Original subtitles

‫حتی یه‌ذره هم حجب و حیا نداره.

‫انقدر سر غذا ناز می‌کنه.

‫حالا این‌طور هم نیست که بمیره.

‫خیلی سرده!

‫الحق که کیسه‌های سنگ‌ داغ دوای دردن، ولی...

‫همین‌که توی این هوا بی‌کار باشی خودش یه درده.

‫باد خیلی سرده.

‫نمی‌شد یه‌ چادری چیزی بگیریم؟

‫مثل اینکه این برنامه برای القای رقابت ‫بین چهارتا همنشین ترتیب داده شده.

‫ببین، اون ملکه‌ی مادره.

‫چقدر جوون به‌نظر میان.

‫واقعاً جوونن. آخه ملکه‌ی مادر وقتی امپراتور رو به‌دنیا آوردن فقط...

‫معلومه حسابی مایه گذاشته.

‫ملکه‌ی مادر دو فرزند دارن، امپراتور و برادر کوچکترشون.

‫شایعه‌ها می‌گن برادرشون انقدر بیمارن که نمی‌تونن جایی برن.

‫فکر کنم تا همین چند ماه پیش همین‌جا بود، اما...

‫عـــــه.

‫هـــــــا؟!

ما بی‌رنگ و روایم؟

‫ما ندیمه‌ها به بانومون خدمت می‌کنیم!

‫چه دلیلی داره خودمون رو بَزَک کنیم؟

شنیدی چی گفت؟

‫مشخصاً ضرر ندیمه‌های بی‌ریخت به بانو می‌رسه.

‫اونا ندیمه‌های لیفا-ساما‌ان.

‫آه امان از اینفا... باز جنگ نیابتی راه انداخته.

‫ما هم بریم.

‫خب از اون‌جایی که اون دختر زشته رو برای ‫کار آوردین، گمونم چاره‌ای ازتون ساخته نیست.

‫«دختر زشته»، منو می‌گه؟

‫واقعاً مایه‌ی ننگه که همچین آدمی این دور و اطراف باشه.

‫چی نالیدی؟

‫اینفا!

‫آروم بگیر!

هنوز متوجه من نشدن؟ اونم بعد از اون‌همه ‫اوقات خوشی که با هم توی کاخ بلور داشتیم؟

‫اگه انقدر به خودت غره باشی، به پدرم در موردت می‌گم!

‫پس... باید با بدنت یه‌کاری کنم که هیچ‌وقت نتونی بگی.

‫نـ ـ نــــــــــــــــــه!

‫بابا فقط یه شوخی به سبک روسپی‌ جماعت بود.

‫از مائومائو عذرخواهی کن.

‫هه هه.

‫چـ ـ چته یهویی زبونت بند اومد؟

‫خـ ـ خب، دلم براتون سوخت دیگه کافیه.

‫ممنونم باشیــــــــد!

‫مشکلش چیه؟

‫هی مائومائو، حالت خوبه؟

‫خودت خیلی خوشگلی ها ولی این...

‫من اذیت نمی‌شم. بعدم، وقتش نرسیده ‫سنگ‌های کیسه‌هاتون رو عوض کنید؟

‫هم توی فقر بزرگ شده،

‫عدم اعتمادش به مردا هم انقدر زیاده ‫که باعث شده صورت خودش رو خراب کنه...

‫دو ماه آزگار هم قلدری‌های توی کاخ بلور رو تحمل کرده...

‫ولی همچنان شکایتی که نمی‌کنه هیچ، مراقب ما هم هست...

‫خب طبیعیه که جینشی‌-سامایِ مهربون حواسشون بهش باشه.

‫دوباره... یه توهمی زدن.

‫حیا ندارین؟ لباس سرخ؟

‫بازم جنگ نیابتی؟

‫ندیمه‌های همنشین فرزانه و همنشین پاکن دیگه.

‫اصلاً با همدیگه کنار نمیان.

‫همنشین فرزانه چهارده‌سالشونه و دیرتر اومدن،

‫همنشین پاک سی‌وپنج سالشونه و ‫طولانی‌تر از همه این‌جا بودن.

‫معلومه که با همدیگه کنار نمیان.

‫به‌علاوه، قبلاً عروس و مادرشوهر بودن.

‫عروس و مادرشوهر؟

‫خب... یه‌ذره پیچیده‌ست.

‫نُه سالگی... مادر...

‫مـ ـ مادر؟

‫همنشین امپراتور قبلی... لیشو-ساما بوده؟

پس اون مادرشوهر جوونه؟

‫حتماً دیدی متوجه شدی، ولی لیشو-ساما خیلی جوونن.

‫بله درسته.

‫عموماً، یه لباس سفید مناسب همنشین فرزانه‌ست،

‫ولی اون رنگ صورتی تیره...

‫واضحاً با گیوکویو-ساما همنشین گران‌قدر مغایرت داره.

‫شاید زیاد حواسش به شرایط نیست؟

‫ممنون بابت کیسه‌های سنگ‌داغ. بازم زحمتشو بکش.

‫بله.

‫خیلی سرده...

‫اگه سردتونه اینا رو بگیرید.

‫بیاید!

‫خیلی مهربونی.

‫که این گرم‌کن‌ها رو بین ندیمه‌های کاخ بلور هم تقسیم می‌کنی...

‫و تازه از گیوکویو-ساما هم اجازه می‌گیری.

‫خب...

‫گیره‌ مو؟

‫این‌طوریه که سعی می‌کنن کارگرهای مستعدی ‫که توی این باغ گل مخفی شدن رو استخدام کنن.

‫عـــه.

‫البته که، معانی دیگه‌ای هم پشتش هست.

‫که این‌طور.

‫گفتم؛ یه معنی دیگه‌ای هم داره ها!

‫معنی داره، ها؟

‫لطفاً این رو بپذیرید، بانوی جوان.

‫گمونم یه دونه از این‌ها به همه می‌ده ‫تا هیچ خدمتکاری احساس شرمندگی نکنه.

‫ممنونم.

‫من لیهاکو هستم. خوش‌وقتم!

‫عین یه سگِ گنده‌ست...

‫واق، واق!

‫اون این رو بهت داد؟ ببینم، ببینم!

‫صرفاً هدیه‌ی شرکت توی جشنه.

‫به‌نظرم لیاقتت بیشتر از این‌هاست.

‫مدتی می‌شه ندیدمت.

‫بله، مدت زیادی گذشته.

‫فقط برای همین اومدم.

‫لیفا-ساما...؟!

‫از اینجا می‌ریم. روز خوش.

‫این‌طوری ممکنه گیوکویو-ساما...

‫یه کاری بیشتر از اخم‌کردن انجام بده.

‫با این همه گیره‌ی سر چیکار می‌کنی؟

‫عــــــه.

‫از این‌ زاویه که می‌بینمش چه خوب به‌نظر میاد.

‫گمونم مقامش از چیزی که فکر می‌کردم بالاتره.

‫الحق که میون بقیه‌ی افسرای نظامی وصله‌ی ناجور به‌نظر نمیاد.

‫اوه، همون افسری که یه‌کم پیش دیدم.

‫خیلی دور نشسته، ولی نسبت به سنش، گمونم بازم قابل تحسینه؟

‫انگار خواجه‌ی پرزرق‌وبرق‌مون پیداش نیست، خب به من چه؟

‫مهم‌تر از همه، چشیدن غذاست.

‫اثری از کدرشدن توی تماسش با فلز نیست.

‫بوی عجیبی هم نمی‌ده.

‫ولی قورت‌دادنش هم بخشی از کار پیش‌مرگه...

‫حالا می‌ریم برای شست‌شوی دهان با آب... همم؟

‫زندگی یه پیش‌مرگ غذا بی‌ارزشه.

‫گمونم فقط منم که از خوردن سم لذت می‌برم.

‫می‌دونی چیه که خوبه؟ ماهی پُفی.

‫یه‌کم ازش می‌ریزی داخل سوپ...

‫تـمـرکـز.

‫این بشقاب ماهی و سبزیجات ترش، غذای مورد علاقه‌ی امپراتوره.

‫چندباری توی کاخ اندرونی دیدمش.

‫معمولاً توش ماهی پشت‌آبی می‌ریزن، ولی امروز عروس دریایی‌ـه.

‫آشپز مسئول غذای امپراتور...

‫هیچوقت در مورد مواد اولیۀ غذای مورد علاقه‌ی امپراتور اشتباه نمی‌کنه.

‫غذای خاصی هم نیست که گیوکویو-ساما خوشش بیاد یا ازش بدش بیاد.

‫به‌نظر میاد خدمتکار اشتباه کرده.

‫گمونم اون ماهی دوست نداره.

‫جلوی امپراتور هم که نمی‌تونه نخوره.

‫کاش چنین چیزی رو نمی‌دیدم.

‫اون رو دیدی، لیهاکو؟

‫یکی از پیش‌مرگ‌های غذا کارش واقعاً هیجان‌انگیزه.

‫تماشای یکی که داره با ترس‌و‌لرز غذا می‌خوره چه لذتی داره؟

‫بیخیال حالا، یه نگاه کن.

‫عــاه؟ اون پیش‌مرگ... همون دختره‌ست که.

‫مـ ـ مگه چه‌قدر خوشمزه‌ست آخه؟

‫سوپ همنشین گران‌قدر مسموم بوده؟!

‫سم بوده؟! مطمئنی؟

‫همنشین گیوکویو؟!

‫پیش‌مرگه قورتش داد که!

‫جناب وزیر!

‫دارید چیکار می‌کنید؟!

‫لباس رسمی خیلی تنگه.

‫هوی! جناب وزیر از سوپ خوردن و غش کردن!

‫داروساز...

‫عــاه.

‫داروساز!

‫روز خوش، جینشی-ساما.

‫مثل اینکه روز جنابعالی خیلی خوش بوده.

‫ای وای، این‌قدر در مورد سمه هیجان‌زده بودم که انگار بهش لبخند زدم.

‫دارید چیکار می‌کنید؟

‫می‌برمت درمانگاه!

‫سم رو آوردم بالا. مشکلی برام پیش نمیاد.

‫هرچند که از خدام بود قورتش بدم.

‫اگه قورتش می‌دادم، الان سم توی بدنم جریان پیدا می‌کرد، و...

‫جینشی-ساما، می‌گم...

‫چی شده؟

‫لطفاً بقیه‌ی سوپ رو بهم بدید.

بنده ‫صرفاً مشتاق پیشرفتم.

‫بعد از اینکه رفتی، یه‌نفر سعی کرد ببینه سوپ ‫واقعاً مسموم بوده یا نه و از حال رفت.

‫کدوم احمقی بود این بزرگوار؟

‫وزیر بود. حالا این قضیه تبدیل شده به یه فاجعه.

‫پس از این استفاده کنید.

‫یه مایع تهوع‌آوره.

‫انقدری قوی درستش کردم که دل‌وروده‌ت رو زیر و رو کنه.

‫این که خودش سمه.

‫گیره‌ی جدید؟

‫پس خواجه‌ها هم گیره‌ی مو می‌گیرن؟

‫وایسا ببینم... یقه‌ش هم یکم به‌هم ریخته به‌علاوه ‫ خبری از ‫اون زرق و برق همیشگیش هم نیست.

‫برای همین توی ضیافت نبود؟

‫ولی در حال حاضر، بیشتر از همیشه ‫داره متناسب با سنش رفتار می‌کنه...

‫یا بهتره بگم، یه‌ذره جوون‌تر به‌نظر میاد.

‫یه‌جورایی این‌طوری ترجیحش می‌دم.

‫خودِ خودشه!

‫ایولا به داروهای کاخ!

‫حالت خوبه؟

‫بله، دیگه چیزی نیست.

‫خب، بیا در این مورد صحبت کنیم که ‫کی همنشین گیوکویو رو مسموم کرده.

‫در اون مورد می‌خوام یه‌نفر رو بیارید تا باهاش صحبت کنیم.

‫کی؟

‫همنشین فرزانه، لیشو-ساما رو خبر کنید.

‫جینشی-ساما، چه کمکی از من بر میاد؟

‫متأسفم که همچین جای نامناسبی آوردمتون.

‫کسی که می‌خواست باهاتون صحبت کنه، این ندیمه بود.

‫ها؟

‫هوم. یه ندیمه؟

‫عذر می‌خوام.

‫می‌دونستم.

چیزی که قادر به خوردنش نیستید، ماهیه؟

‫جریان چیه؟

‫بعضی از آدم‌ها، بعضی غذاها رو نمی‌تونن بخورن.

‫مثلاً من نمی‌تونم گندم سیاه بخورم.

‫بعد سم می‌خوری؟

‫بی‌خیالم شید دیگه. سعی کردم بهش مقاوم بشم.

‫اما، باعث شد گلوم ورم کنه و نفس کشیدن برام سخت بشه.

‫حتی یه ذره ازش باعث کهیر می‌شد، ‫برای همین تعیین مقدارش سخت بود،

‫و خیلی طول کشید تا خوب بشم.

‫منظورم از «نمی‌تونم بخورم» اینه.

‫لیشو-ساما، دلتون چطوره؟

‫اگه بخواید می‌تونم براتون ملین بیارم...

‫از کجا فهمیدی؟

‫مشخص بود که کاخ اندرونی غذای ضیافت باغ رو آماده کرده.

‫اما، توی سالاد سرکه‌دار مواد اولیه‌ای متفاوت از ‫مواد همیشگی استفاده شده بود.

‫به‌ نظر می‌رسه، غذای لیشو-ساما اشتباهی با غذای گیوکویو-ساما جابه‌جا شده بود.

‫که این‌طور.

‫ماهی خال‌مخالی نمی‌تونید بخورید؟

‫اوهوم...

‫مسئله دوست‌داشتن یا نداشتن یه غذای خاص نیست.

‫این‌دفعه به کهیر ختم شد، اما ‫می‌تونه باعث تنگی نفس بشه.

‫این که آگاهانه اینو بهشون بدید بخورن...

‫درست مثل مسموم کردنشونه.

‫تو... پیش‌مرگ غذاشونی درسته؟

‫بـ ـ بله!

‫کارایی که باید در مواقع اضطراری انجام بدی رو یادداشت کردم.

‫البته، پرهیز کامل از این غذاها بهترین راه حله.

‫لطفاً یه نگاهی بنداز.

‫خیلی سخت نیست.

‫اما، اگه خطایی صورت بگیره، حتی ‫حکیم کاخ هم نمی‌تونه درستش کنه.

‫ممکنه کشنده بشه.

‫لطفاً تحت هیچ شرایطی... فراموشت نشه.

‫جریان چی بود؟

‫من یه بنده‌ی ناچیزم. لطفاً بهم دست نزنید.

‫تو تنها کسی هستی که اینو بهم می‌گه.

‫پس بقیه صرفاً ملاحظه‌تون رو می‌کنن.

‫خب دیگه، باید به گیوکویو-ساما گزارش بدم...

‫صبر کن. چرا گفتی پیش‌مرگ غذا هم بیاد؟

‫منظورتون چیه؟

‫خودتو نزن به اون راه. ازم خواستی بیارمش.

‫تا بهش بگم در چه مورد احتیاط کنه.

‫خب، منظورت اینه کسایی که غذا ‫رو سرو می‌کردن اشتباه کردن؟

‫نمی‌دونم. من فقط یه ندیمه‌‌ام.

‫حداقل این سوالمو جواب بده.

‫هدف، همنشین فرزانه، صیغه لیشو بود، درسته؟

‫با فرض اینکه هیچ‌کدوم از غذاهای دیگه مسموم نشده باشن.

‫که این‌طور.

‫خسته شدم.

‫این هم با موضوع کتیبه‌های چوبی اون‌روز در ارتباطه؟

‫ندیمه‌ای که یکم‌پیش اومد هیچ جای سوختگی‌ای نداشت.

‫یعنی کار کیه...؟

‫قسمت بعدی: «بازگشت به خانه»