Original subtitles

Poprzednio

Napad na aukcję w Opera-Comique!

Skupiacie się na partaczach, a główny napad jest kilometr dalej.

- Co tu robisz? - Wraca na stanowisko szefa.

Namierzyliśmy rabusiów z aukcji. Melinują się 80 kilometrów stąd.

- Strzelali do mojego syna! - Stłuc ich matkę? Pogięło cię?

Chcieli ci zabić syna, podpalili klub, a my nic nie robimy?

Ma jutro widzenie z wujem, ale ten nie przyjdzie. Idźcie wy.

Porwał mojego siostrzeńca, żąda okupu. Daję wam trzy dni.

Jeśli coś mu się stanie, poświęcę wszystko,

żeby dopaść tego sukinsyna i wszystkie jego dzieci.

Tu Noam, zostaw wiadomość.

Noam?

Otwórz te drzwi, bo je rozwalę!

- Nie, źle się czuję. - Otwieraj!

To nic takiego, na sen. Nie mogę zasnąć.

- Jestem chory. - Przestań. Wiem.

Nie kłam. Z mężczyzną mógłbym porozmawiać,

ale ty go tylko udajesz, uciekasz. Rujnujesz życie sobie, nie mnie.

Nie płacz. Nie becz!

Sam siebie karzesz.

Po to przyszedłeś? Żeby mnie obrażać?

Nie, po swoją spluwę!

Co z nią zrobisz? Co? Jaką głupotę?

Noam!

Noam.

Oddaj go.

Co?

- Mój rewolwer! - Nie mam.

Nie masz?

Tato, przestań!

Gdzie jest?

Stój!

- Co z tym robisz? - Nigdy nie zrozumiesz.

Istniejesz tylko ty. Innych wykorzystujesz!

Kiedy się połapiesz, że nie są tacy jak ty, że inaczej myślą,

gardzisz nimi i ich skreślasz!

Rozmawiamy o tobie.

Nie rozumiesz, że jesteśmy wszyscy powiązani?

Ty, ja, mama, pozostali?

Rozkazywać możesz w pracy!

Manipulować ludźmi, zwalać winę na innych!

Co zrobisz? Strzelisz do mnie?

Tak czy nie?

Bo jak nie wiesz, odłóż broń.

Boisz się śmierci? Mów!

Tak.

A ja nie.

Scenariusz

Występują:

Reżyseria

BRYGADA

Nie wstaniesz?

Co tu się dzieje? Jak tam?

- A u ciebie? - Co to za okazja?

- A jak myślisz? - Nie wiem.

Dzięki tobie wygarnęliśmy bandziorów z aukcji.

- Głównie dzięki Julienowi. - Nie ma go, świętujemy sami.

- Gdzie jest? - Wyszedł.

Pewnie ściga swojego kabla.

Wasze zdrowie.

Czekamy na parę słów.

Mowa musi być. Koniecznie.

Słuchamy.

Wznoszę toast za was wszystkich. I... brawo.

To wszystko?

A dalej?

Chcę wam też powiedzieć,

że będąc z wami w akcji,

wiem, że cokolwiek się wydarzy, poradzimy sobie.

Wiecie czemu?

Ufam wam.

Doprowadzi nas do łez.

Moje serce...

Zdrówko!

Zalejmy się.

Czego się napijecie? Co do picia?

- Nie znalazłeś baru? - Wracasz na pusto?

Siadaj, przyniosę.

Ja stawiam.

Nie jestem pijany.

Nie wyśmiewam cię.

Nie jestem.

Rozluźnij się. Tu nie Syria. Nie wojna. Po prostu gra.

Jesteśmy myśliwymi, oni też i gramy.

Bywa groźnie, ale to nie wojna.

Rozejrzyj się. Ludzie się bawią.

Są amerykańscy turyści.

12 tysięcy euro za metr kwadratowy.

To Paryż, stary! Pępek świata.

A my tylko pilnujemy, żeby nie było za dużego bajzlu.

Jeśli po akcji nie ma rannych u nas ani u nich,

cieszymy się i balujemy.

Bo nie wiemy, co będzie jutro. Kumasz?

- Ty go lepiej nie pouczaj. - Nie do ciebie mówię.

Baw się, pobądź z nami choć raz, nie myśl.

Nie przepadasz za nami, nie szkodzi.

Żałował będziesz jutro, dziś siedzisz z nami do zamknięcia.

Jesteśmy!

Reszta to bzdury. Nie istnieje.

Wypijmy za to.

Chcę was usłyszeć!

- No co? - Czego?

Nie chcesz z mną zatańczyć?

- Nie? - Nie.

Znalazła innego.

Zalała się, już po niej. A idź ty!

- No co? - Nic.

Ty serio?

Puść ją!

Uspokój się.

I co?

Co "i co"?

Możesz.

Byłem na widzeniu u Rachida El Hassaniego.

Eric porwał mu siostrzeńca, żąda okupu.

Niech to zgłoszą.

Nie zrobią tego.

Nie. Poprosiłem, żeby nic nie robił.

Dał mi trzy dni na odnalezienie chłopaka.

Nam, jeśli jesteście ze mną.

Jasne, że tak.

Jeśli to wyda, poproszę go o nazwisko dostawcy.

Szukasz go od lat.

Poda ci?

A będzie miał wyjście?

Jak znajdziemy siostrzeńca?

Rozumiem, że nie możemy spytać Patricka?

Wiadomo.

Trudna sprawa.

Lubię Juliena.

Nic nie powie, jest z nami.

- A Badri? - Nawet nie pytaj.

- Badri... - Nie!

Z nim gorzej, jest z Patrickiem.

To jak?

Cicho sza, działamy za plecami Patricka?

Co z obserwacją?

Niebezpieczne.

A co zrobimy?

Pogadam z Ferracci.

Nic to nie da.

Mamy wybór?

Otmane wyszedł?

- Dzień dobry. - Dzień dobry. Wyszedł?

Tak.

- Co "tak". - Pytasz - odpowiadam.

Ale zabrał rzeczy. Nie wraca?

Nie bój się, znalazł mieszkanie i pracę. Odzyskasz swój pokój.

- Jaką pracę? - Nie wiem.

- Dokąd poszedł? - Nie wiem.

Nic nie wiesz!

Co ja jestem, kapuś? Zadzwoń i spytaj!

Co z tobą? Znajdź sobie dziewczynę albo trenuj coś!

Wejść.

Mina nietęga.

Nie pospałem dziś.

Chodzi o Patricka?

Jego syn jest w szpitalu.

- Coś poważnego? - Próba samobójcza.

Kazałam mu wziąć wolne.

- Zastąpi go pan przez ten czas. - Dobrze.

Wiem, że jego powrót to dla pana trudna sprawa.

Byłam miło zaskoczona pańską postawą w tej sytuacji.

Dziękuję.

Przyszedł pan z konkretem?

Nie, przechodziłem, chciałem się przywitać.

Udanego dnia.

Co z wami?

Imprezowaliśmy.

- Nie! Z kim? - Z Saidem.

Co?

Poważnie? Do późna?

Nie krzycz.

Nie ma Badriego?

Marnie wyglądasz.

- Rozmawiałeś z Ferracci? - Tak, ale nie powiedziałem jej.

Patricka nie będzie przez parę dni. Kłopoty rodzinne.

Poważne?

- Jakie? - O czym mowa?

Już wyjaśniamy.

Wstrząs związany ze zgonem matki

wprawił Noama w stan napięcia, który wszystko pobudził.

Tak bywa w przypadku śmierci bliskich.

Zamknął się, doszło do dekompensacji,

rzucił studia, zerwał więzy towarzyskie,

ukrywał wszystko przed panem.

Dodajmy do tego psychotropy i dojdziemy do wczorajszego czynu.

Stracił kontakt z rzeczywistością.

Jego ostatnia nadzieja to pan.

Ojciec, nieobecny, bo ratuje innych, tak wyidealizowany,

że niemal nieosiągalny. Co robi Noam?

Naraża się, żeby ojciec uratował także jego.

Pan rozumie?

Nie.

Proszę pamiętać, że najpierw mierzył do mnie.

Zaszokowało to pana, rozumiem.

Skończyliśmy?

Wróci pan do syna?

Po co? Nafaszerowaliście go prochami, mam patrzeć, jak śpi?

Miłego dnia.

Kto to?

- Mam dla ciebie zadanie. - Kiepski dzień na komenderowanie.

Sprawdź, z kim się kontaktuje El Hassani.

Co?

Sekundkę.

Hamza?

- Tak. Możesz? - Zajmę się nim.

- Liczę na ciebie. - Już jadę.

Później, zmienisz Juliena. Jedź prosto tam.

- Dobra, masz jak w banku. - Dzięki. Bądźmy w kontakcie.

Podjeżdża córka Pereza.

Nie znaliśmy tej rejestracji.

Zmienia co dzień samochody. Plus posiadania wypożyczalni.

Zdaje się, że zamówili pizzę.

Mecz za pięć minut, obejrzą razem.

Nina!

Wyszedł Jordan, śpieszy mu się.

Dziwne, zabrał jedną pizzę.

Czemu dziwne?

Nie wiem... Skąd ten pośpiech?

Dobra, za nim.

Socrate, jedzie do ciebie.

W porządku, widzę go.

Jest.

Grzeje, śpieszy się dokądś.

Cholera, rondo...

Stoję na czerwonym. Jest zdenerwowany.

Zrobił kółko i wraca. Said, twoja kolej.

W porządku, mam go.

Skręca w lewo, do domu.

Nie wraca!

Skręcił na południe.

Przejmuję go.

Cholera! Jedzie na mnie!

Skręca w prawo. Julien, teraz ty.

Przejmuję.

Stanął na stacji, wyjazd z Vitry.

Przejmę go.

Kupił wodę.

Nie tankuje, odjeżdża.

Zjechał na parking. Couturier 12.

Wysiadam, spróbuję złapać kontakt.

Ma chyba kogoś w garażu. Zabrał pizzę i wodę.

Spróbujemy szczęścia. Ma tam wyjazd?

Nie, musi zawrócić.

Dobra. Grzejemy.

Do ściany! I gleba! Ręce!

Policja, nic panu nie jest? Na pewno?

Co się stało?

Ujęliśmy syna Pereza przy uprowadzonym.

Nieprzewidziana akcja.

- Kogo porwał? - Siostrzeńca braci El Hassani.

Nieprzewidziana akcja?

Pojechaliśmy za nim, bo zachowywał się podejrzanie.

Doprowadził nas do chłopaka, uznałem,

że jest zagrożenie życia, więc dałem zielone światło.

Świetnie.

Dalsze postępowanie chciałbym przekazać Helene Martinez.

- Logiczne, jak sądzę. - Dziękuję.

Spryciarz z pana.

- To nie zbrodnia. - Na razie, proszę to wykorzystać.

Czekamy, aż kryminalni wkroczą i zabezpieczą teren.

- Co jest grane? - Robimy przeszukanie u Pereza.

Szyk: Badri z tarczą, Julien, Vanessa, Socrate, ja.

Są pytania?

Nie.

No to do roboty.

Jaja sobie ze mnie robicie?

Nie. Uwolniliśmy porwanego i badamy, kto jest w to umoczony.

Wysłaliście mnie do Hamzy, żeby mieć spokój.

Skończ z tą obsesją.

- A Patrick? - Załatwia swoje sprawy.

Zawiadomiliście go?

Zaraz czeszemy u Pereza. Jordan wpadł na porwaniu.

Odbierz, do cholery!

Tak, stary?

Eric, czyść kwadrat! Jadą do ciebie, gazu!

- Dlaczego? - Twój syn walnął babola.

- Ile mam czasu? - Ani chwili!

Kylian! Wstawaj!

- Coś ty zrobił? - Co zrobiłem? Przestań!

Ojcze, przestań! Co się stało?

Zwinęli ci brata! Jadą psy!

- Mamy tu coś? - Szybko! Żelazo, szmal!

Nina!

Idę!

Trzymaj, jeszcze ten vector.

To daj, mam prawo mieć.

Jesteście, gnojki? Przywieźliście rogaliki?

Dwóch zabezpiecza. Chodź.

Mój adwokat już jedzie.

Nie chcę, żebyście mi coś podgrandzili, znam was, suki.

Jak zdążyłeś go wezwać?

Mam węch. Wyczuwam was na kilometr.

Rano zapachniało mi paloną gliną.

Przynieście łom do tych desek.

Z chłopakiem grzeczniej!

Rozgość się, zdejmij kominiarkę.

Dzień dobry. Ja do syna, Noama Prigenta.

Noam Prigent?

No tak, rano się wypisał, mówił, że ojciec go odbierze.

Dziękuję.

Nie strasz!

Co się dzieje?

Pożarłem się z ojcem. Nie wiedziałem, dokąd pójść.

No co, wejdź.

- Mogę sobie iść. - Nie, chodź.

Rusz się!

Jak akcja?

Dobrze poszło?

Nie. Wiesz, po co pytasz?

Nie wiem. Dowodzę, ale nikt mi nic nie mówi.

Miałeś wolne, idź do Ferracci.

Na jej rozkaz śledzisz dzieci Erica?

Boli cię, że uratowaliśmy niewinnego chłopaka?

Nic nie rozumiesz! Nie czujesz Paryża ani tego fachu!

Sam mnie ściągnąłeś!

- Co tu się dzieje? - Mają mnie za durnia!

- Kto? - Wszyscy!

A pan się ma za kogo?

Niech pani popyta w tym gmachu, kim jestem.

Czy oni naprawdę to wiedzą? I to, jak pan prowadzi sprawy?

- To znaczy? - Wie pan.

Wiem, że jestem dobry i że trafiłem tu dzięki zasługom, a nie płci.

Przeżywa pan trudny okres z powodu syna.

Puścimy to w niepamięć.

Tak nie będzie, po co udawać?

Cela na końcu.

Nie będzie jej pół godziny, masz chwilę.

Dzięki.

Eric?

W porządku?

Bosko.

Przepraszam, zrobili to za moimi plecami.

Nic nie mają, dzięki.

Martwię się o małego.

Co będzie z tobą?

Odchodzę z końcem miesiąca.

Wszystkim ulży, trudno mnie wyrzucić.

Tym razem na dobre?

Tak.

Łódź?

- Łódź? - Łódź.

Jaka łódź?

Głupi jesteś? Nie pamiętasz?

Nie.

Kiedyś popłynąłeś żaglówką.

Po powrocie powtarzałeś tylko: "to chcę robić na emeryturze".

Mówiłem różne rzeczy.

Nie zrobisz tego?

Nie sądzę.

Ze mną jest łatwo: robię, co mówię, mówię, co robię.

Ale muszę przyśpieszyć, zrobić wszystko dla dzieci.

A potem...

Jeszcze trochę się z nimi pobawię.

Może pożeglujemy. Nie wiadomo.

Ile dźwigasz?

50.

Łatwo?

Tak.

Idę pod prysznic.

To na nic, tylko się wkurzam.

Vanessa, rundka?

- Jasne. - MMA.

- Tak. - Weź rękawice.

Ucisz go.

Ja tylko chwyty, ty możesz uderzać. Próbuj przełamać gardę.

Opowiadaj.

Posłuchałem siebie i uratowałem ludzi.

Facet z komórką, łysy, białe adidasy - widzisz?

Tak.

Nazywa się Hamza.

Odtąd powierzam ci jego życie.

Pilnuj go dzień i noc, nie może mu się nic stać.

Weź tego waltera,

włóż do kieszeni.

Zawsze gotowy, nikt nic nie widzi.

Strzelasz bez wyjmowania.

Jeśli ktoś się zbliża, nie główkuj. Od razu wal.

Jasne?

Tak.

I jak? Co z moim synem?

Jest w areszcie.

Będzie dobrze?

Uprowadzenie, przetrzymywanie, marny początek.

Nie, nie, wyciągnij go. Znajdź coś, błąd w procedurze.

Ile? Komu trzeba posmarować, sędziemu? Podaj kwotę.

To tak nie działa.

Musisz! To mój starszy syn.

Potrzebuję go w interesach. Nie mam nikogo innego.

Dostanie co najmniej trzy lata.

Już po mnie. Jestem trupem.

Czemu ten kretyn to zrobił?

Bardzo zmęczony?

Nie, w porządku.

Jesteś przystojny.

W domu bałagan, nie zdążyliśmy posprzątać.

Zrobili straszny kipisz.

Zostań u mnie na parę dni.

Nie, nie trzeba.

Dokąd teraz?

Na plac Gwiazdy, mam ochotę na kawę.

Dwie duże ze śmietanką. W dużych filiżankach.

Robi się.

Piszę Kylianowi, że cię odebrałam.

Przepraszam.

Za co?

Kłóciliśmy się ostatnio, więc chciałam powiedzieć...

Gdybym cię posłuchała, może Jordan by tego nie zrobił.

My, Perezowie, jesteśmy twardzi.

Musimy trzymać się razem. Poza tym mamy Patricka.

Proszę.

- Kylian brał w tym udział? - Co?

Jordan porwał dzieciaka sam czy z Kylianem?

Czemu pytasz? Mówił, że o niczym nie wiedział.

Okłamuję cię?

Nie.

Powiedziałem ci prawdę o mamie?

Tak.

- Co konkretnie? - Przecież wiesz.

Powiedz.

Że wiedziałeś, że wykręci ci jakiś numer.

I że niepotrzebnie ją nadal śledziłeś.

- Właśnie. - To co?

I wykrakałem się. Zaszła w ciążę.

Mówiłem: "nie chcę tego dziecka, nie będziesz umiała się nim zająć".

I wykrakałem: zostałem sam z dzieckiem na ręku.

Z tobą. Nie chciałaś spać, szalałem.

Zachodziłem w głowę, dlaczego to zrobiłem. Przecież wiedziałem.

Dlaczego o tym mówisz?

- Nie wiesz, o co mi chodzi? - Nie.

Zawsze byłaś utrapieniem, nigdy cię od siebie nie odsunąłem.

Czemu?

Nie wiem. Bo jestem twoją córką?

Bo jednego nie można ci odmówić: jesteś inteligentna.

Najbystrzejsza z moich dzieci.

Ale jednego nie rozumiem.

Dlaczego masz mnie za durnia?

Jak to?

Twoi bracia są mi posłuszni. Kazałem im nic nie robić.

Porwanie tego Bogu ducha winnego chłopaka

to był twój głupi pomysł.

Wiem o tym, bo jesteś moją córką.

Nienawiść, którą nosisz w sobie,

masz po mnie.

Brat będzie przez ciebie pierdział w pasiak.

Przestań, wiesz, co zrobił.

Chciałam, żeby zapłacili!

Nie mogłam znieść bierności!

To przyjmuję.

Ale jeśli chcesz być za mężczyznę, to do końca.

Weź tę lalunię, twojego męża...

Już ci mówię.

Zajmiesz się bratem.

Nie opuścisz żadnego widzenia,

ty będziesz o niego dbać, dzień i noc.

Niech to będzie dla ciebie nauczką.

Jesteś moją córką. Kocham cię, ale masz uzgadniać wszystko ze mną.

A nie rzucać się na byle kogo i kazać innym za to płacić!

Jeszcze jeden taki numer i wyrzeknę się ciebie, wyrzucę z rodziny.

Ojcze!

Ratunku!

Na pomoc! Wezwijcie kogoś!

Tekst: Grzegorz Schiller