Original subtitles

Tien weken geleden bracht ik twintig bekende Vlamingen samen

in een kasteel in Frankrijk voor een spel over goed versus kwaad.

Ik heb heel de dag tegen jou gelogen.

Dit gaat ver, hoor.

Ik viel echt van mijn stoel, hè.

Ik voel mij nu gemanipuleerd.

Wacht, Jonatan. Even...

Godverdomme.

Ja, jongens.

Nee, nu ben je het aan het omdraaien.

Fuck.

Vandaag breng ik hen hier, in de Plantentuin van Meise,

in het kasteel van Boechout, weer samen

om terug te blikken op dit intense avontuur.

Verradertjes van mijn hart.

Ik heb ook wat rare gevoelens. - Een raar gevoel, hè.

Eerst kijken we nog met z'n allen naar die allerlaatste aflevering.

U zag vorige week al hoe die afliep.

Ingeborg, ik heb jouw naam opgeschreven.

De ontmoeting van het jaar.

Met heel veel liefde.

Ingeborg, voor mij ben jij pure liefde.

Ik ben verplicht moeten overstappen naar the dark side.

Halverwege het spel heb ik een uitnodiging gekregen...

om next level mee te spelen...

en geen moment spijt van gehad.

Ik was de OV, de originele verrader.

Oh, wat fijn dat ik erbij ben om dit te weten.

Ingeborg, ik hoop dat je het mij kunt vergeven.

Die ontknoping beleven de kandidaten nu voor het eerst samen met mij.

Ik krijg alweer zweetpollekes.

Ik stem tegen de goesting op Ender.

En ik dacht: Ik doe eens iets anders.

Mijn favoriete wasverzachter, Sean.

Ingeborg, nee.

De laatste onbeantwoorde vragen, de nooit vertelde verhalen

en de exclusieve beelden,

het zal vanavond allemaal aan bod komen.

Zeg de waarheid, William. Het is belangrijk.

Je hebt Wouter en ook mijn man vermoord.

Dat heeft heel kort, maar heel heftig iets met mij gedaan.

Oprecht sorry.

Welkom bij de reünie van De Verraders.

Wat een finale. Wat was dat?

Het plan was om met de drie verraders over de meet te komen

en dat is wonderwel gelukt. Hoe voelt dat eigenlijk?

Gigantisch veel spanning, hè. Het was op dat moment zelf...

Je kop ontploft.

Af en toe echt error in dat hoofd.

Maar uiteindelijk was het doel om met die drie over de streep te komen

en als dat dan lukt... Ja, feest.

Maar hebben ze verdiend gewonnen? - Zeker.

Het zal wel zijn.

Met de pony van Troje als de OV, de original verrader.

Wat een parcours, William.

Aan wat heb je dat eigenlijk te danken, die winst?

Op de juiste momenten kunnen meegaan,

op de juiste momenten kunnen tegenspartelen.

William, jij zat op een bepaald moment, op een kantelmoment in de reeks,

alleen in het torenkamertje, want Lotte en Jonatan waren verbannen.

Alle kijkers dachten toen: Dat komt niet meer goed met de verraders.

Wat dacht jij toen?

Ja, ik dacht dat ook. - Had je het moeilijk toen?

Ja, toch... Ja, toch wel.

Ik had het gevoel van niet. Toen ik dat zag als kijker nu,

dacht ik: Die is blij, jong. Hij heeft het kot voor zichzelf.

Hij gaat nu alles zelf beslissen.

Klap. Zeg de waarheid, William.

Het is belangrijk dat je gezien wordt in jouw waarheid.

Ja, natuurlijk is het een voordeel... - Je was een beetje blij. Zie je wel?

om volledig opnieuw te kunnen beginnen, want je kent die groep al een beetje.

Dus je kunt... Je voelt al een dag of twee...

Je hebt dat toen ook letterlijk gezegd: Ik kan het nu heropbouwen zoals ik het wil.

Je hebt het ook gedaan. Je hebt Sean gechanteerd en jij werd verleid, Roman.

Maar toen ik jullie van de kamer kwam halen,

was ik nog niet zo zeker of jullie wel ja zouden zeggen.

Oh, my god.

Oh, nee. Nee, nee, nee.

Dit is even een heel slechte droom.

Ik wilde dit echt niet. Ik denk geen enkele bondgenoot.

Fucking hell.

Als die Staf vannacht aan mijn deur staat, echt waar... Nee.

Ik slaap op de benedenverdieping. Ik spring uit het raam.

No fucking way. Mij niet bellen. Echt, nee. Nee, jong. Nee.

Ik wil dat niet.

Veel zin hadden jullie er echt niet in.

Ik kom jullie van die kamer halen en ik denk:

Die gaan allebei gewoon zeggen: No way, ik ga dat niet doen.

En dan toch in de kelder, als je dan de eed aflegt, zeg je ja.

Wanneer maak je dan die klik? - Die klik? Dat wandelingetje.

In dat wandelingetje? - Stafke, luister nu goed naar mij.

Ik ga luisteren. - Ze liegen.

Ze liegen en ze geloven hun eigen leugens, zelfs na het spelletje.

Ze zijn nu geen verraders meer. - Hij wou het heel graag.

Zeg nu gewoon de waarheid, Roman. Het gaat bevrijden.

De waarheid. - Zeg de waarheid.

Ik wou dat wel doen.

Alsjeblieft. - Ik wist het.

Ingeborg, we hebben ook veel vragen gekregen van kijkers die zich afvroegen:

Zou Ingeborg verleid kunnen worden? - Nee. Dat is het verschil.

Ze liegen. Ze liegen, zelfs na het spelletje.

Je zou niet verleid kunnen worden? - Echt niet. Nee.

Waarom niet? - Principe.

Het ding is, in het begin van het programma zeg jij elke week opnieuw:

Het is een spel tussen licht en duister. - Juist.

Weet je? Dus als je wilt winnen met in dat licht te blijven staan,

dan moet je je niet laten verleiden. Voilà.

Heeft er iemand een zonnebril bij? Want haar licht schijnt in mijn ogen.

Viel de rol van verrader jullie zwaarder dan die van bondgenoten, Roman?

Je hebt die eerste paar dagen oprechte vriendschappelijke relaties opgebouwd

met mensen en die moet je dan ineens een mes in de rug steken.

En dat is moeilijk. Ik heb het er echt heel moeilijk mee gehad

om bijvoorbeeld een Ingeborg en een Julie te beliegen en te bedriegen.

Dat werd niet altijd getoond, maar dat is echt moeilijk.

Sean, hoe was dat voor jou?

Bij mij was het echt van moeten, en dat meen ik ook echt:

Ik zou mij nooit hebben laten verleiden

omdat we op dat moment ook heel sterk bezig waren met de bondgenoten,

dus ik zou niet hebben geweten waarom, maar toen ik gechanteerd werd,

heeft het, denk ik, een goeie dag geduurd

tot ik terug in het torenkamertje stond met William

en de trots zag in zijn ogen van: Voilà, zie je dat je het kunt?

Ik zag de leermeester voor mij en ik dacht: Ja, we zijn goed bezig,

het kan ook leuk zijn en ik kan het vooral spelen...

Ik denk dat je dat ook ziet doorheen de rest van de afleveringen.

Je komt in vorm. - Door mezelf te blijven

en door dan te merken van: Ah, oké, ik hoef niet per se plots te veranderen

of een andere gedaante aan te nemen. Ik kan het gewoon op die manier uitspelen.

Ik wil het ook even hebben over het staalhard liegen van Roman.

Het begint in de bar tegen Julie

en daarna tegen Ingeborg. - Nee, nee.

Ben jij al negen dagen toneel aan het spelen tegen mij?

Nee. Oké? Nee.

Ik vraag het. - Nee. Nee.

Alles in mij, maar echt alles in mij, wil zo graag dat jij een bondgenoot bent.

Maar echt.

En ik vind het helemaal niet erg als je verrader bent ook.

Zover ben ik ook. - Oké.

Want... Ja, ik heb daar ook vrede mee.

Oké. Ingeborg? - Ja.

Ik ben echt een bondgenoot. - Echt?

Ja, ik ben echt een bondgenoot.

Ongelooflijk. Ik weet, Roman, dat je een acteur bent,

maar dit is toch nog een stapje verder. Niet?

Ik heb erover nagedacht en we hebben er ook al over gesproken.

Op den duur werd dat hoe ik op een fictieset sta.

Dat is drie, twee, één, actie.

En je liegt en je bedriegt en je gaat daar vol in.

En dan probeer je dat terug af te zetten, maar ja,

dat was gewoon vol opgaan in die rol.

Wat doet dat met een mens, Ingeborg? - Dat is verschrikkelijk.

Dat is nu een jaar geleden... - Is daar iets van blijven hangen?

Daar is heel veel van blijven hangen.

Eigenlijk niet net na de opnames... - Ik merk het zo'n beetje, Ingeborg.

Als jij je onveilig voelt, mag je altijd opschuiven.

Kunnen wij wisselen van plaats?

Ik probeer samen met mijn achterban closure te krijgen.

Ik zit er weer tussen. - Dus ik moet even volle bak gaan nu,

want het ding is: Toen we terug thuiskwamen na dit avontuur,

was de sfeer die van de laatste dag.

Ik was eigenlijk een zeemvelletje, gelukkig en blij,

maar nu zie ik dus al die afleveringen met al die dagboekfragmenten.

Wow. Dat is zo heftig.

En ik ben een beetje meer in wantrouwen. Nog niet heel veel, maar wel meer,

en ik vind het zo onaangenaam.

Op Instagram postte je zelfs een foto over Roman met de titel:

De koala en het reptiel.

Je moet ons dat heel even toelichten, denk ik.

Wel... - Ik zie twee keer Roman.

Ik vind het goed.

Ik kwam daarbij omdat ik dat aan het verwerken ben.

Ik geloof graag in het goeie van mensen,

dan verzacht ik het al een beetje voor mezelf.

Maar ik had ook zoiets: Oké, werk eens met Roman.

Roman was heel close met mij en hij voelde altijd als een koalabeertje zo.

En ik dacht: Oké, hoe is hij dan geëvolueerd, terwijl ik dat nu bekijk?

Als iemand heel koudbloedig.

Dus koudbloedigen, dat zijn reptielen. Dus ik had zoiets: Dat is een reptiel.

Hoe kwam dat bij jou binnen, Roman?

Dat heb ik toen bij de ronde tafel gezegd en daar had ik meteen spijt van.

Dan moet ik me meteen excuseren aan die verraders.

Ik wil daar even op inpikken. Ik snap dat ook wel.

We hebben ook wel echt lelijke dingen gedaan met momenten.

Je speelt met mensen hun hoofd en hun gevoel.

We hebben letterlijk leed veroorzaakt, dus ik snap dat dat heel heftig is.

Daarom ook echt oprecht... Dat is het woord van de reeks, blijkbaar.

Oprecht sorry voor alles wat we gedaan hebben.

Het is en blijft een spel. - Ja.

Maar alles wat eronder zat: de connectie, de vriendschap, de liefde,

dat was allemaal echt, echt waar. Echt waar.

Jullie hebben in elk geval op een schitterende manier gewonnen.

Proficiat. Dit zijn trouwens jullie allereerste reacties

op die overwinning, net na de finale ronde tafel.

Oh. Het is gedaan. Ik ben zo blij.

Game over.

Zo, zo blij, op zo veel verschillende vlakken.

We hebben het gehaald.

We zijn met drie blijven zitten aan die tafel.

We dit it, baby. De Verraders, seizoen drie. Tsjakka.

Oh, ik ben zo blij dat het gedaan is,

dat ik gewoon normaal kan doen en mensen in de ogen kan kijken.

Echt waar, dit was echt fucking waanzin.

Verrader out.

Ik zit hier ondertussen met de grootste speurneuzen,

Dorianne, Gilles, Joris en Slongs.

Dorianne, ik val meteen met de deur in huis,

want eens jij weg was op het kasteel, is er geen enkele verrader meer verbannen.

Ja.

Hoe vaak heb jij je sloef naar de tv gegooid?

Heel vaak. Ik heb dat bij andere programma's ook, hoor.

Nee, nee. Ja, tuurlijk, dat is frustrerend,

maar ik heb ook altijd meteen empathie en begrip,

dus denk ik: Ik had dat misschien ook niet gezien. Ik snap het wel.

Het is moeilijk, heel moeilijk.

Je was wel een heel straffe speurder

en je kon vooral veel mensen achter één idee krijgen. Hoe komt dat?

Maar ja, ik denk... Dat is wat Ingeborg ook heeft

en heel hard herhaalt en belangrijk vindt: Ik denk dat ik goed mezelf kan blijven

en dat ik altijd het goeie zie in andere mensen,

dat heel hard benadruk en dat mensen dan ook sneller vertrouwen in mij hebben.

Ik weet nog dat wij in de auto zaten en je was mij aan het wantrouwen.

Plots zei ik 'Lotte' en je keek naar mij met je ogen zo...

Nu vertrouw ik jou. - Ja, dat was echt een moment.

Dat vergeet ik nooit. - Amai, dat is het beste.

Toen vertrouwden we mekaar.

We hebben in de auto nog momenten gehad dat we dingen tegen elkaar zeiden

en dat iedereen keek van: Amai, slim. En dan ben je helemaal mee.

Dan hadden we door: Dit is hier...

Dorianne, jij was Jonatan al op het spoor vanaf dag één,

maar het was Slongs die hem echt eerst het vuur aan de schenen legde.

Dat was goed. - Waarom vond jij Jonatan zo verdacht?

Iemand die volgens mij zichzelf er probeert uit te lullen,

gaat heel hard zijn best doen om zo oprecht mogelijk over te komen.

Oprecht. - En ik denk...

Ik weet niet of dat gewoon Jonatan zijn go-to woord is voor alles wat hij doet,

maar hoeveel keer die jongen 'oprecht' heeft gezegd...

Oprecht veel. - Dat wordt dan verdacht.

Hij is op dit moment in een ander land, namelijk in Disneyland,

maar we hebben hem aan de lijn. Goeienavond, Jonatan.

Hey. Goeieavond.

Jonatan, ik begrijp dat jij de bondgenoten niet meer onder ogen durft te komen.

Ben je gevlucht naar Disneyland? - Inderdaad, exact.

Ik zit hier al een uur op een steen, gewoon lekker bij Donald Duck en Mickey.

Zeg, hoe komt het volgens jou dat je zo snel door de mand bent gevallen?

Ik denk dat ik gewoon mijn mond moest snoeren.

Want ik heb veel te veel gepraat

en daardoor kwam het er een beetje meer uit, of zo.

Over het woord 'oprecht', dat weet ik niet, want dat zeg ik oprecht wel veel.

We vroegen ons af hoe vaak Jonatan het woord 'oprecht' echt heeft gebruikt.

O, nee. Heb je daar een compilatie van? - Tuurlijk, Jonatan.

Ik heb echt oprecht veel zin om eraan mee te doen.

Het is precies het onschuldigste seizoen, vind ik. Oprecht.

Ik ben een mega-flapuit. Echt oprecht.

Er gaan sommige mensen zich verklappen, sowieso.

Vooral mensen die de hele tijd het woord 'oprecht' gebruiken.

Ik dacht echt oprecht: Wat is dit?

Ik zeg oprecht supervaak 'oprecht',

omdat ik het oprecht leuk vind om hier oprecht te zijn.

Nee, echt. Ik meen dat oprecht.

Slongs heeft tegen mij gezegd dat ik heel vaak 'oprecht' zeg.

Ik zei gewoon 'oprecht'.

Ik ga heel eerlijk zijn, oprecht.

Ik was oprecht niet aan het liegen.

Wat ik oprecht een beetje jammer vind...

Ik ga dat oprecht pijnlijk vinden.

Echt superveel oprecht, oprecht, maar ik zeg dat oprecht veel.

Ik voelde me oprecht aangevallen.

Ik was echt oprecht bang.

Ik vond het superleuk om jullie allemaal te leren kennen, oprecht.

En ik heb er drie afleveringen in gezeten. - Exact. Zo vaak heb je dat woord gezegd.

Maar wat mij ook opviel, is dat jouw invloed op de groep heel groot is,

want na jouw vertrek verspreidde het woord 'oprecht' zich

als een virus in het kasteel.

Als jij een verrader bent... - Nee, oprecht niet.

Ik denk oprecht dat het...

Dat die echt oprecht...

Ik weet het oprecht gewoon niet. Oprecht.

Als het oprecht is, dan was mijn troosten ook oprecht.

Die tranen waren wel oprecht.

Ik merk dat een aantal mensen wel oprecht geloven in mijn verdriet.

Ik denk dat het wel oprecht is.

Ik heb je oprecht graag.

Je moet zoeken naar wie oprecht blij is. Maar Ender was niet oprecht blij.

Het klonk allemaal zo oprecht.

Dat kan oprecht zijn, omdat je emotie zo oprecht was.

Oprecht.

Ik zag Roman ook oprecht spartelen. - Is dat oprecht?

Oprecht, mijn zelfvertrouwen is hier echt elke dag minder aan het worden.

Julie, straks start de middagshift. Gaat de middagploeg aan het werk?

De kans is zeer groot dat zij niet zullen werken.

Mensen zijn echt oprecht bezorgd om hun toekomst.

Oprecht, Jonatan, je hebt echt iets in gang gezet.

Ja, zo blijkt inderdaad.

Ik denk dat dat woord gewoon lekker in de mond valt bij iedereen.

Je was in ieder geval de meest enthousiaste verrader,

maar de reactie bij de bondgenoten toen jij bent ontmaskerd,

was nog veel enthousiaster.

Dit is gefilmd met een gsm van een medewerker net na jouw verbanning.

Jonatan, er werd gedanst op je graf. Wist je dit?

Ik had wel zo'n vermoeden, maar ik had ook wel het gevoel toen ik wegging dat...

De vibe met iedereen zat wel goed,

dus het was voor het spel goed dat er een verrader uit was,

maar niet specifiek op mij persoonlijk. Ik kwam wel met iedereen goed overeen.

Merci om even in te bellen. - Tuurlijk.

We hebben oprecht genoten van jouw rol als verrader.

Dank je wel, Jonatan.

Dank je wel. Saluutjes.

Eens Dorianne weg was, ging het van kwaad naar erger met de bondgenoten,

want Joris groef al snel zijn eigen tunnel

en voegde zich daarbij in de eregalerij der tunnelaars.

Na Dirk Draulans in seizoen één, Hendrik Vos in seizoen twee

was de tunnel van dit seizoen voor Joris Brys.

Ik wil mij nu al excuseren dat ik hier als een koning in deze stoel zit,

maar ik voel mij even de koning te rijk.

Dus Wouter, wij hebben de derde verrader. Honderd procent.

Honderd, hè. Tweehonderd.

Isabelle. - Jullie zijn zeker?

Honderd. - Ik ben honderd procent zeker.

Ik zou al mijn spaargeld zetten op één iemand,

de derde verrader: Isabelle.

Het is dom. - Niet waar, hè.

Het is heel dom.

Ik ben een bondgenoot. - Dat is niet waar.

En het blijft pijnlijk, hè, Joris? - Ça va.

Ça va, het doet je niks?

Heb je daar veel reacties op gekregen en veel spaargeld verloren ook?

Ik heb daar enorm veel reacties op gekregen

en de meest voorkomende reacties waren bankrekeningnummers.

Is het echt? Meen je dat?

Ik heb echt heel veel bankrekeningnummers gekregen.

'Hier mag je het op storten.'

Dorianne, wat dacht jij van die tunnelvisie?

Ik zeg het: Empathie voor de mensen.

Ik begrijp dat je later in het spel daar geraakt.

En ik heb Isabelle ook verdacht, hè. Ik heb dat nog gefluisterd. Dus sorry.

Ah, het is jouw schuld? - Ik weet zelfs niet waar het begonnen is.

Nee. Waar de tunnel begonnen is, geen idee.

Ik heb mee aan de tunnel gegraven.

Gilles, jij was de man van de vele theorieën.

Hoeveel redeneringen heb jij opgeschreven in je schriftje?

Echt honderden. Maar zodra ik wist dat ik ging meedoen aan het programma,

had ik in mijn schriftje een ronde tafel gemaakt.

Ik had iedereen een nummer gegeven, dus ik wist:

Ik ben één en de rest is twee tot en met twintig.

Ik heb bij iedereen geschreven wie op wie stemt, wie wat doet,

wie zichzelf verdacht maakt, wie er dan in de wapenkamer was,

dus wie kan er denken dat een ander een schild heeft?

Word je niet gek op den duur?

Nee, ik vond het leuk om er helemaal in op te gaan

en ik voelde ook dat als ik er niet honderd procent voor zou gaan,

dat ik mij niet zou hebben geamuseerd, maar achteraf had ik wel het gevoel:

Leuk dat ik het op die manier heb gedaan en heb gespeeld zoals ik alles speel.

Kon jij hem altijd volgen, Dorianne? - Nee, eigenlijk niet.

Ik heb dat nog niet gezegd tegen jou, maar dan weet je het nu.

Wat ik schitterend vond aan Gilles,

is dat hij altijd durfde te openen aan de ronde tafel.

Ik vond dat vreselijk, maar jij had die durf.

Dat is echt een goeie eigenschap.

In de vijf minuten voor we naar eerste ronde tafel gingen,

zei iedereen tegen elkaar: Wie gaat er nu iets zeggen?

Ik had het gevoel: Gaan we daar tien minuten naar elkaar zitten kijken?

Ik dacht: Ik gooi het gewoon in de groep, zonder erbij na te denken.

Liever dat, want zo'n stille bondgenoot, wat hebben we daaraan?

Amine, jij schreef ook heel veel theorieën op in je boekje.

Wat dacht jij van zijn theorieën? Volgde jij die altijd?

Niet altijd. De eerste twee dagen...

Ocharme. - Ja, nee.

Bij Gilles dacht ik de eerste twee dagen: Ik hou je in het oog,

maar daarna zat ik met hem op één lijn qua gedachten.

Dat was ook makkelijker voor mij,

omdat ik dan niet altijd moet uitleggen waarom en wat ik neerschreef,

omdat ik iemand heb die het ook doet, maar dan op zijn manier.

En dan is er natuurlijk speurneus Slongs.

Die werd pas wakker toen Joris verbannen en Gilles vermoord waren

en vloog meteen stevig uit de bocht.

En dan zie ik Astrid daar de grote val van Shakespeare doen.

Girl, for real?

Volgens mij is Astrid misschien wel de OV.

Dames en heren, het is duidelijk, hè. - Wat?

Het is toch duidelijk? Ender en Astrid.

Het is toch duidelijk? - Astrid niet.

Astrid volledig wel. - Nee.

Ender en Astrid, jawel.

Iedereen zo: Oh, nee. Ingeborg, dat gaat niet.

Ik weet het niet.

Tot hiertoe ben jij wel ongeveer de enige die ik 90 procent vertrouw. Echt waar.

Ik word er ongemakkelijk van. Stop met dat te zeggen.

De kleine leeuwin is wakker en eens zij uit haar holletje is,

is het moeilijk om die er terug in te krijgen.

De leeuwin zat in het verkeerde holletje, denk ik, Slongs.

Wat is je verklaring?

Wel, ik dacht: Het is aan mij. - Voilà.

Volledig ernaast.

Volledig alles... - Maar je hebt het gedaan.

Maar ik heb op z'n minst gedaan, zoals jij zegt.

Ik zou het mezelf niet vergeven hebben...

Ze zeiden: In het begin was jij zo de hele tijd op de achtergrond.

Te veel kippen in één hok die kakelen, dat werkt niet.

Ik heb wel geleerd van: Ik ga even wachten met kakelen.

Ik bedoel dat niet slecht, hè. - Nee, nee.

Maar als je allemaal door elkaar kakelt, dan gebeurt er helemaal niks meer.

Dus dat was mijn moment om te beginnen kakelen zoals een kip zonder kop.

Joris, hoe heb je die zoektocht van Slongs van thuis uit bekeken?

De eerste aflevering na mijn exit met heel veel empathie.

Zo van: Ik ken het, I feel you.

En daarna heb ik mijn sloef gepakt en naar de tv gegooid.

Dan dacht ik: Allee, komaan.

Straks ga ik het bijleggen met Ingeborg en tonen we ongeziene beelden,

zoals een heel persoonlijke mea culpa van Sean aan het adres van Joris.

Joris, vriend, het is hier de Sean. De Peppi of de Kokki.

Maar dat is voor zo meteen. Tot zo.

Welkom terug bij de reünie van De Verraders,

waar ik samen met alle spelers terugblik op dit bijzondere avontuur.

Ik zit hier ondertussen met Wouter, Ingeborg, Sofie en Hans aan de tafel.

Wouter, jij bent de oudste en dus de meest wijze van het gezelschap.

Dat weet ik niet.

Hoe heb jij je eigenlijk voorbereid op je deelname aan De Verraders?

Ik was eigenlijk vooral gefascineerd door het unieke, psychologische experiment:

met twintig mensen die je niet kent ergens in stappen en je weet dat er

één belangrijk element van groepsvorming, namelijk vertrouwen, wordt weggenomen.

En wat doet dat met mensen? Ik heb daar heel veel uit geleerd.

Wat is zoiets wat je echt geleerd hebt?

Ah, ik heb geleerd dat vertrouwen tussen mensen fundamenteel is

en dat de verraders zijn gewonnen.

Dat is heel paradoxaal, omdat ze zijn blijven investeren in vertrouwen.

Wij, de bondgenoten, hebben vooral geïnvesteerd in oplossingen zoeken

en plannetjes bedenken. En daardoor zijn we uit de bocht gegaan

en de verraders, William, maar ook Sean en Roman,

hebben altijd goed die balans bewaard tussen zoeken,

maar ook een klein beetje verdacht, maar niet te verdacht.

Wij waren daar niet mee bezig. Wij hebben gewoon gespeeld.

Dus dat element vertrouwen, ja...

Ingeborg, je bent wel één van de meest energieke spelers

van alle seizoenen van De Verraders.

Vanwaar komt die energie? Je bent een vat energie, hè.

Ja, ik speel ook zo graag. Ik meen dat dus echt, hè.

Is dat het kind in jezelf? - Ja, ja, dat is dat kind.

Als ik kijk naar De Verraders, vind ik die spelletjes niet zo leuk,

maar als ik in De Verraders zit, vind ik die spelletjes heel leuk.

Dan zijn we even uit heel dat gepraat en dat strategie-denken en...

Ingeborg is één en al emotie

en Wouter blijft altijd rustig, hadden we net gezegd.

Meestal, toch.

Kijk maar eens naar deze nog niet eerder vertoonde beelden.

Wauw. - Bravo.

Allee, jong. Die kennen dat allemaal vanbuiten.

Oh, Woutertje.

Ik zie je graag.

Dat is wat? - Tranen zijn de bloemen van de ziel.

Bond zonder Naam, maar het is echt, hè. - Nee, nee.

Wouter, je krijgt er weer tranen van in je ogen.

Hoe komt dat? Was dat door het spel?

Nee, dat heeft met het spel niks te maken.

Eén van mijn kleindochtertjes, Nico, zingt de hele dag Let It Go en...

En dat was dan zo lang geleden dat ik ze gezien had en...

Ja, ze zit daar toch in een snelkoker, je hebt geen contact,

je bent moe en je hebt een glas gedronken.

Dat is fucking echt dit.

Was het een beetje heimwee op dat ogenblik?

Ja, natuurlijk. En ja, alles, hè.

En ook de muziek, want ik weet dat dat een heel mooi moment was.

Er is dan ook nog een ander liedje door Astrid gezongen

en dat tilde ons ook een beetje uit de modder, hoor.

Jij hebt ons toen echt geholpen om even... - Om zo...

Ja, weer voor die bondgenoten, om gewoon even samen te zijn

en te genieten dat we samen zijn.

Wouter wordt uiteindelijk vermoord met een kus

en dat leidt tot dat ene moment

waarop Ingeborg heel Vlaanderen, inclusief mezelf, totaal verbaast.

Echt, hè. Godverdomme. Meen jij dat nu?

Rustig aan, Ingeborg. - Staf Coppens.

Mijn enige zekerheid hier nog.

Ik pak jullie, jongens. Ik pak jullie.

Bondgenoten, als ze Wouter Torfs raken, raken ze mij.

Als er durft één verrader in de buurt komen...

ik spuug erop, hè.

Ik word al de vrouwen vol gif.

Ingeborg, heel eerlijk: Ik kom aan bij dat ontbijt

en ik weet heel even niet wat ik zie op dat ogenblik.

Ik sta daar en ik denk: Ik moet even uitleggen wat de dag brengt.

En ik zag Ingeborg boos

en in mijn hoofd zijn dat twee dingen die niet kunnen: Ingeborg en boos.

Dus ik zie dat en ik denk zelfs één moment:

Dat is niet echt. Ze daagt me nu uit, of zo.

Maar dat was wel echt. Het was frustratie of dat was...

Onrecht, hè, Stafke Coppens.

Ja, maar het is bijgelegd. Toch? - Ah ja, het was bijgelegd.

Ja, maar ja, je rakelt het weer op. Dus dat spelletje zegt ons:

We gaan jullie een fantastisch cadeau geven:

Er gaat eindelijk eens iemand niet vermoord worden.

Nee, dat is niet gezegd geweest. - Maar ja, soit.

Luister, we hebben dat allemaal zo gehoord.

Als er geen conclaaf is, is er geen moord. Zo simpel is het.

Begin niet hè, jij. Het is onrecht. - Jij kent Ingeborg al langer dan vandaag.

Het viel me toch ook op dat jij ook even niet wist wat gedaan,

omdat je je lach zelfs ook even moest inhouden.

Dat jij zo dacht van: Is dit echt? - We zaten daar allemaal flabbergasted.

Juist wakker. - Ja, al even wakker, maar...

En rustig gebabbeld en dan komt Ingeborg binnen. Maar dat was ook echt, hè.

Ik was dus inderdaad meteen al boos 's morgens,

dus ik heb al iets opgepikt dan. - Jij kwam binnen...

Jij kwam binnen van... - Ik kwam al boos binnen.

Baf.

Normaal zegt Ingeborg: Oh, ik heb de kaart getrokken.

Ik zie het licht.

Dit keer niet. Boos. Direct, bam.

Het zit er niet allemaal in, want je kan geen drie uur een programma maken.

Maar je zag Roland, jouw man... Je zei van:

Wouter voelde aan als mijn man hier, in deze context.

Je hebt Wouter en ook mijn man vermoord. - Ja, dat is echt.

En dat zei je.

Ik kwam bij een stuk... Wij kennen mekaar niet zo goed,

maar het is alsof we elkaar al eeuwen kennen.

Dus we moeten ook niet te veel babbelen. - Dat is straf. Je kent elkaar vijf dagen.

Pas op, wij staan wel al 15 jaar in de pers als het over meditatie gaat,

dan staan wij in hetzelfde artikel. Dus wij hebben een soort...

Je hebt elkaar nog niet echt ontmoet? - Nee, maar die afstemming was er wel.

En nog eens: Als je... En dat is wat De Verraders zo uniek maakt.

Als je daar wantrouwen in brengt,

krijg je ook de notie van wat rechtvaardig en onrechtvaardig is.

Dat ligt daar vlak achter, hè. En ja, dan ben je wie je bent

en je bent dan heel extreem en open in je emotie, en dan gebeurt dat.

Maar ik was echt wel gepakt toen ik het zag, echt.

Ik ook. Ik was even... Sofie... - Je dacht: Ik word vermoord.

Ik dacht ook: Voilà, het is mijn laatste ontbijt.

Ik ben er vanaf nu niet meer bij.

Sofie, jij hebt dat moment thuis op de tv gezien. Wat dacht jij toen?

Van thuis uit kijken, vanaf de zijlijn, is echt verschrikkelijk.

Op dat moment wil je daar echt zijn en nog eens zeggen: Ingeborg, rustig.

Wat jij wel gedaan hebt.

Ja, op een bepaald moment heb ik gezegd: Ingeborgje, nu stoppen.

Ik wil wel nog even iets rechtzetten,

want nu lijkt het alsof ik nooit rustig ben.

Ik ben heel vaak, heel vaak rustig.

Alleen hebben wij het nog niet meegemaakt.

Dus allen naar De evolutie in Brugge.

Dan ga je een ander aspect van mijn persoonlijkheid natuurlijk zien.

Nu, toch hadden we nog een ander moment. Het was trouwens niet de enige uitval,

want er moet op een avond iets heel speciaals gebeurd zijn.

Oh, interessant. - We hebben er geen beelden van,

maar de ochtend nadien werd het druk besproken.

Wat was dat vannacht?

Ze was precies aan het bevallen van een demon.

Dat is ook gebeurd. - Je hebt dat niet gezien?

Echt waar, dat schreeuwen.

Die lachte ook zo.

Ik heb dingen gezien vannacht die ik nooit meer ga verwerken.

Oh, tof. - Wat is daar gebeurd?

Ja, dat heeft alles te maken met de verbanning van Isabelle.

Daar zijn we zo collectief de mist ingegaan

en dat was onze eerste keer falen,

want we waren zo goed bezig met Lotte en Jonatan.

Dus we zaten in een trip, mannekes.

En nu de volgende, Isabelle, na zes afleveringen is het gedaan.

Naar huis. Nee, we blijven nog wat hangen. Heerlijk in dat kasteeltje.

Isabelle was dus helemaal geen verrader, maar dat had je al door.

Wij waren zo ongelooflijk teleurgesteld en sommige mensen verdoven dan dat gevoel.

En ik doe dat dan niet. Ik ontlaad. Echt waar, dan gooi ik er alles uit.

Ik brul dan veel, ik stamp. - Gebeurde dat op je kamer of...

Nee, nee. - We hebben dat gewoon daar gedaan.

Op het terras.

Het was in de openlucht. - Jullie hebben dat allemaal gezien?

Nee, ik kom in de bar aan en Julie, die hier helaas niet aanwezig is,

komt naar mij: Hans, er is een probleem. Ingeborg is zichzelf verloren.

In ieder geval, wij hebben ongelooflijk genoten

van alle oprechte emoties die jullie daar hebben getoond.

Dank jullie wel daarvoor, echt waar.

Ook legendarisch dit seizoen was de boysband,

een bromance tussen vier fantastische spelers.

(muziek: Backstreet Boys - As Long as You Love Me)

En ze zitten hier bij mij aan de tafel. Welkom Gilles, Ender, Joris en Sean.

Joris en Sean, jullie zijn ergens de stichters, frontmannen van de boysband,

diegene die met alle aandacht en wellicht de knappe lady's gaan lopen.

Kenden jullie elkaar al op voorhand, eigenlijk?

Nee. Wij wisten van elkaars bestaan af. - En meer niet?

Dat wel, maar meer niet. - Nooit contact gehad. Echt nul.

Vanwaar die instant connectie tussen jullie?

Een aanvoelen. - Ja, een vibe, zeker?

Een gedeelde passie voor muziek, natuurlijk. Radio maken, en zo, maar...

Er was nog meer dat jullie gemeen hadden, zelfs jullie favoriete Ninja Turtle.

Drie, twee, één. - Leonardo.

Ja.

Wauw, ja. Dat meen je niet.

En zo blij ook. Hoe Leonardo een band...

Negentig procent van de kinderen zegt 'Leonardo',

want dat is een leider, natuurlijk. Maar toch, ja.

Wij hadden zo nog meer van die dingen. - Wat? We gaan het nog 's proberen.

Drie, twee, één.

De hamburger zonder augurken. - En zonder saus.

Echt? Dat brengt je dichter bij elkaar?

Wij hadden extreem veel van die dingen.

Wij kwamen er dus op uit:

een hamburger, vroeger, zonder saus, zonder augurk.

Gewoon een droge hamburger, natuur.

Wij gingen daar zo goed op dat we dachten: Dit is...

Daarop zijn de beste vriendschappen gebouwd, op hamburgers.

De gemiddelde boysband is met vier

en wordt al snel vervolledigd met nieuwe leden: Ender en ook Gilles.

Wat typisch is aan zo'n boysband,

is dat ieder van die vier leden zijn eigen stijl heeft.

Joris de looks, Gilles het brein

en Ender, hoe zou jij jezelf zien in De Verraders?

Verward, maar ik denk dat dat geen look is.

Maar je kunt jezelf wel ook altijd goed relativeren.

In je wekelijkse YouTube-video heb je het

over hoe je iets probeert te zeggen tegen Dorianne.

Mijn plan is om eindelijk mijn gedachten te delen.

Sowieso, want... - We gaan morgen beginnen te verzamelen.

Kijk, eerste poging, niet gelukt. Ik wou iets zeggen, is niet gelukt.

Dat is... - Dat is mijn tactiek.

Dat is... Dat was poging twee. Fuck me, maat. Dit is zo pijnlijk.

Dit is middelbare school voor mij.

Al lang over nagedacht en met Ingeborg over gepraat,

maar ik doe nu alsof ik die de max vertrouw.

Dat was... Dat was vier pogingen.

Vier pogingen om iets te zeggen. Komt er nog iets?

Dat geldt voor Lotte ook. - Omdat ik denk...

Dat is mijn enige doel nu.

Oh, bro.

Maar wat wilde je nu eigenlijk zeggen? - Ik heb geen idee, man.

Ik weet het zelfs niet meer.

In een grote groep ben ik niet degene die het voortouw gaat nemen,

dus ik dacht: We zijn nu met drie, nu is het mijn moment.

Blijkbaar niet. - Hij is de schattige van de boysband.

De knuffelbare. - Stop, gasten.

De knuffelbeer. - Een boysband zou geen boysband zijn

als die niet zou splitten op het hoogtepunt.

Dan gaat één van de leden solo. Sean wordt gechanteerd

en loopt dus over naar een andere boysband,

die van de verraders.

Dan moet Peppi Sean plots beginnen te liegen tegen Kokki Joris.

Hoe moeilijk viel dat? - Dat was aarts-, aartsmoeilijk.

Want ik denk dat wij gezegd hebben, of we hebben dat meermaals gezegd:

Wij gaan dat meteen aan elkaar zien.

Het is waar dat wij als vrienden meteen hard aan elkaar hingen,

maar wij kenden elkaar nog niet lang, dus dat was...

Ja, maar ik vond wel gevoelsmatig het idee alleen al heel moeilijk.

Nochtans valt ons dat helemaal niet op,

want de dag na je verleiding graaft Joris zijn tunnel

en jij laat hem gewoon begaan. - Wat moest ik doen?

Isabelle is Gilles aan het verdenken,

dus wij weten allemaal dat Isabelle een verrader is.

En wat doet een verrader niet met een andere verrader?

Die verdacht maken.

Wat zou Isabelle als verrader tegen iedereen gaan zeggen: Ik denk Gilles?

Die weet dat wij allemaal weten dat zij een verrader is.

Dus wij nemen niks aan van wat zij zegt.

Wat zouden wij dan denken als zij zegt: Gilles is, denk ik, echt gechanteerd?

Ja, dan gaan wij denken: Nee, je bent Gilles uit de wind aan het zetten,

want hij is wel gechanteerd.

Ik denk dat wij hier voor de laatste keer samen zitten,

want als Isabelle eruit gaat, word jij of ik gechanteerd

en de andere vermoord.

Zeg dat niet, zoiets. - Ja, ik denk dat.

Dat is het spel, hè. - We moeten elkaar nog 's vastpakken.

Sowieso.

Zo liegen, Sean.

Eigenlijk zie je dat ik gewoon meepraat. Gewoon: Ja, goh. Amai, ja.

Dat is wel. - Ik zit daar niet te liegen.

Ik kan niet zeggen: Joris, je bent fout, want ik ben een verrader. Dat is het spel.

Ja, ik vond dat wel echt moeilijk.

Zeker op het moment dat hij zei tegen de rest: Ik ga Sean even apart pakken,

want hem vertrouw ik en neem ik in vertrouwen.

Dat is zoals ik bij Slongs ook zei:

Doe dat niet. Ik word er ongemakkelijk van. Stop ermee.

Maar ja, je vraagt daar niet om.

Joris, die prille bromance lag aan diggelen.

Ik weet dat het een trend is van boysbands om comebacks te maken,

maar dat gaan wij niet doen over tien jaar, of zo.

Dat zit er niet meer in, maar ik heb daar wel...

Het moment dat ik ontdekte dat Sean verrader werd,

dat deed even pijn, maar ik heb het wel naast mij neergelegd.

Heeft dat echt iets met jou gedaan, eigenlijk?

Dat heeft heel kort, maar heel heftig iets met mij gedaan.

Ik weet dat ik thuiskwam de eerste avond,

ik ging in mijn bed liggen en ik begon daar plots over na te denken.

Ik begin alles te herbeleven en ineens denk ik: Oh, nee.

Hij eet wel augurk tussen zijn hamburger.

En ik denk: Hij heeft dat allemaal verzonnen

om ons dichter bij elkaar te brengen.

Ik begin daar tegen mijn lief ook over te babbelen, van:

Oh, nee, hij eet augurk en nu gaan ze dat gebruiken.

Toen heeft zij het licht uitgedaan...

Ik heb tegen haar nog gezegd: Misschien kan ik jou ook niet vertrouwen.

Dan heeft ze het licht uitgedaan en gezegd: Jij moet gaan slapen.

En 's morgens was het over.

Pas op, Sean voelde zich echt wel heel schuldig

en nam de avond van zijn chantage nog een boodschap op voor Joris.

Joris, vriend. Het is hier de Sean. De Peppi of de Kokki.

En ik ben gechanteerd geweest.

Ik moet verrader zijn en ik vind dat heel moeilijk naar jou toe.

Ik vind dat oprecht...

Daar heb ik het nu echt wel heel moeilijk mee.

Sorry, sorry, sorry. Mea culpa.

Dat ik je nu om de tuin moet leiden, al is het maar een spelletje.

Het blijft ook een echte vriendschap en het echte leven

en dat doet mij nu al...

heel veel pijn. Dat geeft mij heel veel hartzeer dat ik dat ga moeten doen.

Dus vergeef het mij.

Please.

En je ziet daar de spijt echt in je ogen.

Pas op, je vroeg een medewerker van ons om een gsm

omdat je absoluut een boodschap wou filmen.

Het is stom als je dat zo terugkijkt, maar op dat moment...

Waarom was dat zo belangrijk? - Omdat ik terug...

Je krijgt die cape en je staat daar: Oh, William. Amai.

Al die emoties en dan steken ze je terug op je kamer.

Je zit daar gevangen en je denkt: Oh, nee. Hoe moet ik dat gaan doen?

Mijn vrees, en dat is bijna irreëel,

was dat Joris mij dat achteraf echt kwalijk zou nemen

en dat het schade zou hebben toegebracht aan de prille vriendschap die er was.

Dat is bijna stom om terug te zien,

maar ik wilde hem dat achteraf kunnen tonen van: Ik voelde mij echt slecht toen.

En het was tegelijkertijd een soort therapiesessie voor mezelf,

om dat te kunnen uitspreken van: Ik voel mij zo.

Wat Ingeborg zegt: Dat eruit laten en dat niet laten...

Wat deed dat met jou, het zien van die boodschap?

Ja, dat was heel fijn. - Dat was minutenlang, hè.

Ja, ja. Ik heb de echte file gekregen van zeven minuten.

Ja, ja. - Is dat waar?

Zeven minuten.

Daarnet vertel je het al lachend, maar je was echt wel...

Ja, ja. Echt. Ik heb ook een bericht gestuurd naar Sean

toen ik al thuis was

en ik heb, denk ik, elk uur wel naar de vinkjes gekeken,

of ze blauw werden,

omdat ik toch die bevestiging nodig had van: Het was toch echt, de vriendschap.

Dat is zot wat dat spel doet.

Natuurlijk denk je uiteindelijk nadien: Ja, dat zou zo vuil geweest zijn.

Maar gelukkig zijn we nadien al een paar keer gaan eten.

Hamburgers. - Jullie zijn zo romantisch.

Ik liet het al vallen: Julie Colpaert kon er vanavond niet bij zijn,

maar straks prikken we even live door,

want ze staat speciaal voor ons voor het Justitiepaleis in Antwerpen.

Tot zo meteen.

Welkom terug bij de reünie van De Verraders,

waar ik met alle deelnemers terugblik op de vriendschap en het verraad.

Dag, Slongs, Isabelle, Astrid en Hans.

Bij Vincent Fierens aan de ronde tafel deed Ingeborg de gevleugelde uitspraak:

De Verraders is geen spel, het is het echte leven.

Astrid, ik begin even bij jou.

Dit zei jij in de podcast Welcome To The AA

bij Alex Agnew en Andries Beckers.

Wouter Torfs werkt veel met mensen.

Hij is fantastisch goed in mensen doorzien.

Ja, en toen heeft hij mij echt het gouden advies gegeven van:

Astrid, ik zie dat jij niemand vertrouwt.

Dat was ook zo en ik was daar eigenlijk niet op mijn gemak die eerste dagen.

Ik dacht: Ah... En hij zei: Als je nu verder wilt gaan,

ga je moeten twee, drie mensen kiezen die je vertrouwt tegen beter weten in.

Als die je met je kop tegen de muur laten lopen, it's not your fault,

maar jij moet iets doen om het voor jezelf draaglijker te maken.

Dat was echt een tip die ik voor de rest van...

Ik heb dat na dat kasteel meegenomen naar mijn leven.

Echt? - Echt waar.

Wouter heeft mij echt een vooruitgang gegeven daarmee.

Vond je het fijn om dat van jezelf te leren?

Ik had dat vooral niet verwacht van mezelf, dat ik zo wantrouwig was.

Ik ben echt in dat spel gestapt zoals Julie Colpaert zei toen ze eruit ging:

Ik vertrouw niemand honderd procent.

Ik ben heel snel met mezelf geconfronteerd dat dat niet ging werken voor mij.

Dat ik echt moest mensen kiezen om te gaan vertrouwen.

Dat is gebeurd na een gesprek met Wouter, die mij die tip gegeven heeft.

Pas je dat nu ook toe in je echte leven of hoe pas je dat toe?

Mijn muurtje is lager en ik geef mensen meer kansen.

Het is waanzinnig hoe dit spel ervoor zorgt

dat je realiteit en spel door elkaar begint te halen.

Isabelle, aan het ontbijt kondig jij aan dat je een beetje eenzaam bent

en dat je je niet betrokken voelt. Wat was er juist aan de hand?

Eenzaam... Ik wil dat ook even zeggen: Ik had daar William wel,

de verrader, wat ik niet wist, waarmee ik het heel goed...

Hij snapte dat ook heel goed omdat wij een beetje door hetzelfde gingen.

Eenzaam in de zin: Ik ben geen tafelspringer.

Ik ben geen grote groepsmens,

maar ik hou wel enorm van aparte gesprekken.

Maar vaak ben je... Je komt daar aan met twintig man die,

zoals hier al gezegd werd, als kippen lopen te kakelen.

Dan ben ik snel iemand die denkt: Kakel maar.

Als je dat zelf zo... Ik hou meer van de underdog.

Wat denken we nu echt, wie ben jij, hoe voel jij je?

Dus ik dacht in het begin: Dat is zo, laat het maar gebeuren.

Tot op een bepaald moment...

Je wilt wel meedoen aan het spel

en dan werd er zo in kleine dingen gezegd: Nu niet, jij.

En dan denk je: Oei. - En wat denk je dan?

Oei. Dat ligt aan mij. Ze vinden mij...

Ik dacht heel vaak: Ze vinden mij te dom om mee te spelen

of ze vinden mij maar niks. Dan kom je voor jezelf in zo'n tunnel.

Ja, dat waren echt heel kleine dingetjes.

Bijvoorbeeld: Je komt aan het ontbijt, je start met vier mensen en je zegt:

Wij gaan met vier in de auto.

En dan sta je daarbij en je denkt: Oei, ik niet?

Niet erg. We gaan dat morgen... Maar dat bleef dagen aan een stuk duren.

Op den duur kon ik niet anders dan dat op mezelf te betrekken, dacht ik.

Dan sta je op de stip en zeg je letterlijk:

Nu wordt alles duidelijk. - Ja.

Wat werd er dan juist duidelijk?

Vanwaar dat allemaal kwam, dus dat dat, hopelijk,

niet alleen met mezelf te maken had,

maar met het wantrouwen van: Ze is een verrader.

Terwijl ik juist de hele tijd dacht... Ze vroegen mij vaak: Wil je een schild?

Ik dacht: Waarom zouden ze mij willen vermoorden? Niemand ziet mij staan.

Dus dat was bijna een compliment toen iedereen aan tafel zei:

Wij denken dat jij een verrader bent. Dan dacht ik: Dank je.

Ik weet nog dat ik één keer tegen jou op het terras heb gezegd,

dagen daarvoor, van: Weet je, laat mij maar naar huis gaan.

Ik dacht: Als het zo moet...

En jij hebt die avond op mij gestemd en ik dacht nog:

Dat is die lieve Slongs die dat eigenlijk doet

om mij te helpen om mij hier buiten te krijgen.

Zij ziet dat ik dat echt vreselijk vind.

Dus die nacht voor dat ontbijt dacht ik echt:

Als kind heb je dit meegemaakt, of zelfs als volwassene,

maar ik ben 47 jaar. Ik ga toch niet...

Maar natuurlijk was dat omdat ze dachten dat je een verrader was.

Dat wordt dan duidelijk als je op die stip staat

en nog meer, denk ik, als je thuis tv-kijkt..

Amai. - ...vallen alle puzzelstukken in elkaar.

Inderdaad, dan is dat eigenlijk alleen maar heel warm.

Het is in elk geval Joris die ervoor zorgt dat jij verbannen wordt,

maar gelukkig heb jij hem vooraf al sterk aangepakt in de bar.

Echt waar. Nog eens, vriend.

Je durft niet? - Nog eens?

Crazy. - Nu gaat het wel ver, vind ik.

En jij vraagt je af waarom mensen niet graag met jou praten?

Jij vraagt je dat af?

Wat was het juist wat jij deed? Een fake...

Ja, zo'n fake klop. Dat je iemand... - In films vechten ze niet echt, hè.

Echt? Serieus? - Nee, dat is niet echt, hè.

Behalve Bruce Lee is dat allemaal niet echt, hè.

Maar dit was echt, hè. Ik ben hier maanden voor naar de kine geweest.

Slongs, jij zei me bij de start... - Voor je voorhoofd?

...dat je heel graag verrader wilde worden,

maar achteraf was je ook wel heel blij dat ik jou niet heb aangetikt, hè.

Omdat op den duur het spelletje niet meer het spelletje is.

Het wordt het echte leven en ik zou het niet kunnen volhouden

om zo straight-faced te liegen tegen mensen,

omdat ik dat vertrouwen ook, zoals Wouter en Ingeborg ook aanhalen...

Dat is zo fucking goud waard.

Ik ben opgegroeid in een buurt waar we geen poëzieboekjes invulden

en dan leer je je bepaalde personen aan te meten

om je in de jungle wat neer te zetten.

Die persoonlijkheid had een heel grote bek,

die liet niemand uitspreken, ze was altijd de eerste in het kippenkot.

En ze... blufte.

Ik speelde blufpoker.

Ik heb eigenlijk heel mijn jeugd ge-methodact,

maar ik had dat zelf niet door.

Daarom dat ik aan die ronde tafel zeg: Ik heb er zo hard mijn best voor gedaan.

Ik kan het niet meer, want het is het niet waard.

Ik kan me voorstellen dat velen denken: Mij zou dat niet overkomen.

Thuis op de bank, ja.

Veel mensen die kijken zeggen nu:

Ik snap niet dat jullie zich daar allemaal zo in opboeien.

Ik geef ze twee dagen in het kasteel allemaal.

Voor jou was het een soort comeback op de nationale televisie.

Je hebt je op een andere manier getoond, vind ik, dan vroeger op televisie.

Omdat je alles loslaat.

Ik bedoel: Je zit niet in een rol. - Je bent echt jezelf, hè.

Ik denk dat we dat allemaal wel...

Als je in het begin probeert zo: Goeienavond, dames en heren, haha...

Dat lukt vijf minuten. - En dan is het gedaan.

En dan is het gedaan omdat je in de realiteit terechtkomt

en ik dacht: Fuck, ik ga hier geen rolletje spelen.

Ik ga gewoon mezelf zijn.

Als ze mij niet leuk vinden of niet, I don't give a fuck. Dit ben ik.

Ik las een uitspraak

dat je voor het eerst als de gevoelsmens Hans Otten op de televisie kwam.

Dat zien we trouwens ook echt in beeld.

Hans?

Ik ga je zo missen.

Sorry. Ik ben geen blèter. - Jawel.

Duidelijk wel.

Schatje, je hebt het beste... - Je gaat mij niet doen blèten, hè.

Ik weet gewoon dat je een verrader bent, maar ik ga je zo missen.

Godverdomme, I love you.

Dat pakte mij echt aan die tafel.

Ik stond daarrond en ik dacht zelf: Dat doet mij iets.

Hoe komt het dat die reactie zo emotioneel was

bij het vertrek van Isabelle?

Ja, omdat het een fantastische vrouw is. En omdat ik...

(applaus)

En...

En omdat ik een paar heel leuke dagen heb gehad

en we hebben ons keigoed geamuseerd. En gewoon, I love you.

Maar wat ik zo gek vind, is dat dat gebeurt in het spelletje

waar niemand eigenlijk echt oprecht is en toch vind je daar dan de echtheid.

Ja, straf, hè. - Eigenlijk op dag één al, vind ik.

Ik ben vertrokken en ik zei nog aan mijn man:

Ik denk dat ik toch eens een therapie moet volgen,

want ik kan al tien jaar niet meer echt huilen.

En Sofie was daar op dag één.

Wij hadden ook vrij snel op die halve dag een fijne klik.

Sofie ligt eruit en ik ben naar het toilet gelopen om te huilen,

omdat ik dat niet voor de camera wou.

Ik dacht: Wat gebeurt er? Ik ben hier een dag.

Dat is wel heel straf, wat dat inderdaad doet.

Ik ben in ieder geval enorm blij

dat jullie er allemaal zo hard voor gegaan zijn.

Dank je wel.

Een bondgenoot die er tot het einde bij was, Julie Colpaert,

kon er vanavond helaas niet bij zijn.

Ze heeft voor VTM Nieuws namelijk haar handen vol

met een assisenzaak die binnenkort start,

maar we schakelen toch even live door naar Julie.

Jij staat nu in Antwerpen, Julie?

Ja, klopt, Staf. Ik sta hier inderdaad aan het Justitiepaleis

waar volgende week de assisenzaak start over een heel mysterieuze zaak

die zich een tijd geleden afspeelde in Frankrijk.

Het betreft een groep min of meer bekende Vlamingen

die samen naar eigen zeggen een avontuur zouden gaan beleven

in een kasteel dat je hier op archiefbeelden ziet.

Maar dat avontuur draaide uit

op een reeks van maar liefst zeven gruwelijke moorden.

Er is ook sprake van een betrokkene die al zijn spaargeld kwijtgeraakt zou zijn

en dan zijn er ook nog sporen die leiden naar een schimmige vzw.

Zorgen voor mekaar. Vzw, wij zorgen voor mekaar.

Bronnen binnen het onderzoek bevestigen dat er ook dealers actief waren

die aanzetten tot overdadig gebruik van verdovende middelen.

Het zou gaan om liters rosé.

Vanavond drinken we allemaal rosé.

Er is de schrijnende getuigenis van een Frans jongetje

dat gedwongen werd om in het openbaar te zingen.

Er is een zeer gerespecteerde journaliste die, hoewel ze er zelf aanwezig was,

zogezegd geen flauw idee had van wie de dader of daders konden zijn.

Nogmaals: Ik ben totaal niet zeker.

Totaal ongeloofwaardig, natuurlijk.

En dan zijn er nog een aantal andere getuigen,

maar die zijn intussen verdwenen met de noorderzon,

als ze het noorden tenminste weten liggen.

Het zuiden, het noorden ligt dan ginder...

Daar. - Nee, zuiden daar.

Daar liggen Portugal en Spanje.

Volgens insiders is één van de beklaagden en tegelijk de hoofdverdachte in deze zaak

een zekere WB.

Hij wordt beschouwd als het kopstuk van de bende seriemoordenaars

en wil exclusief voor VTM Nieuws kort reageren, weliswaar anoniem.

Meneer WB, u moet zich hier binnenkort verantwoorden

in deze ophefmakende zaak.

De grote vraag is natuurlijk: Pleit u schuldig?

Mevrouw Colpaert, schuldig of onschuldig, dat zal ik wel bepalen.

En nee, ik was daar gewoon geheel toevallig in de buurt in Frankrijk.

Ik was daar op yogaretraite. Daar zijn ook archiefbeelden van.

U hoort het: heel wat onduidelijkheden en mysterie

in deze zonder twijfel meest bizarre zaak

waar ik in mijn loopbaan ooit mee te maken heb gekregen

en dat meen ik oprecht.

Terug naar jou, Staf. - Dank je wel, Julie.

Het verraad heeft dit seizoen gewonnen

en ik zit hier ondertussen met alle verraders rond de tafel,

uitgenomen Jonatan, want die is op bezoek bij Mickey Mouse.

Dame en heren, het viel me op

dat het voor jullie allemaal weer een rollercoaster was,

zowel de opnames als de uitzendingen.

Het vraagt veel van een mens, hè, Lotte? - Absoluut.

Ja, toch wel. Ik denk dat iedereen hier wel veel over zichzelf heeft geleerd.

Maar inderdaad, toen ik terugkeek, zat ik er weer helemaal in,

dus ik was blij dat ik na aflevering vier eruit lag

en het vanaf een afstandje kon bekijken.

Hoe was het voor jou, William, om dat spel te spelen?

Dat is survival of the fittest.

Maar jij was gewoon een geboren verrader

die een schitterend parcours reed en altijd de juiste woorden vond.

Ik wist het. Ik wist het gewoon: Ik ga hier aangetikt worden.

Ik wist het. Iets in mij zei:

William, jij bent gemaakt om een verrader te zijn.

Ik wil weten met wie wij hier dit kasteel gaan laten branden.

Twee verraders onder vuur. Dit is niet goed, hè.

Ik heb mij enorm geamuseerd en ik ben een verrader.

Ken je dat? Als het je verjaardag is en je krijg een cadeau van iemand,

maar je wou dat cadeau helemaal niet en je zegt zo: Ja, dank je.

Dat had niet gehoeven. Superblij.

Op een verrader weg. - Op een verrader weg.

Lotte, je weet, ik heb je altijd graag gehad,

maar ja, je weet, ik kom heel graag nog bij je langs om te babbelen over seks.

De moed zakte even in mijn schoenen, van: Wat nu?

Jij staat hier alleen als enige verrader, maar...

dat geeft je de mogelijkheid

om die verraders vanop de grond opnieuw op te bouwen.

Dat meen jij niet.

Er zijn mensen die goed willen doen, er zijn mensen die slecht willen doen

en je hebt mensen die gewoon alles willen zien branden.

Enchanté.

Een Trojaanse pony, dat ben ik.

Ik ben een Trojaanse pony geworden en ik ben nu gewoon van binnenuit

de burcht van die bondgenoten aan het kapotmaken.

De originele, met Lotte en Jonatan. - Ja, ja.

Dat is superbelangrijk, dat we die vinden. Zij of hij, die hebben we niet.

De helft van de groep zegt: Ja, ik ben morgen naar huis.

Ik word vannacht vermoord.

Dan denk ik: Dat zal ik wel beslissen.

Er is chaos.

I love it.

Ik noem hem de grootmeester,

want hij doet dit meesterlijk, al van in het begin.

Wauw. Oscar. William Boeva.

Het was een eer en een genoegen om met jullie, verraders, te mogen samenwerken.

Ongelooflijke ervaring. - Grootmeester. Petje af.

(lacht boosaardig)

Fenomenaal, hè. Echt fenomenaal.

Je hebt ons echt de voorbije weken een masterclass verraad gegeven.

Zijn we het daarmee eens? - Amai.

Als je dat achter elkaar ziet, denk ik: Maar manneke...

Jij bent een quotemachine.

Dat is ongelooflijk.

Los van jouw strategisch vernuft onderneem je ook gewaagde acties,

want je voelt gewoon aan de zakken van Hans

of hij het schild heeft. Hoe straf is dat?

Ik wil een knuffel van jou, Hans. - William, vriend.

Jij partner op de dodenlijst.

Er zat geen schild in. Er zat geen schild in zijn zakken.

Shit. Dat is echt verraderswerk. Dat is echt...

Maar ja, ik kon het niet laten. Het was sterker dan mezelf.

Hans, jij had niks door. Hij had je portefeuille kunnen stelen.

Ik verdacht hem niet, dus we zaten in hetzelfde schuitje.

Dus dat was een knuffel. - Zo goed.

Smeerlap.

William, je was de bondgenoten eigenlijk altijd één stap voor.

Wat maakt jou nu zo'n sterke verrader?

Heel eerlijk: Ik heb me al heel mijn leven moeten aanpassen aan alles.

Wij hebben in onze maatschappij een pasvorm gecreëerd

waar alles en iedereen in moet passen. Dat is de ultieme pasvorm.

Een persoon met twee armen en twee benen, die is ongeveer zo groot,

die kan dat en dat.

Ja, ik heb mij altijd op een andere manier moeten bewijzen

dan iemand anders.

Dus ik denk dat dat wel heel hard in mijn voordeel heeft gespeeld.

(applaus)

Tijdens het spel zei je dit trouwens in een interview:

De meeste mensen zien een beperking als iets minder kunnen

en hier kan ik echt eens laten zien

dat het niet per se iets minder kunnen is, maar dat het vaak iets anders kunnen is.

En dat kan in dit spel gewoon supergoed gebruikt worden.

Wat is in dit spel dat iets anders kunnen? Het lezen van mensen of...

Het lezen, het kunnen inspelen op emoties. Een beetje zoals ik daarstraks zei:

Ik heb altijd alles wat ik wou bereiken in mijn leven

op een lichtjes andere manier moeten bereiken dan de mensen rondom mij,

dus ik heb dat in dit spel...

Ik heb daardoor een skill kunnen ontwikkelen

die mij in staat acht om mensen makkelijk in een richting te duwen

of daarmee te leren omgaan.

Ik heb nooit in mijn leven iets...

cadeau gekregen, dus...

Ik heb bijvoorbeeld twee keer in mijn leven een IQ-test moeten afleggen

om gewoon onderwijs te mogen volgen, dus dan leer je gewoon van:

Ah, oké, er is een soort van vooroordeel

en of je dat nu wilt of niet, dat is er

en je gaat dat moeten omzeilen, op één of andere manier.

Dus je leert manieren te vinden daarvoor.

William, elke keer dat ik daar was en elke dag ik dat je bezig zag,

stond ik versteld. Ook elke keer dat ik de uitzendingen thuis herbekeek,

vond ik dat waanzinnig wat je gedaan hebt.

Het verraad is gewonnen

en de reacties bij de verbannen en vermoorde spelers

die te zien kregen wie de verraders waren, spreken dan ook boekdelen.

Ik wil dat niet zien. Kan ik niet wachten tot dat op tv komt?

Ja, Lotte, dat verbaast me niet.

Dat meen je niet. - Lotte? Jesus, girl.

Oh, nee. - Nee.

En dan Jonatan, allee...

Lotte, ik heb je. Sorry, daar ben ik even trots op.

Oh, nee. Dat had ik totaal niet verwacht.

Oh...

Oh, nee. William, dat meen jij niet.

What the fuck?

Goh, die William...

Godverdomme, godverdomme, godverdomme.

Oh...

Nee. - De William.

Wat?

Amai, fuck.

Maar man, die kan liegen.

De Sean, de vetzak.

Sean Dhondt.

Onnozele mens.

Sean. Foei.

Oh, die heeft dat goed gespeeld. Godverdomme.

Oh, dit is echt crazy. Wat een fucking plottwist, man.

Die Roman, die vieze, vuile... Oh. Die is verleid?

Oh...

Dat wil dan wel zeggen dat Roman er vrijwillig voor gekozen heeft.

Dat vind ik wel straf, hoor.

Geniaal.

Geniaal.

Oh...

Damn.

Ik heb me nog nooit zo dom gevoeld. Maar echt stom, lomp.

Dank je wel om onze verraders te zijn.

Lotte, jij hebt het pad geëffend, maar William, Sean en Roman,

jullie zijn de winnaars van dit seizoen van De Verraders

met een speciale vermelding voor William als meesterbrein.

Geef ze nog een dik applaus, de verraders.

Beste kijker, dit was de reünie en meteen ook het einde van dit seizoen.

Bedankt om zo massaal te kijken,

maar goed nieuws, want volgend jaar is er opnieuw verraad.

Heel graag tot dan.