All language subtitles for Czas-Honoru_S01E04

Za współpracę wypuścimy
pana siostrę z obozu.

Sikorski nie ma zaufania do podziemia
w kraju, więc wysłał mnie.

- Ja?
- Mogę na ciebie liczyć.

Jeśli ją kochasz, zapomnij o niej.

Przenieśli ich do getta.

To twój ojciec był Żydem, nie mój.

Pan zorganizuje
komórkę legalizacyjną.

Będzie pan wykonywał wyroki śmierci.

Powiedz im, że ich kocham.
Powiem, mamo.

Uciekaj, łapanka!

Nareszcie im oddajemy.

Komu?
Szwabom.

Bitwa była wczoraj na Żoliborzu.
Szkopy zrobiły nalot na radiostacje.

Nasi zaczęli się ostrzeliwać.

Dwóch załatwili na miejscu i zwiali.
To na pewno robota tych Anglików.

Ci, co załatwili tego aktora,
Igo Syma, to chyba też Anglicy.

Jacy Anglicy?
To pan nie słyszał?

Nasze wojsko w Anglii przerzuca tutaj
wyszkolonych ludzi na spadochronach.

Niemcy już trzęsą portkami.

A pan ciągle szlifuje to wieko?
Tak.

Zapraszam na obiad.

A co tyś się tak wystroiła?

- Wybierasz się gdzieś?
- Nie, dlaczego?

Jak panu idzie?

- Kawałek wieka szlifuje godzinę.
-Dziadku.To źle,że pan się przykłada?

To nie jest moje powołanie.
A co pan robił przed wojną?

Jadzia, dość tych pytań. Na obiad.

Wujek będzie kolejarzem!
Tak jak tata!

Kaziu, nie hałasuj tak.

Nie ruszajcie tego do mojego
przyjścia. Klej musi złapać.

- Jak wyglądam?
- Ujdzie w tłoku.

- Coś nie tak?
- Facjata nie ta.

Ale ogólnie, nie jest źle.

Szczerze mówcie.
Wyglądam jak prawdziwy kolejarz?

Świetnie, prawda Edziu?

Taki przystojny mężczyzna,
aż miło popatrzeć.

Rozkładu jazdy niech się pan
lepiej nauczy. I to na blachę.

- Z czym mi dałaś kanapki?
- Ze smalcem.

Taka żona, panie Edwardzie,
to prawdziwy skarb.

Do wieczora.

Uważaj na siebie.

- W warcaby pan gra?
- Trochę.

No to wyzywam pana
po pracy na pojedynek.

- Co pan na to?
- Będzie mi bardzo miło.

Żeby dzieciak znów nie popsuł.

- No, udało się.
- Za bardzo się dla nich starasz.

Ja w pracy zawszę jestem solidna.

Przepraszam.
Mogę dostać jakiś czysty ręcznik?

-Weź ten brązowy z szafki nad wanną.
- Dziękuję bardzo.

- Brązowy jest Bronka.
- To tylko ręcznik.

- Może dla ciebie.
- Nie rozumiem cię.

- Czego nie rozumiesz?
- Co tu robi Karol?

Długo nie będzie. Przeszkadza ci?

Nie wypada, żeby tu mieszkał.
Chyba, że...

Nie wróciliśmy do siebie.

- Nie?
- Nie.

- Już ci mówiłam. Mamy inne sprawy.
- Jakie?

Przestań się wreszcie dopytywać.

Tu ma pan instrukcje
na najbliższe miesiące.

Dziękuję za spełnienie mojej prośby.
Jakiej prośby?

W sprawie młodszego syna.
Chciałem go mieć przy sobie.

Nic nie wiem o żadnej prośbie.

Syn został skierowany do pana
komórki, bo takie były potrzeby.

Oczywiście. Rozumiem.

A co ze starszym?
Ja naturalnie nie pytam o szczegóły.

Czy jest w Warszawie?
Niestety, straciliśmy z nim kontakt.

Żegnam.

- Wandziu.
- Tak?

- Stało się coś?
- Nie, dlaczego?

Przecież cię znam.

Może mogę się jakoś przydać, co?

Chciałam tylko powiedzieć...

Wrócę przed godziną policyjną.

Do widzenia mamo.

Karol, ja bym chciała, żeby sytuacja
między nami była jasna.

Ja nigdy do ciebie nie wrócę.
Jeśli na coś liczysz, to...

Wiem. Powiedziałaś mi to dawno temu.

Ale to, że nie jesteś moją żoną,
nie znaczy, że nie tęsknię.

Że zapomniałem,
że mi ciebie nie brakuje.

Pamiętasz?

Moja pierwsza premiera.

- Byłaś taka szczęśliwa.
- Dawne dzieje.

To moja ostatnia premiera.

Ale róże już nie ode mnie.

Wiesz coś o nim?

- Odezwałby się, gdyby żył.
- Nie będziemy o tym rozmawiać.

Masz rację. Przepraszam.

Chodź, ubieraj się.
Mam dla ciebie niespodziankę.

- Jaką niespodziankę?
- Zobaczysz. Chodź.

Jest. Herr Dietl. Służę uprzejmie.

Bardzo korzystnie pan wyszedł
na tym zdjęciu.

- Jak czysty aryjczyk.
- A jak miałem wyjść?

- Ja jestem czystym aryjczykiem.
- No właśnie mówię.

Bardzo rzadko mam okazje
fotografować tak regularne rysy.

Jak u prawdziwego Niemca.

- Ja jestem prawdziwym Niemcem.
- Właśnie mówię.

Czy byłby pan łaskaw
i zgodził się, abym go powiesił?

Na zewnątrz, dla reklamy.
Bardzo mi na tym zależy.

- Zgadzam się.
- Serdecznie dziękuje.

Aufwiedersehen.

- Dzień dobry.
- Dzień dobry.

Potrzebuję cztery zdjęcia
do legitymacji kolejarskiej.

- Zależy mi na czasie.
- Może być na jutro?

Ale wcześnie rano.

Zapraszam na zaplecze.

Witam.

- Nieźle się pan w tym prezentuje.
- Jakaś namiastka munduru.

Proszę, niech pan siada.

Zagospodarował się pan?
Na kwaterze wszystko w porządku?

Tak. To szczęśliwa rodzina.
Prości ludzie,ale bardzo się kochają.

-Dzisiaj to rzadkość.Mam dla pana...
- Zadanie?

Niech pan nie będzie niecierpliwy.
Jutro przejmie pan oddział.

- Świetnie.
- Proszę mi nie przerywać.

Dostanie pan trzech ludzi,
a właściwie troje.

To niecodzienna sytuacja
i może być dla pana trudna.

Oni są rodzeństwem.
Siostra i dwaj bracia.

- Ale co w tym trudnego?
-Pozwoli mi pan skończyć,poruczniku?

Do zeszłego tygodnia ich dowódcą
był trzeci brat, najstarszy.

Zginął w nieudanej akcji. Nie będzie
panu łatwo zdobyć ich zaufanie.

- Postaram się.
- Wierze.

Proszę nie ulegać żadnym
naciskom z ich strony.

Żadnych prywatnych akcji
odwetowych, zrozumiano?

- Tak jest.
- Pozostałe kontakty i adresy.

Zapamiętać i zniszczyć.

-Cieszę się, że pan do nas dołączył.
- Ja również, panie pułkowniku.

- Tłumy, jakby nie było wojny.
- Właśnie.

Poczekaj chwilę.

Dzień dobry. Stolik potrzebuję.

- Pan sam, czy czeka na kogoś?
- Nie, już się doczekałem.

- Danka!
- Wandzia!

- Nie wiedziałam, że tu pracujesz.
- Ślicznie wyglądasz. Jak zawsze.

- Co u ciebie?
- Jakoś próbuję przetrwać.

- Znowu jesteście razem?
- Nie, nie jesteśmy.

- A co z Bronkiem?
- Nie żyje.

- A Adam?
- Zginął.

Danka. Herbata stygnie.

- Siadaj, proszę.
- Nie tęsknisz za teatrem?

Tęsknię,
ale nie chcę grać dla Niemców.

Podejdę do was, gdy obsłużę gości.

- Miło cię zobaczyć.
- Ciebie również.

Nie wiedziałaś, że ona tu pracuje?

Wszyscy gdzieś pracują,
tylko ja nic nie robię.

Jak zwykle przesadzasz.

Jest wojna. Ty też masz swoją szansę.
Coś ci przecież zaproponowałem.

- Przemyślałam to i...
- Poczekaj.

Najpierw powiedz, czego się napijesz.

Boże,jakie ceny.Kawałek tortu 16 zł.
Moja mama w miesiąc zarabia 300 zł.

-Jesteś zaproszona.Nie patrz na ceny.
- To nieprzyzwoite. Chodźmy stąd.

Zaczekaj. Jutro może nas już nie być.
Nie psujmy sobie tej przyjemności.

- Dwie kawy i tort. Jest cukier?
- Dla was się znajdzie.

Teraz mów.

Bardzo chciałabym coś robić.

Ktoś mi zaproponował pracę
w komitecie pomocy więźniom Pawiaka.

Ale chętnie wysłucham,
co zaproponujesz.

- W jakim komitecie?
- Pomocy więźniom Pawiaka.

-Wysyłają im paczki. Nic wielkiego.
- Mylisz się. To świetny pomysł.

- Naprawdę tak uważasz?
- Tak.

Musisz się zgłosić do tego komitetu.

Słyszałeś? Zamknęli 20 polskich
aktorów. Nawet Jaracza.

Słyszałem.
Trzeba na to jakoś odpowiedzieć.

Kiedy dostaniemy przydziały?
Właśnie dostaliśmy.

Komórka kontrwywiadu.
Będziesz moim zastępcą.

Nigdy się od ciebie nie uwolnię?
Jakieś zażalenia, poruczniku?

Nie,panie majorze.Bardzo się cieszę.

A Władek?

O Władka się nie martw.
Poradzi sobie.

-Jak panowie sądzą, jako wojskowi...
- Beatko!

Nie będę udawać, że się nie domyślam.
Mogę spytać o opinię.

W jakiej sprawie?

Kiedy jest przewidywany koniec wojny?

Z wojskowego punktu widzenia.

Na jesieni będzie po wszystkim.

Byłbym ostrożniejszy.

Sądzę, że to potrwa.

Chyba nie dłużej,
niż do przyszłej zimy?

To nie zmienia naszej radości,
że panowie są z nami.

Ale obowiązuje panów zakaz
wykonywania wszelkich prac.

Proszę obiecać,
że to się nie powtórzy.

- Ze swojej strony - obiecuję.
- A pan?

Ja nie lubię leniuchować,
w odróżnieniu od kolegi.

Ale jeśli pani sobie życzy...

Dzień dobry.

To jest Krystyna.
Bardzo mi przyjemnie.

Chodźmy.

Przepraszam.

Roman.
Miło mi.

Widzę,że jakoś się tutaj rozgościłeś.

Chcę jak najszybciej
zacząć coś robić.

Dzisiaj nie pójdziesz wcześnie spać.

Zdążysz na jutro?
Co to jest?

Nocna przepustka.
To wzór, a to nazwisko.

Postaram się.
To ma być zrobione.

Co to dla takiego fałszerza, jak ty.
Dobrze.

Nie przeszkadzam. Do widzenia.

Mam jeszcze prośbę.
Mam coś komuś przekazać?

Nie.

Ja kogoś szukam.

Wszyscy kogoś szukamy.

W getcie. Nawet nie wiem,
czy jeszcze żyje.

To sprawa organizacyjna?
Nie, prywatna.

Przykro mi.

Poczekaj.

Woźniak!

Zaraz przyjdę.

Dzień dobry, panie kapi...
Panie Karolu.

Co pan tu robi?

To ja się pytam - co ty tu robisz
z tymi cegłami?

Zatrudniłem się u folksdojcza.
Robimy remonty.

- Dobrze płaci. 10 zł za godzinę.
- To jest dobrze?

Do tego deputat raz w miesiącu.
Kartofle, fasola. Czasem mięso.

Woźniak,nie kłam.Za długo się znamy.

Kartofle suszone. Pięć deko fasoli.

A tego mięsa piętnaście deko
i śmierdzące.

Zostaw te cegły.

Trzeba jakoś żyć.

Nie potrzebuję robotnika budowlanego,
tylko zaufanego człowieka.

- Jakiś interes się kroi?
- Nie mam czasu. Idziesz?

Teraz się panu zebrało na pogaduszki?

Szybko na górę z tymi cegłami,
bo dniówkę obetnę!

- Sam je zanieś.
- Zwalniam cię, bydlaku!

- Dzień dobry.
- Mam operację. Coś się stało?

Przemyślałam to. Chcę się przyłączyć
do komitetu pomocy więźniom.

Świetnie. Bardzo się pani przyda.

- A pan gdzie się wybiera?
- Na spacerek. Chciałem pochodzić.

- Jest pan niepoprawny.
- Obiecuję poprawę. Słowo piekarza.

Jak dzieci.

Cieszę się, że panią widzę.
Proszę przyjść jutro.

- Pan jakieś grubsze interesy robi?
- W pewnym sensie.

Pan zawsze miał głowę na karku.
Np. ten interes z maskami gazowymi.

I co to komu przeszkadzało?
I tak wojna przegrana.

- Coś jeszcze?
- Nie, dziękuję. Nażarłem się.

- Ale wódki się napijesz?
- Z panem? Zawsze.

Dwie pięćdziesiątki!

Powodzi się panu.

Tobie też może zacząć się powodzić.

Co? Złoto, waluta?
Od razu mówię, że ja goły jestem.

Masz coś przeciwko
interesom z Niemcami?

Nie. Uważam, że szmugiel z Niemcami
to teraz najlepszy interes.

Nie chodzi o szmugiel.

- A o co?
- Też handel.

- Dostawy dla wojska?
- Można tak powiedzieć.

Skóry?

Nie. Informacje.

Będę za godzinę.

- Ja nic nie wiem.
- Inni wiedzą. Zbudujemy siatkę.

- Ja się na tym nie znam.
- Odmawiasz?

- Mogę się zastanowić do jutra?
- Nie.

Nie wiem, czy sobie poradzę
z tymi nerwami.

W porządku. Zapomnij o tej rozmowie.
Obiad zapłacony. Powodzenia.

Niech pan poczeka.Niech pan usiądzie.

Ja jestem stary wyga.

Wiem, że gdy pan mi to powiedział,
mogę nie dożyć jutra.

- Napijemy się jeszcze?
- Jeszcze raz to samo.

- Możesz mi pomóc, synu?
- Tak, oczywiście.

- Do końca mszy skończycie?
- Na pewno.

No to z Bogiem.

Jestem waszym nowym dowódcą.Pseudonim
Czarny. Musicie zmienić pseudonimy.

Po co? Od początku wojny
nic nie było zmieniane.

Właśnie dlatego.
Jak chcecie się nazywać?

- Może się kilka dni zastanowimy?
- Nie ma na to czasu.

Jutro już możecie iść na akcję. Muszę
dziś znać nowe pseudonimy. Słucham.

Więc ja wam powiem.
Ty będziesz się nazywał Zadra.

Ty - Stefan.

A ty - Mucha.

Dlaczego Stefan?

-Za brak zdecydowania trzeba płacić.
- Co masz na myśli?

Chodzi ci o naszą ostatnią akcję?
Jakie masz zarzuty?

Nie mam żadnych zarzutów.
Ale chętnie posłucham, jak było.

Wszystko jest w raporcie.

Przepraszam bardzo.
Chcę tylko zapytać.

Pani przed chwilą wyszła z getta.
Tak.

Jak tam jest?
Nie widzi pan?

Albo jeszcze gorzej.

- Bardzo dobre kazanie.
- Panie profesorze!

-Pamięta pan tego pisarza Wolskiego?
- Tak. Coś się stało?

Nie. Udało mu się wyprowadzić
rodzinę z getta. Odwoływał się.

W końcu Niemcy przyznali,
że to pomyłka, że nie są Żydami.

Taka sama sytuacja jak u państwa.

Tylko jego ojciec był Żydem, więc
nie powinni znaleźć się w getcie.

Myślę, że to jest dla państwa szansa.
Będę się za was modlił.

Widzicie - jeszcze
nie wszystko stracone.

Skontaktuję się z wami. To wszystko.

Idźcie, dogonię was.

Tak?

Chciałam ci powiedzieć,
że mnie Mucha się podoba.

Cieszę się. Zmykaj.

-Zawsze tak traktujesz swoich ludzi?
- Jak?

Tak z góry. W pojedynkę
tej wojny nie wygrasz.

Dobrze,postaram się coś z tym zrobić.
Ale ci twoi bracia...

Dlaczego oni są tacy nastroszeni?

Andrzej zginął przez nas.
Chłopcy o tym wiedzą.

Jak to - przez was?

Cała akcja była źle przygotowana.

Proszę, zachowaj to dla siebie.
Do zobaczenia.

Wiedziałam, że musi być jakiś sposób,
żeby się stąd wydostać.

Ja też wierzyłem.

Może już nie będę chodziła na te
lekcje rysunku.

To musi potrwać.
Na razie nic się u nas nie zmienia.

Proszę, żebyście nic nikomu
nie mówili.

Jesteście naiwni. Wierzysz,
że Wolski załatwił to legalnie?

Wolski posmarował, to wyszedł.

Co to za słownictwo?

- Za dużo czasu spędza z Żydami.
- Tak? A wy co? Lepsi jesteście?

- Romek.
- Co?

Twój Janek też się już
pewnie za nas wstydzi.

Jutro pójdę do gminy.Złożę odwołanie.

MODLI SIĘ

ZGRZYT KLUCZA W ZAMKU

Idziemy.

Synowi swojemu nas polecaj...

Przesłuchanie. Idziemy!

Czołem, nędznicy!

Przepraszam. Nie wiedziałem,
że macie tak eleganckiego gościa.

- To pan Kopytko. Mieszka z nami.
- Przyjąłem pracownika.

Kopytko?
Lepszego nazwiska nie mogli panu dać?

Nic nie poradzę, że moi rodzice
tak się nazywali.

-Rodzice? Jedzie mi tu tramwaj nr 5?
- Nie twoja sprawa, smarkaczu.

W porządku. Jak dla mnie szanowny pan
może być nawet Dratewka.

Towar z miasta Prosiakowa.
Dawniej Karczew.

- Dlatego tak długo cię nie było?
- Interesy, dziadku.

Jeszcze musiałem w getcie
coś załatwić.

W getcie też handlujesz?

Panie Kopytko, czy ja pana pytam,
jak się pan naprawdę nazywa?

Skąd miałeś pistolet?

To nie był mój pistolet.

Przyznałem się, żeby nie zabili
tamtego dzieciaka.

Ostatni raz się pytam.
Mówię prawdę.

Jak chcesz.
Rappke, przesłuchaj więźnia.

Tylko dokładnie,
najlepiej, jak potrafisz.

- Karol!
- Serwus, Bernard.

- Boże, ile to już lat. Co u ciebie?
- Właśnie wróciłem z Londynu.

W bardzo ważnej sprawie.
Potrzebuję twojej pomocy.

Chodź, porozmawiamy w zakrystii.

Twardy jesteś.

Sportowiec? Co trenowałeś?

Boks.

Naprawdę?

Jaka waga?

- Piórkowa.
- Ja kogucia.

10 lat temu.

Mamy dużo czasu.

Jak dżentelmeni.

Zostaw go! Na ziemię!

Rzuć to.

STRZAŁ

Tego też?

Tu jesteś. Szukam cię.
W jakim celu?

Mam interes.

Nareszcie zaczyna
pan mówić po polsku.

Umiesz dochować tajemnicy?

Panie kochany, ja w planach rodziców

miałem być kobietą
o imieniu Tajemnica.

Szukam kogoś w getcie.

W getcie? Narzeczona?

Skąd wiesz?
Stary jestem i doświadczony.

Jak brzmi nazwisko wybranki?

Lena Sajkowska.
Zapamiętam.

Dzięki.

Nie chciałeś słuchać
niemieckiej muzyki?

To będziemy się bawić inaczej.
Wejdź.

- Białe czy czarne?
- Białe.

Mówcie cicho. Obudzicie Kazię.

Dziękuję, że pan pozwala jej
u siebie zasypiać.

U siebie...

Może dałabyś nam
po kieliszeczku nalewki?

Niech się pan nie martwi.

Kto nie ma szczęścia w kartach,
ma szczęście w miłości.

- I odwrotnie?
- Nie, mnie to nie dotyczy.

Przestań, bo wyleję.

Znakomita nalewka.

Nie siedźcie długo. Szkoda prądu.

Zaraz pana rozłożę.

Pan dokąd?

Obowiązuje godzina policyjna.

Mam nocną przepustkę.
Naprawdę?

Panie Kopytko, mój szacunek
dla pana się pogłębia.

Cieszę się.
Niech pan to zostawi, już nie pada.

Pan się za bardzo
do londyńskiej pogody przyzwyczaił.

Dlaczego do londyńskiej?
Tak mi się powiedziało.

Przysięgam, że sprawy mi powierzonej
nie zdradzę przed wrogiem.

Choćby mi przyszło za to zapłacić
cenę najwyższą.

Tak mi dopomóż Bóg.

POWTARZAJĄ ROTĘ PRZYSIĘGI

Teraz się pomódl, bo wrócę rano.

Nie robię tego dla pieniędzy.

Postawię ci wódeczkę.

Szuka mnie gestapo.

On cię w coś wpakuje.

- Jesteśmy Polakami czy Żydami?
- Polakami.

Pani mi się śniła.

Władek zniknął.

OPRACOWANIE NAPISÓW DLA NIESŁYSZĄCYCH
TVP SA - OŚRODEK iTVP-HD

ZAPRASZAMY NA STRONĘ:
www.tvp.pl/dostepnosc