Original subtitles

Norske tekstar: Britt Høyland

-Går det bra, gutar? -Kan ikkje akkurat seie det, gamlefar.

Eit av flya frå Heslington returnerte ikkje i går kveld.

-Veit de kven som var med? -North, Harrington, Jones ...

-McIlvenny. Alle er borte. -McIlvenny?

Akkurat.

Mine herrar. Rett! Krigen blir ikkje vunnen av seg sjølv.

Og kvil! Finn plassane dykkar.

Kvifor held vi på med dette tøyset år etter år?

Fordi det er første juledagen i morgon. Og det er tradisjon.

-Alle borna gler seg. -Kvifor må alltid eg ...

-I fjor var det far min. -Og James året før det.

-Eg ville ikkje spurd om ... -... det ikkje var viktig. Ja vel!

Og du må hente ei gås i ettermiddag. Miggins har fått tak i nokre.

-Eg sender Carmody, når han likevel er her. -Sa han kvifor han ikkje drog heim til jul?

Han tilbydde seg å hjelpe til. Det blir ikkje for mykje skitentøy?

Slett ikkje.

-Helen? -Ikkje prøv deg, Siegfried Farnon.

-Du tenkjer vel ikkje å spørje meg? -Eg skulle berre seie at du strålar.

Carmody? Carmody!

Det stemmer. Darrowby 2297.

Darrowby 2297.

James. God jul!

-Helen! Det er James! -Kjem straks!

Det tar kanskje litt lengre tid. Å!

Fordi eg seier det!

-Beklagar, det er vanskeleg å høyre her. -James, sa du? Er det Herriot?

-Kva tenkjer du på? -God jul til deg òg, Siegfried.

-Helen kan ikkje farte rundt i hennar tilstand. -Og kva tilstand er det?

-Du veit ... Framtung. Hemma. Sprekkeferdig. -Sprekke... Hit med røyret.

-Å! -Kva er det? Er det barnet?

For mykje frukost. Babyen slåst om plassen med pølsene.

Det var dette eg var redd for. Hald opp med det forbaska bråket!

-Det er ingenting. -Helen. Kva var det? Sa dei noko om barnet?

-Dårleg fordøying. -Vi likar ikkje at ho skal køyre så langt!

-Hald det for deg sjølv! -Det er ein lang tur.

-Beklagar, den eine er verre enn den andre. -Det er så godt å høyre stemma di.

Same her.

Eg har ein syjobb til deg når du kjem.

Eg dreg ikkje heile den vegen for å stoppe sokkane dine til forretten.

Eg fekk vengja mi i dag.

Dei overfører meg til Brize Norton for å trene med bombefly.

Så når du er ferdig med opplæringa, skal du flyge ... over dit?

Er ikkje så mykje hjelp i å sleppe dei her.

Eg vil ikkje blande meg, men det er galskap av Helen å køyre fem mil gjennom fjell og dalar.

-Siegfried. -Det er meldt snø.

-Får ho vear, kan ho sitje fast ute i gokk. -Siegfried Farnon, legg på før eg kveler deg!

Helen?

-Eg har hatt litt krampar. -Vi må tenkje på ...

Eg veit at eg må tenkje på babyen. Eg har ikkje gjort anna.

-Du vil ikkje at eg skal kome. -Det er klart eg gjer!

-Men ting er no eingong som dei er. -Eg saknar deg så veldig.

Eg treng verkeleg å sjå deg.

Eg er redd, James.

-Helen? Er du der, Helen? -James.

Helen! Fanken!

James?

James!

Herriot. Det er bruk for deg, no.

Offiser Woodham.

Eg fann Georgie ved ytste flystripa. Må ha vore borti ein annan falk. Eller eit fly.

-Det er ein nydeleg fugl. ë-Ja.

Kjem ho til å kunne flyge igjen?

Ikkje med knekte fjører.

-Du må lappe ho saman til andre juledag. -Eg skal gjere mitt beste.

Eg er lei av folks "beste". Du er dyrlege, Herriot. Berre løys det.

Ja, sir. Men eg har aldri behandla ein slik fugl før.

Det er som regel høns. Ein og annan undulat. Dette er noko heilt anna.

-Vi mista eit fly i går kveld. -Eg høyrde det.

Ein del av mennene ser det som eit dårleg forvarsel at maskoten er skadd.

-Dei vil ikkje innrømme det, men dei er redde. -Eg forstår, sir. Eg skal gjere det eg kan.

Orsak! Det var noko eg ville spørje om. Kona mi er gravid.

Vi skulle ete middag saman i landsbyen i kveld, men ho kan ikkje køyre. Kan eg dra heim?

-Dra heim? -Berre for ein kveld. Eg er uroleg for ho.

Vi har alle folk vi er urolege for, men vi har ein jobb å gjere.

-Det er eg klar over. -Det er du neppe. Då ville du ikkje spurt.

Skal alle som har smelt nokon på tjukka, få farte landet rundt?

Helen er kona mi. Vi skal ha barn. Eg vil støtte ho.

Og kva har du tenkt å gjere? Skal du føde barnet sjølv?

Nei? Skal du ta imot det?

Sir, eg ville ikkje spurt om eg ikkje var svært uroleg. Eg vil støtte ho.

Du skal sleppe bomber i hovudet på fienden. Det er den støtta familien din treng.

Du må vere sterk. Det er slik du beskyttar dei. Er det forstått?

Din jobb er å få fuglen på vengjene igjen. Ikkje for meg, men for medsoldatane dine.

Eg skal prøve å gløyme at vi har hatt denne samtalen.

-Eg veit det er tøft, men du må kvile. -Eg føler eg har svikta han.

Det har du ikkje. Det er det ingen som tenkjer. Og aller minst James.

Mennesket er eit avvik i naturen.

Mor og barn er meir eller mindre ubrukelege før og etter fødselen.

Mange dyr er fullt ut i stand til å halde fram som før. Som hestar.

Ei merr og følet hennar ...

Det kom ikkje ut heilt slik eg hadde håpa. Eg skal berre ...

Eg skal gå ein annan stad.

Det hadde vore uansvarleg av oss ikkje å seie noko til Helen?

Stakkars. Jula gjer det ikkje betre.

Det er tida for å vere saman med dei ein er glad i.

Det er frå Gerald.

Du treng ikkje gi meg det blikket. Det går fint. Noko nytt frå Triss?

Nei, men han nyt nok juledagane på sin eigen unike måte.

-Når var siste gongen de to ikkje feira i lag? -Å, då må eg tenkje etter.

Før far døydde, antakeleg.

Likevel. Carmody er i alle fall her. Blir kjekt for deg med litt mannleg selskap.

-Seier du at eg bad han bli fordi eg er einsam? -På denne tida av året kjennest saknet tyngst.

Han er berre her så eg slepp å ta telefonen midt på natta.

Eg har nok tråkka i salaten med Helen. Eg ville trøyste ho.

-Gud hjelpe oss. -Gud hjelpe ho.

Gjer nytte for dykk og hent gåsa. Kom igjen. Av stad!

Og når de kjem att, kan de hjelpe meg å bere fata bort på puben til i morgon?

Helen? Alt i orden, no har dei gått.

Pokker heller!

Du rekk heim til jul om du reiser i ettermiddag.

Familien min feirar ikkje jul. Dei er ateistar.

Ikkje sei til Mrs. Hall at ho deler hus med ein kjettar. Ho kjem til å få elveblest.

Og ikkje bli for komfortabel på soverommet. Det er berre midlertidig.

-Skal vi prøve igjen? -Vi?

Du.

-Framleis der. Kanskje vi skal dra heim att. -Aldeles ikkje. Vi kan ikkje svikte Mrs. Hall.

-Er du klar? -Til kva då?

Kom hit, bisken! Kom hit!

Slik, ja. Ver så god. Flink bisk.

Carmody, då. No må du for all del ikkje springe.

Spring, din tosk! Spring! Du greier det!

-For ei nydeleg, feit og saftig ei vi har fått i år. -Ikkje no, Mrs. Hall!

Eg ber om orsaking, Mr. Carmody. Huff, det ser ikkje godt ut.

-Eg skal gå. -Det er nok best.

Men heilt nydeleg! Gåsa, altså.

-Takk, Mr. Carmody! -Inga årsak!

Då ... kjem eit lite stikk.

Ingen fare, flyttar meg no!

-Har du mista flyet ditt? -Nei. Permisjon. På sett og vis.

-Kva er adressa? Du skal få pengar til bensin. -White Cottage, Ecclesbridge.

-Michael Collins. -James Herriot. Hyggjeleg.

-Kvar skal du? -Eg ser etter ein katt.

Akkurat. Ein spesiell katt?

-Dotter mi sin. Eg prøver å finne han. -Kor lenge har han vore borte?

Eit par månader. Ein kar sa han såg han her oppe for nokre veker sidan.

Eg har vore her oppe nesten kvar dag og leita. Har ikkje mykje å gi ho denne jula.

Vi har ein katt. Eller kona mi, eigentleg.

Oscar. Har du prøvd å setje ut mat på favorittplassane hans?

Han hadde så mange. Han likte å vandre. Tiger pla gå til puben og drikke mørkt øl.

-Som dyrlege må eg seie at det ikkje er bra. -Ein kveld kom han ikkje heim.

-Eg tippar du ikkje har born sjølv. -Eg har ein på veg.

-Då finn du det snart ut. -Kva då?

Alt du vil gjere for dei. Når du får dei i armane, blir du annleis på innsida.

Det endrar alt.

-Har du høyrt frå Arthur? -Ikkje etter at han drog til Frankrike.

-Vi kjem oss gjennom det. Det er slik vi er. -Det er klart.

-Hei på deg, søster. -Går det bra, venen?

-Hei! -Jøye meg!

-Du har ikkje blitt mindre. -Eg er gravid. Kva er ditt forsvar?

Er vi i det lunet? Ein halvliter, takk, Maggie.

-To. -Berre éin. Eg tenkte kanskje du ville ha denne.

-Han har ordna ho sjølv. -Det ser eg.

God nok til dykk, god nok til prinsesse Herriot.

-Korleis går det med tommelen? -Kjempevond. Det er ikkje lenge att no.

-Takk, far. -Berre hyggjeleg.

-Heller for mange enn for få. -Problemet er å fylle dei, ikkje å tømme dei.

Om du ikkje har eit par brød, nokre fiskar og ei guddommeleg kraft på lur.

Du skal ikkje sjå vekk ifrå det.

-For ein koseleg liten plass! -Mrs. Pumphrey.

Tusen takk for at du gjer dette. Det betyr så mykje.

Eg har ei korg baki bilen. Han står rett utanfor.

Kom igjen, Carmody. Spring i veg. Etter korga!

Korga Mrs. Pumphrey har i bilen.

Eg fekk tak i litt godsaker, litt pålegg og slikt, som eg håpar fell i smak i morgon.

Då blir dei nok glade.

Denne tida handlar om at folk er saman. Det er fabelaktig at alle bidrar. Det blir nok moro.

Du kjem vel òg, Mrs. Pumphrey?

Eg, her inne? Det blir for mykje leven for Tricki. Han er ikkje så glad i mange folk.

-Kom bort til oss, Mrs. Pumphrey. -Å? Der ser du, han vil ha ein drink.

Sjå her, Tricki. Denne er perfekt til deg.

Far!

-Kva flyg du? -Eg skal starte med opplæring på bombefly.

-Tapre gutar. Vi står bak dykk, alle som ein. -Om lag 80 mil bak.

Fordi vi flyg over dit, og de er her. Beklagar, det er ein spøk blant soldatane.

Eg hadde kjempa om eg hadde kunna. Kneet og ryggen er øydelagde.

Men folk ser det ikkje. Dei meiner du er feig.

Eg har ikkje permisjon.

Eg drog frå basen utan lov. Kona er gravid, eg har ikkje sett ho på månadsvis.

-Har du tatt tjuvperm? -Eg saknar kona. Og heimen min.

-Ein kan seie det same om meg. -Drar du tilbake?

-Ja. -Då er du ikkje feig.

Når borna dine veks til, kan du fortelje dei kva du gjorde.

Kva skal eg seie til mine? At eg var ute og leita etter ein katt?

Gå ned der, hald fram nordover, så kjem du til Brawton Road til slutt.

God jul.

Vent litt. Takk.

Du gjer det for alle oss andre som ikkje kan.

-Er det Triss? -Siegfried. Det er hans nase.

Ikkje la han høyre deg seie det.

-Skal det førestille meg? -James lagar ein kvart år. Eg gjer det for han.

-Kva sa han til at du ikkje kom? -Samtalen blei broten.

-Han ville ikkje likt at du risikerte noko. -Du er for langt på veg for slike strabasar.

James skal flyge bombefly.

Jaså?

Han er snart ferdig med opplæringa, og så blir det bombetokt.

-Det går fint. -Og det vil det halde fram med å gjere.

Han kjem til å greie seg.

Vi kjem oss gjennom det, det er det ein gjer. Eg har ungen å ta meg av.

Så kjem James heim, og vi er saman igjen.

-Set deg inn. -Berre eit par timar. Ver så snill.

Flaks at det er eg som leitar etter deg, og ikkje militærpolitiet. Set deg inn!

Darrowby 1,6 km.

God jul, James.

God jul!

Jula er over før du kjem deg ned.

Etter usemja med den bikkja har eg vore skrøpeleg. Det er verre i dag.

Ingen julehabitt, Mr. Carmody? Ta på deg jakke og slips, du.

-Å ... Eg feirar eigentleg ikkje. -Men du kunne heile julesongen i går.

Du skreik av full hals.

-Eg går opp att og skiftar. -Det er bra.

Beklagar det i går kveld.

-Det blei litt mykje. -Du treng ikkje beklage.

Og du treng ikkje late som du ikkje er livredd for det som står framfor deg. Det var eg.

Eg er det. Eg føler meg ikkje klar. Korleis kan nokon vere det?

Det gjorde ingen av kvinnene før deg, men vi sit no her.

Prøv å finne trøyst i det.

-Mykje betre! -Ver så god! Det er sherry.

-Eg burde ikkje. Vi kan bli kalla ut. -Det er juledagen, mann!

-Skjenka du i ein sherry til Triss? -Gammal vane.

Vel ... God jul, for pokker!

-God jul, for pokker! -God jul.

Skal vi opne gåver? Dei yngste først.

-Mr. Carmody. -Til meg?

Takk.

Fordi du er så glad i sløyfer.

Åh!

Audrey, det var ikkje dårleg fordøying.

Eg trur det er i gang.

Å dra i veg utan permisjon kan straffast med krigsrett.

Hadde eg ikkje funne deg då eg gjorde det, måtte eg ha sperra deg inne.

Eg vil at det skal skine her.

Er ho betre?

Fjørene er brotne. Det er kanskje best å fjerne dei heilt.

-Vil ho kunne flyge då? -Ikkje før det har vakse ut nye.

Du er ikkje den første som lengtar heim. Og du blir ikkje den siste.

-Eg er vel ikkje det. -Vi må halde saman, Herriot.

Det hjelper ingen å høyre at dei blir latne i stikken. Ikkje når vi har ein viktig jobb å gjere.

Ja, sir.

Det er berre det at ...

Eg kjende McIlvenny. Ein av dei vi mista. Ikkje godt. Han drog rett etter at eg kom.

Men han var på min alder.

Han hadde kone, ein liten gut han aldri får sjå igjen.

Det gjekk inn på meg.

Eg lærte opp alle som gjekk ned med det flyet.

Eg har kjent dei, kjende dei, i over eit år. Tallause timar med opplæring.

Og dei er ikkje dei første. Langt derifrå.

Men dersom vi lét oss styre av kjenslene våre, ville ingen av oss vore her.

Vi har ein jobb å utføre. Kven veit kva for ei verd borna våre vil vekse opp i elles?

Orsak at eg seier det, men du verkar ikkje gammal nok til å ha born.

To små jenter. Tvillingar. Åtte månader gamle.

Eg har sett dei to gonger.

Eg kan ikkje la vere å føle noko.

Eg kan ikkje la vere å ønskje eg var hos kona mi og barnet ho ber.

Om få månader sit du i eit fly og kjempar mot fienden.

Og er du ikkje fokusert på jobben, er utfallet gitt.

Du er nøydd til å lite på brørne dine.

Og endå viktigare: Dei må vite at dei kan lite på deg.

Så gjer hjarta hardt, så du kjem deg gjennom denne krigen.

Kanskje går vi sigrande ut. Då har du all verda med tid til å vere saman med familien.

Det ville bety mykje for alle om eg fekk ho på vengjene igjen?

Det ville det verkeleg.

La oss sjå på deg ein gong til.

Takk. Eg forstår. Det er juledagen.

Ja.

Det skal eg. Ha det bra.

-Kva sa dei? Kjem dei? Skal vi dra? -Dei bad oss bli der vi var.

Det var snø oppe i dalane i går kveld. Føret er dårleg.

Dei sender ei jordmor så snart dei kan.

-Huff då, Carmody. Framleis øm? -Han?

Det kan ikkje samanliknast, men det var eit stygt bit.

-Tennene gjekk djupt. 4 cm, vil eg tru. -Om ikkje 4,5.

-Trykk så hardt du vil. -Det var ikkje ein ve.

Gå bort på puben med lunsjen, de to. Alle ventar nok.

Er det ikkje best om eg blir her? I verste fall kan eg steppe inn.

Kjem ikkje jordmora i tide, kan han ta imot barnet.

-Ikkje tale om! -Ingen god idé.

Eg har tatt imot hundrevis av dyr. Dei fleste med fire bein. Lettare med berre to.

-Det kjem til å ha armar. -Tenkte ikkje på det.

Vi tar det som det kjem. Det er vel ikkje så ulikt ei purke!

-No held det. -Eg kan assistere.

Ta det med ro, ikkje på orkesterplass, om det gjer deg ille til mote.

Du må lære deg å vere meir taktfull.

-God jul, gamlefar. -Eg er ikkje så mykje eldre enn deg.

-Korleis går det med ho? -Eit par brekte fjører hindrar ho i å fly.

Men ho vil vere i stand til å flyge i morgon? Ingen er lystne på å gå i lufta.

Eg ... Vel, eg har begynt på behandlinga.

-Woodham sa han ikkje kom til å svikte oss. -Woodham?

Ja. Han har skrytt fælt av deg.

Sa at vi var heldige som hadde den beste dyrlegen i Yorkshire i skvadronen vår.

Vi kan sikkert setje fjører i desse. Det gir vengjene støtte til det veks ut nye.

Stå i ro.

Eg skal berre skyve denne inn.

God jul til deg òg.

Det er sikkert i orden om du går bort dit.

Eg orkar ikkje å høyre dotter mi gå gjennom alt det der.

Du kjem berre til å gå i vegen. Best å halde seg unna.

-Fantastisk kaldtbord, Mr. Farnon. -Heilt vedunderleg.

-Tricki er samd. -Eg kan ikkje ta æra. Mrs. Hall ordna med alt.

Og sjølvsagt ...

Det var den siste. Håpar det smakar.

Onkel Carmody, har du noko imot å halde Tricki med selskap? Han har halde av plass til deg.

Helen vil iallfall ikkje ha deg der borte. Slå deg ned. Du blir ikkje smitta med Gud.

Å!

-Å ... Vel ... Eg burde ikkje drikke så mykje. -Tyll det i deg, og forsyn deg med mat.

La meg få takke alle for at de får oss til å føle oss så velkomne.

Og eg vil skåle for Mr. Farnon som har tromma saman til fest.

Det har Mrs. Hall æra for. Som ho nesten alltid har.

-For vedunderlege Mrs. Hall. -Og Jesus, vel?

-Er det ikkje det alt saman handlar om? -Godt sagt, Mr. Carmody.

Greitt. For vedunderlege Mrs. Hall, og Jesus òg, antar eg.

For vedunderlege Mrs. Hall, og Jesus òg, antar eg.

-Korleis taklar far alt saman? -Han seier ikkje så mykje.

Han drikk whisky og stirar ut i lufta.

Ein heilt vanleg dag på puben, altså.

-Hei sann. Du treng litt å styrkje deg på. -Takk.

-Framleis ingenting? -Nei. Det har roa seg.

Eg veit ikkje om eg skal vere glad eller skuffa for at ingenting skjer.

Eg ringjer jordmora igjen og ser om eg får skunda litt på dei.

Å, det skulle eg aldri ha sagt.

-Korleis gjekk det, James? -Vi får sjå i morgon, men det ser bra ut.

Ein drink til denne mannen.

Kosar du deg?

Eg innrømmer det. Eg likar songane.

Maten. Julegleda.

Eg var alltid misunneleg på dei andre borna i oppveksten.

-Du synest sikkert eg er ein hyklar. -Det gjer deg menneskeleg.

Dersom du skulle ønskje å bli ...

... kan du ta Tristans rom. Han får ikkje bruk for det på ei stund.

Inviterer du meg ... til å bu på Skeldale? I heimen din?

Det er praktisk. Du kan ta telefonen på nettene.

-Ja, sir. -Men hald fingrane unna whiskyen min.

-Især godsakene. -Absolutt. Sjølvsagt. Forstått!

-Klar for massane? -Så klar som eg blir.

Lukke til.

-Ho, ho, god jul! -Kom igjen! Sistemann er ei nedlagd valnøtt.

Kom og sit her ved peisen saman med meg, born.

Når freden herskar, er juledagane ei tid -

- der vi samlast i heimane våre, -

- unge som gamle, -

- til feiring og glede, -

- slik juleevangeliet ber bod om.

Til dei eldre her og i resten av verda vil eg seie:

Den førre store krigen stal ungdomstida dykkar.

Mens resten av folket såg lite til kampane.

Denne gongen står vi alle saman i møte med faren som trugar.

Hugs dette: Sjølv om krigen fører med seg avstand, -

- fører han òg til nytt samhald.

La oss få deg i seng.

Å vere gode kameratar og gode naboar i vanskelege tider -

- er ein gyllen sjanse for sivilbefolkninga til å bidra.

Ikkje berre utfører dei sine eigne plikter, -

- men dei hjelper òg styrkane våre til å vinne krigen.

Mr. Carmody! Borna var sikkert kjempeglade.

-Du skulle ikkje ha gitt meg denne. -Å. Er ho ikkje fin?

Nei, det er ikkje det. Dette ...

-... er den første julegåva mi nokosinne. -Den første?

-Du store. -Mor og far ...

-Vi er ikkje ein slik familie. -Her i Skeldale er vi det. Venn deg til det.

-Var det kjekt på puben? -Alle var veldig hyggjelege.

-Dei fekk meg til å kjenne meg heime. -Eg er glad det gjekk bra.

Du er verkeleg ... ei heilt vedunderleg kvinne, Mrs. Hall.

Å, det veit eg no ikkje. Eg valde berre ut ei sløyfe og pakka ho inn.

-Men takk skal du ha, Mr. Carmody. -Mr. Farnon hadde rett.

-Du er verkeleg vedunderleg. -Eg trur det rekk. Kanskje best å køye no.

Det har du sikkert rett i. Eg har helt i meg altfor mykje.

God natt, Mrs. Hall.

God natt.

OK.

Sånn, ja.

-Han er nok ikkje van med å drikke så mykje. -Det var nok vinen som snakka der, ja.

Eg har avgjort at Carmody skal bu her hos oss framover.

Av reint praktiske grunnar, så klart. Korleis går det med Helen?

Ho held ut. Eg skal opp med te og reine handkle.

-Du er vedunderleg. -Å, gi deg no, Mr. Farnon.

-La meg gjere det der. -Men ...

-Du har ikkje tenkt å prøve deg på oppvasken? -Eg greier det.

Berre ... pass på å skifte vatn, elles blir det feitt.

Det går så f... Det er ingen kork her.

-Kva gjer han der? -Det er der han bur.

Du gløymde denne.

Eg gløymde han ikkje.

-God jul, Mrs. Hall. -God jul, Mr. Farnon.

No er ho her. Vi kjem opp!

Korleis går det med deg?

Du valde jammen rette dagen.

-La oss sjå kor langt vi er komne. -Eg vil berre ha det overstått.

Du klarer dette. Vi er her saman med deg.

Sånn, Georgie. La oss få sjå korleis det går med vengja di.

-Godt jobba, Herriot. -Takk, sir.

Kall ho inn. Og møt meg ved bilen.

Du har to dagar. Når du er tilbake, blir du overført.

Ja, sir. Og takk.

God jul! God jul!

God jul!

-Helen? Helen! -James? Kva gjer du her?

Helen!

-Er ho ovanpå? -Det er ho.

Helen!

James?

-Kva i alle dagar? -Å, eg har sakna deg sånn!

-Eg måtte sjå deg. Eg prøvde å kome eg heim. -Forsiktig, James.

Du kan sleppe no.

Kva er i vegen? Har det skjedd noko? Kvifor har du ikkje stått opp?

Nei?

Jau.

Når?

I går kveld.

Hels på son din.

Du har gitt meg ein liten gut.

Hei, veslegut.

-Han ser litt snodig ut. -Er alle folane vakre, kanskje?

Ikkje langt ifrå.

-Korleis har du det? Korleis var det? -Forferdeleg.

-Skulle ønskje eg kunne ha vore her. -Vi greidde oss.

Det er ein grunn til at mennene ikkje er til stades.

Kva skal vi kalle han?

Eg tenkte vi kunne kalle han opp etter far sin.

Går det bra med deg?

Michael hadde rett. Herregud, så rett han hadde.

Kven?

Eg skal kome heim att til deg. Uansett kva som skjer. Det lovar eg deg.

Ingenting skal få halde meg borte. Eg kjem alltid til å vere med dykk.

Og vi skal greie oss fint til då.

Skal seie han er sterk. Ikkje sant? Det har du frå mor di si side.

Dette er ei Alderson-hand.

Han smiler til deg, far.

Eg tviler eg sterkt på. Det er ein refleks. Babyen kan ikkje ...

-Audrey, vil du ...? -Ja.

Ver så god.

-Her. -Hei sann!

Sjå på deg!

Er ikkje du fin?

-Vil du seie hei til onkel Siegfried? -Du kjem til å skremme han.

-Eg er ikkje det minste skremmande. -Det er snart din tur.

-Vent no litt. Er det mørkt øl? -Ja.

Jordmora sa det var styrkjande.

-Det er ikkje han. -Er du sikker? Han likar mørkt øl.

Heilt sikker. Men takk for at du ringde.

Vent.

Dotter di har sikkert ikkje noko imot det. Og ho vil nok ha far sin heime.

Vi har alle vår eigen kamp. Om det er i krigen eller heime. Det er aldri enkelt.

-Når alt kjem til alt, er vi alle i same båt. -Lett for deg å seie.

Det hjelper ingen at du straffar deg sjølv ute på heden kvar kveld. Du burde vere hos familien.

-Du er ein god mann. -Det er du òg.

Ta han. Dotter di kjem til å elske han. Og ho vil elske å ha far sin heime.

Dei skal passe på deg no. Det går vel bra?

Klart det gjer. Ha det bra, Oscar.

-Kom på besøk når de vil. -Det skal vi nok.

-Har du det bra? -Eg har det no.

Eg elskar deg veldig høgt.

Eg elskar deg òg.

La oss få deg inn før du blir kald.