Original subtitles

Ik kan dit niet meer aan.

Ik kan dit niet meer aan.

Ik kan dit niet meer aan.

Ik kan dit niet meer aan.

Ik kan dit niet meer aan.

Ik kan dit niet meer aan.

Jeetje. Dat joch klinkt net als jij. -Ja, dat had ik ook door.

Hij is dus een onstabiel, artistiek genie vol woede en angst, spreekt Nederlands...

en kan jou perfect nadoen. Heeft hij ook z'n oor al afgesneden?

Wat denk je dat er aan de hand is? -Ik heb geen flauw idee.

Misschien zoek ik er te veel achter. Ik heb het gevoel dat ik iets mis.

Een boodschap of zo. Het is net alsof hij me kent of iets van me afweet.

Vast. Zoals een boodschap van Lynn.

Dat bedoel ik niet. -Waarom niet?

Je vrouw sterft, dus natuurlijk zoek je...

contact met haar. -Dat heeft er niks mee te maken.

Hij is heel ziek en ik zoek een wetenschappelijke verklaring.

Iets wat op feiten gebaseerd is. -Niet alles is dat.

Alleen de echte dingen.

Lynn zei altijd dat je blinde vlekken zowel je kracht...

als je zwakke plek waren.

Wanneer? -Wat wanneer?

Wanneer zei ze dat?

Constant, man. Constant.

Wat?

Hé... -Nee. Het heeft niets met jou te maken.

Ik mis haar gewoon.

Weet ik.

Larry?

Wat is er?

Goed, ik stop jou en je teddybeer lekker in.

Gaat het?

O, lieve help.

Je rilt.

Stil maar. Alles komt goed.

Lekker slapen, dan zie ik je morgenochtend.

Waarom deden ze die testen?

Om te zien of je in orde bent, en dat ben je.

We moeten iets uitzoeken, en dat gebeurt ook.

Hé, zal ik eerst een slaapliedje zingen?

Kom op. Even lekker knuffelen.

Ziezo. Ziezo.

EMOTIONELE STAAT: NOAH VERTOONT TEKENEN...

VAN ONRUST, ANGST EN EMOTIONELE ONTREGELING.

SELECTIEF MUTISME GEWELD - FOBIEËN - SCHRIK

PTSS?

SAVANT - ARTISTIEKE GAVEN

PRELIMINAIRE DIAGNOSE DISSOCIATIEVE IDENTITEITSSTOORNIS

Het is net een extreem geval van overdracht-tegenoverdracht.

Het bloedt m'n dromen in.

Je slaapt slecht. -Dat is het niet.

Noah is een uitzonderlijk geval. Een uniek raadsel dat je wilt oplossen.

Maar je bent met pensioen. Daar had je het de vorige keer over.

Dat klopt. Ik draag m'n patiënten over. Na deze hou ik ermee op.

Als een bankrover. -Laatste kraak.

De laatste.

In gevallen van zulke sterke overdracht tussen arts en patiënt...

draag je de patiënt dan niet gewoonlijk over?

Ja. Gewoonlijk wel. Maar dit is een uniek geval...

en het zou nalatig van me zijn om er niet mee door te gaan.

Oké. Of dit geval ziet er hoogst ongewoon uit...

omdat jij het je unieker voorstelt dan het in feite is...

om in je ontkenningsfase te blijven. -Wat ontken ik dan?

Grapje.

Eli, ik wil je echt helpen.

Maar dan moet je vroeg of laat wel met me over Lynn praten.

Weet ik.

Weet ik, maar...

Ik heb meer tijd nodig.

Oké. Waarvoor?

Om te kijken hoe ik kan uitleggen...

Wat uitleggen?

Wat bedoel je?

Ziezo.

Heel goed. Luister, ik heb een spel voor je.

Niet het kwaadspel, geen blokken. Echt niet.

Je hoeft zelfs helemaal niets te doen, eigenlijk.

Volg gewoon met je ogen m'n vinger heen en weer.

Niet met je hoofd, alleen met je ogen.

Heen en weer.

Dit is een makkie. -Perfect. Ga door.

Heen en weer.

Denk nu terug aan je vroegste herinnering.

Een van de eerste dingen die je nog weet. Denk heel ver terug.

En probeer je een heel sterk gevoel te herinneren.

Misschien woede, of angst.

Denk je eraan?

Mooi.

Oké.

Schets er een helder beeld van in je gedachten.

Verbeeld je dat je daar bent.

Denk aan wat je ziet, hoort en voelt.

Noah?

Teken het, Noah.

Teken wat je ziet. Laat het me zien.

Goed zo, Noah.

Blijf tekenen.

Ik heb hem pijn gedaan.

Maar hij is in orde. Weet je nog waarom je dat hebt gedaan?

Er is iets mis met me. -Wat dan?

Koud.

Koud. -Oké. Stil maar.

Stil maar.

Goed.

Goed. Overdracht, beperkte mimiek en selectief mutisme.

Met episodes van agressie, geassocieerd met situatiegebonden geheugenverlies.

En onverklaarde tweedetaalverwerving.

Ik ben al je verwijzingen en consulten van de laatste zes jaar nagegaan...

en zover ik kan zien, ben je dit jongetje professioneel nooit tegengekomen.

Misschien op sociaal vlak?

Ja. Op het ontmoetingsfeest voor ouderen en kleuters.

Klinkt leuk. Babyvoedsel voor iedereen?

Laat dat nakijken. -Ik ben arts, ik heb het zelf nagekeken.

Vast.

Oké, ik ga typen.

Wacht even.

Trek dit na.

Kijk waar dit is. -Ja, ik probeer het.

Wie is BW?

Weet ik niet. -Is het voor deze zaak?

Dat weet ik echt niet.

Hoi. -Je bent er.

Sorry dat ik zo laat ben. Dat kwam door m'n werk.

Heb je oma bij je?

O, nee, schat.

Oma is dood.

Weet je nog?

Dus ze kan niet mee.

Maar ze is in de hemel en overal om ons heen.

Hé, Sophie. Kijk eens.

Kwartjes.

Bedankt.

Tot zo.

'Oma is in de hemel en overal om ons heen.'

Had er een magische eenhoorn van gemaakt.

Wat moest ik dan zeggen? Wat jij zei toen mijn oma stierf...

dat de dood zoiets is als 'n lege batterij die onvervangbaar is.

Dat zei ik niet. En dat was een educatief moment.

Dat was mijn hele jeugd.

Echt? Gaan we zo ver terug? Ik heb hier maar 'n uur voor uitgetrokken.

Schemahumor. Om te gillen.

Je bent nog steeds kwaad. -Hoe zou dat nou komen?

Ik zei al, m'n mobiel was leeg. wat ik niet wist, en...

En ik probeer te zeggen dat het me spijt.

Nou. Was dat nou zo moeilijk? Ik aanvaard je excuses.

En je taart. -Appel.

Dat is je geraden.

Je wilt het huis verkopen, zei Sue Ann. -Nee, ik zei dat ze jou moest bellen.

Mooi. Ik heb al naar potentiële oplossingen voor je gekeken.

Doe rustig aan.

De huizenmarkt is erg onvoorspelbaar, dus het kan best een tijd duren.

En nu heb ik even een moment voor mezelf nodig.

Hier ben ik, een magische eenhoorn. -Hou toch eens op.

Pap?

Ophouden? Tegen wie had je het?

Ik volgde je niet. Ik hoorde gewoon dat je in jezelf praatte.

Dat deed ik niet. -Tegen wie had je het dan?

Dat bedoel ik nou steeds. Je houdt al die gevoelens binnen.

Iedereen verwerkt 't op z'n eigen manier.

O ja? Volgens mij verwerk jij helemaal niks.

Weet je wat? Je hoeft me niet op de huid te zitten.

Je behandelt me als een seniele sul die compleet is dolgedraaid.

Nou, weet jij wat? Doe niet alsof er niets is gebeurd.

Het is gebeurd. Ze komt niet meer terug.

Mam.

Hé. Voor wie is die? -Oma.

Sophie vroeg of ze een kaars mocht voor oma.

Is dat goed?

Natuurlijk. Waarom in godsnaam niet?

Bedankt, lieverd.

Stil maar, pap.

Je geeft jezelf de schuld, maar je had niets kunnen doen.

Dat moet je gewoon accepteren.

Toe.

Kijk eens.

Dat is m'n werk.

Geeft niet. Ik heb het al.

Hij steekt dat slechte ding om zijn nek. -Nee, hij st...

Kijk maar.

O, mijn god. -Pap?

Ik moet weg. -Hoezo?

Ik moet weg.

Stil maar. Hij is in orde. -Wat is er gebeurd?

Het lijkt erop dat hij bijna is verdronken.

Waar was jij? -Ik kwam net binnen.

Hoe kwam hij bij water dan?

Hij had een glas water. -Wat zeg je nou?

Daar verdrink je niet in.

Ik weet het ook niet. Z'n longen zaten vol water.

Een kind mag hier niet bijna in z'n eigen bed verdrinken.

Oké. Kom mee.

Kalmeer. -Dat had niet mogen gebeuren.

Weet ik, maar het is zo.

Ze brengen hem naar langdurige zorg. -O, wacht. Ik werk nog steeds met hem.

Dit is voor hen een zelfmoordpoging. Je weet wat dat inhoudt.

Hij heeft meer bewaking nodig.

Dat doen ze morgen. -Nee. Ik neem hem mee.

Dat kan echt niet. -Hij is hier niet veilig.

Ik laat hem niets overkomen. Ik laat hem niet doodgaan.

Eli, het spijt me van je vrouw. Dat moet echt vreselijk geweest zijn.

Ik dacht dat het werk zou helpen. Ik dacht dat je er klaar voor was.

Gail, laat... -Nee, je bent jezelf niet, Eli.

Ik wil mijn patiënt zien.

Je wilde die andere jongen geen pijn doen.

Je wilde hem beschermen tegen dat ding om zijn nek.

Wat is dat voor ding?

Je bent bang...

en er is je vast iets heel engs overkomen.

Heeft iemand je pijn gedaan? Zeg het maar gewoon.

Word je niet kwaad? -Nee, beloofd.

Wie heeft je pijn gedaan?

Jij.

Er is me gezegd dat ik mezelf niet ben.

Is dat waar? Ben je jezelf niet?

Misschien. Vroeger loste ik altijd alles op.

Maar nu...

Nu weet ik niets meer.

Weet je nog wanneer dat veranderde?

Ja, natuurlijk.

De dag dat mijn vrouw stierf.

Praat daar maar over.

Het was een gewone dag.

Ze was al een tijd ziek.

Kanker.

Maar ze streed ertegen.

En we zouden er samen tegen strijden.

Ze voelde zich goed, dus...

ging ik de deur uit.

Wacht.

Ga je weg?

Ik ben zo terug. Ik neem Chinees mee.

Eierbloemsoep. Dat was het enige wat ze altijd kon eten.

Dus ik ging naar het zwembad...

En toen naar Mr. Chang's.

En toen naar huis.

Ik was niet lang weggebleven. Een uur, hooguit anderhalf uur.

Ik ben er weer.

Lynn?

Ze zei niets.

Eerst dacht ik dat zij het niet was. Ik wist dat zij het was...

maar het leek iemand anders.

En dat is er gebeurd.

Ik ging even de deur uit, kwam terug en ze was dood.

Wat?

Wil je me nog iets vertellen?

Dat was het.

Echt?

Ik moet weg.

Nee. Dit is belangrijk. -Ik moet weg.

Wacht. -Je snapt 't niet.

Ik kon niets doen. Het was zelfmoord. -Je liegt.