Original subtitles

Norske tekstar: Britt Høyland

Har de tenkt å gi oss ei hand, eller kva?

Må ha duppa av. Vi hadde to utkallingar i natt.

-Etter nok ein dag med lemming. -Lamma sluttar ikkje å kome fordi de er slitne.

Kom an. La oss få litt hjelp.

-Beklagar. -Det er god øving. Søvnlause netter.

Men for å få ein baby må vi ha litt tid saman då vi er vakne.

Og det skal vi. Eg har kokt i hop ein plan som skal syte for det.

Han har gode referansar. Den beste på kullet sitt, visstnok.

Det er berre ein praksisplass, men vi får endeleg ein ny assistent.

I tillegg til jobben din og nettene må du lære opp denne studenten.

Men då har eg nokon å delegere til. Så vi får meir tid saman.

-Til Siegfried sender han på dør. -Han er ikkje Siegfrieds assistent, men min.

-Ein eigen liten James å herse med. -Nettopp. Men eg er meir ein mentor.

-Ein kva for noko? -Ein rettleiar.

Ingen skilt.

-Herriot! -Ja?

-Mrs. Hall seier vi ventar besøk. -Studenten vi skal ha i praksis.

-Han får ikkje rommet til Tristan. -Skulle vi ikkje tilby losji?

-Eg skal forhøyre meg litt. -Er han seint ute?

-Han burde kome tidleg. -Mr. Carmody kjem med toget frå London.

-Heiter han det? -Richard Carmody.

Richard Carmody, frå London? Han blir ikkje lenge.

Eg drar til Chapman for å sjå til Teasel.

Onkel Herriot, takk og lov! Det er eit nødsfall.

Cedric er den nye hunden eg har tatt inn. Pappaen hans er i militæret.

Eg vil ikkje gjere han forlegen, men ... det er eit nokså usosialt vonde.

-Han viser vel ikkje teikn til aggresjon? -Å, nei då. Tvert imot. Snill som eit lam.

Men han lèt seg lett rive med. Noko som forverrar ting.

Og kva for ting er det vi snakkar om?

-Han lir av altfor mykje ... -Av kva då?

Er det greitt at eg går og opnar?

-Hei! -Mr. Carmody?

-Eg rota meg litt bort, er eg redd. -James Herriot. Kom inn! Kom inn!

Inn hit.

Denne vegen.

Mrs. Pumphrey, hels på Richard Carmody, den flinke veterinærstudenten vår.

-Det er ei glede å treffe deg. -Hyggjeleg.

Dette var jo koseleg.

Mrs. Pumphrey skulle seie kva som plagar Cedric.

Eg veit han ikkje kan for det, og det er heilt naturleg, men han er ganske hardt ramma.

-Av ...? -Av ...

Tarmgass?

Så, så, Teasel.

Piping i brystet. Blir det verre med aktivitet?

Ja. Eg har late ho kvile det eg kan, men eg har ikkje råd til ikkje å bruke ho.

-Ho er trongbrysta, diverre. -Det var det eg tenkte. Ein ser at ho slit.

Det er tungt å puste. Lufta går inn, men ho må bruke buken til å presse lufta ut att.

-Kva kjem det av? -Allergen frå mugg og støv.

Bløytlegging av høyet kan hjelpe. Eg gir ho noko slimdrivande i vatnet.

-Vil det gjere ho frisk? -Teasel er Tom sin hest, ser du.

-Eg veit kor glad han er i ho. -Eg vil ikkje at han skal kome heim og ...

Han er i hæren.

Ho er ung og sterk. Det er ingen grunn til at ho ikkje skal kome seg. Eg skal gjere alt eg kan.

Takk.

Vi ber ho skaffe seg ein gardsgut til. Men det meiner ho blir som å erstatte Tom.

Det er godt gjort å greie alt på eiga hand. Her er arbeid nok til tre, minst.

Det hjelper ikkje med ein militærleir som nabo. Vi er takksame, men det er ikkje lett.

Det kjem nok fleire. Vi ser ut til å gå tøffare tider i møte.

-Du sa det var eit nødsfall. -Det er det!

Det er ikkje lenge til teselskapet mitt.

Målet er å halde moralen oppe, ikkje bombardere dei med giftig gass.

Hunden kan kanskje vere utandørs?

Fordrive han frå fosterfamilien sin famn? Slikt dyreplageri kan eg ikkje tolerere.

Behandlar du alltid dyra dine som folk?

Akkurat, Tricki. Han er ikkje som onkel Herriot.

La oss redusere mengda protein i maten og gi han noko syrenøytraliserande.

Det er snilt av deg, onkel Herriot. Vi er svært takksame.

Overfor deg òg, antar eg. Mr. Cardomy.

-Eg trudde aldri vi skulle finne problemet. -Ho snakkar nødig ope om ømtolige ting.

Dyra er den enkle biten. Det er menneska som lagar problem.

-Mrs. Hall, vår eminente hushalderske. -Hei! Richard Carmody.

Hyggjeleg. Føl deg som heime. Velkomen skal du vere.

Om du kunne vise meg kvar eg kan leggje tinga mine ...

Mrs. Micklethwaite har eit rom. Svært reinsleg, svært nøye på ting. På andre sida av torget.

-Det var ei misforståing med Mr. Farnon ... -Som nett er komen heim.

Etter deg.

-Mr. Carmody, antar eg. -Det stemmer.

-Sisteåret på veterinærskulen? -Med vekt på hest.

-Kvaliteten er visst ikkje som før. -Orsak?

-Du kom for seint. -Det gjorde eg ikkje.

Eg kom ein time før planen, men skilta var fjerna i tilfelle invasjon.

Det tok tid å finne Skeldale House, noko eg ikkje kan lastast for, men eg var her kl. 15.

Eg tok visst feil. Farnon, Siegfried. Ikkje spør.

Hyggjeleg å treffe deg, sir.

Ein kopp te?

Siegfried bjeffa, men beit ikkje. Det gjekk ganske bra.

-Carmody? -Hei igjen.

Dette må vere Mrs. Herriot. Eg ville sjå kva dyr vi har til observasjon.

-Vi tar det i morgon. -Eg gjer det no.

Trengst ikkje. Eg kjem.

Det er første kvelden hans. Berre ein times tid.

Kan vi ikkje berre bli heime? Eg er heilt ferdig.

-Vi tar det igjen på laurdag. -Mrs. Pumphrey held teselskap.

Vi melder avbod. Eg kan sende assistenten min.

Det har sine fordelar. Og alle kjem til å vere ute.

-Når du seier det slik. -Det blir betre når han er opplært.

La oss håpe han lærer kjapt.

Det er kjekt med ein gut til i huset. Men det tar nok litt tid å lære han å kjenne.

-Blir han verande, trur du? -Han verkar svært sjølvsikker.

Ung. Vi får sjå.

-Eg ser fram til å treffe han hos Mrs. Pumphrey. -Ja.

Men ...

Før vi går, vil eg ...

-Kva då? -Ikkje tenk på det. Vi tar det ein annan gong.

Greitt. Ha det bra så lenge, då. Vi sest på godset.

Eller du kan prøve å seie det.

Kva det no er som har plaga deg.

-Så du har lagt merke til det? -Det er klart.

Eg kjenner deg, Audrey.

Men om du tenkjer å gi meg på båten, vil eg gjerne at du seier det som det er.

Eg ...

... har søkt om skilsmisse.

Der er han! Korleis går det med Sharps ku?

-Nervøs, lir av acetonemi og siklar masse. -Du skulle henta meg.

-Mrs. Micklethwaite ville ikkje blitt glad kl. 04. -Kan du setje over kjelen?

Acetonemi — klassisk eksamensoppgåve.

Eg veit ikkje kva teori eg støttar. Ufullstendig oksidering av feittsyrer, seier Stevens.

-Leverforgifting, seier Sjollema. -Det autonome nervesystemet, ifølgje Jansen.

Visste vi årsaka til produksjonen av acetyleddiksyre og smørsyre i metabolismen, -

- ville vi vore langt på veg. Er du ikkje samd?

Det er eg. Fullstendig. James?

Absolutt.

Ja ... Eg tenkte vi kunne gå gjennom medisinrommet etterpå.

Vi skal til Chapman. Teasel er trongbrysta.

Også kjent som lungeemfysem. Interessant.

-Vi kan starte der. -Du må til Pumphrey Manor.

Cedrics tarmgass har ikkje minska.

-Ventos regere non possum. -Sed vela aptare possum.

Ein kan ikkje kontrollere vinden ... Veldig bra!

Eg har gjort nøyaktig som du sa.

Korleis synest du det høyrest ut?

-Oppløftande. -Fungerte det å bløyte høyet?

Redusert eksponering for allergen har gitt mindre inflammasjon.

Det betyr at ho er betre.

-Det blir Tom glad for å høyre. -Det blir han. Takk, Mr. Farnon.

-Lukk grinda, for pokker! -Beklagar.

Slapp av, mann.

Kva med deg? Tenkjer du å slutte deg til dei?

-Slett ikkje, om det er opp til meg. -Jaså?

Statsministeren meiner vi har harde tider i vente. Dei blir verre om vi ikkje har mat.

Eg vil bidra ved å vareta bøndene. Det er ein grunn til at yrket vårt er beskytta.

Så sant, så sant.

Cedric! Å! Cedric!

Å, Cedric!

Kjære vene! Eg beklagar, onkel Herriot.

Han kan vere litt uregjerleg.

Tricki og eg har ikkje lukka eit auge pga. all hoppinga og ... masinga.

Eg har aldri sett ein så ustyrleg og klengete hund.

Eg snakkar om deg, ja.

-Korleis er det med lufta i magen? -Det skjer ikkje fullt så ofte.

Men styrken er ikkje mindre. Eg fann ut at det er best å halde teselskapet i det fri.

-Og maten han får? -Passeleg mager, som beordra.

-No? -Han er frisk som ein fisk.

Eg veit ikkje heilt kva meir eg kan føreslå.

-Kvar var han no nettopp? -På luftetur med François.

Éin rekk kanskje ikkje. Han er ingen fanghund. Meir mosjon burde roe han ned litt.

Vi kunne trenge litt fred og ro. Ikkje sant, Tricki? Vi er fullstendig utslitne!

-Selskapet seinare i dag vil kvikke deg opp. -Det, og samhaldet blant folk, håpar eg.

-Eg har òg invitert soldatane i leiren. -Eg høyrer dei blir lagde merke til.

Difor bør vi lære kvarandre å kjenne. Om nokon treng å styrkje kampånda, er det dei.

-Eg håper det går strålande. -Du kjem sjølvsagt?

-Eg trudde du skulle sende Carmody. -Mrs. Pumphrey er umogleg å vri seg unna.

-Eg får spørje ho om tips. -Før du seier noko ... Eg har ein ny plan.

Om vi aldri har tid til å vere saman, kan eg like godt bli her og arbeide.

Vi går i selskapet og tar ein kjapp runde. Når kysten er klar, snik vi oss ut.

-Nyt heile ettermiddagen heime, åleine. -Greitt.

-Denne gongen slepp du ikkje unna. -Håpar ikkje det.

-Korleis går det med Teasels emfysem? -Mykje betre.

-Vil du diskutere behandling før selskapet? -Eg har det gjort med Mr. Farnon.

-Køyrer du, Carmody? -Nei.

Det må vi få gjort noko med.

Når skal vi få lært han opp? Han skal tilbake til studia, og truleg melder han seg til teneste.

Nei, han tenkjer å bidra som veterinær, her heime.

Eg var for kjapp då eg sa at han ikkje kom til å bli.

Eg synest han passar svært godt inn her. Utmerkt av deg å finne han, James. Verkeleg.

Sistemann til godset er eit rote egg!

-Korleis enda eg opp som Tristan? -Ikkje ver tåpeleg.

Å, der er Gerald. Orsak.

Kom an. Jo før vi får vist oss, jo før kan vi gå.

Velkomen, rekruttar

Og bur foreldra dine i London, Mr. Carmody?

No og då. Mest i utlandet. Dei er aldri lenge på same staden.

-Har du òg reist mykje? -Berre til internatskule og høgskule.

-Der har vi Cedric. Eg får sjå korleis det går. -Hugs gassmaske. Audrey held meg oppdatert.

-Det skjer nok litt meir hos oss enn i banken? -Du skulle berre visst.

Kanskje eg skal gå og hente litt kake.

Hei, bisken! Lukta er framleis til å gå i bakken av?

-Får meg til å ønskje å dra heim til Frankrike. -Frankrike er nett blitt invadert.

-Huff då. Kva behandling gir Mr. Herriot? -Lufteturar.

-Berre lufteturar? -Mange lufteturar.

-Lurer på kva det skal vere godt for. -Det har mykje å seie for åtferda.

-Og kva med fordøyinga? -Det er ikkje noko gale der.

Tyder ikkje all tarmgassen på det motsette?

Men det var ikkje lady Middlethorpe som tømte kontoen, men butlaren.

-Med pelskåpe og parykk. -Nei! Butlaren gjorde det?

Vel, tre av oss hindra han i å stikke av. Audrey ler alltid av den historia.

Eg håpar du fortel ho ofte. Ho har hatt ei vanskeleg tid.

-Du veit vel om ...? -Situasjonen hennar, ja.

-Men ho gjer det rette. -Heilt klart.

Eg kan sjå at børa letnar for kvar veke som går.

Kanskje det er på tide å finne noko sterkare enn te.

Orsak, eg får sjå kvar det blei av Audrey.

Ja vel.

-Du! -Ho sa vi kunne ta.

Vi har møtst. Store dyr på vegane er ikkje bra. Difor har vi grinder.

-Ja, sir. Beklagar, sir. -Kvar kjem du frå?

-Hulme. Manchester. -Ein fisk på land, altså.

Ein ser ikkje så mange jorde som røyrleggjarlærling.

De er velkomne her, så klart. Men de må respektere måten vi gjer ting på.

Det håpar eg du kan bringe vidare.

-Infeksjon? Parasittar? -Eg er viss på at det er eit åtferdsproblem.

-Kva diskuterer vi? -Noko som kan vente?

Mr. Herriot meiner Cedrics tarmgass sit i hovudet. I tarmen, vil eg seie.

Med omsyn til kven han bur hos, vil eg seie tarmen.

De tar feil. Ny stad, ny eigar. Han er uregjerleg fordi han er engsteleg. Det kan gi tarmgass.

-Som feit mat. -Eg er skrubbsvolten.

-Cedric går på ein streng diett. -Streng kan vere så mangt.

-Ho er kjend for å skjemme bort dyra, men ... -Du mistenkte det sjølv.

Eg veit du vil imponere, men her bør du stole på mi erfaring.

Erfaringa mi seier meg at du har falle i unåde, James.

Eg er like sliten som du er. Eg har ikkje tid til å høyre på ein småleg krangel.

-Beklagar. No går vi. -Eg er ikkje i humør lenger.

Eg kjem meg heim på eiga hand. Så kan du krangle om tarmgass alt du orkar. Eg går.

Bli her, gut. Eg kjem tilbake.

Der er du!

Dette får hagen min til å verke som eit frimerke.

-Han er heilt sikkert nydeleg. -Eg vil gjerne vise han til deg.

Hadde du og Mr. Farnon ein god prat?

-Veldig god. Vi snakka litt om deg. -De må då ha noko betre å snakke om?

-Eg forstår kvifor du ikkje kom til meg først. -Med kva då?

Det du fortalde meg tidlegare.

Verka som Mr. Farnon hadde visst om det ei stund.

Eg spurde han ikkje om råd. Det berre ... blei slik.

Med utfylling av skjemaa og alt det.

For fleire veker sidan?

Det er vel det, ja. Ja.

Men eg ville ikkje bry deg med noko som kanskje ikkje blir innvilga.

Eg var ikkje klar for å fortelje det til nokon.

Men det blei vel til at eg nemnde det for Helen.

Eg veit det ikkje, men ho kan nok ha fortalt det til James.

Onkel Herriot! Kva er i vegen?

Ingenting. Eg kosar meg. Veldig.

Eg kunne ikkje unngå å leggje merke til at Mrs. Herriot forsvann.

Min feil.

Her. Drikk.

Gin?

Ein treng ein liten styrketår for å kome seg gjennom slike samkomer. Kva gjorde du?

Feilprioritering. Fekk ho til å føle seg forbigått av Cedric.

Cedric?

Så ho gjekk heim.

-Tenkte eg skulle la henne få kjøle seg ned. -Nei, nei, nei. Du må følgje etter henne.

Straks!

-Er du sikker på at alt er i orden? -Heilt sikker.

Du trong å låne eit øyre, og eg er glad dei hadde eit å låne deg.

Robert lét ikkje ting fare. Sa det var i orden når det ikkje var det.

-Så om eg har gjort deg opprørt ... -Det har du ikkje. Slett ikkje.

-Eg er slett ikkje som han. -Det veit eg, men ...

Du vil heller høyre det som det er. Nett som eg.

Greitt.

Eg skulle ønskje du hadde sagt det til meg først.

Men berre fordi eg vil du skal vite at du kan kome til meg. Med kva det skulle vere.

Eg vil ikkje at du skal ha det slik som med mannen din igjen, nokosinne. Åleine eller ...

Redd.

Takk.

Ikkje at eg innbiller meg noko, -

- men du er ikkje åleine lenger. Du har mitt øyre òg.

Om du ønskjer.

Det vil eg.

OK ...

På tide med litt te?

Ikkje heilt enno.

Roleg ...

Sånn, ja ...

-Hei igjen, Mrs. Pumphrey. -Å, Mr. Cardomy. Mr. Farnon.

-Vi hadde ein livleg diskusjon om Cedric. -Eg lurte på kvar han var.

-Med onkel Herriot, trur eg. -Ikkje då vi snakka saman i stad.

-Kven sin hund er det? -Han et maten. Ikkje bra.

-Kanskje François gjekk tur med han igjen. -Bort med deg! Ned med deg!

-Ah, der er han. -Nei!

Eg fann Teasel attmed vegen. Ho må ha kome seg laus. Ho er kvesta av eit gjerde.

Kom!

-Kom igjen, vi må vere raske. -Vi får han ikkje ut så lenge ho står fast.

-Han er knekt, så han burde losne lett. -Beinsag?

-Nei, hald fram med å leggje trykk på. -Beklagar ...

-Kva med bedøving? -Tenk, Carmody.

Lungeemfysem.

Vi kan ikkje bedøve ho når ho har vanskar med å puste.

Ho ligg i Roveren. Saga.

-Herregud, eg gløymer kor grøne dei er. -Ja visst.

Det går fint, gamlemor. Snart er det over. James og eg skal ordne det.

Synd med alle kakene. Du skulle sett det vi får i leiren. Eg lengtar etter ein god middag.

Hadde de late att grinda etter dykk, skulle eg ha kome med ein til dykk kvar dag.

-Halvparten av grindene er øydelagde. -Jaså? Og kvifor det?

-Dei som reparerer dei, er borte. Nett som du. -Å ja.

Det visste eg ikkje. Beklagar. Og for det med hunden òg.

-Var det deg? -Han blei så ivrig.

Han hadde sleikt meg i hel om eg ikkje hadde trekt meg unna.

Det var litt av ein fadese. Du får bli her til du roar deg ned.

Og tenk på kva du har stelt i stand.

Orsak at eg forstyrrar. François sa det var greitt.

-Eg trudde du var over alle haugar. -Eg kom tilbake. Eg overreagerte nok litt.

James sa han hadde rota det til, pga. Cedric, av alle menneske.

Det er difor eg kjem. Eg trur faktisk James hadde rett.

Problemet er ikkje maten, men kven han er etter. Soldatar.

-Han blei glad for å sjå dei. -Logisk. Pappaen er soldat.

-La han igjen leikar eller teppe? -Nokre få, men dei var uhygieniske.

Beheldt du dei?

François!

François!

Snart gjennom. Pass på.

Dette kjem til å gjere vondt. Eg tel til tre. Ein, to ...

-... tre. -Stå i ro.

Sånn, ja.

-Går det bra? -Ja. Er berre sint på meg sjølv.

-Eg burde ha tenkt på helsetilstanden hennar. -Opp med haka. Vi lærer av feila våre.

-Følg nøye med på kva vi gjer no. -Dette er den vanskelege biten.

-Trikset mor mi brukte då vi gav vekk kvalpar. -Eg har aldri sett han liggje slik.

Det luktar som heime. Og av pappa.

Å, Cedric, vennen. Du har hatt heimlengsel heile tida.

-Han har verkeleg vore uroleg. -Sikkert difor han har vore så ustyrleg.

Teppet roar han ned. Får han til å føle seg meir heime.

Roa har endeleg senka seg. Vedunderleg!

Takk.

Sakte og forsiktig. Forsiktig.

Når ... som helst ...

-.... no. -Roleg.

Roleg, roleg. Flink jente.

-Det kjennest greitt ut. -Brysthinna?

-Intakt. -Muskelskade?

Ikkje meir enn forventa. Ho var heldig!

-La oss reinske for splintrar. -Gi henne ei stivkrampesprøyte.

Spring opp til huset og finn Mrs. Chapman. James og eg greier resten.

Eg skulle gjerne sett James når han høyrer at du har løyst det.

Gudane veit når det blir. Var det ikkje eit eller anna som hasta?

-Han er verkeleg engasjert. -Ja. Og eg vil ikkje ha han annleis, men ...

-Du skulle gjerne sett meir til han. -Vi har så mange planar.

Eg veit ikkje om vi får gjort noko av det før ...

... han kanskje må dra. Det verkar som han trur vi har eit hav av tid. Det er ...

Frustrerande?

Mannen min Charles var frustrerande. Då vi kjøpte dette huset, var han full av planar.

Den første var å skaffe masse hundar. Fullstendig kaos!

-Han elska òg dyr? -Han hadde eit heilt menasjeri.

Av han fekk eg min første pekingesar. Trickis tippoldemor.

Det er difor han betyr så mykje for meg. Charles døydde ung. Svært brått.

Så leitt å høyre.

Eg sat att her med masse hundar. Og storslåtte planar.

Du har heilt rett. Tida er dyrebar.

Men ver rask til å tilgi, kjære deg.

Særleg i desse tider.

Vi må passe på såret, men om det gror ordentleg og det ikkje er nerveskade, -

- burde ho bli heilt frisk att.

Du aner ikkje kor takksam eg er, Mr. Farnon. Og lei meg.

-For kva då? -Grinda trong reparasjon.

Og med Tom borte har eg ikkje greidd å ta meg av alt. Det fekk Teasel svi for.

Du har gjort ditt beste. Men eg veit kor vanskeleg det kan vere å be om hjelp.

Eg vil ikkje ha hjelp. Eg vil ha son min ... trygt heime att.

-Korleis skal vi berre kunne ... -Halde fram utan dei?

Neimen om eg veit.

Vere glade for dei vi har hos oss, antar eg.

Og så finst det jo whisky.

Din idiot!

Eg veit det. Og er så lei for det.

Du hadde rett, eg tok feil. Eg skal gjere det godt att.

-La oss love å ta oss tid til kvarandre. Snart. -Sjølvsagt. Kross på halsen.

-Kvar er Carmody? -Noko med ei bok.

-Han er ikkje utlært enno. -Han veit det no.

-James meiner du har stole han. -Jaså?

Eg veit det, eg er ein tosk. Han kan vere din assistent om du vil.

At vi to jobba som eit team, gjorde at vi lukkast i dag.

Litt diskusjon med Carmody erstattar ikkje dine ferdigheiter og erfaring.

Eg har vore litt egoistisk. Blir eg kalla ut, er eg ikkje her neste gong vi har eit slikt tilfelle.

Ei heller Triss.

-Og eg kjem til å trenge hjelp. -Difor tok du imot Carmody med opne armar.

Eg greidde meg heilt fint på eiga hand før du kom valsande.

-Så det var her de hamna. -Vi måtte ta oss av eit nødsfall.

-Og no tuslar vi heim. -Beklagar.

Mrs. Hall, eg trur eg kan ha tråkka i salaten med Gerald.

Det gjorde du. Men samstundes ikkje.

-Det gjekk seg veldig fint til. -Det er godt å høyre.

Vi tenkte vi skulle gå på kino. Greier du deg på eiga hand i kveld?

Det står kjøtpålegg i spiskammeret. Og restar av pai.

Pai er glimrande.

Ha ein fin kveld.

-Kan vi hjelpe dykk med noko? -Hei. Vi vil gjere nytte for oss.

Har de noko de treng å få reparert?

Det har eg, faktisk. Kom.

-Kva heiter du? -Briggs. Sydney Briggs.

Endeleg! Berre oss to.

-Blir du sint om eg seier at eg heller vil sove? -Eg ville tilbedd bakken under føtene dine.

-Er alt i orden? -Eg er berre så sentimental i dag.

-Du er utsliten. -Og grinete.

Aldri. Vi burde ta kvelden.

Vent litt, eg skal berre sjekke noko.

Mr. Farnon, eg håpte vi kunne gå gjennom dagens inngrep.

-Det var lærerikt, vil eg tru? -Ja visst. Men du brukte ikkje vevstong.

Eg har lært at det er den rette måten å gjere det på. Meir sterilt.

Ja, kanskje ei Babcock- eller Allis-tong?

Dei finn du berre i lærebøkene. Ingen dyrlegar går rundt med dei.

Det var berre ein tanke.

-Vil du fullføre praksistida? -Svært gjerne.

Då bør du kanskje halde nokre av tankane dine for deg sjølv.

-Med mindre du tenkte å kjøpe meg ein drink. -Det same igjen?

Sånn skal det låte.

-Det er ikkje sikkert vi er så åleine. -Ikkje sei at vi ventar nokon?

På sett og vis.

Eg er ganske sikker på at det ikkje berre blir oss to. Men tre.

Tre?

Du veit kor trøytt eg har vore.

Vi får kanskje ein liten James tidlegare enn vi trudde.

Er det sant? Allereie?

Eg trur det.

Eg gløymde å sjekke syklusen min oppi alt saman.

Eg er ikkje langt på veg. Det er tidleg.

-Er du glad? -Ekstatisk.

Det kunne ikkje gått betre om vi hadde planlagt det.