Original subtitles

Norske tekstar: Britt Høyland

Hei, du.

La meg gjere det der.

Helen, eg meiner det. James hadde kverka meg. Eg sa vi skulle passe på deg.

-Og eg er ein stabeis. -Å? Det vil eg no ikkje seie.

Nei, du. Eg fell ikkje for det der igjen. Helen.

Sjølv om eg ventar barn, kan eg vel fikse ei kran som dryp.

Sånn. Det burde halde.

-Takk. Eg heldt på å bli sprø. -Du bør få nokon til å sjå på det.

Tull og tøys! Eg gjer det sjølv.

Eg får kome meg av stad. Takk, Mrs. Hall.

Blei du òg behandla som ein krystallvase?

Det er så stille der oppe utan han.

Kan du ikkje besøkje far din og Jenny? Dei blir sikkert glade for å sjå deg.

Kva synest James om Devon?

Det er vakkert, men kan ikkje måle seg mot dalane.

Å, du er ein engel. Det kjennest betre allereie.

-Har han ført eit fly enno? -Teori og trening ei stund til.

-Dei køyrer han hardt. -Han har godt av å bli litt tøffare.

Han er meir enn tøff nok. Eg vil ikkje at dei skal piske han til døde.

Han kjem heim med bulande musklar. Korleis i alle dagar skal du halde ut?

-Då er det ikkje meg du vil ha massasje av. -Eg hadde gløymt korleis de to er i lag.

-Kom igjen, Jenny. -Eg skal vaske opp.

Takk, skatt. Det er godt å sjå deg.

Kva er det som har skjedd, far? Har du skada deg?

-Eg har vrikka kneet. Det er ingenting. -Ser ikkje slik ut.

Han sette foten i eit kaninhòl. Vil ikkje til dokteren.

-Han kjem seg knapt opp trappa på kvelden. -Få sjå.

-Slutt å mase, begge to. -Ver ærleg, no. Greier du arbeidet?

Han hinkar rundt og er endå meir grinete enn vanleg.

Det går fint!

-Eg har spart på dei. -Takk.

Ein skikkeleg godbit.

-Ikkje til deg. -Du er nett som Jess og Dash.

Eg greier ikkje stå imot dei to.

Er alt i orden med han? Han går litt rart.

Det har du visst rett i. Det er bakparten.

Går det bra, Rock?

Den eine testikkelen er hoven. Det er ikkje noko å vere flau over. Det er sikkert ingenting.

Men du burde ta han med til Mr. Farnon. Det er best å undersøkje det før det blir verre.

Sidan vi snakkar om Mr. Farnon ...

Eg har ikkje sagt det til han enno. Beklagar.

Eg finn visst aldri rette tidspunktet.

Du har gitt han over ti år av livet ditt. Eg veit det ikkje blir lett.

Det er berre det ...

Eg må tenkje på Lillian òg.

-Ho treng meg. -Sjølvsagt gjer ho det.

Eg veit det ikkje er dette vi hadde valt. Men vi kjem til å vere saman.

-Om du framleis er sikker. -Eg skal gjere det i morgon.

-Takk for det. Det trong du ikkje. -Berre ikkje be meg koke dei.

-Audrey, får eg snakke med deg om noko? -Det er klart.

Eg trur eg vil flytte heim att. Far har skada beinet.

-Går det bra med han? -Du veit korleis han er. Går til han stuper.

Tenkjer du å bli der? Skal du føde barnet der?

Eg veit ikkje. Men no når James er borte, er det vel ...

-Kva er det som går føre seg? -Eg flyttar heim til Heston.

-Det er eg lei for å høyre. -Richard har skada seg.

De har vore så snille mot meg. Begge to. Men dei treng hjelp.

Ikkje ver dum. Du køyrer ho vel? Og hjelper ho med alt pikkpakket.

Legg igjen litt saker her, så du kan kome og gå som du vil.

Det skal eg.

Og så var det berre to igjen, Mrs. Hall.

-Hald den. Eg hentar streng. -Du må vere forsiktig med beinet.

-Du bør kvile, ikkje eg. -Eg er gravid, ikkje sjuk.

Og eg er ikkje ein gammal mann.

De er like håplause, begge to.

-Korleis kjennest det? -Som om eg har ete altfor mykje pai.

-Det er spennande, men skremmande. -Eg gler meg til å bli tante.

-Eg kjenner ingenting. -Nokre dagar er ho livlegare enn andre.

Det er lett å uroe seg når alt er nytt.

Du har jo gjort det ein gong allereie, med meg.

Det var ikkje det same.

Det er å føde eg er redd for. Skulle ønskje mor var her. Ikkje berre for å hjelpe meg ...

-Ho? -Eg føler det.

Stakkars far om han må hanskast med endå ei jente.

Pokker òg!

-Mr. Farnon ... -Det lek enno. Kan du gi meg røyrtonga?

Mrs. Hall?

-Er alt i orden? -Eg ...

-Eg må snakke med deg om stillinga mi. -Ja vel?

Du skjønar ...

Du tenkjer å forlate meg.

Eg har prøvd å forklare så godt eg kan i brevet.

Eg veit ikkje kor lang oppseiingstid du treng. Ein månad verkar for lite.

Vil tre månader vere nok?

Men om du treng meir tid, blir eg sjølvsagt lenger.

Det siste eg ønskjer, er å lage bryderi for deg.

Bryderi?

Eg fekk innvilga skilsmisse.

For nokre veker sidan, faktisk.

No har eg sjansen til å skape meg eit nytt liv med Gerald. Og gjer eg det ikkje no ...

Gjer eg det kanskje aldri.

Ein månad burde vere tilstrekkeleg, Mrs. Hall.

-Hei, hei! Kva er det du driv med? -Hjelper til. Slutt å dulle med meg, far.

Det ville eg ikkje våge.

-Det er best den er til deg. -Du likar jo ikkje å sitje inne.

-Eg kom ikkje for å late meg i sola. -Det er babyen eg tenkjer på.

Det er mi oppgåve!

Ja vel. Set frå deg den der, og gå og gi Smokey mat.

Eller så kan du setje deg ned og kvile deg. Det er opp til deg.

Greitt.

Hei, ver så god.

Hei?

Kva er det med deg?

Er du ikkje svolten?

Darrowby 2297. Hei, kjære deg.

Han er på klinikken akkurat no. Men eg kan sende opp Mr. Carmody, om du vil.

Greitt. Det skal eg gjere. Ha det.

Dei ventar deg på Heston Grange.

-Når såg du det? -Audrey såg det i går kveld.

I går kveld? Denne må ha vakse i dagevis, om ikkje veker. Har du ikkje sett det?

Det er ditt ansvar å sørgje for at han har det bra!

-Sjølv om slike svulstar ikkje er uvanlege ... -Ein svulst? Er det alvorleg?

Dei plar ikkje spreie seg så fort til resten av kroppen, men eg bør fjerne han.

Nei! Ikkje ein operasjon. Er det ikkje noko anna du kan gjere?

Det er veldig enkelt. Eg kan gjere det no. Best å få det gjort.

-Kor stor er risikoen? -Ingen operasjon er utan risiko!

Beklagar, Mr. Farnon, eg må tenkje på det. Kom, guten min!

Ein penny for tankane dine. Det sa alltid mor mi.

Eg gir deg ein penny, og du seier kva du tenkjer.

-Må eg? -Nei.

-Du har ikkje eingong gitt meg ein penny. -Det er berre ein seiemåte. Kva er gale?

Kva er det som går føre seg her? Er det noko med kalven?

Smokey har eit problem med vomma, ein av dei fire magesekkane.

-Kvifor sa du ikkje noko til meg? -Eg ville ikkje bry deg.

-Kva han har ete i dag? -Han var i frukthagen. Er vel full av frukt.

Difor jortar han ikkje. Han er forstoppa.

-Ein god dose med linfrøolje ordnar det. -Vil du ikkje høyre kva Mr. Farnon seier?

-Kor mange år med gardserfaring har du? -År?

Eg har vore her i fire månader. Kanskje ein firedel av tida på gardane ...

Eg har budd heile livet på gard.

Og eg seier at det denne kalven treng, er linfrøolje.

Greitt. Eg trur eg har litt i bilen.

Kva fanken!? Er du skada?

-Nei, det går bra, far. -Kva tenkte eg på?

-Du bør ikkje vere i nærleiken av dyra. -Det går fint.

Nei! Skal du vere her med oss, får du halde deg på trygg avstand.

Helsike òg!

Pokker ta!

Forbaska greier!

Å, klumpen. Du har det slett ikkje bra, har du vel?

Kom igjen, no!

Fanken!

-Darrowby 2297. -Siegfried, det er Helen.

-Ja? -Å ... Kan du sjå på ein kalv med forstopping?

-Den Carmody såg på i går? -Han gav han linfrøolje, men ...

-Det fungerer nok. Eg må gå. -Vent! Eg vil du skal sjå på han.

-Eg er opptatt. Er det eit nødsfall? -Nei, men ...

Eg sender Carmody.

Dette er ikkje bra.

-Du burde spurt etter Mr. Farnon. -Eg gjorde det. Han var i dårleg humør.

-Ja, han har visst litt å stri med i dag. -Kva trur du det er?

-Han er overarbeidd. Og så er det lekkasjen. -Ikkje Siegfried. Smokey.

Vel, feberen nærmar seg livstrugande. Og auga er innsokne.

-Eg fryktar han kan vere død i morgon. -Tullar du?

Han er full av ufordøydd mat.

Det einaste som nyttar, er å opne magen og ta ut alt som ikkje skal vere der.

Det er best du ringjer Siegfried. Du er ikkje redd for han?

Nei då!

Kanskje litt.

-Greier du deg utan vatn til eg er tilbake? -Eg ringjer nokon.

Tøys! Det der kan eg lære ein apekatt å gjere.

Kan apekatten starte med ein gong? Det er mykje klesvask.

Las du brevet mitt?

Ville det hatt noko å seie?

Eg går.

Darrowby 2297. Ta det roleg, Carmody.

Greitt, eg kjem straks.

-Eg sa du ikkje skulle ringje etter dyrlege. -Godt eg gjorde det. Kalven kunne døydd.

Seier kven då? Ein som kan like mykje om gardsdrift som ein niåring?

Eg trur eg ventar utanfor.

Er du sint på meg fordi du tar feil? Eller fordi du er redd?

Redd for kva då?

Du blir eldre. Var du ikkje så sta, hadde du sett at du treng hjelp.

Det dreier seg ikkje om meg. Eller kalven. Men om at du er forsiktig.

-Eg kan ta vare på meg sjølv og barnet. -Det er ikkje så enkelt.

-Eg kom hit for å hjelpe til. -Gjer som du får beskjed om!

-Hei på deg. -Du trudde ikkje eg kom innom på te så raskt.

Kva har skjedd?

Kom, så set eg over kjelen.

-Beklagar at eg plagar deg med alt dette. -Nei då, du kan alltid prate med meg.

Er alt i orden med deg?

Alt er i orden med meg.

-Nei, alt er ikkje i orden. -Kva er det?

Eg har sagt opp stillinga mi her.

Skal du dra?

Du og Gerald? Har de forlova dykk?

På sett og vis. Ja.

Gratulerer!

Eg kjem på besøk så snart barnet er født.

Det lovar eg.

-Eg er glad på dine vegner. Eg berre ... -Du trudde eg skulle vere her. Når du skal føde.

Det veit eg.

Han er full av frukt. Du kan opne grønsakhandel.

Det ville ikkje vere særleg hygienisk.

Akkurat. Sjølvsagt.

Det var alt. Burde bli heilt fin berre vi får sydd han att.

Det var bra du ringde. Han hadde neppe klart seg.

Eg ber om orsaking, Mr. Carmody.

Det er heilt i orden.

De skal få arbeide i fred, Mr. Farnon.

Ver så god. La oss sjå kva James har lært deg. Sy han saman.

Bank, bank!

Far?

-Så her har du vore desse månadene? -Det er ikkje rare greiene.

-Men vi har prøvd å gjere det til heimen vår. -Med katt og alt?

Slå deg ned. Skal eg lage ein kopp te?

Nei, det går bra, eg kan ikkje bli.

Eg skulle ikkje ha ropt til deg.

Nei, skatt. Det er ikkje greitt.

Vi mista eit barn.

Då du var tre, fekk du ein bror.

Vi fekk aldri sjå han smile, le, gråte. Eller fylle lungene med luft.

Han var dødfødd. Mor di sa alltid at det var Guds vilje. At vi ikkje kunne ha gjort noko.

-Eg har aldri tilgitt meg sjølv. -Eg forstår ikkje ...

Eg trygla ho om å ta det med ro. Ho var nett som deg, sta som eit esel.

Ho arbeidde frå daggry til solnedgang, heilt til ...

Heilt til slutten.

-Kvifor har du ikkje sagt det før? -Eg fann aldri rette høvet.

Ein skulle tru at det å vere gardbrukar førebudde ein på slikt, men ... det gjer ikkje det.

Ingenting gjer det.

Det var leitt, far.

Det får ikkje skje igjen.

Eg saknar ho.

Ja. Eg òg, skatt.

Det er synd at ungen min ikkje får lære ho å kjenne. At ho berre er eit namn.

Ho vil alltid vere meir enn eit namn. Eg ser mor di i deg kvar einaste dag. Og i Jenny.

Sånn sett er ho eigentleg ikkje borte.

Vel, eg får ... Eg får kome meg heim att.

Far?

Det var ingenting de kunne ha gjort. Verken du eller ho.

Eg kjenner ikkje babyen. Eg hugsar ikkje sist.

Du har vore på farten og sikkert ikkje merka det. Det er normalt å uroe seg.

-Eg gjorde ikkje anna. -Tenk om eg har mista det.

-Kvifor seier du det? -Eg burde høyrt på far. Kva har eg gjort?

Høyr på meg. Eg er viss på at det ikkje er noko å uroe seg for.

-Kvar skal du? -Eg skal sjå om eg får tak i jordmora.

Eg har allereie prøvd det.

-Er Mr. Farnon på Heston? -Eg trur det.

OK. Finn kåpa di, eg køyrer.

-Ta det roleg, Audrey, vi køyrer ikkje om kapp. -Men det er viktig.

Mr. Farnon!

Vi treng hjelp.

-Vil du ikkje heller gjere det inne i huset? -Er det godt nok for kyr, så ...

Prøv å slappe av.

Her.

Kjære folk ...

-Eg trengst ikkje her, eg kan lage litt te. -Ver stille!

Eg skulle ønskje James var her.

Av til må ein berre finne rette vinkelen.

-Eg har aldri gjort dette på eit menneske. -Må vere difor handa di skjelv.

Eg kan høyre dine hjarteslag.

Mr. Carmody, set stetoskopet i øyra til Helen.

Det er den finaste lyden som finst.

Åh!

Takk!

Eg trur eg går og legg meg, Mr. Farnon. Tar ein tidleg kveld.

-Beklagar. -Det treng du ikkje vere.

Om du ikkje har noko imot det, kunne du hjelpt meg med detaljane?

Få høyre kva du har.

Søkjer hushalderske til matlaging og reingjering i veterinærpraksis.

-Er det alt? -Dei tar betalt per ord.

-Vel, det er litt meir enn det. -Ja, vel ...

-Klesvask og stryking av klede, til dømes. -Innkjøp. Stoppe klede.

-Lufte hundane. -Finne nøklane dine, blant anna.

-Halde ro og orden. -Halde fortet.

-Takk, det var til stor hjelp. -Du får nok mange søkjarar.

Eg sender inn annonsen i morgon.

Mrs. Hall?

Eg las brevet ditt.

Eg skulle gjort det då du gav det til meg.

Det du sa om at eg gav deg ein sjanse for lenge sidan, sette eg stor pris på.

Det var sant.

Eg var i oppløysing.

Og du var ei fast klippe.

Du får leggje det til lista.

Du hadde nett mista Evelyn.

Det er klart du var i oppløysing.

Og eg prøvde å finne fotfestet etter det som skjedde med Edward. Og Robert.

Vel, takk for at du hjelpte meg med dette.

Du har ditt eige liv no, Mrs. Hall.

Du må leve det til fulle.

Hei, Audrey!

Kva har skjedd?

Kan eg kome inn?

Eg veit du er nøydd til å dra til the Lakes. Ingenting er viktigare enn familien.

Men ...

Eg trur ikkje eg er klar for å reise. Ikkje heilt enno.

Eg berre ...

Helen skal føde ...

Og ... så er det ...

Mr. Farnon.

Dei treng meg.

-Eg forstår. -Du bør reise. Så klart.

Og kanskje kjem eg etter.

Når?

Eg veit ikkje.

Alt er min feil ...

Nei, det er det ikkje.

Du treng ikkje seie meir.

Eg har alltid visst at dette kom til å skje. Det var vel ikkje meininga at det skulle bli oss to.

-Eg er veldig lei for det. -Nei.

-Eg meinte aldri ... -Ver så snill, Audrey.

Eg trur det er best du går. Eg treng å vere for meg sjølv.

-Audrey! -Eg ville sjå korleis det gjekk med deg.

-Ferskt i dag. -Takk.

Fint av deg å kome så langt berre for å gi meg eit brød.

Eg trong å lufte meg litt.

Og kanskje ein ven.

Det er ei endring i planane. Eg kjem til å vere her når du skal føde, likevel.

Å, Audrey. Det var leitt.

-Eg er glad for at eg kjem til å vere her. -Eg skal setje over kjelen.

Mr. Farnon.

Ho er ikkje her.

Audrey og eg er ikkje lenger ...

Eg forstår.

Det var trist å høyre.

Det var deg eg ville treffe.

Eg likar ikkje å leggje han under kniven, men om du meiner det er best ...

Ta han med inn, du.

Takk, Mr. Farnon. Kan eg vente her ute? Eg orkar ikkje å sjå på.

Det er klart.

Ein penny for tankane dine.

Eg trudde det ville kjennast annleis å vere heime att. Nærmare mor, kanskje.

-Men lenger borte frå James. -Merkeleg nok, ja.

Eg må sjå framover, far.

Skeldale er heimen min.

Eg vil vere der når han kjem heim. Med babyen.

Det forstår eg.

Det er ikkje enkelt å få postmannen opp hit, så du kan tenkje deg med jordmora.

Vil du gjere noko for meg?

-Gå til dokteren med det kneet. -Det skal eg.

Viss det får deg til å slutte å mase.

Det gjekk fint. Eg sender svulsten til analyse, men han er nok godarta.

Hei, gut!

-Eg veit ikkje kvifor eg var så bekymra. -Vi vil ikkje gjere dei vi er glade i, noko vondt.

Men av og til må det til, diverre.

Det var godt gjort av deg å kome hit i dag.

Takk, Mr. Farnon.

Eg er glad du tok han med hit. Korleis er det med han?

Det kjem til å gå bra.

Det er best han og eg reiser så raskt som råd. Til the Lakes, meiner eg.

-Alt tatt i betraktning. -Eg forstår.

Ho går heilt presis.

-Farvel, Audrey. -Gerald.

Det eg meinte å seie, var ...

Takk.

Eg har blitt sprø. Kvar er røyrtonga? Har de tatt ho?

-Eg er så lei for det. -Eg òg.

Mr. Farnon, eg lurte på ...

-Har du sendt inn jobbannonsen? -Eg trefte på Mary Rudd i dag.

Søstera hennar, Winnifred, ser etter ein jobb som hushalderske.

Men ho har ei stemme som skreller måling av veggen, og ho hatar hundar.

Å ... Du store.

Det går jo ikkje.

Eg kan alltids halde fram, om det er ønskjeleg.

Det er nok den mest praktiske løysinga, alt tatt i betraktning.

-Om du er sikker. Eg forstår det om ... -Eg er sikker.

-Dersom eg har tatt deg for gitt desse åra ... -Nei då.

Det har du ikkje.

Vel, eg trur vi treng ein kopp te. Trur ikkje du òg?

Ja ... Det er berre det at ...

-Det var rart. -Du har reparert han.

Han er i alle fall i orden no.

-Det var Gerald, eller kva? -Det kan det nok ha vore, ja.

Det er klart det var.

Har du skitentøy, så kom med det. Eg tenkte å gå i gang med ein vask.

Hamn. Det er det tiande ordet mitt. Det betyr at eg har vunne.

Umogleg.

-Greitt, den skal du få. -Sånn, ja.

Best av tre?

Du hadde flaks der.