Original subtitles

‫ارائه‌ شده توسط وب‌سایت دیجی موویز ‫© DigiMoviez.Com

‫جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت ‫دیجی موویز را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید ‫DigiMoviez@

‫ادای احترام به آمرزیده‌ی بی‌همتا، ‫یگانه پارسای ارجمند،

‫و او که به خودبیداری کامل رسیده

‫ادای احترام به آمرزیده‌ی بی‌همتا، ‫یگانه پارسای ارجمند،

‫و او که به خودبیداری کامل رسیده

‫ادای احترام به آمرزیده‌ی بی‌همتا، ‫یگانه پارسای ارجمند،

‫و او که به خودبیداری کامل رسیده

‫مامان، برای کی دعا می‌کنی؟

‫مگه کسی رو که توی قبره می‌شناسی؟

‫دارم برای موجوداتِ مقدس دعا می‌کنم

‫منم می‌خوام توی یه قطعه‌ی خصوصی ‫مثل این دفن بشم

‫بعید می‌دونم آرزوت رو برآورده کنن

‫هر قطعه یه میلیون قیمتشه

‫مامان!

‫برای رفتن حاضرید؟

‫خانواده‌ی واقعی مرحوم اومدن

‫باشه، یه لحظه صبر کن

‫بجنب، مامان

« ترجمه از سینـا صداقت » .:: SinCities ::.

‫می‌تونیم توی یه قطعه‌ی مشترک ‫مثل اینجا دفنت کنیم

‫نزدیکِ مادر و پدرت

جای دِنج و ارزونیه

مامان، به حرفِ این گوش نده

‫من برات می‌خرمش

این روزها راحت میشه یه میلیون در آورد

‫به من نزدیک نشو

‫نفست بوی سیگار میده

‫اول سعی کن پولی رو که بهت قرض دادم ‫بهم پس بدی

الان چند صد هزار بات بهم بدهکاری، سوی؟

‫نمی‌دونم. یادم نیست. ‫فقط چیزهای خوب یادم می‌مونن.

‫پس حافظه‌ات گزینشی کار می‌کنه

‫هی! به چه جرأتی از روی اونا رد میشی؟ ‫و تو!

‫تو چند دهه‌ست که میای اینجا؟

‫کونِ مرغه و اردکه به سمتِ پدر و مادرمه

‫خب اینجوری چطوره؟

‫اِم

اِم

اِم

‫بیا کمک کن

من که کمک کردم حصیر رو بندازی زمین، مامان

‫یالا

‫چطور جرأت می‌کنی!

‫مراسم هنوز شروع نشده

‫ما برای روزِ نظافت قبور اومدیم،

ولی تو فقط بازی کردی

‫بیخیال، مامان‌بزرگ

اقلاً من اومدم

‫خانواده‌ی دایی کیانگ رو نگاه کن

‫می‌بینم. آره

‫- دیدی، بهت که گفتم. همه اومدن ‫- خیلی خب

‫هوا خیلی گرمه؟

‫گرم نیست

‫آماده نشدی؟

‫پس از طرفت یه عود روشن می‌کنم، باشه؟

‫مامان. اومد

‫- یه لحظه... ‫- فقط یک بار در سال،

‫برای ادای احترام میایم اینجا

‫زن و دخترت هیچوقت نمیان

‫صبر کن

برو اینا رو اون بالا پخش کن

‫قیافه‌ات رو ببین

‫[پدربزرگ و مادربزرگ] ‫[ژنگ یافانگ - ژو کینشینگ]

خدایا. ببین چیکار کردی

‫نمی‌تونی درست و حسابی انجامش بدی؟

‫- این که چیزی رو عوض نمی‌کنه ‫- می‌بینی؟

‫اجداد بزرگم الان بالای ابرهان

‫تو واقعاً یه «چی چو» هستی

‫یعنی چی؟

‫- یعنی «آدمِ بی‌عرضه» ‫- آره

‫مامان، بیا پایین. می‌افتی

‫وقتی باد بزنه گُل‌ها رو پخش می‌کنه

‫تو خیلی کله‌شقی، می‌دونستی؟

‫بیا پایین

‫اون دنبال دردسر می‌گرده

‫مامان!

‫مامان، بیا پایین دیگه

‫- هی، مامان! ‫- مامان!

‫لطفاً خانواده‌ی بیمار فرم رو پر کنن

‫حتماً

خدافظ، مامان

سِیو، برو تو و فرم‌ها رو پر کن

بچه‌ها

‫من باید برم دنبال رینبو

‫کی می‌تونه بمونه پیش مامان؟ ‫یکم بهتون پول میدم.

‫موتورم خونه‌ی توئه، کیانگ

‫اول باید برم موتورم رو بردارم

‫بعدش برگردم و پیش مامان بمونم

‫دیوونه شدی؟ ‫خونه‌ی کیانگ خیلی دوره

‫لازم نکرده زحمت بکشی تا اونجا بری

‫من می‌تونم ازش مراقبت کنم

‫- واقعاً؟ ‫- آره

‫این رو بگیر

اِم

‫دایی کیانگ، از کنارِ ایستگاه مترو رد میشی؟

‫آره

میشه منم برسونی؟

‫باشه. بیا

‫- بیا بریم ‫- فعلاً خدافظ

‫پس می‌سپرمش به خودت

این ناحیه پر از طلسمه، بچه‌ها

‫وایسا، یه شبح!

‫یه شبح اینجاست، بچه‌ها

‫بگیر که اومد!

‫- صبر کن، کجا رفتی؟ ‫- فقط چهارتا بیننده داری؟

‫مامان، میکروفن صدات رو می‌گیره

‫مامان، بیا بشین و استراحت کن

‫تمام روز سر پا بودی

‫هنوز پیامم رو نخوندی؟

‫یه کامپیوترِ نو واسه گیم‌هات می‌خوای

‫و اطلاعاتِ کارتم رو می‌خوای

‫چرا با کارت خودت نمی‌خری

‫قراره کارتم رو مسدود کنن

‫خب بذار مسدود شه

‫اگه دوباره اینترنتت قطع شه، ‫من پولش رو نمیدم.

‫نمی‌فهمم

‫وقتی از مدرسه انصراف دادی ‫که استریمر گیم بشی،

‫بهم چی گفتی؟

گفتی قراره پول پارو کنی

‫آپارتمان خودت رو اجاره کنی

حتی قرار بود به منم یه پولی بدی

‫من می‌خوام وقتی 60 سالم شد بازنشسته شم

‫می‌دونم

‫نمک روی زخمم نپاش

‫خدایا!

‫امروز که مامان سرِ قبر از بالای تپه افتاد،

‫به دکتر گفت دل درد داره

‫و توی مدفوعش خون دیده

‫واسه همین روده‌هاش رو بررسی کردن

‫نتایجش امروز صبح آماده شد

‫مامان‌بزرگ سرطان داره

‫توی مرحله‌ی آخره

‫- دکتر گفته یه سال وقت داره ‫- مُردم!

‫پسر، بهشون گفتم قبلش دعا کنن

‫لعنتی

بگذریم، یه وقتی پیدا کن برو دیدنش

‫ولی از سرطان چیزی بهش نگو

‫نمی‌خوام استرسش رو بگیره

‫خب بهم پول میدی برم؟

‫وقتِ من ارزشمنده

‫خدای من

‫[مویی: تلویزیون دوباره خراب شده]

‫[اگه وقت کردی میای] ‫[واسه بابابزرگ یه نگاهی بهش بندازی؟]

‫باید نرم‌افزارش رو به روز کنی ‫وگرنه بازم هنگ می‌کنه

‫چی؟

‫گفت خیلی وزنت کم شده

‫باید بیشتر غذا بخوری

‫اون یه صداهای نامفهومی در آورد ‫و تو فهمیدی چی گفت؟

‫راستش، از خودم درش آوردم

‫احتمالاً داره بهت میگه ‫جلوی تلویزیون واینستا

‫هی

‫بابابزرگ!

‫معلومه هنوزم سرِ حالیا!

‫پوشکت سنگین شده. ‫برات عوضش می‌کنم.

‫تخت رو میارم پایین

‫تو آرزوی هر پدربزرگی هستی،

‫که نوه‌ای داشته باشه ‫که پرستاری خونده

‫راست میگه، بابابزرگ؟

‫کی رو بیشتر دوست داری؟

‫یالا، بابابزرگ!

‫داری احساساتم رو جریحه‌دار می‌کنی

‫امشب رو تنها می‌خوابی

‫هیچوقت به این فکر نمی‌کنی ‫که کارِ دیگه‌ای بکنی؟

‫کِی واسه خودت وقت داری؟

‫بابابزرگ یه بار بهم گفت

‫برم یه شغل آسون با درآمد بالا پیدا کنم

‫خب چرا این کارو نمی‌کنی؟

‫الان دارم همین کارو می‌کنم

‫این یه کمربند نقره‌ی خالصه

‫می‌تونی بیشتر از 10 هزارتا بابتش بگیری

‫ممنون

‫بابات دیگه زنده نیست. ‫واسه همین بابابزرگ اون رو برای تو گذاشته.

‫خیلی ممنون

‫من برات نگهش می‌دارم

تو شاید ببری بفروشیش

‫مامان

‫بابابزرگ آدمِ زرنگی بود. ‫از قبل ارث و میراث رو تقسیم کرده بود.

‫فقط منتظر بود مرگش ‫همه چی رو آشکار کنه

‫و برای بازماندگانی مثل من ‫چیزی جز دردسر نذاشته

‫بابابزرگ چیز دیگه‌ای هم برام گذاشته؟

‫چیز دیگه‌ای نمونده

‫خونه‌اش رو برای اون دختره مویی به ارث گذاشته

به تمام عموها و عمه‌هات فقط یکم پول رسیده

‫توجه کنید. ‫قطار به ایستگاه تالات فلو نزدیک می‌شود.

‫قطار از ایستگاه ماهاچای راه افتاده...

‫مامان‌بزرگ

‫[چگونه قبل از مرگ مادربزرگ میلیونر شویم]

‫خیلی قدیمیه

‫[آگهی فروش یک خانه ‌مغازه‌ی سنّتی] ‫[در ناحیه‌ی تالات فلو]

‫[نزدیکِ غذاخوری با دسترسی راحت و عالی]

‫[و نزدیکِ ایستگاه مترو]

‫[با اِم. تاناپات تماس بگیرید]

‫کی درِ خونه‌ست؟

‫مامان‌بزرگ

‫منم، اِم

‫سرم خلوت بود، اومدم بهت سر بزنم

‫دلم برات تنگ شده بود

‫کیانگ و سویی هم اون روز به دیدنم اومدن

‫واقعاً؟

‫چی شده همه‌تون یادتون افتاده ‫بیاید به من سر بزنید؟

‫اومدم ببینم پات چطوره

‫خوشحال نیستی که نوه‌ات به دیدنت اومده؟

‫خوشحالم

‫چیکار می‌کنی؟

‫غذا خوردی؟

‫بفرما. برات یکم نودل آوردم

‫بیا باهم بخوریم

‫هنوز وقتِ غذا خوردنم نشده

‫چجور نودلی گرفتی؟

‫از اون رستورانِ نودل گوشت معروف

‫یادمه دل و جیگر و اینا رو دوست داری، نه؟

‫واسه همین برات دل و جیگر و سیرابی گرفتم

‫می‌بینی؟ حسابی تازه‌ست. ‫بیا باهم بخوریم.

‫من به درگاه الهه گوان‌یین دعا می‌کنم

‫من اصلاً گوشت قرمز نمی‌خورم

‫پس چی می‌خوری؟

‫مگه این رستوانِ ماهی سرخ‌شده‌ست ‫ستاره‌ی میشلن داره؟

‫ماهیِ سرخ‌شده داریم!

‫تازه سرخ شدن

‫ماهی سرخ‌شده می‌خواید؟

‫ماهی سرخ‌شده!

‫- تازه سرخ شده و خیلی بزرگه ‫- یک، دو، سه، چهار، پنج...

‫ماهی سرخ‌شده؟

‫ماهی سرخ‌شده؟ کدوم یکی رو می‌خوای؟

‫عجب! ماهی سرخ‌شده‌اش ‫خیلی خوشمزه به نظر میاد

‫چرا انقدر سریع برگشتی؟

‫صفِ جلوی مغازه‌اش کوتاه بود؟

‫دوتا ماهیتابه استفاده می‌کرد، مامان‌بزرگ

‫امروز سرش شلوغ بود

‫من 40 ساله که از اون خرید می‌کنم

‫فکر می‌کنی می‌تونی گولم بزنی؟

‫ماهی مغازه‌های دیگه

‫روغنِ زیادی جذب می‌کنه

‫من این رو نمی‌خورم

‫اگه داری غذای سرخ شده می‌خوری، ‫لازم نیست نگرانِ سلامتی‌ات باشی.

‫از همون یارو ماهی گرفتم. ‫داغ داغه.

‫خدایا

‫دیگه سیر شدم

‫چی خوردی؟

‫ماهی‌ای رو که قبلاً برام خریده بودی خوردم

‫داری واسه خودت آب می‌جوشونی؟

‫دارم چایی درست می‌کنم ‫به خدایان پیشکش کنم

‫بذار من برات درستش کنم

‫هی، آب به این زودی جوشید؟

‫معلومه

‫چرا صدای سوت کشیدن کتری رو نشنیدم؟

‫آب رو توی مایکروویو جوشوندم

‫پسره‌ی نفهم!

‫- خدایا! ‫- چیه؟

‫همین الان بیارش پایین!

‫- چرا؟ نمی‌تونی ازش استفاده کنی؟ اون... ‫- چون نمی‌تونی!

‫- سریع‌تره و توی مصرفِ گازم صرفه‌جویی میشه ‫- بیارش پایین

‫نمیشه ازش استفاده کرد

‫چرا، میشه

‫چاییش فرقی نداره، مامان‌بزرگ

‫برای خدایان مهم نیست آب جوشیده یا نه

‫اگه می‌خوای کارها رو سرسری انجام بدی، ‫اصلاً انجامشون نده.

‫فردا میام آب رو برات می‌جوشونم، باشه؟

‫فقط برو

‫فردا با دوتا کتری انجامش میدم

‫اصلاً لازم نکرده بیای

‫به هر حال معمولاً هیچوقت نمیای

‫مواظب خودت باش

‫خیلی خب، بیا

‫خانم مویی یادش رفته اینا رو ببره. ‫حیفه بندازمشون دور.

‫تو چرا انقدر یه‌دنده‌ای؟

‫بهت که گفتم قصد داشتم ‫اونا رو بندازم دور

‫ولی تو بازم اونا رو برام آوردی

‫اگه مثل بقیه‌ی فامیل‌ها ‫اومدی ازم پول بخوای،

‫من هیچ پولی ندارم

‫نه، اینطور نیست

‫من...

‫فکر می‌کنم تو خیلی خوب ‫از بابابزرگ مراقبت کردی

‫ارث و میراثشم باید به کسی ‫که ازش مراقبت کرده برسه

بده، من برات میارمش

‫اومدم باهات در مورد اون شغل آسون

‫با درآمد بالا که داشتی حرف بزنم

‫می‌خوام پول فروش خونه‌ی ‫بابابزرگ رو پس‌انداز کنم

‫واسه همین یه هتل ماهانه اجاره کردم

‫صبحونه و نظافت اتاق داره

‫اگرم حوصله‌ام سر بره، ‫می‌تونم از اینجا برم.

‫الان کارِ پرستاری می‌کنی؟

‫توی کدوم بیمارستان؟

‫اون لباسیه که واسه حسابِ اونلی‌فنزم می‌پوشم

‫با پوشیدن اون لباس‌ها پولِ بیشتری در میارم

‫می‌خوای مشترکِ اونلی‌فنزم بشی؟

‫نه، ممنون

‫از چی خجالت می‌کشی؟

‫ما حتی قبلاً همدیگه رو بوسیدیم

‫وقتی بچه بودیم،

‫وقتی پدر و مادرهامون ‫توی خونه‌ی بابابزرگ ورق بازی می‌کردن،

‫ما خاله‌بازی می‌کردیم، یادته؟

‫من مامان بودم و تو بابا بودی

‫زیرِ پتو همدیگه رو بغل می‌کردیم

‫آره،

‫الان یادم اومد، باشه؟

‫چرا می‌خوای از مادربزرگت مراقبت کنی؟

‫می‌خوام بتونم تنها زندگی کنم

من امتیازاتِ بقیه رو ندارم

‫بعضی‌ها پولدار به دنیا اومدن

‫یه کسب و کارِ خانوادگی ‫برای ادامه دادن دارن

‫پس به اموالِ مادربزرگت چشم دوختی؟

این غم‌انگیزه

‫کاری که ما می‌کنیم...

‫اشتباهه؟

‫می‌دونی،

‫من واقعاً از بچه‌های بابابزرگ متنفرم

‫[باغ بونیانوچ]

‫اونا هفته‌ای یه بار فقط واسه 15 دقیقه ‫به دیدنش می‌اومدن

‫اصلاً چرا زحمت می‌کشیدن بیان؟

اِم

‫هوم؟

‫ما قصد نداریم ناراحتشون کنیم

‫ما اونا رو شاد می‌کنیم

‫چطور تونستی فرد مورد علاقه‌ی بابابزرگ بشی،

‫با این که فقط نوه‌اش هستی؟

‫می‌دونی

‫چیزی که سالمندها واقعاً می‌خوان،

‫ولی هیچوقت از بچه‌هاشون ‫دریافت نمی‌کنن چیه؟

‫وقت، اِم

‫ولی من که تمام روز پیشش بودم

‫وقتی به دیدن مادربزرگت رفتی،

‫بوی عجیبی حس نکردی؟

‫خب، سالمندها بو میدن

‫این یعنی به اندازه‌ی کافی پیشش نبودی

‫باید انقدر پیشش بمونی ‫که دیگه متوجهش نشی

من حتی بوی ادرار بابابزرگم اذیت نمی‌شدم

‫وای!

‫وقتی پوله رو گیر بیارم برت می‌گردونم

‫تو چت شده؟ ‫چرا خونه‌ی مامان‌بزرگ می‌مونی؟

‫مگه تو خودت نمی‌خواستی بری اونجا؟

‫چطور اومدی تو؟

‫مامان بهم کلید داد

‫اینا دیگه چین؟

‫بعضی‌هاشون مالِ خودمه ‫و بعضی‌ها رو خریدم

‫این برای توئه، مامان‌بزرگ

‫پولش رو از فروختن آنلاین وسایلم در آوردم

‫واقعاً برای چی همه‌تون میاید اینجا؟

‫اگه من حالم خوبه،

‫دیگه نیازی به اومدنِ شماها نیست!

‫اون روز که مامانم تو رو برد دکتر،

‫فهمید که...

سرطان داری

‫ولی مامان و دایی‌ها نمی‌خوان تو بدونی

‫شدیده؟

‫مرحله‌ی چهاره

‫دکتر گفته یه سال وقت داری

‫ولی لازم نیست به حرفش گوش کنی، خب؟

‫اون دکترها دوست دارن وانمود کنن ‫همه چی رو می‌دونن

‫خاله ین رو که پایین بلوک ‫زندگی می‌کرد یادته؟

‫دکترش گفته بود نصف سال زنده می‌مونه. ‫الان 10 سال گذشته و زنده‌ست.

‫هنوزم توی خونه‌ی پنج طبقه‌اش ‫بالا و پایین میره

‫وقتی بچه بودم و اینجا زندگی می‌کردم،

‫تو سال‌ها از من مراقبت کردی

‫حالا نوبتِ منه که از تو مراقبت کنم

‫از این به بعد،

‫می‌خوام وقتم رو با تو بگذرونم، مامان‌بزرگ

‫پس این پول رو برای قبض‌ها قبول می‌کنم

‫فردا کمکت می‌کنم حلیم بفروشی

‫کِی میری بیرون؟

‫ساعت 5 صبح

‫- چی؟ ‫- ساعت 5 صبح!

‫چرا انقدر زود؟

‫انتظار داری آخرِ روز حلیم بفروشم؟

‫مردم شب هم حلیم می‌خورن

‫حلیم رو میشه تمام روز خورد

‫مگه این ضرب‌المثل رو نشنیدی؟

‫پرنده‌ی سحرخیز کِرم رو می‌گیره

‫تو تا حالا این رو نشنیدی؟

‫کرمِ سحرخیز زودتر شکارِ پرنده میشه

‫کِرمی که دیر بیدار میشه زنده می‌مونه

‫چشم غُره میری؟

‫چرا بیدارم نکردی؟

‫خب، من که ساعتِ زنگ‌دار نیستم

تو کیسه‌ی بعدی رو آماده کن

‫باشه

‫- می‌دونی داری چیکار می‌کنی؟ ‫- فقط صبر کن

‫می‌تونی پول رو بدی از دستگاه خوددریافت ‫بریزم توی حسابت،

‫تا مجبور نشی پیاده تا بانک بری

‫تو دخالت نکن

‫من هر ماه پیاده میرم بانک

‫بهتر نیست این ماه نری؟

‫انگیک

‫انگیک

‫اون کیه؟

‫دوستمه

‫بگیر

‫انگیک، حالت چطوره؟

به این زودی مرخصت کردن؟

‫- تازه دیروز مرخص شدم ‫- آهان

‫دکتر گفتی الکی تخت رو اشغال کردم

‫منم از اون مریضی‌ها گرفتم

‫کجاته؟

‫توی روده‌ام

‫چه مرحله‌ای؟

‫چهار

‫منم همینطور

‫خب،

‫باهات همدردی می‌کنم

‫ولی حداقل تو نوه‌ات رو داری ‫که ازت مراقبت کنه

‫بهت حسودی‌ام میشه

‫دیدی؟

‫همه بهت حسودی می‌کنن

‫[بانک پس‌انداز سیام]

‫همین‌جا بمون!

دزدکی از اطلاعاتِ بانکی‌ام استفاده می‌کنی

‫من نوه‌اتم، دزد که نیستم

‫- زیادی اخبار می‌بینی؟ ‫- حالا هرچی. همونجا بمون

‫- سلام، خانم ‫- فکر می‌کنی من یه جور کلاهبردارم؟

‫ممنون

‫- امروزم مثل همیشه سپرده گذاری می‌کنید؟ ‫- بله

‫مامان، این چه وضعیه

‫یخچال بوی سطل آشغال میده

‫باید این چیزهای تاریخ گذشته رو بریزی دور

‫تاریخشون نگذشته. ‫هنوز می‌تونم بخورمشون.

‫تو هر روز اینا رو می‌خوری. ‫برای همین دل درد می‌گیری.

‫حتی اگه بندازیشون دور، ‫از سطل آشغال برشون می‌دارم.

‫شما دخترها از صبح زود بگومگو می‌کنید

‫چرا پایین می‌خوابی، نه بالا؟

‫مامان‌بزرگ درِ اتاقش رو قفل می‌کنه. ‫نمیذاره پیشش بخوابم.

‫چرا انقدر شیک و پیک کردی، مامان‌بزرگ؟

‫شیک و پیک؟

‫آره

‫چرا دکمه‌ی آخرش رو نبستی؟ ‫می‌خوای تیپت سکسی باشه؟

‫بس کن. لازم نیست

‫خیلی تنگه. خوشم نمیاد

‫معلومه که تنگه

‫چرا اذیتم می‌کنی؟

‫دمپایی‌های رینبو رو کِش رفتی؟ ‫اونا زیادی برات تنگ نیستن؟

‫سایزشون خیلی هم خوبه

‫- کاملاً اندازه‌ان؟ ‫- آره

‫- این کاملاً اندازه‌ست؟ ‫- چطور؟

‫چرا اذیتم می‌کنی؟

‫می‌دونی "کاملاً اندازه" یعنی چی دیگه، آره؟

‫اینا پاهای خودمه

‫اگه می‌تونم بپوشمشون، یعنی خوبه. ‫دمپایی‌های تو چی؟

‫حرف ندارن

‫خب چرا لباس قشنگ‌هات رو پوشیدی؟

‫خب، امروز یکشنبه‌ست

‫همه میان اینجا

‫فقط تویی که هیچوقت نمیای

‫این مرغ رو از هتل مونتین گرفتیم، مادر

‫همونی که غذاهای اعیانی داره

‫می‌دونی، رینبو

‫ما طبقه‌ی پایین یه مرغ خونگی داشتیم

‫- ازشون خوشت میاد؟ ‫- من جوجه کوچولو دوست دارم

‫- جوجه کوچولوها نازن ‫- واقعاً؟

‫من و عمه‌ات و بابات ‫تمام روز با مرغه بازی می‌کردیم

‫تا این که توی سال نوی چینی،

‫مامان‌بزرگ سرِ مرغه رو برید

‫بعدش تیکه‌تیکه‌اش کرد ‫و بخارپزش کرد تا بخوریم

‫ولی هیشکی دلش نمی‌اومد اون رو بخوره. ‫واسه همین دادیمش به سگ‌ها.

‫عجب حافظه‌ای داری

‫- درسته، سِیو؟ ‫- یادته کیانگ انقدر گریه می‌کرد

‫که آب دماغش حباب می‌شد؟

‫- آره! ‫- هی!

‫میشه دیگه داستان‌های مسخره ‫واسه دخترم تعریف نکنید؟

‫بیخیال، کیانگ. چیزی نیست

‫به این میگن انتقال دادن دانش

‫هی

‫وقتی غذامون تموم شد، ‫بیاید ورق بازی کنیم.

‫همه‌مون اینجاییم

‫خب، قصد داری از بچه‌هات پول ببری، آره؟

‫برو گاوصندوقت رو باز کن. ‫قراره همه‌ی پول‌هات رو ببرم.

‫می‌خوام تلاش کردنت رو ببینم

‫هرچی داری رو کن!

مامان، ولی من و خانواده‌ام نمی‌تونیم بمونیم

‫باید رینبو رو ببرم بذارم کلاس انگلیسی

‫هی، بیخیال

‫اگه یکی دو دست بازی کنی دیرش نمیشه

‫- راست میگه، کیانگ ‫- وقت ندارم

‫ترافیک هم هست

‫سوی، تو هم همینطور

‫نباید با مامان ورق بازی کنی

‫- واسه چی؟ ‫- باید بذاری استراحت کنه

‫- مامان، هنوزم دل‌درد داری؟ ‫- آره

‫جاییت درد می‌کنه؟

‫من خودم می‌دونم سرطان دارم

‫چی؟

اِم بهم گفت

‫خب، بدنِ خود مامان‌بزرگه

‫به نظرم حق داره بدونه

‫خودم میرم پیش دکتر

‫مزاحم شما نمیشم

‫اینطور نیست

‫اولش، می‌خواستم درمان شی

‫ولی اونا قبول نکردن

‫چی؟

‫چرا داری خودت رو خوب جلوه میدی؟

‫تو اصلاً نیومدی و هیچ هزینه‌ای ندادی

‫آهان، بازم بحثِ پول رو وسط کشیدی

‫من پول ندارم. اگه داشتم، می‌دادم

‫به خاطر این که کار نمی‌کنی

‫کار می‌کنم. چند جا مشغولم

‫- کاسبی کساده ‫- لازم نیست داد بزنید

‫- من کار می‌کنم ‫- تو هم بهتر نیستی، کیانگ

‫- من هر وقت می‌تونم میام ‫- تو وقتت آزاد نیست

‫مگه منم کار نمی‌کنم؟

‫منظورت اینه من و سوی کار نمی‌کنیم؟

‫آره

‫وقتی بزرگ بشم،

‫خوب درس می‌خونم تا دکتر شم ‫و بتونم خوبت کنم

‫چیزی نیست، مامان

‫دوستم یه دکتری می‌شناسه ‫که کله‌گنده‌ها رو درمان می‌کنه

‫خودم هزینه‌ی درمانت رو میدم. ‫بهتر میشی.

‫چیزی نیست. نگرانش نباش

‫خودم می‌برمت بیمارستان

‫نیازی نیست...

‫وظیفه‌ی منه، مامان

‫مامان

‫مامان، من الان رفتم دستشویی ‫و متوجه شدم کفِ زمین خیلی لیزه

‫یه نرده نصب می‌کنم ‫تا بتونی بگیریش. باشه؟

‫از همه‌تون ممنونم

‫خب دیگه. لازم نیست پیاز داغش رو زیاد کنی

‫حالت خوب میشه

‫مگه امروز توی سوپرمارکت شیفت نداری؟

‫نه

‫رفتم شیفتم رو به شب تغییر دادم

‫تا بتونم روزها مامان‌بزرگ رو ببرم شیمی‌درمانی

‫نمی‌تونم پنج شیش روز مرخصی بگیرم

‫ازش انتظاری داری؟

‫چه انتظاری؟

‫مامانم مریضه

‫به نظرت نباید ازش مراقبت کنم؟

‫وگرنه شاید مردم بگن ‫من بچه‌ی قدرنشناسی‌ام

‫فقط این یه دفعه اومدم اینجا

‫دیگه پام رو اینجا نمیذارم

‫یادت نیست دکتر بهت چی گفت؟ ‫گفت باید زیاد ورزش کنی.

‫خودم می‌تونم راه برم

‫می‌بینی؟ مجبور شدی ‫یه روز از کارت مرخصی بگیری

‫اخراجت می‌کنن

‫نگران نباش، مامان‌بزرگ

‫مامان از این به بعد شیفتِ شب کار می‌کنه

‫واسه همین می‌تونه تو رو ببره دکتر

‫آهان

رفتی شیفتت رو عوض کردی؟

‫کِی کارت تموم میشه؟

‫کِی؟

‫صبح، مامان‌بزرگ. ‫اون شب‌ها کار می‌کنه.

‫آهان!

پس یعنی هنوز نخوابیدی؟

‫من میرم بیرون. ‫دیگه نمی‌خوام این کارو بکنم.

‫چرا الان میری بیرون؟

‫نمی‌تونی بذاری یه کارِ خوب برات بکنم؟

‫هر بار که می‌خوای کارِ خوبی برام بکنی،

‫همیشه برام دردسر درست می‌کنه

‫وقتی از مدرسه انصراف دادی ‫که کمکم کنی حلیم بفروشم...

‫من چه اشتباهی کردم؟

‫نمی‌تونستم مثل کیانگ ‫و سوی بیکار بشینم

‫- و بذارم هر روز با حلیم‌فروشی کمرت رو بشکنی ‫- خب آخرش چی شد؟

‫خودت رو ببین که الان کمرت رو ‫با کار کردن بیشتر از من می‌شکنی

‫اگه کیانگ آورده بودت اینجا، ‫مشکلی باهاش نداشتی؟

آره! بهش میگم

‫ولی معلوم نیست کِی وقتش آزاد میشه ‫که این کارو بکنه

‫مامان‌بزرگ توی دستشویی گریه می‌کنه

‫این غیرممکنه

‫اون هیچوقت یه قطره اشکم برای من نمی‌ریزه

‫درسته

‫همیشه تویی که گریه می‌کنی

‫هر چقدر بیشتر دعوا کنید، ‫اون بیشتر استرس می‌گیره.

‫بذار من مامان‌بزرگ رو ببرم شیمی‌درمانی

من رو نماینده‌ی خودت بدون

‫- چراغ‌ها رو خاموش کردی ‫- بله

‫- هم پایین و هم بالا رو؟ ‫- بله

‫مویی

‫مامان‌بزرگ، این موییـه

‫دخترعموم

‫مامان‌بزرگ، غذا خوردی؟

‫آره

‫کجا میری، مامان‌بزرگ؟

‫میرم دکتر

‫من شما رو می‌رسونم بیمارستان

‫ممنون

‫تو زبونِ تیوچو بلدی؟

‫هی!

یکی طلبم، باشه؟

‫حله

‫اِم، کفش‌هات رو بذار توی صف و نوبت بگیر. ‫ساعت هشت بیمارها رو پذیرش می‌کنن.

‫تازه ما از ساعت 4 صبح بیدار شدیم

‫بریم یه جا برای نشستن پیدا کنیم، مامان‌بزرگ

‫اینجا منتظرم بمون

‫میرم برات ویلچر میارم

‫دفعه‌ی بعد برو کنارش بشین

‫الان بهترین زمان برای جلب نظرشه

‫احساس می‌کنم کل بدنم داره می‌سوزه

‫برو پول رو بذار کنار

‫- توی کابینت ‫- باشه

‫صبر کن، مامان‌بزرگ. ‫کمکت می‌کنم بری بالا.

‫نه. لازم نکرده

‫وقتی بچه بودی، ‫ازم خواستی دستت رو بگیرم.

‫ولی چشم‌هات رو به تلویزیون دوخته بودی

‫به خاطر تو از پله‌ها افتادم پایین

‫یادم نمیاد

‫- ترجیح میدم تنها از پله‌ها بالا برم ‫- بیا اینجا

‫هردو دستت رو بده

‫مویی گفت وقتی کمکت می‌کنم ‫از پله‌ها بالا بری،

‫باید بالاتر ازت وایسم تا نیفتی

‫مطمئنی؟

‫آره. یالا

‫- دست‌هات رو بده ‫- اگه دوباره بیفتم...

‫مواظب باش. یواش

‫یکم استراحت کن

‫این دایی سویـه؟

‫آره

بامزه‌ست

‫مامان‌بزرگ

‫تو و بابابزرگ قدیم‌ها خیلی باحال بودید

‫وقتی تو بچه بودی،

‫از روح می‌ترسیدی

‫هر شب بین من و بابابزرگ می‌خوابیدی

‫من از روح می‌ترسیدم؟

‫باید برات لالایی می‌خوندم ‫تا خوابت ببره

‫دروغ میگی

‫خوبه که دیگه نمی‌ترسی

‫چون روح بابابزرگ خوشش میاد ‫هر شب بیاد پایین قدم بزنه

‫اگه روحش رو دیدی،

‫هیچی نگو

‫لعنتی!

‫فکر کردم گفتی نمی‌ترسی

‫توی تاریکی چیکار می‌کنی؟

‫دارم دعا می‌کنم

‫خواب پدر و مادرم رو دیدم

‫اومده بودن من رو ببرن پیش خودشون

‫اِم...

‫من قراره بمیرم، مگه نه؟

‫این چه حرفیه، مامان‌بزرگ

‫تو به درگاه الهه‌ها دعا کردی

‫دهه‌ها گوشت نخوردی

می‌دونی چندتا گاو به خاطرت نجات پیدا کردن؟

‫تو قرار نیست به این راحتی بمیری. ‫بهم اعتماد کن.

‫خب، پس دیگه برمی‌گردم بالا بخوابم

‫- هی، لازم نیست ‫- تو بخواب...

‫بیا اینجا بخواب

‫لازم نیست خودت رو خسته کنی

‫بیا باهم بریم توی پشه‌بند

‫از این که یه جا خوابیدیم ناراحت نیستی؟

‫میشه یکم بری اون طرف؟

‫باید بهت بگم «زوی سیا»

‫این فحشه؟

‫یعنی «ازت ممنونم»

‫تو چطور چینی هستی؟

‫یه کلمه هم نمی‌فهمی

‫من یه چینیِ تایلندی زبونم. ‫یه چینی تایلندی.

‫- حالا هرچی، من دیگه می‌خوابم ‫- خیلی خب

‫شب بخیر

‫برام لالایی بخون، مامان‌بزرگ

‫هر وقت بیکار بودی این کارو بکن

‫- حتماً. اینجوری تو از کار بیکار میشی ‫- به اندازه‌ی کافی سفت نمی‌بندی

‫اگه زیادی سفت باشه، ‫سرکه خفه میشه.

‫پیشخوان باز شد

‫مامان‌بزرگ، یالا. بیا بریم

‫مامان‌بزرگ، حاضری؟

‫یه لحظه صبر کن

‫مامان‌بزرگ

‫مامان‌بزرگ

‫چی شده؟

‫- خدایا ‫- یه لحظه صبر کن

‫وایسا

‫خدای من

‫بیا امروز نریم حلیم فروشی

‫بیا بریم بالا. حمومت می‌کنم

‫می‌تونم برم بفروشم

‫یالا، بریم با اسفنج بشورمت

‫مواظب باش. یواش

‫من کمکت می‌کنم

‫یک، دو، سه

‫بیا

‫خیلی خب. دست‌ها

‫زیرش رو هم پاک کن

‫صبر کن! وایسا! چیکار می‌کنی؟

‫بدنم رو هم پاک کن. ‫همه‌جام چسبناک شده.

‫من دیگه پیر شدم. ‫خجالت نمی‌کشم.

‫یه لحظه صبر کن. ‫من تا حالا این کارو نکردم.

‫بذار قبلش خودم رو آماده کنم

‫خدای من

‫واسه چی آه می‌کشی؟

‫وای!

‫چته؟

‫اون به نوکِ سینه‌ات خورد؟

‫دیوونه شدی؟

‫اون خالِ منه!

‫ممه‌های کی انقدر شل میشه ‫که تا اون پایین بیفته

‫من از کجا بدونم؟

‫ممه‌های من اونقدرم شل و ول نیستن

‫اون دوربینه چیه؟

‫برای زیر نظر گرفتنه

‫زیر نظر گرفتن چی؟

‫زیر نظر گرفتن تو، مامان‌بزرگ

‫اگه یه وقت از حال بری ‫می‌تونم به موقع کمکت کنم

‫اگه تبدیل به زیبای خُفته بشی،

‫سخت میشه شاهزاده‌ای پیدا کرد ‫که تو رو ببوسه

‫داری بهم فحش میدی؟

‫نه

‫بیا، نگاه کن

‫هی!

‫چطور جرأت کردی الهه رو جابجا کنی؟

‫- چرا؟ ‫- نمی‌تونی!

‫همین الان برش گردون سرِ جاش

‫همین الان انجامش بده

‫چطور جرأت کردی، اِم؟

‫- درست شد ‫- نه! دوباره انجامش بده

‫با احترام انجامش بده

‫با هردو دستت

‫با احتیاط جابجاش کن

‫درست شد. برگشت همون جای قبلی

‫انگار هیچوقت جابجا نشده

‫[گوان‌یین]

‫خیلی خب، تموم شد

‫خیلی راحته. دیگه می‌تونی ‫راحت بشینی و راه بری

‫تموم شد؟

‫مامان، برو اون طرف. ‫از بوی سیگار بدت میاد.

‫چرا اینجا وایسادی؟

‫مامان

‫انگار این اناره رسیده. ‫بذار بچینمش.

‫ولش کن

‫من می‌خوامش. برام مهم نیست

‫اون مالِ تو نیست!

‫چی؟ ای جان!

‫سوی!

‫- چرا انقدر روشون حساسی؟ ‫- چون اونا مالِ تو نیستن

‫- چیه؟ ‫- نگهشون داشتی واسه پسرِ مورد علاقه‌ات،

‫آقای کیانگ، درسته؟

‫چی واسه خوردن هست؟

‫برو یه نگاهی بکن

‫هی، اِم

‫می‌دونستی؟

‫مامان‌بزرگ قبلاً به زنِ کیانگ می‌گفت بی‌مصرف

‫بی‌مصرف؟ منظورت چیه؟

‫مگه تو مدرسه نرفتی؟ ‫پس اونجا چی یادتون دادن؟

‫بی‌مصرف به کسی میگن ‫که عیب و ایراد داره

‫هیچکس نمی‌خوادش

‫- واقعاً؟ ‫- آره

‫وقتی اون زنیکه پین تونست خودش رو ‫به کیانگ بچسبونه،

‫کیانگ تبدیل به یه آدم دیگه شد، می‌دونی؟

‫اعیونی‌تر شد

‫کلاسش بالا رفت

‫بچه‌اش رو می‌فرسته مدرسه‌ی بین‌المللی

‫- می‌دونستی؟ ‫- سوی

‫- اون یه وام گرفته... ‫- وقتی مست می‌کنی،

‫- دهنت چفت و بست نداره ‫- چی؟

‫چیه؟ هنوز غیبت کردنم تموم نشده

‫اون روی پسرش حساسه

‫خیلی خب، یه کلمه دیگه حرف نمی‌زنم

‫می‌دونی، شعارِ من اینه: ‫«در حد وُسعت زندگی کن»

‫نه مثل اون. هر چقدر هم داشته باشه، ‫بازم براش کافی نیست.

‫- بسه دیگه ‫- باید به جاش به نیازمندها کمک کنه

‫موافق نیستی؟

‫بگذریم، هزارتا داری بهم قرض بدی؟

‫نه!

‫- کجاست؟ ‫- ندارم

‫- اگه پیداش کنم، برش می‌دارم ‫- نه

‫- فقط هزارتا ‫- نه

‫- هزارتا ‫- هیچی ندارم!

‫- به بوسیدنت ادامه میدم ‫- خدایا!

‫به سوی که می‌رسه،

‫همون بهتره که نیاد

‫چرا؟

‫اگه نیاد، یعنی وضعش خوبه

‫اینطوریه، اِم

‫اونا بچه‌هاش هستن، ما نوه‌ها هستیم

‫اونا خیلی قبل از ما دوست داشته شدن

‫خب می‌تونی خودتون رو رده‌بندی کنی؟

‫الان مامان‌بزرگ کی رو بیشتر دوست داره؟

‫جایگاه اول به دایی کیانگ یا دایی سوی می‌رسه

‫یکی توی بازار سهام فعالیت می‌کنه ‫اون یکی الّاف و بیکاره

‫خودم هم احتمالاً از مامانم بالاتر رفتم

‫اگه نفرِ سوم باشی هیچی گیرت نمیاد

‫تو اون موقع از کجا می‌دونستی نفرِ اولی؟

‫- بابابزرگ بهت گفته بود؟ ‫- سالمندها مستقیم بهت نمیگن

‫می‌تونی حسش کنی

‫حسش کنم؟

‫من نمی‌تونم هیچی رو حس کنم

‫فقط زخم زبون‌ها رو حس می‌کنم

‫هر روز خدا

‫احتمالاً وقت‌هایی بود که بابابزرگم ‫پیش بقیه‌ی فامیل ازم تعریف می‌کرد

‫و می‌گفت چقدر خوب ازش مراقبت می‌کنم

‫گمونم

‫چیزی نمونده برسیم، مامان

‫یکم دوره، ولی هواش بهتره

‫ببخشید که هیچوقت نیاوردمت اینجا

‫به خونه‌مون خوش اومدی، مامان‌بزرگ

‫سلام، مادر

‫نقاشی‌ای رو که کشیدی ‫به مامان‌بزرگ نشون بده، عزیزم

‫بفرمایید

‫مامان‌بزرگ، ازش خوشت میاد؟

‫آره

‫قشنگه

‫مامان، تخت رو دیدی؟

‫رینبو خودش بالش‌ها و پتو رو انتخاب کرده

‫تلویزیون به اینترنت وصله

‫می‌تونی تمام روز برنامه‌های چینی ببینی

‫ولی باید از خونه‌ام مراقبت کنم

‫بیخیال، مامان

‫اون خونه خیلی قدیمیه. ‫اینجا زندگی راحت‌تره.

‫اینجا رستوران و سالن آرایش مو و ناخن هست

‫یه باشگاه سالمندان هم داره

‫هر روز تای‌چی کار می‌کنن

‫ولی مامان‌بزرگ باید بره ‫شیمی‌درمانی، دایی کیانگ

‫سفرِ زیاد براش خوب نیست

‫خب، من توی خونه سهام معامله می‌کنم، ‫پس می‌تونم تمام وقت ازش مراقبت کنم.

‫ولی چطور حلیم بفروشه؟

‫الانم که یکشنبه‌ها رو تعطیل می‌کنه ‫مشتری‌ها شاکی شدن

‫راستش من می‌خوام دیگه حلیم نفروشه

‫من پول دارم

‫اگه بیاد اینجا بمونه، ‫من خودم می‌برمش شیمی‌درمانی.

‫ولی اینجا خیلی دوره

‫اون موقع مجبور نمیشه ‫ساعت 2 صبح بیدار شه؟

اِم

اِم

‫بله؟

‫واقعاً ازت ممنونم

‫بیا

‫برای وقتی که گذاشتی و چند ماه گذشته ‫از مامان‌بزرگ مراقبت کردی

این چه حرفیه، دایی کیانگ

‫من به خاطر پول این کارو نمی‌کنم

‫مامان

‫من فقط شنیدم که بچه‌ها ‫باید از مادرشون مراقبت کنن

‫چطور می‌تونم بذارم خواهرزاده‌ام ‫این کارو بکنه؟

‫مامان

‫من می‌خوام تمام وقت پسرت باشم

‫«دیجــــی موویـــــز»

‫- درِ خونه رو قفل کردی؟ ‫- آره

‫رینبو

‫برو از مامان‌بزرگ بپرس ‫بهش خوش می‌گذره یا نه؟

‫می‌خوام بدونم بهش خوش می‌گذره یا نه

‫- می‌تونی این کارو بکنی؟ ‫- آره

‫- مامان‌بزرگ، بهت خوش می‌گذره؟

‫- تو چی، رینبو؟ ‫- به منم خوش می‌گذره

‫نوه‌ی قشنگم

‫این معبد برای تهیه‌ی تابوت کمکِ مالی قبول می‌کنه، مادر

‫خیلی مقدسه

‫دوستم تازگی‌ها به اینجا اومده بود ‫و خیلی زود وضعیتش بهتر شد

‫مامان، قطار سواری خوبه، آره؟

‫درست مثل وقتی که بچه بودیم

‫من رو یاد وقتی میندازه که تو و بابا ‫ما رو با قطار می‌بردید سفر

‫- تو اون موقع خیلی کوچیک بودی ‫- من؟

‫تو

‫سوی توی قطار بدو بدو می‌کرد؟

‫معلومه. هر سه تاتون این کارو می‌کردید

‫امیدوارم امروز همه از زیارتِ معبد حاجت بگیرید

‫هفت

‫هشت

‫نُه

‫مامان، می‌تونی بیای بالا؟

‫- یازده ‫- شما می‌تونید زودتر برید، دایی

من مراقبش هستم

‫دوازده

‫سیزده

‫بالأخره تصمیم گرفتی ‫خونه‌ی خودت بمونی یا خونه‌ی دایی؟

‫میشه ساکت باشی؟

‫دارم پله‌ها رو می‌شمارم. ‫داری باعث میشی یادم بره.

‫چرا می‌شماری؟

‫برای قرعه‌کشی

‫خدایا

‫درد می‌کنه؟

‫یالا

‫قدیم‌ها، وقتی کیانگ بچه بود،

‫ما برای دعا کردن اومدیم اینجا

‫وقتی کارمون تموم شد، ‫دمپایی‌هاش رو دزدیدن.

‫مجبور شدم دمپایی‌هام رو بدم بهش ‫تا بتونه پیاده برگرده خونه

‫اون روزم هوا مثل امروز به شدت آفتابی بود

‫کفِ زمین هم به اندازه‌ی امروز داغ بود

‫پس دایی کیانگ این دمپایی‌ها رو برات خریده؟

‫می‌بینی؟

‫خیلی خب

‫- بیا ‫- خب؟

‫«دعا می‌کنم من، خانم منگجو سیجو...

‫مامان، من برچسب‌ها رو می‌چسبونم ‫و بیرون منتظرت می‌مونم

‫- اوهوم؟ ‫- ...شفا پیدا کنم»

‫- خیلی خب ‫- فقط همین نیست

‫کجا با این عجله؟

‫دیگه چه آرزویی داری؟

‫«دعا می‌کنم پسرِ بزرگم،

‫دخترم،

‫و پسرِ کوچکم...

‫سالم و قوی باشند،

‫و ثروت و طلای زیادی به دست بیارن»

‫خدایا. با این همه آرزو ‫یه برچسب دیگه لازم داریم.

‫پس ریزتر بنویس

‫«و دعا می‌کنم نوه‌ام...

‫شغل خوبی پیدا کنه»

‫خیلی خب

‫- میرم برات می‌چسبونمش ‫- خیلی خب

‫مامان‌بزرگ، ببین. یک

‫[کیانگ: دعا می‌کنم همسر و دخترم شاد باشند]

‫دو

‫[رینبو: دعا می‌کنم با دوست‌هام] ‫[توی همین مدرسه بمونم]

‫سه

‫[پین: دعا می‌کنم پولدار شم]

‫هیچکس برای سلامتی تو آرزو نکرده

‫فکر کنم دایی کیانگ ‫واقعاً نمی‌خواد تو بری باهاشون زندگی کنی

‫اون فقط داره بذر می‌پاشه ‫که بعداً حاصلش رو درو کنه

‫خب، اون خانواده داره

‫باید اول به خانواده‌اش فکر کنه

‫مگه تو خانواده‌اش نیستی، مامان‌بزرگ؟

‫[دعا می‌کنم شفا پیدا کنم]

‫[دعا می‌کنم پسرِ بزرگم، دخترم] ‫[و پسرِ کوچکم]

‫[سالم و قوی و ثروتمند باشند]

‫[و دعا می‌کنم نوه‌ام] ‫[شغل خوبی پیدا کند]

‫[اِم: دعا می‌کنم مادربزرگ] ‫[در قرعه‌کشی برنده شه]

‫مامان

‫وسایلت رو واسه یکشنبه‌ی بعد آماده کن، باشه؟

‫یه ماشین می‌گیرم بیاد دنبالت

اِم

‫پاهام درد می‌کنن

‫می‌خوام دمپایی‌هام رو عوض کنم

‫اول اینا رو امتحان کن

‫چطورن؟

‫یکم گشادن

‫- گشادن؟ ‫- آره

‫خوبه

‫این دفعه سایزِ درست می‌خری

اِم

‫بله؟

‫تو هم داری بذر می‌پاشی به این امید که ‫بعداً حاصلش رو درو کنی، مگه نه؟

‫من...

‫درست مثل دایی کیانگم

‫می‌خوام تمام وقت نوه‌ات باشم

‫تو خیلی چرت و پرت میگی

‫«تو خیلی چرت و پرت میگی»

‫اگه حرفم رو باور نمی‌کنی، اشکال نداره

‫بعدش می‌خوای کدوم‌ها رو امتحان کنی؟

‫بیا هر لنگه‌اش رو یه پات کن ‫تا ببینی از کدوم بیشتر خوشت میاد

‫چیکار می‌کنی؟

‫ببین، به نظرت خوشگل نیستی؟

‫دوباره خوشگل شدی، می‌بینی؟

‫خدایا. تو هم روی ظاهرت حساسی، آره؟

‫بعد از تموم شدن شیمی‌درمانیت،

‫یه جورایی این شکلی میشی

‫چیه؟

‫این چرنده!

‫چیه؟ به نظرت خفن نشدی؟

‫واقعاً خفن شدی

‫دیگه لازم نیست صبح زود بیدار شی ‫که موهات رو فِر کنی

‫ازش خوشت میاد؟

‫آره

‫خیلی خب، یکم استراحت کن

‫استراحت کن

‫چشم‌هات رو ببند

‫من یکم گوشتِ خوک می‌خوام. ‫یکم گوشتِ خوک بهم بده.

‫- فقط گوشتِ خوک می‌خوای؟ ‫- شکمِ خوک...

‫و یکم سبزیجات بده

‫- گفتی فقط گوشتِ خوک می‌خوای ‫- منظورم این بود زیاد بهم!

‫باشه. کلی گوشتِ خوک بهت میدم

‫ببین و یاد بگیر. مدام همش بزن

‫بعدها می‌تونی جای من حلیم بفروشی

‫من نمی‌تونم هر روز ساعت 4 صبح ‫بیدار شم، مامان‌بزرگ

‫می‌تونم آخر شب بفروشم؟

‫یادت نره،

‫ممارست توی هر کاری

‫باعث موفقیتِ آدم میشه

‫فقط کافیه کارت رو خوب انجام بدی

‫اون موقع می‌تونی راحت زندگی کنی

‫درست مثل اون آدم‌های موفق

‫ولی مگه اونا نباید اخته بشن؟

‫اون کلمه «خواجه»ست

‫داری همه چی رو قاطی می‌کنی

‫من شکستت میدم

‫امتحان کن

‫خیلی خب

‫یالا!

‫خیلی خب

‫توی این دست،

‫خانم جو از تالات فلو

‫می‌تونه با این دست بلوف بزنه ‫و برنده شه؟

‫میشه ساکت شی؟

‫داری کارت‌هام رو چشم می‌زنی

‫- بذار ببینم ‫- نه

‫دایی سوی حتماً قماربازی رو ‫از تو به ارث برده

‫خب، توی سال نوی چینی ‫و فستیوال ارواح،

‫نمی‌دونستیم بعد از مراسم‌ها چیکار کنیم

‫پس دور هم جمع می‌شدیم ‫و ورق بازی می‌کردیم

‫احساس تنهایی می‌کنی؟ ‫تو سال‌ها تنها زندگی کردی.

‫احساس تنهایی؟ نمی‌دونم

‫زندگی همینجوریه دیگه

‫ولی از فردای سال نوی چینی خوشم نمیاد

‫یخچال پر میشه از غذای مونده

‫و من...

‫خب...

‫باید همه رو تنهایی بخورم

‫بیا ورق بازی کنیم

‫- بیا، ورق‌های من ‫- خیلی خب

‫هفت با دوتا «دنگ»

‫تو هم رو کن

‫من هشت با دوتا «دنگ» دارم

‫چی؟ این شیشه، نه هشت

‫چون من یه جفت هشت دارم ‫دو برابر میشه

‫مطمئنی وقتی حلیم می‌فروشی ‫سرت کلاه نمیره؟

‫و این اضافه رو هم دارم

‫چی؟

‫تسلیم شو دیگه. من برنده شدم

‫- تسلیم شو ‫- چی؟

‫20 بات از اون سبد بده بیاد

‫چیه؟

‫حتی از مادربزرگتم دزدی می‌کنی

‫چی؟

‫من وقتی پولم رو می‌گیری اصلاً گله نمی‌کنم

‫خیلی خب، یه دور دیگه بازی کنیم؟

‫خوبه که تو پیشمی

‫خوش می‌گذره

‫یالا. بیا به بازی ادامه بدیم

‫باشه

‫- این بار یه بازیِ واقعیه ‫- باشه

‫دایی کیانگ جواب نمیده

‫احتمالاً ناراحته که نرفتی پیشش زندگی کنی

‫دایی سوی هم گوشی‌اش رو خاموش کرده

‫مامانم هم گفت امروز سوپرمارکت نیرو کم داره

‫احتمالاً امروز هیچکس نمیاد، مامان‌بزرگ

‫پس غذا رو بذار توی کابینت

‫وگرنه حشرات دورش جمع میشن

‫درش شُله

‫هی! پول‌های من چی شدن؟ ‫سرِ جاش نیست.

‫- اِم! ‫- چیه؟

‫چطور گُم شده؟

‫کارِ من نبوده

‫من برش نداشتم

‫جدی میگم، کارِ من نبوده

‫می‌بینی؟

‫هم خوراکِ گوشت رو کِش رفته ‫هم پول‌ها رو برداشته

‫تعجبی نداره که غیبش زده

‫چقدر پول برداشته؟

‫لعنتی!

‫خاک بر سرت! تا حالا به مامان‌بزرگ ‫کمک کردی حلیم بفروشه؟

‫اون از هر کیسه فقط 10 تا 20 بات در میاره

‫چند کیسه باید بفروشه که ‫به 200 هزار بات برسه؟

‫تو اصلاً وجدان نداری؟

‫حتی مادربزرگت هم هیچوقت ‫اینجوری توبیخم نکرده بود

‫چقدر بدهی داری؟

‫یه میلیون؟

‫یا...

‫باید از مادربزرگت بخوام کمکم کنه؟

‫دایی سوی

‫چیه؟

‫این نقره‌ی خالصه

‫- می‌تونی بابتش پول خوبی بگیری ‫- خدایا!

‫محشره. بیا اینجا

‫نجاتم دادی

‫ولی این دفعه باید مدتِ بیشتری پیدات نشه

‫بابتِ همه چی متأسفم، اِم

‫از طرفِ من از مادربزرگت مراقبت کن

‫دایی سوی توی آپارتمانش نیست، مامان‌بزرگ

‫موتورش رو هم ندیدم

‫همسایه‌هاش گفتن رفته بیرون شهر کار کنه

‫کسی خونه‌ست؟

‫کی اونجاست؟

‫صاحب خونه هست؟

‫باید از طلبکارهای سوی باشه

‫برو قایم شو

‫من میرم باهاش حرف می‌زنم

‫سلام، خانم

‫اینجا سوی رو پیدا نمی‌کنید

‫اون رفته راهب شده ‫و دیگه برنمی‌گرده

‫من اینجا فقط خدمتکارم

‫من دنبال کسی به اسم سوی نمی‌گردم، خانم

‫توی اینترنت آگهی فروشِ این خونه رو دیدم

‫وقتی به طرف پیام دادم، ‫هیچکس جواب نداد.

‫مطمئن نیستم چیکار کنم

‫ممنون، خانم

‫این خونه فروشی نیست

‫بفرمایید، خانم

‫اسم کسی که آگهی رو منتشر کرده اِم. تاناپاته

‫اون دلّالی چیزیه؟

‫نه. من نمی‌شناسمش

‫مامان‌بزرگ

‫یارو رفت؟

‫به طلبکاره چی گفتی؟

‫گفتم من اینجا فقط خدمتکارم

‫بهتم میاد

‫با این ریخت و لباس

‫به قیافه‌ات هم می‌خوره

‫خدمتکار، برو سرِ کارت. ‫انقدر بیکار نشین.

‫یه پیراهن برات خریدم

‫برای چی؟

‫برای این که واسه کار بپوشی

‫خدایا

‫این پیراهن یکم از مُد افتاده

‫من بعد از سومین جلسه‌ی شیمی‌درمانی،

‫خوب میشم

‫دیگه لازم نیست ازم مراقبت کنی

‫داری من رو بیرون می‌کنی؟

‫وقتی کلاس اول بودی،

‫همیشه شاگرد اول کلاستون بودی

‫تو اگه اراده کنی ‫می‌تونی هر کاری می‌خوای انجام بدی

‫باشه؟

‫برو یه کارِ درست و حسابی پیدا کن

‫من یه آدمِ بی‌عرضه‌ام، مامان‌بزرگ

‫نمی‌تونم با دیگران رقابت کنم

‫وقتی که تو به دنیا اومدی ‫این درختِ انار رو کاشتیم

‫اون دقیقاً با تو هم‌سنه

‫میگن اگه درختِ انار بکاری، ‫بچه سالم می‌مونه.

‫تو یه بار بهم گفتی ‫اگه این درخت روزی میوه داد

‫اونا رو به هیچکس ندم

‫باید اونا رو برای تو نگه می‌داشتم. ‫بیا، بخورش.

‫یادم نمیاد

‫ببخشید که همیشه گفتم تو یه بی‌عرضه‌ای

‫فقط بذار فعلاً پیشت بمونم و مُفت‌خوری کنم

‫وقتی بهتر شی میرم

‫پس...

‫فردا می‌تونی با من یه جایی بیای؟

‫این واقعاً خونه‌ی برادر بزرگته؟

‫چرا من توی این خانواده به دنیا نیومدم؟

‫خونه‌اش مثل هتله

‫خدای من

‫♪ وقتی نیازمندم جانی تازه به من بده ♪

‫♪ وقتی گمراه شدم هدایتم کن ♪

‫♪ همیشه منبع انرژی‌ام باش ♪

‫♪ قلبم را گرم کن ♪

‫♪ قلبِ تو ♪

‫♪ مثل قلبِ من است ♪

‫♪ قلب‌هایمان را بین ستاره‌ها یکی می‌کنیم ♪

‫♪ خالص و درخشان ♪

‫دلیل این که من و نوه‌ام امروز اینجاییم

‫اینه که من سرطان دارم

‫می‌خوام یه قطعه زمین برای قبرم بخرم ‫به امید این که عمرم رو بیشتر کنم

‫پس می‌خوام کمکم کنی

‫شاید یه میلیون بات، ‫اگه امکانش باشه؟

‫وقتی مامان و بابا ‫خونه‌ی «تالات نوی» رو به تو دادن،

‫تو از فروشش چندین میلیون گرفتی

‫من هیچوقت ازت یه قرونم نخواستم

‫خب، مامان و بابا ‫اونجا رو به من دادن، درسته؟

‫یادت نمیاد؟ تو هم اونجا بودی

ولی من بود که تر و خشکشون کردم

‫چرا هیچوقت چیزی به من نرسید؟

‫از وقتی که بچه بودم،

‫مامان و بابا هرچی که داشتن،

‫همیشه فقط به تو می‌دادن

‫پس منی که ازشون مراقبت کردم چی؟

‫چرا به من هیچی نرسید؟

‫اونا کارِ درستی کردن

‫اگه به تو چیزی می‌دادن،

‫همش به شوهرِ نکبتت می‌رسید

‫ولی اون شوهرِ نکبتم رو...

‫مامان و بابا برام پیدا کرده بودن

‫اگه واقعاً پول لازم داری،

‫برو از بچه‌هات بخواه

‫فهمیدی؟

‫چون من حتی یه قرونم به تو نمیدم

اِم، بیا بریم خونه

‫برو و دیگه هیچوقت برنگرد

‫من و تو دیگه یه نام خانوادگی نداریم

‫- در حال نزدیک شدن به ایستگاه تافرا ‫- مامان‌بزرگ. پاشو بریم

‫لطفاً هنگام پیاده شدن...

‫چرا انقدر دلت می‌خواد ‫قطعه‌ی قبرت بزرگ باشه؟

‫من یه قطعه زمینِ خوب برای قبرم می‌خوام

‫تا بچه‌هام مرفّه و خوشبخت بشن

‫مردم می‌بیننش و فکر می‌کنن

‫شما تقوای فرزندی دارید

‫اینا چرنده، مامان‌بزرگ

‫خیلی احمقانه‌ست

‫قبرهای پدر و مادر خودت ‫توی زمین‌های کوچیک و ناجوره

‫ولی بازم برادرت ثروتمنده

‫وقتی آدم‌ها می‌میرن، فقط می‌میرن

‫مغز از کار می‌افته

‫بعدش هم بدن تبدیل به بخشی ‫از خاک یا آب میشه

‫کی می‌دونه قراره کجا باشه؟

‫حتی نمی‌فهمی بقیه توی چه وضعی هستن

‫نمی‌فهمی پولدارن یا فقیر

‫ولی اگه بمیرم

‫و تو گُل‌ها رو با بی‌دقتی پخش کنی،

‫روحم میاد سراغت و عذابت میده

‫باشه

‫فقط بیا

‫امیدوارم بیای

‫توی روزِ نظافت قبور، ‫حتی نمی‌فهمی کی میاد و کی نمیاد.

‫دایی کیانگ شاید یکی رو استخدام کنه ‫که مراسم رو انجام بده

‫منم شاید برم توی استریت ویوی گوگل

‫و از پشتِ مانیتور بهت ادای احترام کنم

‫ولی اگه جایی که توش دفن میشم قشنگ باشه...

‫کی می‌دونه، شاید همه‌تون دلتون بخواد بیاید

‫بفرمایید بشینید

‫سلام

‫بعد از بررسی نتایج شیمی‌درمانی،

‫به نظر میاد بیمار هیچ بهبودی پیدا نکرده

‫دکتر گفت حالت بهتره

‫دیگه نیازی به ادامه دادن شیمی‌درمانی نداری

‫اولش گفتید شیمی‌درمانی ‫بیماریش رو درمان می‌کنه

‫مطمئنید خوب بررسی کردید؟

‫از این به بعد، طبق علائمت درمانت می‌کنیم

‫نیازی نیست شیمی‌درمانی رو تکمیل کنم؟

‫همونطور که گفتم

‫باید میزانِ زیادی از وقتتون رو ‫به بیمار اختصاص بدید

‫- این از هر چیزی مهم‌تره ‫- آروم باش

‫- درست میشه ‫- خانواده باید قوی باشه

‫دوستم انگیک رو که یادته،

‫اون چند روز پیش مُرد

‫اونم شیمی‌درمانیش رو تکمیل نکرد

‫این بدنِ خودمه

‫حق دارم بدونم، مگه نه؟

‫مامان‌بزرگ چی گفت؟

‫یعنی چی، مامان؟

‫«آب رفته به جوی برنمی‌گرده»

‫اتفاقیه که افتاده و نمیشه کاریش کرد

‫بابا. مامان

‫بیاید و من رو با خودتون ببرید. ‫خیلی درد دارم.

‫بابابزرگ، مامان‌بزرگ. کجایید؟

‫من می‌خوام بمیرم

‫من می‌خوام بمیرم

‫سِیو

‫مامان حالش چطوره؟

‫دکتر آزمایشات بیشتری انجام میده

‫اگه چیزی نباشه، ‫فردا می‌تونه بره خونه.

‫پاشو

‫سِیو، بیا بیرون باهم حرف بزنیم

‫سند خونه‌ی مامان کجاست؟

‫مامان هنوز نمرده

‫واسه چی الان داری سراغش رو می‌گیری؟

‫بالأخره یکی باید کارهاش رو بکنه دیگه

‫الان انجام دادنش راحت‌تر از بعده

‫زنت بهت گفته این کارو بکنی، مگه نه؟

‫دیدی؟

‫برای همین نمی‌خوام عضو این خانواده باشم

‫چرا شماها با پین جوری رفتار می‌کنید ‫انگار عضو خانواده‌مون نیست؟

‫خب سند کجاست؟

‫توی کمد خونه‌ی مامانه

‫مامان

‫اگه دایی کیانگ از مامان‌بزرگ خواست ‫چیزی رو امضا کنه، نذار امضاش کنه

‫مامان

‫به من گوش میدی؟

‫مامان

‫[اتاق بیمار]

‫سریع مالکیتش رو انتقال بده

‫خیلی ممنون، سِیو

‫مامان‌بزرگ خونه رو به دایی سوی داده

‫[اتاق ویژه]

‫صبر کن

‫من میرم با بیمارستان تسویه حساب کنم

‫ببرش ایستگاه تاکسی ‫و اونجا منتظر بمون

اِم

‫از پول دادن به دایی سوی ‫درس عبرت نگرفتی؟

‫خب، اون نمی‌تونه از پس خودش بربیاد

‫تو همیشه اینجوری هستی

‫برای همین اون شکست‌خورده‌ست

‫فکر می‌کردم خودت گفتی ‫مراقبت‌کننده پاداش می‌گیره

‫من چیز دیگه‌ای ندارم بدم

‫دیگه لازم نیست ازم مراقبت کنی

‫من خوب ازت مراقبت نکردم؟

‫تو خوب ازم مراقبت کردی

‫در واقع خیلی خوب بودی

چرا هیچوقت نمیذاری عزیزکرده‌ات بشم؟

‫جایگاه من کجاست؟

‫من رو کجا قرار میدی؟

‫جواب بده!

‫جواب بده، مامان‌بزرگ!

‫تو احمقی...

‫که آدمِ اشتباهی رو دوست داری

‫بمیر، بمیر، بمیر!

‫مامانت مُرده!

‫تموم شد

‫تو اصلاً خوابیدی؟

‫مامان! میکروفن صدات رو می‌گیره

‫هی

‫اصلاً این وقت صبح بیننده هم داری؟

‫مگه نشنیدی؟

‫پرنده‌ی سحرخیز کِرم رو می‌گیره

‫ولی کِرمش باید خارجی باشه

‫کسی که خونه‌ی مامان‌بزرگ رو خریده ‫قراره بیاد و بازسازیش کنه

‫برو اونجا و کمک کن وسایل رو جمع کنن

‫هرچی که اونجاست باید دور ریخته شه

‫چیه؟

‫دقیقاً عینِ کیانگ حرف می‌زنی

‫اون حتی گفت اگه مامان‌بزرگ بمیره ‫به مراسم خاکسپاریش نمیره

‫راستش خوبه که خونه به من و تو نرسید

‫بخشنده بودن خیلی از گیرنده بودن ‫احساسِ بهتری داره

‫سعی داری دلِ خودت رو خوش کنی یا چی؟

‫مگه تو هم خونه رو نمی‌خواستی؟

‫کِی می‌خواستمش؟

‫اگه نه، چرا همش شیفتت رو عوض می‌کردی که به مامان‌بزرگ سر بزنی؟

‫چون دلم براش تنگ میشه

‫وقتی تو خونه نبودی،

‫خونه واقعاً ساکت بود

‫احساس تنهایی می‌کردی؟

‫بالأخره درک کردم

‫وقتی همه از خونه رفتن ‫مامان‌بزرگ چه حسی پیدا کرده

‫سلام. می‌تونید داخل پارک کنید

‫یه اتاق برات حاضر کردم، مویی

‫- ممنون ‫- قابلی نداره

‫آخرین بار، عمه‌ام بی‌هوش شد

‫از قرار معلوم بیماری قلبی داره

‫پس می‌خواد من ازش مراقبت کنم

‫تنها پسرش سال‌ها پیش از دنیا رفته

‫عروسش و نوه‌هاش برای همیشه ‫به خارج از کشور مهاجرت کردن

‫بیا کمکم کن، اِم

‫من توی خونه ازش مراقبت می‌کنم

‫تو هم می‌تونی با بردنش ‫به بیمارستان کمک کنی

‫وقتی که از دنیا بره،

‫بخشی از سهمم رو به تو میدم

‫فکر می‌کردم خونه به تو برسه

‫مامان‌بزرگت بهم گفت

‫تو خوب ازش مراقبت کردی

‫تا حالا خوابِ بابابزرگ رو دیدی؟

‫روزی که بابابزرگ فوت شد...

‫غذا پرید ته گلوش و بعد خشکش زد

‫من می‌دونستم چطور بهش کمک کنم

‫ولی این کارو نکردم

‫اون همش بهم می‌گفت...

‫وقتشه بذارم بره

‫گمونم به جای خوبی رفته

‫برای همین هیچوقت به دیدنم نیومده

‫به الهه گوان‌یین مهربان ادای احترام می‌کنم

‫گوان‌یینِ محترم، ناجی از خطرات ‫و مظهرِ الهام الهی

‫به الهه گوان‌یین مهربان ادای احترام می‌کنم

‫[خانه‌ی سالمندان]

‫مامان، می‌دونستی؟

‫دایی سوی مامان‌بزرگ رو نبرده پیش خودش زندگی کنه

‫اون رو گذاشته خانه‌ی سالمندان

‫دارم میرم ملاقاتش

‫سلام، مامان‌بزرگ

‫سلام

‫صبح بخیر

‫- برای ملاقاتِ فامیلت اومدی؟ خوش اومدی ‫- سلام. به ملاقات فامیلت اومدی؟

‫سلام

‫- سلام ‫- برای ملاقات فامیلت اومدی؟

‫بله

‫آقای چائیاپون، خواهرزاده‌تون اومده

‫- بله ‫- بفرمایید

‫مامان‌بزرگ تازه خوابش برد

‫من تمام بدهی‌هام رو دادم

‫یکم پول مونده

‫باید بگیریش

‫نگهش دار

‫هی، چیزی نیست

‫چون از این به بعد، ‫هیچکس قرار نیست کمکت کنه.

‫کی هستی؟

‫نوه‌ی بی‌عرضه‌ات اومده، مامان‌بزرگ

‫غذا خوردی؟

‫عالیه، می‌خواستم جذابیتم رو بهت نشون بدم

‫مامان‌بزرگ، با من بیا خونه

‫من برات حلیم درست می‌کنم

‫بیا بریم خونه

‫مامان!

‫چرا این رو نگه داشتی؟

‫چیه؟ تو هم این کارو می‌کنی

‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟

‫برگرد و دراز بکش

‫تو نباید مثل من چیزهای ‫تاریخ مصرف گذشته بخوری

‫سرطان ژنتیکیه

‫می‌دونم

‫پسرها اموال رو به ارث می‌برن

‫دخترها سرطان رو به ارث می‌برن

‫از چی حرف می‌زنید؟

‫دارید خاطره سازی می‌کنید، آره؟

‫ادامه بدید

‫اِم...

‫همیشه بهم گیر میده،

‫و ازم می‌پرسه

‫کی رو بیشتر دوست دارم

‫منم نمی‌دونم

‫ولی تنها چیزی که می‌دونم

‫اینه که بیشتر می‌خوام با تو بمونم

‫- سلام، زن‌دایی پین ‫- سلام

‫سال نوی چینی مبارک

‫می‌تونی به زبون تیوچو بگی، رینبو

‫بیا بریم مامان‌بزرگ رو ببینیم

‫نمی‌دونم این رو می‌دونی یا نه، دایی کیانگ

‫مامان‌بزرگ یه بار بهم گفت که

‫گوشتِ گاو غذای مورد علاقه‌اشه

‫ولی تو وقتی بچه بودی، ‫زیاد مریض می‌شدی.

‫بنابراین از الهه گوان‌یین خواسته ‫مراقبت باشه

‫و تو قوی و سالم باشی

‫در عوض دیگه تا ابد گوشت نخوره

‫کیانگ

‫بیا پایین

‫تازگی‌ها زیاد نتونستی بخوابی

‫مامان‌بزرگ

‫پسرت به دیدنت اومده

‫لبخند بزن

‫مامان‌بزرگ

‫دایی کیانگ دستت رو گرفته

‫مامان، تو خیلی خوش‌شانسی

‫که نوه‌ای داری که خوب ازت مراقبت می‌کنه

‫[خانواده دائوچای]

‫دل و جیگر و سیرابی انقدر پختن ‫که نرم شدن، مامان‌بزرگ

اون ‫کمربند نقره‌ای رو که بابابزرگ بهت داد ندیدی؟

‫نمی‌دونم کجا گذاشتمش. ‫پیداش نمی‌کنم.

‫این یه جور کلاهبرداریه؟

‫مادربزرگم فوت شده. شرمنده

‫[بانک پس‌اندازِ سیام]

‫[خانم منگجو سیجو] ‫[برای آقای تاناپات تاواراکول]

‫این حساب کِی افتتاح شده؟

‫چرا من یادم نمیاد؟

تو فقط گیم بازی می‌کنی

‫خیلی یواش راه میری

‫الان بانک می‌بنده

‫مامان‌بزرگ تو هم یواش راه میری

‫می‌خوام برات یه حساب باز کنم

‫می‌بینی؟

‫قراره توش پول بریزم

‫تو شاگرد اول کلاستون شدی

در طول سال توی حسابت پول می‌ریزم

‫می‌تونی تا آخر عمرت توش پول بریزی؟

‫من می‌خوام میلیون‌ها پول داشته باشم

‫خدایا. داری بهم فحش میدی؟

‫می‌خوای با یه میلیون چیکار کنی؟

‫یه خونه‌ی جدید می‌خرم، مامان‌بزرگ

‫خونه‌ی تو قدیمیه

‫پر از سوسکه

‫حتی وقتی ازش حرف می‌زنم ‫موهای تنم سیخ میشه. می‌بینی؟

‫خدای من، موهای تنت سیخ میشه؟

‫تو خیلی چرت و پرت میگی

‫می‌خوام کل مبلغ رو برداشت کنم ‫و حساب رو ببندم

اِم

‫به تابوت ضربه بزن ‫و مسیر رو به مامان‌بزرگ بگو

‫مامان‌بزرگ

‫ما داریم می‌ریم

‫مامان‌بزرگ

‫داریم از کنار حلیم‌فروشی رد می‌شیم

‫مامان‌بزرگ

‫داریم از روی پل رد می‌شیم

‫مامان‌بزرگ

‫به خونه‌ای که برات خریدم رسیدیم

‫مامان‌بزرگ

‫من تو رو بیشتر از همه دوست دارم

‫جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت ‫دیجی موویز را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید ‫DigiMoviez@

‫رینبو

‫چیکار می‌کنی؟

‫بیا اینجا

‫برو گل‌ها رو واسه مامان‌بزرگ پخش کن

‫سوی، چرا کمک نمی‌کنی ‫غذاها رو آماده کنیم؟

‫- من سعی دارم لاتاری 12 میلیونی ببرم ‫- خدایا!

‫بفرما. قشنگ واسه مامان‌بزرگ پخششون کن

‫کیانگ، مامان چند سالش بود؟ ‫78 سالش بود، درسته؟

‫- رینبو ‫- طبق تقویم چینی 79 سالش بود

‫بذار کمک کنم

‫بیا، اینجوری انجامش بده

‫من نشونت میدم

‫- ببین ‫- 997...

‫مهم نیست چه عددی باشه

‫هیچوقت برنده نمیشی

‫عددی داری که با 22 تموم شه؟

‫اون شماره رو می‌خوام چیکار؟ ‫قراره 79 باشه!

‫یه عکس بگیر!

‫خیلی خب، می‌خوای اینجا بمونی؟ باشه

‫« ترجمه از سینـا صداقت » ‫.:: SinCities ::.

‫ارائه‌ای از وبسایت دیجی موویز ‫.:: DigiMoviez.Com ::.