Original subtitles

Norske tekstar: Britt Høyland

-Kløtsjen, Richard! -Eg koplar frå girkassen.

Nei, den andre foten.

Ta den tida du treng.

-Kløtsjen først, så i gir ... -Eg kløtsjar.

Begge hendene på rattet!

-Dette står ikkje i handboka. -At det er andre køyretøy på vegen?

I boka verka det så enkelt!

-Eg greier ikkje dette! -Jau då.

Vil du vere dyrlege i dalane, må du det.

Korleis kan du framleis vere så elendig?

Beklagar, Richard. Eg må berre ...

La oss prøve igjen.

Roleg og forsiktig.

Roleg og forsiktig.

Tyskarane trappar opp innsatsen, og Storbritannia står overfor sin største prøve.

I landets mørkaste time håpar vi at dei tapre pilotane i flyvåpenet -

- greier å forsvare landet og redde oss frå okkupasjon.

Du burde ikkje vere her oppe.

Eg veit det.

Tyske bombefly er å sjå med jamne mellomrom.

Mens folket søkjer tilflukt, tar RAF til vengjene for å utslette fienden.

Heldigvis for dykk er eg seint ute.

Det gjeld å ikkje ha hastverk. "Roleg og stødig vinn løpet."

-Eit dårleg råd om ein vil vinne eit løp. -Det er ein fabel. Skjelpadda og haren.

Ei forteljing med ein ulogisk premiss: at dyr er i stand til å føle overmot.

-Ver så snill, redd meg. -Eg er samd. Av og til må ein berre hoppe i det.

-Korleis gjekk køyretimen? -Flott! Det går framover.

Skal vi ta ein tur på puben?

-Kva med Mrs. Pumphrey? Du sa kl. 18. -Vi har berre to kveldar igjen.

Stemmer. Eg beklagar. Eg gløymde det. Det burde ikkje ta lang tid. Kanskje når eg kjem att?

James! Kan du kome inn hit?

Eg går og les.

Du veit kvifor han gjer seg så travel?

Eg gjer det same. Må ha bretta skjortene hans tusen gonger.

Vel, kva kan eg gjere?

Paien må ut ... om 40 minutt.

Eg har dekt på, du må berre koke grønsakene.

Du er fin på håret.

Jaså?

Gerald er tilbake frå The Lakes. Han skal lage middag til meg.

Skal han lage mat? Har han bedt deg heim til seg før?

Ikkje på ordentleg.

Kvifor smiler du slik? Det er berre middag. Ikkje noko meir.

Trur eg.

-Ikkje gløym desserten. -Å ja.

Og forkleet.

Alt blir som før. Å finne ein dyktig vikar var ikkje lett, men du er i gode hender.

-Og kven er det nøyaktig? -Orsak?

-Den dyktige vikaren? -Det er Richard her.

Han er ein framifrå veterinær, Mrs. Pumphrey. De kom nok berre litt skeivt ut.

Ja vel.

Tricki! No må vi ikkje gløyme manerane!

Du er klar over at han ikkje forstår deg?

Han reagerer på intonasjonen. Men det finst ikkje forsking som tyder på ei djupare forståing.

Så korleis veit han når det er nam-nam å få?

-Huda er litt irritert. Har du sett det? -Sjølvsagt.

Han er nervøs fordi onkel Herriot skal dra.

Allergi er meir sannsynleg. Mot gras eller pollen. Det renn litt frå auga.

Det er klart. Han har jo ikkje eit hjarte av stein.

Akkurat. Eg kan gi deg eit kosttilskot.

Ei essensiell feittsyre som ein finn i visse typar fisk, kan hjelpe.

Lurer han oss opp i stry, onkel Herriot? Det likar eg ikkje.

-Det er verdt eit forsøk. -Dersom du seier det, så.

-Kvar er Cedric i dag? -Han er ute i hagen ein eller annan stad.

-Eg kan godt ta ein kik på han òg. -Å, takk.

Eg ville blitt veldig glad om du kunne formidle til Mr. Farnon at han gjer det veldig bra.

Han har svært mykje å lære.

Fram til du er tilbake, kjem vi berre til å konsultere onkel Farnon.

Ikkje sant, Tricki? Ja!

-Du har knapt rørt din. -Det er ofte slik når eg lagar mat.

-Vel, eg skal ta desse ... -Nei, la dei stå.

Ver så snill, Audrey.

Eg trur eg treng eit glas brandy. Vil du ha?

Takk.

-Stor eller liten? -Liten.

Eller ... stor.

-Audrey, eg må ... -Er alt i orden? Beklagar.

Ver så god.

Du veit at eg bryr meg om deg, Audrey.

Tida vi har hatt i lag, har vore den beste tida i livet mitt.

For meg òg.

Eg hadde aldri trudd at i vår alder ...

Ein tenkjer ikkje at ein ...

... vil treffe nokon som snur om på livet, slik du har gjort med mitt.

Så då eg høyrde om skilsmissa di ...

... blei eg hoppande glad.

For eg har alltid håpa ...

Hald fram.

Det er Lillian.

-Søster di? -Ho slit veldig.

Å ...

-Eg forstår. -Ho er kortpusta heile tida.

Det er mykje verre enn ho skreiv i breva sine.

Ho greier seg ikkje så godt åleine.

Betyr det at du ...

Har du tenkt å dra?

Det er ingenting eg vil meir enn at du blir med, men eg veit eg ikkje kan be deg om det.

Du må gjere det som er best for henne, sjølvsagt, men ...

Du kjem tilbake, vel?

Eg håpar det ...

Eg veit ikkje.

Eg har fylt bensin på bilen. Full tank.

Takk. Korleis er køyringa til Carmody? Kan han sleppast laus åleine?

-Nesten. -Kva pokker skal eg med nesten?!

-Det går framover. Eit par veker til ... -Det er ikkje ei stridsvogn!

-Han nærmar seg. Sakte. -Sakte, nesten ...

-Eg tar han med og ser sjølv. -Er det lurt?

-Kvifor ikkje? -Kanskje eg bør gjere det. Eller Helen.

-Mindre risiko for sprengde trommehinner. -Eg er kjend for tolmodet mitt.

Om han ikkje kjem seg rundt, kva gjer han her?

-God morgon! Kven? -Vi tar ein køyretur.

La oss sjå kva du er laga av.

Berre prøv å halde deg roleg.

-Raskare! Du køyrer som ein gammal knark. -James sa eg skulle køyre sakte.

Ikkje tenk på det. Gjer som eg seier, så går det bra.

Det handlar om sjølvtillit. Når du skjønar at alle andre på vegen er idiotar, er det grei skuring.

Slik skal det gjerast, ja!

Sjå der, ja!

Ligg i midten, dei må sleppe deg forbi. Du er sjefen.

-Han ser ikkje ut til å vere samd. -Frå dyra sitt perspektiv er vi ein nødetat.

-Men vi er ikkje kalla ut. -Ikkje ver så pedantisk.

Ut av vegen!

Pass opp! Pass opp!

Du heldt på å øydeleggje bilen!

Kva slags tulling køyrer på den måten?

God morgon, Mrs. Pumphrey. Dette er ikkje den vanlege bilen din.

Det er helgebilen min. Var det du som køyrde som ein galning? Du skremde livet av Tricki.

-Det burde eg ha forstått. -Monsieur! Vi har eit problem.

Kjære folk!

-Er han død? -Han lever enno.

-Så vidt. -Trefte eg han?

Å nei, eg trefte han.

-Takk, Audrey. Eg hadde tenkt å gjere det. -Å, det går fint.

Eg skulle ønskje eg slapp. Eg vil berre vere her med han.

De får i det minste litt tid saman.

Kva er i vegen?

-Gerald skal flytte herifrå. -Kvar då?

The Lakes. Helsa til søster hans er blitt verre.

Det var trist, Audrey.

-Kor lenge då? -For godt, trur eg.

Eg vil ikkje miste han.

Om denne krigen har lært oss noko, er det å halde fast i det ein er glad i.

Klar til å dra?

-Mrs. H., tusen takk! -Det er berre smørbrød, kake og diverse.

-Heilt perfekt. -Ha ein nydeleg dag. Ikkje skund dykk heim att.

-Korleis gjekk det? -Han køyrde på ein katt.

Mr. Carmody bør aldri meir setje seg bak rattet. Eg treng hjelp.

-Helen, kan du bere han inn på klinikken? -Vi skulle ...

Det går bra, James.

-Det er min feil, eg følgde ikkje med. -Slikt kan skje den beste.

-Veit du kven eigaren er? -Han har verken halsband eller ID-merke.

Klørne ser fine ut. Ta ein kik, Siegfried.

Ja. Alle er intakte.

Som betyr ...

Når kattar blir påkøyrde, stivnar dei og bur seg på smellen ved å setje klørne i bakken.

-Det var ikkje min feil. -Han har eit ope brot.

Sårskade på buken. Han kan ha falle eller blitt treft av ei landbruksmaskin.

-Kva trur du? -Det står dårleg til.

Det er kanskje best å la han få sleppe.

-Eg er samd. -Eg kan gjere det.

Kva seier du til å gjere det? Som dyrlege blir du nøydd til det før eller seinare.

Du har rett. Eg tar det. Eg er ikkje mykje til nytte om eg berre skal gjere enkle ting.

Eg er lei for det, småen.

Høyrer du det?

Det er utruleg i den tilstanden han er i.

Er det verkeleg ingenting vi kan gjere?

Det er ein komplisert operasjon å få beinet på plass att. Han overlever kanskje ikkje.

-Det spørst kor mykje kampvilje han har. -Det blir uansett ei smertefull rehabilitering.

Det er kanskje best å la vere.

-Han må ikkje berre overleve operasjonen. -Han må pleiast døgnet rundt.

Eg kan gjere det. Eg kan pleie han.

Ver så snill. Eg veit det vil krevje mykje. Mating annankvar time til han blir sterk nok.

Eg veit at han kan døy. Men vi må gi han ein sjanse.

Han er heilt åleine. Han har ingen som kan passe på han. Ver så snill.

Eg er verkeleg ikkje sikker på dette.

Eg veit det.

Men vi gjer eit forsøk. Det vil kanskje ikkje gå, men vi må prøve.

Kloroform, kirurgiske instrument, saltvassløysing, sulfapulver, gasbind.

Eg hentar kokande vatn og reine handkle.

Veldig bra.

Og neste gong? Neste operasjon som treng to dyrlegar.

Og gongen etter det igjen? Carmody er ein god dyrlege.

Kanskje det, men han vil aldri kunne erstatte deg.

Du sparka meg før det var gått eit døgn. Du meinte eg var udugeleg.

Du må sjå det i auga før eller seinare. På denne tida i morgon er eg borte.

Carmody! Kom inn hit!

-Gå og ver saman med kona di. -Ikkje før eg ser at ...

Eg er visst ikkje den einaste med hovudet i sanden.

Stå der, hald den.

Det kjem til å gå bra med katten. Det lovar eg deg.

Takk.

-Å. Er ikkje du på piknik? -Går det bra med han?

Carmody! Vi hadde problem med å få beinet på plass, og han mista mykje blod. Men han lever.

-Vi har laga ei seng til han. -Oscar skal han heite.

Eg veit eg ikkje bør knyte meg til han. Men han kan ikkje berre heite "katten".

Det var Mrs. Pumphrey. Ho er heilt fortvila over Tricki.

Aldeles ikkje! Eg har ein grand danois å sjå til i nærleiken.

-Carmody og eg kan dra i lag. -Eg veit ikkje ...

-Mrs. Pumphrey har enno ikkje ... godtatt meg. -Då får du vist at du kan stå på eigne bein.

Flott! Kom igjen! Ut i bilen. Raska på!

Herregud, eg køyrer.

-Har han vakna? -Ikkje enno.

Eg lagar til litt buljong.

Og korleis går det med deg?

Opp og ned.

Vi er her, Mr. Farnon og eg.

Eg skulle gitt kva som helst for ei veke til med han.

Det veit eg.

Der har vi han.

Litt av ein dag du har hatt, småen.

-Eg veit det ikkje blei heilt som vi planla. -Helen, vi gjorde det rette.

Eg vil at vi skal vere her når han vaknar. Er det greitt? Eg berre ...

Eg trur eg har ein idé.

-Ein gong må du setje deg bak rattet igjen. -Eg greier det ikkje!

-Ikkje rart, etter at du nesten tok livet av Tricki. -Mrs. Pumphrey.

-Fint at du tok deg tid til oss, onkel Farnon. -Eg gav berre unge Carmody skyss.

Eg har ein annan avtale, er eg redd.

Eg trudde eg gjorde det klart for onkel Herriot at Tricki berre vil sjå deg.

Får eg eit ord med deg, under fire auge?

-Ja visst. -Ein liten augneblink.

-Det gjeld Mr. Carmody. -Mr. Cardomy?

-Han heiter faktisk Carmody. -Å.

Han er litt fersk, men han har talent.

Sanninga er ... Utan bror min er det så vidt det går.

Og tanken på å måtte klare oss utan James har gått ganske hardt innpå oss.

Dei forventar at vi skal vere sterke.

-Men det er ikkje alltid så lett. -Det er sant.

Vi har ikkje utsikt over dalane, men så har vi heller ingen vepsar.

-Vi kan setje oss på sofaen. -Ein har ikkje sofa når ein er på piknik.

Ein må sitje på bakken til ein mistar kjensla i baken.

-Men eg trur eg hentar ein ordentleg vase. -La dei vere, James. Det går fint.

-Svinepai? -Takk.

-Det er i orden å vere trist. -Kva meiner du?

Eller nervøs. Eller usikker. Eller kva det måtte vere.

Eg vil berre at du skal vere ærleg med meg.

Greitt.

Dette er veldig ubehageleg.

Golvet, meiner eg.

Du har rett. Det får bli senga.

Kom igjen, James.

Vi plar snakke saman, eg og du.

Men du ter deg som om du ikkje skal reise i morgon.

Det har blitt mykje verre etter nær-døden-opplevinga. Han blei traumatisert.

-Eg trur han er blitt redd bilar for alltid. -Har du gitt han kosttilskotet?

Han likar det ikkje. Skjønar eg godt, det stinkar ansjos.

-Det er for helsa, ikkje eit gourmetmåltid. -Han vil ikkje ete det.

Eg forstår, Mrs. Pumphrey. Han og Cedric er som familie for deg.

-Det stemmer. Dei er det. -Alle veit at du tar deg godt av han.

Tenner og gommar er friske. Og pelsen er uvanleg mjuk.

Det kjem nok av den nye sjampoen. Han er dyr, men han fortener litt luksus.

Eg trur vi har funne problemet.

Den nye sjampoen irriterer nok huda. Sjå om det hjelper å gå tilbake til den gamle.

Eg kan vel alltids prøve det.

Takk.

-Eg skal be François køyre fram bilen. -Orsak?

Du sa du ikkje kunne setje deg bak rattet att. Det går ikkje.

Når Mr. Herriot er borte, må du gjere din del. Så eg skal gi deg ein køyretime.

Eg trur ikkje det er ein god idé. Eg kan ikkje køyre ein Rolls-Royce.

Det er berre å hive seg uti det. Det er det einaste som fungerer.

Tenk om eg kolliderer. Eller skrapar han opp. Eller ein fugl skit på han.

Ta deg saman no, vi skal berre på ein liten køyretur.

-Korleis er det å sitje i baksetet med meg? -Annleis, madame.

Då set vi i gang. Ikkje nøl. Men ver ikkje uvørden heller.

-Aktsam sjølvtillit, det er nøkkelen. -No verkar Roveren som reine barnematen.

Det er poenget. Etter å ha køyrt denne, med dyrebar last og alt, er du ikkje redd for noko.

Å, ein siste ting, det viktigaste av alt: Eg vil at du skal prate med Tricki.

-Du må roe han ned. -Du vil at eg skal prate med Tricki?

Under heile turen, ja.

OK, Tricki.

Då ... køyrer ... vi.

Som du ser, forlèt vi no Pumphrey Manor. Eller for deg er det vel berre heime.

Greitt. No forlèt vi godset gjennom porten på vestsida. Eller er det sørsida?

Det er ein ganske vanleg port. Typisk for arkitekturen i området, vil eg tru.

Dalane blei forma av is som eroderte kalksteinen.

Ein sedimentær stein forma for millionar av år sidan av restane av sjødyr. Det er alt eg veit.

Sjå, der er nokre sauer.

På venstre sida har vi ... tre, for det meste. Slike bøketre kan bli to—tre hundre år gamle.

Desse er nok yngre ...

Og så var vi heime att. Uskadde, alle som ein.

-Ser du? Ikkje ei skramme. -Var det greitt?

Eg var så opptatt av kva eg skulle seie, at eg gløymde å tenkje på køyringa.

Det var i grunnen planen min.

Sjå på han.

No er han heilt avslappa.

Takk, Mr. Pumphrey. Du har gjort meg til ein god sjåfør.

Vel, eg vil ikkje trekkje det fullt så langt.

Men heldigvis må du ikkje vere ein god sjåfør. Du må vere ein trygg sjåfør.

Kom, Tricki! Vi har ting å gjere. François, kan du køyre onkel Carmody tilbake til Darrowby?

Ja visst, madame.

No vaknar han.

Hei, Oscar.

Velkomen til den nye heimen din.

No blir alt bra, takka vere James.

Takka vere deg.

Då eg melde meg til teneste saman med Triss ...

... var det riktig av meg.

Det var ei vanskeleg avgjerd å ta, men eg var ikkje i tvil.

Men veldig mykje har endra seg sidan då.

Byane våre blei ikkje bomba.

Du var ikkje med barn.

Og hadde du vore det, veit eg ikkje ...

Eg beklagar.

For kva då?

For at eg lèt deg i stikken.

Du vågar ikkje å beklage. Du lèt ingen i stikken.

Vi tar avgjerder saman. Og denne var ikkje annleis.

Det du gjer, er fantastisk.

Og eg er veldig, veldig stolt av deg.

Beklagar at vi aldri kom oss til Sutton Bank.

Dette var heilt perfekt.

Eg ville berre ha deg for meg sjølv.

No kan du gjere nytte for deg og hente litt buljong.

Hei! Korleis har du det?

-Er du framleis oppe? -Fekk ikkje sove.

Då er vi to.

Kveldsdrink?

Takk.

-Skål. -Skål.

Er du pakka og klar?

Pakka, men ikkje klar. Ikkje på langt nær.

Nei, det er vel så.

Hugsar du då eg kom hit?

Sambygdingane dine skjenkte meg så full at eg bytte om to kattar.

-Eg heldt på å kastrere feil katt. -Mrs. Dinsdales katt hadde skabb, -

- og mista nesten manndomen.

-Eg var nær ved å sende deg heim. -Sjølv om du ikkje gjorde det, var eg livredd.

Eg følte verkeleg at eg var ute på djupt vatn.

-Det gjer eg no òg. -Det er i orden å vere redd.

Det ville vore rart om du ikkje var det.

Kan eg spørje om noko?

Då du drog i krigen ...

Korleis takla Evelyn det?

Vi skal passe på henne, James.

Og barnet.

Det lovar eg deg.

Takk.

Så! Eg synest det er vår plikt som patriotar å tømme flaska.

Drikk opp. Då blir du betre.

Så flink gut! Flink gut!

Eg veit du er redd. Men det kjem til å gå bra.

Vi skal kome oss gjennom dette saman, vi to.

Kor lenge har du stått der?

Eg er glad vi redda han. Takka vere deg.

Hei sann.

Audrey!

-Eg vil ikkje miste deg. -Og eg vil ikkje miste deg. Men eg må dra.

-Då blir eg med deg. -Meiner du det?

Eg får snart skilsmissepapira, og då kan vi dra saman.

-Det er eit stort offer ... -Dette er vår sjanse til å vere saman.

Og tar vi han ikkje, kjem vi kanskje alltid til å angre på det.

Vil det seie at vi er ... forlova?

Det gjer vel det.

Vi bør nok kome oss av garde. Helen er på veg ned.

Beklagar, men Mr. Metcalfe har ein gris med magetrøbbel.

-Det går bra. Eg hatar uansett avskjedar. -Carmody!

To spørsmål, Carmody. Nummer éin: Kan du besøkje Mr. Metcalfe? Sjuk gris.

-Klart det. -Spørsmål nummer to:

Vil du bli her litt lenger enn planlagt? Mrs. Pumphrey seier du ikkje er udugeleg.

-Det er vel ein slags framgang. -Svært gjerne.

Av stad, ikkje la Mr. Metcalfe vente!

-Richard. -James.

-Du får halde styr på dei. -Eg skal gjere så godt eg kan.

-Vi får kome oss av stad. -Eg går og ser kvar det blir av Helen.

Eg orkar ikkje bli med til busshaldeplassen. Kan vi ta farvel her?

Det er klart.

-Eg er berre eit par fylke unna. -Fem fylke.

Eg skal skrive. Og prøve å ringje.

Så ofte som du kan, er du snill.

Du kjem til å bli ei fantastisk mor. Eg har aldri vore så sikker på noko i heile mitt liv.

Gå. Før eg byrjar å gråte.

-Vil du passe på Helen? -Sjølvsagt.

Til og med når ho ikkje lèt meg få lov.

-Det blir ikkje det same her utan deg. -Berre det er det når eg kjem heim att.

Ikkje la krigen endre deg.

Det skal eg ikkje.

Eg er stolt av deg, James. Det er vi alle saman.

Kva har du der, Jess?

Til babyen

Ei raud, raud rose er ho lik som ut i juni skein,

min kjærast, ho er lik ein song som tonar klår og rein.

Så kjær er du, min vakre ven, slik rår du alt mitt sinn,

at eg skal elska deg endå til alle hav kverv inn.

Til alle hav kverv inn, min ven, og alle berga brenn,

så lenge skal eg elska deg som tid og sandkorn renn.

Og far du vel, ei lita stund far vel, du eg har kjær,

og eg skal koma att, om så ti tusen mil frå her.

"A red red rose" av Robert Burns gjendikta av Johannes Gjerdåker.