Original subtitles

- Dokąd idziesz? - Pogadam z Mikkiem.

- Po co? - Jak to - po co?

- Chyba mu nie powiesz? - Milczę od 12 lat.

Nie zacznę mówić, bo coś sobie ubzdurałeś.

- Nic sobie nie ubzdurałem! - Nie wiemy, czy to Elias.

A jeżeli to on?

Eeva!

POKÓJ 301

- Cześć. Wszystko w porządku? - Tak, jak najbardziej.

A tata? Odłóż tutaj. Co on wyprawia?

- To znaczy? - Wystraszył wczoraj Kallego.

- Martwi się. Gdzie Kalle? - Przy basenie.

- Sam? - Właśnie o to mi chodzi.

Co z wami? Już nie jest taki mały. Dajmy mu trochę swobody.

- Porozmawiam z tatą. - Sam to zrobię.

- Widziałaś moje okulary? - W łazience.

- Jaka jest twoja ulubiona potrawa? - Nie wiem.

No co ty!

- Serio nie wiem. A twoja? - Klopsiki.

Znalazłeś kotka?

Piesek jest na górze.

Dzień dobry, synku.

Dzień dobry.

Przepraszam.

Słyszysz?

Możesz przestać?

Przepraszam. Gdyby ojciec znowu nie zaczął...

To nie on się upił i zrobił z siebie idiotę. Znowu.

- Rzucę to. - Jasne.

Jeśli tego chcesz.

Już nie musisz się mną przejmować.

Dzień dobry!

- Kto rozbije jajka? - Ja!

Dzień dobry.

To dla mnie? Dziękuję.

- Co? - Nic.

Jesteście wspaniałe.

- Masz prezent dla Soni? - Jeszcze nie.

- Impreza jest dzisiaj. - Wiem.

ZOBACZYMY SIĘ DZISIAJ?

- Cześć! - Co robisz wieczorem?

- A co? - Chcę cię zobaczyć.

- Jak bardzo? - Bardzo bardzo.

- Oddzwonię. - Dobra.

- Pa! - Co robisz?

- Z kim gadałaś? - Z Dianą.

Ja chyba dam Soni wisiorek. To może być wspólny prezent.

- Diana źle się czuje. - Anno.

- Sonia się wyprowadza. - Obrazi się?

- Planuje to od roku. Pójdziesz. - Nie mogę.

Przez Dianę? Ja nie będę cię kryła.

Sama się będziesz przed nią tłumaczyć.

- Mam następne. - Dawaj.

- Twój ulubiony film. - Nie wiem. A twój?

- To łatwe. "Titanic". - "Titanic"?

- Jesteś romantyczką? - Zgadnij.

Myślę, że jesteś.

Ale ja na jego miejscu bym się nie poświęcił.

- To było bez sensu. - Zmieściłby się z nią.

- Cały czas mnie zaskakujesz. - Wiem.

Podoba ci się to.

JAKIEŚ WIEŚCI?

Dokąd idziesz?

- Co się stało? - Grzebał w naszych rzeczach.

Kto?

- On? - Widziałam go.

- Zabrał coś? - Nie, ale mimo wszystko.

Może szukał kremu do opalania. Jest bledszy ode mnie.

- Wiem, co widziałam. - Okej.

To trochę dziwne.

Jest stary. Może mu się pomieszało w głowie.

Albo na ciebie leci i chciał mieć twój ręcznik.

Jasne.

- Napijemy się czegoś? - Chętnie.

Zaraz przyjdę.

- Cześć. - Myślałem, że będziesz później.

- Przeszkadzam? - Nie, wchodź.

- Co robisz? - Mały remont.

- Ty? - A czemu nie?

- Ale tu wszystko jest nowe. - I co z tego?

To.

- Nie wierzysz mi? - Nie.

No to ci pokażę.

- Proszę. - Już prawie skończyłeś.

Jest bliżej niż dalej.

Przepraszam! Mam jedno pytanie.

O co panu wczoraj chodziło? Zna pan Leo?

- A pani? - Nie rozumiem.

- Co tu robicie? - A jak pan myśli?

Dlaczego wybraliście akurat ten hotel?

- Leo go zarezerwował. - On organizował wasz wyjazd?

- I co z tego? - Co pani o nim wie?

- Nie pański interes. - Skąd on pochodzi?

- Czy Leo to jego prawdziwe imię? - Okej. Życzę miłego dnia.

Niech pani uważa.

- Miałam spięcie z Tytti. - Powiedziałaś jej o nas?

Nasza przyjaciółka Sonia jedzie na roczną wymianę do Stanów.

- Dziś jest impreza pożegnalna. - Dlaczego nie poszłaś?

Wolę być z tobą.

- Wiesz co? - Co?

- Pojedziemy gdzieś weekend. - Dokąd?

- Zobaczysz. Jeśli chcesz. - Chcę.

Idź na imprezę. Zdzwonimy się później.

- To idę. - Cześć.

- Cześć! - Cześć.

Mam nadzieję, że jeszcze nie kupiłaś.

- Chcesz jej go dać? - To może być wspólny prezent.

To dobrze, bo mnie na niego nie stać.

Elias!

Nieźle, co? Nawet nie potrzebowałem pomocy.

Skąd to masz?

Co to jest?

- Znalazłem. - Nie kłam.

- Nie kłamię. - Ukradłeś go.

- Nie! - Co z tobą?

Spójrz na mnie!

- Oddasz go. - Ale ja... - Już!

Nie będę dwa razy powtarzał.

- Jest czerwony? - Tak.

Nie jest czerwony.

Zjedziemy z górki? Raz, dwa, jazda.

Pociąg jedzie bardzo szybko.

Gdzie on się podział?

- Cześć! Co się stało? - Eeva dzwoniła.

Eeva! Dlaczego nie powiedziałaś, że Seppo przyjeżdża?

Miał sprawdzić, czy Elias jest w Finlandii.

- Nie wierzysz mi. - Chciałam się upewnić.

Cześć. Nie odpisałeś na moją wiadomość.

Jest mechanikiem. Pracuje w Helsinkach.

- Widziałeś go? - Gadałem z jego szefem.

Wyjechał na wakacje. Gdzieś za granicę.

Teraz mi wierzysz?

- Napijesz się czegoś? - Nie, dzięki.

- Kim jest ten facet? - Jaki facet?

Ten, który grzebał nam w rzeczach.

Skąd mam wiedzieć?

- Gdzie mieszkałeś w dzieciństwie? - Na wsi.

Masz rodzeństwo?

Okej.

A nie mieliśmy przypadkiem poznawać się powoli?

- Czy on ci coś powiedział? - Już nieważne.

- Co? - Wszystko w porządku.

To on zaplanował tę wycieczkę. Musimy coś zrobić.

Mówisz, jakby był królem złoczyńców.

Używa fałszywego nazwiska.

Zamieszkał w tym samym hotelu co my.

- W którym pokoju? - 301.

Co robisz?

- Porozmawiam z nim. - O czym?

Tato.

- Popełniliśmy błąd. - Błąd?

- Każdy rodzic... - Przestańcie. Obaj.

Zjemy rodzinną kolację. A wy nie zrobicie nic głupiego.

Budujesz wieżę?

Zbuduj jak największą.

Brawo.

Chodź za dom!

Powiedziałam Seppo, że chcę rozwodu.

- Jak to przyjął? - Źle.

Mikko?

Powiem Leenie.

Będziecie mieli dziecko.

- Co powiemy reszcie? - Że jednak postanowiłeś przyjechać.

Jesteśmy twoją rodziną.

- Nic nie zrobicie, prawda? - To zależy od Eliasa.

Zrobimy, co będzie trzeba.

- Co chcesz dzisiaj robić? - Nie wiem. Możemy zostać tutaj.

- Wychodzimy. - Mamo, proszę.

- Idziemy na rodzinną kolację. - Nie jestem głodny.

Chodzi o dziadka?

- Jest trochę nadopiekuńczy. - Trochę?

- Bardzo. - Za bardzo.

Jest mega giga nadopiekuńczy.

Ale zjemy z nim rodzinną kolację. Wstawaj.

- Jak będzie przesadzał, to go walnę. - Jasne.

- Czekaj. Nie wziąłem portfela. - Okej.

- Zaraz przyjdę. - Będę w barze.

- Już są. - Kalle, znasz tego gościa?

- To Seppo. - Risto mówił, że nie przyjedziesz.

- Cześć! Miło cię widzieć. - Ciebie też.

Jednak się zdecydowałem. Rzadko razem wyjeżdżamy.

- Ładnie tu. - Chcesz colę?

- Żadnych telefonów przy stole. - Kiedy przyjechałeś?

- Wczoraj. - I gdzie byłeś? Nie widziałem cię.

- W swoim pokoju. - Co?

- Nie przywitałeś się. - Było późno.

- Dlaczego nie leciałeś z nami? - Nie cieszysz się, że jest?

Bardzo się cieszę. Witamy.

- Będzie tam taki jeden chłopak. - Jaki chłopak?

W sam raz dla ciebie.

- Nie. - Dlaczego?

- Nie znoszę, jak się mnie swata. - Dlaczego?

Jak tylko mnie zobaczą, przestają być zainteresowani.

Wysiadamy.

To tutaj.

- Boże! Jak fajnie, że jesteście! - No raczej.

- To od nas obu. - Nie musiałyście.

Dziękuję! A co do prezentów, to ja też mam coś dla ciebie.

- A raczej kogoś. - Nie, dzięki.

Ona nikogo nie potrzebuje.

Zostaniesz starą panną ze stadem kotów.

Dzięki, ale jest mi dobrze tak, jak jest.

Jest urocza.

Rozumiem, że nie chciał jechać. Musiałby spędzić tydzień z ojcem.

To darmowe wakacje. Nie musiałby z nim siedzieć.

Jego ojciec potrafi wszystko zepsuć. Tak twierdzi Seppo.

Nie może wiecznie obwiniać za wszystko rodziców.

Dziękuję.

Nie dotrzymasz nam towarzystwa? Źle się z nami bawisz?

- Nie siedź długo. - Nie będę.

Dlaczego poszedł?

Dwunastolatka nudzi towarzystwo samych dorosłych.

Więc pozwalacie mu sobie iść.

- Nie opuści terenu hotelu. - Czy coś mu grozi?

Co się tak skradasz? Idziesz się jutro z nami powspinać?

- Pewnie. - Świetnie. Do jutra.

Jesteś Tytti? Siostra Anny?

Jestem sąsiadem Soni. Sporo o was opowiadała.

Planowała wyswatać cię z moją siostrą.

- Jasne. - Od dawna się znacie?

Nie, niedawno się wprowadziłem.

I wprosiłem się na tę imprezę.

Ale Sonia i tak musiała coś uknuć.

Masz puste szkło.

Olivio, posłuchaj.

Spotykamy się od dłuższego czasu. Bardzo mi na tobie zależy.

- Mnie też. - Dziewczyny mnie lubią.

Dobrze się między nami układa. Mam rację?

I tak sobie pomyślałem, że to właśnie z tobą

chciałbym spędzić resztę życia.

Wyjdziesz za mnie? Zaprosimy przyjaciół.

Potem kupimy jakieś mieszkanie.

- Nie. - Nie?

- Albo coś skromnego. Tylko my dwoje. - Nie.

- Wprowadzę się do ciebie. - Nie.

Chodzi o Seppo? Powinien to zrozumieć.

Nie. Po prostu nie chcę.

- Jestem z tobą bardzo szczęśliwa. - Ale nie chcesz za mnie wyjść.

- Nie chcę wychodzić za mąż. - Nasze małżeństwo byłoby inne.

Seppo nie ma z tym nic wspólnego.

- Jakie to jest pyszne. - Bardzo smaczne.

Przyszedł. Seppo, patrz.

Zabiorę jutro Kallego do parku wodnego.

CZY TWOJE WNUKI SĄ BEZPIECZNE?

Gdzie jest Kalle?

Pewnie poszedł do pokoju.

- Porozmawiam z nim. - Nie ma mowy.

O czym tak szepczecie?

- Gdzie jest Kalle? - Co cię to obchodzi?

Nie zjadł deseru.

- Zadzwonię do niego. - Mam jego telefon.

- To po niego pójdę. - Nie pójdziesz.

On się ciebie boi.

- Ja pójdę. Zaniosę mu deser. - Dobra.

Co się dzieje?

- Nic. - Eeva.

Zadzwonię do dziewczyn.

Pozdrów je od nas.

Kalle?

Tommi?

- Nie ma go. - Jak to?

- Po prostu. - Nie odszedł daleko.

- Sprawdzę na plaży. - Ja to zrobię. Ty czekaj w pokoju.

- My z Risto zostaniemy tutaj. - Świetnie.

Co ci znowu odbiło?

Musimy go znaleźć.

Elias.

- Mówi pan do mnie? - Jestem Seppo Kurtti.

Tata Tommiego.

Myślę o tym każdego dnia.

- Przepraszam, ale... - Byłem alkoholikiem.

Nadal nim jestem.

Byłem głęboko nieszczęśliwym, zagubionym człowiekiem.

Chociaż to niczego nie usprawiedliwia.

Ale między innymi dlatego posłuchałem wtedy ojca.

- No proszę. - Dobry wieczór. Nie przeszkadzam?

Nie. Proszę siadać.

Rzecz w tym... Skąd pan zna Leo?

- To osobista sprawa. - Rozumiem. Myśli pan, że on jest...

Jaki? Niebezpieczny?

Znalazłam coś i nie wiem, co o tym myśleć.

Co takiego?

- Ma w torbie nóż. - Słucham?

Taki duży.

- Mógłby pan... - Obaj wiemy, że to ty.

- Ktoś na mnie czeka. - Chcę tylko pogadać.

- Proszę mnie przepuścić! - Czekaj.

Kalle. Coś się stało?

Naprawdę?

- Hej, Sonia! - Mogę porwać Tytti na chwilę?

- Pewnie. - Dziękuję.

- Miało być trochę inaczej. - Widziałaś Annę?

Jest tam.

- Czy ona kogoś ma? - Nic mi o tym nie wiadomo.

Ja zaraz wychodzę.

- Dokąd? - Do domu.

- Miałyśmy wracać ostatnim autobusem. - Jestem zmęczona.

- Nie wyglądasz. Z kim gadałaś? - Z Dianą.

Niesamowita koleżanka. Nigdy nie byłaś taka szczęśliwa.

- Przestań i powiedz, kim on jest. - Nie znasz go.

- Ale wygrał z Sonią. - Co?

Umówiła się z tajemniczym facetem.

- I co, wystawił cię? - Wychodzę.

Więc zaszczyciłaś nas swoją obecnością?

- Nie! - Jego też okłamujesz?

Jesteś pijana.

Cześć, już jadę.

Właśnie wyszłam na przystanek.

Pa.

- Jesteśmy cali i zdrowi. - Dzięki Bogu!

- Zadzwonię do Leeny. - Gdzie był?

- Łaził sobie po hotelu. - Nic ci nie jest?

- Byłeś sam? - Wydaje mi się, że coś wypił.

- Tu Olivia. Zostaw wiadomość. - Cześć, to ja.

Dziewczyny nie odbierają.

Hej. Cześć.

- To ty! - To ja.

Co powiesz na jeszcze jednego drinka?

- Co powiem? - Mów.

Już późno. Powinnam złapać ostatni autobus.

Obawiam się, że odjechał pół godziny temu.

To co? Może pójdziemy do mnie?

Oczywiście spać. Oddam ci łóżko i położę się na kanapie.

Stoi.

- Niezła chata. - I jesteśmy tu całkiem sami.

Masz na coś ochotę?

Chcę spać.

- Nie wiem, jak masz na imię. - Mówią na mnie Ellu.

Ale mam na imię Elias.

Cześć, to ja.

Dziewczyny nie odbierają.

Jednak poleciałem na Kos.

Muszę ci coś wyznać.

Chodzi o Tommiego.

To byłem ja.

Ja trzymałem broń, kiedy wypaliła.

Zabiłem naszego syna.

Olivia.

Wybacz mi.

Elias Leppo wysyła nam wiadomości. Nie wiemy, czego chce.

Boję się o dziewczyny.

Tekst: Hanna Osuch