Original subtitles

Cinephilia: کانالی برای عاشقان سینما https://t.me/Video_Archives

‫محصولی از پروتون سینما

‫با همکاری ام‌فیلمز

‫با حمایت مالی صندوق ‫سمعی و بصری اسلواکی

[ توضیحی برای همه چیز ]

‫مترجم: اشکان هیدی

‫همه اینجان؟

‫بریم پایین!

‫داد نزن!

‫امتحان نهایی آبل ترم

‫- داری ضبط می‌کنی؟ ‫- آره، ولی نگران نباش،

‫مصاحبه یا چیز دیگه نیست

‫نکنه چیزی یادم رفته باشه...

‫اول از همه

‫در مورد خودت بهم بگو.

‫کی هستی، چیکار ‫می‌کنی، این جور چیزا.

‫باشه

‫اسمم آبل ترمه.

‫۱۸ سالمه.

‫و...

‫امسال فارغ التحصیل میشم

‫دوشنبه، آبل متوجه ‫میشه که عاشق شده

‫سلام

‫- سلام - تازه بیدار شدی؟

‫- نه بیدار بودم

‫اولش انگار صدات خواب آلود بود

‫مدتیه بیدار

‫- اوضاع چطور پیش میره؟ ‫- داره خوب پیش میره.

‫میتونی تو یخچال غذا پیدا ‫کنی. میتونی گرمش کنی.

‫باشه.

‫- بوس بوس! ‫- سلام.

‫پایان‌نامه جنگ جهانی دوم

‫دریاچه «بالاتُن» خوبه. ‫می‌تونیم تابستون بریم. با هم.

‫مگه برات مهم نیست--

‫جوابمو ندادی.

‫آه دارم دیوونه میشم

‫داری درس می‌خونی؟

‫دارم مربا درست ‫می‌کنم. یه دقیقه صبر کن.

‫فقط دارم مرور می‌کنم.

‫سلام بابا.

‫یخچال چش شده؟

‫- منظورت چیه؟ ‫- کل آشپزخونه پر آب شده.

‫از برق کشیدیش؟

‫اوم...

‫خب، آره.

‫چطوری اینقدر آب اینجا جمع شده؟

‫م- من نمی‌دونم.

‫پس کی می‌دونه؟

‫تو بودی که از برق کشیدیش؟

‫- من از برق کشیدمش. ‫- و چرا؟

‫خب...

‫چون داشت چکه می‌کرد. ‫یعنی، از قبل نشتی داشت.

‫باشه. پس دوباره به برق بزنش.

‫باشه.

‫بفرما.

‫می‌تونی بری.

‫بزغاله.

‫خب، می‌تونی تو ادبیات ‫نمره "الف" بگیری، درسته؟

‫فکر کنم...

‫- ولی می‌دونی-- ‫- نه! ولی و اما و آخه نداریم.

‫عزیزم، می‌تونیم الان ‫رو تاریخ تمرکز کنیم؟

‫چرا جمع می‌بندی؟ کی داره ‫امتحان میده؟ تو یا پسره؟

‫و، درباره قرن بیست ‫و یکم ازت می‌پرسن؟

‫اوم... آره.

‫بفرمایید.

‫نه -- بیا نون تازه بخوریم، بابا!

‫واسه ناهار فردا لازمش داریم.

‫فکر می‌کنی تو امتحان ‫یه نون کامل رو می‌خوره؟

‫- با نون بیات چیکار کنم؟ ‫- بپیچش، عزیزم!

‫باشه، پس خودم می‌خورمش.

‫الان یادم رفت چی ‫می‌خواستم بپرسم.

‫اوم قبلاً پرسیدی که آیا...

‫- ...درباره قرن بیست و یکم می‌پرسن. ‫- مطمئنم می‌پرسن.

‫از تو نپرسیدم.

‫اوم...

‫ما یه سوال داریم،

‫"پارلمان اتحادیه اروپا در قرن ‫بیست و یکم چطور کار می‌کنه."

‫خوبه. حالا، اینو بگو:

‫وزیر اقتصاد مجارستان کیه؟

‫- وارگا... ‫- ولی دو تا وارگا داریم!

‫- واقعاً! ‫- میهای وارگا.

‫درسته، میشی وارگا.

‫یه آدم قد بلند، لاغر، ‫خوش‌تیپ با عینک.

‫خب... امیدوارم مجبور نباشم ‫از روی عکس شناساییشون کنم.

‫می‌دونی بانوی آهنین ‫کی بود؟ مارگارت تاچر؟

‫آره-- اون رئیس‌جمهور انگلیس بود.

‫نه، رئیس‌جمهور تو کاخ سفیده.

‫اون نخست‌وزیر بود.

‫راستی، رئیس‌جمهور ‫ایالات متحده کیه؟

‫- خب، بایدنه. ‫- آره! عمو بایدن!

‫رئیس‌جمهور فرانسه کیه؟

‫- امانوئل ماکرون. ‫- درسته.

‫حالا یه سخت میاد.

‫- فون در لین. ‫- اورزولا؟

‫رئیس کمیسیون اروپا.

‫درسته.

‫خب، حالا...

‫اون زنه کی بود...

‫که اون گزارش رو درباره ‫مجارستان نوشت. بزرگترین دشمن ما.

‫اسمش چی بود؟

‫چه گزارشی؟

‫- موهای بلوند فر داره... ‫- اسمش با مامانت یکیه.

‫یودیت...

‫سار...

‫سارگنتینی.

‫درسته...

‫- یه سوال سخت دیگه. ‫- اذیتش نکن.

‫خیلی سخته. حتی تو هم نمی‌دونی.

‫سلام.

‫گوش کن، دارم از خواب ‫می‌میرم. خیلی خسته‌ام.

‫مربا چطور شد؟

‫- یکم زیاد شد. ‫- یعنی...

‫منظورت اینه خیلی درست کردی؟

‫آه! هیچی بلد نیستم، و فردا…

‫خیلی بامزه‌ای.

‫- شوخی نمی‌کنم! ‫- آره حتماً.

‫یانکا، تو باهوش‌ترین ‫آدمی هستی که می‌شناسم.

‫راستی، تو چطوری؟

‫نمادگرایی و انقلاب ‫صنعتی رو مرور کردی؟

‫نمادگرایی رو کم و بیش مرور کردم.

‫- ولی انقلاب صنعتی رو نه. ‫- ولی آبل، بیا! جدی باش!

‫فقط سه تا چیز یاد بگیر!

‫دونستن یه اسم، یه تاریخ و ‫یه رویداد واسه نمره "د" کافیه.

‫ببین، یاکاب اگه این سه تا ‫رو بدونی بهت "اف" نمیده.

‫- میشه مربا رو نشونم بدی؟ ‫- نه، بیخیال!

‫خواهش می‌کنم...

‫- من نمی‌رم تو آشپزخونه. ‫- فیس تایم رو روشن کن.

‫وای خدا، چقدر قیافه‌م افتضاحه!

‫- خب تو که جینا لولوبریجیدا نیستی. ‫- اون دیگه کیه؟

‫نمی‌دونم.

‫اینو بابام همیشه میگه وقتی ‫مامانم از قیافه‌ش شکایت می‌کنه.

‫صبر کن، بذار یادداشتش ‫کنم. چی بود؟ جینا لولو...

‫لولوبریجیدا.

‫لعنتی! نه! یانکا!

‫باید درس بخونی! ببین ‫آبل، من دارم می‌رم.

‫سه تا چیز، باشه؟

‫سه تا چیز یادت باشه.

‫بوس!

‫سلام.

‫دوشنبه، گیورگی به ‫سه‌شنبه فکر می‌کنه.

‫خواب بد دیدی؟

‫یادم نمیاد.

‫حتی مطمئن نیستم بد بوده.

‫یوچیکا!

‫یوچیکا!

‫یوچیکا!

‫نباید بچه رو بیدار کنی؟

‫- چرا، ساعت چنده؟ ‫- 7:40.

‫وای نه. الان باید خودم بیدار شم.

‫- صبح بخیر، ببخشید دیر شد! ‫- صبح بخیر.

‫- ینو برشی. ‫- گیورگی ترم، سلام.

‫- می‌تونیم یه کم زردترش کنیم؟ ‫- البته.

‫یه کم بیشتر...

‫نه... ببخشید، خیلی زیاد شد.

‫یه کم کمتر...

‫همینه!

‫- کم و بیش. همینه. ‫- اوهوم...

‫شما الان دارین رنگ انتخاب ‫می‌کنین. انقدر جلو رفتین؟

‫- رنگ مناسب رو پیدا کردیم. ‫- عالیه.

‫می‌خوام چند تا جزئیات ‫درباره این خونه بشنوم، باشه؟

‫چه جور خونه‌ایه؟ ‫چطوری تصورش می‌کنی؟

‫یه خونه خیلی قشنگه.

‫عمدتاً با قوس‌ها، موج‌ها و ‫سنگ‌های خشک مشخص میشه.

‫یعنی سقف یه حالت ‫موجی قوس‌دار داره،

‫پله‌های ورودی از سنگه.

‫ازاره با سنگ‌های خشک پوشیده شده.

‫- داخل، یه شومینه قشنگ هست. ‫- ببخشید، بودجه‌مون چقدره اینجا؟

‫- 100 میلیون، درسته؟ ‫- آره!

‫خب، سمت چپ شومینه،

‫یه راه پله چوبی قشنگ ‫هست که ما رو می‌بره...

‫...به طبقه اول.

‫یه خروجی به بالکن ‫هست، که اونم قوسیه،

‫با یه در شیشه‌ای سه تیکه.

‫البته، سقف اتاق نشیمن هم...

‫ببخشید، می‌تونیم ‫حرفتون رو قطع کنیم؟

‫این جزئیات انقدر دقیقه که به ‫نظر میاد این یه ساختمون موجوده.

‫خب... ولی البته!

‫آره.

‫پس شما یه همچین خونه‌ای رو ‫دیدین، قبلاً ساخته شده، درسته؟

‫- آره. ‫- آره.

‫می‌تونید یه عکس ‫نشونمون بدید، شاید؟

‫الان عکس ندارم اینجا، ‫چون تو گوشی قدیمیمه، ولی...

‫شاید بتونم نشون بدم...

‫...یه مقاله، که توش ‫می‌تونید-- اینجا! اینجا! اینه.

‫شوخی؟

‫نه. من قبلاً اینجا کار می‌کردم...

‫یعنی، اینجا به عنوان ‫تمیزکننده استخر کار می‌کردم.

‫- عاشقش شدم. ‫- شوخی می‌کنی؟

‫نه! من پول دارم.

‫خودم درش آوردم، ‫یه مقدارم ارث بردم.

‫خیلی دوستش دارم، ‫رویای این خونه رو می‌بینم.

‫پس می‌خوای ما برات یه ‫کپی دقیق از خونه‌ای بسازیم...

‫... که مال وزیر امور خارجه‌ست.

‫خب... در واقع، آره.

‫خب، می‌دونی، فکر ‫کنم خونه آقای سیارتو...

‫... خیلی بیشتر از بودجه ‫فعلی شما خرج برداشته.

‫آره، به اون هم فکر کردم. ‫و زمین من خیلی کوچیکتره.

‫پس، داشتم فکر می‌کردم...

‫شاید بشه... کوچیکترش کرد؟

‫- سلام. ‫- خب؟ چه خبر؟

‫- نگران نباش، بچه داره درس می‌خونه. ‫- امیدوارم.

‫- همین الان باهاش حرف زدم. ‫- باشه.

‫- نگران نباش. ‫- از مغازه چیزی نمی‌خوای؟

‫یه کار خیلی خوب پیدا کردم.

‫تو کدوم شرکت؟

‫- تو دانمارک. ‫- دانمارک؟

‫دارم اینجا دیوونه می‌شم!

‫مردم تو مغازه‌ها و ‫رستوران‌ها بی‌ادبن.

‫از همه چی متنفریم. مامانم پزشک ‫عمومیه، ولی عملاً یه برده‌ست.

‫- تو اتوبوس، دیوونه‌ها بیشترن-- ‫- باشه، آروم باش بالاژ!

‫- فروژی رو دیدم... حامله‌ست -- ‫- اوه، پس دلیل این قشقرقت اینه.

‫وقت برای این چیزا نداریم!

‫ببین؟ باید اینا رو اسکن کنی.

‫چیه؟

‫یا عیسی مسیح!

‫لعنت به این شانس!

‫چی -- این دیگه چه وضعیه؟

‫سلام بابا.

‫تو یخچال رو خاموش کردی؟

‫نه...

‫منظورت اینه که خودش ‫همینطوری خاموش شد؟

‫اصلاً به برق وصله؟

‫الان چک می‌کنم.

‫به برق وصله... الان.

‫- این یخچال آشغاله. ‫- آره جون خودت!

‫می‌دونی چقدر قیمتشه؟ مگه ‫پولداریم هر ماه یکی بخریم!

‫درس خوندی؟

‫آره. ولی بازم ادامه میدم.

‫آبل، صبر کن! هی!

‫برات یه تورو رودی آوردم.

‫مرسی.

‫لعنتی...

‫آره، همینجوری جلز و ولز کن!

‫پر آبش می‌کنن، فکر می‌کنن ما ‫بدبخت بیچاره‌ها همشو می‌خوریم!

‫- سلام گیوری! ‫- سلام.

‫این چه بوییه؟

‫هود رو روشن کن!

‫داری تو کل ساختمون ‫بو راه می‌ندازی.

‫بفرما، روشنه!

‫بچه چطوره؟ درس می‌خونه؟

‫امیدوارم. تو اتاقشه.

‫- بده به من. ‫- نه، خودم انجام میدم!

‫- باشه، پس من گوجه‌ها رو خرد می‌کنم. ‫- لازم نیست! خودم دارم انجام میدم!

‫اوه، عزیزم، می‌خوای همه ‫کارا رو... خودت انجام بدی؟

‫بهتره لباستو عوض کنی، چون ‫اینجوری تو دستشویی گیر می‌کنی.

‫- آره، تازه باید لباسا رو هم پهن کنم. ‫- نه، لازم نیست!

‫نیمرو سرد بشه جالب نیست.

‫- سلام مامان! ‫- سلام.

‫اوضاع چطوره؟ خوبه؟

‫من... نمی‌دونم.

‫وقتی زیاد درس می‌خونی، ‫اینطوری میشی، ولی خوبه.

‫باشه.

‫نمیای بخوابی؟

‫این سکوت رو دوست دارم.

‫فکر می‌کنی دیدگاهشون ‫در مورد شهر چیه؟

‫- منظورت اوناست؟ ‫- اوهوم.

‫اونا نروژی‌های تر و تمیزی ‫هستن که تو دهه هفتاد...

‫...وضعشون از هر کشور ‫سوسیالیستی بدتر بود.

‫چی فکر می‌کنن؟

‫فکر می‌کنن ما بالکانیم.

‫کمونیست‌ها...

‫ترابانت...

‫کارهای چیپ که یه ‫مشت احمق انجام میدن.

‫شاید تازه رسیدن. تازه ‫از هواپیما پیاده شدن.

‫پس هنوز چیزی از شهر ندیدن.

‫این همون چیزیه که ‫بهش حسودیم میشه...

‫الان دارن به آخر خیابون مسولی ‫می‌رسن، بعد می‌پیچن سمت چپ...

‫چند قدم دیگه تا میدان گلرت...

‫...بعد چشمشون میفته به ‫پل آزادی که چراغونی شده.

‫کل شهر زیبا.

‫البته اگه اون شهردار ‫احمق اینم برامون خراب نکنه.

‫داشتم می‌گفتم چقدر ‫قشنگ توضیح دادی.

‫همه چیو می‌کشونی به سیاست.

‫- میشه یه کم بس کنی؟ ‫- ولی عزیزم، همه چی همینه دیگه.

‫به زودی، کل کشور سقوط می‌کنن.

‫یه کشور نمی‌تونه ‫سقوط کنه، گیورگی.

‫رو زمین خوابیده. ‫کشورا همون زمین هست.

‫خب، من میرم داخل.

‫فقط امیدوارم فردا رو رد کنیم...

‫یکی از دوشنبه‌های یاکاب

‫پتی! ببخشید، شرمنده! پتی!

‫- اشکال نداره. ‫- ببخشید.

‫بیا پتی، بریم خونه!

‫دورکا!

‫صبر کن، صبر کن!

‫چیه؟

‫- بهت گفته بودم که امروز ماشین رو لازم دارم. ‫- گفتی؟ کی؟

‫- با هارگیتای مصاحبه دارم، مطمئنم بهت گفتم. ‫- خب؟

‫قرار گذاشتم ماگیس و ‫وسایلش رو ببرم اونجا.

‫- "ماگیس" کیه؟ ‫- فیلمبرداره!

‫واقعاً به ماشین نیاز دارم.

‫می‌خوای من و بچه‌ها ‫پیاده شیم و با اتوبوس بریم؟

‫لعنتی، من که بهت گفتم. ‫درموردش حرف زدیم.

‫جدی... پس من دیگه مزاحم نمی‌شم!

‫معلومه تو برنامه‌ریزی افتضاحی!

‫یوهانا دیر می‌رسه. ‫تئو الانشم دیر کرده.

‫از اون طرف برات ‫درو باز می‌کنم، باشه؟

‫- می‌خوای به جاش تاکسی بگیرم؟ ‫- لازم نکرده کاری بکنی.

‫- مصاحبه کی تموم میشه؟ ‫- حدود ساعت ۵.

‫اون خوب نیست.

‫کلاس موسیقی تئو ‫ساعت ۴:۴۵ تموم میشه.

‫یوهانا ساعت ۵ کلاس شناش تموم میشه. ‫اونم تو یه منطقه دیگه‌ست، می‌دونی که.

‫بیاین، بابا میاد دنبالتون، باشه؟

‫این چیه؟ نوعی انتقامه؟

‫"انتقام؟" باید ‫بچه‌ها رو برداریم.

‫این باید تو برنامه‌ت جا ‫بشه آقای استاد تاریخ، لعنتی!

‫ببخشید!

‫واقعاً فکر کردم بهت گفته بودم.

‫ببخشید که گفتم "لعنتی."

‫- تمام تلاشتو بکن! ‫- باشه، خداحافظ بچه‌ها.

‫- وای، اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- سلام.

‫دستور مدیره... دارم مرتب می‌کنم.

‫بهت گفتم اینا رو تمیز کنی. باید ‫این آت و آشغالا رو بندازی دور.

‫نمی‌ندازم.

‫نقاشا پس فردا میان.

‫تازه، ما نقشه‌های دیجیتال ‫داریم، کامپیوتر و پروژکتور...

‫کی هنوز از اینا استفاده ‫می‌کنه؟ دریاش کو!

‫هیشکی، ولی قشنگن.

‫رنگ کردن زیاد کمکی نمی‌کنه.

‫کل دیوار بالای پنجره‌ها ‫نم داره، می‌بینی؟

‫برام مهم نیست! واسه ‫این نیومدم! گوش کن!

‫- کلاری حامله‌س. ‫- جدی؟

‫- شهریور وقت زایمانشه. ‫- عالیه.

‫حتی خودمم یادم نبود.

‫خب، از شهریور، تو کلاس ‫دهمی‌ها رو هم می‌گیری.

‫- کلاس دهمی‌ها؟ ‫- اوهوم.

‫لعنتی...

‫عالیه! یک-دو-سه-و--

‫- صبح بخیر، بالاژ! ‫- صبح بخیر، آقا!

‫صبح بخیر، آقا...

‫صبح بخیر، یانکا!

‫آوردیش؟

‫آره، نتونستم تمومش ‫کنم، ولی خوشم اومد ازش.

‫یادداشت برداشتی؟

‫آه! نه، من فقط... نه.

‫حیف شد...

‫آقا، من می‌خوام با شما باشم.

‫- ببخشید؟ ‫- می‌خوام با شما باشم.

‫اختلاف سنی برام مهم نیست.

‫19 سال نمی‌تونه ‫ما رو از هم جدا کنه.

‫این قراردادهای اجتماعیه که ‫ما رو از هم دور نگه می‌داره،

‫و این غیرطبیعیه! ‫من فقط می‌دونم...

‫از وقتی چهار سال پیش برای اولین ‫بار دیدمتون، همین حس رو داشتم،

‫و هیچوقت نسبت به کس ‫دیگه‌ای چنین حسی نداشتم.

‫اوه...

‫خب، اِم...

‫ممنون که اینو بهم گفتی. من به ‫احساساتت احترام می‌ذارم، یانکا.

‫ولی این فقط مربوط به 19 ‫سال اختلاف سنی نیست.

‫- چی دیگه؟ ‫- تو یه رابطه دو نفر هستن.

‫الان، اونطور که من می‌فهمم، ‫قراره من یکیشون باشم..

‫اِم... من... زن و دو تا بچه دارم.

‫ما یه خانواده‌ایم، می‌دونی.

‫شاید... اشتباه برداشت نکن، ‫چون همه تو مدرسه دوست دارن،

‫ولی این واقعیت که ‫شما خانواده دارین...

‫اونا تو سرودخونی، جشن فارغ‌التحصیلی، ‫جشن زمستونی شرکت نکردن--

‫خب که چی؟ چرا باید شرکت ‫کنن؟ من ارتباطی نمی‌بینم اینجا.

‫بعضیا فکر می‌کنن ‫شما گی هستین، آقا.

‫من می‌دونم که نیستین.

‫بذار فکر کنن. من هیچوقت ‫به این چیزا اهمیت ندادم.

‫ببین، معلمایی هستن که زندگی ‫شخصی و حرفه‌ایشون رو قاطی می‌کنن.

‫من جزوشون نیستم. و ‫کاملاً پایبند این موضوعم.

‫باشه، ولی...

‫ولی پس... شما منو ‫جذاب نمی‌دونین؟

‫نه.

‫نمی‌خوام احساساتت ‫رو جریحه‌دار کنم.

‫برای من، تو یه دختر ‫جوون باهوش و با شعوری.

‫نمی‌تونم به چشم ‫یه زن بهت نگاه کنم.

‫متأسفم.

‫می‌فهمم.

‫باشه.

‫- من اومدم! ببخشید... ‫- سلام...

‫- نتونستم جای پارک پیدا کنم. ‫- مشکلی نیست.

‫یه سه پایه به این گندی ‫گرفتیم، حرصم درمیاد.

‫یه کم حرف زدیم... ولی ‫فهمید که باید منتظر تو بمونیم.

‫ناراحته؟

‫نه، ولی هوا خیلی گرمه.

‫سلام، آقا...

‫- من یاکاب مار هستم. ‫- پس شما بودین که باهاش حرف زدم.

‫- ممنون که اومدین. ‫- دیر کردی.

‫بله، معذرت می‌خوام.

‫یه نصیحتی بهت می‌کنم، ‫چون هنوز خیلی جوونی:

‫اگه دیر می‌کنی،

‫قبل از اینکه خودتو معرفی کنی ‫عذرخواهی کن و بگو، "ببخشید، دیر کردم."

‫- کاملاً حق با شماست، ببخشید. ‫- من یه پیرمردم،

‫ولی احمقانه‌س که فکر کنی ‫وقت من ارزشمند نیست.

‫می‌دونم، و بازم می‌گم، ‫معذرت می‌خوام. یه لحظه.

‫بله؟

‫چرا برای بودجه درخواست ندادی؟ ‫شاید بتونیم با فریگیس صحبت کنیم...

‫خب، این همون کاریه که می‌خوام ‫با این مجموعه مستند انجام بدم...

‫و... چرا این برات مهمه؟

‫- پشت تلفن بهتون گفتم. که... ‫- ولی الان رو در رو هستیم.

‫می‌فهمم.

‫من تو دبیرستان دژیدا درس می‌دم.

‫و می‌خوام این داستان رو از زبون ‫کسی بشنون که واقعاً اونجا بوده.

‫- تا بتونن درباره چیزی که واقعاً... ‫- باشه.

‫فردا، داریم یه مصاحبه مشابه ‫با یانوش چینکوتا انجام می‌دیم.

‫- با یانچی؟ ‫- آره...

‫- یه بار اومد مدرسه ما. ‫- باشه، بیا شروع کنیم!

‫خب، اینجا میدان سنا هستیم.

‫اغلب میاین اینجا، جایی که ‫با تانک‌های شوروی جنگیدین؟

‫نه، مدت زیادیه که ‫تو گُد زندگی می‌کنم.

‫اگه داری درباره خاطرات من ‫می‌پرسی پس می‌تونم بهت بگم که

‫من همه چیز رو واضح یادمه.

‫تو توی تظاهرات 23 ‫اکتبر 1956 شرکت کردی

‫یا بعداً به معترضین پیوستی؟

‫روش درست پرسیدن این سوال اینه:

‫"در چه مرحله‌ای از رشد ‫فکریمون به اون لحظه‌ای رسیدیم

‫که گفتیم «نه»."

‫- حالا، تو این مورد-- ‫- آره، ببخشید، ولی...

‫مهمه که اشاره کنیم

‫به مراحل مختلف انقلاب و تظاهرات.

‫مشخصاً، سازماندهی ‫واقعی کاملاً آگاهانه نبود،

‫- ولی موفق بود -

‫یعنی تا وقتی که نیروهای ‫شوروی به مجارستان حمله کردن.

‫خوب میشه اگه بتونیم ‫یه کم وارد جزئیات بشیم.

‫اگه اینو می‌خوای بدونی...

‫من واسه شام آلو پلو خوردم.

‫دقیقاً یادمه چه مزه‌ای می‌داد.

‫اِ... روز 23ام؟

‫24 اکتبر،

‫بعدش نتونستم بخوابم،

‫و فرار کردم و به قهرمان‌های ‫میدون سزنا پیوستم.

‫- روز 24ام؟ ‫- آره.

‫عصر 24ام؟

‫آخی پسرم... آره!

‫متوجه شدم. و بعدش؟

‫بعدش، ما واگن قطار رو ‫از ایستگاه دلی هل دادیم.

‫که ازش به عنوان سنگر استفاده ‫کنیم. من تو اون هم شرکت کردم.

‫و همه اینا... روز ‫24ام اتفاق افتاد؟

‫روز 25ام! چطور ممکنه ‫روز 24ام اتفاق افتاده باشه؟

‫تیراندازی تو پارلمان، رادیو... ‫هنوز هیچ استراتژی‌ای نبود.

‫ببخشید.

‫تا جایی که من می‌دونم، پایگاه ‫میدون سزنا روز 26ام تأسیس شد.

‫واقعاً؟ تو اونجا بودی؟

‫سنگ-- واگن قطار رو فقط ‫بعداً، روز 27ام، اونجا هل دادن.

‫اگه تاریخ رو اینقدر خوب ‫می‌دونی، پس چی می‌خوای؟

‫- ببخشید، فقط می‌خوام چیزا رو مرتب کنم. ‫- ما اینجا تموم کردیم.

‫- تو واقعاً از حدت گذشتی! ‫- ببخشید.

‫التماسم می‌کنی که بیام اینجا!

‫بعد جرأت می‌کنی دیر برسی،

‫بعد بهم درس می‌دی!

‫- منظورم این نبود که بهت درس بدم! ببخشید! ‫- برو به درک!

‫ببخشید!

‫تموم شد؟

‫آره...

‫بابا؟

‫بابا!

‫وای خدا!

‫- چی شده، چیزی ریخت؟ ‫- معلومه که ریخت.

‫- ببخشید. ‫- اشکال نداره.

‫اَه، لعنتی.

‫- اشکال نداره، فقط آبه! ‫- فقط پنج دقیقه بهم وقت بده، باشه؟

‫- بذار پنج دقیقه کار کنم. ‫- باشه.

‫بیا بابا رو تنها بذاریم، ‫داره کار می‌کنه!

‫- تکالیفت تموم شده؟ ‫- آره.

‫باشه.

‫هیچکس دیگه‌ای باهاش ‫مشکلی نداشت، و…

‫فکر کنم اون هم به ‫خاطر پدرمه. نمی‌دونم.

‫باشه!

‫- این خوب بود؟ ‫- اوهوم، عالی بود. واقعاً.

‫- اینو خاموش کردی؟ ‫- اوه، من یه احمقم.

‫سه‌شنبه: آبل تو بیابون

‫بوری تازه اومد ‫بیرون، پس نوبت منه.

‫نمی‌خوای یه داستان ‫یا چیزی برام بگی؟

‫- می‌خوای چی بگم؟ ‫- نمی‌دونم، یه چیزی که حواسمو پرت کنه.

‫باشه. اوم...

‫راستی، این کفش‌ها جدیده.

‫مامانم چند روز پیش ‫خریدشون. من حتی اونجا نبودم.

‫- ولی باحالن، نه؟ ‫- نه، ازشون متنفرم، چون...

‫رو پاشنه‌هام تاول زده، و...

‫توشون شبیه وکیل‌ها شدم.

‫وکیل؟

‫نگرانی که تو رو یه ‫چیز دیگه فرض کنن؟

‫آره، نمی‌خوام مردم منو ‫یه چیز دیگه فرض کنن...

‫چون تو فقط می‌خوای ‫کم سن و سال باشی.

‫یه چی؟

‫هیچی، اون فقط یه آهنگ رپه.

‫یانکا سابادی.

‫موفق باشی.

‫آبل ترم.

‫آبل!

‫مرسی.

‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.

‫کدوم موضوع هست؟

‫شما- شماره شش...

‫"انقلاب صنعتی در عصر مدرن."

‫ببخشید، ولی من...

‫نمی‌دونم.

‫مطمئنی، آبل؟

‫- مطمئنی؟ ‫- فکر کنم.

‫می‌خوای یه موضوع ‫جدید انتخاب کنی؟

‫آره.

‫باشه، می‌تونی این کارو بکنی،

‫ولی باید بهت بگم که در این صورت بهترین ‫نمره‌ای که می‌تونیم بهت بدیم «ج» هست.

‫باشه؟

‫آبل...

‫انقلاب صنعتی... تو اینو می‌دونی.

‫شماره سه...

‫ژولیوس سزار...

‫خب، بشین و یادداشت بردار.

‫- ممنون. ‫- ممنون.

‫یانکا سابادی.

‫موضوع من عصر اکتشافاته.

‫عصر اکتشافات بین قرن‌های ‫15 تا 17 اتفاق افتاد...

‫یه باور عمومی هست که...

‫کریستف کلمب اولین کسی ‫بود که به جزیره هیسپانیولا رسید

‫تو 12 اکتبر 1492، ‫ولی پرتغالی‌ها از قبل--

‫...زمینداران جنوبی با بچه‌های آفریقایی-آمریکایی ‫مثل اسباب‌بازی‌های زنده رفتار می‌کردن.

‫وای چه امتحان شفاهی ‫فوق‌العاده‌ای بود! عالی!

‫آقا، خیلی خوب بود!

‫خیلی بهت افتخار می‌کنم، یانکا.

‫آره! آره، باید بابت این ‫تجربه ازتون تشکر کنم.

‫نیازی به گریه نیست!

‫واقعاً عالی بود...

‫آبل ترم!

‫کدوم موضوع رو برداشتی؟

‫ژولیوس سزار.

‫نمی‌تونی انجامش بدی، آبل؟

‫می‌خوای یه لیوان آب بهت بدم؟

‫آبل...

‫به من نگاه کن.

‫فقط آروم باش، باشه؟

‫یه نفس عمیق بکش، ‫آروم شو و شروع کن.

‫داریم درباره کدوم ‫دوره صحبت می‌کنیم؟

‫شاید بخوای از نقشه استفاده کنی؟

‫مشکلی پیش اومده، آبل؟

‫آبل...

‫چرا یه نشان ملیت زدی؟

‫سلام!

‫- سلام، مامان! ‫- خب، بگو ببینم!

‫- تو تاریخ هنر "الف" گرفتم. ‫- اوهوم...

‫- تو ادبیات "ب". ‫- هوم.

‫ولی... تاریخ، خب...

‫خب؟

‫قبول شدی؟

‫نه، قبول نشدم.

‫ببخشید. می‌خواین بشینین؟

‫نه ممنون، همونجا بمون.

‫می‌تونم بگم که تازه ‫امتحان نهایی‌ت رو دادی.

‫حداقل هنوزم ‫وطن‌پرست‌هایی وجود دارن.

‫سلام بابا...

‫الان اومدی...

‫آره، اینجام.

‫پسر، می‌شه برام توضیح ‫بدی چه اتفاقی افتاد؟

‫- رد شدم. ‫- آره، می‌دونم.

‫مامانت بهم گفت.

‫- جواب تماس منو ندادی. ‫- یا اونو.

‫آخه... اون آخرین نفری بود که...

‫اهمیتی نمی‌دم به اون.

‫می‌شه توضیح بدی تو ‫امتحان تاریخ چه اتفاقی افتاد؟

‫حرف بزن! یا نکنه ‫امروز نذر سکوت کردی؟

‫تو امتحان نهایی‌ت رو خراب کردی!

‫می‌دونی کیا امتحان ‫نهایی رو خراب می‌کنن؟

‫من انتخاب کردم...

‫...اول انقلاب صنعتی رو.

‫آره، انقلاب صنعتی، خب؟!

‫و اون موضوعی بود که...

‫نه اینکه نمی‌دونستم، فقط...

‫یه کم ازش می‌ترسیدم، و...

‫واسه همین خیلی زود گفتم که ‫می‌خوام یه موضوع دیگه انتخاب کنم.

‫ولی اون واسه نمره ‫"ج" بود، درسته؟

‫جدی پسر، تو دیوونه شدی.

‫تو همین الان کل ‫زندگیت رو خراب کردی!

‫شاید نباید...

‫اونا اونجا نشسته بودن، جلوی من،

‫و من ترسیدم، اگه ‫هیچی ندونم چی...

‫باورم نمی‌شه!

‫موضوع دوم چی بود؟

‫- انقلاب صنعتی دوم، یا چه کوفتی؟ ‫- نه...

‫ژولیوس سزار و...

‫- "ژولیوس سزار و؟" ‫- ...و...

‫تو حتی نمی‌تونی سوال ‫امتحان رو یادت بیاد، پسر!

‫چرا مثل روح سرت رو اینور اونور میکنی؟

‫انگار ما اونقدر که باید باهات درس کار نکردیم.

‫می‌دونی کی تو این ‫خانواده رد شده؟

‫هیچکس.

‫جدی می‌گم. هیچکس.

‫پسرعموی احمقت، حتی ‫اونم یه جوری قبول شد...

‫چه آبروریزی‌ای!

‫فکر کنم هیچی درباره ‫ژولیوس سزار نمی‌دونستی.

‫اونم نمی‌دونستی؟

‫- اونم نمی‌دونستی. ‫- چرا...

‫- می‌دونستم، ولی... ‫- ولی چی؟

‫ولی تصمیم گرفتی که می‌خوای ‫زباله‌جمع‌کن بشی؟ بفرما!

‫تا وقتی که به درک واصل ‫بشی آشغال جمع کن!

‫- تو اونجا نبودی، بابا! ‫- من اونجا نبودم؟

‫من امتحان شفاهیم رو پاس ‫کردم! مثل بقیه افراد این خانواده.

‫ولی تو اونجا نبودی، بابا!

‫شیش ماه تمام، رو مخم بوده،

‫از وقتی که تو جلسه ‫اولیا و مربیان دعوا کردین!

‫نه اینکه من هیچوقت از اون ‫آدم از خود راضی خوشم می‌اومد!

‫- این چرت و پرتا چیه؟ ‫- چرت و پرت نیست!

‫باشه.

‫ژولیوس سزار. بیا، درباره ‫ژولیوس سزار چی گفتی؟

‫نتونستم یه کلمه هم بگم، ‫چون اون یارو همش داشت

‫یاکاب... از من ‫بدش میاد... از ما.

‫- با من لج کرده. ‫- آره جون خودت. واسه همینه که رد شدی.

‫بابا، من به خاطر این رد شدم!

‫به خاطر این!

‫تو صورتش دیدم،

‫چطوری داشت می‌خندید: "پسر ‫اون رای‌دهنده احمق فیدس."

‫همش داشت به این ‫سنجاق ملی می‌خندید...

‫چی داری میگی؟

‫- این سنجاق رو روی کتم جا گذاشته بودم. ‫- یه سنجاق ملی؟

‫بابا تو اونجا نبودی!

‫حتی ازم پرسید این کوفتی چیه...

‫ازت چی پرسید؟

‫ازم پرسید،

‫"چرا یه سنجاق ملی زدی؟"

‫من باید برم الان.

‫وسط امتحان؟

‫چی؟

‫- وسط امتحان اینو ازت پرسید؟ ‫- آ... آره، آره.

‫چطور میشه انقلاب ‫صنعتی رو یادت بره آخه؟

‫- سلام... ‫- سلام مامان!

‫- من دارم میرم. ‫- یه دقیقه وایسا، بابات بهم زنگ زد.

‫بهم گفت.

‫نگام کن.

‫نگام کن. تو چشمام نگاه کن!

‫واقعاً این اتفاق افتاد؟

‫قضیه سنجاق؟

‫آره، من باید برم.

‫سلام بچه‌ها!

‫- سلام بچه‌ها. ‫- سلام!

‫هی آبل! کدوم گوری بودی؟

‫خونه. یانکا کجاست؟

‫- یه جایی اون اطرافه. ‫- حسابی مسته.

‫- حالت خوبه؟ ‫- آره خوبم، مرسی.

‫سلام!

‫سلام.

‫اون طرف دراز کشیده.

‫براش یه کم آب آوردم.

‫- نخورد هیچی، پس نمیدونم... ‫- مرسی.

‫یانکا...

‫- چطوری؟ ‫- خوبم.

‫یانکا...

‫دوستت دارم.

‫- الان بهتری؟ ‫- اوهوم.

‫خیلی بده که نمیای دانشگاه.

‫آره...

‫امتحان مجدد کی هست؟

‫نمیدونم.

‫حتی تاریخش رو هم نگاه نکردی؟

‫- ولی واقعاً، هیچی نگفتن احمقانه‌ترین کار بود. ‫- میدونم.

‫احمقانه‌ترین کاری که ‫تا حالا کردی چی بوده؟

‫احمقانه‌ترین کار؟ نمیدونم.

‫چون ماته منو دعوت کرد که بریم ‫پلِ مارگارت به مرغای دریایی غذا بدیم.

‫فکر کنم احمقانه‌ترین کار ‫عاشق یاکاب شدن، بود

‫یعنی، باید احمق باشم.

‫پس نمیای؟

‫نمیتونم، کل مدت با خواهر ‫کوچیکم تو یه جشنواره‌ام.

‫تو چی؟

‫منظورت چیه؟

‫خب، احمقانه‌ترین کار تو چی بوده؟ ‫تو بودی که این چرت و پرتا رو گفتی!

‫خب...

‫نمیدونم...

‫فکر کنم احمقانه‌ترین کار ‫اونیه که هنوز انجامش ندادم.

‫انجام ندادی...

‫فکر کنم بهتره برم بالا.

‫خیلی خسته‌ام.

‫ولی خیلی خوب بود که ‫دوباره منو تا خونه رسوندی.

‫قابلی نداشت.

‫بای.

‫بای، خنگول

‫سه‌شنبه: سکوت‌های بی‌شمار یاکاب

‫یاکاب! خواب موندیم.

‫لعنتی...

‫بچه‌ها! پاشید!

‫مامان و بابا خواب موندن، پس ‫باید خیلی سریع باشید، باشه؟

‫تئو! یویو!

‫زود باشید! جیش، کاکا، مسواک!

‫یاکاب، لطفاً کره و سالامی رو بده.

‫باشه، الان سرعت میگیرم، فقط ‫دارم سعی می‌کنم چشمامو باز کنم.

‫ببین، میتونی بعد از این همه عجله ‫صبح ماشین رو دم مدرسه بذاری؟

‫کره تموم شده.

‫دیروز خریدم. قفسه وسطی.

‫- اوه، همین جاست. ‫- میدونی که همیشه اونجا میذاریمش.

‫- پس میتونی انجامش بدی؟ ‫- چی؟ ماشین رو؟

‫تئو، بگو که دیگه تو تخت نیستی!

‫اوه...

‫صبر کن! امروز امتحان نهاییه.

‫باید اون کت و شلوار ‫لعنتی رو بپوشم.

‫- دارم پی‌پی می‌کنم. ‫- اوه! ببخشید، نمی‌دونستم!

‫دوباره کتری رو زیادی پر کردی.

‫جوابمو ندادی.

‫آره باشه، ماشین رو میارم برات.

‫فقط یه سوییچ بردار. ‫نمی‌خوام برم تو.

‫اوه! هنوز اونجاست؟

‫مثانه‌ام داره می‌ترکه.

‫تو وان بشاش.

‫تئو، بجنب! وقت ‫نداریم واسه این کارا!

‫زود باش، مسواک ‫بزن! خیلی دیر شده.

‫حدود ساعت ۶ یه مهمونی هست، ‫پس فکر نکنم بتونم قبل ۷ برگردم خونه.

‫ساعت چنده؟

‫ببخشید که دیر کردم.

‫صبح بخیر.

‫مارتا...

‫ببخشید، صبح بخیر!

‫- اشکالی نداره. ‫- مارسی، ببخشید.

‫خوشحالم که تونستی ‫بهمون ملحق بشی.

‫بریم!

‫ماته، ببخشید.

‫ببخشید، می‌تونی شروع کنی.

‫می‌خوام درباره‌ی ظهور ‫دنیای دوقطبی صحبت کنم.

‫می‌خوام با پیشینه‌اش شروع ‫کنم: بعد از سال ۱۹۴۵،

‫با پایان جنگ جهانی دوم، یه ‫نظم جهانی دوقطبی ایجاد شد،

‫و اروپا به دو بخش تقسیم شد.

‫یه بخشش جزو اتحاد جماهیر شوروی شد، ‫در حالی که بخش دیگه‌اش جزو آمریکا شد.

‫اون درباره‌ی کسب و کارها بود، ‫برای محدود کردن تعداد یهودی‌ها...

‫و هیچ یهودی‌ای ‫نمی‌تونست تو حزب بمونه.

‫تو سال ۱۹۴۱، حق ازدواج ‫مختلط رو از بین بردن.

‫خیلی از متفکرا شروع کردن به ‫فکر کردن که چی برای جامعه خوبه.

‫بنابراین، خیلی از ایدئولوژی‌های ‫سیاسی که الان وجود دارن ساخته شدن.

‫شاید بزرگترینش... ‫لیبرالیسمه، که...

‫...درباره‌ی اصول آزادیه،

‫و اینکه همه درباره‌ی ‫برابری هستن.

‫امم...

‫بین قرن‌های پونزدهم تا نوزدهم،

‫تقریباً ۲۰ میلیون آفریقایی-آمریکایی ‫به آمریکا منتقل شدن.

‫فکر کنم، شرایط غیرانسانی ‫رو خیلی خوب توصیف می‌کنه،

‫اما صاحبان مزارع--

‫اگه به زمان بیشتری نیاز داری، برای ۵ ‫دقیقه برگرد و روی یادداشت‌هات کار کن.

‫خب، کلیسای انجیلی هست، ‫و کلیسای پروتستان، که...

‫...در کنار کلیسای کاتولیک ‫تو قرون وسطی ایجاد شدن.

‫امم... پس اول از ‫همه، لوتر بود...

‫امم، اون آلمانی بود، و ‫همچنین یه راهب کاتولیک بود.

‫اون رفت به رم... ‫اوه... به واتیکان،

‫اما اونجا... کاملاً ‫ایمانش رو از دست داد،

‫و به همین خاطر نوشت... اوه...

‫بگو ببینم...

‫نمی‌تونیم بذاریم ‫اون بچه قبول شه؟

‫نه.

‫- هنوز می‌تونم اون نمره رو تغییر بدم. ‫- ببین، مارسی...

‫ما سعی کردیم بهش کمک کنیم. ازش ‫پرسیدیم چه مشکلی داره، جواب نداد.

‫از هیچ کدوم از منابع ‫استفاده نکرد، هیچی.

‫باعث میشه آمارمون ‫بد به نظر برسه.

‫- خداحافظ... ‫- خداحافظ.

‫هی!

‫متوجه نشدی که اومدم خونه، نه؟

‫نه، حواسم پرت بود، ببخشید.

‫بذار ازت بپرسم - و فقط ‫دارم می‌پرسم - متوجه می‌شدی،

‫اگه یکی از بچه‌ها با چاقوی ‫نون دنبال اون یکی می‌کرد؟

‫یا فقط وقتی که خون ‫روی لپ‌تاپت می‌پاشید؟

‫فقط دارم سعی می‌کنم ‫یه چیزی از این درآرم...

‫هارگیتای به همه زنگ زد و ‫بهشون گفت با من حرف نزنن، پس...

‫یه سوال دیگه.

‫هنوزم کونم رو دوست داری؟

‫مستی؟

‫- می‌خوام به تیبور زنگ بزنی. ‫- چرا باید بهش زنگ بزنم؟

‫چون بهم گفت،

‫"دورکا عزیزم، هنوزم چه ‫کون کوچیک و سفتی داری!"

‫واقعاً اینو گفت؟

‫دقیقاً همین کلمات! عوضی.

‫باید با منابع انسانی صحبت کنی.

‫منابع انسانی؟ خوبه.

‫یا چرا به پلیس مبارزه ‫با فساد زنگ نزنم؟

‫بیا یه روانشناس هم بیاریم.

‫اون یه سال با مسئول ‫منابع انسانی قرار می‌ذاشت.

‫باید با یکی حرف بزنی.

‫این تویی که باید حرف بزنی، ‫عزیز دلم، یاکاب ماآر فوق‌العاده.

‫همونطور که گفتم، باید به اون آدم ‫از خود راضی زنگ بزنی و بهش بگی:

‫"گوش کن، تیبور می‌زنم تو سرت

‫اگه حتی به چنین چیز ‫کثیفی درباره‌ی زنم فکر کنی."

‫اوپس.

‫واقعاً همینو می‌خوای؟

‫یه کم.

‫راستی...

‫سال ۵۶؟

‫روس‌ها به اون انقلابی‌های ‫کوچولوی مجارستانی شلیک می‌کنن؟

‫فکر می‌کنی چطوری الان ‫براش بودجه می‌گیری؟

‫نگاه کن!

‫دودو داره میاد. ‫بیاین اینجا، بچه‌ها!

‫وقتی سه‌شنبه‌ی جورج ‫به گند کشیده میشه

‫پس شما قبلاً به ‫توافق رسیدین. عالیه!

‫من استخدامت می‌کنم...

‫می‌فرستمت مدرسه، آموزشت میدم، اما ‫وقتی اوضاع خراب میشه فرار می‌کنی!

‫عالی! می‌تونی بهم ‫بگی دقیقاً مشکلت چیه؟

‫همه چیز.

‫خب، این فقط چرت و پرته، پسر من.

‫آزادی. این مشکل توئه.

‫خدایا، می‌دونستم ‫نمی‌فهمی! می‌دونی...

‫می‌خوام پیشرفت کنم! حس ‫کنم که دارم به جایی می‌رسم.

‫پس به جایی برس! نمی‌دونم...

‫برو دانمارک! هوم!

‫بیاین همه بریم دانمارک! ‫کل کشور باید بره دانمارک!

‫و وقتی اونجا حوصله‌مون سر ‫رفت، کل کشور باید دوباره جمع کنه،

‫و باید بریم آمریکا!

‫اگه اونجا حوصله‌ت سر رفت، ‫بیا بریم ماداگاسکار! بعدشم مریخ!

‫شیش سال پیش، وقتی اولین ‫بار اومدی تو دفترم، با خودم گفتم،

‫"این یه بچه پرتلاشه، ‫که جرأت داره."

‫ما همیشه به یکی نیاز داریم که ازش ‫متنفر باشیم: مهاجرا، گی‌ها، معلم‌ها...

‫یا اینکه، باید از ویکتور ‫اوربان و رفقاش متنفر باشیم.

‫تو عاشق فروژی شدی، واسه ‫همین می‌خوای بری دانمارک.

‫نه! واسه این نیست که می‌خوام ‫برم! می‌خوام برم، چون...

‫از همه این چیزا ‫حالم به هم می‌خوره!

‫می‌دونی، بالاژ...

‫بابام می‌خواست معمار بشه.

‫ولی اخراجش کردن.

‫می‌دونی، اصل و نسب اشرافی ‫داشت، واسه همین اخراجش کردن...

‫فقط به خاطر سابقه خانوادگیش.

‫بعد سال ۱۹۵۶ شد. می‌تونست بره.

‫ولی اینجا موند.

‫اگه می‌رفت، حس می‌کرد ‫که تو مبارزه شکست خورده.

‫و اینجا خانواده داشت، ماها رو.

‫بعدش، تو ساختمون‌سازی ‫کار کرد. با مدرک دانشگاهی!

‫ملات حمل می‌کرد.

‫داشت با دستای خودش ‫سوسیالیسم رو می‌ساخت.

‫و با اینکه تو هنوز به دنیا نیومده ‫بودی، واسه تو هم می‌ساختش، احمق!

‫بعدها، رو بازسازی ‫پل آزادی کار می‌کرد.

‫و شاید هیچوقت ‫نفهمیم حقیقت چی بود،

‫ظاهراً زیادی مشروب ‫خورده بود و افتاد.

‫موقع بازسازی پل آزادی مُرد.

‫از اون موقع، من...

‫بهش افتخار می‌کنم. ‫چون اینجا موند.

‫پس وقتی یه بچه هیپستر ‫اسم دانمارک رو میاره...

‫خب، اون موقع یاد بابام میفتم.

‫خب؟ خبری شد؟

‫باشه، پس یه کم دیگه صبر می‌کنیم.

‫خداحافظ.

‫می‌فهمم...

‫می‌فهمم، آقا گیوری، ولی...

‫ولی در عین حال،

‫مامانم...

‫داره با یه حقوق مسخره ‫جون آدما رو نجات میده.

‫اگه رفته بود خارج-- یا حتی من! ‫می‌تونستیم سه برابر پول در بیاریم!

‫آها، پس قضیه پوله! ‫می‌خوای حقوقت زیاد شه؟

‫نمی‌خوام حقوقم زیاد ‫شه! می‌خوام برم!

‫اونم آسون نیست...

‫...که مامانم رو اینجا ول کنم.

‫خب؟ اومد بیرون؟

‫نتیجه چی شد؟ بگو، بگو!

‫د بگو دیگه!

‫رد شد؟

‫باشه، وقتی اومدم ‫خونه حرف می‌زنیم.

‫چه مرگشه این لعنتی؟

‫بابا؟

‫الان اومدی؟

‫فشار خونت عالیه.

‫لطفاً رو تخت دراز بکش.

‫کفشام...

‫نه نه نه، لازم نیست ‫کفشاتو در بیاری، فقط...

‫...یه کم دکمه‌های ‫پیرهنتو باز کن، لطفاً.

‫یه صدای تیک تیک اینجا می‌شنوم.

‫یه فشاری حس می‌کنم...

‫این پایین، و...

‫نمی‌تونم نفس بکشم.

‫و سرگیجه...

‫ولی الان حالت خوبه؟

‫آره...

‫سرم بدجور درد می‌کنه.

‫پسره رد شد.

‫آبل؟

‫تو تاریخ...

‫این معلم تاریخشو می‌شناسی ‫- فکر کنم قبلاً بهت گفته بودم.

‫کمِ کم میشه گفت...

‫...یه آدم عوضیه.

‫واقعاً که!

‫هولوکاست رو از الف ‫تا ی بهشون یاد میده.

‫فیلم "پسر شائول" رو بهشون ‫نشون داد، و موزه خانه وحشت رو.

‫جدی میگم...

‫هیچوقت درباره‌ش بهت نگفتم؟

‫رفتن خانه وحشت، تا ‫نمایشگاه هولوکاست رو ببینن،

‫از بالا تا پایین.

‫ولی وقتی واسه ‫قربانیای کمونیسم نبود.

‫"اوه، اون ۴۰ سال ‫اونقدرا مهم نیست."

‫یه فیلم دهه ۶۰ رو دیدن، ‫بعد یه آهنگ پانک گوش دادن،

‫و همین بود - بهش خندیدن.

‫واقعاً...

‫حتماً درباره این ‫یارو بهت گفته بودم!

‫حتی تو جلسه اولیا و ‫مربیان باهاش دعوام شد!

‫- از اون آدماست که همیشه جواب پس میده. ‫- همونی که تو دسیدا درس میده؟

‫- آره... ‫- خب...

‫فکر کن که...

‫یه لیبرال... جوون، ‫اگه درست یادم باشه.

‫تازه ۴۰ سالش شده.

‫وایسا، اینجا قسمت مهمشه!

‫یه سنجاق ملیت ‫رو سینه پسرم بود...

‫یه سنجاق ملیت؟

‫می‌دونی، رو کتش جا مونده بود...

‫بهم گفت واسه همین رد شده.

‫همش بهش گیر می‌دادن.

‫می‌دونم آبل دانش‌آموز درخشانی ‫نیست، ولی خنگ هم نیست.

‫این معلمه حتی ازش پرسید، ‫"این سنجاق ملیت واسه چیه؟"

‫"واسه چیه؟"

‫فکر کنم منم باید فشار خونمو بگیرم.

‫یه کم ساکت باش گیوری، لطفاً.

‫چند روز پیش، داشتم یه ‫مصاحبه با یه خواننده میخوندم...

‫که گفت، "من عاشق این کشورم."

‫حرومزاده.

‫حتی نمیتونی بگی "وطن."

‫چون خجالت آوره، مگه نه؟

‫هر روز، دارن بهمون تهمت میزنن...

‫بلژیکی‌ها...

‫آلمانی‌ها، فرانسوی‌ها...

‫ما نازی هستیم،

‫ما کمونیست هستیم، و هر ‫چی که به ذهن اونا میرسه.

‫مجارها... خب،

‫من فقط...

‫حالا چه بلایی سر بچه میاد؟

‫- عصر بخیر. ‫- عصر بخیر.

‫یا بهتره بگم بعد از ظهر بخیر...

‫لطفاً منو به خیابون تورک ‫ایگناتس شماره ۹ ببرید.

‫ممنون، خیلی لطف کردید.

‫خداحافظ دکتر، شما هم همینطور.

‫- سلام. ‫- سلام.

‫اوم... ببخشید مزاحم شدم، ‫اسم من اریکا هاینال هست.

‫- آنا آولیش. ‫- خوشبختم.

‫اوم... راستش، یه کم خجالت میکشم.

‫ما همسایه‌ایم. من طبقه پایین شما زندگی ‫میکنم، و یه جورایی صداتونو شنیدم...

‫وای خدا، دیوارا اینقدر نازکن؟

‫نه، منظورم اینه ‫که پنجره باز بود،

‫- میدونی، اون چیز شبیه دودکش. ‫- منظورت نورگیره.

‫اریکا - پنجشنبه

‫صبح بخیر، من اریکا هاینال هستم، ‫خبرنگار روزنامه روزهای مجارستان.

‫اوم، ممکنه عجیب ‫به نظر برسه، ولی...

‫بله، شماره‌تونو از ‫آرایشگرتون گرفتم.

‫بله، شما پریروز یه مسافر داشتید،

‫که درباره پسری که تازه امتحان ‫نهاییشو داده بود بهتون گفت.

‫- همون پسره با سنجاق ملیت؟ ‫- آره، همون.

‫شما احیاناً نمیدونید ‫کی اینو بهتون گفت؟

‫گفتی کی هستی؟

‫من اریکا هاینال هستم، خبرنگار ‫روزنامه روزهای مجارستان.

‫میخوای درباره اون مقاله بنویسی؟ ‫چون من نمیخوام اسمم برده بشه.

‫نه، نه اصلاً.

‫یعنی آره، دارم یه مقاله مینویسم، ‫ولی این یه مکالمه خصوصیه.

‫پس، مثل مصاحبه یا چیزی نیست.

‫اوهوم، میفهمم...

‫فکر کنم یه دکتر بود،

‫از اویپشت، خیابون ‫کیرای سوارش کردم،

‫فکر کنم این اتفاق واسه پسر ‫یکی از بیمارهاش افتاده بود.

‫- شاید. ‫- اوهوم...

‫خیلی خیلی ممنون.

‫ببخشید مزاحمتون شدم.

‫- اشکالی نداره. ‫- روز خوبی داشته باشید.

‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.

‫میخواستم اطلاعاتی ‫درباره یه پسر بگیرم،

‫که تو امتحان نهایی یه سنجاق ‫ملیت زده بود. شما نمی--

‫آه، پس شما هستید.

‫روزهای مجارستان.

‫خب، بله... بله، ممنون. ما ‫داریم هر کاری که میتونیم میکنیم.

‫اوه... یه مقاله.

‫ببخشید، میشه اسمشو دوباره بگید؟

‫گیورگی... ترم... و اسم پسرش؟

‫آبل...

‫هی، شاندور!

‫میدونم امروز جلسه تحریریه داشتیم، ‫ولی یه داستان قوی پیدا کردم، و حالا...

‫آره...

‫سلام.

‫اوم...

‫قویه -- ببین، الان سرم شلوغه،

‫بعداً تو مراسم رونمایی ‫مجسمه بهت میگم.

‫لوح یادبود، باشه.

‫ساعت ۲ اونجام. آره!

‫الو؟

‫الو؟

‫- عصر بخیر. ‫- عصر بخیر! اوه...

‫ببخشید، نمیدونم اینجا ‫جای درستیه یا نه،

‫ولی شاید بتونید کمکم کنید.

‫اوم... آبل ترم به ‫این مدرسه میره؟

‫شما از پلیس هستید؟

‫نه، نه، اصلاً! نه!

‫- میخوام درباره امتحان نهایی یه مقاله بنویسم. ‫- آها.

‫ممنون از توجهتون.

‫راستش، موارد اینجوری،

‫فقط کتبی قابل رسیدگی هستن،

‫چون ما هم...

‫...باید از دفتر مرکزی ‫اجازه بگیریم، پس...

‫منظورتون از دفتر مرکزی چیه؟

‫منطقه آموزشی.

‫ولی الان مدیر ‫میاد، شاید بتونه...

‫- عصر بخیر. ‫- عصر بخیر، میتونم کمکتون کنم؟

‫این خانم خبرنگاره، و...

‫...میخواد درباره امتحان ‫نهایی یه مقاله بنویسه.

‫متأسفانه، ما نمیتونیم بدون ‫مجوز اینجا اظهارنظر کنیم.

‫خب، من نمیدونستم.

‫هر اظهارنظری از طرف ‫کارکنان ما نیاز به مجوز داره.

‫- نماینده کدوم روزنامه هستید؟ ‫- روزهای مجارستان.

‫"روزهای مجارستان..."

‫- میخوام درباره پرونده آبل ترم بنویسم. ‫- چرا میخواید درباره اون بنویسید؟

‫چرا درباره باشگاه تازه ‫بازسازی شده‌مون ننویسی؟

‫یه سنجاق ملیت روی سینه‌ش بود.

‫- ببخشید، چی؟ ‫- آره...

‫تا اونجایی که من می‌دونم، اون ‫سنجاق دلیل اصلی رد شدنش بود.

‫چرت و پرته.

‫گفتم که نمی‌تونم اظهار نظر کنم، ‫تازه، من اصلاً اونجا نبودم، پس...

‫- اینو ضبط نکردی، نه؟ مثلاً با گوشیت؟ ‫- نه.

‫این یه مکالمه خصوصی بین ‫خودمونه، پس غیررسمیه...

‫و اگه بخوای تو آینده از هر ‫کدوم از اینا استفاده کنی، من...

‫- ازش استفاده نکن، باشه؟ ‫- باشه، حله.

‫- ببخشید مزاحم شدم. ‫- باید برم، کار دارم!

‫ممنون، خداحافظ!

‫- واقعاً متأسفم. ‫- ممنون. دیگه کاریه که شده.

‫سلام! هی، آبل! ‫من اریکا هاینال‌ام.

‫من خبرنگارم، و می‌خواستم ‫ازت بپرسم که... اِ...

‫الان وقت بدیه؟

‫هی، شاندور...

‫از دستش دادم.

‫ببخشید.

‫ببین، اگه می‌خواستم دروغ ‫بگم، زنگ می‌زدم می‌گفتم مریضم!

‫یه دانش‌آموز تو امتحان ‫نهایی دبیرستان یِنو ژیدا

‫به خاطر زدن یه ‫سنجاق ملیت رد شده!

‫یعنی چی "خب که چی؟" ‫نگو که این خبرا نیست!

‫باید همین الان این کارو بکنیم، ‫چون الان دوره امتحانات نهاییه!

‫یا امشب، یا فردا صبح.

‫الو؟ سلام، آقای مار،

‫من اریکا هاینال‌ام، اِ... ‫خبرنگار. الان وقت بدیه؟

‫می‌خوام یه مقاله درباره ‫امتحان تاریخ آبل ترم بنویسم.

‫نمی‌خوای یا نمی‌تونی؟

‫از روزنامه مجارستانی‌ها...

‫می‌دونم نمی‌تونی اظهار نظر ‫کنی، ولی مهمه. یه مسئله عمومیه.

‫به خاطر اون نشان.

‫می‌فهمم. می‌فهمم، و متأسفم.

‫باشه، شاید یه وقت ‫دیگه بهتون زنگ بزنم.

‫آبل؟

‫- سلام. ‫- سلام.

‫من اریکام. تلفنی صحبت کردیم.

‫- آبل. ‫- ممنون که اومدی.

‫- ببخشید دیر کردم... فقط یه روز بد داشتم. ‫- اشکال نداره.

‫- خیلی منتظر نموندی؟ ‫- نه.

‫عالیه، خوبه!

‫- می‌تونم یه نخ سیگار بکشم؟ ‫- حتماً، بفرما.

‫- سلام، چی میل دارید؟ ‫- سلام.

‫یه قهوه و یه لیوان آب می‌خوام.

‫لطفاً، اینجا نوشته: ‫منطقه غیر سیگاری.

‫تابلو رو بخون. ‫زیرسیگاری اون پشته.

‫- ببخشید، ندیدم. ‫- باورم نمیشه!

‫باشه، بریم قبل از اینکه ‫بزنه لت و پارمون کنه!

‫- میشه اونو بیاری؟ ‫- حتی سفارشمم نگرفت.

‫حتماً یه جایی اینو یاد می‌گیرن! ‫تو شهر منم همینطوریه.

‫- باورنکردنیه. ‫- شهر تو؟

‫- من اهل کلوژم. ‫- اوه! باحال.

‫آره...

‫خب...

‫حالا دیگه...

‫- داری اینو ضبط می‌کنی؟ ‫- اِم، آره، ولی...

‫این مصاحبه یا چیزی نیست. فقط...

‫اگه بخوام ازت نقل قول ‫کنم، یه چیزی داشته باشم.

‫- جانب احتیاط رو رعایت کردن بهتره. ‫- باشه.

‫باشه! اِم... اول از همه، ‫درباره خودت بهم بگو.

‫خودتو معرفی کن. کی ‫هستی، این جور چیزا.

‫اِم... باشه.

‫خب،

‫من آبل ترم‌ام...

‫18 سالمه...

‫و امسال امتحان نهایی‌م بود، ‫منظورم اینه، قرار بود باشه...

‫درسته، بقیه‌ش چطور ‫پیش رفت؟ به جز تاریخ؟

‫خب، بقیه‌ش خوب بود.

‫تو ادبیات "الف" گرفتم.

‫- عالیه! ‫- نه، ببخشید.

‫- تو تاریخ هنر "الف" گرفتم. ‫- اونم خوبه.

‫تو ادبیات فقط "ب" گرفتم. ‫و تو ریاضی "ج" گرفتم.

‫عالیه. من همیشه تو ‫ریاضی افتضاح بودم.

‫- پس، تبریک می‌گم، خیلی خوبه! ‫- ممنون.

‫خب... تو یه نشان ‫ملیت زده بودی، درسته؟

‫- آره... ‫- ولی چرا؟

‫خب...

‫من، مثلاً، اتفاقی روی کتم جا ‫گذاشته بودمش، از... 15 مارس،

‫و یادم رفت درش بیارم.

‫خیلی بده.

‫چی خیلی بده؟

‫اینکه... اِ...

‫بابام یه بار تو 15 ‫مارس پشت سرش زدن.

‫زدنش؟

‫"زدن"، آره...

‫یادم نمیاد. خیلی کوچیک ‫بودم وقتی این داستانو شنیدم.

‫اونجا نبودم می‌دونی.

‫ولی خوندم که این تو ‫مجارستان هم اتفاق افتاده.

‫تو دوران سوسیالیسم. ‫به هر حال، خیلی بده.

‫درباره این معلم بهم بگو.

‫موضوع: اون یه نشان ملیت زده بود ‫به: sandor@magyarnapok.hu

‫سلام، شاندور!

‫مقاله درباره اون بچه‌ای که تو ‫امتحان نشان زده بود رو ضمیمه کردم.

‫منتظر جوابت هستم خداحافظ، اریکا.

‫خب، بگو ببینم، چرا ‫داری سرفه می‌کنی؟

‫چی شده؟

‫ساکتی؟ اوه.

‫نکنه به نقطه حساست خوردم؟

‫آره؟ بذار بشنوم.

‫- باشه! ‫- خودتو خالی کن. چی شده؟

‫پس، مامان بهت گفته.

‫آره، ولی می‌خوام از خودت بشنوم.

‫آره، شروع کردم به سیگار کشیدن.

‫ولی چرا؟

‫می‌دونم احمقانه‌ترین ‫سوال دنیاست، ولی چرا؟

‫- هوم؟ ‫- همینجوری.

‫چی گیرت میاد؟

‫صدات رو خراب می‌کنه، ‫پوستت رو، ریه‌هات رو...

‫راحت‌تر مریض می‌شی، سیستم ‫ایمنیت رو ضعیف می‌کنه، بازم بگم؟

‫باشه، اوکی، می‌دونم! قرار نیست ‫تا ابد سیگار بکشم، ولی الان...

‫یه لحظه صبر کن، این--

‫بذار صداشو کم کنم، فقط یه ثانیه!

‫سلام! هی!

‫- هی، اریکا! ‫- هی، شاندور! خب؟

‫مقاله‌ت عالیه، تبریک می‌گم!

‫جدی؟ پس، خوشت اومد؟

‫فردا با این شروع می‌کنیم.

‫این می‌شه مقاله اصلی.

‫این... عالیه! و...

‫پس، همینجوری خوبه؟ یا ‫باید کار دیگه‌ای انجام بدم؟

‫باید روش کار کنیم.

‫باید یه تیتر براش بنویسم، و...

‫...یکم ویرایشش کنم که ‫اینجوری به نظر نرسه.

‫ولی غیر از اون، واقعاً خوبه.

‫باشه، اگه کاری هست که بخوای ‫من انجام بدم، خوشحال می‌شم--

‫خودم انجامش می‌دم، جلومه.

‫می‌تونی بری بخوابی الان.

‫- مطمئنی؟ ‫- همینجوری خوبه.

‫باشه. اوکی.

‫- اوکی، پس فردا می‌بینمت. ‫- خیلی ممنون.

‫فردا صبح، درسته. ‫شب بخیر! خداحافظ.

‫شب تو هم بخیر، بای بای!

‫بای بای.

‫درست شنیدم؟

‫درست شنیدم؟

‫آره، درست شنیدی.

‫تبریک می‌گم، دختر!

‫ولی این تو رو از ضررهای ‫سیگار نجات نمی‌ده!

‫- آره، آره! ‫- تبریک می‌گم!

‫ممنون!

‫جمعه

‫هی، اریکا...

‫- سلام. ‫- گوش کن...

‫- آبل هستم. ‫- بله، سلام، آبل.

‫سلام. خب، اوم...

‫- الان مقاله‌ت رو دیدم، و اوم... ‫- غلط املایی یا چیزی داره؟

‫- نه-نه-نه، فقط... ‫- بله...

‫فقط این تیتر... خیلی تنده.

‫آه، بله، تیتر! اونو ‫سردبیر نوشته.

‫سردبیر؟

‫آره، من نمی‌تونستم... پس، آره.

‫- اوکی. پس نمی‌شه عوضش کرد؟ ‫- نه.

‫متأسفانه، اون همیشه تیترها ‫رو می‌نویسه، ما حرفی نداریم.

‫یه دانش‌آموز بوداپستی تو ‫امتحان نهایی تاریخ رد شد

‫به خاطر یه نشان ملیت، ‫روزنامه هانگرین دیز گزارش داد.

‫طبق گزارش روزنامه، یه ‫دانش‌آموز تو دبیرستان ژنو دژیدا

‫با یه نشان ملیت روی کتش ‫رفته بود سر امتحان نهایی.

‫معلمش ازش درباره‌ش پرسید،

‫و هیئت امتحانات به ‫پسره نمره "اف" دادن،

‫که بعدش داستانشو ‫به هانگرین دیز گفت.

‫تا حالا نه مدرسه و نه ‫معلم اظهار نظری نکردن.

‫چطور ممکنه همچین ‫اتفاقی بیفته، یاکاب؟

‫داری می‌خندی؟ داری به ‫چی می‌خندی لعنتی؟ نخند!

‫تو اصلاً نمی‌فهمی!

‫منم که باید با بابای ‫بچه حرف بزنم!

‫منم که باهاش حرف می‌زنم. ‫منم که از... پیام می‌گیرم.

‫می‌دونی از کجا برام ‫پیام میاد؟ می‌دونی!

‫وقتی بی سر و صدا ‫اخراجت کنن دیگه نمی‌خندی.

‫اونوقت دیگه خنده‌دار ‫نیست. اونوقت نمی‌خندی!

‫دیگه خنده‌دار نیست، مگه نه؟

‫- وای خدای من، مارچی! ‫- بس کن با این 'مارچی'!

‫بس کن با این 'مارچی'، لعنتی!

‫پسره نشان رو جا گذاشته بود.

‫یه نمایش سیاسی یا ‫راست‌گرایانه نبود.

‫حتی تو اون مقاله هم نوشته بود.

‫- باید یه بیانیه بدیم. ‫- بیانیه؟ درباره چی؟

‫خب، یه بیانیه درباره...

‫من هیچ ایده‌ای ندارم لعنتی! شاید ‫یه عذرخواهی رسمی از طرف تو!

‫آنیکو! آنیکو! یه تمرین گروه کُر؟

‫یه تمرین گروه کُر تو ‫ماه ژوئن؟ واسه سپتامبر؟

‫آنیکو! آنیکو! بیا دیگه!

‫باورم نمیشه این اتفاق افتاده...

‫مارتا!

‫تو اونجا بودی. لطفاً بگو چی شد.

‫آره، آره... خب، ‫اوم... پس، آره...

‫من می‌تونم حس کنم ‫انرژی‌هایی که از شما میاد، آقا...

‫مدام به سمت من میان. می‌فهمم.

‫و همینطور متوجه ‫سنگینی موقعیت هم هستم.

‫ولی واقعیت اینه که...

‫اون نشان روی پسره بود.

‫و همینطور، پسره...

‫اون واقعاً...

‫اون واقعاً... لال شد.

‫اونا مارو نابود می‌کنن.

‫در حالی که من...

‫می‌خواستم در و پنجره‌های جدید...

‫و جای پارک دوچرخه!

‫یا یه اردوی مدرسه ‫به کایزرسلاترن...

‫من باید دیوونه باشم.

‫بیخیال، فردا هیشکی به ‫این قضیه اهمیت نمیده.

‫زدن یه نشان موقع امتحان ‫نهایی، نظرت چیه درباره‌ش؟

‫خب، اگه نشان ملی‌مون ارزشش ‫پایین بیاد منو ناراحت می‌کنه.

‫حس خوبی بهم میده اگه یه ‫نشونه بیرونی داشته باشم...

‫...که نشون بده من مجارستانی‌ام.

‫روز ۱۵ مارس، ما انقلاب ‫مجارستان سال ۱۸۴۸ رو به یاد میاریم.

‫فکر می‌کنم تنبیه کردن کسی ‫واسه زدن اون، شرم‌آوره.

‫مثل اینه که صلیب ‫رو از گردنش برداشتن.

‫بعد از اون رفتاری ‫که باهاش کردن -

‫شک دارم اقدام قانونی انجام بده.

‫با این حال، ‫می‌تونه، یا باید بکنه.

‫یه حس وحدت ملی تو وجودم هست.

‫نمی‌تونم پنهونش ‫کنم و نمی‌خوام هم -

‫این چیزیه که این ‫نشان برام معنی میده.

‫درباره مجارستان و ملت ماست.

‫حالت ایده‌آل اینه که سیاست ‫از آموزش دور بمونه،

‫ولی خب، مشخصه ‫که غیرقابل اجتنابه.

‫همه مدرسه‌ها ‫معلم‌های خوبی ندارن.

‫ما باید میهن‌پرستی رو ‫به جوون‌هامون یاد بدیم.

‫باید بهشون درباره ‫ایمان هم یاد بدیم.

‫آموزش میهن‌پرستی حیاتیه تا ‫درباره ریشه‌هاشون یاد بگیرن.

‫اهمیت نشان ملیت ما - ‫اگه بخوام احساساتی بگم،

‫توسط طرف مقابل لگدمال شد.

‫فکر نمی‌کنم یه نشان تو رو یه ‫مجارستانی واقعی یا میهن‌پرست کنه.

‫تو مدرسه می‌زدمش، ولی الان نه.

‫۱۵ مارس می‌زنمش، آره. و ‫راستش بهش افتخار می‌کنم.

‫هیچوقت زمان‌های دیگه نمی‌زنمش، ‫چون فکر می‌کنم از درون میاد.

‫شنبه

‫بیا تو سایه بشینیم، گیوری.

‫همین اونجاست.

‫- کجا؟ ‫- اونجا!

‫ولی اونجا کاملاً سایه‌ست!

‫چی می‌خوای؟ آفتاب یا ‫سایه؟ چی می‌خوای، عزیزم؟

‫بس کن، بابا! اومدم از ساحل لذت ‫ببرم! اگه آفتاب بیاد، آفتاب می‌گیرم،

‫ولی به سایه هم نیاز دارم.

‫آفتاب، یا سایه ‫اونقدرا پیچیده نیست!

‫چک کردم: از ساعت ‫۱۱:۲۵ آفتاب میاد اینجا.

‫باشه، آفتاب تا ساعت ‫۱۱:۲۵ میاد اونجا.

‫- باید سایه‌بون رو می‌آوردیم... ‫- ما خیلی از استخر دور شدیم لعنتی!

‫- باشه، پس همینجا بمونیم! ‫- ناراحت نشو، عزیزم!

‫همونطور که شنا می‌کردم، داشتم به ‫چیزی که مدیر بهم گفت فکر می‌کردم...

‫اگه یه شرایط خاصی ‫باشه، مثل یه بیماری...

‫ولش کن، گیوری!

‫...اون وقت میشه امتحان ‫نهایی رو دوباره داد.

‫اصلاً گوش نمیده.

‫چرا، داره چیکار می‌کنه؟

‫داره دنبال کفشدوزک‌های ‫مرده می‌گرده.

‫مرده نیست، داره تظاهر می‌کنه.

‫یه جور محافظته.

‫ببخشید، اوم...

‫سلام بچه‌ها!

‫معذرت می‌خوام، نمی‌خوام ‫مزاحمتون بشم، فقط...

‫یه مدته دارم دو دل می‌شم. ‫اوم، فقط می‌خوام بهتون بگم، که...

‫ما پشتتون هستیم!

‫ببخشید، ما همدیگه رو ‫از جایی می‌شناسیم؟

‫ببخشید، من بابای گابور ‫ماکلاری از دشیدا هستم.

‫آبل از مدرسه می‌شناسدش.

‫گابور ماکلاری...

‫از من نشنیده بگیر.

‫فقط می‌خوام بهتون بگم که...

‫اونا واقعاً می‌تونن ‫گورشونو گم کنن!

‫ما مجارستانی هستیم، مگه نه؟

‫چه اشکالی داره؟

‫خب... خداحافظ!

‫الو؟

‫آره، خودمم.

‫بله؟

‫ببخشید؟ معذرت میخوام، ‫نشنیدم چی گفتین. کدوم کابینه؟

‫جدی میگی؟

‫خب...

‫آره... اوهوم، بله!

‫خیلی ممنون.

‫باورم نمیشه. نمیدونم چی بگم.

‫آره، مدرکشو دارم.

‫اوهوم.

‫عالیه!

‫ممنون، خیلی ممنون.

‫هی، یانکا!

‫سلام.

‫جشنواره چطور بود؟

‫آبل، اینجا چه خبره؟

‫چی؟

‫فکر کردی کی هستی؟

‫منظورت چیه؟

‫میفهمی چیکار کردی؟

‫این چرت و پرتا چیه که یاکاب بهت ‫گیر داده چون تو خشکت زده بود؟

‫هان؟

‫همینجاست، تو این سایت کوفتی!

‫"یه دانشجوی بوداپستی به خاطر ‫نشان ملی تو امتحانش رد شد."

‫این چه کوفتیه؟

‫- واقعاً بهم گیر داد. ‫- به خاطر اون نشان؟

‫آره، به خاطر اونم.

‫این چرت و پرتا رو ‫از کجا میاری، واقعاً که!

‫یاکاب میخواست کمکت ‫کنه چون دید خری.

‫ببخشیدا، ولی راست میگم! ‫تو درس نخوندی، باشه!

‫هر کاری دلت میخواد بکن، برام مهم ‫نیست، ولی اون چیکارت کرده بود؟

‫هیچ کاری باهات نکرده بود - اون بچه ‫های کوچیک داره و حالا تو اخراجش میکنی؟

‫- چطور تونستی اینکارو بکنی؟ ‫- اون عوضی همش به بابام توهین میکرد!

‫- چجوری توهین میکرد؟ ‫- بهش میگه طرفدار احمق فیدس.

‫- همش این چرت و پرتای بدبینانه رو میگه. ‫- چی؟ چی گفت؟

‫پشت سرم این چیزا رو میگه!

‫جلوی خودم جرأت نمیکنه ‫بگه، ولی به گوشم میرسه!

‫چی میگه؟ میگه همه ‫طرفدارای فیدس خرن؟

‫لعنتی! این ادای دخترای هیپی ‫مقدس رو واسه من در نیار!

‫- میدونم راجع به بابام چی فکر میکنی! ‫- چه اهمیتی داره من چی فکر میکنم؟

‫اصلاً مهم نیست من چی ‫فکر میکنم! میخوام بدونم

‫- چرا باید این بدبخت رو نابود کنی-- ‫- تو عاشق یاکابی لعنتی!

‫حتی وقتی خوابی هم، چشمات می‌پره،

‫چون همش به اون ‫عوضی ریشو فکر میکنی!

‫- به تو چه ربطی داره؟ ‫- یعنی چی؟

‫- فکر میکنی من هیچ ربطی به این قضیه ندارم؟ ‫- نه، نداری.

‫- من نگرانتم! اون یه مرد 40 سال-- ‫- نگران من نباش!

‫چرا؟ نباید برات بترسم؟

‫- من از آدمی مثل تو هیچی نمیخوام! ‫- آره حتماً.

‫- من اینقدر ازت مراقبت کردم! ‫- برام مهم نیست، آبل.

‫اگه من نبودم یکی ‫میومد بهت تجاوز میکرد!

‫ترجیح میدم بهم تجاوز بشه تا دوست ‫یه آدم موذی عوضی مثل تو باشم!

‫جدی داری میگی؟

‫آره، خیلی هم جدی میگم.

‫و اگه حقیقت رو نگی، انکار ‫میکنم که اصلاً میشناختمت!

‫- سلام. ‫- سلام...

‫- بچه‌ها؟ ‫- خوابیدن.

‫اوه، ببخشید. چطور شد؟

‫خسته شدن.

‫کجا بودی؟

‫میدونی کجا؟

‫احتمالاً تو یه زمین بازی.

‫چرا هیچوقت بهم نگفتی ‫اون پسره تو امتحان رد شد؟

‫کی؟ آبل ترم؟

‫- بابا، تو هیچوقت درباره کارم ازم نمیپرسی. ‫- ببخشید؟

‫منظورم این نبود. من ‫خودمم درباره‌ش حرف نمیزنم.

‫ولی آره، پیش میاد.

‫بعضی دانشجوها رد میشن. تو ‫یازده سال، شاید دو بار اتفاق افتاده.

‫بیا بشین دیگه، لطفاً.

‫نمیخوای بری؟

‫وقتی بچه‌ها بیدار شدن. ‫من وسایلمو جمع کردم.

‫پیرهنم خیسه...

‫خب؟

‫واقعاً یه کلمه هم نگفت؟

‫باورم نمیشه، حتی تو ‫هم داری اذیتم میکنی.

‫کی داره اذیتت میکنه؟

‫هیچکس. من یه زندگی راحت دارم.

‫قراره اخراج بشم.

‫المر هارگیتای میخواد نابودم ‫کنه. ولی نه، هیچکس اذیتم نمیکنه.

‫یعنی، کی به حقوق 500 ‫یورویی من نیاز داره اصلاً؟

‫- یه فکری میکنیم. ‫- آره.

‫- ماریا کمکمون میکنه. یا مامانم. ‫- اوه! نه-نه-نه-نه!

‫هیچکس کمکمون نمیکنه! ‫من این کارو نمیکنم!

‫یاکاب، چقدر از این مقاله درسته؟

‫چقدر؟ همونقدر که تو ‫رسانه‌های دولتی میبینی،

‫یا تو کنفرانس‌های خبری ‫دولت، یا تو سخنرانی‌های اوربان!

‫چرا ازش درباره نشان پرسیدی؟

‫چرا؟ اگه کلاه سرش ‫بود، درباره اون می‌پرسیدم!

‫البته اگه تو کنیسه نبودیم!

‫یا اگه برف می‌اومد، حق داشتم ‫بپرسم "این چه وضع آب و هواییه؟"

‫- "داد نزن! بیدارشون می‌کنی!" ‫- من تحریکش نکردم! وقتی چیزی واضح نیست

‫یا عجیبه، آدم سوال می‌پرسه دیگه!

‫همین!

‫ولی هیچوقت نمی‌شه که ‫سوالت به کسی بربخوره.

‫منظورت چیه؟

‫اینکه تو هیچی جز اون ‫کله خودخواهت رو نمی‌بینی!

‫باشه.

‫من می‌خوام تو دنیایی زندگی ‫کنم که بشه همچین سوالی پرسید،

‫بدون اینکه به کسی بربخوره.

‫ولی ما تو همچین دنیایی ‫زندگی نمی‌کنیم، یاکاب!

‫این فقط دنیای درون ‫توئه! دنیای بسته خودت!

‫که به روی هیچکس باز نیست!

‫حتی ما!

‫می‌دونی چقدر تحقیرآمیزه؟

‫می‌دونی؟

‫یازده سال!

‫همه شاگردام تو این یازده سال!

‫کلاس من! بچه‌های من!

‫الان همشون فکر ‫می‌کنن من یه آشغالم!

‫سنجاقک...

‫زمین بازی...

‫- ببخشید؟ ‫- ما تو شهربازی بودیم.

‫تو ورمزو؟

‫من داشتم همون نزدیکی می‌دویدم.

‫می‌دونم. دیدمت.

‫منو دیدی؟ پس چرا صدام نکردی؟

‫من حتی گوشیمم همراهم بود.

‫نمی‌دونم.

‫همینجوری نشسته بودم...

‫دیدم که داری می‌دویی،

‫و خیلی دور بودی.

‫دقیقاً همونجایی که الان هستی.

‫من اینجام.

‫نه، نیستی.

‫تو فقط سوال می‌پرسی!

‫همه سوالای لعنتیت درد داره! ‫چون همشون یعنی تو اینجا نیستی!

‫"بچه‌ها؟"

‫"خوابن؟"

‫"چطور خسته شدن؟"

‫"نمی‌خوای بری؟"

‫"غذا هست؟"

‫"کره کجاست؟"

‫تو نمی‌دونی کدوم بچه ‫شنا میره کدوم موسیقی!

‫چون هیچی جز نفرت و گله ‫و شکایت خودت رو نمی‌بینی!

‫و آره! شاید اون پسره از ‫سوالت ناراحت شده باشه!

‫سلام. دنبال آبل می‌گردم.

‫سلام. هنوز نیومده خونه.

‫- سلام آقا. ‫- سلام.

‫دنبال آبل می‌گرده.

‫مثل همه ما.

‫سلام، بهش زنگ زدین؟

‫شمارشو ندارم. کلی التماس ‫کردم تا منشی آدرستونو بهم داد.

‫فقط می‌خوام باهاش حرف بزنم.

‫یه لحظه صبر کنید، بذارید ببینم.

‫06 30 294 22 17.

‫بعضی وقتا حتی شماره خودمم ‫یادم نمیاد، با همه رمزا و اینا...

‫قبلاً همه شماره‌ها ‫رو از حفظ بودم.

‫ولی فکر کنم شما هم با ‫تاریخ‌ها همینجوری هستین، نه؟

‫ببخشید، حواسم نبود.

‫بفرمایید داخل، آقا!

‫- نمی‌خوام مزاحم بشم. ‫- بیا تو دیگه.

‫برو تو اتاق آبل و از ‫اونجا بهش زنگ بزن.

‫- چیزی میل دارین؟ ‫- خیلی لطف دارین، ولی نه.

‫جواب نمیده.

‫باشه، بیا تو!

‫- نمی‌خوام مزاحم بشم. دیروقته. ‫- بشین، همینجا منتظرش باش!

‫- هر لحظه ممکنه برسه. ‫- من اصراری ندارم.

‫یه اشترودل بخور، خونگی نیست.

‫- بذارین کفشامو دربیارم. ‫- درنیار!

‫نه! می‌خواستم امروز ‫تمیز کنم، ولی نشد.

‫همه جا کثیفه، پس...

‫کثیف... چرا نمی‌گی تو یه ‫آشغالدونی زندگی می‌کنیم؟

‫یوتسیکا! سه روز پیش تمیز کردم!

‫بگو ببینم، آقا...

‫به نظرت کی خونه رو تمیز می‌کنه؟

‫لازم نیست جواب بدی، معلومه، نه؟

‫خونه خیلی قشنگیه.

‫چقدر تابلو...

‫ارثیه.

‫آره، خب...

‫خیلیاشونو اصلاً ‫نمی‌تونم تحمل کنم.

‫ولی چون ارث رسیده بهمون...

‫مثل اون یکی اونجا...

‫وای، تازه به من میگه من ‫آبروی خانواده رو می‌برم!

‫بعد یه مدت، دیگه ‫متوجهشون نمی‌شی.

‫معمولاً چیزا رو تو ‫سطح چشم می‌بینیم.

‫با خونه‌ها هم همینطوره. تو ‫سطح چشم نگاهشون می‌کنیم.

‫مطمئنید چیزی نمی‌خورید، آقا؟

‫شاید یه قهوه...

‫حتماً. الان میارم.

‫خیلی دیروقته، ولی...

‫آبل قراره امتحان بده.

‫- امتحان نهایی؟ ‫- آره.

‫- منظورتون تجدیدیه؟ ‫- نه، نه...

‫اداره آموزش و پرورش ‫منطقه گفته شرایط خاصه،

‫پس اون امتحان ‫نهایی رو دوباره میده.

‫گفتن امتحان باز باشه. ‫به طور پیش‌فرض بازه،

‫ولی هیشکی تا حالا تو ‫همچین امتحانی شرکت نکرده.

‫باورم نمیشه.

‫همین الان مدیر زنگ زد بهم.

‫آره جون خودت، مدیر...

‫ما خیلی خوشحالیم که آبل ‫میتونه به تحصیلش ادامه بده.

‫به هر حال، این روزا ‫بدون مدرک پیشرفت کردن...

‫تو این مملکت چیزی هست ‫که نشه از زیرش در رفت؟

‫جدی میگم، آقای ترم.

‫تو این مملکت چیزی هست ‫که نشه از زیرش در رفت؟

‫اگه میخوای میتونی ‫بیرون منتظرش بمونی.

‫این خیلی بی‌انصافیه.

‫خودت میدونی که این بی‌انصافیه.

‫تو امتحان چه اتفاقی افتاد؟ ‫آره، اون بی‌انصافی بود.

‫پس بذار همه دوباره امتحان ‫بدن! اینجوری عادلانه میشه.

‫نمیخوای آبل به تحصیلش ادامه بده؟

‫من نمیخوام؟ آقا من ‫معلمش بودم. میدونم چی بلده.

‫امتحان شفاهیش رو من ‫گرفتم، برگه‌هاش رو نوشت.

‫پس رد شد چون تو معلمش بودی؟

‫نه، رد شد چون اون ‫نشان رو روی سینه‌ش دیدم،

‫و گفتم، دیگه اینجا خط قرمزمه.

‫- نیازی به این حرفا نیست! ‫- یا شایدم من معلم بدی بودم...

‫- امتحانش رو میده، تمومه! ‫- حرفا...

‫حرفا...

‫- بهت گفت؟ ‫- چی رو؟

‫که با نفرت به نشان نگاه ‫کردم، یا هر چی که نوشتن.

‫- آره، بهمون گفت. ‫- گفت؟

‫میدونی چجوری بهش نگاه کردم؟ ‫همونجوری که تو این یازده سال نگاه کردم.

‫- چرا فکر میکنی اذیتم کرد؟ ‫- این حرفا لازمه؟

‫- لازمه؟ ‫- آره، لازمه!

‫منم اون روزنامه‌هایی رو که ‫شما بهشون میگین "مستقل" میخونم.

‫- فشارم میره بالا. ‫- اوه، در مقایسه با تبلیغات شما...

‫برای تو که اونا ‫خبر نیستن، میدونم!

‫بیشتر شبیه مجله طنزه!

‫با این حال...

‫میتونیم رو یه چیز توافق کنیم.

‫اینکه دیدن اون نشان روی ‫کت آبل اذیتت کرد، درسته؟

‫گذاشته بودش رو کتش.

‫تقریباً...

‫...بیست سال پیش بود...

‫آره!

‫- من ۱۸ سالم بود، وقتی نخست وزیر شما... ‫- خوشت بیاد یا نه، اون نخست وزیر تو هم هست.

‫- نه نخست وزیر من نیست. ‫- آره، حق با توئه.

‫حق با توئه، اون مال تو نیست! تو ‫میتونی فرنس گورچانی رو داشته باشی!

‫- و همه احمق‌های دیگه رو! ‫- میتونم حرفم رو تموم کنم؟

‫- خوب میشه، نه؟ ‫- ببخشید، میتونم حرفم رو تموم کنم؟

‫تو اون انتخابات دموکراتیک،

‫نخست وزیر شما و حلقه‌های مدنیش ‫رأی دهندگان فیدس رو تحریک کردن

‫که خودشون رو با زدن ‫نشان ملیت متمایز کنن!

‫پس مشکلت اینه! فکر کنم تو نزدیش.

‫نه، نزدم، چون فقط ‫۱۵ مارس می‌زنمش.

‫عالیه. میخوای چیکار کنم؟

‫برام مهم نیست کسی ‫بزنه، ولی بذار بهت بگم،

‫هیچکس نتونسته این کشور ‫رو اینقدر سریع به زانو دربیاره.

‫اگه میزدیش چی میشد؟ ‫بیا به این فکر کنیم!

‫چی میشد؟ تو رأی ‫دهنده فیدس نیستی، باشه.

‫فرض کن روز ‫انتخاباته، و تو میزنیش.

‫وقتی یه نشان ملیت می‌بینی ‫چی میاد تو ذهنت؟

‫میخوای جواب بدم؟

‫ولی بگو واقعاً چی فکر میکنی.

‫چرا؟

‫- فکر میکنی دارم دروغ میگم؟ ‫- منظورم این نبود.

‫پس منظورت چی بود؟

‫- داری حرفام رو تحریف میکنی. ‫- نه نمیکنم. - چرا، میکنی.

‫آره، چون فقط شماها ‫میتونین داد و بیداد کنین!

‫- ما وقتی یه چیز ناعادلانه‌ای میشه داد میزنیم. ‫- آره، یه مملکت پر از رفیق بازی.

‫- پای مملکت رو وسط نکش! ‫- چرا؟ همه جا همینه!

‫یه زنگ میزنی، بعد ‫میندازنش گردن ما!

‫فکر میکنی من زنگ زدم؟

‫میدونم همش به مارچی زنگ میزدی!

‫- مدیر؟ ‫- آره!

‫معلومه، یه بار بهش زنگ زدم. ‫ولی چرا دارم برای تو توضیح میدم؟

‫میدونی چیه؟ آره زنگ زدم!

‫به خود ویکتور اوربان زنگ زدم!

‫"سلام ویکتور! پسرم تو امتحان ‫تاریخ رد شده. حالا چی؟"

‫مطمئنم بهش زنگ زدی.

‫حسی، زنگ زدی؛

‫من فرصت داشتم توضیح بدم؟

‫میدونی که نمیتونم با ‫مطبوعات حرف بزنم؟

‫یه نشان ملیت...

‫آبل، وطن پرست بزرگ، آره؟

‫- فکر میکنی پسر من وطن پرست نیست؟ ‫- چرا، وطن پرست یعنی چی؟ برای تو؟

‫یعنی من به اندازه خانواده‌م ‫به وطنم افتخار میکنم!

‫به چی افتخار میکنی؟

‫این پارانویای همیشگی!

‫پسرت سال‌ها از روی برگه‌های ‫همکلاسی‌هاش کپی می‌کرد.

‫آره؟ پس...

‫تقصیر خودته! اگه فهمیده ‫بودی و ردش کرده بودی...

‫کلمه به کلمه رو کپی کرده بود!

‫باشه، رد شد! دو تا توضیح داره:

‫یا واسه تاریخ خیلی خنگه، ‫یا تو فقط بهش گیر میدی،

‫چون تو جلسه اولیا و ‫مربیان بهت تیکه انداختم!

‫- جلسه اولیا و مربیان؟ ‫- آره دقیقاً!

‫از اون موقع فکر می‌کنی ‫من بزرگترین یهودستیزم!

‫- من تو عمرم همچین حرفی نزدم! ‫- تو اوربان رو دیکتاتور صدا می‌کنی!

‫من کی تو کلاس همچین حرفی زدم؟

‫تو به هرکی که متفاوت ‫فکر می‌کنه میگی فاشیست!

‫من به کی گفتم فاشیست، لعنتی؟

‫- چطور می‌تونی با این همه نفرت زندگی کنی؟ ‫- این یه سؤال ایمانیه..

‫چطور می‌تونی صبح از خواب ‫پاشی و با این همه نفرت نفس بکشی؟

‫- ...ولی تو خیلی از اون دوری... ‫- چطور می‌تونی با این همه نفرت زندگی کنی؟

‫- پنجره‌ها رو نبند! ‫- چطور هنوز سرطان نگرفته؟

‫- ببخشید، میشه تمومش کنید؟ ‫- اینجا چه خبره لعنتی؟

‫من باید پنجره‌م رو ببندم در حالی ‫که این لیبرال داره سرم داد می‌زنه؟

‫- هنوز خونه منه، مگه نه؟ ‫- بهتره همین الان بری.

‫من چیزی رو از دست دادم اینجا؟

‫من فقط می‌تونم به چیزی ‫افتخار کنم که صادقانه باشه.

‫- چیزی که بشه زیر سؤال بردش. ‫- من این حرف‌ها رو می‌شناسم...

‫تو هیچی رو زیر سؤال نمی‌بری! تو فقط ‫این کینه‌های گذشته رو با خودت می‌کشی!

‫تو فقط نفرت داری، هیچی دیگه!

‫چون تو نداری، درسته؟

‫کِی قبول کردی که آبل ‫نشان ملیت رو زده بود؟

‫- اتفاقی روش مونده بود! ‫- مهم نیست!

‫مهم نیست، آره...

‫چی فکر کردم با خودم؟ دارم با یه ‫طرفدار مغزشویی شده اوربان حرف می‌زنم؟

‫پس برو از جورج سوروس ‫بپرس دفعه بعد به کی رأی بدی!

‫حتماً، بهش زنگ می‌زنم! ‫تو شماره‌ش رو نداری؟

‫دو نوع آدم وجود داره: ‫میهن‌پرست‌ها... و خائن‌ها!

‫یه نوع سوم رو جا ‫انداختی: کله‌خرها!

‫آره درسته! کله‌خرها!

‫یکیشون داره از ‫پله‌ها میره پایین الان!

‫آبل؟

‫کجا بودی؟

‫من و مامانت، از نگرانی مُردیم!

‫به هیچکدوممون جواب نمیدی.

‫مدیر امروز زنگ زد.

‫می‌تونی دوباره امتحان بدی.

‫چطور؟

‫اداره آموزش و پرورش تصمیم ‫گرفته که وضعیت تو یه مورد خاصه.

‫پس می‌تونی دوباره ‫امتحان تاریخ بدی.

‫کِی؟

‫پس فردا. سه‌شنبه.

‫پس جزوه‌هات رو بردار. و این ‫دفعه، انقلاب صنعتی رو حسابی بخون!

‫این دفعه باید نمره عالی بگیری.

‫نمی‌تونی نمره گند بگیری.

‫بعد از این همه دردسر. تازه، ‫خبرنگارها و بقیه هم میان.

‫ولی بابا...

‫ولی چی؟

‫من نمی‌تونم این کارو بکنم.

‫چی گفتی؟

‫نمی‌تونم انجامش بدم.

‫چرا نه؟

‫تو بخونش.

‫- بعد من و مامان کمکت می‌کنیم. ‫- نمی‌تونم انجامش بدم، بابا!

‫به من نگو نمی‌تونی. باید بتونی!

‫- من هیچی بلد نیستم. ‫- هیستریک نشو.

‫جزوه‌هات رو دربیار، ‫و شروع کن به خوندن.

‫بابا، نمی‌فهمی؟

‫نمی‌فهمی؟

‫من هیچی بلد نیستم!

‫سعی کردم، واقعاً...

‫خوندم و تکرار کردم، و همه‌ش رو ‫مرور کردم و همه چی، ولی فقط...

‫قرار نیست جواب ‫بده. من هیچی بلد نیستم.

‫اون موقع هم هیچی بلد نبودم.

‫دروغ گفتی؟

‫فقط...

‫نمی‌تونم بدمش تو مغزم

‫نمی‌تونم بفرستمش تو مغز لعنتیم.

‫- بقیه می‌تونن. ‫- ولی من نه!

‫اینطور نیست که از یه گوش بره تو و از ‫اون یکی بیاد بیرون. فقط بیرون می‌مونه.

‫حتی نمی‌دونم این چیه! جدی میگم!

‫- این چرت و پرت چیه؟ ‫- باشه، آبل، بس کن.

‫بابا، نمی‌فهمی؟

‫من فقط یه احمق بی‌شعورم!

‫من هیچی بلد نیستم!

‫نمی‌تونم هیچی رو تو این ‫کله لعنتیم فرو کنم، لعنتی!

‫نمی‌دونم دیگه چیکار کنم ‫با این کله احمق لعنتیم!

‫کله احمق لعنتیم! ‫هیچی نمیره تو سرم!

‫من خنگم! من یه احمق بی‌شعورم!

‫من فقط یه احمق بی‌شعورم! ‫نمی‌تونم هیچی رو توش بفرستم!

‫- هیچی! لعنتی! ‫- بس کن، پسرم، خواهش می‌کنم...

‫تو سر من...

‫بس کن پسر، بس کن...

‫من یه آدم پوچم، بابا.

‫یکشنبه، هیچ اتفاقی نیفتاد

‫صبح بخیر! دو تا چیز ‫می‌خوام! زرنگی! دقت!

‫دوشنبه

‫باید یه کم ظرافت به ‫بیانیه هفته بعد اضافه کنیم.

‫کتاب‌ها، فیلم‌ها، ‫نمایشگاه‌ها و غیره

‫هفته پیش، یه گزارش ویژه داشتیم

‫درباره پنج تا فیلم مورد علاقه وزیر. ‫خیلی عالی بود، کلی خواننده داشت.

‫به یه همچین چیزی ‫نیاز داریم. روبی؟

‫داری سخنرانی هفته بعد ‫رو می‌نویسی؟ چرا الان؟

‫گوش کن!

‫یه چیز می‌خوام، خیلی مهمه.

‫می‌خوام مثل یه تیم کار ‫کنیم. یه تیم عالی، باشه؟

‫نه یه مشت کتابخون افسرده که ‫روی کیبوردشون خم شدن. یه تیم!

‫به همین خاطر، می‌خوام با اریکا هاینال ‫آشنا بشین، جدیدترین عضو تیممون.

‫فکر کنم مقاله‌ش درباره ‫نشان ملیت رو خوندین.

‫اونایی که نخوندن، اخراجن.

‫بیاین براش دست بزنیم!

‫اریکا اهل ترانسیلوانیاست، پس ‫اگه پالینکا یا گوشت دودی می‌خواین،

‫باید دل اونو به دست بیارین. ‫ممنون، می‌تونین برین سر کارتون.

‫فقط یه چیز.

‫ما قانون لباس ‫پوشیدن نداریم، ولی...

‫این کفش‌ها برای دویدن تو پیست‌های ‫جزیره مارگارت خیلی بهترن.

‫لازم نیست بدوی. ‫کسی دنبالت نکرده.

‫یه نسیم زوزه می‌کشه ‫اردوگاه خوابیده

‫اردوگاه خوابیده فقط آتیش روشنه

‫آتیش رو روشن کن، روشن نگهش دار

‫شاید دیگه هیچوقت ‫همچین صحنه‌ای نبینیم

‫به صدای زنگ کلیسا ‫گوش کن، بیم، بوم، بیم، بوم

‫به صدای زنگ کلیسا ‫گوش کن، بیم، بوم، بیم، بوم

‫سه‌شنبه

‫صبح بخیر، آقا.

‫صبح بخیر.

‫ببخشید.

‫لطفاً!

‫برو عقب!

‫برو عقب!

‫آقایون، برید عقب! ‫این یه امتحان نهاییه!

‫خانم‌ها و آقایون، لطفاً ‫یه کم فاصله بگیرین.

‫فقط یه کم برید عقب.

‫آقا! آقا! برید عقب!

‫لطفاً دوربین رو ‫یه کم ببرید عقب‌تر.

‫برید عقب. برید عقب.

‫خانم! لطفاً برید عقب، باشه؟

‫ممنون! ممنون!

‫آبل.

‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.

‫لطفاً یه موضوع انتخاب کن.

‫میشه شماره موضوع رو بگی؟

‫هفت.

‫"بر اساس دانش و منابعت،

‫پیشینه و روند حمله ‫مغول‌ها رو توضیح بده."

‫چه موضوع خوبی!

‫آبل، بشین. ۳۰ دقیقه ‫وقت داری آماده بشی.

‫بیست و ششم آگوست

‫واو...

‫چه غلطی داری می‌کنی؟

‫از استخر بیا بیرون!

‫بچه‌های عوضی!

‫باورم نمیشه!

‫زود باش!

‫بیا بالا!

‫نگهش دار!

‫خودتو بکش بالا!

‫زود باش!

‫بیا از این طرف ‫بریم! به سمت دریاچه!

‫بدو!

‫مترجم: اشکان هیدی

[ توضیحی برای همه چیز ]

‫برای بابا

امیدواریم که از تماشای این فیلم لذت برده باشید

[ ارائه‌ شده توسط سیـنه‌فیلیـا ] کانال تلگرام: @Video_Archives