Original subtitles

Πριν αρχίσει το παιχνίδι, για λόγους καλής συμπεριφοράς,

πάω να σφίξω το χέρι του Τζον Στάρκς, και δεν έκανε καν κίνηση προς το χέρι μου.

Και σκέφτομαι: "Τι έγινε τώρα;"

Δεν είχα πρόβλημα με τον Τζον μέχρι τότε, οπότε σκέφτομαι:

"Ω, εντάξει,τόπιασα τι γίνεται."

Και από εκείνη την στιγμή, το έβαλα στόχο.

Θα το ρεζιλέψω αυτό το παιδί.

Για τον Ρέτζι,οι Νικς και η Ιντιάνα, ήταν σχεδόν μια βιβλική αναλογία.

Από την μία η Ιντιάνα, η άγια πόλη, και από την άλλη η Νέα Υόρκη...Σόδομα και Γόμορρα.

Ιντιάνα-Νικς, Whoo. Αυτές ήταν μάχες με αίμα.

Ήταν οι καλοί ήρωες από τα μεσοδυτικά εναντίον των απατεώνων

από την μεγάλη πόλη... Ηicks(βλάχοι) εναντίον Νικς.

Αυτό είναι κάτι περισσότερο από μια σειρά αγώνων μπάσκετ.

Αυτοί ήταν αγώνες ηθικής.

Αγώνες με πάθος που ήταν υπέροχο, υπέροχο θέατρο.

Πρέπει να βιαστούν. Να ο Ρέτζι.

Σουτάρει. Μέσα!

Ρέτζι Μίλερ με 8 δέκατα του δευτερολέπτου να απομένουν.

Ο Ρέτζι Μίλερ ήταν ένας από τους μεγαλύτερους σόουμαν που υπήρξαν στα σπορ.

Την πρώτη φορά που τον είδα, είχα εντυπωσιαστεί.

Ο τύπος έμοιαζε σαν να είχες βάλει το κεφάλι του κ. Πατάτα σε ένα σκουπόξυλο.

Ήταν ένας από τους μεγαλύτερους πολυλογάδες στην ιστορία του παιχνιδιού.

Και ήταν τόσο καλός σε αυτό, που περνούσες όλη την βδομάδα

πριν το παιχνίδι λέγοντας: "Μην αφήσω τον Ρέτζι να με επηρεάσει."

Έλεγες σε όλους τους παίκτες: "Μην αφήσετε τον Ρέτζι να σας επηρεάσει."

Τι σκέφτεσαι λοιπόν όταν αρχίζει το παιχνίδι;

"Μην αφήσω τον Ρέτζι να με επηρεάσει."

Ήδη σε επηρέασε όταν σου είπε: "Γεια σου, πώς είσαι σήμερα;"

Ο Ρέτζι είναι,ξέρεις, η παροιμιώδης φαγούρα στην πλάτη που δεν μπορείς να φτάσεις.

Θες να ξυστείς πολύ άσχημα, αλλά δεν μπορείς, και σε φτάνει σε σημείο τρέλας.

Είναι ενοχλητικός άνθρωπος.

Και σε ενοχλούσε περισσότερο επειδή ήταν πολύ καλός.

Ξέρεις, αν δεν ήταν καλός, δεν θα επηρέαζε κανέναν. Θα ήταν απλώς πολυλογάς.

Όταν είδα τον Μάικλ Τζόρνταν να τρελαίνεται εναντίον του Ρέτζι,

ήξερα ότι αυτός ο τύπος πρέπει να είναι ο καλύτερος.

Είναι ο καλύτερος. Είναι ο καλύτερος που έχω δει ποτέ.

Είναι σαν βλέπεις μια φοβερή συναυλία του Λούις Άρμστρονγκ,

ή τον Περλ Μπέιλι να τραγουδάει το "Bring In The Clowns".

Και θα είσαι σίγουρος ότι δεν θα το ξεχάσεις ποτέ,

γιατί ο Ρέτζι Μίλερ σας έκανε σκόνη εδώ.

Ήταν μεγάλος απατεώνας. Ξέρεις, έκλαιγε πάντα στον διαιτητή,

έφευγε τρέχοντας, έκανε θέατρο για φάουλ.

Ξέρεις, σε έριχνε κάτω, σε χτυπούσε και έκανε σαν να ήταν αυτός που τις έφαγε.

Εγώ ... ξέρεις ... το λέω... μισούσα τον Ρέτζι.

Από το Μαρκέτ Σκουέαρ Αρίνα, στην Ιντιάναπολη,

όπου οι Πέισερς προσπαθούν να επιστρέψουν στη σειρά.

Οι Νικς θέλουν να τελειώσουν την σειρά με 3-0 νίκες.

Όκλεϊ...

Ο Τσαρλς Όκλεϊ χάνει το λέι απ.

Τώρα μπαίνει ο Μίλερ.

Το 70% από αυτά που λέω στο γήπεδο

απευθύνονται σε μένα για να έχω κίνητρο να παίξω.

Το 30% είναι για να δω αν μπορώ να χαλάσω την συγκέντρωση του αντιπάλου.

Ο Ρέτζι Μίλερ είναι σε πολύ καλή μέρα στο πρώτο ημίχρονο.

Τώρα έχει 16 πόντους.

Και αυτός και ο Τζον Σταρκς αρχίζουν τον καβγά.

Αυτά που έλεγα στον Τζον ήταν, κυρίως, κάτι:

"Εντάξει, ετοιμάζομαι να ζεσταθώ τώρα.

Εντάξει. Τζον, κοίτα τον πίνακα του σκορ."

Ο Σταρκς ήταν σαν ένα συσπειρωμένο ελατήριο.

Ποτέ δεν ήξερες προς ποια μεριά θα εκτοξευόταν.

Ήμουν εκεί όταν πέταξε την μπάλα στο χρονόμετρο.

Είχε κάποιες στιγμές που ήταν τραγικές.

Αλλά ο Τζον Σταρκς έκανε υπέροχα πράγματα.

Ήταν ένας τύπος που γέμιζε τσάντες σε παντοπωλεία

και τώρα έπαιζε στο κορυφαίο επίπεδο...

Πάλεψε σκληρά για να φτάσει στο NBA, και θα έκανε τα πάντα για να μείνει εκεί,

και έπαιζε κυρίως με τον τσαμπουκά του.

Είχε μεγάλες στιγμές και στιγμές τραγωδίας.

Μπορούσε να ήταν διασκεδαστικός, αλλά μπορούσε να εξοργιστεί,

ξέρεις, πολύ γρήγορα.

Και, ω θεέ μου, ο Ρέτζι λαχταρούσε γι 'αυτό.

Το ήξερε.

Δεν έβλεπε την ώρα να αρχίσει να κράζει τον Σταρκς.

"Τζον, κοίτα τα στατιστικά σου. Με δουλεύεις;

Εσύ τώρα είσαι βασικός περιφερειακός στο ΝΒΑ; Με δουλεύεις; Είναι ντροπή."

Και με κοιτάζει. Σκέφτεται: "Ξέρω τι προσπαθείς να κάνεις."

"Ξέρω τι προσπαθείς να κάνεις." Σκέφτομαι:"Τι;"

Τον ζήτησα να σταματήσει τις αγκωνιές, και το λέω στον διαιτητή.

Τότε ο διαιτητής λέει:"Σκάσε και παίξε."

Και του λέω, "Εντάξει,αν με ξαναχτυπήσεις με τον αγκώνα, θα γίνει χαμός."

"Τι είναι αυτά που λες; Ας παίξουμε λοιπόν. Απλά ας παίξουμε μπάσκετ, εντάξει;"

Πάντα το έκανε να φαίνεται σαν να τον χτύπησες εσύ.

Αλλά αν το πρόσεχες, ξέρεις, μερικές φορές σταματούσε για να πέσεις πάνω του.

Θα σου έριχνε αγκωνιά την κατάλληλη στιγμή,

ώστε να σε ταρακουνήσει στιγμιαία.

Μετά θα έβγαινε από το σκριν και θα σούταρε.

Και αυτό μπορεί να ήταν ενοχλητικό.

Ξέρεις, βλέπω τον Τζον. Ξέρεις, παίζαμε μαζί χρόνια.

Τον βλέπω να αρχίζει να κοκκινίζει, οπότε ξέρω ότι αρχίζει και τρελαίνεται.

Σκέφτομαι: "Κοίτα ... Μην κάνεις τίποτα ηλίθιο.

Μην κάνεις τίποτα ηλίθιο, γιατί σε χρειαζόμαστε."

Η γλώσσα του σώματος λέει τα πάντα και όταν γύρισε ο διακόπτης,

το έβλεπες,και μόλις τον έχεις εκεί, τον κρατάς εκεί.

Είχα τρελαθεί, και ήθελα να τον χτυπήσω.

Και εγώ, κάπως, τον έσπρωξα λίγο. Και...τρελάθηκε.

Μου γύρισε το κεφάλι εκείνη την στιγμή, και απλά τον κουτούλησα.

Και ξέρεις,άρχισε το θέατρο, ξέρεις, πέφτοντας πίσω,

σαν να τον σκότωσα ή κάτι τέτοιο.

Είμαι έκπληκτος που δεν είχε,ξέρεις, ένα φακελάκι κέτσαπ,και απλά

να το ρίξει στο κεφάλι του, και θα κοίταζες και θα σκεφτόσουν ότι αιμορραγούσε.

Δεν πόνεσα. Περισσότερο σοκαρίστηκα, αλλά σκέφτηκα: "Ει, θα το εκμεταλλευτώ αυτό.

Θα κάνω σαν να με χτύπησε τανκ."

Ήρθε από το πουθενά, και δεν είχα ξαναδεί κουτουλιά στο NBA.

Και ο Τζον Σταρκς αποβάλλεται.

Κοιτάξτε τους Γιούιν και Όκλεϊ. Την πέφτουν στον Σταρκς.

Σκέφτηκα ότι ο Πάτρικ Γιούιν και ο Τσαρλς Όκλεϊ θα σκότωναν τον Τζον Σταρκς επιτόπου,

γιατί καταλάβαιναν την σημασία της αποβολής.

Ο Τζον αποβλήθηκε από το παιχνίδι. Και αυτό ακριβώς ήθελε ο Ρέτζι.

Χαζή κίνηση.

Κοίταζα τον Όκλεϊ, σκεφτόταν...

"Αυτό το παιδί είναι πραγματικά,χαζό. Θέλω να πω, είναι πραγματικά χαζός.

Στα σοβαρά τώρα, το έφαγε όντως αυτό;"

Λίγες μέρες αργότερα, η μητέρα του Τζον ήρθε σε μένα

και είπε:"Κοίτα, μην ξαναπλώσεις ποτέ το χέρι σου στον γιο μου έτσι."

Είπα, "Κυρία Σταρκς, αν τον ξανακάνει, θα τον κάνω ασήκωτο από το ξύλο."

Μακάρι να το ήξερα αυτό.

Αν ήξερα όλη την φάση με τη μητέρα, ω φίλε...

Θα ήταν ανεκτίμητο για να το χρησιμοποιήσω.

Δεν ξέρω αν θα το είχα τραβήξει τόσο πολύ,

αλλά αν ήξερα αυτές τις πληροφορίες τότε ... Ωχ!

Αυτό είναι φαντασίωση.

Τα λόγια να γυρίσουν ένα παιχνίδι όπως αυτό τόσο δραματικά, έτσι δεν είναι;

Λοιπόν, πραγματικά δεν είπα πολλά λόγια. Νομίζω...

Ρέτζι. Ρέτζι, μου το είπες σήμερα.

τα είπες, έλα τώρα.

Ο Ρέτζι Μίλερ είπε ότι δεν προκάλεσε τον Τζον Σταρκς στο τρίτο παιχνίδι.

Είπε ότι ο γκαρντ των Νικς πρέπει να είχε προβλήματα με την υπηρεσία δωματίου

νωρίτερα στην ημέρα, ή ίσως έκανε ντους και να μπήκαν οι καμαριέρες.

Τα λέγατε ο ένας στον άλλο, ή του είπες κάτι πολύ προσβλητικό;

- Δεν ... δεν μιλάω άσχημα. - Εντάξει.

Άκου με που σου λέω. Είμαι καλό παιδί.

Λοιπόν, τι ... τότε τι τον οδήγησε να το κάνει αυτό;

Δεν ξέρω. Είμαι αθώος.Στο ορκίζομαι.

Δεν ξέρω. Είμαι καλό παιδί.

Παίζεις φοβερό θέατρο αυτή την στιγμή.

Στο μυαλό του Ρέτζι, δεν υπήρχε μεγαλύτερη σκηνή.

Αυτή ήταν η αποστολή του στη ζωή. Ήθελε η Ιντιάνα να νικήσει τους Νικς.

Ήξεραν ότι οι Πέισερς δεν ήταν αρκετά καλοί για να τους νικήσουν εκείνη την χρονιά,

αλλά έβλεπαν ότι οι Πέισερς βελτιώνονταν.

Και τότε πραγματικά ξεκίνησε η κόντρα.

Εμπρός Πέισερς! Εμπρός Πέισερς!

Υπάρχει επίσης αυτό η υποβόσκουσα αντιπαλότητα

ότι το μπάσκετ ξεκίνησε στην Ιντιάνα, όχι στη Νέα Υόρκη.

Ξέρεις, ο κόσμος στην Ιντιάνα ήταν πολύ περήφανος για την μπασκετική του κληρονομιά,

και εξίσου περήφανοι ήταν και οι Νεοϋορκέζοι.

Η Ιντιάνα ήταν πολύ περήφανη επειδή πίστευαν

ότι έπαιζαν την αγνότερη μορφή του μπάσκετ.

Κάνεις σωστά όλα τα βασικά. Είσαι καλός σουτέρ.

Το σουτ είναι ο βασιλιάς του σπορ.

Κάθε μικρή πόλη στην πολιτεία της Ιντιάνα είχε ομάδα μπάσκετ.

Την ώρα του τουρνουά, σε αυτές τις μικρές πόλεις, έκλειναν τα πάντα.

Το κουρείο δεν ήταν ανοιχτό. Το φαρμακείο έκλεινε.

Όλα έκλειναν, γιατί αυτοί οι οπαδοί πήγαιναν οπουδήποτε παιζόταν το παιχνίδι.

Οι Νεοϋορκέζοι πίστευαν ότι η Ιντιάνα ήταν απλώς ένα μεγάλο χωράφι καλαμποκιού.

Λοιπόν, μας έλεγαν "Ινδιανά-πόλη-του-πουθενά".

Ήμασταν το χωράφι του καλαμποκιού με φώτα.

Έτσι έλεγαν, και αυτό πείραζε τον κόσμο της Ιντιάνα,

οπότε παίρναμε μεγάλη ικανοποίηση,και μεγάλη χαρά όταν νικούσαμε την Νέα Υόρκη.

Ο κόσμος γουστάρει όταν χάνει κάποια ομάδα από τη Νέα Υόρκη.

Η Νέα Υόρκη είναι η Μέκκα του μπάσκετ. Είναι οι αυλές των σχολείων,

και από τις αυλές αυτές βγαίνουν οι θρύλοι.

Και είμαστε αλαζόνες.

Μικρά γήπεδα, χωρίς διχτάκια, με αέρα, με κρύο.

Κανείς από εμάς δεν μπορούσε να σουτάρει,

αλλά όλοι μπορούσαν να κάνουν μπάσιμο και να χειριστούν την μπάλα.

Λοιπόν, ξέρεις, οι Νεοϋορκέζοι έχουν μια συγκεκριμένη υπεροψία,

ένα συγκεκριμένο είδος αλαζονείας.

Οι Νικς, αλαζόνες, υπερόπτες.

Υπήρχε σίγουρα μια μνησικακία σε όλη τη χώρα για τους Νεοϋορκέζους.

Οι Νεοϋορκέζοι έχουν την αίσθηση ότι πέρα από τον ποταμό Χάντσον

υπάρχει έρημος ή κάτι τέτοιο.

Ξέρεις, έχουν τις μπασκέτες τους στον αχυρώνα τους.

Ξέρεις, παίζουν σε χώμα.

Γιατί είμαστε βλάχοι; Γιατί πρέπει να είμαστε βλάχοι; Με πιάνεις;

Την λέγαμε η πόλη του μεσημεριανού ύπνου.

Πιθανότατα λεγόταν έτσι, γιατί οι περισσότεροι παίκτες,όταν φτάσουν εκεί,

κοιμούνται και περιμένουν το παιχνίδι.

Η Ιντιάνα έχει επίσης το μεγαλύτερο πλήθος που έχει δει ποτέ

ένα παιχνίδι λυκειακού μπάσκετ, και 41.000 κόσμου πήγαν να δουν

τον Ντέιμον Μπέιλι και την ομάδα του να κερδίζουν το πολιτειακό πρωτάθλημα.

Έτσι,οι Πέισερς έγινε η ομάδα του λυκείου μας που έγινε επαγγελματική.

Οι Πέισερς ήταν το ABA

Κέρδισαν τρία πρωταθλήματα. Αλλά δεν τους εκτιμούσαν.

Δεν είχαν τον σεβασμό για όσα έκαναν σε εκείνο το πρωτάθλημα.

Δεν μπορέσαμε να έχουμε εθνική αναγνώριση, επειδή τα ΜΜΕ της Νέας Υόρκης

ήταν πολύ απασχολημένα με το NBA.

Ήταν η ζωή της επαρχίας έναντι της ζωής της πόλης.

Νατ Χόλμαν,Κλερ Μπι, Ρεντ Χόλτζμαν...

Γούντεν,Νάιτ,Τζιν Κέιντι.

Ήταν το παιχνίδι της επαρχίας εναντίον του παιχνιδιού της πόλης.

Ρικ Μάουντ, Άλφορντ,Ντέιμον Μπέιλι...

Φρανκ ΜακΓκουάιρ,Λάρι Μπράουν,Ρεντ Άουερμπαχ.

Ήταν οι αξίες των μικρών Μεσοδυτικών πόλεων

εναντίον των αξιών της μεγαλούπολης της ανατολικής ακτής.

Λάρι Μπέρντ...Μελ Ντάνιελς...

Όσκαρ Ρόμπερτσον ... Μελ Γκίμπσον...

Γούντι Άλεν,Άλεκ Μπάλντουιν... Τραμπ.

Αλλά καμία ομάδα δεν έχει κερδίσει το πρωτάθλημα από το 1973.

Η πρώτη λοταρία του ντραφτ ήταν η μεγαλύτερη ευκαιρία

που είχαν ποτέ αυτές οι ομάδες.

Οι Νικς είχαν στην πραγματικότητα δύο τραγικές χρονιές στη σειρά,

και ένιωθαν ότι έπρεπε να έχουν μια καλή επιλογή στο ντραφτ εκείνης της χρονιάς.

Με την λοταρία, όλοι είχαν την ίδια ευκαιρία να κερδίσουν.

Υπήρχαν επτά φάκελοι. Και προφανώς το βραβείο ήταν ο Πάτρικ Γιούιν.

Η έβδομη επιλογή στο ντραφτ του NBA του 1985

πηγαίνει στους Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς.

Η έκτη επιλογή πηγαίνει στους Σακραμέντο Κινγκς.

Στους Σιάτλ Σουπερσόνικς.

Στους Λος Άντζελες Κλίπερς.

Η δεύτερη επιλογή στο ντραφτ του NBA του 1985

πηγαίνει στους Ιντιάνα Πέισερς.

Λοιπόν, το μπάσκετ επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, φίλοι μου.

Οι Νικς δεν κέρδισαν πολλά ματς φέτος, αλλά κέρδισαν σήμερα που μετράει,

γιατί αυτό βγήκε από εδώ, και αυτό σημαίνει

ότι ο παίκτης-ομάδα, ο 2,13μ Πάτρικ Γιούιν έρχεται στη Νέα Υόρκη.

Ο Γιούιν είναι παίκτης των Νικς.

Οι Νικς πούλησαν περίπου 3.000 εισιτήρια για τη νέα σεζόν.

Μέσα σε λίγες ώρες, είχαν πουλήσει 5.000 εισιτήρια διαρκείας.

Τα πρώτα εισιτήρια διαρκείας που πήρα,τα πήρα την επόμενη μέρα

που πήραμε τον Πάτρικ Γιούιν στο ντραφτ.

Θα ήταν ο σωτήρας του μπάσκετ στη Νέα Υόρκη.

Ο Ντόνι και η επιρροή του στο χτίσιμο των Πέισερς δεν μπορούν να μην αναφερθούν.

Ανέλαβα την Ιντιάνα το 1986.

Εκείνη την εποχή,η Ιντιάνα είχε παίξει στα πλέι οφ

μόνο μια φορά στη δεκαετή ιστορία τους στο NBA.

Όταν ήρθε εδώ,η ομάδα ήταν μόνιμα αποτυχημένη.

Ο Κέλογκ κάνει μπάσιμο προς τα μέσα. Το φόλοου από κάτω.

Ο Μπράνσον σε νέο φόλοου. Συνεχίζεται η φάση.

Η μπάλα βγαίνει έξω, πάει στον Ρόμπινσον.

Ο Σίχτινγκ πάει μέχρι το καλάθι, ωραία κίνηση... το σουτ είναι άστοχο.

Ο Μπράνσον με το φόλοου. Νέο σουτ από τον Θρόνσον,πάει στον Μπέιλι.

Για πολύ καιρό, αυτή ήταν μια πολύ τραγική ομάδα.

Δεν ήξερα καν ότι η Ιντιάνα είχε ομάδα NBA. Δεν ήξερα καν ότι είχαν ομάδα.

Έχουμε μαζέψει 8.028 $.

Ο Ντόνι είναι πραγματικά υπομονετικός, έκανε ντραφτ τον Ρικ Σμιτς και τον στήριξε.

Ο κόσμος ήθελε να φύγει.

Έφτασε την ομάδα αρκετά γρήγορα σε σημείο όπου ήταν

αρκετά ανταγωνιστική, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν το άλμα μπροστά.

Χρειαζόταν κάτι μεγάλο για να κάνει τα κομμάτια να ταιριάξουν.

Ο Άλφορντ για 3, και τώρα είναι ο πρώτος σκόρερ

στην ιστορία του πανεπιστημίου της Ιντιάνα.

Ο Στιβ Άλφορντ ήταν ο κ. Μπάσκετ.

Επιλέχθηκε από τον Μπόμπι Νάιτ για να παίξει για τους Ιντιάνα Χούζιερς.

Ήταν στην Ολυμπιακή ομάδα, ολυμπιονίκης το 1984,

και στη συνέχεια κατέληξε να οδηγήσει το πανεπιστήμιο της Ιντιάνα

στο εθνικό πρωτάθλημα του 1987, το έτος αυτού του ντραφτ.

Θέλω να πω, ήταν ο Στιβ Άλφορντ, ο εκλεκτός.

Θα ήταν ο τέλειος γάμος. Θα πουλούσε εισιτήρια.

Ο κόσμος θα γέμιζε το γήπεδο, τα πάντα.

Και ωραίο παιδί επίσης. Βλέπεις, και οι οπαδοί τον αγαπούσαν.

Ξέρεις, ένα καλό παιδί... μακάρι να τα πάει καλά.

Όπου κι αν πάει, θα σκίσει.

Ωστόσο, θα ήθελα να παίζει στους Πέισερς.

Υπήρχε μεγάλη πίεση για να πάρουμε τον Στιβ Άλφορντ

στο ντραφτ, αλλά αποφάσισα ότι θα επιλέξουμε τον Ρέτζι Μίλερ,

γιατί δεν ήταν μόνο ένας σπουδαίος σουτέρ

Ήταν 2,01μ, οπότε ήταν τέλειος.

Μου έλεγαν: "Καλύτερα να προσέχεις. Κάποιος μπορεί να σε πυροβολήσει."

Τον απειλούσαν.

Έπρεπε να ανέβω στη σκηνή και καταλάβαινα ότι θα με γιουχάριζαν,

αλλά ξέρεις, αν κάποιος ήθελε να με πυροβολήσει, δεν θα το έκανα εύκολο.

Ανέβηκα στη σκηνή, είπα: "Ρέτζι Μίλερ" και κατέβηκα από τη σκηνή τρέχοντας.

Οι Ιντιάνα Πέισερς επιλέγουν τον Ρέτζι Μίλερ του UCLA.

Είμαστε πραγματικά απογοητευμένοι που δεν μπορούμε να πάμε να τον δούμε.

Ελπίζαμε να τον επέλεγε η Ιντιάνα, και θα πηγαίναμε να τον δούμε.

Τώρα, αυτό δεν είναι σωστό. Είναι ηλίθιοι.

- Ωραία! - Πάνω στην ώρα.

Ήξερα ότι υπήρχαν αποδοκιμασίες όταν έκαναν την επιλογή,

έτσι ήξερα ότι θα υπήρχαν προσδοκίες,

και όλοι θα με παρακολουθούσαν,αλλά ξέρεις, το ήθελα αυτό.

Λοιπόν, αν θα είμαι στον πάγκο την πρώτη σεζόν ή τα πρώτα δύο χρόνια,κανένα πρόβλημα,

αλλά όταν θα μπω να παίξω, θα είμαι έτοιμος να μπω και να βοηθήσω την ομάδα.

Πρέπει να ξεκινήσεις από τον πάτο και να κερδίσεις μόνος την θέση σου.

Λοιπόν, αυτό που πρέπει να κάνεις... Αυτό που θα ήταν υπέροχο...

απλά να έχεις αυτή την ένταση

που έχει η αδερφή σου.

Δεν λένε ότι είναι απλά καλή. Λένε ότι είναι απίστευτη.

Η Μίλερ είναι ανάμεσα στους πιο κυρίαρχους παίκτες

στο μπάσκετ λυκείων, ανδρικό και γυναικείο.

Τρομερό κόψιμο από την Σέριλ Μίλερ.

Λοιπόν, είναι αρκετά καλή για να παίξει με τα αγόρια.

Με διαφορά η καλύτερη μπασκετμπολίστρια που έχω δει.

Η Μίλερ είναι τέσσερις φορές ολ-Αμέρικαν,

και έχει φέρει επανάσταση στο γυναικείο μπάσκετ.

Η Σέριλ Μίλερ παίζει μπάσκετ όπως δεν έχει ξαναπαίξει άλλη γυναίκα: σαν άντρας.

Έτσι έμαθε το παιχνίδι,παίζοντας με τους δύο αδερφούς της

στην αυλή του σπιτιού τους στο Ριβερσάιντ της Καλιφόρνια.

Η Σέριλ ήταν η καλύτερη της γειτονιάς, ανεξάρτητα από αγόρια και κορίτσια.

Πηδούσε ψηλότερα, έπαιζε σκληρότερα. Και χτυπούσε και πιο δυνατά από όλους.

Το μεγαλύτερο κίνητρο το πήρα από τον μπαμπά μου.

Ντάμα, κουτσό, σόφτμπολ, μπέιζμπολ, φούτμπολ...

αν είναι να κάνεις κάτι, να δίνεις το 100%.

Και δεν ξεκινάς ποτέ έναν καβγά, αλλά τον τελειώνεις.

Ήμασταν οικογένεια στρατιωτικού... "Ναι, κύριε. Όχι κύριε.

Μάλιστα, κυρία. Όχι, κυρία."

Η μόνη στιγμή που μπορούσαμε να είμαστε ο εαυτός μας

και να λέμε αυτό που σκεφτόμαστε ήταν στο γήπεδο.

Και δες, τώρα είσαι στον κόσμο μας.

Πάμε. Κουνήσου.

Γρηγορότερα, πάμε.

Έλεγξε την με τα δάχτυλά σου.

Έμαθα πολλά από τις άσχημες ήττες.

Η Σέριλ ήταν σκληρή, πολύ σκληρή.

Θα παίξουμε μονό μετά από αυτό.

Τον διέλυα. Μου άρεσε πολύ να διαλύω τον Ρέτζι.

Και ο μπαμπάς έλεγε: "Μην χτυπάς τον αδερφό σου" και όλα αυτά.

Αλλά ήταν πολύ ενοχλητικός.

Ήμουν αρχικά γνωστός ως αδερφός της Σέριλ Μίλερ,και έπρεπε να το ξεπεράσω αυτό,

αλλά νομίζω ότι ο κόσμος

είναι τώρα έτοιμος να δει τον πραγματικό Ρέτζι Μίλερ.

Όμορφη κίνηση από τον Ρέτζι Μίλερ!

Και η Σέριλ μπορεί να το κάνει αυτό.

Το έμαθε από την Σέριλ. Ξέρω ότι το έμαθε από την Σέριλ.

Η Σέριλ ασκούσε μεγάλη πίεση σε πολλά αγόρια στη γειτονιά.

Δεν μπορούσαν να με κοροϊδέψουν, γιατί τους κέρδιζε κι αυτούς.

Υπάρχει καθόλου ενδοοικογενειακή κόντρα;

Και ήμουν σωματικά ψηλότερη και καλύτερη από αυτόν.

Έτσι κάθε φορά που έμπαινε στην ρακέτα, θα του έριχνα τάπα.

Ξέρεις, τον κορόιδευα και του έκανα την ζωή δύσκολη.

Έλεγα: "Εντάξει. Εντάξει,αδελφούλα, έτσι παίζουν τα μεγάλα κορίτσια."

Πάντα να σε ταπώνει , πάντα να χάνεις από την αδερφή σου.

Και απλά να μιλάει,συνέχεια... Πάντα, ποτέ να μην το βουλώνει.

Θυμάμαι όταν πήγαινα στο λύκειο, έκανα το καλύτερο παιχνίδι της ζωής μου.

Μπαίνω στο αυτοκίνητο και ετοιμάζομαι να κοκορευτώ λίγο.

Λέει: "Ξέρεις, ξεκίνησα βασικός."

Είπα, "Μην μου πεις! Φίλε, είναι φοβερό!"

Και είμαι πραγματικά έτοιμος να την πω λίγο στη Σέριλ,

και η Σέριλ και ο μπαμπάς μου είναι μπροστά στο αμάξι, και γελάνε λίγο πονηρά,

και λέω:"Ναι, κάναμε αυτό και τους διαλύσαμε."

Είπε, "Έβαλα 40." Και λέω: "Ω, θεέ μου, Ρέτζι, έσκισες!"

"Ε, παρεμπιπτόντως, πώς τα πήγες απόψε;"

Είπα:"Λοιπόν, έκανα μεγάλο παιχνίδι." Λέει:"Τι, 60;"

Η Σέριλ κοιτάζει λίγο τον μπαμπά μου, και ο μπαμπάς κοιτάζει λίγο τη Σέριλ, και λένε:

"Ω ...Έβαλε 105." Και κάνω: "Ε;"

Ήταν απίστευτο αυτό που έγινε χθες το βράδυ στο Ριβερσάιντ της Καλιφόρνια.

Το παιχνίδι έσπασε οκτώ εθνικά και πολιτειακά ρεκόρ,

και η καλύτερη παίκτρια της νικήτριας ομάδας έβαλε 105 πόντους.

Ναι!

Να είσαι στο ίδιο σπίτι

με την αναμφισβήτητα καλύτερη παίκτρια γυναικείου μπάσκετ ακριβώς δίπλα σου...

Δεν μπορούσες να κερδίσεις. Δεν μπορούσες να κερδίσεις.

Η Νέα Υόρκη ήταν ήδη πιο ασφαλής. Ήταν ήδη πιο καθαρή.

Η οικονομία ανθούσε. Και ήταν πραγματικά συναρπαστικά στο Γκάρντεν.

Οι Ρέιντζερς, οι Γιάνκις... ξέρεις ξαφνικά, είναι σαν τον παλιό καιρό.

Παλεύεις για πρωταθλήματα. Είναι απίστευτο.

Αυτό που έφερε ο Πατ Ράιλι στα Νικς όταν έγινε προπονητής τους,

ήταν η αύρα του επιτυχημένου προπονητή με τους Λέικερς,

και είχε τα δαχτυλίδια του πρωταθλητή.

Όταν ήταν στο Λος Άντζελες, προπονούσε το Σοουτάιμ.

Είχε τον Μάτζικ Τζόνσoν και τον Καρίμ και όλους τους άλλους.

Είχε το ίσιο μαλλί και τα ωραία κοστούμια και τα Αρμάνι.

Αλλά όταν έφτασε στη Νέα Υόρκη,η ομάδα των Νικς έδειξε την προσωπικότητά του.

Το ΛΑ ήταν το alter ego του.

Μέσα του, είναι νταής, μαχητής, θυμωμένος, παθιασμένος.

Είναι "γκάγκαρος" Νεοϋορκέζος.

Πίστευα στην άμυνα. Πίστευα ότι ήμουν σκληρός παίκτης και έκανα,

ξέρεις, όλα όσα χρειάζονται για να κερδίσω.

Και έτσι σε μια ομάδα, είναι πολύ απλό για μένα.

Ξέρεις, είναι είτε είσαι μαζί μου είτε εναντίον μου.

Και δεν υπήρχε φιλία με τον εχθρό.

Ξέρεις, όλοι οι άλλοι είναι μαλάκες, και όλοι μας μισούν. Τα ΜΜΕ...

Ω, φίλε ... πάρε τον π@@λο από μπροστά μου!

Οι αντίπαλοι, δεν είχαν σημασία. Οι οπαδοί. Αυτό ήταν το πιστεύω του.

Οι Ούννοι πιθανώς το χρησιμοποίησαν εναντίον των Βανδάλων.

Πριν από τα παιχνίδια, δεν μπορούσες να μιλήσεις με τον αντίπαλο,

ακόμα κι αν πήγατε μαζί κολέγιο.

Εννοώ, αν έπαιζες για τον Πατ Ράιλι, έπρεπε να παίζεις σκληρά.

Έπρεπε να παίζεις δυναμικά. Και αν δεν το έκανες, καθόσουν στον πάγκο.

Ξέρεις, θα είμαστε η πιο προπονημένη, πιο δουλευταράδικη, πιο επαγγελματική,

ανιδιοτελής, σκληρότερη, ασχημότερη, πιο αντιπαθής ομάδα στο NBA.

ΜΑΡΚΕΤ ΣΚΟΥΕΑΡ ΑΡΙΝΑ ΙΝΤΙΑΝΑΠΟΛΗ

Μεγάλωσα με τον Λάρι. Προπόνησα με τον Λάρι.

Και το βασικό είναι ότι, με τον τρόπο που προπονεί,

προσπαθεί να κάνει πέντε παίκτες να παίζουν σαν ένας.

Μου άρεσε πολύ από την αρχή.

Αν κέρδιζαν την μια μέρα ,θα πανηγύριζε.

Και την επόμενη μέρα, αν έχαναν και κάποιος δεν είχε παίξει καλά,

ήθελε να τον κάνει ανταλλαγή.

Ο Ντόνι έχει πει τη μεγαλύτερη ατάκα όλων των εποχών για τον Λάρι Μπράουν:

"Είναι χαρούμενος μόνο όταν είναι δυστυχισμένος."

Ο Λάρι Μπράουν είναι τελειομανής... σε ένα ατελές παιχνίδι.

Τον ακούς πάντα να λέει: "Παίξτε με τον σωστό τρόπο."

Όσο ήταν προπονητής, δεν τον άντεχες. Όλοι μας δεν τον αντέχαμε.

Αλλά κατά μία έννοια, μας έφερε πιο κοντά ως ομάδα,

γιατί όλοι σκεφτόμασταν: "Ει, δεν αντέχουμε τον προπονητή,

αλλά πρέπει να παίξουμε σωστά."

Η προσέγγιση του Λάρι στο μπάσκετ είναι, αν παίζεις σωστά, θα συμβεί κάτι καλό.

Αλλά επίσης, είχαμε και την νοοτροπία:

"Ας νικήσουμε αυτούς τους τύπους και ας τους πατήσουμε στον λαιμό." Έτσι...

Ξέρεις, το αστείο με αυτή την κόντρα ήταν,

ότι οι Ιντιάνα Πέισερς έμοιαζαν πολύ με τους Νικς.

Ο Ρικ Σμιτς ήταν σαν τον Πατρικ Γιούιν.

Οι δύο Ντέιβις ήταν οι Μέισον και Όκλεϊ της Ιντιάνα.

Ξέρεις, οι Νικς ήταν μια πολύ σκληρή και δυνατή ομάδα,

αλλά έτσι ήταν και οι Ιντιάνα Πέισερς.

Στο σύστημα του Λάρι παίζεις άμυνα. Χρησιμοποιείς τα βασικά.

Αλλά ξέρει επίσης ότι πρέπει να έχεις και την νοοτροπία...

"Θα κερδίσουμε με όποιο μέσο είναι απαραίτητο."

Ο Πατ Ράιλι συνειδητοποίησε: "Εδώ θα κερδίσω παίζοντας σκληρά."

Είπε στους Νικς:"Κανείς δεν μπαίνει στην ρακέτα."

Η ρακέτα είναι το σπίτι μας. Δεν μπορείς να μπεις εδώ.

Όχι λέι απ, ο κανόνας όχι λέι απ: εάν δεν μπορείς να το κόψεις, ρίξτον κάτω.

Εναντίον των Ιντιάνα Πέισερς, δεν έμπαινες στην ρακέτα.

Αν έμπαινες μία φορά, ήξερες σίγουρα ότι δεν θα μπορούσες να ξαναμπείς.

Δεν μπορούσες να μπεις στην ρακέτα,τελεία.

Με τους Νικς, μερικές φορές θα κάναμε φάουλ στον ίδιο παίκτη δύο φορές στην ίδια φάση.

Ο Όκλεϊ θα του έκανε φάουλ, και μετά από περίπου τρία δευτερόλεπτα,

ο Μέισον ... "Ω, με συγχωρείς" ... θα του έδινε μια ωραία αγκωνίτσα.

Λέγαμε:"Έι,κάτι θα κερδίσουμε απόψε. Θα κερδίσουμε είτε το παιχνίδι είτε τον καβγά.

Ξέρεις, θα χτυπηθείς. Μπορεί να φας ύπουλο χτύπημα.

Αν ρίχναμε κάτω κάποιον, τρώγαμε πρόστιμο αν τον βοηθούσαμε να σηκωθεί.

Είναι ένας πόλεμος, και αυτό ακριβώς ήταν.

"Φίλε, δεν βλέπω την ώρα να πάω να κοπανήσω τις "καμπάνες"αυτού του τύπου,

να του κοπανήσω τις "καμπάνες"."

Είχε πλάκα όμως.

Οτιδήποτε μπορούσε να συμβεί.

Ένας με έναν.

Δύναμη στην δύναμη.

Υπήρχαν πολλά σκληρά φάουλ, πολλά σπρωξίματα και καβγάδες. Έτσι είναι πάντα.

Όταν χάσω την αίσθηση του κινήτρου,

και την αίσθηση να αποδείξω κάτι σαν παίκτης μπάσκετ,

θα έχει έρθει η ώρα να αποσυρθώ από το παιχνίδι του μπάσκετ.

Ο Τζόρνταν έκανε την απόσυρση να ακούγεται πολύ απλή το πρωί της Τετάρτης.

Είπε ότι δεν χρειάζεται το παιχνίδι για να ζήσει.

Είπε ότι δεν θα του λείψουν οι επευφημίες.

Είπε ότι απλά έχασε την ανταγωνιστικότητα του για να συνεχίσει.

Αλλά τι επιφυλάσσει το άμεσο μέλλον για τον πιο δημοφιλή αθλητή του κόσμου;

Το άτομο που μας σκότωνε κάθε χρονιά ήταν ο Μάικλ Τζόρνταν,

και πραγματικά άνοιξε μία ευκαιρία.

Αισθανθήκαμε ότι πραγματικά ήταν η χρονιά μας.

Και την δίνει στον Μέισον. Στην λήξη, καρφώνει.

Οι Νικς ξεκίνησαν την σειρά επτά παιχνιδιών των τελικών της ανατολικής περιφέρειας

με νίκη 11 πόντων επί της Ιντιάνα.

Οι ομάδες ήταν περίπου ισάξιες.

Όλοι έβλεπαν ότι είχαν μια ευκαιρία για να κερδίσουν το πρωτάθλημα.

Και κατάφεραν να κάνουν το δύο στα δύο στην έδρα τους.

Η σειρά πάει στην Ινδιανάπολη.

Νικς 89 Πέισερς 78.

Όλοι ένιωθαν ότι οι Νικς θα κέρδιζαν το πρωτάθλημα,

κάτι που πραγματικά πρόσθεσε επιπλέον πίεση εκείνη την χρονιά.

Και νάτο, το ρεκόρ όλων των εποχών

για τους λιγότερους πόντους που δέχεται μια ομάδα σε παιχνίδι πλέι-οφ ΝΒΑ.

Τελικό σκορ σήμερα είναι Πέισερς 88, Νικς 68.

Εάν ο Μάικλ Τζόρνταν δεν είναι στο ΝΒΑ, τότε ο τίτλος είναι ανοιχτός σε όλους.

Βάζει και τις δύο.

Η Νέα Υόρκη θα κάνει την επαναφορά και έτσι θα τελειώσει το παιχνίδι.

Τελικό σκορ σήμερα: Πέισερς 83, Νέα Υόρκη 77.

Είμαστε ισόπαλοι 2-2 στην σειρά.

Πριν από τρία χρόνια, ο Ρέτζι Μίλερ των Πέισερς είπε κάτι που πολλοί είχαν αναρωτηθεί:

αν βγάλετε τον Τζόρνταν από τους Μπουλς, τι θα γίνει;

Ρέτζι, είμαστε έτοιμοι να το μάθουμε.

Απόψε,το πέμπτο παιχνίδι των τελικών της Ανατολικής περιφέρειας

μεταξύ των Ιντιάνα Πέισερς και των Nιου Γιορκ Νικς.

Παρόλο που η σειρά ήταν 2-2, δεν αισθάνθηκα ποτέ

ότι οι παίκτες των Πέισερς πίστευαν ότι θα μπορούσαν να νικήσουν τους Νικς.

Αν έχεις πάει σε ένα γήπεδο και έχεις κερδίσει δύο φορές σε 33 παιχνίδια,

πώς νομίζεις ότι μπορείς να κερδίσεις εκεί;

Να ο Μίλερ για 3, αστοχεί.

Σουτάρει ο Μίλερ, έξω.

Ρέτζι Μίλερ, άστοχος.

Και την κλέβει ο Σταρκς.

Δεν κάναμε καλό ξεκίνημα σε αυτό το παιχνίδι.

Ήταν άσχημο.Ήμασταν πίσω στο σκορ σε όλο το παιχνίδι.

Ο Ρέτζι Μίλερ δεν κάνει καλό ματς μέχρι στιγμής.

Ω!

Τράβα το πόδι!

Ω!

Εγώ και ο Ρέτζι ήμασταν πάντα φίλοι, γι 'αυτό βάλαμε ένα στοίχημα.

Όταν κέρδιζαν οι Νικς, έπρεπε να επισκεφθεί τον Μάικ Τάισον

στη φυλακή, που ήταν έξω από την Ινδιανάπολη.

Και αν οι Πέισερς κέρδιζαν, έπρεπε να δώσω στην τότε σύζυγο του Ρέτζι ...

ένα ρόλο στην επόμενη ταινία μου.

Σταρκς, βγαίνει από το σκριν,ευστοχεί.

Ωχ-χο-χο!

Οι Νικς ήταν μια πραγματικά δυνατή αμυντικά ομάδα,

και είχαν καλό προβάδισμα μπαίνοντας στην τέταρτη περίοδο.

Και νόμιζες ότι τελείωσε.

Νομίζω ότι ο Ρέτζι Μίλερ αρχίζει να νιώθει λίγο ενοχλημένος

με τον τρόπο που τον αντιμετωπίζει ο Τζον Σταρκς.

Να ο Μίλερ.

Πολύ άστοχος σήμερα!

Ο Σπάικ άρχισε να κράζει από τις πρώτες θέσεις.

Ρέτζι!

Είχε αρχίσει να με δουλεύει κατά τη διάρκεια του δεύτερου αγώνα της σειράς.

Τον κοιτάζω, και άρχισε να αναφέρει την Σέριλ.

"Ει, η Σέριλ θα μπορούσε να σουτάρει καλύτερα."

Δεν έχω ποτέ, ποτέ, ποτέ, ποτέ ...

χλευάσει τον Ρέτζι με το σύνθημα: "Σέριλ, Σέριλ."

"Σέριλ ..."

"Σέριλ ..."

Αυτοί ήταν κάποιοι άλλοι ηλίθιοι στο Γκάρντεν. Δεν ήμουν εγώ.

Λοιπόν, ο Ρέτζι Μίλερ παίρνει τον χλευασμό του κοινού,

όπως συχνά συμβαίνει εδώ στο Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν.

Α,δεν είδατε τα βήματα;

Έλεγε: "Είστε χάλιες. Ακόμα είστε βλάχοι."

Δεν είχα ποτέ, μα ποτέ καμία κόντρα με παίκτη πριν από αυτή την φάση.

Φάουλ! Φάουλ!

Διαιτητή, είναι φάουλ!

Φάουλ! Φάουλ!

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;

Περπάτα βλάκα!

Ρέτζι!

Ρέτζι!

Ρέτζι!

Αν πας σε μια παιδική χαρά παντού στην χώρα,

υπάρχει πάντα ένας κοντός που δεν μπορεί να παίξει πολύ καλά,

αλλά κάθεται εκεί και βρίζει τους πάντες.

Είναι ο υποκινητής.

Και έτσι όταν έρχονται καλοί παίκτες στο γήπεδο, δεν θέλουν μόνο να σε νικήσουν,

αλλά θέλουν να τον κάνουν να σκάσει.

Προσέξτε τις αγκωνιές. Δείτε τις αγκώνες.

Πληρώνεις πολλά λεφτά για αυτές τις θέσεις.

Χο! Βγες έξω!

Εντάξει, θα γίνεις μέρος του παιχνιδιού τώρα.

Άμυνα!

Έγινε μέρος του παιχνιδιού.

Ωχ-χου-χου! Ναι!

Οι παίκτες ψάχνουν κάτι να τους δώσει κίνητρο.

Και νομίζω ότι ο Σπάικ Λι δεν έδωσε κίνητρο στους Νικς.

Έδωσε κίνητρο στον Ρέτζι.

Σταρκς ... Ριμπάουντ από τον Κένι Ουίλιαμς.

Και ο Βερν Φλέμινγκ κατεβάζει την μπάλα.

Η μπάλα στον Μίλερ στην περιφέρεια. Σουτάρει ο Μίλερ, μέσα.

Θυμάμαι να πηγαίνω στους δύο Ντέιβις και τον Ρικ

και να τους λέω "Εσείς απλά στήστε τα σκριν. Θα τα βάλω όλα."

Οι Πέισερς 9 πόντους πίσω.

Η μπάλα στον Ρέτζι, ελεύθερος για 3.

Μέσα κι αυτό!

Ο Ρέτζι αρχίζει να κελαηδάει λίγο σε κάποιους στην πρώτη σειρά.

Όσο περισσότερα έβαζε, τόσο περισσότερο κοίταζε τον Σπάικ.

Ξέρεις, απλώς συνέχισε να κοιτάζει τον Σπάικ, και απλά συνέχισε να παίρνει κίνητρο.

Το πρώτο πράγμα που του είπα ήταν: "Μην αφήσετε το παιχνίδι να γίνει ντέρμπι,

γιατί αν γίνει ντέρμπι, θα τα κάνουν μούσκεμα."

Για κάποιο λόγο, με ξεχώρισε σαν να ήμουν το κέντρο της προσοχής.

"Η Νέα Υόρκη είναι πολύ καλύτερη από την Ιντιάνα."

Σκέφτομαι:"Αυτό είναι για εμάς."

Αυτό έλεγα στο μυαλό μου: "Αυτό είναι για εμάς."

Να ο Μίλερ, ξεφεύγει και ευστοχεί!

Ο Ρέτζι Μίλερ είναι καυτός.

Καθώς το παιχνίδι ζεσταινόταν, αυτά που έκανε εναντίον μου άρχισαν να αυξάνονται.

Ο Μίλερ ξανά ελεύθερος. Μέσα κι αυτό!

Ο Ρέτζι Μίλερ, ο οποίος και πάλι κοιτάζει προς την κατεύθυνση, ναι, αυτού του κυρίου.

"Σου είπα ότι θα τα κάνουν θάλασσα. Θα χάσουν.

Δεν έχουν αρκετά ...

από τα άλλα και ... "

Ακριβώς μπροστά μου... η γυναίκα μου κάθεται δίπλα μου...

βάζει το ένα χέρι στο λαιμό του.

Και με το άλλο ...

Πιάνει τα α@@@ του.

Η γυναίκα του δεν ήθελε να είναι εκεί.

Καθόταν εκεί ακριβώς έτσι.

Δεν κουνήθηκε, ούτε ρούπι.

Κοίτα, είμαι από το Μπρούκλιν. Απλά δεν... ξέρεις, δεν θα επαναλάβω αυτό που είπε,

αλλά με τη γυναίκα μου εκεί, κάτι έπρεπε να πω.

Δεν ξέρω τι σκεφτόταν η γυναίκα του,αλλά αν ήμουν παντρεμένη μαζί του,

θα έλεγα: "Βάλε τον κ@@ο σου κάτω. Κάτσε κάτω!

Δεν βλέπεις... τον βοηθάς! Απλά σκάσε!"

Δεν με πειράζει η χειρονομία με το πνίξιμο.

Αλλά να αρπάζει τα τέτοια του, και η γυναίκα μου να κάθεται δίπλα, έλα τώρα.

Το ήθελε αυτό απλά για να κάνει το πλήθος στη Νέα Υόρκη,

ξέρεις, να τσαντιστεί ακόμα περισσότερο από όσο ήταν ήδη τσαντισμένο.

Και πάλι, ο Λα Σαλ Τόμπσον κλέβει την πάσα.

Νομίζω ότι αν ο Σπάικ απλά καθόταν κάτω χωρίς να λέει τίποτα,

ο Ρέτζι μπορεί να έχανε δέκα σουτ στην σειρά.

Πάσα τώρα αρκετά μακριά από την γραμμή του τρίποντου...

..κοίτα, θα σουτάρει! - Και το βάζει!

Τρίποντο από τον Ρέτζι Μίλερ.

Έπαιζε δύο παιχνίδια ταυτόχρονα.

Ένα με τον Σπάικ και ένα με τους Νικς.

Έξι δευτερόλεπτα ακόμα, Ρέτζι από τα 7,5 μέτρα,ωου!

Μέσα κι αυτό! Άλλο ένα!

Θεέ και Κύριε.

Νομίζω ότι μόλις περνούσε την σέντρα, ήταν σε θέση για σουτ.

Έξω στον Ρέτζι για 3, μέσα κι αυτό!

Εγώ, όπως όλοι οι άλλοι, καθόμουν εκεί, ξέρεις,

και το έβλεπα, προσπαθώντας να καλέσω τάιμ άουτ για να πω: "Πάμε.

Πάμε, μην του δίνετε χώρο. Κλείστε τον να μην έχει χώρο.

Κάντε τον να σας νιώσει, με κάθε τρόπο, ξέρεις.

Ρίξτε τον κάτω μια φορά."

Αυτή είναι μια τρομερή εμφάνιση!

Απλά βρήκε ρυθμό. Και πληρώσαμε το τίμημα για αυτό.

Ο ΜακΚι από τα δεξιά, σχεδόν έκανε βήματα.

Βήματα! Βήματα!

Τον σταματάει ο Τσαρλς Σμιθ, έξω στον Ρέτζι, σουτάρει από τα 6 μέτρα.

Αχ!

Οι φίλαθλοι της Ιντιάνα, αν οι ρόλοι είχαν αντιστραφεί

και ένας παίκτης των Νικς το έκανε αυτό σε έναν από τους οπαδούς μας, τι θα ...

Ω, πώς θα μπορούσες να παραδεχθείς κάποιον που θα το έκανε αυτό;

Αλλά ήταν ο δικός μας παίκτης, μέσα στο Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν,

που τα έβαζε με τον Σπάικ Λι, τα έβαζε με τους Νικς, τα έβαζε με την Νέα Υόρκη.

Και ήταν υπέροχο.

Σταματάει στους 25 πόντους στην τέταρτη περίοδο.

Είμαστε σοκαρισμένοι. Είναι σοκαρισμένοι.

Και είμαι σίγουρος ότι όλοι όσοι το είδαν στην τηλεόραση είναι σοκαρισμένοι.

Είμαι σοκαρισμένος.

Νομίζω ότι είμαστε όλοι σοκαρισμένοι.

Σοκαρίστηκα!

Τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων της Νέας Υόρκης

δεν είχαν τον Πάτρικ Γιούιν αλλά τον Σπάικ Λι.

Εγώ, δεν παίζω μπάσκετ.

Ο Σπάικ Λι είναι το θέμα συζήτησης της πόλης.

Με κατηγορούσαν για την ήττα.

Οι οπαδοί των Νικς είναι τσαντισμένοι με τον Σπάικ,

επειδή ένιωσαν ότι φάνηκε να εμπνέει την απόδοση του Μίλερ.

"Ευχαριστούμε, Σπάικ.

Εξαγριωμένοι οπαδοί λένε ότι το κράξιμο του Λι βοήθησε τους Πέισερς

να νικήσουν τους Νικς."

Εξώφυλλο της Νιου Γιορκ Ποστ: "Μας κάρφωσαν!"

Και η Νιου Γιορκ Νιουσντέϊ, και όλος ο κόσμος πίστευε

ότι δεν θα κέρδιζαν το έκτο παιχνίδι στο Μαρκέτ Σκουέαρ Αρίνα, ότι τελείωσε.

Το έκτο παιχνίδι των τελικών της ανατολικής περιφέρειας του ΝΒΑ

είναι προγραμματισμένο για αύριο το βράδυ στην Ιντιάνα,

με τους Πέισερς να ελπίζουν ότι θα τελειώσουν την σειρά.

Θα έχουν ένα ενθουσιώδες κοινό μαζί τους την Παρασκευή το βράδυ.

Μέσα!

Πήγαμε στην πόλη και προσγειωθήκαμε στην Ινδιανάπολη.

Ήμασταν εμείς εναντίον όλης της πολιτείας της Ιντιάνα.

Λοιπόν, αν κάνετε μια έρευνα στους δρόμους της Νέας Υόρκης

θα σας πουν ότι ο πιο μισητός Πέισερ είναι ο Ρέτζι Μίλερ.

Αν κάνετε μια έρευνα στην Ινδιανάπολη,

θα σας πουν ότι ο πιο μισητός Νικ είναι ο Σπάικ Λι.

12 ώρες πριν την έναρξη του παιχνιδιού,

ο σκηνοθέτης Σπάικ Λι φτάνει στην Ινδιανάπολη.

Είχατε κάποιο πρόβλημα στο να βρείτε δωμάτιο σε ξενοδοχείο;

Ναι, μένω στην έπαυλη του Κυβερνήτη.

Και πού στην έπαυλη;

Με έβαλαν στο δωμάτιο των σκλάβων.

Ένα πράγμα πρέπει να θυμάστε για την Ιντιάνα:

είναι η γενέτειρα της Κλαν, KKK.

Ο Σπάικ Λι ήταν... ήταν το παράπλευρο θέαμα.

Και όλοι ήξεραν ότι θα εμφανιζόταν και θα κατέληγε σε κάθισμα στην πρώτη σειρά.

Στην πραγματικότητα, ένας έμπορος αυτοκινήτων ήταν ο υπεύθυνος,

καθώς με κάποιο τρόπο άφησε τα εισιτήρια του να φτάσουν στην μαύρη αγορά,

και όλοι σκέφτονταν: "Πώς άφησες αυτόν τον εισβολέα να μπει στον χώρο μας; "

Φορούσα καπέλο. Το πλήθος το άρπαζε.

Η ασφάλεια τους παρακολουθούσε προσεκτικά.

Δεν θα έκαναν τίποτα, γιατί ο γιος του ιδιοκτήτη είπε:

"Δεν με νοιάζει. Ο τύπος είναι... είναι ηλίθιος."

Σπάικ, τι πραγματικά συνέβη ανάμεσα σε εσένα και τον Ρέτζι;

Το θέμα βγήκε εκτός ελέγχου.

Ποτέ δεν είπα τίποτα για να τον βάλω στην πρίζα. Τα έκανε όλα από μόνος του.

Θα είμαι ειλικρινής.

Δεν έχω πάει ποτέ σε συγκέντρωση της ΚΚΚ, αλλά στο Μαρκέτ Σκουέαρ Αρίνα,

αν μπορούσαν να με κρεμάσουν εκείνο το βράδυ, τότε θα ήταν χαρούμενοι.

Υπήρχε μια οργή σε αυτούς τους οπαδούς, που δεν υπήρχε πουθενά αλλού στην χώρα.

Θυμάμαι να κάθομαι εκεί ως δημοσιογράφος των πάγκων

και κοιτώντας ψηλά στις εξέδρες και βλέποντας τα πρόσωπά του κόσμου

όταν έκραζαν τους αντιπάλους, και ήταν απλά...

Αν δεν ήσασταν μέσα στο γήπεδο στο έκτο παιχνίδι,

δεν έχετε ιδέα πόσο τρελαμένο ήταν αυτό το πλήθος.

Ήταν σαν ένα πλήθος πεινασμένων ανθρώπων με ωμό κρέας στα χέρια τους.

Δεν υπήρχε τέτοιο συναίσθημα σαν κι αυτό στην πόλη μας

τα τελευταία 30 χρόνια, εύκολα.

Αυτή είναι η ευκαιρία μας να προκριθούμε

στους τελικούς του ΝΒΑ και να παίξουμε με το Χιούστον.

Φλέμινγκ με πάσα μπακ-ντορ στον Ρέτζι Μίλερ.

Προσεύχομαι στον Θεό, γιατί ξέρω ότι αν χάσουμε αυτό το παιχνίδι,

θα είναι δύσκολο για μένα να ζήσω στη Νέα Υόρκη.

Την κλέβει ο Σταρκς.

Σουτάρει. Μέσα.

Ο Σταρκς ευστοχεί για τρεις.

Σταρκς,εύστοχος ξανά.

Κλέψιμο ... Σταρκς.

Ο παιχταράς μου,ο Τζον Στάρκς... Ήταν καυτός.

Ο Μίλερ κλέβει, και σφυρίζεται φάουλ.

Παλέψαμε και επιστρέψαμε στο ματς.

Και είχαμε την ευκαιρία να πάρουμε το προβάδισμα...

με εμένα στην γραμμή των βολών.

Ο Ρέτζι Μίλερ αστοχεί,το κάνει σπάνια.

Και τότε όλοι έκαναν:"Ω."

Όλο το κτίριο ξενέρωσε.

Η κόρνα της λήξης.

Ο Σταρκς ήταν στην μια άκρη του γηπέδου.

Έτρεξε στην άλλη μεριά, με αγκάλιασε, ένα γερό χάι φάιβ.

Φίλε, ήμουν χαρούμενος!

Ώου! Δόξα τω θεώ.

Τζον, θέλω να σε ευχαριστήσω ξανά.

Κάπως νιώθω ότι φταίω εγώ για την ήττα στο έκτο παιχνίδι.

Αν θέλαμε να πάμε στους τελικούς, έπρεπε να τους αποκλείσουμε σε αυτό το παιχνίδι.

Τώρα επιστρέφουμε στο Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν. Θα είναι δύσκολα.

Τώρα, μας ζητάτε να κερδίσουμε άλλο ένα παιχνίδι σε ένα γήπεδο

όπου είχαμε κερδίσει μόνο δύο ή τρία παιχνίδια τα τελευταία 25, 30 χρόνια.

Αν θέλεις να κάνεις το επόμενο βήμα και υποτίθεται ότι είσαι το πρώτο βιολί...

δεν μπορείς να αφήσεις να συμβεί κάτι τέτοιο.

Ήξερα ότι θα υπήρχαν προσδοκίες, αλλά ήθελα αυτή την πίεση.

Και είχε ξανά συνθήματα για την Σέριλ.

Οι Νιου Γιορκ Νικς, προκρίνονται στους τελικούς του ΝΒΑ,

όπου θα αντιμετωπίσουν τους Χιούστον Ρόκετς.

Ωραίος αγώνας για 47 λεπτά.

Λοιπόν, είσαι γέννημα θρέμμα του Μπρούκλιν και μετά γίνεσαι επιλογή πρώτου γύρου

για την ομάδα που παίζει στο Μανχάταν.

Εάν μπορείς να τα καταφέρεις εκεί, μπορείς να τα καταφέρεις παντού,

αλλά οι Νικς έκαναν τον Μαρκ Τζάκσον Κλίπερ με ανταλλαγή.

Έκαναν λάθος στη Νέα Υόρκη όταν τον έδιωξαν, αφού είχε βγει ρούκι της χρονιάς

και έφυγε περίπου με τις κλωτσιές,

και χρειαζόμασταν κάποιον που πραγματικά είχε γνώση των Νικς.

Έβλεπα τους Πέισερς να παίζουν την προηγούμενη σεζόν και απλά σκεφτόμουν:

"Φίλε,αν μπορούσα να παίξω πόιντ γκαρντ σε αυτή την ομάδα,

θα είχαμε μια πραγματική ευκαιρία να το πάρουμε."

Αυτή είναι ίσως η πρώτη φορά που κάποιος ήταν ενθουσιασμένος

που πήγε από το ΛΑ στην Ιντιάνα.

Και ήταν άλλος ένας τύπος που είχε την ίδια μνησικακία με εμένα για τους Νικς.

Δεν βγήκα καθόλου από το δωμάτιο του ξενοδοχείου

για να κάνω βόλτα στη Νέα Υόρκη.

Ο Μαρκ ήταν τα μάτια και τα αυτιά μου.

Διάβαζα διάφορα πράγματα που θα του έδιναν κίνητρο,

και ήταν σχεδόν σαν να βλέπεις έναν εκπαιδευμένο Γερμανικό Ποιμενικό,

που είναι ήρεμος, χαλαρός και απλά θα του πεις μια κουβέντα,

και τα αυτιά του θα σηκωθούν, και θα δείξει τα δόντια του.

"Απλώς δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που λέει ο Λούπικα για σένα, Ρετζ."

"Προσπαθούν να πουν ότι είναι μια μονομαχία ανάμεσα σε σένα και τον Τζον.

Τώρα, έπαιξα με τον Τζον και ξέρω και σένα. Πρέπει να αστειεύονται."

"Αυτό είναι απίστευτο. Θα ... Ο Τζον Σταρκς τι μπορεί να σου κάνει,Ρέτζι;"

"Αυτό θα σε πληγώσει. Αυτό πρέπει να σε ενοχλεί."

Ήταν, σαν την ακαθαρσία στο πίσω μέρος του αυτιού μου,

έλεγε «ναι, φίλε». Ξέρεις, πάντα θα με έβαζε στην πρίζα

και θα μου έδινε κίνητρο, επειδή κι αυτός ήθελε πάρα πολύ να νικήσει τη Νέα Υόρκη.

Ο Τζάκσον, πάσα στην γωνία στον Μίλερ για τρεις...

Και ευστοχεί.

Να ο Σταρκς,μόνος του.

Να το κλέψιμο και το κάρφωμα από τον Ντέιβις.

Ω, αυτό είναι ένα σκληρό φάουλ.

Πάρα πολλά φάουλ, γίνεται σχεδόν καβγάς στο γήπεδο.

Ο Χάρπερ και ο Ντέιβις φιλονικούν, σπρώχνονται.

Όχι, άρχισαν τις γροθιές.

Ο Αντόνιο Ντέιβις και ο Ντέρεκ Χάρπερ αποβάλλονται από το παιχνίδι.

Σταρκς για 3.

Άντονι για 3.

Γιούιν...Μέσα.

Ο Σπάικ Λι πανηγυρίζει.

Οι Πέισερς πρέπει να κάνουν κάτι.

Ο Γκρεγκ Άντονι βάζει 2 βολές και αυξάνει το προβάδισμα της Νέας Υόρκης.

105-99, απομένουν 18,7 δευτερόλεπτα.

Αποπνικτική η άμυνα των Νικς σήμερα, οι Πέισερς επιθετικά δεν είναι σε καλή μέρα.

Όλοι πίστευαν ότι το παιχνίδι τελείωσε.

Και οι Νικς έχουν τον έλεγχο.

Νομίζω ότι και οι Πέισερς πίστευαν ότι το παιχνίδι τελείωσε.

Πρέπει να το παραδεχτώ.

Ήμουν τόσο τρελαμένος που ήμασταν... Νόμιζα ότι θα χάναμε το παιχνίδι,

οπότε απλά είπα: "Δεν θα κάτσω εδώ να το βλέπω αυτό."

Ο Ντόνι και εγώ καθόμασταν μαζί.

Καθώς ο χρόνος τελείωνε, ο Ντόνι σηκώθηκε, και βγήκε έξω για τσιγάρο.

Έκλεισα την πόρτα και, σκεφτόμουν ότι είχαμε... ξέρεις, το παιχνίδι τελείωσε.

Οι Νικς πανηγύριζαν.

Ο Γκρεγκ Άντονι έστελνε φιλιά στη γυναίκα του.

Απομένουν 18,7 δευτερόλεπτα.

Λέω στον Μαρκ: "Εντάξει,

απλά ας προσπαθήσουμε να βάλουμε ένα γρήγορο τρίποντο."

Θυμάμαι τον κόσμο να κοιτά τον Ρέτζι Μίλερ με ύφος:

"Κακό παιδί, τι έχεις να πεις τώρα;"

Και, ξαφνικά, συνέβη.

Έχουν σφυριχτεί περίπου 60 φάουλ στο παιχνίδι.

Στην πραγματικότητα, πρέπει είναι ένα είδος ρεκόρ

και για τις δύο ομάδες σε ένα παιχνίδι πλέι-οφ.

Μίλερ για 3, και ευστοχεί!

Ο Ρέτζι Μίλερ με ένα μεγάλο τρίποντο, και το σκορ είναι 105-102.

Και κλέβει την μπάλα!

Ο Μίλερ οπισθοχωρεί στη γραμμή του τρίποντου.

Θα ευστοχήσει ξανά!

Ισοπαλία στο παιχνίδι!

Δεν είχα δει ποτέ κάτι τέτοιο.

Ήταν εντελώς σουρεαλιστικό. Πώς ... τι;

Δεν το είχα ξαναδεί.

Δεν είχαμε δει κάτι τέτοιο.

Ποτέ δεν είδα ξανά κάτι τέτοιο.

Ποτέ δεν ξαναείδα κάτι τέτοιο.

Μπαίνει στον τηλεφωνικό θάλαμο. Βγαίνει, και ξέρεις τι θα συμβεί.

Ο Ρέτζι Μίλερ έβαλε ένα τρίποντο, έκλεψε την μπάλα, έτρεξε πίσω

από τη γραμμή των τριών πόντων και ευστόχησε ξανά.

Ο Μελ Ντάνιελς άρχισε να χτυπά την πόρτα και είπε:

"Ντόνι, ο Ρέτζι μόλις ισοφάρισε το παιχνίδι."

Και είπα, "Σταμάτα να με δουλεύεις. Δεν έχω όρεξη."

"Μην με δουλεύεις έτσι."

Και το συνέχισε. Είπε: "Όχι, μιλάω σοβαρά."

Ο Χάρπερ είχε αποβληθεί νωρίτερα από το παιχνίδι.

Τώρα λοιπόν έχουμε τον χειρότερο παίχτη μας στις επαναφορές,

τον Άντονι Μέισον, να επαναφέρει την μπάλα.

Και το μόνο πράγμα που σκέφτομαι είναι, "Σε παρακαλώ, μην πουλήσεις την μπάλα.

Σε παρακαλώ, μην ... ότι κι αν κάνεις, μην την πουλήσεις. "

Ήμουν ελεύθερος αρχικά, και, ξέρεις, πάνω στην βιασύνη του, κοίταξε αλλού.

Ο Γκρεγκ Άντονι ήταν ελεύθερος. Του πάσαρα την μπάλα. Γλίστρησε.

Και κάπως βλέπω το πόδι του να σκοντάφτει λίγο καθώς επαναφέρει την μπάλα.

Ο Ρέτζι σίγουρα έσπρωξε τον Γκρεγκ Άντονι.

Ήταν η καλύτερη στηθαία πάσα του παιχνιδιού.

Και τότε έχει την πνευματική διαύγεια...

Το να έχεις την πνευματική διαύγεια...

Η πνευματική διαύγεια...

Πνευματική διαύγεια...

Πνευματική διαύγεια...

Πνευματική διαύγεια...

Την πνευματική διαύγεια να μην πάει για δίποντο,

αλλά να πάει προς τα πίσω και να πάει για τρίποντο.

Τώρα, αυτό χρειάζεται τεράστιες...

μπάλες για να το κάνεις αυτό.

Μέσα!

Και βάζει το τρίποντο από αριστερά,

κόβοντας το προβάδισμα της Νέας Υόρκης στο μισό.

Οι Πέισερς χρειάζονται ακόμα κάποια βοήθεια.

Ω, έκαναν λάθος!

Ρέτζι για 3! Μέσα!

Ισοπαλία στο παιχνίδι! Απίστευτο!

Δεν χρειάζεται να κάνεις φάουλ σε τέτοια κατάσταση.

Και σφυρίζεται φάουλ με 13,2 δευτερόλεπτα ακόμα.

Στη έξαψη της στιγμής, ο Σαμ Μίτσελ κάνει φάουλ στον Τζον Σταρκς.

Ήμουν σε κατάσταση σοκ με όλο αυτό που συνέβη.

Εκείνη τη στιγμή, πηγαίνω στην γραμμή των βολών και σκέφτομαι:

"Φίλε, τι έκανε μόλις τώρα ο μάγκας;

Είναι αληθινό, που είμαστε ισόπαλοι

και στέκομαι εκεί, και πάω στην γραμμή των βολών;"

Δεν είχα ακούσει ποτέ το Γκάρντεν τόσο ήσυχο.

Κάναμε χαλάρωμα στο Γκάρντεν όταν δεν υπήρχε κανένας εκεί,παρά μόνο οι καθαρίστριες,

και δεν ήταν τόσο ήσυχο.

Νόμιζα ότι μιλούσα πολύ δυνατά γιατί το πλήθος ήταν τόσο ήσυχο,

που μπορούσα να ακούσω τον εαυτό μου μέσα από τα ακουστικά.

Βλέπαμε τα μάτια του Τζον,

και δεν γούσταρε καθόλου να σουτάρει τις βολές.

Πλάκα μου κάνεις!

Δεν υπάρχει περίπτωση να χάσει τη δεύτερη βολή.

Απολύτως καμία περίπτωση.

Ολόκληρος ο εγκέφαλός μου ήταν πουρές, και το μυαλό μου ήταν απλά αλλού.

Ήταν σαν να μην μπορούσα να το πιστέψω, και σκέφτομαι αυτό που μόλις είχε συμβεί,

αντί να συγκεντρωθώ, ξέρεις, στο να βάλω αυτή την βολή.

Ο Σταρκς αστοχεί. Μάχη για το ριμπάουντ.

Ο Γιούιν στο ριμπάουντ, σουτάρει, αλλά αστοχεί.

Ρέτζι Μίλερ, στο ριμπάουντ, και φάουλ με 7,5 δευτερόλεπτα ακόμα.

Ο Μέισον μου κάνει φάουλ, και σκέφτεσαι: "Γιατί κάνεις φάουλ; Είμαστε ισοπαλία."

Και ο Πατ Ράιλι λέει: "Τι συμβαίνει εδώ;"

Εννοώ, πώς κάνουμε φάουλ σε αυτό το σημείο του παιχνιδιού;

Αυτό δεν είναι καθόλου έξυπνο.

Και ποιος θα προτιμούσες να έχεις στη γραμμή των βολών,

και σε ποιον θα σου έλεγαν να μην κάνεις φάουλ σε καμία περίπτωση;

Το μπασκετικό IQ μας δεν ήταν και πολύ μεγάλο.

Υπήρχε μια μικρή τηλεόραση σε ένα από τα δωμάτια.

Και τον κοίταξα, και είπα: "Μελ, μου λες ότι ο Ρέτζι είναι στην γραμμή,

και θα προηγηθούμε στο παιχνίδι; "

Ο Σταρκς χάνει την βολή.

Ο Γιούιν χάνει το φόλοου.

Η διαφορά είναι ο Χουντίνι Μπράουν.

Είχα τον Αλί και του έλεγα στο αυτί:

"Είσαι ο πρωταθλητής. Είσαι ο χειρότερος.

Θα χάσουν απόψε, φίλε.

Όλα όσα έλεγες, αυτή είναι η στιγμή σου. Εδώ είναι το Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν.

Τα φώτα είναι αναμμένα και είναι η ώρα σου να χορέψεις."

Υπάρχει η στιγμή να παίξεις,

και υπάρχει η στιγμή να κερδίσεις.

Αυτό που κάνεις στην στιγμή της νίκης,

είναι αυτό που ξεχωρίζει έναν απλό παίκτη από ένα σούπερσταρ.

Ο Ρέτζι Μίλερ στη γραμμή. Δύο βολές.

Να θέλεις να είσαι στη γραμμή, να κάνεις το τελευταίο σουτ.

Η νίκη ή η ήττα είναι πάνω σου. Το κάνουν όλη τους τη ζωή.

Εάν αρχίζουν να παίζουν την στιγμή της νίκης ως επαγγελματίες,

έχουν αρχίσει να συνηθίζουν την στιγμή της νίκης από το δημοτικό.

Ξέρεις, βλέπεις παίκτες: "Έι, έχω το τελευταίο σουτ. 3-2-1 και σουτάρω."

Δεν θα μπει.

Αλλά υπάρχουν ορισμένοι παίκτες που 3-2-1, ακόμη και εσύ νομίζεις...

ότι η μπάλα θα μπει.

Ο Μίλερ βάζει και τις 2.

Δεν υπάρχει τάιμ άουτ.

Ο Άντονι ... σκοντάφτει και πέφτει.

Ο χρόνος τελείωσε!

Ο Ρέτζι Μίλερ, σημείωσε 8 πόντους στα τελευταία δευτερόλεπτα,

χλευάζει τον Σπάικ Λι και 19.000 κόσμου στο Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν.

Διαλυθήκαμε υπό πίεση.

Αυτό το φινάλε ήταν η μεγαλύτερη κατάρρευση που θυμάμαι να έχω δει ποτέ στο NBA.

Οι οπαδοί των Νικς, σοκαρισμένοι, έφυγαν από το Γκάρντεν,

και έπεφταν πάνω σε άλλους οπαδούς των Νικς που είχαν φύγει νωρίτερα και έλεγαν:

"Ω, φίλε, κερδίσαμε. Κερδίσαμε. Είμαστε 1-0 μπροστά."

"Όχι, ηλίθιοι. Χάσαμε. Είμαστε 1-0 πίσω."

Ο Μέισον τα μούσκεψε και έδωσε πάσα σε μένα. Έβαλα ένα τρίποντο.

Η χαρά να τους δω να τα κάνουν μούσκεμα,

και αυτή η ικανοποίηση να το κάνω μέσα στη Νέα Υόρκη...

Ο Τζον Σταρκς τα μούσκεψε. Κάναμε μεγάλη νίκη.

Ο Τζον να χάσει δύο βολές μέσα στην έδρα του; Αυτή είναι η χαρά της φάσης.

Πιστεύουμε ότι μπορούμε να κερδίσουμε 4-0. Αυτό είναι για σένα, Ιντιάνα.

Επιστρέφουμε. Ναι!

Έμοιαζε με "πνιγμό". Μύριζε "πνίξιμο".

Και ένιωθε σαν...

Θα χρειαστεί κάποιος παστίλια ή τον φίλο μας κ. Χάιμλιχ απόψε;

Ο Μπάρνουμ Μπέιλι ολοκλήρωσε την ετήσια περιοδεία του την περασμένη εβδομάδα,

αλλά ακόμα το τσίρκο δεν έφυγε από την πόλη.

Αφού ο Μίλερ σημείωσε 8 πόντους σε μόλις εννέα δευτερόλεπτα,

ο Ρέτζι είχε αποκαλέσει τους Νικς καλλιτέχνες του "πνιξίματος".

Δεν πρέπει να δίνεις μεγάλη σημασία στον Ρέτζι .

Νομίζω ότι ο Τσαρλς Σμιθ για μια φορά στη ζωή του είπε κάτι έξυπνο.

Πες μου τι πιστεύεις για τον Ρέτζι.

Ο Ρέτζι Μίλερ μιλάει πάρα πολύ, αλλά θυμηθείτε,πέρσι,

στο έβδομο παιχνίδι, έκλαιγε σαν τη μικρή μου αδερφή, σαν κοριτσάκι.

Το τρίτο παιχνίδι μεταξύ Νέας Υόρκης και Ιντιάνα θα είναι στο γήπεδο των Πέισερς.

Μέσα! Ναι!

Ξύρισα το κεφάλι μου και το ζωγράφισα.

Πρέπει να σουτάρουν.

Να ο Ρέτζι! Ναι!

Στενεύουν τα χρονικά περιθώρια για την ευκαιρία της Νέας Υόρκης

να κερδίσει το πρωτάθλημα του NBA;

Η Ιντιάνα θα μπορούσε να βάλει τους ασθενείς, γερασμένους Νικς

σε μεγάλους μπελάδες σήμερα το απόγευμα στο Μαρκέτ Σκουέαρ Αρίνα.

Ο άγγελος του θανάτου έφτασε.

Αιωρείται πάνω από τον πάγκο των Νικς.

Ωραίο αυτό.

Αλλά η Ιντιάνα είναι στην θέση του οδηγού.

Οι Πέισερς έχουν προβάδισμα 3-1 νίκες.

Μόνο τέσσερις ομάδες στην ιστορία του ΝΒΑ επέστρεψαν από τέτοια κατάσταση.

Τέσσερις ομάδες επέστρεψαν. Μόνο τέσσερις ομάδες του NBA επέστρεψαν από το 3-1.

Οι Νικς είναι με την πλάτη στον τοίχο.

Λοιπόν, ξέρεις, δεν τους έχουμε κερδίσει σε μια σειρά σεζόν

ή σε μια σειρά πλέι οφ από πότε, από την Γαλλική Επανάσταση; Έτσι...

Οι Νικς λένε ότι δεν υπάρχει σαφής ιατρικός όρος για τον τραυματισμό του Πατρικ Γιούιν.

Τα πόδια του,από την γάμπα μέχρι τον τετρακέφαλο,

κάνουν κάθε ανεβοκατέβασμα στο γήπεδο πιο δύσκολο.

Αλλά στα 32, με τα γόνατα του να είναι 62, αρχίζει να μοιάζει πιθανό

ότι ο Πάτρικ δεν θα πάρει ποτέ τον τίτλο που κυνηγάει εδώ και δέκα χρόνια.

Σμιτς.

Ω! Πολύ ψηλά! Μόλις διέλυσε τον Πάτρικ Γιούιν.

Αιφνιδιασμός για τους Νικς.

Ο Μέισον πηγαίνει στο καλάθι!

Ναι! Καλάθι και φάουλ!

Η Ιντιάνα θα έχει την μπάλα για το τελευταίο σουτ.

Προσέξτε, και σουτάρει... Για το προβάδισμα!

Θεέ και Κύριε!

Αυτός ήταν ο Μπάιρον Σκοτ!

Ο Μέισον δεν μπορεί να βρει πάσα.

Τώρα την δίνει στον Σταρκς, αυτός στον Γιούιν.

Γιούιν, γυρίζει!

Γιούιν! Ναι!

Απομένουν 1,8 δευτερόλεπτα.

Οι Νικς προηγούνται με 1.

Έλα, Ρέτζι.

Καλύτερα να μαρκάρει κάποιος τον Ρέτζι.

Μην αφήσεις τον Ρέτζι ... Ω!

Όχι.

Και τι γίνεται με το σουτ του Γιούιν;

Νομίζεις ότι έκανε βήματα;

Έβαλε ένα μεγάλο σουτ.

Χρειάστηκε μερικά μεγάλα, γιγαντιαία βήματα για να φτάσει εκεί.

Λοιπόν, ξέρεις, νόμιζα ότι ήμουν ο Μάικλ Τζόρνταν.

Δεν έχει τελειώσει ακόμα, και έχουν την τελευταία τους ευκαιρία.

Τελικό σκορ: Νέα Υόρκη 92, Ιντιάνα 82, έβδομο παιχνίδι στο Γκάρντεν.

"Νάμαστε και πάλι", όπως γράφει ο σημερινός τίτλος μιας εφημερίδας της Νέας Υόρκης.

Ξεκίνησε με τον Ρέτζι Μίλερ να κλέβει ένα παιχνίδι.

Τώρα πίσω στο Γκάρντεν, καθώς οι Νικς προσπαθούν

να κλέψουν όλη την σειρά, όπως ακριβώς και πέρυσι.

Φώτα, κάμερα, πάμε, όπως λένε.

Καλησπέρα σε όλους, και καλώς ήλθατε στο Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν,

το πιο διάσημο γήπεδο στον κόσμο.

Όλοι οι σπουδαίοι παίκτες έπαιζαν πάντα τρομερά σε αυτό το γήπεδο.

Κάθε φορά που έπαιζα στο Γκάρντεν, κάτι ξεχωριστό επρόκειτο να συμβεί.

Ρέτζι είσαι χάλιας! Ρέτζι είσαι χάλιας!

Έβδομο παιχνίδι, παίζονται οι φήμες μας,

παίζονται οι καριέρες μας, παίζεται προφανώς η σεζόν μας,

και αυτό είναι νικάς ή πας σπίτι.

Νέα Υόρκη, Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν.

Ξέρεις, αυτοί οι παίκτες σκίζουν στα μεγάλα παιχνίδια, στην μεγάλη σκηνή.

Είναι το Γκάρντεν. Είναι η Νέα Υόρκη.

Είσαι απλά τόσο στην πρίζα,που δεν μπορείς να κοιμηθείς, δεν μπορείς να φας.

Θέλεις απλώς να παίξεις.

Ο Ρικ Σμιτς δεν είχε πει τίποτα για έξι παιχνίδια.

Και όπως είμαστε στον πάγκο, ο Ρικ Σμιτς είπε:"Πάμε να τους σκίσουμε."

Αυτό ήταν. Σκεφτήκαμε: "Ω, φύγαμε."

Ξέρετε, κοιτάζεις γύρω στις κερκίδες και βλέπεις τους σελέμπριτι που ήταν εκεί.

Είχε σημασία.

Το παιχνίδι είχε σημασία.

Εκείνο το βράδυ είχε σημασία.

Και μετά το τζάμπολ, η μπάλα πάει στους Νικς.

Μετά την ήττα στο έκτο παιχνίδι,

σχεδόν έμοιαζε ότι δεν θα υπήρχε καν έβδομο παιχνίδι.

Γιούιν, επιτίθεται στον Σμιτς. Μέσα.

Είναι το Γκάρντεν ξανά. Είναι έβδομο παιχνίδι. Ωχ.

Ο Μίλερ με το γρήγορο σουτ.Μέσα.

Γιούιν με την περιστροφή.

Το ρεκόρ του Λάρι Μπράουν σε νοκαουτ παιχνίδια στο NBA δεν ήταν καλό.

Μίλερ.

Ευστοχεί, και οι Πέισερς προηγούνται με 2.

Τζάκσον, βρίσκει διάδρομο.

Οι Πέισερς προηγούνται τώρα με 6.

Επιστρέφοντας στη Νέα Υόρκη, αποκλείεται να κέρδιζαν.

Νόμιζα ότι ήταν χαμένοι.

Νόμιζα ότι τελείωσε.

Μίλερ, για τρεις.

Η Ιντιάνα προηγείται τώρα με 12.

Ο Ρέτζι Μίλερ ευστοχεί στο τρίποντο και η Ιντιάνα μπροστά 74-59.

Ούτε για μια στιγμή δεν ένιωσα ασφαλής.

Ήμασταν στην ίδια θέση την προηγούμενη σεζόν, και μας νίκησαν.

Τώρα είναι 15 πόντους πίσω, με όλη τη σεζόν να παίζεται και για τις δύο ομάδες.

Ο νικητής προχωρά στον τελικό της Ανατολικής περιφέρειας,

όπου θα αντιμετωπίσει το Ορλάντο.

Χάρπερ για 3.

Χάρπερ για 3.

Ευστοχεί.

Ο Όκλεϊ παίρνει το ριμπάουντ, πάσα αιφνιδιασμού.

Την παίρνει ο Σταρκς.

Καλάθι και φάουλ!

Έτσι οι Νικς, γυρίζουν το παιχνίδι.

Πάμε, Νικς! Πάμε, Νικς! Πάμε, Νικς!

Ήταν πιο ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα από το συνηθισμένο.

Μας αρέσει να το λέμε χυμό. Υπήρχε χυμός στο κτίριο.

Το έβδομο παιχνίδι, αποκλείεται να χάσουμε αυτό το παιχνίδι.

Γιούιν.

Μέσα!

Γιούιν.

Ευστοχεί.

Γιούιν. Μέσα.

Ιντιάνα 94, Νέα Υόρκη 89.

Θα ξαναγινόταν, και θα γινόταν στη Νέα Υόρκη,

στο Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν.

Σταρκς.

Μέσα! Είναι τρίποντο.

Προβάδισμα μόνο 2 πόντων τώρα.

Έκδηλο πεπρωμένο.

Πάσα στον Ρικ Σμιτς.

1 δευτερόλεπτο ακόμα για το σουτ, Τζάκσον.

Και η μπάλα στους Νικς. Ζητούν τάιμ άουτ με 5 δευτερόλεπτα ακόμα.

Όλη η πόλη της Νέας Υόρκης είχε συμμετοχή.

Πατρικ Γιούιν, Ρέτζι Μίλερ, οι Νικς, οι Πέισερς,

είναι άσπονδοι αντίπαλοι, και ήταν στα καλύτερά τους.

Ήταν η ευκαιρία τους.

Και όλα θα κρίνονταν σε μια φάση.

Ιντιάνα με προβάδισμα 2 πόντων.

Η μπάλα στους Νικς. 5 δευτερόλεπτα ακόμα.

Νομίζω ότι όλοι στο Γκάρντεν, όλοι σε κάθε πόλη,

όλοι που έβλεπαν το ματς στην τηλεόραση ήξεραν πού θα πάει η μπάλα.

Μας έφερε εδώ.

Θα του δώσουμε την μπάλα και θα τον αφήσουμε να αποφασίσει.

Όλα έγιναν σε λίγα δευτερόλεπτα.

Επαναφορά στον Γιούιν.

Αλλά μερικές φορές βλέπεις κάτι που μοιάζει να γίνεται σε αργή κίνηση.

Την στιγμή που άνοιξε ο διάδρομος ,μπορούσες να το δεις.

Μπορούσες να οδηγήσεις ένα ατμόπλοιο σε αυτόν τον διάδρομο.

Και οι οπαδοί των Νικς,όλοι σκέφτονται: "Τους έχουμε ξανά. Τους έχουμε πάλι."

Ήμουν κοντά στην κορυφή της ρακέτας βλέποντας την φάση να εξελίσσεται.

Και κάθομαι στη γωνία τελείως ελεύθερος, και σκέφτομαι: "Θηρίο. Θηρίο, θηρίο. "

Δεν θα πασάρει σε κάποιον άλλο. Είναι δική του δουλειά να σκοράρει εκεί.

Και δικαίως. Αυτή ήταν η δική του ομάδα.

Αν επρόκειτο να συμβεί κάτι, αυτός θα έπαιρνε την φάση πάνω του.

Και ήταν τρομακτικό, να βλέπεις το ρολόι να μηδενίζεται,

καθώς ο ψηλός έμπαινε στην ρακέτα.

Η θάλασσα άνοιξε.

Θυμάμαι ότι σκέφτηκα: "Θα σκοράρει."

Έκανα το μπάσιμο, έκανα το λέι απ.

Σκέφτομαι:"Ουάου, αυτό είναι" ... ξέρεις: "Πάλι το ίδιο πράγμα." Ξέρεις, θα χάσουμε.

Και βλέπω την μπάλα να ανεβαίνει.

Βλέπω την μπάλα να χτυπά ... Badoom, badoom.

Μπήκε και βγήκε και έστριψε.

Στο πίσω σίδερο.

Στο πίσω σίδερο.

Αστόχησε;

Αστόχησε;

Με δουλεύεις;

Σε αυτό το μπάσιμο, σκέφτεται: "Θα πέσουν πάνω μου."

Όταν δεν πέφτει κανείς πάνω σου, αυτό θα διαταράξει το σουτ.

Και το πρόβλημα στην γάμπα πραγματικά τον κυνηγούσε.

Δεν μπορούσα να σηκωθώ όπως ήθελα για να καρφώσω,

οπότε έκανα λέι απ.

Και το παιχνίδι τελείωσε και η σεζόν τελείωσε.

Ένιωσα άσχημα για τον Γιούιν, επειδή αυτό ταίριαζε με την όλη αντίληψη

ότι δεν τα κατάφερνε στην κρίσιμη στιγμή,

ενώ δεν θα φτάναμε ποτέ στην κρίσιμη στιγμή αν ο Γιούιν δεν έπαιζε εκεί.

Τον κοίταξα.

Και απλά μου είπε, "Μην πεις κουβέντα."

Αν μου είχε πει κάτι ,μπορεί να τον είχα πνίξει εκείνη την ημέρα.

Ήταν θλιβερό.

Αυτό το σουτ έβαλε το καπάκι στο φέρετρο

για τις καριέρες όλων μας από εκεί και πέρα.

Νομίζω ότι όλοι ήξεραν ότι ήταν το τέλος αυτής της εποχής.

Ο Πατ Ράιλι ήταν μια πολύ κυριαρχική φιγούρα.

Ποτέ δεν θα ήταν το ίδιο.

Θέλω να πω, είμαστε άνθρωποι, ξέρεις.

Έχουμε ελαττώματα.

Οι θεοί του μπάσκετ δεν ήθελαν να μπει.

Ο Χάρπερ στην επαναφορά.

Δίνει στον Γιούιν.

Ο Γιούιν είναι κλεισμένος.

Δύο δευτερόλεπτα ακόμα.

Κάνει το μπάσιμο, το σουτ. Αστοχεί!

Αστοχεί! Αστοχεί!

Χτύπησε η κόρνα, μωρό μου!

Ντινγκ-Ντονγκ, η μάγισσα είναι νεκρή!

Ντινγκ-Ντονγκ, η μάγισσα είναι νεκρή!

Θυμάμαι να τρέχω στην σέντρα και να πέφτω στο γόνατα

και ο Μαρκ και τα υπόλοιπα παιδιά τρέχουν στην σέντρα.

Ήταν σαν να έφυγε ένα βάρος.

Θεέ μου, τα κατάφεραν, κέρδισαν το έβδομο παιχνίδι στο Γκάρντεν.

Πήδηξα από την χαρά μου!

Εννοώ, βλέπω τον Ρέτζι να χοροπηδάει, και είμαι ... ναι, απλά χοροπηδάμε μαζί.

Ο Ρέτζι τα κατάφερε. Τα κατάφεραν! Τα κατάφεραν!

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι συνέβη αυτό εδώ στη Νέα Υόρκη.

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι συνέβη.

Κοιτάζοντας τον Ρέτζι, ήξερα.

Ήξερα πόσο του στοίχιζε πάντα όταν έχανε από τους Νικς,

το τίμημα που πλήρωσε για να φτάσει εκεί.

Και τελικά ξεπέρασε τον σκόπελο.

Αλλά απλά θα ήταν πιο ωραίο αν ήταν οι τελικοί της περιφέρειας.

ΚΑΙ ΟΙ ΝΙΚΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΪΣΕΡΣ ΨΑΧΝΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟ ΑΠΟ ΤΟ 1973.

Όχι, δεν έχω καν λόγια γι 'αυτόν.

Δεν έχω λόγια.

Δεν αξίζει λόγια.

Αυτή είναι η απάντησή μου: δεν παίρνεις λόγια.

Με άλλα λόγια, λέω ότι δεν παίρνετε λόγια.

Προσαρμογή - συγχρονισμός υποτίτλων: alekhine