτό εδώ είναι ένα άξεστο ψωροάλογο.

Μην ανησυχείτε, θα δείξουμε εμείς σ’ αυτούς τους γιανκέδες πώς καβαλιέται.

Ίσως άλλη φορά.

Συγγνώμη, δεν κατάλαβα καλά.

Εσύ είσαι νικητής;

Πότε-πότε.

Σήμερα θα κάνεις ό,τι σου λέω.

Σήμερα θα πέσεις.

Με όλο τον σεβασμό, μισή επαρχία έχει ποντάρει πάνω μας.

Εγώ όχι.

Κοίταξέ με στα μάτια.

Μπράβο.

Κατάλαβα αμέσως ότι θα τα βρίσκαμε.

Τα προσόντα ενός καουμπόη; Έτσι! Έτσι!

Όχι η τύχη, σας το εγγυώμαι.

Ένας καουμπόης πρέπει να είναι σκληρός, βέβαια.

Μα πρέπει επίσης να ξέρει να διαβάζει το μυαλό του αλόγου.

Πρέπει να είναι γενναίος, να έχει καθαρή ψυχή,

γιατί ένα άλογο αναγνωρίζει τον ψεύτη χωρίς καν να τον δει.

Ήρεμα, ήρεμα, ήρεμα.

Ήρεμα, ήρεμα.

Το άλογο γνωρίζει την καρδιά του ανθρώπου.

Καταλαβαίνει αμέσως ποιος είναι κακός.

Ένας καουμπόης πρέπει να υπερασπίζεται τους αδύναμους…

και να έχει καθαρή καρδιά.

Πρέπει να έχει τη δύναμη ενός άντρα,

αλλά και την αθωότητα ενός παιδιού.

Αυτό είναι που ορίζει έναν αληθινό καουμπόη.

Απρόσμενη έκβαση, συγχαρητήρια. Πάμε, φεύγουμε.

Μπράβο!

Σαντίνο! Σαντίνο! Σαντίνο!

Είχε δίκιο ο πατέρας μου.

Είσαι απλώς μια βρόμικη πουτάνα.

Καπετάνιε, συγγνώμη. Προσπάθησα να πέσω, αλλά δεν είναι εύκολο.

Ωραιότατο θεαματάκι. Διασκέδασες;

Έκανες τον ήρωα μπροστά σε όλους.

Ένιωσες άντρας.

Κοίταξέ με όταν σου μιλάω!

Εσύ και αυτή η πουτάνα,

δύο απόβλητα που τα τράβηξα απ’ τη λάσπη.

Γαμώτο!

Καλύτερα να ανέβει στο άλογο.

Η μητέρα μου μού χάρισε το πιστόλι.

Εγώ ούτε καν θυμάμαι τη μάνα μου.

Πώς ήταν;

Ήταν όμορφη.

Είχε κλάση.

Ντυνόταν σαν κοινή γυναίκα, αλλά πάντως…

Μεγάλη κλάση.

Μου έλεγε πάντα: «Καλόγρια, πουτάνα ή νύφη».

Για εκείνη δεν υπήρχαν άλλες επιλογές.

Ήταν βίαιος, τον μισούσα…

και τον παντρεύτηκα.

Έκανα λάθος.

Πώς αισθάνεστε;

Τώρα αναπνέω.

Τότε σημαίνει ότι κάνατε καλά.

Θέλετε να την κρατάω εγώ, αυτή;

Όχι.

Εντάξει, εγώ λέω να φύγω.

Το άλογο είναι δικό σας, εγώ θα πάω με τα πόδια.

Δολοφονία, κύριοι.

Μια δολοφονία εν ψυχρώ.

Ο γιος μου ήταν τίμιος άνθρωπος,

ένας κύριος ως σύζυγος,

ένας ηρωικός μαχητής για την ενότητα του έθνους.

Μάλιστα, με βοηθούσε

στο δύσκολο έργο της αποκατάστασης της τάξης

και της εφαρμογής των νέων ιταλικών νόμων

σε τούτα τα μέρη που έχουν τόσο ανάγκη από πρόοδο.

Τόποι ηθικής παρακμής,

άβυσσοι διαφθοράς.

Καταραμένες κατσαρίδες! Τερέζα!

Έλεγα…

Αυτό το περιστατικό δεν θα μας σταματήσει!

Δεν μας σταμάτησαν οι απεργίες.

Τίποτα και κανείς

δεν θα σταματήσει την κατασκευή του νέου σιδηροδρόμου!

Κάποιες φορές, για να σταματήσεις τη βία,

πρέπει να γυρίσεις στους παλιούς νόμους.

Του γέρου, αυτού

του σκότωσαν τον γιο

Του γέρου, αυτού

του σκότωσαν τον γιο

Μια σφαίρα του ρίξαν

κατάστηθα στην καρδιά

Μια σφαίρα του ρίξαν

στην καρδιά του δυνάστη

Του γέρου, αυτού

του σκότωσαν τον γιο.

Το κοτσύφι είπε στον τσίχλα: «Θ’ ακούσεις τι μπαμ, αν δεν είσαι κουφός.»

Βιαζόμαστε, αλλιώς θα έχουμε την ίδια κατάληξη.

Δεν θα ανεχτούμε την αναρχία

στη χώρα μας!

Γι’ αυτό θα δοθεί αμοιβή

χίλια χρυσά σκούδια

σε όποιον μου φέρει το κεφάλι

του δολοφόνου του γιου μου!

Ο καπετάνιος…

Ηρακλής Ρουπέ.

Εσείς.

Ένα τελευταίο οικογενειακό πορτρέτο.

Αγάπη μου όμορφη

που ήρθες εδώ

με βλέμμα ίσιο κι εσύ

με κεραυνοβόλησες

Με αιχμαλώτισες κι από τότε

είμαι φυλακισμένος

Μου ’πιασες την καρδιά

κι εσύ με τύφλωσες

Αγάπη μου όμορφη

με αιχμαλώτισες

Με κεραυνοβόλησες κι από τότε

είμαι φυλακισμένος.

Πού με πας, καουμπόη;

Πού θέλετε να σας πάω;

- Στην Αμερική. - Στην Αμερική;

Η Αμερική είναι μακριά.

Μπορούμε να πάμε στην Αμερική, αλλά δεν νομίζω πως θα λύσουμε τίποτα.

- Ποιον γνωρίζεις εκεί; - Κανέναν.

Και τι θα πάμε να κάνουμε; Φτωχοί είμαστε.

Εκεί μπορείς να γίνεις όποιος θέλεις.

Μπορείς να ξεκινήσεις απ’ την αρχή.

Μπορείς να γίνεις διάσημος σαν τον Μπάφαλο Μπιλ.

Τι λες;

Ωραίο.

Εσύ τι λες;

Πάμε.

Τι έγινε;

Ρόζα.

Πάμε να φύγουμε.

Κατέβα.

Φύγε. Άντε.

Άθλιε μπάσταρδε,

γιε της πόρνης, ψοφίμι, πεινασμένε!

- Μας κορόιδεψε αρκετά! - Με όλο τον σεβασμό, κύριε,

δεν μπορώ να σας βοηθήσω.

Εσείς κι εκείνο το ξεστρατισμένο τομάρι, ο γιος μου,

κάνατε κουρελού με το στοίχημα

κι τώρα εκείνος είναι νεκρός!

Ε, δεν σκότωσα εγώ τον γιο σας.

«Ο Μπάφαλο Μπιλ δεν είναι παρά ένας εκμεταλλευτής Ινδιάνων,

ένας γελωτοποιός, ένας απατεώνας,

ένας ξεδιάντροπος επινοητής παραμυθιών,

ένας ψεύτικος ήρωας, ένας παλιάνθρωπος και ένας μεθύστακας.»

- Θέλετε να συνεχίσω; - Όχι, δεν χρειάζεται.

Για τον μεθύστακα μπορεί να γίνει συζήτηση,

αλλά τα υπόλοιπα είναι ανοησίες και το ξέρετε.

- Αντίο. - Αλήθεια.

Το όνομά σας δεν έχει ξεπεραστεί.

Όχι ακόμη.

Τι θέλετε από μένα, κύριε Ρουπέ;

Θέλω να…

να μου φέρετε πίσω εκείνη τη γυναίκα.

Θα μου τη φέρετε πίσω

και σε κάθε καταραμένη εφημερίδα αυτής της χώρας

θα είναι το όνομά σας στην πρώτη σελίδα.

«Ο Μπάφαλο Μπιλ πιάνει τον μπάσταρδο

και σώζει την κυρία.»

Καθόλου άσχημα. Καθόλου άσχημα.

Αλήθεια, καθόλου άσχημα.

Ναι, μπορεί να γίνει μια πολύ ωραία ιστορία.

Λοιπόν, μισώ να χαλάω ιστορίες αγάπης, Τζόνι,

αλλά ξανά στη σέλα, οι δουλειές καλούν.

Δεσποινίς.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2 ΕΠΙΘΕΣΗ

Ο παράνομος είχε σύρει την αιχμάλωτη σε έναν βάλτο

για να χαθούν τα ίχνη της.

Μα τέτοια κόλπα δεν πιάνουν σ’ έναν αληθινό κυνηγό.

Έχω αντιμετωπίσει αλιγάτορες, φίδια, δαγκωνιάρες χελώνες και άλλα

κρυμμένα σε τέτοια λασπόνερα.

Εδώ βουλιάζει κανείς, κοιτάξτε πού πατάτε.

- Δεν υπάρχουν φίδια; - Όχι, εδώ ούτε οι νερόκοτες δεν έρχονται.

Τι;

Όχι, τίποτα.

Κι ας ήταν εδώ αλλιώτικος ο τόπος,

το πνεύμα της αποστολής μας έμεινε αμετάβλητο.

Με το θάρρος και την τόλμη που μόνο οι ατρόμητοι κατέχουν,

τολμήσαμε

να σώσουμε τη Ρόζα μας.

Περίμενε.

Τι να κάνουμε μ’ αυτά τα βατράχια που τραγουδάνε όλη την ώρα;

Καλύτερα να βγάλεις τις μπότες σου.

Γαμώτο.

Άντε χάσου, κακότυχο πουλί!

Τι κάνεις;

Στρώνω το κρεβάτι.

Πώς πάμε στην Αμερική;

Τι;

Στην Αμερική, πώς φτάνουμε;

Δεν πας κολυμπώντας.

- Και πώς; - Δεν ξέρω.

Με πλοίο.

Έχεις λεφτά για να πας με πλοίο;

Πώς θα πάμε, με τα πόδια;

Έτσι θα μας πάρει μια ζωή.

Είδατε άσχημο όνειρο;

Κι εγώ,

αλλά δεν το θυμάμαι.

- Κατάρα! - Τι έγινε;

Είμαι κουρασμένη.

Περπατάμε τέσσερις μέρες, με πονάνε τα πόδια.

Πεινάω, διψάω, τη νύχτα δεν κοιμάμαι. Κρυώνω, δεν μπορώ να κοιμηθώ.

Δεν αντέχω άλλο.

Γιατί δεν λες τίποτα;

Κι εμένα με πονάνε τα πόδια.

Και η πλάτη.

Τότε τι κάνουμε;

Εσύ μένεις εδώ, εγώ φεύγω.

- Φεύγεις; - Ναι.

Είσαι χαζός;

Τι είπες;

Τι είπες;

Δεν καταλαβαίνω τι θέλεις.

Χρειάζομαι μόνο ένα μέρος να κοιμηθώ, έστω για μία νύχτα.

Πάρε, κράτα το κρασί.

Ορίστε.

- Τι απέγινε ο Αρπίνιο; - Πέθανε.

Πώς πέθανε; Δεν δούλεψε ποτέ, πώς πέθανε;

Ήθελε να πάει στο Μόντε Καζέλα και εκεί…

δεν τον ξαναείδαμε. Θα τον έφαγαν…

οι λύκοι.

Έχεις μέρος να μας κοιμίσεις;

Ναι, έχω τη στάνη.

Τι κοιτάς;

Εγώ σε έχω ξαναδεί.

Όχι, δεν νομίζω.

- Σε έχω δει. - Πότε την είδες;

Εγώ δεν σε έχω δει ποτέ.

Ναι, σε έχω δει.

Παράξενος ο φίλος σου.

Όχι, απλώς είναι λίγο «χτυπημένος» στο κεφάλι.

Είναι πάντα μόνος,

να φροντίζει τα ζώα, καημένος.

Εμείς σαν κι εμάς περνάμε πιο πολύ χρόνο…

με τα ζώα παρά με τους χριστιανούς.

Εσύ δεν είσαι σαν κι αυτόν.

Γιατί όχι;

Γιατί τα μάτια σου λάμπουν και η καρδιά σου είναι ελαφριά.

Μ’ αρέσει όταν με κοιτάς.

Και τι θέλεις από μένα;

Το κατάλαβα αμέσως ότι θα με έπαιρνες μακριά.

Υποσχέσου μου ότι θα πάμε στην Αμερική.

Υποσχέσου το.

Υποσχέσου το.

Να φύγεις έτσι. Να μ’ αφήσεις εδώ.

Μεγάλο στιλ, δήθεν!

Θα φύγω μόνη μου, φτηνιάρη γιε της πουτάνας!

Όχι, στρίψε από ‘δω.

Στρίψε από… Όχι.

Σιγά, σιγά, σιγά.

Πού με πας;

Γιατί σταματάς; Τι κάνεις;

Καλύτερα να είχε βρέξει. Τουλάχιστον θα ακούγαμε το νερό.

Εδώ υπάρχει μόνο ο αέρας.

Ούτε σπουργίτι δεν περνάει.

Καλύτερα στο βουνό, που δεν υπάρχει πια κανείς.

Ξέρεις πώς τη βγάζω εδώ;

Σαν βασιλιάς.

Κατάλαβες;

Δεν είσαι και πολύ ομιλητικός.

Έτσι κι αλλιώς, λίγα λέγονται μέσα σ’ αυτούς τους τέσσερις τοίχους.

Εκτός από αυτόν τον ψωροφρουρό που άμα αρχίσει, δεν βουλώνει!

Σκάσε, αλλιώς θα σου ρίξω μια «περασιά».

Πώς σε λένε;

- Σαντίνο. - Το βλέπεις;

Τζοβάνι Ντελ Μόντε, γνωστός ως Τσεκίνο.

Γεννημένος στο Γκρότε, γιος του εκλιπόντος

Ντομένικο Ντελ Μόντε και της Καρμέλα Στέρπα.

Κι εσύ;

- Μπορεί να μάθουμε τι έκανες; - Ποιος ξέρει.

Πόσος αθώος κόσμος είναι στη φυλακή!

Γιατί σε λένε Τσεκίνο;

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3 ΜΙΑ ΑΠΡΟΣΜΕΝΗ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ

Τζόνι, κοίτα. Μόλις πάτησες πάνω του.

Βλέπεις το κλαδάκι; Είναι σπασμένο.

Ξέρεις τι σημαίνει; Ότι πέρασαν από ‘δω.

Τώρα, ό,τι βρίσκουμε στο έδαφος είναι στοιχείο για μας.

Εκεί, κοίτα καλύτερα.

Κι αν δεν το βλέπεις, δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει.

Το βλέπεις, Τζόνι;

Τόσες κρυμμένες αλήθειες εδώ. Γράψ’ το στο ημερολόγιό μας.

Θα μας περάσουν για καταραμένους ποιητές όταν το διαβάσουν.

Άκουσέ με, αγόρι μου. Θα γίνει μεγάλη ιστορία.

Ίσως το καλύτερο μυθιστορηματάκι που γράφτηκε ποτέ.

Το αληθινό θάρρος δεν είναι η απουσία φόβου.

Είναι η δύναμη να προχωράς παρ’ όλο που τον έχεις.

Γι’ αυτό, να γίνετε οι ήρωες της δικής σας ιστορίας.

Όπως εγώ.

Ποιος είναι; Τρώω.

Είμαι η γυναίκα του καπετάνιου Ρουπέ.

Και τι θέλει τώρα αυτή;

Πού πάτε; Εδώ δεν μπορείτε να μείνετε.

Αυτός ο άντρας σκότωσε τον άντρα μου.

Τώρα θα τον σκοτώσουν. Τελείωσαν οι μέρες του.

Πρέπει να του μιλήσω. Άνοιξε την πόρτα.

- Τι λέει; - Άνοιξε!

- Δεν γίνεται. - Άνοιξε αυτή την πόρτα!

Άσε με! Μη με αγγίζεις.

Άνοιξε την πόρτα.

Κατέβασε το πιστόλι.

Άνοιξε την πόρτα ή σε πυροβολώ.

Τι θα κάνεις, θα πυροβολήσεις έναν φρουρό;

Δεν με πιστεύεις;

Ρίξε! Ρίξε!

Πουτάνα.

Καλημέρα σε όλους!

Πω πω, τι χτύπημα.

Ρόζα; Έλα, πάμε! Τι κάνεις εκεί; Γρήγορα!

Σιγά.

Ρόζα;

Σαντίνο Μανέντι!

Εσύ είσαι.

Τι;

Φαμπρί, δώσ’ το εδώ.

Πολύ πιο ωραίος απ’ όσο σε φανταζόμουν.

Η πράξη σου δημιούργησε μεγάλες προσδοκίες στους «companeros».

- Δεν έκανα τίποτα. - Πώς τίποτα;

Όχι, τίποτα.

Μα ποιοι είστε εσείς;

Εγώ είμαι εξόριστος από την Αργεντινή.

- Και από πάρα πολλές άλλες χώρες. - Φαντάζομαι.

Με τους συντρόφους φτιάχνουμε μια ομάδα που έρχεται από τον νότο

για να οργανώσει μια εξέγερση.

Μπράβο.

Όμως εγώ δεν μπορώ να σας βοηθήσω.

Πώς δεν μπορείς;

Εσύ έσπρωξες τους συντρόφους στη μάχη.

Όχι.

Εσύ μας έδωσες πίστη.

Εσύ είσαι η εικόνα της επανάστασης.

- Τρία ζήτω για τον Σαντίνο! - Ζήτω! Ζήτω! Ζήτω!

Έλα.

Αυτός έγινε διάσημος.

Σαντίνο!

- Γιατί ήσουν φυλακή; - Είμαι αθώος.

Ορκίζομαι.

Ο Ρουπέ λέει πως το νεόχτιστο έθνος

πρέπει να κρατηθεί ενωμένο με όπλα και σιδηρόδρομους.

Άντε γαμήσου, Ρουπέ!

Ίσως πρέπει να καλέσουμε την οικογένεια Ρουπέ σε ένα δείπνο

με καλό κρασί και να ζητήσουμε ευγενικά…

Μπέλα.

Έλα μαζί μου. Έλα εδώ.

Κοίτα, κοίτα αυτή τη φάτσα. Κοίτα αυτή τη φάτσα.

Μπέλα. Κοίτα όλους.

Σαντίνο…

Εσύ έχεις την ικανότητα να ξεσηκώνεις τις μάζες.

Αυτοί, εμείς.

- Ρόζα… - Η Ρόζα είναι καλά, είναι εδώ.

Μην ανησυχείς, έλα μαζί μου.

Δες αυτό.

Όπλα… καινούρια.

Αχρησιμοποίητα.

Ο σιδηρόδρομος δεν είναι η σωτηρία μας.

Είναι η αλυσίδα μας και πρέπει να τη σπάσουμε.

Γι’ αυτό τον καταλαμβάνουμε.

Σήμερα το τρένο είναι δικό μας.

Σε χρειαζόμαστε.

Ένας πίνακας.

Ας απαθανατίσουμε τη στιγμή. Έλα.

Έλα, πάμε.

Μια στιγμή, περίμενε.

Οι καρδιές μας προκαλούν τους ισχυρούς

Κηρύσσουν πόλεμο στον δυνάστη

Είμαστε περήφανοι αντάρτες και μαχητές

Η λευτεριά μας είναι η τιμή μας

Μας λένε δειλούς και ζητιάνους

Κι εμείς τους το φωνάζουμε με οργή

Δεν μας φοβίζουν οι φυλακές

Υψώνουμε τις σημαίες των επαναστατών

Το κράτος μάς τα πήρε όλα

Και τώρα εγώ του αφιερώνω…

αυτό το ρέψιμο.

Ακούστε, ακούστε.

Θέλω να σας πω την ιστορία ενός βουτέρου

που στο τέλος είμαι εγώ

Είμαι φτωχός απ’ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου

Από πατέρα και μάνα είμαι παιδί αγνώστων

Δεν είναι πως κυνήγησα ποτέ τη δόξα

Μου φτάνει να γλιτώσω απ’ την οργή του Θεού

Τώρα θα σας πει για τότε που

για να μην σκύψω το κεφάλι έκανα ζημιά.

Ωραίος επιβήτορας.

Τον ήθελες όλο δικό σου;

Ξέρετε αυτούς τους αξιωματικούς

Τους πλούσιους και τους θρασείς

Αυτούς που μας φέρονται σαν ζώα

Θα ‘ταν να τους σπάσεις όλα τα δόντια

Τα ‘βαλε όλα στους Αμερικάνους

Μου είπε: «Αν δεν χάσεις, θα το μετανιώσεις»

Μα από άλογο δεν ξέρω να πέφτω, λυπάμαι

Οπότε κάνω ό,τι μου καπνίσει

Όταν είδε την αγανάκτηση στο πρόσωπό μου

Είπε: «Τη μοίρα σου θα σου την πω»

Άρπαξε το περίστροφο ύπουλα

Ήθελε να με σκοτώσει εξ επαφής

Μα εμένα ο θάνατος δεν με φοβίζει

Δεν φοβάμαι να καταλήξω ψηλά, στον ουρανό

Του άρπαξα το περίστροφο απ’ το χέρι

Και του ‘ριξα στο κεφάλι του αγροίκου

Η αξιοπρέπειά μας δεν χαρίζεται

Τα λεφτά μου δεν μου τα ‘δωσε

Μα η υπόσχεση πρέπει να τηρείται

Κι αυτό μ’ έχουν μάθει στη ζωή μου

Αν ο αφέντης μας κάνει σκυλιά

τότε εμείς του δαγκώνουμε το πόδι

Ως το χωριό έφτασε η είδηση, κύριοι

Ο Σαντίνο έδωσε στους φτωχούς δικαιοσύνη.

Τι καλός ο αντρούλης σου. Έχει ταλέντο.

- Ζήτω ο Σαντίνο! - Ζήτω ο Σαντίνο!

Ρόζα;

- Ρόζα! Περίμενε. - Τι κάνεις;

- Τι κάνω; - Τι κάνεις εκεί;

Είχε παράσταση και… τραγουδούσα.

Τι άντρας είσαι εσύ;

Είσαι ψεύτης του κώλου.

Χέστηκα.

Έχεις καβαλήσει το καλάμι και σου αρέσει.

- Τι μου αρέσει; - Ότι σε κοιτάνε,

σε χειροκροτούν, ουρλιάζουν τ’ όνομά σου.

- Σου αρέσει. - Φυσικά και μου αρέσει.

Με χειροκροτούν επειδή σκότωσα κάποιον που δεν σκότωσα.

- Γιατί εγώ τον σκότωσα. - Το ξέρω.

Πες το σ’ αυτούς.

Ποιος θα το πιστέψει; Κανείς. Η φάτσα μου είναι στο φυλλάδιο.

- Φταίω εγώ; - Βέβαια.

Εσύ με…

Με χρησιμοποίησες για να φύγεις απ’ τη ζωή σου και μου την κατέστρεψες εμένα.

Το έκανα για σένα, φταις εσύ και είσαι και ζηλιάρα, άκου να δεις.

Μου προκαλείς λύπηση.

Εντάξει… Ρόζα, περίμενε.

- Κλείσε! - Ρόζα;

Ρόζα, άνοιξε ένα δευτερόλεπτο, να μιλήσουμε.

Κλείσε αυτή την πόρτα!

Είναι όλα ένα ψέμα, πώς δεν το βλέπεις;

Ποια νομίζεις ότι είσαι; Κανείς!

Κανείς! Δεν είσαι κανείς.

Δεν είσαι τίποτα, δεν είσαι ήρωας. Δεν δίνουν δεκάρα για σένα.

Είσαι τύφλα στο μεθύσι. Δεν στέκεσαι ούτε όρθιος!

Δεν ξέρω πώς μου πέρασε απ’ το μυαλό να το σκάσω μαζί σου.

Έχεις δίκιο.

Δεν τα πάω καλά με τα λόγια. Είμαι απλώς ένας αλογάρης.

Ούτε καν ξέρω πού πέφτει η Αμερική.

Ούτε καν ξέρω ποιοι είναι αυτοί. Δεν ξέρω τίποτα.

Σε παρακαλώ, μη μ’ αφήνεις εδώ έξω, άνοιξε.

Δεν σε χρησιμοποίησα. Καληνύχτα!

Έλα εδώ! Ελάτε μαζί μου!

Κάτω!

Εκεί! Πηγαίνετε εκεί!

Γαμώτο!

Κάτω!

Πήδα!

Βιόλα;

Βιόλα!

- Έχω βρόμικα μαλλιά. - Τι βρόμικα; Μα…

Όχι, όχι, όχι…

Γιε της πουτάνας!

Κάτω!

Έλα!

Πάμε.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4 ΕΝΑΣ ΜΑΚΡΥΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Τι υπέροχο μωρό που έχουμε εδώ!

Ποιος ξέρει τι μέλλον θα ’χει.

Και το δικό σου; Ορίστε, πάρε.

Πάρε.

Ορίστε.

Κράτα το εκεί. Μπράβο, έτσι.

Λοιπόν;

Θα αρπάξεις την ευκαιρία

ή θα αφήσεις άλλους να αποφασίσουν τη μοίρα σου;

Κοίτα τι έφτιαξες, τι έφερες σ’ αυτόν τον κόσμο.

Και τώρα τι θα το κάνεις;

Άθλιε, τι σου κάναμε…

Δεν μπορούσες να βρεις πιο άβολο μέρος.

Αλλά κοίτα παραμύθι.

Τραπέζι με θέα θάλασσα.

Μπάτλερ! Άλλο χαβιάρι.

- Είσαι κανονικός μαρκήσιος. - Κι εσύ κόμης.

Να μου μιλάτε στον πληθυντικό.

Εσείς δεν πίνετε;

- Πιες! Πάρε, πιες! - Πιες.

Έχουμε μια περιουσία στα χέρια μας, αδερφέ'.

Χίλια χρυσά σκούδια.

- Θα μπορούσες να την κόψεις καλύτερα. - Δεν είμαι χασάπης.

Τι κεφάλι είναι αυτό! Τι πράμα!

Μπράβο ο ήρωάς μας.

Φαντάσου τι μούρη θα κάνουν όταν βρουν το πτώμα.

- Έπιασα ένα καναρίνι. - Άσ’ το κάτω!

Αξίζει ένα σωρό λεφτά.

Καλημέρα, αγάπη μου.

Τι όμορφη κατσικούλα που είσαι!

Μ’ αρέσουν οι κατσικούλες σαν εσένα που κουνάνε ουρίτσα όταν με βλέπουν.

Κοίτα.

Ξέρεις πώς με λένε;

Τριάντα Βίτσια. Με σένα, τριάντα ένα.

Φτάνει!

Ερωτεύτηκες.

Πάρ’ την, όλη δική σου είναι, αλλά το κεφάλι το κρατάω εγώ.

- Νομίζεις πως είμαι χαζός; - Λίγο χαζός είσαι.

- Τα μοιράζουμε στη μέση. - Ποια στη μέση;

Τότε γιατί δεν του το ’κοψες εσύ;

Είσαι χέστης.

Τα βρίσκουμε, αδερφέ'.

Έλα.

Πάνω.

Αδερφέ κοράκι.

Ψάχνω έναν άνθρωπο.

Μπορείς να με βοηθήσεις;

Τζόνι, δεν θα πιστέψεις τι μου είπε.

Σουτ!

Φύγετε!

Μου έκοψαν το κεφάλι σαν φίδι.

Το ξέρω, αγάπη μου, δύσκολο είναι κι για μένα.

- Δεν μιλάς. - Και βέβαια μιλάω!

Πού πας; Μη μ’ αφήνεις εδώ.

Εγώ είμαι, ο Σαντίνο σου.

Δεν μου πάει να με φάνε τα κοράκια.

Εσύ είσαι νεκρός.

Γι’ αυτό δεν νιώθω και πολύ καλά.

Εσύ δεν υπάρχεις.

Ρόζα;

Ρόζα, σταμάτα!

Ρόζα, σε παρακαλώ, κοίταξέ με.

Κοίταξέ με.

Μη μ’ αφήνεις εδώ.

Έλα.

Έλα.

Σε παρακαλώ.

Αν μ’ άκουγες, δεν θα κατέληγες έτσι.

Έχεις δίκιο.

Αν το ήξερα νωρίτερα.

Έχεις κεφάλι σκληρό σαν μάρμαρο.

Αγάπη μου όμορφη

Με αιχμαλώτισες.

Ακολουθήσαμε τη συμβουλή του κορακιού,

μα αυτό που ανακαλύψαμε

θα μ’ έκανε να αμφιβάλλω για τα λογικά μου.

Σαν τον θρύλο του Ελ Μουέρτος.

Τον άφησα να περιφέρεται για εβδομάδες για παραδειγματισμό σε άλλους παράνομους.

Κάποιοι λένε πως το φάντασμά του τριγυρνά ακόμη στα σύνορα,

όταν έχει πανσέληνο.

Λοιπόν, Τζόνι, σχεδόν τα ’χουμε όλα. Το κοράκι είχε δίκιο.

- Ποιος άλλος το ξέρει; - Κανείς.

- Τι κάνεις; - Την καταστρέφω!

- Κανείς δεν πρέπει να μάθει ότι πέθανε! - Δώσ’ τη μου πίσω!

Άκουσέ με. Θα βάλουν αυτό το κεφάλι σε παλούκι.

Και θα γκρεμιστούν όλα.

- Ο μύθος, η επανάσταση. - Ποια επανάσταση; Έμεινες μόνος.

Τι ξέρει από επανάσταση ένα πλουσιοκόριτσο σαν εσένα;

Δεν ξέρεις τίποτα για μένα.

Είσαι εγωιστής, απλώς τον χρησιμοποίησες!

Δειλέ!

Δώσ’ τη μου πίσω, αυτό το κεφάλι είναι δικό μου!

- Δικό σου; - Ναι, δικό μου.

Και τι νομίζεις ότι θα το κάνεις.

Πέθανε.

Δεν το βλέπεις;

- Δεν είναι αλήθεια. - Είναι ένα κεφάλι χωρίς σώμα!

Πώς δεν είναι αλήθεια;

Δεν είναι αλήθεια.

Τον αγαπούσες, έτσι;

Ήταν πανέμορφος, ναι,

αλλά… θα βρεις άλλον.

Άλλον άντρα;

Κοίτα μη σε πυροβολήσω.

Μαλακίες.

Με πυροβόλησες.

Στο σημείο…

Ο άνεμος, η βροχή, η σκόνη.

Δεν είχε ποτέ κοιμηθεί κάτω απ’ τα άστρα,

ποτέ δεν είχε περπατήσει τόσο πολύ χωρίς να σταματήσει.

Σίγουρα ζωή για σκληρά κορμιά,

μα διάολε, είναι κι ζωή για μοναχικές ψυχές,

γιατί στο τέλος τι μας μένει;

Μόνο όποιος άγγιξε την καρδιά μας.

Δεν καταλαβαίνω πού πάμε.

Έχουμε νερό; Δεν έχει τίποτα εδώ.

Ένα σπίτι, έναν χριστιανό…

Γαμώτο!

Και πότε φτάνουμε έτσι;

Με το περπάτημα πάει μακριά. Σήκωσέ με, έλα.

Ίσως βρούμε ένα μέρος να ξαπλώσουμε λίγο.

Πόσο μ’ αρέσουν τα σύννεφα.

Δεν σου το ’πα ποτέ.

Στο τέλος αυτό μας χρειάζεται.

Να είμαστε αγκαλιά και να κοιτάμε τον ουρανό.

Δεν θέλει και πολύ.

Σκέψου τι ωραίο ταξίδι κάνουμε, εγώ κι εσύ.

Αν είχα τα πόδια μου, θα ήταν καλύτερα.

Αλλά στο τέλος φτάνει να είμαστε μαζί.

Ή όχι;

Δεν καταλαβαίνω πια τίποτα.

Ξέρω πώς νιώθεις.

Μιλάω για σένα.

Για μένα;

Εσύ μου μιλάς, αγάπη.

Τότε σκάσε, σκάσε! Μη μιλάς, σκάσε!

Τρελαίνομαι.

Ξέρω ότι είσαι θυμωμένη μαζί μου.

Συγγνώμη.

Γιατί μ’ άφησες μόνη μου;

- Δεν σ’ άφησα μόνη σου. - Ναι.

Όχι.

Εδώ είμαι.

Δεν θέλω να σε ξαναδώ.

Σίγουρα;

Πίστεψες στ’ αλήθεια ότι δεν θα σε έβρισκα;

Ίσως ονειρευόσουν. Τζόνι, μάζεψε ξύλα για τη φωτιά.

Καημενούλα!

Πρέπει να κρυώνει.

Τέλος, μαντεμουαζέλ. Είσαι ασφαλής τώρα

με τον καλό γέρο Μπιλ Κόντι.

Ξέρεις, δεσποινίς;

Όσο το σκέφτομαι…

τόσο υποψιάζομαι ότι υπήρξε κάτι παραπάνω ανάμεσα σε σένα και εκείνον τον καουμπόη

απ’ ό,τι ξέρει ο κόσμος.

Γιατί…

δεν θα είχες φτάσει ως εδώ ως όμηρος που αντιστέκεται.

Αλλά τα καλά νέα είναι ότι δεν θα το αναφέρω

ούτε στον πεθερό σου ούτε σε κανέναν άλλον.

Αν γυρίσεις μαζί μου, θα μπορείς να λες όποιες ιστορίες θέλεις

κι εγώ…

θα σε επιστρέψω στη βολική σου ζωή.

Φαίνεται πως όποιος σκότωσε τον άντρα σου το πλήρωσε ήδη ακριβά.

Ίσως αυτό να είναι ένα τέλειο τέλος για την ιστορία.

Δεν θα γυρίσω ποτέ.

Δεν επιτρέπω σε κανέναν να με πάει πουθενά.

Εγώ σκότωσα τον άντρα μου και θα σας σκοτώσω κι εσάς αν χρειαστεί.

Ωραία, ωραία. Ήξερα ότι έχεις κάτι μέσα σου.

Είμαι πολύ εντυπωσιασμένος, δεσποινίς.

Ναι, ομολογώ ότι με πιάσατε πραγματικά απροετοίμαστο.

Μα ένας από μας, ίσως κι οι δύο…

ίσως κι οι τρεις,

θα καταλήξουμε να σκοτωθούμε αν συνεχιστεί αυτό.

Σχεδόν πάντα έτσι γίνεται απ’ την εμπειρία μου.

Θα ήταν κρίμα, δεν νομίζετε;

Αν δεν σας πειράζει, θα ήθελα να σας προτείνω μια εναλλακτική.

Όχι, μην ανησυχείτε.

Γιατί δεν αφήνουμε τη μοίρα να αποφασίσει;

Τώρα θα ρίξω αυτό το νόμισμα.

Αν βγει Κορώνα, θα κάνουμε μια παλιά, καλή ανταλλαγή πυρών.

Αν βγει Γράμματα, ο καθένας τον δρόμο του

και θα κάνουμε πως δεν συναντηθήκαμε ποτέ.

Τι λέτε;

Εμπιστεύεστε υπερβολικά την τύχη, κύριε Κόντι.

Μα είναι τιμητικό να νικάς με αίμα;

Ξέρετε τι έχει το ενδιαφέρον στο Κορώνα ή Γράμματα, δεσποινίς;

Μόνο αυτό που επιθυμείς την ώρα που το νόμισμα γυρίζει στον αέρα.

Νόμιζε πως τα είχε όλα.

Ένα κομψό σπίτι, ένα ευγενικό χαμόγελο, έναν ευτυχισμένο γάμο,

μα η μοίρα είχε άλλα για κείνη.

Ο άντρας της δολοφονήθηκε εν ψυχρώ.

Ο δειλός φονιάς, ονόματι Σάντο, σκότωσε τον αφέντη της

και άρπαξε τη γυναίκα του.

«Η πιο παλιά ιστορία του κόσμου.

Εκείνη κάρφωσε το βλέμμα στα μοχθηρά μάτια του βασανιστή της

και είδε τα ματωμένα σαγόνια ενός λιονταριού.

Ούρλιαξε, κι οι κραυγές της ήταν τόσο οξείες και σπασμωδικές

που όλη η εξέδρα έτρεξε να δει τι είχε συμβεί.

Αυτή η τρυφερή ρόζα είχε αρπαχτεί με τρόπο δειλό,

ενάντια στη θέλησή της,

ξεριζωμένη από τον υπέροχο κήπο της.»

Κοίτα αυτούς τους… άθλιους κατσαρίδες!

Και voilà.

Τι είναι αυτό;

Είναι αυτό που νομίζω;

Μπράβο.

Μπράβο.

Η επικήρυξη.

Ναι.

Είσαι πάντα η ίδια πουτάνα.

Σαν κι εσένα.

Τι νομίζεις ότι πας να κάνεις;

Πού νομίζεις ότι πας;

Πάρ’ το.

Έτσι κι αλλιώς δεν θα πας μακριά.

Θα σε βρω.

Εγώ σκότωσα τον γιο σου.

Έτσι κι αλλιώς είσαι ήδη νεκρός.

Τώρα ξέρω πώς τελειώνει αυτή η ιστορία.

Πρέπει να αποχαιρετήσω τη φαντασία μου.

Εμένα μου φαινόταν καλή ιδέα εκείνη η Αμερική.

Τι κατάντια έπαθα.

Να ’ναι ήρεμο το ταξίδι σου,

καουμπόη.

Ήταν ωραίο που το σκάσαμε μαζί σου.

Υποτιτλισμός: A.I. Επιμέλεια: CorollaGr1975