Original subtitles

Subs door explosiveskull Vertaling: Trilker

De grote dag. - Ik denk het.

Echt, je kunt erg trots zijn.

Bedankt.

Tijd om te beginnen, allemaal. Wie is er eerst?

Sensorisch Laboratorium Kamer 107

Kunnen we dit aan de praat krijgen? - Bijna.

Zeg me dat het gaat werken. - Het gaat werken.

Alles werkt.

Bedankt voor uw geduld.

Wat we hier presenteren, is niets minder dan een doorbraak.

U zult vast blij zijn te zien

dat het pas bij uw doelen bij Syntec Lab, mr Montgomery,

en het zet de universiteit bij het nieuwste menselijk sensorisch onderzoek.

Oké, klaar? Dit is Quinn.

Quinn heeft de laatste maanden met ons gewerkt

aan een project dat we de 'Sonic Sleeves' noemen.

Het is relatief eenvoudig.

Deels gebaseerd op het vroege werk van Paul Bach-y-Rita,

gebruiken we de mechanoreceptoren in de huid

om geluiden, zoals mijn stem, om te zetten in pulsen

die worden gevoeld door Quinn, die, zoals u misschien hebt opgemerkt, doof is.

En deze pulsen veroorzaken trillingspatronen

die Quinn, in wezen, helpen te horen door te voelen.

Ben je klaar?

Hallo.

Dat is een beetje makkelijk.

De meeste interacties beginnen op die manier.

Downtown, binnenstad.

Downtown.

We doen het nog eens.

Cheeseburger.

Happy days.

Sorry. Het komt niet duidelijk door.

Laten we stoppen.

Excuses, Ted, Diana, mij was verzekerd

we deze problemen hadden opgelost.

Hopelijk lukt het de volgende keer. - Als u ons wat meer tijd geeft.

Ze werkten perfect, dat verzeker ik u.

Het ligt niet aan jou.

Was er een reden waarom je begon met een apparaat voor doven?

Was het iets persoonlijks voor jou?

Wie bent u? Hoe weet u waarmee ik bezig ben?

Ik ben Dr. Frederick Amberger.

Had ik van u moeten horen? - Nee.

Mijn werk gebeurt altijd achter gesloten deuren,

aan anderen toegeschreven of gewoon vergeten.

Ik denk dat je kunt helpen dat te veranderen.

Uw werk?

Op zoek naar een pad naar nieuwe zintuiglijke ervaringen,

via onze zintuiglijk verlichte tegenhangers.

Zintuiglijk verlicht?

Waar anderen een beperking zien,

zie ik transformatieve individuen met een groot talent

om hun zintuiglijke input opnieuw te organiseren.

Kijk zelf maar.

Ik geloof dat je het zesde zintuig kunt ontgrendelen

door de sterke punten van vijf individuen te combineren,

waarbij één van de vijf fundamentele zintuigen mist.

Zien, horen, proeven, voelen en ruiken.

Het Versterkend Effect

Combineren, hoe? Dat is niet mogelijk.

Dat dacht ik ook, totdat ik het meemaakte.

Ik heb veel dingen meegemaakt die onmogelijk werden geacht.

Hoe definieer je het zesde zintuig?

Als een nieuwe manier om de fysieke wereld rondom ons

heen te begrijpen, voelen, visualiseren en ervaren.

Je verlicht het hele elektromagnetische spectrum

tot informatie die kan worden waargenomen

net zo gemakkelijk als ik nu naar jou kijk.

Kijk, dit klinkt interessant, maar ik...

Je weet net zo goed als ik,

de volgende grens voor ontdekkingen is niet daarboven.

Die ligt hier.

Laat je niet door de kleine mislukkingen bepalen.

In plaats daarvan, vraag jezelf af hoever je bereid bent te gaan

om de antwoorden te vinden die je zoekt.

Ik kijk er naar uit van je te horen.

Echt, Bob, kun je niet wachten tot na het eten?

Ik moet het avondeten nog doorkomen.

Het is wel goed, mam.

Nog bezig met 'het project?'

Volgens de rechtbank zou dat moeten.

Jules, praat ons bij.

Hoe gaat het op school?

Prima.

Kun je wat meer vertellen?

Goeie God, Jules, vertel haar iets.

Ze is zo beleefd geweest je bij ons thuis uit te nodigen.

Dus dit is mijn thuis niet meer?

Het huis waarin ik ben opgegroeid?

Hoe lang moet ik nog boete doen?

Drie jaar is duidelijk niet genoeg.

Vier, vijf, de rest van mijn leven?

Je hebt dit aan jezelf te danken. - Oké.

Als jullie twee niet de moeite nemen het te proberen, waarom zou ik dan?

Ik heb een vreselijke dag gehad, mam. Wil je dat horen?

Waarom vreselijk?

Mijn project is mislukt.

Welk project?

Het is een sensorisch apparaat voor doven.

Het is een draagbare technologie die je helpt te horen

door de trillingen van de huid.

Werkte het niet?

Nee.

Je beseft dat je haar niet weer heel kunt maken, toch?

Bob.

Ik ben er niet klaar voor, Kath.

Het spijt me, dit was een vergissing.

Het Versterkend Effect

Hoe Wonderkind Pianiste omgaat met Gehoorverlies

Wat is de bedoeling hiervan? - Dus het was persoonlijk.

Waarom staat hier iets in over mijn zus? - Houd je van thee?

Ik ga thee zetten.

Waarom catalogiseer je het lijden van mensen?

Ik catalogiseer het lijden niet.

Het leven van deze mensen is voorgoed veranderd.

Dana's leven is compleet veranderd.

Wat haar heeft gevormd, wat haar dreef, kan niet worden teruggehaald.

Probeer je dat niet met je apparaat?

Het is hopelijk een pad voorwaarts.

Wat als er een ander pad is? - Dit?

Bij nader inzien, denk ik dat ontbijt aan de orde is.

Het menselijk lichaam bestaat uit cellagen,

elk met receptoren die de energie van een stimulus vertalen

in elektrische signalen die eindigen in de somatosensorische cortex.

In het algemeen categoriseren we die als onze vijf zintuigen.

In hun eentje zijn deze zintuigen onvolmaakt.

Stel je voor hoe het zou zijn als je dit stuk brood at

en het rook naar niets.

Stel je voor dat je het aanraakte

en het voelde als een kleverige, druipende vloeistof,

zonder enige vorm en structuur.

Wat heb je dan? - Een puinhoop.

Nee, dan had je ons ontbijt.

En als je het vuur aanzet.

Kom het allemaal samen. - Precies.

Maar hoe kom het samen, als we het over mensen hebben?

Eerst in een gecontroleerde omgeving.

Isoleer de sensorische verbeteringen voor elk verlicht individu.

Identificeer de paden van hun zintuiglijke herschikking.

Geef dan een beetje richting

via een technologische uitbreiding

om te benutten wat er al aanwezig is.

Waarom vijf?

Stel je een elektrische stroom voor wanneer die overbelast is.

Samen helpen die vijf de belasting in evenwicht te houden.

Uiteindelijk gaan we voorbij deze behoefte,

maar daar beginnen we. - Maar dat is onmogelijk.

Er is geen precedent voor wat je voorstelt.

We moeten dat woord "onmogelijk" schrappen uit je woordenboek.

Het werk in dat schrijfblok bevat een precedent.

We moeten gewoon verder gaan.

Maar waarom wij? Ik weet niet wat ik hieraan bijdraag.

Een nieuwsgierige geest, een voorliefde voor ontdekkingen...

...levensduur.

Je kunt het misschien niet verwoorden,

jij ziet ook de transcendente aard

van onze zintuiglijk verlichte tegenhangers.

Ik heb iemand zoals jij nodig om me te helpen dit werk voort te zetten.

Wie ben je echt?

Als je thee wilt...

...ga ik thee zetten.

We hebben al thee.

Papa?

Waarom ben je niet aangekleed? We hebben een afspraak.

Hoi?

Pap, het is wat laat om hier hulp te krijgen. Dat lukt niet meer.

Ik ben geen hulp. - Ze is een collega.

Niet dat weer.

Student?

Ja.

Mijn excuses.

Ik vrees te moeten zeggen dat mijn vader niet op zijn best is.

En we hebben een afspraak. - Mijn zoon heeft weinig fantasie.

Hij weet niet wat hij zegt. - En het is tijd om te gaan.

Je hebt ongeveer een biljard synapsen in je hersens

een biljard verbindingen tussen zenuwen,

die allemaal op dit moment gebeuren

en de paden bouwen die ons maken tot wie we zijn.

Voor een beetje perspectief:

het aantal sterren in de Melkweg is ongeveer 300 miljard.

Er zijn dus 1000 keer meer synapsen in je hersens

dan alle sterren in het Melkwegstelsel.

We moeten dat woord "onmogelijk" uit je woordenboek schrappen.

Het werk in dat schrijfblok bevat een precedent.

We moeten gewoon verder gaan. - Om al dit computerwerk te doen

daarom zijn we hier.

Dag één, 12 oktober 1985.

Hoe heet je, jongeman? - Anthony.

We hebben verschillende mogelijke kandidaten uitgenodigd voor een gesprek.

Waarom doe je dit?

Een manier om onze zintuigen beter te begrijpen.

Wij geloven dat degenen die onze samenleving 'beperkt' noemt

de sleutel hebben om te begrijpen hoe de hersens zichzelf opnieuw bedraden

bij beschadigde, gebrekkige of ontbrekende sensorische inputs.

Dat is makkelijk.

Ruiken met je neus

aanraken met je vingers en tenen,

proeven met je tong, horen met je oren

en zien met je ogen.

Moet Missy je dat vertellen?

Dag 23.

We hebben onze eerste kandidaten geselecteerd voor fase één van de studie.

Op aandrang van H vertegenwoordigen deze kandidaten

het verlies van de primaire vijf zintuigen,

proeven, voelen, ruiken, horen en zien.

Dag 98.

Doorbraak.

Proefpersoon drie, met gezichtsverlies. - 15.

We bespeuren verbeterd gehoorvermogen

evenals een geavanceerde reuk. - Zeven uur.

Dag 132.

Op dit punt hebben we een groot aantal verbeterde zintuigen ontdekt

in verschillende mate bij al onze proefpersonen.

Met consistente resultaten ten opzichte van onze controlegroep.

H stelde voor onze proefpersonen in een groepssetting te plaatsen

om de effecten van sociale interactie te bestuderen op zintuiglijke input

de menselijke factor, zo je wilt.

Dag 172.

Toen we interessante effecten zagen op basis van sociale interactie,

besloten we te onderzoeken

of we de zintuiglijke ervaringen van onze proefpersonen kunnen verbinden.

We proberen dit door hun bruikbare sensorische input te beperken.

We volgen hun hersenactiviteit via één set sensoren

terwijl ze een gedeeld beeld creëren

van hun gecombineerde elektromagnetische hersengolven.

Ziet iemand anders dit ook?

Ongelofelijk.

Het voelt alsof ik een oceaan hoor.

Hoe kan ik dit zien? Dit is vet.

Wat zien en ervaren ze?

Krankzinnig.

Amberger is met iets echt baanbrekends bezig.

Evolutie en vooruitgang in begrip van het menselijk brein.

Baanbrekend.

Doe het niet, Jules.

Wat? - Focus verliezen.

We krijgen nog een kans met de mouwen,

en daar zouden we ons op moeten richten.

Hij heeft gelijk.

Ga naar één bestand en lees het onderweg.

Onderweg naar?

Ontbijt.

Ik begrijp het niet, wat hebben ze gezien?

Ik denk dat ze op de een of andere manier

het hele elektromagnetische spectrum hebben ervaren.

Daardoor konden ze de energie voelen van de wereld rondom hen

inclusief elkaar.

Dat klinkt vreselijk.

Je wilt toch niet zoveel lawaai voelen.

Precies.

Hoe lang kun je niet proeven?

Kan je ruiken?

Ja, ik kan nog steeds ruiken.

Is er ooit getest hoe scherp je reuk is?

Dat ik niet kan proeven, betekent niet

dat ik op een of andere manier een geweldige neus heb.

Gewoon nieuwsgierig. En jij dan?

En ik dan?

Denk je dat je je nu minder of meer bewust bent van je omgeving?

Dit vereist dat ik me meer bewust ben van mijn omgeving.

En zou je zeggen dat, vanwege de stoel,

je de ruimte nu anders voelt?

Ik denk het.

En zou je zeggen dat het verlies van smaak

veranderd heeft hoe je je dagelijkse leven benadert?

Vanzelfsprekend.

Momenteel hebben we beperkt controle over het vermogen van ons brein

om opnieuw te bedraden en zintuiglijke input te reorganiseren

maar ik geloof dat we met jullie hulp

het werk kunnen afmaken dat ik hier ben begonnen.

Ontcijfer de code voor het begeleiden van deze sensorische paden

en we zijn op weg om de menselijke zintuiglijke ervaring uit te breiden.

Ik voel me helemaal goed zoals ik ben.

Je bent meer dan goed, je bent verlicht.

Sorry, ik heb echt het gevoel

dat dit wat verder gaat dan wat echt mogelijk is.

We hadden wel een probleempje met de mouwen

maar daar komen we wel uit.

Het is tastbaar, echt.

En iets dat nog niet zo lang geleden voor onmogelijk werd gehouden.

Zonder na te denken. Wat ruik je op dit moment?

Kauwgom.

Jullie weten allebei waarom ik hiermee begonnen ben.

Jullie weten allebei dat ik dit niet kan zonder jullie.

Dus waar hebben we het hier dan precies over?

Eerst moeten we op de hoogte zijn van Ambergers werk

en alle ondersteunende gegevens zoeken die we kunnen vinden.

Dan combineren we Ambergers onderzoek

met onze resultaten tot een mogelijke scriptie.

Als we denken dat het gelukt is

ga ik eens praten met professor Johnston.

Duidelijk nee.

U hebt het niet eens gelezen. - Ik heb genoeg gezien.

'Nieuwe sensorische inputs creëren, de wereld om ons heen voelen.'

Dit is een beetje halfzacht New Age-achtig

voor een onderzoekslab, vind je niet?

Er staat "verlicht" in de titel, in godsnaam

En wie ter wereld is die Dr. Amberger?

Eigenlijk maakt het me niet uit.

De realiteit is dat we binnenkort ​​een groot deel subsidie verliezen

omdat het experiment, dat volgens jou klaar was voor de pers,

dat blijkbaar niet was.

Je hebt de kans dit te herstellen

en dat is precies wat je gaat doen.

Hier laat je gewoon je fantasie de vrije loop

nadat je een kleine mislukking hebt ervaren.

Concentreer je en zorg dat die mouwen werken.

En?

We kunnen los. - Serieus?

We moeten verder met de mouwen, maar ja.

We gaan het doen. - En wat is het plan?

We hebben proefpersonen nodig.

Ik zette het op elke lokale gehandicaptengroep op internet

en ik krijg al positieve reacties. - Geweldig.

Ik bezorg deze bij de doven- en blindenschool.

Sam neemt de gezondheidsclubs.

Misschien ook wat in coffeeshops en dat soort?

Ja, gaat het goed met hem? - Wat bedoel je?

Er is iets.

Hij verdwijnt soms.

Laten we zorgen dat we deze de deur uit krijgen.

Oké.

Ik vind dat je je zus moet vragen bij de studie mee te doen.

Zij...

...mijn familie is niet zo dol op me, op dit punt.

Familie is soms moeilijk te sturen.

Weet je zoon het? Wat doen we, bedoel ik.

Familie is moeilijk te sturen.

Ik bedoel, hij leek bezorgd.

Is alles oké?

Onze tijd op deze planeet is kort,

en de mijne, nu misschien wat korter.

Bedankt dat je me een tweede kans hebt gegeven.

Tot morgen. - Morgen.

Wil je het proberen?

Meneer, meneer?

Gaat het goed?

Ik heb geslaapwandeld.

Meneer, meneer?

U moet wakker worden, man.

Oh, verdomme.

Ik vind hier geen ID.

Meneer, kunt zeggen hoe u heet?

Wat is er?

We denken dat u liep te slaapwandelen.

Kunt u me zeggen hoe u heet, waar u woont?

Ik heb een afspraak met Jules. - Wie is Jules?

Ze helpt me met mijn experimenten.

Experimenten?

Weet u waar u haar ontmoet?

Ik weet het niet meer.

Hoe heet u, meneer?

Ik weet het niet. - Geeft niet, het komt wel.

Waarom gaat u niet met ons mee?

Waar gaan we naartoe?

Ergens waar we het allemaal kunnen uitzoeken.

Gaat u zitten.

Ik denk dat we maar moeten beginnen. - Hij komt wel, dat beloof ik.

Laten we nog even wachten.

Niet geweldig om zo het grote experiment te beginnen, Jules.

Jules, heb je even?

Jules, het sensorisch lab is voor legitiem, wetenschappelijk onderzoek

bij voorkeur het soort dat subsidie oplevert voor de universiteit.

En ik heb dit eindelijk gelezen.

Ik kan met het volste vertrouwen zeggen

dat dit onzin is, sciencefiction.

Professor, met alle respect,

we weten dat wat we waarnemen met de menselijke zintuigen

slechts een fractie is van wat rondom ons gebeurt

we weten ook dat we de hersenen opnieuw kunnen bedraden.

Als we ontdekken hoe we die bedrading kunnen leiden

openen we eindeloos sensorisch potentieel.

Je bekijkt het verkeerd. De hersens opnieuw bedraden is één ding

maar met een zesde zintuig "verder kijken dan wat zichtbaar is"

is waanzin. - We zien niet met onze ogen.

We horen niet met onze oren, proeven niet met onze tong.

Het gebeurt allemaal in de hersens.

En aangezien dat waar is, is het echt mogelijk,

dat, met de juiste sensorische input... - Stop.

Oké, alsjeblieft, hou maar op.

Geen proefpersonen meer werven.

Niets meer over die zogenaamde dokter van je,

en niet meer dat 'film van de week' jargon.

Je hebt al een richtlijn.

Houd je daar aan, of ik schors je uit het lab

en draag je project over aan een ander team.

Wat nou, Jules? - Wat?

Je hebt tegen ons gelogen.

Nu dreigt hij ons project af te nemen.

Waarom doe je dat?

Omdat het haar niet zal herstellen.

De mouwen? Natuurlijk herstelt haar dat niet.

Dat is het punt niet. - Je beseft dat je zus er nog is, toch?

Natuurlijk doe ik dat.

In plaats van haar te vermijden op je missie om haar te repareren

zou je kunnen proberen deel uit te maken van haar leven.

Ze zou het zeker waarderen om gezien te worden

als meer dan een herinnering aan je stomme fout.

Ik moet gaan.

Nee.

Nee.

Ik wil je niet zien.

Begrijp je het niet?

Ik heb zo weinig tijd

en ik moet het afmaken.

Je hoeft alleen maar alle stukjes te krijgen.

En dan mag je naar huis komen.

Hallo?

Ja, daar spreek je mee.

Meneer wie?

Is alles oké?

Het spijt me dat ik tegen jullie heb gelogen.

En ik weet dat jullie kwaad op me zijn

en dat ik het heb verpest

en dat jullie waarschijnlijk denken dat ik gek ben,

maar ze hebben Amberger gevonden,

en ik heb jullie hulp echt nodig.

Wie zijn ze?

Ben je ooit in Idaho geweest?

Oh. Hoi.

Boise heeft wat copieën gemaakt.

Ik heb de grootste vis van mijn leven verspeeld in Idaho.

Ik heb bijna een uur met dat beest gevochten.

Toen gleed hij gewoon van de lijn.

Ik gaf hem de bijnaam Goliath.

Hoe dan ook, wat heb je?

Boise PD heeft wat copieën gemaakt van een oude zaak.

Heinrich Kline. - Ja.

Hij scheen een geheime technologie te ontwikkelen

en besloot toen dat hij die wilde houden.

Onvoorstelbaar dat 30 jaar oude technologie nu iets waard is.

Uncle Sam lijkt te denken dat het een reis waard is.

Alleen vissen is de reis al waard.

Heb je Boise PD gewaarschuwd? - Ja. Ze bellen nu.

Gelukkig vonden we je nummer in zijn zak.

Is hij nu in orde?

Hij lijkt weer bij zijn positieven, tenminste voorlopig.

Jules. - Doc. Wat is er gebeurd, gaat het?

Ja, ik ben nu veel beter.

Dit is agent Sternes.

We kunnen er maar beter direct op af gaan.

Hebben we het over het vissen of de zaak?

Precies.

Wie is meneer Kline?

Waarom heb je tegen ons gelogen?

Ik verzeker je dat alles wat ik jullie heb verteld

echt en mogelijk is.

Hij wordt gezocht door de FBI. - Wat?

Waarom? - Staatseigendom stelen.

Ik heb niets gestolen.

Ik heb gewoon mijn onderzoek gehouden.

We houden hem hier.

FBI, ze willen dat we die Kline vasthouden.

Dat is misschien een beetje een probleem.

Ik heb je erg vertrouwd.

Dit betekent veel meer voor me dan ik denk dat je begrijpt.

Dus, vertel ons alsjeblieft wat er aan de hand is.

Ruiken met je neus, aanraken met je vingers...

Ze heette Hilda.

Ze was mijn hele wereld, mijn partner in alles.

Kijken met je ogen.

Moet Missy je dat vertellen?

Zij hielp onze experimenten naar hun eerste succes leiden.

Het begon langzaam.

Haar spieren lieten het plotseling afweten

of ze werd getroffen door periodes van vermoeidheid.

Voordat we grip kregen op wat er gebeurde, ging het sneller.

Hilda stond erop te blijven werken.

Ze was ervan overtuigd dat de Vijf de sleutel tot haar genezing hadden.

Ziet iemand anders dit?

Ongelofelijk.

Net toen we onze eerste doorbraak hadden

werden we geconfronteerd met sluiting.

Wat zien en ervaren ze?

Onze bazen wilden praktische, bruikbare technologie.

Ik probeerde wat tijd te winnen

met een ander project dat we hadden ontwikkeld.

We noemden het het 'Sonar Suit',

gebaseerd op het gebruik van echolocatie door vleermuizen.

Sonardata vertaald naar elektronische puls

om een ​​360 graden beeld te geven

dat de proefpersonen in één keer zouden zien.

Het probleem was dat de eerste tests zo'n succes waren

dat ze ons andere sensorische onderzoek stopten

om zich uitsluitend op dat pak te concentreren.

Dus voordat al ons werk met de Vijf zou worden opgeborgen

in een holle leegte,

en het Sonar-pak naar het front werd gestuurd, heb ik het bevrijd.

Een van de oorspronkelijke Vijf, Toby,

had een rustige plek, ver van nieuwsgierige blikken

die hij aanbood als een veilige plek om het werk voort te zetten.

Dus we vertrokken en gingen leven als de Ambergers.

Daar hielp Hilda ons om de Sonar Suit aan te passen

tot een apparaat waarvan we hoopten

dat het zou lijken op de ervaring van de Vijf.

Dus Hilda is H in het schrijfblok. - Ja.

Wat is er met haar gebeurd?

Ik vind dit maar niks. Ik denk niet dat we er klaar voor zijn.

We hebben de polariteit van de sensoren veranderd.

We hebben al onze aanpassingen getest.

Maar het hier doen is te gevaarlijk.

Jij en ik weten allebei dat dit de enige haalbare optie is

zonder elektrische interferentie, radiogolven.

Het ook midden op een veld gekund.

Tuurlijk, maar dat was niet zo romantisch geweest.

Best...

Maar ik trek de stekker eruit...

als er iets mis lijkt te gaan.

Kus me nou maar.

Help me dit aan te trekken.

Op ontdekkingen...

Weet je het zeker? - Nooit zo zeker als nu.

Het tintelt.

Wat doe je?

Het is prachtig.

Hilda, ga zitten.

Ik zie al die dingen die zij zagen. - Ga zitten.

Het complete spectrum. - Hilda, ga zitten.

Hilda.

Hilda.

Hilda.

Ze is overleden.

Ben je daarom gestopt?

Dat, en ik had niet alle stukjes.

Hilda was verdwenen.

Ik moest mijn zoon opvoeden.

Ik moest een keuze maken.

Denk je dat er nu iemand komt?

De regering heeft de neiging een ​​erg lang geheugen te hebben.

Hoe maken we het dan af?

Jules, je stelt toch niet voor dat we hiermee doorgaan.

Ik wil het afmaken, Max. - Maar de man is voortvluchtig.

Jullie hebben me keer op keer je opmerkelijke veerkracht getoond,

het hoofd bieden aan alle uitdagingen die het leven je brengt

en Max, je hebt gelijk...

ik moet stoppen Dana te zien door de lens van mijn eigen schuld

en hetzelfde gaan zien wat ik in jullie zie,

dat waarvoor dr. Amberger me eindelijk het woord voor heeft gegeven.

Zintuiglijke verlichting

We weten allemaal dat er iets is dat het ontdekken waard is.

Maar we hebben geen proefpersonen,

we hebben geen lab, geen apparatuur.

De regering zit misschien achter hem aan.

Wat als jullie twee proefpersoon zijn?

Dan hoeven we nog maar drie.

Twee, als we teruggaan naar die rustige plek

en de apparatuur is er. - Ik weet het niet, Jules.

Dit is krankzinnig.

Soms moet je je afvragen hoever je bereid bent te gaan

om de antwoorden te vinden die je zoekt.

De volgende grens is niet daarbuiten,

hij zit hier.

Wat er ook gebeurt, we spreken af de mouwen af ​​te maken.

Natuurlijk. Sam, wat zeg je?

Zijn we allemaal in voor ontdekkingen?

Als het artikel wordt geaccepteerd, krijgen we het best betaald

aangezien wij de Verlichten zijn.

Uiteraard.

De lokale politie heeft per ongeluk onze mr Kline vrijgelaten.

Hij lijkt te zijn vertrokken met een vrouw genaamd Jules Christopher.

Ik denk dat ze een student is die werkt in een zogenaamd sensorisch lab,

Op basis van Klines dossier is dat helemaal in zijn straatje.

Ik denk dat dit onze eerste stop is.

Oh, prima werk.

Er is een vliegviswinkel vlakbij.

Wat zeg je, gaan we daar onderweg langs?

Als we terecht komen in een of andere achtervolging,

heb ik sowieso mijn vergunning.

Ik weet niet of je een grapje maakt of niet.

Ik maak nooit grappen over vissen.

Als we nu gaan, kunnen we er voor de avond zijn

en we vinden onderweg vast nog wat andere proefpersonen.

Waar zijn voor de avond?

En waar was je?

Ik dacht dat ik je voor hem had gewaarschuwd.

Je hebt onze afspraak gemist.

Ik heb de hele stad naar je afgezocht

dan vind ik je in het gezelschap van je collega,

en een ontsnapping naar ergens plant?

Dat is jouw zorg niet. - Pa, je bent mijn zorg.

Daarom verhuizen we

zodat je de nodige medische hulp krijgt

en goed wordt verzorgd.

Ik heb het veel te druk voor die onzin.

Dit is geen onderhandeling.

Pa, stop.

Zette je maar dat grote brein van je aan het werk om jezelf te redden.

Wat denk je dat ik doe, zoon? - Eerlijk gezegd heb ik geen idee.

Dat heb ik nooit bij jou.

Ik weet dat ik al één ouder kwijt ben

aan deze obsessie van jou.

Ik weet dat ik amper accepteer

wat we op dit moment tegenkomen.

Het enige wat ik nu tegenkom, is een deadline om het werk te voltooien.

Excuseer de woordspeling.

Hoe kun je grapjes maken?

Omdat wat jij ziet als een angstaanjagend onbekend iets,

zie ik als een kans om te ontdekken.

Mijn laatste kans.

Ik mis haar ook.

Elke dag...

maar zij leefde, net als ik, voor de ontdekking.

Dus geen van jullie nam de tijd om aan mij te denken.

Ik probeerde haar te redden. - Ja?

Hoe is dat afgelopen?

Bedankt dat je hem thuis hebt gebracht.

Ik neem hem vanaf hier.

Dr. Amberger.

Bedankt, Jules.

Het spijt me ontzettend.

Maar ik denk dat het waarschijnlijk het beste is als je gaat.

Nichols, je moet dit eens bekijken.

Kijk eens hoe groot dat beest is.

Er is iemand op zoek naar het sensorische lab?

Ja, dat zijn wij.

Wat is er? - Zijn zoon.

De tweede die vandaag de stekker eruit trekt.

Hij stopt Doc in een tehuis.

Dus wat is het plan?

Helpen we hem ontsnappen of zo?

Wat?

Ik dacht dat we allemaal in waren voor ontdekkingen.

Nee, ik heb nog nooit gehoord van een Heinrich Kline.

Er is reden aan te nemen dat hij

misschien contact heeft gehad met een van uw studenten, Jules Christopher.

Natuurlijk. - Dus u hebt van hem gehoord.

Nou, nee, maar...

Misschien gebruikt hij die naam niet.

Gebaseerd op onderzoek van Dr. Amberger

Welkom op de laatste plek die u waarschijnlijk ooit thuis zult noemen.

Ik kan in elk geval de dood ruiken.

Dan ben ik blij, want ik ruik niks.

Ik denk dat dat mijn goede humeur de hele dag in stand houdt.

Geen reukvermogen? Heel interessant.

Laten we zeggen dat ik echt genoten heb van de jaren 80.

Maar ik ben nu clean en nuchter.

Maar jammer dat die oude snuffelaar het opgaf.

Hij heeft misschien bedacht dat we eraan kwamen.

Of misschien zijn we niet het enige dat hem inhaalt.

Woon-zorgcomplex

Ik bestudeer iets dat zintuiglijke verlichting heet bij mensen als jij.

Die gedachte moet u even vasthouden

terwijl ik u aan uw nieuwe verblijf voorstel.

Daar is het dressoir, de kast. Het toilet is daar.

U kunt er meubels bijzetten of verwijderen

en wat persoonlijke bling toevoegen, als je dat wilt.

Belangrijke details.

Het ontbijt is om 6.30, lunch 11.00 uur, avondeten om 16.45 uur.

We hebben spelletjes, we hebben tv, we hebben fitness

excursies naar de dierentuin, lokale toneelstukken, dat soort dingen.

Ik zit in de dagploeg, maar er is sprake van verhuizing naar de nachtploeg.

Dat komt door het hoofd van de planning, Joni, die mijn vriendin was,

nu ex-vriendin, en dat komt door Brenda, die bij mij in de dagdienst zit,

en de nachtploeg, als je begrijpt wat ik bedoel.

Mijn naam is Stevie.

Als u iets nodig hebt, drukt u maar op die knop.

Nog vragen? - Pepermunt?

Oh, lekker. - Nog iets van hem gehoord?

Nog niets.

Hoe smaakt dat? - Als pepermunt denk ik.

Heel interessant.

Oh, ja?

Oh, daar is zijn zoon. - Ik kom bij jullie, waar ben je?

Laat maar, ik vind je telefoon wel.

Pardon, jongen, wil je me naar mijn kamer begeleiden?

Zeker. - Het is via de receptie en door de gang.

Oké.

Alles is geregeld.

Morgenochtend zien we een specialist.

Het eten is over een uur.

Wat wil je doen, tv kijken of zo?

Je had me met haar mee moeten laten gaan.

Ik had een plan.

Pap, dit is nu de beste plek voor je.

Ik weet wat met me gebeurt, Noah. - Oké. Oké.

Maar kun je ook toegeven dat je hier niet alleen tegen kunt strijden?

Hier is een team van doktoren, specialisten die je kunnen helpen.

Ik begrijp wat je zegt,

maar geen van die mensen kan mij helpen.

Alleen ik kan mij helpen.

Je vindt mijn kamer vast geweldig.

Hij is ingericht als eerbetoon aan Amerika's grootste filmster, Burt Reynolds.

Wat geweldig. - Ik moet gaan.

Sorry.

Agent Nichols, FBI. We moeten een patiënt van u spreken.

Hij heet Amberger. Hij is eerder vandaag ingeschreven.

Je hebt het nooit begrepen.

Je hebt nooit de tijd genomen om het uit te leggen.

Hallo? - De FBI is in het gebouw.

Ik herhaal, ze zijn in het gebouw.

Wie is daar?

Hoi. - Dat meen je niet.

Begrijpt niemand van jullie de ernst van wat hier gebeurt?

We moeten gaan. - Wij gaan nergens heen.

Mijn vader is een zieke man, hij moet hier zijn.

Doc, bent u toevallig op de vlucht voor de sterke arm of zoiets?

De FBI komt eraan. - Ja, dat is blijkbaar voor u.

Wat? Waarom?

Als je dit slecht vindt, wil je niet de gevangenis proberen.

Dat is echt deprimerend. - Pa, wat is dit?

Het verleden die me inhaalt, zoon.

Wat heb je gedaan?

Ze wilden alles verbergen,

en ik probeerde je moeder te redden.

Je hebt gelijk, ik heb het nooit echt of volledig uitgelegd

en dat spijt me.

Dit gesprek kunnen we onderweg voeren. - Onderweg?

Weg van hier.

Weet je zeker dat ze voor mijn vader komen?

Absoluut.

Dank je.

Kom op.

Hebben jullie dit gepland? - Wat gebeurt er, pa?

Het werk gebeurt.

Kom je? - Ik?

Jullie beiden.

Als ik mee ga en afmaak, wat het ook is

kom je dan hier met mij terug om onder ogen te zien wat je hebt gedaan,

wat er met je gebeurt? - Wat je maar wilt, zoon.

Oké.

Waar zouden de bewoners nu gewoonlijk zijn?

Het avondeten is pas over 45 minuten, en het is nu vrije tijd,

dus overal, denk ik.

We kunnen die neus van je echt gebruiken, Stevie.

Welke neus? - Precies.

Joni kan je echt iets kwalijk nemen.

Bekijk het ook maar.

Zet 'The Dead' op, steek een joint aan

het wordt net de zomer van '83.

Vooruit. - Nog één kleine stop.

Ik heb het kenteken. - Mooi zo.

Misschien is dit een goede gelegenheid om te hergroeperen

John, als je nu 'vissen' zegt, schiet ik je neer.

Vissen.

Hallo?

Iemand thuis?

Je laat me schrikken.

Wat doe je?

Wat denk je? Ik luister naar muziek.

Voel je de muziek?

Dat doet mijn project. Nou, zou moeten doen.

Bedoeld om je geluid te laten voelen.

Het project dat niet werkt? - Ja.

Sorry, ik weet dat ik afstandelijk ben geweest

en ik heb het gevoel dat ik een vreselijke situatie erger heb gemaakt.

Je bent een slechte zus geweest. Dat is zo.

Je project. Heb je dat voor mij gedaan?

Mag ik het proberen?

Natuurlijk, als we het aan de praat krijgen.

Eigenlijk...

denk ik dat je het net hebt opgelost. - Oh, ja?

Zou je me ergens mee willen helpen? - Wat voor help?

Heb je zin in rondreis?

Hebbes. - Ja?

We weten in elk geval waar ze heen gaan.

We denken dat ze op weg zijn naar een stad die McCall heet.

Oké, wanneer gaan we?

Ik heb de sheriff daar een arrestatiebevel gestuurd.

Morgen vertrekken we. - In dat geval, zoek je een drinkmaatje?

Ik drink alleen.

Ik drink alleen.

Het is hier is nauwelijks veranderd.

Als het niet kapot is.

Eerlijk gezegd, had ik niet gedacht dat je hier ooit weer zou komen.

Ga je dood of zo? - Gaan we dat niet allemaal?

Wie is de vriendin? Lijkt een beetje jong voor je.

Jules, en hoe?

De manier waarop de lucht om je heen beweegt als je loopt

en je ruikt niet zo oud als hij daar.

Ze is een collega.

Jules, dit is Toby, een van de oorspronkelijke Vijf.

Dus daarom ben je hier.

Het is tijd dat we het werk afmaken.

Is het er allemaal nog? - Het is er.

Ik weet niet of je er nog wat mee kunt.

Het ging de vorige keer niet zo goed. - Toen hadden we niet alle stukjes.

Dus dat zit er te wachten in die oude bus.

Serieus, hoe kun je...?

Ik neem aan dat zintuiglijke verlichting hebt besproken

aangezien je helemaal hierheen bent gekomen.

Het is gewoon zo geweldig.

Iedereen kan overal goed in worden met genoeg tijd of oefening.

Laten we eens kijken.

Denk je dat we zo binnen mogen? Ik verga van de honger.

Ik denk dat dat zijn moeder is.

Bootongeluk wordt inwoonster fataal

Weet je...

Je snijdt iets uit je leven. Je denkt dat het weg is.

Dat is klaar.

Maar dan zie je het weer,

en dan besef je dat het er altijd al was

net onder de oppervlakte.

Lag het op je te wachten.

Hoe zetten we het allemaal aan?

Wat is er gebeurd? - Stroomstoring, vermoed ik.

Er is een stoppenkast in de hoek. - Oh, gevonden.

Oké, probeer het nu.

Het is niet de bedrading.

Kunnen we het repareren? - Dat duurt even.

We moeten de hele machine nalopen. - We hebben niet veel tijd.

Hebben we een plan B?

We improviseren.

Elk van jullie staat voor het verlies van een van de vijf primaire zintuigen.

Wij geloven dat je zintuiglijk verlicht bent,

en we willen die verlichting verkennen

hoe we die kunnen focussen als ze samenwerken in groepsverband

om te bereiken wat we voorlopig het zesde zintuig noemen.

Dus dit is een soort clubding? Ja?

Ik bedoel, sorry, ik ben nieuw.

Ik heb hier gewoon in meegegaan.

Het leek me destijds een goed idee.

Misschien kunt u het beter uitleggen, Dr. Amberger.

Je doet het prima. - Oké.

Dit is mijn zus Dana.

En, Dana, je kunt niet horen.

Duidelijk. - Maar je kunt zien.

Wat zie je nu?

Ik zie jou. Ik zier een stel vreemdelingen.

Dus je ziet me praten, en je begrijpt wat ik zeg.

Ik zie je praten en begrijp het meeste van wat je lippen zeggen. Ja.

Kun je, terwijl je naar me kijkt

het schilderij van het hert in deze kamer aanwijzen?

Kijk.

Wat bewijst dat?

Dat je een niveau van zintuiglijke verlichting ervaart,

de mogelijkheid om meer van de wereld rondom ons te ervaren

voorbij de beperkingen van onze biologie.

En vandaag zag ik Toby een vis vangen en fileren zonder problemen.

Oefening baart kunst.

Ja, maar je kunt frequenties tot 22 kilohertz horen?

Als een vleermuis.

En Max hier heeft ageusie al zolang hij zich kan herinneren.

Niet zo leuk als het klinkt. - Maar dat heeft tot hyperosmia geleid.

Ik rook pasgeleden één keer kauwgom vanaf de andere kant van de zaal.

Laten we niet te hard van stapel lopen. - Max, het was opmerkelijk.

En, Stevie, je kunt niet meer ruiken, maar je kunt nog proeven,

en daar de neus deels verantwoordelijk is voor de smaak van voedsel,

is het opmerkelijk dat je nog steeds de receptoren hebt

voor zoet en zuur, zout en bitter.

Dit is echt gaaf. Doe haar nu.

Mensen zoals mijn lieve vriendin Sam hier, die verlamd zijn

hebben vaak iets dat proprioceptie wordt genoemd.

Ze voelen wat er rondom hen is

ook al wordt het niet gedetecteerd

door een ander zintuig.

Geweldig. - Ja, precies.

Alleen zijn deze zintuigen al opmerkelijk.

Bij elkaar gevoegd is het mogelijk dat ze bovenmenselijk zijn.

Gaat hij eten halen?

Als we een kampvuur hadden en een krat Keystone Light

zou het weer net als 1989 zijn.

Moeilijk publiek.

Ik vind dit maar niks. - Nou, ik weet het ook niet.

Ik bedoel, ik weet niet eens wat ik hier doe.

Geen idee waar dat meisje het over had.

Je kunt weggaan, weet je.

Niet dat ik er goed over heb nagedacht.

Je was er zelf bij.

Geen auto, geld, ID.

Ik ben nieuwsgierig.

Wat als er iets echt geweldigs zou gebeuren?

En ik had het gemist?

Ik zou het niet graag missen. Jij wel?

Er gaat niets geweldigs gebeuren.

Is het dan waar?

Wat? - Dat je moeder hier gestorven is

Ja, dat wel.

Je hebt het gered.

Inderdaad. Het was niet gemakkelijk.

Doet hij het nog?

Hij had kortsluiting,

maar ik heb er de afgelopen wat mee zitten prutsen.

Wat ben je hier van plan, Freddy?

Je kunt haar niet terugbrengen.

En geen enkele hoeveelheid herbedrading van het brein kan je redden.

Ik wil het alleen afmaken. - Het werk?

Ik weet het, maar waarom?

Heb je die jongelui verteld wat er is gebeurd

de vorige keer dat je dit hebt geprobeerd?

Weet Noah überhaupt de waarheid?

Vanwege Hilda weten we nu dat jullie het allemaal moeten zijn,

Net als de eerste keer. - Een hoge prijs voor zo'n beetje kennis.

Nee, ze wilde het zien, Toby

voelen wat jullie allemaal voelden.

Ik kon haar niet tegenhouden.

Je weet hoe overtuigd ze was

dat het haar zou helpen begrijpen hoe ze zichzelf moest genezen.

En dat is het.

Als je me nu eerlijk kunt zeggen dat dit geen absurd plan is

om te proberen jezelf te redden

dan zou ik heel misschien overwegen

de rest van deze antieke rotzooi weer aan de praat te krijgen.

Ik heb mijn lot aanvaard, Toby.

Oké, iedereen, totdat onze apparatuur weer operationeel is,

gaan we wat tactiele sensorische experimenten improviseren

en beginnen met dit.

Ik geef deze doos aan jullie door

en je moet tekenen wat je denkt dat erin zit.

Je mag het vasthouden, schudden, ruiken, van alles.

De enige regel is dat je niet in de doos mag kijken.

Als iedereen is geweest, maken we hem open, kijken wat erin zit

vergelijken tekeningen en bespreken hoe je je beslissing hebt gemaakt, oké?

Hoe vordert het, oude vriend? - Bijna klaar, wees maar niet bang.

Niet lang meer.

Toby? - Ja?

Ik vind je bijzonder.

Door jou ben ik hierin gaan geloven.

Gaat het, Freddy?

Uitstekend.

Tot ziens dan maar.

Je kunt het, je kunt het.

Pa, wat is er die dag gebeurd?

Ik besef hoe dit zal klinken,

maar het was magisch.

Ik had beter moeten weten.

Ons werk onderzocht individuen

die in staat waren hun handicap te ontstijgen,

om een ​​hoger zintuig te vinden.

Ik denk dat je moeder die transcendentie naar een ander niveau heeft getild.

Ik bedoel, je voelt haar, nietwaar?

Ik weet dat je haar niet kunt zien of aanraken,

maar je voelt haar, nietwaar, zoon?

Ze wist dat haar tijd bij ons kort was.

Dus ze bedacht hoe ze wat langer bij ons kon blijven.

Helaas betekende het dat ze een andere vorm moest aannemen.

Kosmisch stof tot kosmisch stof.

Je wordt echt gek, niet?

Waarom doe je niet met ze mee, jongen?

Maak wat lol.

Ik denk dat het tijd is om wat te rusten. - Pa.

Het is een mooi verhaal.

Je bent krankzinnig...

...maar bedankt.

Is dit echt niet alleen een excuus is om te vissen?

Jij neemt de weg, ik neem het water.

We weten dat ze in een hut aan de oostkant van het meer zitten.

Zo krijgen we een volledig beeld als we uit elkaar gaan.

Ik wil je echt geloven. - We gaan deze man halen.

Ja.

Vlakbij, vlakbij.

Hallo, het werkt, Freddy.

Freddy?

Bijna, bijna. - Je doet het geweldig.

Wacht, er is iets mis.

Er komt iets aan.

Waarom ruikt het naar metaal en Chanel nummer vijf?

Hij is verdwenen. - Geen beweging.

Draai je langzaam om.

Waar is Heinrich Kline? Amberger, of hoe hij zichzelf ook noemt.

Verdwenen.

Kijk. - Wat is hij aan het doen?

Meneer, bent u blind? - Alleen mijn ogen.

Wil je dat ding misschien omlaag doen?

Ik moet een vriend redden voor hij iets heel dwaas doet.

Is je vriend Amberger? - Dat is hem.

Wat is hij aan het doen? - Iets stoms.

Je had me met haar mee moeten laten gaan.

Ik had een plan. - Dit hebben we al besproken.

Ik doe het niet nog een keer.

Maar geen van deze mensen kan mij helpen.

Alleen ik kan mij helpen.

Kosmisch stof tot kosmisch stof.

Wat is hij aan het doen?

Doet die boot het? - Ja, hoor.

Wat gebeurt er? - De dokter heeft problemen.

Wat doen we?

We gaan hem halen.

Het is bijna zover.

Ik heb hem niet gezien. - Ongelooflijk.

Pa.

Het is prachtig. - Doc.

Hé, jongens, zien jullie dit?

Wat is het? - Ik heb geen idee.

Zie je dit?

Zeker.

Je vraagt ​​je misschien af, waarom.

Waarom jullie hier te brengen en dan weg te gaan?

Nou, het is simpel.

Je hebt alles wat je nodig hebt voor je

en ik ben ergens anders nodig.

Ik heb jou gekozen omdat het werk voor jou persoonlijk is,

en als het persoonlijk is, zet je door

en ondanks dat anderen het proberen uit je te slaan,

je hebt je gevoel van verwondering niet verloren

en je bezieling voor ontdekking.

Ik denk dat als ik straks van wal steek

onze zintuiglijke vrienden dit als eerste zullen opmerken

en waarschijnlijk als eersten mij nakomen.

Laat ze je gids zijn terwijl je dit werk verder brengt

dan ik me ooit had kunnen voorstellen.

Inmiddels ben je er misschien achter dat je net je eerste ervaring hebt gehad

met het versterkingseffect,

die zintuigen op elkaar, om het zesde zintuig te onthullen,

wat uiteindelijk onze gedeelde menselijkheid is.

Je denkt waarschijnlijk ook dat het een mislukt experiment was

maar je vergist je.

Als iedereen samenkwam in dat water,

en als ze nu naast je staan,

kan ik je zeggen: het heeft mijn stoutste dromen overtroffen.

Haal diep adem en ga door.

Wat nu?

Je weet wat je moet doen.

We maken het werk af.

Subs door explosiveskull Vertaling: Trilker