Original subtitles

Voor degenen die niet weten wie Kate Bush is...

en haar totaal vergeten zijn...

Zij is die magere zangeres en songwriter...

die een enorme hit had met haar eerste, vreemde single: 'Wuthering Heights'.

Ze was origineel, een buitenbeentje in de popwereld...

waar zovelen er hetzelfde uitzien en klinken.

Is het een vogel, is het een vliegtuig, is het een boom?

Nee, nee, het is een Bush.

Dames en heren, Kate Bush.

Kate Bush. Kate Bush.

Als vuur, vind je niet? Ze spuwt het gewoon uit.

Haar optredens zijn een soort kunstuiting.

Een mengeling van dans, mime en allerlei soorten theater.

Het zijn geen gewone songs. Niet een van haar nummers is doorsnee.

Ze is gewoon wie ze is. Ze is uniek, een mysterie.

Ze is een prachtig mysterie.

Ik heb voor de spiegel gestaan met een haarborstel...

'Running Up That Hill' zingend en in het rond dansend.

De muziek spreekt voor zich.

Maar als je haar mag, voel je je wat slimmer.

Uren zat ik alleen in mijn kamer, in goede en slechte tijden...

met haar muziek op de koptelefoon.

En dat hielp me uit de stress.

Nederlandse ondertitels: Rustroest.

Ik zal je wat vertellen.

Toen ik mijn geregistreerd partnerschap negen jaar geleden vierde...

hadden we Kate uitgenodigd.

We dachten niet dat ze zou komen. Maar ze kwam met haar man Danny.

En er waren heel wat beroemdheden in die ruimte.

Er was zo'n 600 man.

En het enige dat iedereen wilde, was Kate Bush ontmoeten.

Muzikanten, echt niemand...

kon geloven dat Kate Bush er was.

Ze is een soort raadsel.

Ik geloof niet dat ze erg gek was op al die publiciteit

Maar als je zulk geweldig werk hebt gemaakt zoals zij...

en je je vervolgens terugtrekt uit de publiciteit...

is het haast onvermijdelijk dat men met je aan de haal gaat, toch?

Als je één noot hoort van een Kate Bush song...

of zelfs alleen maar haar stem, weet je onmiddellijk wie het is.

En dat is de grootste prestatie van welke artiest ook.

Vooral als je bedenkt welke wegen ze is ingeslagen.

'Wuthering Heights' wordt nummer een in de Britse hitparade in maart 1978

Toen Kate Bush van zich liet horen in '78, zat ik in The Slits.

En ik zat te wachten in de bus bij het huis van onze zangeres...

om naar een optreden te gaan...

toen 'Wuthering Heights' op de radio kwam. En ik dacht: Hè?

Wat is dat? En ik wachtte tot ze het weer draaiden.

Want in die tijd draaide Radio One dezelfde plaat snel achter elkaar.

En die melodie meanderde rond dat hoge stemgeluid.

Omhoog en omlaag, maar het was absoluut betoverend.

Toen ik het voor het eerst hoorde, vond ik het buitengewoon uitdagend.

Het werd bijna hysterisch gezongen en zo hoog.

Maar het was absoluut fascinerend.

Ik weet dat veel van mijn vrienden het destijds niet trokken.

Ze vonden het te erg maar dat is precies wat mij zo aantrok.

Kijk. Ik zie Woeste Hoogten.

Ik zag zo'n tien jaar geleden een serie op tv.

Die werd erg laat uitgezonden en ik viel er de laatste vijf minuten in.

Waar ze voor het raam staat en probeert binnen te komen.

Wie ben jij?

Ik ben Catherine Linton.

Ik ben weer thuis.

En dat raakte me. Het was zo sterk. En ik las het boek.

Je las het boek later?

Ja, ik las het boek voor ik het nummer schreef.

Want ik wilde de sfeer goed pakken.

Zoiets had ik nooit eerder gehoord. Het was een soort elfenmuziek.

Die stem die niet van deze wereld was en over een boek zong.

Als kind dat graag boeken las, was ik altijd gefascineerd door muziek...

die geïnspireerd was door boeken.

Dat iemand zoiets had kunnen bedenken...

was een opmerkelijke prestatie.

Dat dat was bedacht door iemand van 17 jaar oud.

Dat ongelooflijke nummer. Een geweldige song.

Er zijn niet veel goede popsongs met twee of drie toonsoorten erin.

En ik bedoel geen modulaties.

Ik bedoel dat het in toonsoort Q staat.

Dat je denkt: Wat? Maar dat is zo briljant, zo mooi.

Ik doe dat nummer altijd met karaoke als ik genoeg op heb.

'Wuthering Heights' was geen gewoon nummer.

Maar daarom is het zo briljant.

Het was fantastisch om iets zo afwijkends te horen.

Maar zo vaak gebeurt dat soort dingen niet.

Wanneer komt de nieuwe Kate Bush langs?

Er is niemand.

Catherine Bush werd 30 juli 1958 geboren in Bexleyheath Maternity Hospital, Z.O. Londen

Ik wil terug naar het begin. Je bent 19. - 20.

Ja, nog maar net. Je komt uit Kent. Is Kate Bush je eigen naam?

Ja. Dat klopt.

Je vader is dokter. Kom je uit een muzikaal gezin?

Mijn broers zijn erg muzikaal.

Het komt eigenlijk door hun dat ik dit ben gaan doen.

Ze waren altijd met muziek bezig toen ik klein was.

Haar broers hebben een groot aandeel gehad.

Vooral tijdens haar schooljaren. En met name Paddy.

Hij had allerlei muzikale ideeën.

Hij hield van niet alledaagse muziek.

Hij speelde vreemde muziekinstrumenten en allerlei soorten muziek.

En dat liet hij haar horen en er bleef veel hangen.

Wat is dat?

Het heet een 'strumento di porco'.

Jij bent Kate's broer, toch? - Ja, ik ben bang van wel.

Is het eigenlijk een soort familiebedrijf? - Ja en nee.

Kate en ik maken al jaren samen muziek.

Op verschillende niveaus, maar er was altijd muziek in ons gezin.

Toen ik jong was, was het de muziek van mijn broers...

waar ik dingen uitpikte die ik leuk vond en waar ik met hen naar luisterde.

Wat voor muziek draaiden ze?

Destijds was het King Crimson wat de klok sloeg.

En Pink Floyd, Blind Faith, Fleetwood Mac, dat soort dingen.

Als ik langsging bij het familiehuis in East Wickham...

deed me dat soms aan het huis van mijn ouders denken.

Het was een comfortabele, middelklas dokterswoning met een mooie tuin.

En daaruit was dat vreemde wezen voortgekomen...

dat prachtige dingen maakte.

Wanneer begon je nummers te schrijven? - Ik moet een jaar of 12 zijn geweest.

Wanneer en hoe hoorde de muziekindustrie van je?

Dat was een heel geleidelijk proces.

Toen ik een jaar of 14 was, was mijn broer bevriend...

met Ricky Hopper, die in de business zat.

Hij kende veel mensen en hij probeerde als vriendendienst...

mensen te interesseren voor mijn opnamen.

Maar dat wilde niet erg vlotten.

Hij kende Dave Gilmour van Pink Floyd. En Dave kwam langs om te luisteren...

Want in die tijd probeerde hij beginnende artiesten wat vooruit te helpen.

Ik ging luisteren. Ik werd geïntrigeerd door die vreemde stem.

Ik ging naar haar ouderlijk huis in Kent...

en ze liet me, God, ik denk wel 40 of 50 nummers horen...

Op band. En ik vond dat ik iets moest proberen te doen.

Bij hun ontmoeting in 1973, was ze 15 jaar. Ze had meer dan 100 nummers geschreven

Waaronder 'The Man With The Child In His Eyes'.

Dave Gilmour zorgde voor het geld om een goede demo te maken.

Met een aantal gearrangeerde songs en daarmee gingen we naar de maatschappij.

Pink Floyd was bezig met het 'Wish You Were Here' album.

En de mensen van de platenmaatschappij kwamen langs in Abbey Road, studio 3.

En ik vroeg of ze iets wilden beluisteren.

En dat vonden ze prima en we gingen naar een andere ruimte...

en ik liet ze 'The Man With The Child In His Eyes' horen.

En ze zeiden: 'Ja, bedankt, we nemen 't.'

Kate was pas 16 toen ze tekende bij EMI en een voorschot ontving van £ 3.000.

'The Man With The Child In His Eyes' is een van die nummers...

dat vanaf het begin een eigen leven leidt.

Omdat het gewoon een fantastisch nummer is.

En ondanks alle tijd die zij en ik hebben besteed...

aan de decoratie en de sfeer...

is het belangrijkste de melodie...

de akkoorden en het ritme.

Die zijn belangrijker dan alle franje rond een goede song.

Dit is toch prachtig?

En het zou nog ruim twee jaar duren voor de andere opnames.

Dit zong ze toen ze 16 jaar was.

En had ze die buitengewone tekst geschreven...

over... waar die ook over gaat.

Ik hou alleen van extreem talent.

Alleen daar luister ik naar. En ik hou van oorspronkelijke dingen.

Waar komt Kate Bush vandaan? Je hoort haar invloeden niet.

Net als met Billie Holiday. Toen ik die voor het eerst hoorde...

was het een totaal nieuwe ervaring voor me.

Hetzelfde met Kate Bush. Ik hoor muzikaal en artistiek niet...

wie haar ouders zijn.

3 juli 1973: De laatste Ziggy Stardust show in Hammersmith Odeon, Londen

Iemand zei dat ze bij dat Ziggy Stardust optreden in '73 was.

Ik zei: 'Weet je dat wel zeker? Iedereen schijnt daarbij te zijn geweest.'

En toch was het zo

Het was een geweldig optreden. Hij is een van die mensen...

die op een vreemd soort manier invloed op haar heeft gehad.

Dat zou je niet zeggen, maar zo gaat dat.

Ze luisterde naar Roxy Music, Brian Eno en dat soort mensen.

Ze luisterde naar heel veel dingen.

Ze werd door veel mensen beïnvloed.

David Bowie had mime geleerd van Lindsay Kemp voor hij doorbrak als Ziggy Stardust

Toen Kate mij aan het werk had gezien met Bowie...

wilde ze dat ook.

Niet zoals Bowie maar zo wilde ze wel bewegen.

En ze had natuurlijk 'Flowers' gezien, zoals iedereen destijds.

Lindsay Kemp's 'Flowers', naar de erotische roman 'Notre Dame des Fleurs' van Jean Genet

Ik ging naar een show met Lindsay Kemp.

En zoiets had ik nog nooit eerder gezien.

Hij gebruikte beweging zonder enig geluid.

Dat kende ik niet en het was zo expressief...

waarschijnlijk meer dan de meesten doen met hun mond.

En het drong plotseling tot me door dat er een hele nieuwe wereld...

van expressie was, waaraan ik zelfs nooit had gedacht.

Juli 1976: Kate bezoekt het 'Dance Centre' in Londens Covent Garden

Ik gaf les op het 'Dance Centre' in Covent Garden.

Kate verscheen naar behoren gekleed in haar balletmaillot en zo...

en haar haar stijf naar achteren, echt heel erg professioneel.

Een erg serieuze student, maar zo bleu als de pest.

En uiteraard nam ze plaats achterin de klas.

En ik moest haar overhalen naar voren te komen.

Ze was echt extreem bleu en het eerste dat ik moest doen...

was haar zich te laten uiten, haar zelfvertrouwen geven.

Ik moet zeggen dat toen Kate eenmaal begon te dansen...

ze erg onstuimig was. Ze was echt wild.

Op een dag een paar maanden later...

ging ik naar mijn huis in Battersea.

En er was een LP onder de deur door geschoven: 'The Kick Inside'.

En er stond een prachtig nummer op, aan mij opgedragen: 'Moving'.

'Moving' is de opener op Kate's eerste LP, geproduceerd door Andrew Powell

Ik wist niet dat ze zangeres wilde worden.

Ze praatte nooit over zichzelf.

Naast haar danslessen, gaat Kate zingen bij de pubband van haar broer Paddy

Ik ontmoette haar in het voorjaar van '77.

Dat was bij haar broer thuis.

We wilden een band beginnen om in pubs te spelen...

En het idee was z'n zus zangeres te maken...

want we kregen waarschijnlijk meer optredens als we een zangeres hadden.

En dus richtten we die band op en we oefenden een paar keer.

We deden veel covers, maar ook dingen als 'James and the Cold Gun'...

'Heavy People', dat soort dingen.

We deden daar embryonale versies van.

Herinner je je de eerste keer dat je voor publiek zong nog?

Ja, dat was ongeveer 2 jaar geleden in een pub in Lewisham.

En ik was zo verschrikkelijk bang.

En ik wist vanaf de eerste dag...

dat die meid het zou gaan maken.

Ze wordt een enorm succes.

Dat kon niet anders, want ze was zo gedreven.

En haar enthousiasme werkte aanstekelijk.

Ze is nog maar jong, Basil Bush's zus...

die zoals jullie weten... Peter Cook introduceert Kate Bush

verantwoordelijk was voor die grote hit, 'Withering Tights'.

Kate Bush en The Bushwhackers.

Die vroege stijl van zingen, is echt acrobatiek, hè?

Het is bijna een soort vocale gymnastiek.

Het gaat alle kanten op.

Ze moet haar manier van zingen nog wat vinden.

Het is erg vreemd.

Toen ik pas begon te zingen, had ik een enorm vlakke stem.

Ik kon wijs houden, maar dat was het wel zo ongeveer.

Het was helemaal niet zo goed.

Maar ik zong wel elke dag. Omdat ik nummers schreef...

En die zong ik. Maar ik concentreerde me veel meer op het schrijven.

En daardoor werd mijn stem zo.

Je kunt haar muziek beter begrijpen...

als je bedenkt wat ze met haar stem doet.

Die gebruikt ze als een soort stof.

Die ze bijna bijna uit elkaar trekt.

En ze rekt die stof...

Het is niet alleen haar stem, maar die hele popvorm, denk ik.

'Wow' is de hitsingle van Kate's tweede album, 'Lionheart' uit maart 1979

Het is een erg gelaagd nummer.

Maar wat ze zingt is alleen maar: 'Wow, wow, wow...'

Het is erg hypnotiserend. Als een sirene.

En dan gaat het omhoog naar een erg hoog register.

Het is als een kind...

dat gewoon lol heeft in wat het met haar stem kan doen.

Het gaat eigenlijk over haar eigen melodrama...

Over het acteren, over de droefenis van ijdeltuiterij.

Daar zat je op te wachten.

Als je hiernaar luistert op je platenspeler in een saaie buitenwijk...

is het of ze je bij de hand neemt...

en je meeneemt door de lucht als De Sneeuwman of als in een kerstvertelling.

'Hij heeft het te druk met de vaseline.'

Ik weet niet of dat verwijst naar homoseksualiteit of niet. Het is wat grof.

Je zou mij laten meegenieten, mijn schat.

Maar dan moet je doen of je gek bent.

Ze is natuurlijk een geschenk voor satirici.

Maar dat is makkelijk, want met saaie artiesten, vooral in de popmuziek...

is het erg lastig de spot te drijven.

Ze legde eigenlijk zelf haar hoofd op het hakblok.

Het gaat over het misinterpreteren van wat ze bedoelt.

'Ik ben het, Cathy, Ik ben weer thuis...'

'Zo koud, laat me door je raam naarbinnen.'

En zij doet: 'Laat me door je raam naarbinnen, whoa-ho-ho.'

Het is wat brutaal en sexy en het gaat niet over de angst voor de liefde.

Het was leuk om te doen, de mensen moesten lachen.

En Kate Bush kwam de laatste avond van de show kijken...

toen we optraden in The West End.

Ze zei: 'Het is zo leuk om al die nummers weer te horen.'

Dat zei ze.

Kate Bush gaat solo in april 1979, met een tour van 6 weken door Engeland en Europa

Tot januari dit jaar, had Kate Bush nog nooit live opgetreden...

voor een groot publiek. Ze was eigenlijk een mediazangeres.

Toen ze besloot op tournee te gaan...

twijfelde niemand eraan hoe belangrijk dat kon zijn voor haar carrière.

'The Tour of Life' is een muzikaal circus: songs, dans, mime, magie en theater.

Haar eerste shows waren sensationeel.

Bijvoorbeeld die in 'The Palladium'.

Die zette de standaard voor toekomstige shows van anderen.

Wat je hoorde, was wie ze was.

maar visueel zette ze een nieuwe standaard.

Wat vond je van de show? - Het was prachtig.

Ben je blij? - Ik ben ondersteboven van het publiek.

Je zult je vooraf best zorgen hebben gemaakt...

of het allemaal wel goed zou gaan.

Maar nu het zo'n succes is...

denk je erover om later in het jaar een uitgebreidere tour te doen?

Dat hangt ervanaf.

Of ik daar genoeg energie voor heb.

Want het kan erg vermoeiend worden met dat reizen.

Ik weet niet. We zullen zien.

Het zal 35 jaar duren na haar eerste tour, voor Kate Bush weer gaat optreden in Londen

Ik hoop dat ze het niet erg vindt dat ik dit zeg.

Maar ongeveer 14 jaar geleden had ik een lang telefoongesprek met haar.

Want ik wilde dat ze iets ging doen.

En ze wilde geen nummer live met mij doen...

en ze belde op om het uit te leggen.

Het werd een lang gesprek...

over live optreden en hoe beangstigend dat kan zijn.

En dat ze dat al heel lang niet had gedaan.

En het vooruitzicht dat weer te doen, beangstigde haar een beetje.

Ik denk dat ze met haar eerste werk nog zoekende was.

Ik geloof niet dat ze zichzelf al had gevonden.

Dat gebeurt vaker bij artiesten.

En dat vroege werk waarin ze ronddanste in een balletpakje...

Dat was allemaal een beetje amateurtoneel, toch?

Sommige mensen zullen hebben gedacht...

dat ze zo van de toneelschool kwam.

En dat ze had geleerd om met sjaaltjes rond te zwaaien.

Maar daar ging het bij mij niet om.

Het ging om het geheel.

En hoe ze zong was zo ongelooflijk.

Dat deed elk probleem, zo je wilt, verdwijnen.

Het kon de mensen niet schelen...

dat het er wat raar uitzag. Het klonk gewoon fantastisch.

'Breathing' is de eerste single van Kate's album uit 1980: 'Never For Ever'

'Breathing' is song over een foetus.

Het gaat over een gereïncarneerde foetus...

doodsbang voor een atoomoorlog.

Doodsbang voor de radioactiviteit buiten...

doodsbang voor de gedachte dat er geen lucht is om te ademen.

Niemand schrijft zulke nummers.

Het is politiek en volstrekt vrouwelijk.

Het is bijna een geheugensteuntje voor hoe belangrijk vrouwen zijn.

Ik heb iets geks, want mijn moeder heeft zelfmoord gepleegd...

en mijn hele carrière is gebouwd rond mijn moeder.

Alles draait om mijn moeder, want die heb ik nooit gekend.

En dat: 'Ik blijf mijn moeder inademen'...

is een tekst die mijn hele carrière beschrijft en wat die betekent.

Ik ben een kind uit een gemeenteflat voor armen.

Ik ben van gemengd ras en opgegroeid in een blank getto.

Totaal ander leven dan dat van Kate Bush.

Maar die tekst: 'Ik blijf mijn moeder inademen'...

Daar is mijn hele carrière op gebaseerd.

Het was een kleine symfonie.

Met dat mannenkoor, die vragen en antwoorden.

'Wat moeten we doen?'

En dat zingt zij: 'Ademhalen.' Zoals ze dat zingt...

Ik dacht: mijn God, wat bedoelt die vrouw?

Dit is een heel universum waarin ik me kan onderdompelen.

Ik vond het erg avant-gardistisch en expressief...

en niet van deze planeet.

Vergeleken bij al het andere uit de jaren '80s.

Zoals bijvoorbeeld Duran Duran. Op een boot in Rio...

Ze was echt een buitenbeentje.

Het is grappig dat niemand ooit de term 'progressieve rock' gebruikt bij Kate Bush.

Maar voor mij is het 'prog'.

Het heeft alles waarvan ik hou bij goede prog.

Ik geef niks om dat smakeloze gedoe...

waarin mensen laten zien wat ze technisch allemaal kunnen.

Maar het experimentele, dromerige werk...

dat uit verschillende hoeken tegelijk kwam...

Ik plaats haar werk naast dat van Genesis....

Een voor de hand liggende vergelijking...

vanwege haar samenwerking met Peter Gabriel.

Januari 1980 is Kate achtergrondzangeres op Peter Gabriel's 'Games Without Frontiers'

Geïnspireerd door zijn gebruik van de 'Fairlight', de eerste digitale samplingsynthesizer

Gabriel gebruikte een digitaal instrument, de 'Fairlight'.

Elk geluid kan ermee worden opgenomen en teruggespeeld op het toetsenbord.

Het mooie ervan was...

dat je elk geluid kon opnemen en het daarna manipuleren.

Als ik bijvoorbeeld deze microfoon pak...

en S intoets voor sample...

kunnen we hoop ik het geluid opnemen.

Mammie.

Hier zien we de geluidsgolf en die zou nu in het toetsenbord moeten zitten.

Mammie...

Dat is tegenwoordig kinderspel met een telefoon.

Maar toentertijd was het absoluut uniek.

en het opende een wereld aan nieuwe geluidstoepassingen.

Kate gebruikte de 'Fairlight' zelf voor het eerst op 'Never For Ever'

Op 'Babooshka' is de 'Fairlight' gebruikt voor de brekend glas samples

Ze heeft me één plaat vermeld, voor het openen van de ramen.

Eigenlijk had ik de ramen gelapt.

Maar ik ben erg blij met welke erkenning ook.

'Babooshka' wordt nummer 1 in juni 1980, haar grootste hit sinds 'Wuthering Heights'

De video is typisch Kate Bush.

Ze speelt vaak één versie van zichzelf...

en als het refrein begint...

wordt ze die andere versie. Die een stuk gekker is.

Met grote ogen en de inzoomende camera...

speelt ze die gekke, ontspoorde vrouw.

En dat is een kant van haar die ze tot uiting laat komen in die songs.

'Babooshka' is een van die nummers...

dat je niet uit je kop kunt krijgen.

Hoe ze je met een woord beelden en voorstellingen oproept...

Met een woord dat je misschien nooit gebruikt.

Niet iets als 'Je t'aime'. Maar 'Babooshka'.

En hoe ze daar emotie in legt.

Hoe ze een combinatie gebruikt van woord...

melodie en ritme...

en daarmee een nieuwe taal creëert.

Het eerste nummer dat ik hoorde was 'Babooshka'.

Met die bas.

En die wonderlijke relatie die ze had met die bas.

Zoiets was nog nooit eerder gedaan.

En de dansbewegingen die ze maakte...

waren niet de dingen die je op een dansschool leert.

En de muziek was ook niet wat je leert op een muziekacademie.

Wat ik zo goed vind aan haar muziek, is dat het zo natuurlijk klinkt.

Ze heeft zo'n natuurlijk talent om muziek zo te bewerken.

Ik las een keer een interview met haar...

waarin haar iets werd gevraagd als...

Waarom schrijf je vanuit het perspectief van de personages?

En ze zei simpel en veelzeggend...

'Omdat ze veel interessanter zijn dan ik.'

Ze lijkt zich eindeloos te kunnen verplaatsen in...

en begrip te kunnen opbrengen voor verschillende personages en gezichtspunten.

'Army Dreamers' is vanuit het gezichtspunt van een moeder.

Over jonge soldaten die sneuvelen.

En de persoon die het zingt...

begrijpt wat het is om een moeder te zijn die een zoon verliest.

Byron heeft eens over Keats gezegd...

'Keats schrijft over wat hij zich voorstelt.'

'Ik schrijf over wat ik meemaak.'

De meeste rock 'n' roll mensen...

schrijven op een of andere wijze over hun leven.

En Kate Bush is meer zoals Keats.

In de zin dat ze schrijft over wat ze zich voorstelt.

Juni 1981: 'Sat In Your Lap' van Kate's vierde album: 'The Dreaming'

Mijn favoriete album van haar is 'The Dreaming'.

En ik dacht dat ze dat zelf heeft geproduceerd.

En dat kreeg veel kritiek.

Maar ik vond het fantastisch, hij zat vol met dingetjes en geluiden.

En van alles.

Als ik die plaat nu draai...

hoor ik nog steeds nieuwe dingen.

Het is uiteraard niet de nummer een op de dansvloer...

maar dat hoeft ook helemaal niet.

Met Kate Bush als producer, is ze 2 jaar aan het experimenteren voor de plaat uitkomt

Jij bent het kennelijk, met je hoofd bij iemands oor.

Met iets in je mond. Het lijkt wel... Een sleutel?

Het is een sleutel.

Als je het album beluistert en met name het nummer 'Houdini'...

dan weet je alles.

De tekst is: 'Met een kus geef ik je de sleutel.'

Weet je wie de man is die ze kust? - Dat ben ik.

Je ziet alleen mijn rechteroor, maar wees eerlijk, wie wil mij zien?

Kate heeft zich de afgelopen 14 maanden opgesloten in diverse studio's...

om haar LP, 'The Dreaming' op te nemen. Er zijn geluiden te horen als...

helicopterwieken, didgeridoo's en een koor van namaak schapen.

Het titelnummer gaat over de vernietiging van woongebieden van de Aboriginals

Op die track heb je gebruikgemaakt...

van Percy Edwards die die junglegeluiden nadoet.

Ik wilde in de refreinen iets van het landschap horen.

En er zijn veel dieren in Australië.

En de geluiden zijn typisch voor die omgeving.

En natuurlijk kon Percy voor tenminste...

tien verschillende Australische dieren zorgen.

Ik weet niet meer in welk nummer hij balkt als een ezel...

Waarin zij doet: Hee-haw.

De eerste keer moest ik echt mijn oren spitsen...

om al die geluiden die op me afkwamen, te kunnen plaatsen.

En ik vond het...

Ik was pas een jaar of 12, dus sommige vond ik erg eng.

De kant die ik opga met mijn kunst, is de kant die ik op wil gaan.

Want ik wil meer diepte, meer betekenis.

Niet zo poppy, denk ik.

Maar dat krijgt misschien niet zo'n brede waardering.

Vooral niet in de hitlijsten.

November 1982: 'There Goes A Tenner' is de enige single die niet in de hitlijst komt

Ze kwam met die plaat en de mensen begrepen 'm niet.

Maar het mooie was dat daarna...

'The Hounds Of Love' werd gemaakt.

Een van haar meest complete albums.

Ik denk dat ze alleen door grenzen te verleggen...

en de diepste productiedalen te verkennen...

zoiets als 'The Hounds of Love' kon maken.

Je hebt deze plaat op jouw voorwaarden gemaakt, is het niet?

Ja, ik wilde er zeker van zijn dat we een eigen studio hadden.

Dat was eigenlijk de eerste stap.

Bij de vorige plaat was ik veel tijd kwijt om van studio naar studio te verhuizen.

En nu hebben we onze eigen plek.

En dat is prachtig en het maakt zo'n verschil.

Toen we de studio voor 'Hounds Of Love' installeerden...

loste dat haar laatste belemmeringen op.

Die er voor haar gevoel waren.

En dat bevrijdde haar in veel opzichten.

En nu een uitbarsting die geen dag te laat komt van een dame...

van wie we al twee jaar geen nieuwe plaat hebben gehoord.

Het is goed dat ze er weer is.

Ik zette mijn auto langs de kant van de weg...

toen ik 'm op de radio hoorde in de VS.

En ze werd in de VS niet veel gedraaid op de radio.

Tot dat nummer.

Dat werd heel veel gedraaid.

'Running Up That Hill' is de grootste hit van Bush in de VS

Ik moest mijn auto stoppen en ernaar luisteren.

Want zoiets had ik nog nooit gehoord.

Het was vooral de choreografie.

Het feit dat daar een Kate Bush stond die elk aspect van de dans onder de knie had.

Die niet eens zong of playbackte, maar alleen danste.

Bovendien was het een stijl van dansen...

die in die tijd helemaal niet populair was.

Het was niet de stijl van artiesten als...

Michael Jackson of Janet Jackson of Madonna.

Dit was iemand die danste...

op een manier die meer in de buurt kwam van moderne dans.

Dit is een van mijn favoriete songs allertijden.

Muziek moet emotie oproepen.

Het geeft je een bepaald gevoel.

En het gevoel dat het oproept...

is iedere keer weer anders.

Elke keer dat je ernaar luistert, raakt het een snaar.

Ik werd er opmerkzaam op gemaakt door mijn oom Russell.

Hij was een beetje het buitenbeentje van de familie.

Hij deed aan skateboarden en dat soort dingen.

Ik zat in de 6e klas en luisterde ernaar als ik naar school fietste.

Het greep me steeds meer en het is een van mijn grootste muzikale invloeden.

Als je haar werk bekijkt, van 'The Kick Inside'...

en hoe het zich ontwikkelt via iets als 'Never For Ever'...

tot het hoogtepunt, wat 'Hounds Of Love' voor mij is...

is dat een prachtige evolutie.

En de songs worden ook steeds geraffineerder.

Alhoewel dat eigenlijk vanaf het begin al zo was.

Ze ontwikkelen zich richting een soort kalme verfijning.

En ze heeft altijd iets raadselachtigs gehad.

Hier in de studio met de titeltrack van haar goedverkochte LP...

op nummer 18, Kate Bush met 'The Hounds Of Love'.

'Het zit in de bomen. Het komt eraan.'

'Hounds Of Love' is de derde single van het album, uitgebracht in februari 1986

Ze begint het nummer met dat citaat uit 'Night Of The Demon'.

En dat is een beetje eng.

Het gaat over onderdrukte seksualiteit, zo sensueel en seksueel.

En ook erg eerlijk: 'Ik ben een lafaard en ik ben bang'...

Om te zeggen: 'Ik ben een lafaard', is eigenlijk best dapper.

Het is of ze geketend is.

Dat ademt dat hele nummer en je trekt het terug...

maar je weet dat het zal weten te ontsnappen en ervandoor gaat.

Ik ben ervan overtuigd dat hoe goed die plaat ook klinkt...

dat als iemand anders het zou zingen...

als iemand anders zou proberen het als een uitslaande brand te laten klinken...

en het tot leven te laten komen, het niemand anders zou lukken.

Ongelooflijk zoals ze die ijskoude sfeer weet op te roepen.

Het is net vuur.

Ze spuwt de woorden haast uit.

Alles is nu dubbel. Er zijn twee cellisten.

De 'Fairlight' synthesizer...

Daarmee heeft ze het nummer geschreven.

We hadden een patroon op de 'Fairlight' geprogrammeerd.

En dat op band gezet, zodat er een basis was.

Ze heeft de 'Orchestra 5 sound' gebruikt om het nummer te schrijven.

Dat hoor je het hele nummer door.

Dat typische synthesizergeluid dat de basis vormt.

Alle cello's dansen daar overheen.

Vrijwel geen achtergrondzang.

Dat is volgens mij de kracht van het nummer.

Het feit dat bijna niets de leadzang in de weg zit.

Als ik dat nummer terughoor in mijn hoofd...

Weet je wat ik echt wil? Weet je wat ik echt wil?

Jouw liefde...

Ik vind het lastig het beeld los te zien van de muziek.

Die muziek is namelijk briljant...

en uiteraard associeer ik deze foto met een paar van mijn favoriete nummers.

De tweede helft van 'The Hounds of Love'...

daarin schuilt voor mij de ware magie.

De eerste helft is eigenlijk een verzameling singles.

Maar de tweede helft bestaat uit een ongelooflijke serie songs.

'Dream Of Sheep', dat is zo mooi.

'Ik zoek een aangenaam praatprogramma op, waarin het nergens over gaat...'

'Ik moet niet te veel piekeren...'

'Ik hoef niet sterk te zijn, laat me slapen en dromen van schapen.'

Ik hou van die tekst.

De songs worden steeds vreemder, zoals 'Waking the Witch'...

Allemaal vreemde, ongemakkelijke muzikale momenten.

'The Ninth Wave' raakte me het meest toen ik klein was.

Want ik werd er doodsbang door.

Het gaat over heksen en vastzitten onder het ijs.

En ronddrijven in een zee van het niets.

Al die droombeelden, thema's uit het onderbewuste...

en die typisch Engelse manier om oude verhalen te vertellen.

In dat muziekstuk heeft ze het moment tussen ontwaken en slapen gevangen.

Ik heb uren geluisterd naar dat 30 minuten durende muziekstuk.

Het is ongelooflijk.

Ik adviseer iedereen die het nog nooit heeft gehoord...

ernaar te gaan luisteren, want het is een van de fantastische stukken muziek.

Creativiteit ontstaat door de vrijheid om te falen.

En de vrijheid om te falen, ontstaat door te experimenteren.

Daardoor krijgt het iets eigens.

En haar moed, wat de positieve interpretatie is...

of godvergeten eigenwijsheid, wat de negatieve is...

is wat haar een echt belangrijk artiest maakt.

Kate's duet met Peter Gabriel 'Don't Give Up', wordt uitgebracht in oktober 1986

Het is buitengewoon wat die song heeft losgemaakt.

Veel mensen die in moeilijkheden zaten...

herkenden zich in dat nummer. En dat komt voornamelijk...

door de geruststellende en liefdevolle stem van Kate.

Waardoor ze denken dat het misschien toch nog allemaal goedkomt.

Die plaat die ze maakte met Peter Gabriel, redde mijn leven.

Die hielp me van de drank af te blijven.

Dus ze heeft een grote rol gespeeld in mijn ondergang en wederopstanding.

Die plaat heeft me zo geholpen.

Dat heb ik haar nooit verteld, maar zo is 't.

Een van de dingen die ik zo goed vind aan Kate Bush...

is dat ze dingen durft te doen die je nooit zou verwachten op een rockalbum.

Maar ze doet 't en het werkt.

'The Sensual World' is de eerste single van het gelijknamige album uit 1989

James Joyce's Ulysses.

Een van de mooiste passages...

uit de Engelse of Engels-Ierse literatuur...

is Molly Bloom's schitterende monoloog...

eindigend in een serie ja's.

Ja, zei hij, ik was een bloem uit de bergen, ja...

We zijn allen bloemen, een vrouwenlichaam, ja.

# Mm, yes

Het gaat over het omarmen van de wereld der zintuigen.

Van jezelf houden, van seks, van de liefde.

De toekomst omarmen, elke mogelijkheid omarmen.

Voor mij gaat dit helemaal terug tot 'Wuthering Heights'.

Dit is iemand die niet wordt afgeschrikt door boeken.

Die niet bang is om te lezen.

Die niet bang is voor schrijvers.

En die niet terugdeinst voor het vertalen...

voor de rol van intermediair.

Die een deur vormt tussen de wereld der boeken en die van de rock.

Ik weet nog dat ik naar de CD-winkel ging om 'Sensual World' te kopen.

Ik was 16.

Op de voorkant heeft ze een bloeiende roos voor haar mond.

Ze heeft wijdopen ogen.

En toen ik 'm in die krakkemikkige autostereo speelde op weg naar huis...

was mijn leven voor altijd veranderd.

Ik ben Kate erg dankbaar voor een toetssteen als 'This Woman's Work'.

Zo'n song is een eerbetoon aan alles...

wat het zo prachtig maakt om vrouw te zijn...

en om zorgzaam, intuïtief, emotioneel...

zachtaardig, sensueel en erg intiem te zijn.

Mensen leggen hun ziel niet zo vaak bloot op zo'n manier.

En het heeft mij als artiest geholpen...

om niet bang te zijn alles te laten zien. Zoveel als mijn kwetsbaarheid als vrouw...

toestaat en daarin kracht te tonen.

Haar stem zegt alles.

Ieder facet van de menselijke beleving is er.

Onder de oppervlakte.

En haar werk als schrijver is om dat voortdurend te tonen.

En niet alleen de specifieke beleving van haar als vrouw...

maar haar beleving als mens.

Een prooi voor allerlei krachten en sensaties.

Na een paar jaar in de luwte, verschijnt Kate in 'Aspel & Company' om 'The Red Shoes" te promoten

Hoe zit 't met je teksten? Die zijn erg gepassioneerd en uitdagend.

Waar haal je de inspiratie vandaan?

Het is allemaal fantasie.

Maar de grootste inspiratiebron zijn mensen.

Mensen zijn gewoon zo inspirerend en fascinerend.

En prachtig en ik denk dat elk idee dat iemand ooit heeft gehad...

op een of andere wijze afkomstig is van iemand anders.

'The Red Shoes' is, zonder in details te treden...

een erg persoonlijk album.

In haar persoonlijk leven was toen van alles aan de hand.

En dat hoor je terug in de muziek.

Maar in de basis gaat dat album over het stuklopen van relaties.

'Ik kom mijn spullen ophalen als jij er niet bent.'

Dat soort dingen.

Alles wat ik bezit, heb ik samen met jou gekocht...

Het is zo'n wanhopig nummer.

En ze slaagt erin dat wanhopige gevoel over te brengen.

De wanhoop van iemand missen.

Of van een scheiding en je weet dat het nooit meer goed komt.

Ik weet niet hoe ik dit moet zeggen.

Maar jij hebt heel lang een professionele en persoonlijke relatie gehad met Kate.

En 'The Red Shoes' was een uiting van bepaalde dingen...

die mogelijk hebben plaatsgevonden tussen jullie twee.

En toch werken jullie nog samen. - Zo is het precies.

De werkverhouding was nooit een probleem.

We werkten altijd redelijk samen.

Er was altijd discussie, dat zal wel nooit veranderen.

We waren het vaak niet met elkaar eens.

Maar zo was het gewoon.

Ik voel me in belangrijke mate emotioneel betrokken.

Veel meer dan de meesten zich kunnen indenken.

Niet alleen hadden we een persoonlijke relatie toen we samenwerkten...

Ik hou echt van haar muziek, werkelijk.

Zo zeer dat ik met vrijwel niemand anders heb gewerkt.

Want niemand komt in de buurt.

Kate trekt zich terug uit de openbaarheid na haar moeders dood en de scheiding van Del Palmer

Ik vond het heel erg dat iemand die muziek maakte die ik zo goed begreep...

er plotseling niet meer was.

Door omstandigheden, persoonlijke keuzen of wat ook.

Maar ik het altijd gevonden dat het de schuld was van de recensenten.

Ze vertrok uit Londen met gitarist Danny McIntosh. Hun zoon Albert werd in 1998 geboren.

Uit het feit dat ze er tussenuit ging om haar kind groot te brengen...

en te zorgen dat Bertie een mooi leven kreeg...

blijkt wat een liefdevol persoon ze is.

Ze was alleen maar geïnteresseerd in het opvoeden van haar kind en gelukkig zijn.

Ik vind het helemaal niet raar dat Kate Bush...

zich min of meer terugtrok om een kind op te voeden.

Als dat inderdaad de reden was.

Misschien trok ze zich terug omdat ze...

genoeg had dat iedereen van alles over haar leven wilde weten.

Dat kan ik wel begrijpen.

Om me over te geven aan dat creatieve proces...

moet ik een rustige werkplek hebben.

En als ik het leven zou leiden...

als iemand in de industrie, als popster of wat dan ook...

zou dat te veel afleiden.

Het heeft ook te maken met hoe anderen je zien.

En voor mij is belangrijk dat ik een mens ben, met een ziel.

En hopelijk met enig besef van wie ik ben

Niet hoe alle anderen denken dat je bent.

Kate's dubbelalbum 'Aerial' komt uit in november 2005, 12 jaar na 'The Red Shoes'

De single 'King Of The Mountain' is Kate's eerste toptienhit in bijna 20 jaar

John Harris, er wordt met smart op gewacht.

Iemand schreef zelfs een roman: 'Waiting For Kate Bush'...

over het lange wachten. Is dat het wachten waard geweest?

Ik denk dat er minder met smart wordt gewacht in 'de echte wereld'...

dan in bepaalde kringen van de media.

Ik denk dat de plaat voor ergernis zal zorgen.

Want er hangt nog iets van: 'we zijn haar niet waardig' rond Kate Bush.

Maar erg excentriek...

Dat is het nu juist, het is niet excentriek.

Je hoort dat dit iemand is die 12 jaar niks met de muziekbusiness heeft gehad.

En het klinkt als wat je in 1989 in winkelcentra hoorde.

Het heeft iets van 'Tears For Fears'.

Ik vind het goed dat ze zich niet bewust excentriek gedraagt.

Ik geloof dat ze deze plaat voor zichzelf heeft gemaakt. Dit vindt ze zelf mooi.

Mijn favoriet van 'Aerial' is het nummer 'Prelude'.

Dat geluid van die koekoek...

en die kinderstem...

En ze slaagt erin die alledaagse elementen te combineren...

en er iets magisch van te maken.

Ze heeft altijd al gebruikgemaakt van de taal der natuur.

Ze kan je woorden laten horen in het gezang van vogels.

Je hoort ze echt iets zeggen.

Kate Bush maakt een plaat en vervolgens hoor je niets meer van 'r.

En je draait haar oude muziek.

En daar luister je naar. En op een dag brengt ze tot je verrassing...

iets nieuws uit. Waar ze in alle rust aan heeft gewerkt.

Net zo lang als ze nodig achtte.

Dat vind ik prachtig. Die bereidheid je mond te houden...

tot het tijd is om iets te zeggen.

Dat is iets dat ze keer op keer doet.

'Wild Man' van haar 10e album '50 Words For Snow', dat uitkomt in november 2011

Mijn favoriete track op '50 Words For Snow'...

is waarop haar zoontje zingt: 'I am sky'.

Met die prachtige pure jongenskoorstem.

Het was zo mooi om de nieuwe generatie te horen.

En ze samen muziek te horen maken.

Ik werd gebeld door mijn agent die me vroeg...

'Zou je een nummer willen opnemen met Kate Bush?'

Daarop is maar één antwoord mogelijk.

'Als ik maar niet hoef te zingen.'

'Ze weet dat ik niet kan zingen.'

Maar het ging om het uitspreken van woorden voor sneeuw.

O, nee, het zal toch niet, hèt?

Ik kan nog steeds niet geloven dat er staat: 'Kate Bush/Stephen Fry'.

Het is prachtig sfeervol, vind je niet? Het heeft gewoon iets.

Stuifsneeuw

Problemen

Sneeuwblindheid

Die woorden en beschrijvingen zijn van haar. Sommige bestaan gewoon.

Zoals sneeuwblindheid. En sommige zijn meer poëtisch.

Bijna als wat in de Angelsaksische poëzie bekendstaat als 'kenning'.

Waarin je gewoon dingen combineert.

Ze is erg poëtische ingesteld.

Capuchon

Dat maakt het af. Die stem die erinkomt.

De intentie is een verhaal te vertellen.

Om een wereld van geluid te creëren. En schilderij van geluid om in te lopen.

Zonder we haar hoeven te zien.

Dat overstijgt ze.

Daar kiest ze voor en daar spreekt veel kracht uit.

Je krijgt nooit het gevoel dat ze muziek maakt om iemand te behagen.

Ik denk dat je altijd haar beste poging krijgt van haar ware zelf...

als je een Kate Bush plaat hoort.

Het woord waaraan ik denk, is 'nationaal erfgoed'.

Maar dat klinkt alsof ze al dood is, hè?

Ze is een legende geworden, niet alleen door haar afwezigheid...

maar omdat ze belangrijk is voor muzikanten.

En evenzeer voor het Britse publiek.

Ze is een van die mensen die dat muze-achtige heeft.

Ze gaat op een bijzondere manier om met de energie en realiteit van muziek.

Ze neemt je mee op reis.

Andere artiesten zitten vaak vast aan één bepaald genre.

Je weet wat je aan ze hebt.

Dat is met haar niet zo. Je moet jezelf volledig...

onderdompelen in...

Ik wilde zeggen 'the Bush' (=schaamhaar), maar dat kan ik beter niet doen.

Nederlandse ondertitels: Rustroest.