Original subtitles

‫[همیشه رها]

‫ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

‫مترجم: «تارخ علی‌خانی» ‫ تلگرام: aManOfWar@

‫بله؟

‫طبقه دوم، واحد هفت.

‫- سلام. ‫- سلام.

‫- واسه توئه. امیدوارم خوشت بیاد. ‫- خیلی ممنون!

‫بفرمایید!

‫همین اطراف توی فروشگاه سودولویی خریدم.

‫این اطراف کلی گل‌فروشی پیدا می‌شه.

‫درسته.

‫من اهل برانکوونو ام...

‫شاید باید دسته‌گل بزرگ‌تری می‌خریدم...

‫یه دونه معمولی با زنبق و فریزیا گرفتم...

‫- لطفا بفرمایید داخل. ‫- خیلی ممنون!

‫نمی‌دونم پرسشنامه کرونام رو ‫دریافت کردی یا نه.

‫توی یاهو با ایمیل واست فرستادم...

‫از جیمیل استفاده می‌کنم و...

‫- دریافتش کردی؟ ‫- آره.

‫گفتم شاید دریافت نکردی...

‫مطمئن نبودم، واسه همین محض احتیاط...

‫یه دونه هم چاپ کردم.

‫قبل‌تر چاپش کردم و گذاشتم توی کیفم...

‫حالا که بهش فکر می‌کنم ممکنه ‫ یه مشکل دیگه هم باشه...

‫یکی از همکارهام بعدا میاد...

‫نمی‌دونم کی چون یادم رفته...

‫کارتم رو توی دفتر جا گذاشتم ‫ و نمی‌خوام امروز برگردم اونجا.

‫- گفتم که شاید... ‫- من اونجا می‌شینم...

‫- ببخشید! ‫- شما اینجا بشین، روی صندلی راحتی.

‫خب اصل که نیست. تقلبیه.

‫با شوهرم سه سال پیش خریدیمش.

‫راستش گمونم چهار سال پیش، ‫از نسبار خریدیم.

‫تضمین می‌کنم که با اصلش فرق نداره.

‫خب...

‫فقط خواستم مشتریم تا حد ممکن راحت باشه...

‫واسه همین بی‌خیال پی‌اف شدم. ‫این‌طور صداش می‌کنم.

‫خیلی بزرگه...

‫هر چی باشه آدم نمی‌دونه در آینده...

‫مشتری‌های احتمالی کی هستن که...

‫چه حیف!

‫بخاطر همین محصولات تراریخته‌ست.

‫بذار یه چیز خصوصی بهت بگم.

‫همین هفته شش مشتری چاق داشتم.

‫خانم بودن.

‫شیش تا از چهل و دو نفر.

‫که صرفا آمار دستت بیاد.

‫و نگران بودم که فقط ‫نشست‌های آنلاین داشته باشید.

‫فقط آنلاین برگزار می‌کنم ولی...

‫اینجا فقط با مشتری‌های پیشنهادیم ‫ دیدار می‌کنم.

‫مثلا شما.

‫چزی شما رو پیشنهاد داد درسته؟

‫- چزارا پستلنیکو. ‫- بله، چزارا پستلنیکو.

‫راستش میهای بود، شوهر خانم پستلنیکو.

‫شوهرم با شوهرش در روماتسا کار می‌کنه.

‫روماتسا...

‫خب واسه اولین جلسه‌مون مایلم که...

‫یه پرسشنامه کوتاه رو پر کنیم.

‫- خب؟ ‫- باشه.

‫اول می‌شه نظرتون رو در مورد ماسک بپرسم؟

‫من انحراف تیغه بینی دارم و ‫نفس کشیدن برام سخته.

‫ماسک باعث می‌شه سخت‌تر نفس بکشم ‫ ولی قوانین رو متوجه هستم...

‫خواهشا از من دلخور نشید. ‫من مشکلی ندارم که درش بیارید.

‫- می‌شه بدون ماسک ادامه بدیم؟ ‫- اگه راحت‌ترید بله.

‫- مشکلی ندارید؟ ‫- نه، اصلا.

‫- پس درش بیاریم؟ ‫-بله.

‫نمی‌تونم با ماسک عینک بزنم. ‫بخار می‌زنه.

‫- خیلی بهتر شد نه؟ ‫- آره.

‫بسیارخب.

‫- ممنون. ‫- بفرمایید.

‫بذارید واستون یه خودکار بیک بیارم.

‫بهترین خودکار دنیاست.

‫- اگه خواستید خودکار ژلی هم دارم. ‫- نه، همین خوبه.

‫هر طور مایلید ولی...

‫معتقدم که... بیک بهترین خودکاره.

‫خودکار ژلی فقط سبز دارم.

‫چیزی نیست. همین بیک خوبه.

‫مطمئنی؟

‫خیلی‌خب.

‫واسه من فرقی نداره. ‫ خودت هر خودکاری دوست داری بردار.

‫درواقع می‌خوام که بهم بگی که...

‫ای بابا!

‫بهتون خودکار بیک و ژلی رو با هم می‌دم.

‫و اینجا پیش خودتون باشه که...

‫اگه مایل بودید عوضش کنید ‫ انتخابش با خودتون باشه.

‫ولی محض احتیاط پیشتون باشه.

‫بسیارخب.

‫- شروع کنیم؟ ‫- حتما.

‫اینجا یه سری سوال داریم.

‫باید به اون‌ها بر اساس چنین ‫دامنه‌ای پاسخ بدید...

‫پنج یعنی دائما.

‫چهار یعنی معمولا.

‫سه یعنی متوسط.

‫البته...

‫منطقی‌ هم هست چون که سه ‫دقیقا وسط یک و پنجه.

‫دو یعنی کمی...

‫و یک هم یعنی اصلا.

‫بریم با هم بخونیم.

‫یه سری افکاری داریم...

‫که به ذهن مردم خطور می‌کنه.

‫مایلم فکر کنی...

‫یه ذره از مسیر منحرف بشیم...

‫می‌خوام بدونی که از وقتی که ‫ وارد اینجا شدی...

‫رابطه ما بر اساس اعتماد و احترام ‫ متقابل شکل گرفته.

‫واسه همین می‌خوام هم رو با ‫ اسم کوچیک خطاب کنیم.

‫بیا با هم خودمونی‌تر حرف بزنیم. ‫موافقی؟

‫حتما. عالیه.

‫چون شما من رو یاد دوست خواهرم می‌اندازید.

‫- خوشحالم که این‌طوره. ‫- اهل اوراویتساست. اسمش لوسیه.

‫- کجا؟ ‫- اوراویتسا.

‫اوراویتسا.

‫لوسی.

‫درسته.

‫- شروع کنیم؟ ‫- حتما.

‫«احساس می‌کنم با کل دنیا مخالفم.»

‫چقدر باهاش موافقی؟

‫با مقیاسی که در موردش ‫ حرف زدیم کجا قرارش می‌دی؟

‫یک دو سه چهار پنچ؟

‫سوال رو کاملا متوجه نشدم...

‫احساس نمی‌کنم با کل دنیا مخالفم.

‫و اصلا نمی‌دونم منظور از «دنیا» چیه...

‫چون من خیلی سیر و سفر نرفتم.

‫چه تنها، چه همراه شوهر و خانواده‌ام.

‫همیشه تعطیلاتمون می‌ریم ‫ دریای سیاه کنار مامایا.

‫هر از گاهی هم می‌ریم آبگرم هرکولانه، ‫گوورا، اولانشت.

‫ولی اگه ازم بپرسی از چه آدم‌هایی متنفرم...

‫می‌تونم در کمال اطمینان بهت بگم...

‫هلندی‌ها، دانمارکی‌ها، سوئدی‌ها.

‫همه پوست‌روشن‌های بلوند و چشم آبی.

‫چرا؟ چون از وقتی از سال 2005 رفتم سرکار...

‫همیشه رئیس‌هام پوست روشن بودن که...

‫چشم‌های آبی و سبز و قهوه‌ای داشتن.

‫- به این معنی نیست که اسکاندیناوی باشن. ‫- چرا هست!

‫یا هلندین یا دانمارکی و یا سوئدی.

‫یانسن، نلسون، لیندروت...

‫دیک، فلمینگ، اینگمار.

‫آهان، چینی‌ هم بود. کریستن هو.

‫یه خانم چینی...

‫مادرش چینی بود ولی پدرش هلندی بود.

‫پس اگه بخوایم رتبه‌‌ای بدیم چی می‌دیم؟

‫صبر کن، هنوز تموم نشده.

‫راستش اصلا حس نکردم ‫ که با کل دنیا مخالفم.

‫ترجیح می‌دم که بگم دنیا با من مخالفه.

‫شاید همه نه... همون‌طور که گفتم...

‫فقط توی رومانی گشتم.

‫همه مردم رومانی... خیلی‌خب، همه‌شون نه، ‫یه سری دوست همجنس‌گرا دارم...

‫ولی یه سری افراد سعی کردن ‫ دائما بهم آسیب بزنن.

‫واسه همین بهش پنج می‌دم. ‫ولی نمی‌خوام زیاده‌روی کنم.

‫وظیفه و مسئولیت این با خودته که...

‫این افکار رو هر طور که دوست داری ‫ ارزیابی کنی.

‫من نمی‌تونم روت تاثیری بذارم...

‫ولی به عنوان یه متخصص...

‫باید به نفس خودم جواب بدم.

‫پس همون پنج بمونه.

‫- پنج. ‫- بعدی.

‫«من کاملا بدردنخور هستم.»

‫حالا شد!

‫هرگز فکر نکردم که بدرد کاری نخوردم.

‫همیشه معتقد بودم بهترینم.

‫توی هر کاری!

‫صرفا باید تمرکزم رو بذارم روی کاری...

‫و بعد موفق می‌شم. ساده‌ست. ‫من نادیام، من...

‫اسکا، هالپ...

‫بیانکا دراگوشانو!

‫درسته، گاهی اوقات حس می‌کنم ‫ بدرد کاری نمی‌خورم...

‫صرفا یه ایده‌ست که به ذهنم میاد ولی...

‫خیلی سریع ازش فرار می‌کنم.

‫به تفکر شماره دو نمره‌ی دو رو می‌دم.

‫دو...

‫یوآنا و...؟

‫ماکری یوآنا الیزابتا.

‫- ادامه بدیم؟ ‫- حتما.

‫- «چرا اصلا موفق نمی‌شم؟» ‫- این سوال پاسخش یکه!

‫- یک؟ ‫- قطعا یکه!

‫مگه نگفتم همیشه موفقم؟

‫صرفا واسه خودم هدفی تعیین نمی‌کنم، ‫چون اگه بکنم، من نادیام!

‫سالتیمبوکای رومانی.

‫عالی درست کردم!

‫اصلا نمی‌دونم چی بود. ‫ایتالیایی هم بلد نیستم.

‫طرز تهیه‌اش رو پیدا کردم و گفتم امتحان کنم!

‫اولین بار موفق شدم!

‫مریم‌گلی پیدا نکردم ولی رزماری ‫ استفاده کردم.

‫عالی بود!

‫درسته که یه سری کارها وقت و تلاش می‌خوان.

‫همیشه دوست داشتم شنای موزون کار کنم.

‫هیچ‌وقت از ژیمناستیک خوشم نیومد. ‫خیلی مسخره و ساده بود.

‫نمی‌تونستم صد و هشتاد باز کنم، ‫ولی گفتم یه امتحانی بکنم.

‫ولی بعد یه ماه امتحان کردن موفق شدم.

‫آره...

‫خانوادم نمی‌تونستن توی دینامو ‫هزینه‌ی کلاس شنا رو بدن.

‫ولی خودم تمرین کردم.

‫بدون آب، روی بالکنم.

‫یه تشک داشتم...

‫و همه تمرین‌های شنای موزون رو انجام دادم.

‫متوجه‌ای؟

‫اگه والدینم پولش رو داشتن...

‫که کلاس شنا برم، ‫قهرمان می‌شدم!

‫می‌فهمم.

‫پس جواب یکه.

‫بعدی. «چرا هرگز موفق نمی‌شم؟»

‫گفتم یک. ادامه بدیم؟

‫ببخشید.

‫درسته.

‫«کسی من رو درک نمی‌کنه.»

‫درسته.

‫مخصوصا دورو! ‫شوهر دوم مادرم.

‫اون مخالف بود که برم هنرستان.

‫می‌دونی به چی فکر می‌کردم؟

‫که اون مخالف بود بری کلاس شنای موزون.

‫همین‌طوره.

‫مخالف شنا بود، مخالف هنرستان بود...

‫مخالف مهاجرتم به کانادا بود، ‫مخالف همه‌چیز بود.

‫وقتی تصمیمی می‌گرفتم...

‫همیشه یه نفر بود که جلوم رو بگیره.

‫بخاطر این نبود که بهم آسیب بزنن، ‫به نظرم این‌طوری نبود...

‫ولی کسی به حرفم گوش نمی‌کنه، ‫کسی درکم نمی‌کنه.

‫پس چند می‌دی؟

‫پنج می‌دم.

‫پنج.

‫پنج چون که، نمی‌دونم...

‫گاهی‌اوقات حس می‌کنم به یه زبان دیگه ‫حرف می‌زنم.

‫اسپرانتو. انگار به زبان اسپرانتو ‫ حرف می‌زنم.

‫متوجه می‌شی چی می‌گم؟ ‫غیرمنسجم حرف می‌زنم؟

‫- نه، کاملا متوجه می‌شم. ‫- خداروشکر!

‫واسه همه پیش میاد که حرفشون رو متوجه نشن.

‫خوشحالم که می‌شنوم.

‫کجا به دنیا اومدی؟

‫اونشتی، شهرستان باکائو.

‫بریم سراغ بعدی.

‫- حتما. ‫- «مردم رو ناامید کردم.»

‫مردم رو ناامید کردم...

‫مردم رو ناامید کردم؟

‫صبر کن...

‫مردم رو ناامید کردم یا اون‌ها ‫ من رو ناامید کردن؟

‫جالبه! چون واسه همین اینجام...

‫چون مردم من رو ناامید می‌کنن.

‫دائما!

‫چزی بهت نگفته؟

‫نه، چی رو بگه؟ ‫من در مورد مشتری‌هام با بقیه حرف نمی‌زنم.

‫منظورم اخلاق کاریت نیست...

‫گفتم شاید بهت گفته چون دائما ‫من رو سرزنش می‌کنه...

‫می‌گه انقدر همه‌چیز رو به دل نگیرم!

‫می‌گه میوکاردیت می‌گیری ‫یا حمله قلبی بهت دست می‌ده.

‫راست هم می‌گه! بیشتر از پنج.

‫یعنی این‌طور نیست که...

‫ صرفا حسیه که دارم. ‫یه اعتقاد نظریه...

‫ملت ناامید کردن، ناامید می‌کنن...

‫و ناامید خواهند کرد، ‫واسه همین بیشتر از پنج.

‫متوجه‌ام، ولی جمله اینه که... ‫«من مردم رو ناامید کردم.»

‫کدوم مردم؟

‫صرفا چیزی رو می‌گم که اینجا نوشته. ‫«من مردم رو ناامید کردم.»

‫و اگه بگی پنج یعنی دائما بهش فکر می‌کنی.

‫وای چه اشتباهی کردم. ‫واقعا خیلی خنگم!

‫یک! نزدیک بود گند بزنم! ‫اینجا قطعا می‌گم یک.

‫بعدی... ‫«حس می‌کنم دیگه طاقت ندارم.»

‫طاقت پرسشنامه رو؟

‫- نه، جمله بعدیه. ‫- چند تا سواله؟ دوازده تا؟

‫- وای، سی تا! ‫- دوازده تا این صفحه.

‫خیلی‌خب...

‫تصمیم گرفتم ادامه بدم چون...

‫چزی هزینه این جلسه رو داده ‫ و نمی‌خوام ناامیدش کنم.

‫ادامه می‌دیم، در این مورد شکی نیست. ‫تا آخرش می‌ریم.

‫ادامه می‌دیم.

‫نمی‌تونم بگم که طاقت ندارم. ‫چون ادامه می‌دم.

‫واسه همین می‌گم یک. اصلا.

‫منظور جلسه نیست. زندگیه.

‫معلومه ادامه می‌دم، ‫ راهم رو ادامه می‌دم دیگه مگه نه؟

‫همون‌طور که گفتم من برنده‌ام.

‫و اگه این‌طور شروعش کردم تمومش هم می‌کنم.

‫توی فکر اینم که زندگی‌نامه خودم رو بنویسم.

‫خیلی زندگی هیجان‌انگیزی داشتم.

‫داشتم به عنوانش فکر می‌کردم.

‫«زندگیم در قالب هزار کلمه.»

‫یه چنین چیزی.

‫شاید هم یه کتاب اشعار. ‫حالا می‌بینم چی می‌شه.

‫خب چه امتیازی می‌دی.

‫یک. اصلا.

‫«کاش انسان بهتری بودم.»

‫موافقم.

‫به نظرم... هر انسانی می‌تونه...

‫تبدیل به نسخه بهتری از خودش بشه.

‫انسان همیشه باید سعی داشته باشه بهتر بشه.

‫من آدم خوبی بودم، دختر خوبی بودم...

‫از بچگی، از زمان کودکستان...

‫الان بهش می‌گن مهدکودک. ‫یه کودکستان تمام‌روز بود.

‫اونجا می‌رفتم و کلی مهمونی تم پارتی داشتن.

‫یکیشون اسمش این بود که... ‫«با دندان از سلامتیت محافظت کن»...

‫و واسه سلامت دندان بود.

‫معلم بهم گفت که اجرای دوم مال منه...

‫و باید کامل یاد بگیرمش... ‫از همه طولانی‌تر بود.

‫و کارم حرف نداشت. ‫همین‌طور ادامه دادم.

‫توی مهدکودک عالی بودم. ‫توی مدرسه عالی بودم.

‫توی ابتدایی نمره کامل گرفتم.

‫توی راهنمایی یه بار از ده 9.98 گرفتم...

‫که دلیلش معلم ریاضی بود. ‫که خب...

‫توی دبیرستان هم نمره کامل گرفتم ‫و کالج هم همین‌طور.

‫خب یه وقفه کوتاهی از بی‌نقصی داشتم...

‫که دلیلش خوش‌گذرونی بود، ‫می‌دونی دیگه...

‫خب امتیاز چند می‌دی؟

‫به نظرم...

‫آره، دوست دارم بهتر بودم.

‫می‌خوام که بهتر باشم.

‫بگیم سه. متوسط.

‫یه لحظه.

‫چیکار می‌کنم؟

‫- توی خیابون می‌چرخم. ‫- این چه رفتاریه؟

‫- چرا جواب نمی‌دی؟ ‫- توی جلسه‌ام...

‫- با کی؟ ‫- با یه مریض.

‫نمی‌تونستی جواب پیام بدی؟

‫گوشیم رو نگاه نکردم. آروم باش. ‫چی می‌خوای؟

‫- کلید خونه. ‫- کدوم کلید؟

‫کلید تو، کلید خودت...

‫مال خودم رو جا گذاشتم.

‫صدات رو بیار پایین.

‫سلام! میهای هستم.

‫برادرش.

‫برادرمه. بیا!

‫- صد تا داری بهم بدی؟ ‫- چرا؟ مریض دارم...

‫می‌دی یا نه؟ اونا...

‫- باز هم داری؟ ‫- برو!

‫ببخشید.

‫اشکالی نداره.

‫آب یا چایی یا قهوه می‌خوای واست بیارم؟

‫- نه، فقط باید برم دستشویی. ‫- حتما.

‫- کجاست؟ ‫- از این سمت.

‫مستقیم.

‫مستقیم برو.

‫و بعد سمت چپ.

‫اونجا.

‫خنگی چیزی هستی؟

‫چرا سیزدهم تا نوزدهم؟

‫گفتم بعد بیست و یکم.

‫نگفتم که نمی‌تونم.

‫بیست و یکم جشن مدرسه دارم.

‫چرا باید اهمیت بده؟ ‫موضوع این نیست که...

‫ربطی به تئو نداره...

‫بهت که گفتم...

‫بعد بیست و یکم وقت دارم.

‫چه فرقی می‌کنه؟ صد یورو از دست می‌دم ولی...

‫خب هر کاری می‌خوای بکن.

‫در هر صورت نمی‌تونم تا بیست و یکم بیام.

‫بعد از جشن مدرسه.

‫مشکل من نیست، ‫از اولش هم گفتم.

‫چون که مشکل من نیست.

‫خیلی‌خب.

‫آره، حتما...

‫بدون من برو.

‫نمی‌تونم. خداحافظ.

‫ببخشید.

‫برادر خیلی جالبی داری، ‫یعنی عینکش و...

‫من رو یاد عموم توی پیاترا نئم می‌اندازه.

‫شاعره. یه کتاب نوشته.

‫- چه کتابی؟ ‫- دیربرگ.

‫واج‌آراییه.

‫- ولی مطمئن نیستم منتشر شده باشه. ‫- واج... چی؟

‫- دوباره بگو. ‫- واج... چی؟

‫واج‌آرایی.

‫دیربرگ.

‫یعنی وقتی حروف یه عبارت تکرار می‌شن.

‫- می‌خوای ادامه بدیم؟ ‫- حتما.

‫«کاش آدم بهتری بودم.»

‫گمونم این رو جواب دادیم.

‫سوال شماره‌ی هفتم.

‫- پاسخش رو ننوشتم. ‫- سه، متوسط.

‫- سه، متوسط؟ ‫- بله.

‫- ببخشید. ‫- حرفش هم نزن.

‫«من خیلی ضعیفم.»

‫نه.

‫این رو جواب دادیم. ببخشید.

‫نه، ندادیم. ‫ولی این حرف من نیست.

‫هر چی باشه بخارست زندگی می‌کنیم...

‫می‌دونی وضع خیابون‌ها چطوریه، ‫ترافیک چطوریه...

‫صف پرداخت مالیات یا هر چیز دیگه‌ای.

‫مردم سعی می‌کنن از روت رد بشن. ‫نباید ضعیف رفتار کنی.

‫شاید توی روستا بشه، ولی اینجا نه. ‫منظورم همینه.

‫خیلی رقابتیم...

‫نمی‌ذارم ازم سواستفاده بشه. ‫فرقی نمی‌کنه کجا باشم.

‫اگه موردی پیش بیاد بهش رسیدگی می‌کنم.

‫«من ضعیفم.» نه، اصلا. ‫بهش یک می‌دم.

‫«زندگیم بر طبق میلم پیش نمی‌ره.»

‫این جمله اشتباهه.

‫زندگیم دقیقا بر طبق میلم پیش می‌ره.

‫ولی نه وقتی که می‌خوام.

‫من واسه خودم هدف گذاشتم. ‫که تا چهل سالگی خونه بخرم.

‫وام گرفتیم که خونه بخریم...

‫با حقوق شوهرم قسطش رو می‌دیم.

‫واسه همین بهش گفتم که بهتر نیست ‫ بره خارج کار کنه؟

‫می‌دونم که توی کشتی‌های کروز ‫ خوب پول در میارن...

‫یا توی ساخت و ساز ساختمان، ‫شاید حتی قایق‌سازی.

‫ولی مایل نبود. ‫پس با این وضع...

‫45 سالگیمون پولش رو می‌دیم. ‫که عصبانیم می‌کنه.

‫بهش دو می‌دم.

‫«از خودم خیلی ناامید شدم.»

‫من هرگز کسی رو ناامید نکردم.

‫بچه که بودم بهم یاد دادن ‫ والدینم رو ناامید نکنم.

‫بهت گفتم.

‫اول توی مهدکودک...

‫بعد مدرسه...

‫توی دانشگاه نه، بخاطر ‫ خوش‌گذرونی‌هام، ولی...

‫بعدش شغل گیر آوردم و اوضاعم خوب بود.

‫هرگز دروغ نگفتم و کسی رو ناامید نکردم.

‫خودم؟ خودم رو ناامید نکردم؟

‫خودم. «از خودم خیلی ناامید شدم.»

‫غیرممکنه.

‫همیشه مراقب خودم بودم.

‫خوب غذا خوردم...

‫هر شب هشت ساعت خوابیدم...

‫پس متوجه منظور سوال نمی‌شم.

‫یک می‌دم.

‫«دیگه چیزی راضیم نمی‌کنه.»

‫درست نیست، چون از خیلی چیزها لذت می‌برم.

‫مثلا بستنی. عاشق پسته هستم.

‫و بستنی کاراملی نمکی.

‫از میدان امزه‌ای می‌خرم. ‫می‌دونی کجا رو می‌گم؟

‫آره.

‫سر نبشش یه جلاتو فروشی هست. خیلی خوبه!

‫- آره، خیلی خوبه. ‫- همیشه یک‌شنبه‌ها می‌رم.

‫گمونم یک بدم.

‫[رام بابا]

‫امکان نداره یه کاسه خونه تو جا مونده باشه؟

‫یادم نیست چنین چیزی اینجا باشه.

‫من هم ازش استفاده نکردم.

‫نه، جعبه پیش من نیست.

‫خیلی‌خب، باز هم می‌گردم، ‫ولی اگه پیداش کردی زنگ بزن.

‫آره هست. سرش توی گوشیشه.

‫می‌بینمت. خداحافظ.

‫به جز کاسه دیگه چیزی گم نشده؟

‫وسایل ترکیب خمیر رو هم لازم دارم.

‫- چه شکلین؟ ‫- معمولین ولی کوچیک‌تر.

‫مثل یه کُره نوک‌تیزه.

‫نمی‌دونم. همون همزن معمولی که شکل بادکنکه.

‫کوچیک‌تره و مثل یه کُره نوک‌تیزه.

‫- واسه مهم نیست که چه شکلیه. ‫- پس چرا می‌پرسی؟

‫چون نگفتی که همزنه.

‫- نگفتم دنبال چی بگردی؟ ‫- همزن.

‫- همین رو باید می‌گفتی! ‫- خب کجاست؟

‫بله؟

‫چی؟

‫کاسه‌ات اینجاست.

‫- چرا انقدر کثیفه؟ ‫- چشه؟

‫- نمی‌بینی کثیفه؟ ‫- خیلی‌خب، می‌شورمش.

‫- خودت ازش استفاده کردی. ‫- همین رو گفتم. می‌شورمش دیگه.

‫اگه چیزی ازش خونه‌ی تو جا مونده بهم بگو...

‫اینجا پیداش نکردم. ‫ازش استفاده نکردم.

‫خیلی‌خب، خداحافظ.

‫برو کنار.

‫می‌دونی چطور موفق شدن ‫ بیشتر خمیردندان بفروشن؟

‫فروششون کافی نبود...

‫پس چیکار کردن که بیشتر بفروشن؟

‫سوراخ بسته‌اش رو دیدی دیگه؟

‫خیلی کوچیکه.

‫مدیر فروش...

‫به این فکر کرد که سوراخ ‫رو یه میلی‌متر بزرگ‌تر کنن.

‫خیلی کوچیک بود و خمیردندان ‫کمی ازش خارج می‌شد.

‫بزرگ‌ترش کردن و چی شد؟ ‫فروششون بیشتر شد.

‫هوشمندانه‌ست نه؟

‫نمی‌دونم کجاست.

‫باز هم می‌گردم و فردا میارمش.

‫نه، باید امروز خمیر رو آماده کنم.

‫چرا فردا نمی‌شه؟

‫باید دو روز بمونه که خشک بشه.

‫قبلا درست کردم دیگه. یادت نیست؟

‫- خشک یعنی ورز بیاد؟ ‫- نمی‌فهمی.

‫خمیر رو می‌ریزم توی قالب. ‫می‌ذارمشون توی اجاق.

‫می‌ذارم که دو روز خشک بشه. ‫خشک بشه. ورز نه.

‫- نمی‌شه یه روز بذاری بمونه؟ ‫- معلومه نه.

‫- چرا؟ ‫- چون خوب خیس نمی‌خوره.

‫- بسه! کی لازمت می‌شه؟ ‫- تولدم رو بلد نیستی؟

‫شنبه.

‫خب عرق نیشکر گرفتی؟

‫منظورت چیه؟ هاوانا؟

‫گفتم بمبو بگیری دیگه؟

‫ببین بابا، اگه عرق مزخرف بگیری ‫ کیک مزخرف می‌شه

‫مالتا رو یادته؟

‫مالتا رو ول کن! ‫یادته میلان صبر کردیم؟

‫وقتی موکوزی رام بابا درست کردیم یادته؟

‫همونی توش بمبو داشت.

‫چون من گفتم.

‫نمی‌دونم، هاوانا رو با مامان بخور.

‫برو فروشگاه، اونجا بمبو پیدا می‌کنی.

‫ختم کلام. خب؟

‫می‌دونی تولدم کیه؟

‫وایستا، گوش کن!

‫ممنون.

‫ممنون، خداحافظ!

‫- واقعا خیلی اذیت می‌کنی. ‫- ولم کن بابا!

‫سه بار بهش گفتم و باز نگرفته.

‫نمی‌تونی بری خودت بخری؟

‫- یا نکنه خودت خنگی و نمی‌تونی؟ ‫- گمشو بابا!

‫گفت چی بخره و گفتم عرق نیشکر بخره. ‫بمبو بخره!

‫هاوانا نباشه، تف توش!

‫باید می‌اومدم اینجا وسایل ‫ آشپزخونه رو بگیرم.

‫فقط می‌خواستم یه کیک مسخره درست کنم...

‫حالا تو نمی‌تونی همزن رو پیدا کنی و اون هم ‫ رام مسخره خریده. یعنی چی آخه؟

‫پوست‌کن پرتقال چشه؟

‫- چه کوفتی هست حالا؟ ‫- همونی که پوست پرتقال رو می‌گیره.

‫ببین!

‫نمی‌دونم، زنگ بزن به مامان.

‫می‌دونی مادربزرگ، مادربزرگت ‫چطوری آشپزی می‌کرد؟

‫عکسش رو ببینم!

‫مادربزرگ مادربزرگت با دست‌هاش ‫ واسه هشت نفر آشپزی می‌کرد!

‫تا این‌که آمریکایی‌ها آشپزخانه ‫رو اتوماتیک کردن...

‫توی دهه پنجاه، بعد جنگ جهانی دوم.

‫در این مورد می‌دونی؟

‫- یعنی قبلش هم جنگی بوده؟ ‫- شوخی می‌کنی دیگه؟

‫نمی‌دونی جنگ جهانی اول کی بوده؟

‫بذار بگم! ‫سال 1914 شروع شد و 1918 تموم شد.

‫دومیش هم از 1939 تا 1945 بود.

‫من هم در مورد دهه پنجاه حرف می‌زدم.

‫و کیچن اید.

‫کمک‌دست آشپزخونه که ‫دست‌های کوچولوت استراحتی بکنن.

‫حرفم اینه که اصلا ازش استفاده نکردی.

‫به طرز متناقضی هم بدون ‫استفاده ازش گمش کردی.

‫بسه دیگه اه، روانیم کردی!

‫واسه درست کردن رام بابا لازمش دارم.

‫دستورش پیچیده‌‌ست و ‫ همه چیز لازمه که درست در بیاد!

‫با رام هاوانا و قطعات گم شده نمی‌شه. خب؟

‫چطوری رفیق؟

‫خوبم.

‫خیلی فشار روم میاره.

‫چی؟

‫همین قطعات گم شده.

‫بوی یه چیزی میاد.

‫- چی زدی؟ ‫- اینویکتوس، پاکورابان.

‫جالبه.

‫یکی واسم می‌خره. می‌خوای؟

‫ببخشید؟

‫کلیو کریستین.

‫1872، از پورکاری دیگه؟

‫خندیدم.

‫امتحان‌ها چطور پیش می‌ره؟

‫هستیم.

‫خب؟

‫طبق معمول.

‫بازش کن.

‫مامان! این مسخره‌ بازی‌ها چیه...

‫یه رنده و در پوش لازم دارم...

‫نه، انگار... چطور بگم...

‫هفت تا چیز مارپیچه...

‫سیستم رنده‌ کردن داره... ای بابا! ‫نمی‌دونم مامان!

‫یه رنده معمولی که یکم درازه ‫ و داخل دستگاه جا می‌شه.

‫عکسش رو واسش بفرست.

‫- همونیه که کریسمس استفاده می‌کردی؟ ‫- آره، آفرین!

‫شوخیت گرفته؟ آره مامان. همونه.

‫آره باشه. تموم که شد بهت زنگ می‌زنم.

‫باشه، تموم که شد زنگ می‌زنم.

‫بوس، می‌بینمت.

‫گوش کن، جایی همزن ندیدی؟

‫کو؟

‫همزن نیست...

‫یه دستگاه شش حلقه‌ای از جنس فولاد ‫ضدزنگه که دسته‌ی آلومینیمی داره.

‫کار ماشین‌لباس‌شویی تموم شد.

‫خب پس درشون بیار.

‫چی رو در بیارم؟

‫لباس‌ها رو.

‫عزیزم...

‫روماتیسم واست کلمه آشناییه؟

‫روماتولوژی عزیزم.

‫«روماتولوژی عزیزم.»

‫روی لبت شکلاته!

‫خیلی آلمانی بامزه‌ایه.

‫پیداش نمی‌کنم.

‫- پولش رو بهت می‌دم. ‫- الان از کجا پیدا کنم؟

‫- ساعت چنده؟ ‫- نمی‌دونم، ولی دیره.

‫کثافت‌‌ها باز ساعت نه شب می‌بندن.

‫الان ساعت چنده؟ ‫نمی‌دونم...

‫هشت و بیست و سه. ‫اگه الان بری شاید برسی.

‫نمی‌تونم زن شگفت‌انگیز جان. ‫ترافیک رو دیدی؟

‫تلویزیون چی داره؟ ‫چی می‌بینین؟

‫بزرگ‌ترین مخترع دنیا در رومانی به دنیا آمد.

‫پدرش یک کشیش ارتدوکس بود...

‫که توسط آمریکایی‌‌ها مصادره شد.

‫کیفم رو دزدیدن. بلیت داخلش بود.

‫- کی؟ ‫- نمی‌دونم!

‫دو نفر بودن، توی ساختمونمون...

‫خب اگه دو تا بودن تصادفی نبوده.

‫بریم پلیس!

‫ماشین سفید با پلاک بخارست بود.

‫- چه مدلی بود؟ ‫نمی‌دونم. دیگه نمی‌دونم.

‫مگه مکانیک ماشین نیست؟

‫یه لحظه صبر کن! ‫ممکن نیست تصادفی باشه.

‫دو نفر دیگه هم یکی رو تعقیب کردن که ‫تازه برنده بخت‌آزمایی شده بود.

‫ماشین سفید داشتن. مراقب باش! ‫ماشین سفید از بخارست!

‫- سرویس مخفی وارد عمل شده. ‫- سرویس چی؟

‫اس‌آی‌ای، اس‌آرای، دی‌آی‌آی‌سی‌او‌تی.

‫اوآنا، تلفن!

‫به نظرت الان حواسشون بهمون هست؟

‫- اوآنا تلفن! ‫- مامانه، جواب بده.

‫کی یوهانیس رو گذاشت سرکار؟ ‫کی انقلاب رو رهبری کرد؟

‫بیا بریم پلیس!

‫- بوبوئه. ‫- جواب بده.

‫چه خبر رئیس؟ ‫دیره، سرم شلوغه.

‫یعنی چی که کیه؟ ‫میهایم.

‫چی شده؟

‫ای وای.

‫چطوری بوبو؟

‫نمی‌دونم، دو نفر بودن... ‫بنویسم دو نفر بودن؟

‫منظورت چیه؟

‫چه شکلی بودن؟ لباسشون یا هر چیز خاصی.

‫چرا؟

‫صبر کن! آروم باش!

‫ماشینشون مال بخارست بود.

‫بارداریش چی؟

‫بوبو، آروم باش لطفا!

‫- کی رخ داده؟ ‫- چهار روز پیش.

‫بذار زنگ بزنم ببینم کی رو پیدا می‌کنم و...

‫به محض این‌که جوابی بیاد خبر می‌دم.

‫آروم باش لطفا!

‫حداقل اونجاست و بهش رسیدگی می‌شه.

‫می‌خواستی عاقبتش مثل ماریانا بشه؟

‫توی خونه نمی‌تونستی بهش کمکی بکنی.

‫آروم باش بوبو!

‫کاملا طبیعیه که نگران باشی.

‫خیلی‌خب.

‫زنگ می‌زنم که ببینم... الو؟

‫وقتی خبری بشه بهت زنگ می‌زنم.

‫بله؟

‫باشه.

‫خداحافظ!

‫چی شد؟

‫سابینا بیمارستانه. حالش بده.

‫- چرا؟ کدوم بیمارستان؟ ‫- مرکز زایمان بوکور.

‫مرکز زایمان بوکور؟

‫خفه شو! انقدر نرو روی مخم ‫ و گوش که چی می‌گم!

‫من که به صحبتتون گوش نمی‌کنم.

‫- چه خبره؟ ‫- سلام دوینا. می‌شه یه دقیقه حرف بزنیم؟

‫دوستم رو دو ساعت پیش توی ‫ مرکز بوکو پذیرش کردن.

‫سابینا اوگردین.

‫اوگردین.

‫خیلی‌خب ممنون. ‫چیزی فهمیدی بهم خبر بده.

‫عالیه، ممنون!

‫خداحافظ.

‫وایستا، از بخش زایمان بود یا...

‫به اون دختره از بیمارستان ارتش زنگ بزن. ‫آلینا بود...؟

‫نه، شاید کسی رو بشناسه.

‫اسمش دویناست. الان بهش زنگ زدم.

‫کسی از داخل چی؟ ‫بوبو کسی رو نمی‌شناسه؟

‫نه، بوبو قرنطینه‌ست، ‫کسی رو نمی‌شناسه.

‫اگه کمکی خواستید من هستم.

‫خب لازمت دارم.

‫لازمت داره. ‫برو لوکا رو از خونه مادرت بیار.

‫چی؟ الان که مشغول این امتحان مسخره‌ام؟

‫عصربخیر!

‫اسمم اوآنا فایفره.

‫خواستم در مورد بیماری که ‫ امروز پذیرش شده بپرسم.

‫سابینا اوگردین.

‫نه، دوستش هستم.

‫بله، می‌دونم...

‫ولی دوست خانوادگیشون هستم و همچنین پزشکم...

‫و شوهرشون ازم خواست که بررسی کنم...

‫چون در حال حاضر نمی‌تونن صحبت کنن.

‫بله متوجه هستم. جای نگرانی نیست.

‫خب ممنون، شب خوبی داشته باشید.

‫چرا نگفتی فامیلی؟

‫چون احمقم.

‫بیمارستان کروناست؟

‫به بوبو زنگ می‌زنم. ‫چی؟ آره.

‫چطوری؟

‫هنوز خبری نشده.

‫به بخش زایمان زنگ زدی؟

‫نه... وایستا. بذار توضیح بدم.

‫می‌تونی بهشون زنگ بزنی که بپرسی، ‫ولی باید فامیل باشی.

‫گوش کن بوبو.

‫شماره رو می‌دم و بگو که شوهرشی...

‫و در موردش بهت خبر می‌دن.

‫الان توی واتساپ واست می‌فرستم.

‫بهم زنگ بزن. گوش کن!

‫بعدش بهم زنگ بزن. باشه؟ بیا!

‫خداحافظ.

‫مگه دو تا پسر ندارن؟

‫نگو که دختر می‌خوان.

‫خنگی چیزی هستی؟

‫حالش بد شده و داری نمک می‌ریزی؟

‫می‌خوای گریه کنم؟

‫مگه طبیعی نیست که حین بارداری حالت بد بشه؟

‫نه، مطمئن نیستن که بخاطر بارداری باشه.

‫- ولی جدیه؟ ‫- درد شکمی شدید داره.

‫شاید جدی نباشه. ‫ولی آزمایش کروناش مثبت شده.

‫کرونا داره؟

‫آره، توی قرنطینه بودن. ‫مگه گوش نکردی؟

‫چند وقته بارداره؟

‫هشت و نیم ماه. ‫صبر کن شماره‌ رو واسش بفرستم.

‫یعنی توی آمبولانس ازش آزمایش گرفتن؟

‫قبلش توی قرنطینه بودن.

‫ولی بردنش توی آمبولانس دیگه؟

‫- پس همه کرونا دارن؟ ‫- آره، انقدر فهمیدنش سخته؟

‫می‌شه صدات رو بیاری پایین؟

‫توی بیمارستان بوکور کسی رو می‌شناسی؟

‫آره. مادر پادشاه رو.

‫گوش کن، جدیم. ‫سابینا رو بردن بوکور.

‫خب موفق باشه.

‫دل درد داره، کرونا هم داره...

‫می‌‌‌شه لطفا کمکم کنی؟

‫چرا زنگ نمی‌زنی دوست جون‌جونیت که ‫مامانش سیاست‌مداره؟

‫بوبو دیگه راهی نداره.

‫سابینا رو بردن بیمارستان. ‫دل درد داشته.

‫خودت حین زایمان درد نداشتی؟

‫چیش عجیبه؟

‫چند وقته بارداره؟

‫هشت ماه و نیم.

‫بهش تبریک بگو. داره پدر می‌شه.

‫رفتی دنبال لوکا واسم هیتس بخر.

‫بگو ببینم...

‫کتابی که بهت دادم رو خوندی؟

‫- نه بوبیکو. ‫- صدام رو می‌شنوی؟

‫توی بیمارستان زایمان بوکور کسی رو می‌شناسی؟

‫آره.

‫می‌شنوی؟

‫الو؟

‫شب بخیر!

‫چطوری؟ آره، اوآنام.

‫خوبم.

‫مادرم هم خوبه.

‫چی؟

‫دیگه صدات نمیاد.

‫صدات نمیاد. هی قطع می‌شه...

‫اشتباهی به کورنلیا زنگ زدم.

‫از آدم حرف می‌کشه.

‫- بی‌ادبی کردی بهش؟ ‫- قطع کردم.

‫خیلی نمونده بود سری قبلی من رو بکنه.

‫- و چرا نذاشتی؟ ‫- کی گفته نذاشتم؟

‫چرت نگو.

‫این هم...

‫مدرک.

‫اگه بخوای می‌رم پایین‌تر.

‫کسی رو نمی‌‌شناسی که اونجا آشنا داشته باشه؟

‫نه نمی‌شناسم.

‫نگران نباش. خوب می‌شه.

‫احتمالا فرق درد زایمانه.

‫دیگه چی ممکنه باشه؟

‫- همه روانی شدین. ‫- درد زایمان نیست.

‫زایمانش دو هفته دیگه‌ست.

‫کی گفته؟

‫دکترها. باز هم سوال مسخره داری؟

‫- چرا؟ مشکلی هست؟ ‫- آره. مشکلم تو و دهن گشادته.

‫یادت رفت لباس‌ها رو پهن کنی.

‫تو هم یادت رفت رفتار ‫زن‌ستیزانه‌ات رو کنار بذاری!

‫یادت رفت که بیشتر از تو پول در میارم.

‫برو خواهشا! داری نظم فنگ‌شوییم ‫ رو بهم می‌زنی.

‫و اگه می‌تونی صدات رو بیار پایین...

‫واقعا بی‌نظیر می‌شه.

‫قطعا بی‌نظیر می‌شه داداش!

‫بیا بریم وگرنه امشب چیزی نمی‌شه!

‫- چی گفتی؟ ‫- بیا.

‫مامان.

‫بله مامان.

‫خب... خوبه مامان!

‫میهای خیلی خوشحال می‌شه!

‫آره، باشه... بعدا بهم بگو.

‫بعدا حرف می‌زنیم.

‫خیلی‌خب مامان، خداحافظ. ‫می‌بینمت!

‫همزنت رو پیدا کرد که بتونی هم بزنی.

‫با الویسی که دوباره حلول پیدا کرده ‫ این‌طوری حرف می‌زنی؟

‫گفتی فوریه دیگه. ‫رام بابا و این مزخرفات؟

‫دیر شد خانم! ‫وقتی داشتی با دکترها حرف می‌زدی...

‫نظرم رو عوض کردم.

‫می‌خوام «آنا پاولوولا» درست کنم.

‫«پاولوا»ـست احمق!

‫چرا هنوز اینجایی؟

‫از متمپسیکوزیس چیزی شنیدی چاپلوس معلم؟

‫چرا هنوز اینجایی؟

‫گوش کن!

‫فیثاغورث در زمان تمدن قدم می‌زده...

‫که می‌بینه یه گردن‌سرخ داره ‫ یه سگی رو کتک می‌زنه.

‫و فیثاغورث مشهور...

‫به زبان یونانی بهش می‌گه که... ‫کثافت جنگلی!

‫یه سیگار واسم بپیچ!

‫وقتی می‌ری دنبال بچه‌ات من رو می‌رسونی؟

‫بهش فکر می‌کنم.

‫سلام، چطوری؟ ببخشید مزاحم شدم.

‫اوآنام.

‫اوآنا فایفر. شماره‌ام رو نداری؟

‫درسته.

‫خوبم. تو چی؟

‫بچه دار شدی!

‫عالیه. تبریک می‌گم!

‫توی موناکو؟

‫آهان، توی تعطیلات...

‫عالیه!

‫منظورت چیه؟ صدام چطوره؟

‫واقعا عوض نشدی!

‫یعنی الان دارم با صدای نازک ‫با دوست‌پسر سابقم حرف می‌زنم...

‫که قانعش کنم که دوستم رو نجات بده.

‫بهم بر نخورد، من رو که می‌شناسی...

‫خیلی سرسختم. خودت می‌دونی.

‫آره، آره، باشه.

‫واسه این بهت زنگ زدم...

‫می‌خوام در مورد یه چیزی بهم کمک کنی.

‫سابینا خیلی خیلی مریض شده.

‫باید زایمان کنه...

‫و درد خیلی شدیدی داره.

‫بوبو زنگ زده آمبولانس.

‫بردنش بخش زایمان.

‫توی قرنطینه بودن.

‫و بردنش مرکز زایمان بوکور.

‫نه، هنوز زایمان نکرده.

‫می‌خواستم بپرسم اونجا کسی رو ‫می‌شناسی یا نه.

‫آره، عالیه.

‫اگه بتونی عالی می‌شه.

‫خب با مادرت حرف بزن و بهم خبر بده.

‫خیلی‌خب!

‫خیلی ممنون.

‫می‌بوسمت، خداحافظ!

‫کی بود؟

‫دنیل.

‫دنیل راپونزل؟

‫آره درسته.

‫بچه دار شده؟ موناکو زندگی می‌کنه؟

‫آره ولی موناکو زندگی نمی‌کنه.

‫خب پس کمتر به فنا رفتیم!

‫خب خوش به حالش!

‫گوش کن!

‫این آزمایش‌ها جواب نمی‌دن. ‫همشون الکین.

‫در مورد دوستم گابی پوپا بهت گفتم؟

‫دادستانه.

‫یه پرونده خارج از کشور داشت.

‫و لازم بود که ازش آزمایش بگیرن.

‫به یه درمانگاه زنگ زد که نوبت بگیره...

‫و فرداش بهش زنگ زدن و گفتن جوابش مثبته.

‫و گفت «یعنی چی؟»

‫گفتن «بله، جواب مثبت بوده.»

‫«من که هنوز آزمایش ندادم خانم!»

‫«اینجا نوشته دادین و جوابش مثبته.»

‫«من قرار بود بعدا بیام آزمایش بدم. ‫ تازه نوبت گرفتم!» متوجه‌ای؟

‫حقه‌ای قدیمی.

‫ریدم توی همه‌گیری بابا!

‫و بعد این همه آمار بهت نشون می‌دن...

‫کی بود؟

‫یولیان.

‫فر چی شد؟

‫ای وای مرغ!

‫جناب سپتیموس باید باید به مرغ ‫ و کاربونارا بسنده کند.

‫خداروشکر نسوخته!

‫چیزی نیست.

‫گوشیت!

‫- مامان همزن رو واست آورده. ‫- ولم کن!

‫- برو، یه ساعت از تماس گذشته! ‫- ولش کن!

‫اینجا چیز دیگه‌ای واسه خوردن هست؟

‫شب بخیر بابا! ببخشید انقدر دیروقت زنگ زدم.

‫به کمکت احتیاج دارم.

‫می‌دونی... من یه دوست خوبی دارم...

‫که امروز توی مرکز زایمان بوکور ‫ پذیرشش کردن...

‫ولی نمی‌دونم حالش چطوره.

‫گفتم ببینم کسی رو اونجا می‌شناسی یا نه.

‫نه نمی‌تونیم بریم داخل، ‫بیمارستان کروناست.

‫مطمئن نیستم. مرکز زایمان بوکور. ‫یه لحظه صبر کن.

‫شاید...

‫فورا.

‫پلاک ده، خیابان اینترگارله.

‫آره، پاساژ مارشتی. ‫اسپلایل اونیری، آره.

‫خیلی ممنون. عالی می‌شه.

‫ممنون. منتظر خبرت هستم.

‫باشه.

‫خداروشکر! مرسی!

‫بله؟

‫ببخشید، الان یه نفر میاد.

‫خیلی شلوغ بود، ببخشید. ‫الان داریم میاییم.

‫سپتیمیو!

‫بله مامان؟

‫آره.

‫یه ساعت دیگه می‌رم. ‫یکم پیشش می‌مونم.

‫واسه شنبه؟

‫نمی‌دونم، دستکش...

‫ماسک...

‫نمی‌دونم، حدودا دوازده نفر.

‫آروم باش بوبو، نمی‌فهمم.

‫مگه قرار نیست همین‌طوری باشه؟

‫درسته...

‫باربیکیو داریم. آره.

‫و چرا...

‫آروم باش بوبو. چی رو امضا کنی؟

‫آره. بیا خونه حرف بزنیم خب؟ ‫مرسی.

‫سعی کن آروم باشی. نمی‌فهمم چی می‌گی. ‫حالش چطوره؟

‫خب...

‫حداقل بهترین امکانات رو اون‌ها دارن.

‫خب پس...

‫گوش کن...

‫گوش کن، آروم باش تا یه راه حلی پیدا کنیم.

‫منتظرم دنیل زنگ بزنه.

‫و دنبال یه وکیل می‌گردم.

‫بهت زنگ می‌زنم. ‫خب اگه دنیل با کسی اونجا تماس بگیره...

‫و من سعی می‌کنم یه وکیل پیدا کنم.

‫خیلی‌خب.

‫بهت زنگ می‌زنم. خداحافظ!

‫چیه؟

‫نمی‌دونم. وضع خرابه...

‫بردنش بیمارستان. زایمان کرده...

‫و ظاهرا که... ‫امتیاز بچه...

‫توی آزمایش آپگار پنج بوده.

‫توی آپگار پنج بوده؟

‫خیلی بده. بردنش سنت یوئان.

‫با پانکراتیت حاد.

‫می‌دونی چیه؟ زنگ بزن بابا!

‫بهش بگو...

‫بهش بگو به اون یارو که کمکت کرد زنگ بزنه.

‫کی؟

‫وقتی توی وادو تصادف کرده بودی.

‫مطمئن نیستم بابا شخصا بشناستش.

‫ولش کن، زنگ بزن بابا!

‫ولی کلی وکیل هست. ‫وکیل کیفری...

‫مطمئن نیستیم طرف خوب باشه، ‫کار به دادگاه نکشید.

‫فقط زنگ بزن به بابا!

‫چطوری؟

‫خریدیش؟ عالیه، ممنون.

‫یه مشکلی داریم.

‫یادته من تصادف کرده بودم؟

‫ولش کن...

‫پلیس اومد دیدنت؟ ‫و چی گفت؟

‫آره!

‫ببین، یه مشکلی دارم.

‫سابینا زایمان کرده. ‫خلاصه می‌گم.

‫حالش خیلی بد بوده...

‫زایمان کرده و بچه رو از پیشش ردن.

‫اجازه نداره تا پونزده روز ببینش.

‫آره، دوست اوآناست. اوگردین.

‫- کرونا. ‫- بچه رو ازش گرفتن.

‫تا پونزده روز نمی‌تونه ببینش.

‫شماره‌ی وکیل رو داری؟ ‫بفرست واسه اوآنا.

‫آره، پروسه قانونیه. ‫می‌دونی یا نه؟

‫- باشه. ‫- ممنون.

‫باهات حرف می‌زنم.

‫در تماس هستیم. خوش‌ بگذره. ‫خداحافظ!

‫- داره شماره رو واست می‌فرسته. ‫- خوبه.

‫می‌رم ماشین رو جابه‌جا کنم.

‫بله؟

‫آره، خوبه.

‫خیلی ممنون! الان بهش زنگ می‌زنم.

‫نه، خودم بهش زنگ می‌زنم، ‫بوبو خیلی حالش بده. افتاده...

‫باید خودمون رو جمع و جور کنیم!

‫خب الان اوضاع عوض شده.

‫سابینا زایمان کرده و بچه رو ازش گرفتن.

‫ازش امضا گرفتن که تا پونزده روز نبینش.

‫آره، بخاطر کرونا.

‫و تازه، امتیاز آپگارش خیلی پایین بوده.

‫می‌خوام ببینم می‌تونی وکیلی پیدا کنی یا نه.

‫خیلی ممنون! نه، چیزی نیست.

‫بهش زنگ بزن و بعد بهم پیام بده!

‫و بعد وقتی سرش خلوت شد بهش زنگ می‌زنم.

‫خیلی ممنون!

‫آره ببخشید. الان میام.

‫یه مشکلی پیش اومد، ‫لطفا داد نزن!

‫یه لحظه.

‫لطفا بس کن...

‫- ماشین رو جا‌به‌جا می‌کنی؟ ‫- الان رفت پایین.

‫رفت ماشین رو جا‌به‌جا کنه.

‫- چی؟ ‫- همین الان.

‫- کِی؟ ‫- همین الان رفت بیرون.

‫مامانه.

‫چیه مامان؟

‫خوشحالم که پیداشون کردی، ‫ولی یه بار بهم گفتی.

‫الان نمی‌تونم حرف بزنم...

‫سابینا حالش خوب نیست. ‫باید چند تا تماس بگیرم.

‫به مامان زنگ بزن! ‫میهای بهت می‌گه.

‫آره، الان بهت زنگ می‌زنه.

‫- من چند دقیقه دیگه می‌رم. ‫- شب بخیر.

‫آره، سابینا.

‫گمونم دنیل داستان رو بهت گفته.

‫مجبورش کردن که امضا کنه که تا پونزده روز ‫حق نداره بچه رو ببینه.

‫امتیاز آپگارش پنج بوده.

‫توی قرنطینه بوده... آره، بخاطر کرونا.

‫گمونم هر کی اونجا بوده دیگه.

‫من از کجا بدونم؟

‫نمی‌دونم، مطمئن نیستم.

‫می‌‌خواستم بپرسم کارشون قانونیه یا نه.

‫در این مورد؟

‫که این‌طور؟ متوجه‌ام.

‫خیلی‌خب، فهمیدم.

‫آره، خیلی ممنون.

‫خداحافظ!

‫- مامان منتظرته که بری دنبال لوکا. ‫- بهم کمک می‌کنی؟

‫بیا، تو رو خدا.

‫لطفا من رو ببر ساندولسکو.

‫خیلی طول نمی‌کشه.

‫- چرا رانندگی نمی‌کنی؟ ‫- نمی‌تونم، مشروب خوردم.

‫تاکسی تلفنی یا اینترنتی بگیر.

‫خیلی طول می‌کشه.

‫اوبر بگیر. راحت‌تره.

‫اگه ماشین رو جابه‌جا کنم ‫جای پارک رو می‌گیرن.

‫- کجا زندگی می‌کنه؟ ‫- توی تی.

‫ده دقیقه راهه. می‌تونی پیاده بری.

‫ده دقیقه با ماشین راهه. ‫پیاده چهل دقیقه‌ست.

‫بستگی داره چطوری راه بری.

‫در هر صورت اگه بری خونه‌شون...

‫کاری از دستت برنمیاد.

‫معلومه که میاد.

‫تو رو خدا عزیزم، تو رو خدا عزیزم. ‫تو رو خدا.

‫اوبر می‌گیری؟

‫می‌تونی من رو برسونی؟

‫می‌تونی من رو ببری ساندولسکو ‫و میهای رو برسونی...

‫لوکا رو بیاری و به من زنگ بزنی.

‫بیا دیگه سرورم. یکم تلاش کن.

‫می‌دونم که می‌تونی.

‫ماه تولدمون یکیه.

‫متولدین برج جدی سخاوتمندن ‫ ولی خوب مخفیش می‌کنن.

‫باشه، ولی اول می‌ریم دنبال لوکا.

‫- صبر کن، باید برم توالت. ‫- صبر کن من هم برم.

‫تو برو اون یکی!

‫بی‌خیال دیگه!

‫سلام مامان، چطوری؟

‫خیلی‌خب، داریم میاییم.

‫آره، بذار صداش رو بشنوم!

‫سلام عزیزم!

‫داریم میاییم.

‫من هم همین‌طور.

‫آره. من هم همین‌طور. ‫خداحافظ!

‫[نورما جین مورتنسون]

‫چرا کیشیناو نموندی؟

‫توی رومانی رویای آمریکایی هست.

‫توی مولداوی هم رویای رومانی داریم.

‫واسه بقیه رویای روسیه.

‫رویای رومانی؟

‫آره، رویای رومانی.

‫واسه من رویای بخارست. ‫دیگه کجا هست؟

‫الان گمونم جایی نیست.

‫اگه می‌تونستم توی...

‫کلوژ، تیمیشوآرا یا سیبیو سینما بخونم ‫ قبول می‌کردم.

‫از بخارست خوشم نمیاد.

‫هر بار می‌رم بیرون بی‌صبرانه ‫ منتظرم برگردم...

‫و وقتی برمی‌گردم بی‌صبرانه منتظرم برم خونه.

‫توی بخارست حالم خوب نیست.

‫اینجا نمی‌تونم نفس بکشم.

‫چرا نرفتی مسکو؟

‫چرا برم مسکو؟

‫خب الان توی روسیه کجا فیلم درست می‌کنن؟

‫توی «شوروری»؟

‫ترجیح می‌دادم توی ‫فیلم‌های رومانیایی بازی کنم. راحت‌ترن.

‫شاید هم زن‌های روسی رو بیشتر از ‫زن‌های رومانیایی دوست داری.

‫زن‌های مولداوی بهترینن.

‫مردم مولداوی مثل روحن.

‫باید از کنارش رد می‌شدیم، ‫خونه مادرش زندگی می‌کرد.

‫- فکر تو بود یا اون؟ ‫فکر اون. کریستینا.

‫وای. چقدر سکسی بود.

‫از نظرت سکسی چیه؟

‫قد بلند، لاغر...

‫سینه‌های خوشگل، ‫نه خیلی بزرگ، نه خیلی کوچیک...

‫کون لاتین، صورت فرشته.

‫سینه‌های گلابی‌شکل یا بیشتر گرد؟

‫گرد.

‫شکل سیب.

‫تازه اون شب خوب بود.

‫خوب بود؟

‫آره خوب بود.

‫منظورت چیه؟

‫یه لباس بلند...

‫سفید پوشیده بود. تا بالای زانوش بود...

‫که توی باد تکون می‌خورد.

‫نورما جین.

‫مریلین مونرو بابا.

‫بلوند...

‫با موهای سبز...

‫پوست زیتونی...

‫پس رفتی خونه‌اش.

‫مامانش یکم اذیت می‌کرد...

‫واسش کافی نبود که بهش زنگ بزنم.

‫کریستینا می‌خواست کفشش رو عوض کنه ‫چون پاش درد می‌کرد.

‫و رفتیم اونجا.

‫یه خونه بزرگ روی زمین داشتن، ‫با حیاط.

‫نمی‌دونم پولش رو از کجا آوردن. ‫شاغل که نبودن.

‫واسم هم مهم نبود.

‫خونه‌ی روی زمین دیگه چیه؟

‫خونه‌ی روی زمین دیگه.

‫خونه‌ی حیاط‌دار؟

‫آره، روی زمین با حیاط.

‫خونه‌ی روی زمین، ‫خونه‌ی زیر زمین...

‫آپارتمان هم داریم...

‫آپارتمان روی زمین؟

‫نه، آپارتمان بلندتره.

‫یعنی آپارتمان طبقه‌ی اول روی زمین ‫محسوب می‌شه؟

‫- پس بهش چی می‌گن؟ ‫- چیز خاصی نمی‌گن.

‫می‌گیم خونه، ویلا و یا آپارتمان.

‫می‌گفتی.

‫رفتیم اونجا...

‫و خوشبختانه قبول نکردم برم داخل.

‫و بعد؟

‫چرا؟

‫گفتی خوشبختانه نرفتی داخل. ‫چیش خوشبختانه بود؟

‫خب رفت داخل... بعد رفت بیرون.

‫دستم رو گرفت و رفتیم توی پارک قدم بزنیم.

‫تاکسی گرفتیم، رفتیم خونه‌ی دوستمون...

‫با دست توی شورتش توی تاکسی، ‫یا شاید روی سینه‌هاش؟

‫توی تاکسی...

‫اسپایدرمن کردمش.

‫چیکارش کردی؟

‫اسپایدرمن.

‫اسپایدرمن چیه؟

‫نمی‌دونستم اسمش اینه.

‫من هم اون‌موقع نمی‌دونستم.

‫رسیدیم خونه‌ی دوستمون، ‫یه مشروبی خوردیم...

‫یکم حرف زدیم...

‫و بعد...

‫از بقیه جدا شدیم، ‫رفتیم توی یه اتاقی...

‫در رو قفل کردیم...

‫و بعد تا صبح... ‫حال کردیم.

‫حال کردین؟

‫کل شب عشق‌بازی کردیم.

‫جیغ می‌زد، گریه می‌کرد، ‫آواز می‌خوند...

‫من هم روانی‌طور می‌خندیدم.

‫روی صورتم بالشت گذاشته بودم.

‫اون چی؟

‫داد می‌زد، گریه می‌کرد، آواز می‌خوند.

‫انقدر کارت درسته؟

‫نه خب...

‫رفته بود ساحل که برنزه کنه.

‫شن‌سوخته شده بود.

‫آفتاب‌سوخته...

‫آفتاب‌سوخته. بدجوری سوخته بود.

‫مجبور شدم همه کار رو خودم بکنم.

‫ مثل مجسمه بود.

‫یعنی چی که مثل مجسمه بود؟

‫آفتاب‌سوخته شده بود، ‫تاول زده بود.

‫مجبور بودم به سختی به نقطه‌جی‌اش برسم.

‫اگه باعث می‌شه بهتر بفهمی بگم کاماسوترا.

‫نه.

‫باعث نشد بهتر بفهمم.

‫صبح زود از الکل سردرد داشتیم...

‫لباس پوشیدیم و موهامون رو شونه کردیم.

‫و رفتیم خونه. هر کی خونه‌ی خودش.

‫کل روز پوزخند به لب داشتم.

‫نیروانا!

‫صحنه‌ها رو توی ذهنم بازسازی می‌کردم ‫و می‌خندیدم.

‫یادمه...

‫کنار تخت زانو زدم...

‫و دعا کردم...

‫و از خدا تشکر کردم.

‫شوخیت گرفته؟

‫چرا دعا کنی؟

‫جدی می‌گم...

‫یکی از بهترین‌ شب‌های عمرم بود.

‫نه صرفا چون واسه اولین بار عشق‌بازی کردیم.

‫جادویی بود. اصلا نمی‌تونم بیانش کنم.

‫حدود نه شب از خستگی دراز کشیده بودم...

‫و همچنان لبخند بزرگی داشتم.

‫که تلفن زنگ خورد.

‫ساعت نه شب؟

‫دقیقا.

‫ساعت نه شب فرداش.

‫دقیقا، نه شب فرداش.

‫گوشی زنگ خورد و...

‫گفتم الو؟ ‫و صدای ناله‌ای شنیدم.

‫الو؟ الو؟

‫از اون طرف خط گفت... ‫«یوجین، توی دردسر افتادیم!»

‫«جفتمون!»

‫فهمیدم که کریستیناست، ‫ولی نفهمیدم چی شده.

‫راستی پدرش کشیشه.

‫یه بار وقتی دعواشون شد خونه‌شون بودم.

‫مثل نظامی‌ها فحش می‌داد!

‫- آهان. ‫- آره...

‫و وقتی بهش گوش می‌کردم صدام رو بردم بالا...

‫هی کریستینا! چته؟

‫و گفت که...

‫یه نفر به شوهرش گفته...

‫که ما رو دست تو دست هم دیده...

‫و ساعت سه همون روز...

‫باید می‌رفتیم دفترش که باهاش حرف بزنیم.

‫تا اون زمان دوتایی باید هم رو می‌دیدیم...

‫که در مورد سناریویی که باید می‌گفتیم ‫ به توافق برسیم.

‫بازیگر هم بود؟

‫نه.

‫بازیگر... نمی‌دونم شغلش چی بود.

‫گوش می‌کنی چی می‌گم؟

‫چرا؟

‫خب...

‫این قضیه بازیگری رو از کجات آوردی؟

‫داشتی در مورد سناریو حرف می‌زدی.

‫نه، ببخشید.

‫باید داستانمون یکی می‌بود...

‫که چیزهای متفاوتی نگیم.

‫که هر دو یه چیز بگیم.

‫شنیده بودم که شوهرش خیلی لاته...

‫که یکی رو از سر حسادت کتک زده بود...

‫و طرف کور شده بود.

‫یهویی حس کردم قراره غش کنم، ‫واسه همین نشستم روی زمین.

‫توی اخبار شنیده بودم. ‫پلیس هیچ‌کاری نکرده بود.

‫حتی اخطار هم نداده بودن. ‫با هم همدست بودن.

‫- خبر نداشتم که اون‌ها... ‫- کی‌ها همدست بودن؟

‫اوباش و پلیس‌ها. یکین دیگه.

‫یه گروه خلافکار بودن، مافیا بودن...

‫یه گروه خیلی بزرگ که همه‌جا رابط داشتن.

‫حتی توی جاهای عمومی هم می‌دیدیمشون ‫که لباس مشکی دارن.

‫مردان سیاهپوش.

‫پر زرق و برقه نه؟

‫فرداش...

‫ساعت هفت صبح دختره جلوی خونه‌ام بود.

‫صورتش قرمز بود.

‫طرف کل شب پشت گوشی ترسونده بودش.

‫بیچاره!

‫و بهم گفت...

‫با دقت گوش کن!

‫توی خیابان جینتالاتینا بودیم...

‫و تولد آنا کاچنکو بود.

‫آنا کاچنکو همکارمه...

‫و دوست مشترک من و کریستیناست.

‫یه جایی همه رفتیم خونه آنا...

‫و من ازت خواستم که تا خونه همراهم بیای...

‫چون بیرون تاریک بود و ترسیده بودم.

‫حقیقت هم همین بود.

‫مشکل این بود که دست هم رو گرفته بودیم.

‫مشکل این بود.

‫گفتیم با نسخه خودمون پیش بریم، که...

‫دست هم رو گرفتیم که از خیابون رد بشیم...

‫بخاطر امنیت که ماشین بهمون نزنه.

‫فقط همین به ذهنمون رسید.

‫این رو بهم گفت و... رفت.

‫دیدم که رفت و با خودم فکر می‌کردم...

‫«بخاطر این زن خدا رو دعا کردم!»

‫دعا هم کردی.

‫خیلی حس بدی داشتم. ‫هیچ‌کاری نمی‌تونستم بکنم.

‫اشتهام رو از دست داده بودم.

‫منظورت چی بود که با هم دیدنتون؟

‫کی دیدتون؟

‫بادیگارد دیسکو.

‫بعدا درموردش فهمیدیم.

‫دیسکو مال شوهرش بود...

‫و بادیگارده هم از افرادش بود.

‫درست وسط لانه شیر بودی.

‫رفتم پارک و...

‫فردای روزی که کریستینا رفت...

‫چند ساعتی بی‌هدف...

‫توی پارک قدم زدم.

‫سردرگم بودم...

‫دست چپم بی‌حس شده بود.

‫عرق کرده بودم.

‫غده توی گردنم ورم کرده بود. ‫می‌دونی دیگه، بهت نشونش دادم.

‫می‌دونم، اضافه‎ی مغزت.

‫بهم گفتی.

‫بذار توضیح بدم...

‫بهش می‌گن لیپوم.

‫آنژیولیپوم، فیبرولیپوم، ‫میلولیپوم.

‫خدا می‌دونه چیه.

‫به خدا وقتی استرسی می‌شم ورم می‌کنه.

‫نشانه‌ی مرگ زودرسه.

‫مثل خوکچه‌های هندی.

‫شارژر نوکیا داری؟

‫- چی؟ ‫- شارژر نوکیا.

‫جدی‌ای الان؟

‫چزی، شارژرت رو پیدا کردم!

‫- داری؟ ‫- مال خودت رو پیدا کردم.

‫مشکل حل شد. ممنون، شب بخیر!

‫درست رفتار کنین.

‫خوب باشید دخترها وگرنه ‫دوچرخه‌هاتون رو زین می‌کنم.

‫شانس آوردم نگرفتش.

‫چی؟

‫گواهینامه‌ام رو.

‫ممکن بود شغلم رو از دست بدم.

‫شانس آوردم بهشون گفتم راننده‌ی آمبولانسم...

‫اگه گفته بودم بازیگرم ممکن بود خراب بشه.

‫می‌بینی؟ یه سری سود هم داره.

‫انقدر شکایت نکن عاشق‌پیشه‌جان.

‫ادامه بده!

‫قضیه اون گروه اوباش از یاشی رو شنیدی؟

‫شیله کاماتارو؟

‫نه، اون‌هایی مال بخارستن.

‫توی یاشی «کوردونئانو» دارن.

‫ولی کاماتارو هم همونه.

‫فکر کن بدون این که بدونی...

‫دوست دختر یکی از اون‌ها رو بکنی...

‫و اون هم بگه که بیا تا حرف بزنیم.

‫واسم سوال بود که چی بگم، ‫چطوری بگم.

‫ممکنه یهویی ازت بپرسن...

‫چی بپرسن؟

‫چی گفتی؟

‫تو چی؟

‫ببخشید.

‫چه پخی هستی؟

‫جایگاهت توی زندگی چیه؟

‫سوال خوبیه.

‫تله‌ست.

‫اگه اشتباه جواب بدی به صورت اخلاقی می‌کشنت.

‫چون بازنده‌ای.

‫ولی سوال خوبیه.

‫تصمیم گرفتم واسه جلسه مثل دلقک لباس بپوشم.

‫کار اشتباهیه.

‫بگو.

‫گفتم مثل احمق‌ها لباس بپوشم...

‫که شاید دلش واسم سوخت.

‫یه شورت کهنه پوشیدم...

‫تیشرت میکی‌موس...

‫صندل با جوراب سفید.

‫صندل دیگه آخر داستان بود.

‫تازه اون روز تمرین هم داشتم.

‫هنوز شروع نکرده بودیم و من رفتم.

‫حتی یه جمله هم نتونستم بگم.

‫خوشبختانه روز اجرا نبود.

‫وقتی دیدن مثل اسکل‌ها لباس پوشیدی ‫واکنششون چی بود؟

‫عجیب نگاه کردن ولی چیزی نگفتن.

‫از تئاتر رفتم بیرون...

‫روی تراس نشستم که ساعت سه بشه.

‫یهویی یه دوستی اومد...

‫که از زمان مدرسه ابتدایی ندیده بودمش.

‫سر میزم نشست و شروع کرد به حرف زدن.

‫باورم نمی‌شد.

‫طرف تازه کتابی خونده بود که اسمش...

‫«آیین زندگی: چگونه دست از نگرانی ‫ برداریم و زندگی کنیم»...

‫اثر دیل کارنگی بود.

‫اگه این سکانس توی فیلمی رخ می‌داد...

‫همه می‌گفتن الکیه.

‫ولی واقعا رخ داد.

‫کتاب معروفی بود که همه می‌خوندنش.

‫بالاخره وقتش فرا رسید و با دوستم ‫ خداحافظی کردم و رفتم.

‫طرف چند سالش بود؟

‫- طرف کیه؟ ‫- همون یارو سیاه‌پوشه.

‫نمی‌دونم.

‫می‌شناختیش؟

‫نه.

‫فقط می‌دونستی که لباس سیاه پوشیده.

‫چطوری رفتی اونجا؟

‫با واگن برقی.

‫خیلی باشکوه نبوده.

‫رفتم...

‫یه هتل لوکس بود. وارد شدم...

‫و اولین چیزی دیدم کلی تصویر بود.

‫- چه تصویری؟ ‫- مثل تصاویر موزه لوور.

‫- عکس چی؟ ‫- نقاشی.

‫نقاشی بود؟ عکس نبودن؟

‫نه، فقط نقاشی.

‫منظره، طبیعت، پرتره؟

‫نمی‌دونم. به نظرت حوصله توجه کردن داشتم؟

‫دختره هم بود؟

‫کریستینا؟ آره. توی لابی بود.

‫واسم دست تکون داد، رفتم جلو... ‫و بهم...

‫یه راه پله نشون داد که به زیرزمین می‌رفت.

‫پایین پله‌ها یه نفر با لباس سیاه ‫ منتظرم بود...

‫و ازم خواست که همراهش برم.

‫همراهش رفتم توی اتاقی که فقط یه میز بود.

‫هیچ پنجره و اثاثیه و صندلی‌ای نبود، ‫فقط یه میز بود...

‫و یه لامپ که آویزان بود.

‫وقتی می‌گی لباس سیاه...

‫منظورت چرمه؟

‫نه لزوما.

‫شلوار و پیراهن سیاه...

‫کت سیاه، ژاکت سیاه... ‫همه‌اش سیاه.

‫یعنی شلوار پارچه‌ای سیاه که خوب اتو شده؟

‫آره، شلوار پارچه‌ای.

‫سیاه. که خوب اتو شده بود. ‫چکمه ماهیگیری و جلیقه.

‫- سفیدپوست مرتب. ‫- دقیقا.

‫در رو بست، رفت اون سمت میز...

‫و ساکت بهم خیره شد.

‫به هم خیره شدیم ولی چیزی نگفتیم.

‫بعد چند لحظه ازم پرسید...

‫دیدی چچن‌ها کی با کریستینا لاس زدن؟

‫کدوم چچن‌ها؟

‫چچن‌ها؟

‫صحبت روسی بود

‫به روسی بگو.

‫یه بار دیگه.

‫حالا سریع‌تر.

‫آره درسته. ‫چچن‌ها رو بگو.

‫«شنیدم که چچن‌ها با کریستینا لاس می‌زدن.»

‫چچن‌ها رو می‌شناسی؟ عربن.

‫نباید باهاشون درافتاد.

‫- مسلمانن. ‫- آره، مسلمان.

‫طرف داشت شکنجه‌ام می‌داد.

‫من چچنی توی دیسکو ندیده بودم.

‫واسم سوال بود چرا این سوال رو می‌پرسه.

‫می‌خواد امتحانم کنه یا چیزی؟

‫گفتم بگم آره که همدستش باشم.

‫ولی چون چچنی نبود همین رو گفتم.

‫اگه دختره از چچن‌ها حرف زده باشه چی؟

‫کریستینا؟ چرا باید چنین کاری بکنه؟

‫گفتم که سر داستانمون توافق کردیم دیگه.

‫چرا باید دروغ بگه؟

‫خودش رو توی خطر می‌انداخت.

‫البته تو ساعت سه رسیدی اونجا ‫ و از قبل اونجا بود.

‫اگه تهدیدش کرده باشن و از ‫خودش چیزی درآورده باشه...

‫که خودش رو نجات بده و تو رو به فنا بده چی؟

‫عجب احمقیم!

‫به این فکر نکرده بودم.

‫صرفا با فکر خودم جلو رفتم.

‫با هم تصمیم گرفتیم یه داستان رو بگیم.

‫چیزی واسه از دست دادن نداشت.

‫فقط می‌خواست از جان خودش محافظت کنه.

‫و تو واسش... صرفا یه پسر بودی.

‫یه رابطه‌ی یه شبه.

‫به این فکر نکرده بودم.

‫و بعد؟

‫ادامه بده!

‫طرف...

‫یه اسلحه درآورد...

‫گذاشتش روی میز، گرفتش سمت من...

‫و دوباره درباره چچن‌ها ازم پرسید.

‫و بعد؟

‫همون داستان خودم رو گفتم.

‫هر چی باشه داشتم حقیقت رو می‌گفتم ‫و طرف هم باور کرد.

‫از کجا می‌دونی؟

‫- از چهره‌اش فهمیدی؟ ‫- نه، اسلحه‌اش رو گذاشت سر جاش.

‫طرف بادیگارد بود یا شوهرش بود؟

‫نمی‌دونم.

‫اصلا خبر ندارم.

‫فقط می‌خواستم خودم رو نجات بدم و دادم.

‫قسر در رفتی.

‫آره، درست می‌گی.

‫بعدش چی شد؟

‫من رو تا سالنی که نقاشی‌ها بودن ‫همراهی کرد...

‫و ازم پرسید که از نقاشی‌ها خوشم میاد یا نه.

‫و تو چی گفتی؟

‫گفتم نقاشی‌ها رو دوست دارم ‫ولی ترجیح می‌دادم عکس اونجا باشه.

‫می‌خواستی چی بگم؟ ‫از ترس ریده بودم توی خودم.

‫همچنین ازم پرسید که...

‫می‌خوام تا جایی من رو برسونه یا نه.

‫- و گفتی نه. ‫- و من گفتم نه.

‫ولی این آخر ماجرا نیست.

‫دو سال بعد اون ماجرا مرکزشهر بودم.

‫دقیقا نمی‌دونم کجا بودم.

‫و اتفاقی کریستینا رو دیدم.

‫زودی دو قدم رفتم عقب.

‫متوجه واکنشم شد و با حقارت...

‫بهم نگاه کرد.

‫احساس خواری داشتم.

‫بهم گفت که نترسم...

‫گفت دیگه با طرف نیست.

‫تف توش...

‫آره، خیلی بزدلانه بود... ‫خیلی خجالت کشیدم!

‫تو بزدل بودی؟

‫آره چون وقتی دیدمش مثل سگ ترسیدم.

‫پیش میاد.

‫و هر زنی هم نبود. ‫زن یه خلافکار بود.

‫زنش نبود. اشتباه بیان کردم.

‫طرف زن داشت، ‫خانواده و بچه داشت.

‫کریستینا معشوقه‌اش بود. ‫احتمالا کلی دیگه هم داشت.

‫جنده‌اش بود.

‫گمونم جنده‌... من بودم.

‫بعدش چیکار کردی؟

‫دمم رو گذاشتم روی کولم و رفتم تئاتر.

‫داشتیم «بهترین خانه‌ی ناپل» ‫ رو تمرین می‌کردیم.

‫- دیگه ندیدیش؟ ‫- نه.

‫دیگه ندیدمش ولی...

‫دوست دارم دوباره ببینمش، ‫ببینم چه شکلی شده.

‫بپرسم که چیکار می‌کنه.

‫خب در هر صورت...

‫از نظر من مردهای سیاهپوش ترسناک نبودن.

‫همون مافیاها یعنی.

‫یکم چرت و پرت گفت، ‫تفنگ الکی داشت و راجع به نقاشی زر زد.

‫باور کن که شانس آوردم الان عینک نزدم.

‫هر چی باشه «منکورت» هستن دیگه.

‫به ملیت و افکار و اعتقادات...

‫و حقوقت اهمیتی نمی‌دن.

‫معنیش همین می‌شه؟

‫کی هستن؟

‫آدمی که حافظه نداره و کاملا مطیع اربابشه.

‫کسی که وحشت‌های دیکتاتوری...

‫وطنش رو فراموش کرده.

‫آدمی که کاملا مطیعه.

‫منکورت بهترین برده‌ست...

‫که فقط لباس و غذا می‌خواد...

‫و دستورات اربابش رو بی چون و چرا ‫ اجرا می‌کنه...

‫با کسی بحث نمی‌کنه و مخصوصا...

‫نمی‌خواد که فرار یا سرپیچی کنه.

‫منفیه.

‫من سینوزیت دارم.

‫یکم با چیزی که فکر می‌کردم فرق داره، ‫ولی احمق نیستن.

‫واسه همین خطرناکن.

‫هیچ رحمی در کارشون نیست، ‫برادر، خواهر، مادر باشه... فرقی نمی‌کنه.

‫دوباره مزاحم شدم بچه‌ها.

‫یه مورد کرونا توی برچنی داریم. ‫یه پیرمرد 82 ساله.

‫- یه چی؟ ‫- یه پیرمرد که تنگی نفس داره.

‫از کجا می‌دونین کروناست؟

‫منظورت چیه؟

‫خودت گفتی یه مورد کرونا توی برچنی داریم.

‫گمونم شک داریم.

‫ولی اکسیژن خونش هشتاد درصده ‫ و دیابت و مشکل قلبی داره.

‫به سختی نفس می‌کشه، ‫باید عجله کنیم.

‫ماریانا!

‫ماریانا!

‫الان درخواست بده، بدون فیش حقوقی. ‫از آلتکس.

‫سال اول بدون بهره.

‫از خرید لذت خواهید برد...

‫[هشتم ژوئیه]

‫گفتم نیکیتا استانسکو.

‫تا وقتی اشتباه نکنی خدا بهت هیچی نمی‌ده.

‫گفتم نیکیتا استانسکو.

‫همین. بدون نامه خداحافظی.

‫این کتاب با «بدرود، خواهیم مُرد» شروع شد.

‫اسم شعرش همینه. ‫«بدرود، خواهیم مُرد.»

‫ولی جمله آخرش دورش دایره سبز بود.

‫توی اینترنت سرچش کن.

‫صبر کن.

‫یه لحظه وایستا.

‫تحصیلاتی که می‌توان گفت...

‫«بدرود، خواهیم مرد»

‫صبر کن.

‫و زمان سریع‌تر از همیشه می‌گذرد...

‫وقتی که صدایت می‌زنم...

‫وقتی که صدایم می‌زنی...

‫درحالی که همچنان دور هم می‌پیچیم، ‫دست تکان می‌دهم و برایت درود می‌فرستم.

‫«بدرود، خواهیم مرد»

‫معمولی...

‫آره. این جملات رو علامت زده.

‫جملاتی که علامت زده این‌هاست مامان.

‫باید برم دیگه. تقریبا رسیدم.

‫به رودیکا بگو واست سرچ کنه.

‫مامان...

‫دیگه قطع کردم. ‫تموم شد بهت زنگ می‌زنم.

‫می‌بوسمت. خداحافظ.

‫جیانی! اومدم. بگو کجا برم.

‫الو؟

‫الو؟

‫صدات رو نمی‌شنوم، بگو کجایی!

‫- خدا بیامرزتش. ‫- خدا بیامرزتش.

‫خدا بیامرزتشون.

‫مراقب سرت باش.

‫سه تا سگ داریم، ولی گاز نمی‌گیرن.

‫این آزورله.

‫اونی که توی سایه‌ست بوگدانه.

‫همراهم بیا. اونجا نه. ‫از این سمت.

‫مواظب باش. شوهرم دو سال پیش بخاطرش کور شد.

‫بردمش بیمارستان چشم لاهوواری.

‫جلوی پات رو بپا.

‫این قطعه زمین منه.

‫دو تا خواهر دارم. ‫اونجا زمین اون‌هاست.

‫اشتامات با وام بانک‌پست این قطعه رو خرید...

‫ولی قسطش رو نداد و بانک زمین رو مصادره کرد.

‫خواهرهام از ایتالیا برمی‌گردن...

‫بعد مرگ...

‫پسرفت یا کاری می‌کنیم که قضیه وصیت حل بشه.

‫- وراثت؟ ‫- جلسه؟

‫- وراثت ‫- درسته، وراثت.

‫از ایتالیا اومدن که زمینم رو بگیرن.

‫من بیست سال واسش کار کردم...

‫و می‌خوان همه‌چیز رو بگیرن.

‫اوناج اون قطعه مثلثی سلفونی...

‫اونجا گلخانه‌ست.

‫می‌تونی بری اونجا ولی مراقب ذرت باش.

‫مراقب باش سرت نخوره به درخت آلو.

‫آقای جیانی هم اونجاست. ‫قبلا حرف زدیم. چیزی نیست.

‫- خدا بیامرزشون. ‫- خدا بیامرزشون.

‫- سلام! ‫- براتو چی گفت؟

‫- خدا بیامرزتشون. ‫- خدا بیامرزتشون.

‫- بگو، چی گفت؟ ‫- کجان؟

‫پشت گلخانه‌ها.

‫نمی‌خوای بهم بگی؟

‫براتو چی گفت؟

‫چرا اصرار براتو رو می‌کنی؟

‫خودت خوب می‌دونی. ‫چیزی رو گفت که همه می‌دونن.

‫منظورت چیه که همه می‌دونن؟

‫همه چی می‌دونن؟

‫روانی شدی؟ چرا خودت رو زدی به بی‌گناهی؟

‫کل دفتر می‌دونن که ورو رو می‌کردی.

‫کل دفتر؟ چی می‌دونن؟

‫دیوانه شدی؟

‫چه بازی‌ای در میاری؟

‫اگه می‌دونستن خونه ورو ام...

‫وقتی تو و فیرویو نووی ‌ساد بودین...

‫بخاطر اینه که تو بهشون گفتی.

‫تنها توضیحش همینه.

‫وقتی بهش زنگ زد توی تختشون بودی...

‫- کادوی کریسمس؟ ‫- تظاهر نکن. خبر داشتی.

‫حتی اگه من چیزی نمی‌گفتم...

‫تو می‌دونستی که من با ورو ام.

‫نه، فقط می‌دونستم بینتون یه خبرهاییه.

‫چیزی که بهم گفتی...

‫این بود که وقتی با فیرویو ازدواج کرد ‫ ازش جدا شدی.

‫خب آره، جدا شدیم.

‫روز سن نیکلاس که واسه یه قهوه ‫رفته بودم خونه‌اش...

‫واسه قهوه بود، نرفتم که بکنمش.

‫و بعد قهوه هم گفتی که بد نیست...

‫سریع یه دور بکنیش.

‫یعنی چی که سریع بکنم؟

‫وقتی فیرویو زنگ زد با یولیا بودم.

‫خنگ شدی؟ ‫واقعا این دروغ‌ها رو باور کردی؟

‫خودم نرفتم اونجا. ‫ازم کمک خواست.

‫روز سن نیکلاس نکردیش...

‫چون با یولیا بودی.

‫پس چرا شب سال نو دستت توی شورتش بود؟

‫همون‌طور که می‌دونی شب سال نو ‫ بعد از روز سن نیکلاسه.

‫دستم توی شورتش نبود.

‫اصطلاح بود جیانی.

‫اگه دلت واسه فیرویو می‌سوزه ‫واست خبر خوبی دارم.

‫خودکشی نکرد چون که ورو بهش خیانت کرده.

‫و براتو چی گفت؟

‫که عوضی‌ای و دیگه مزاحمش نشی.

‫می‌دونم، ولی در مورد فیرویو چی گفت؟

‫براتو فکر می‌کنه که از ترس ‫ ای‌ال‌اس خودکشی کرده.

‫چی؟ چی هست؟

‫یه بیماری بد. تا یه سال دیگه فلج می‌شد.

‫دسامبر پارسال رفتیم نووی ‌ساد که نظر یه ‫متخصص دیگه رو بپرسیم.

‫یه دکتر آمریکایی که واسه تور اومده بود ‫اروپا. نووی‌ ساد هم اومده بود.

‫فیرویو سه ماه پیش نوبت گرفته بود.

‫حتی ورو هم خبر نداشت که مریضه.

‫واسه همین خودش رو واسه مرگش سرزنش می‌کنه.

‫مثل خودت، ولی قضیه ربطی به شما دو تا نداره.

‫تو از کجا می‌دونی؟

‫چون من باهوشم.

‫فیرویو یه نفر رو از دادگاه کیفری ‫دمبوویتسا می‌دید.

‫تو از کجا می‌دونی؟

‫چند روز پیش با طرف اومد دفتر.

‫- وروی بیچاره... ‫- شعر واسه اون بود نه ورو.

‫- کدوم شعر؟ ‫- همونی روی میزش پیدا کردیم.

‫چی داری می‌گی؟

‫این یکی.

‫66

‫281

‫185

‫0766281185

‫- ممنون. ‫- قابلی نداشت.

‫یه اسم. صرفا یه اسم لازم دارم.

‫دیناکه! یه اسم بگو.

‫موش کراچیون.

‫دوباره بگو لطفا.

‫موش کراچیون.

‫پر نوئل.

‫بابانوئل.

‫همونی توی کفشت آبنبات می‌ذاره.

‫مارین سورسکو.

‫چی؟

‫شعر.

‫- که چی؟ ‫- مارین سورسکو.

‫خب چی؟

‫شعری که واسم نوشتی از مارین سورسکو نیست؟

‫نه، از نیکیتا استانسکوئه.

‫جدی؟

‫قشنگه.

‫به نظرم از سورسکو بود.

‫در هر صورت شعر قشنگیه.

‫«بدرود، خواهیم مرد.»

‫معلومه از نیکیتا استانسکوئه.

‫نمی‌دونم چرا فکر کردم از سورسکوئه.

‫اینجا چه غلطی می‌کنی؟

‫دختره کجاست؟

‫کدوم دختره؟

‫دختره، جیانی، دختره کجاست؟

‫- پیش مارین. مگه بهت نگفتم؟ ‫- نه، نگفتی.

‫توی خونه، اتاق جلویی.

‫وایستا، ورودی سمت خیابون، ‫اتاق پشتی...

‫وقتی وارد شدی سمت راستت. ‫بیا نشونت بدم.

‫چرا طوری لباس پوشیدی انگار قراره بری شنا؟

‫چشه؟

‫دارن عزاداری می‌کنن و تو اینجا...

‫- مثل لات‌های مونته‌کارلو لباس پوشیدی. ‫- که چی!

‫لباسم رو عوض نمی‌کنم که تصویر تو خراب نشه.

‫یه لحظه وایستا!

‫چیه؟

‫شلنگ رو نگه دار لطفا.

‫لباس قشنگ‌تری نداشتی بپوشی؟

‫- آبی تیره یا قهوه‌ای؟ ‫- می‌دونم، ولی چیز قهوه‌ای نداشتم.

‫شانس آوردیم شلوارک و دمپایی داری!

‫ممکن بود شلوار پات کنی.

‫می‌دونم خوب انتخاب نکردم!

‫باید می‌رفتم خونه لباس عوض کنم، ‫ولی سرم شلوغ بود و یادم رفت.

‫دیر متوجه شدم، وقتی رسیدم فهمیدم.

‫بگو یادت رفت دیگه!

‫بذار من حرف بزنم.

‫هی! من حرف می‌زنم!

‫آب می‌خواست و یه بطری زیزین واسش بردم.

‫نمی‌دونستم باید تازه باشه.

‫چیزی نیست. نگران نباش.

‫رئیس کمیسر پلیس پاترانسکو ‫نارسیس-والنتین هستن...

‫از اداره مبارزه با جرائم سازمان‌یافته.

‫می‌تونی نارسیس صدام کنی.

‫می‌خواد چند تا سوال ازت بپرسه.

‫چیزی که در مورد این داستان بهم گفتی رو ‫بهش بگو.

‫اونجا بشین.

‫- می‌شه ماسک رو در بیارم؟ ‫- بله، البته.

‫می‌دونم که باید ماسک بزنم. ‫ولی خوشم نمیاد.

‫اگه رئیس می‌گه می‌تونی پس می‌تونی.

‫درواقع در مورد ماسک زدن در منزل ‫ قانونی نیست.

‫یه سری می‌گن بهتره بزنی، ‫یه سری هم می‌گن بهتره نزنی.

‫هر کاری دوست داری بکن. ‫من دوست ندارم ماسک بزنم.

‫اونجا وایستا و حواست به در باشه!

‫در رو ببندم؟

‫آره، پنجره رو هم ببند که یخ نزنیم.

‫بازش بذار!

‫پتروسکو لنوش، بوتوش ماریلینا،

‫سولوک داچیانا، کرتو کورینا...

‫استروگاریو مونا ویکتوریسا، ‫تودوراکه یونلا...

‫واسه فاحشگی به فاحشه‌خونه فروختشون.

‫ولاد جورجیانا، میتو آلینوتا ‫و استفانوتا نیکولتا...

‫اون‌ها رو واسه اعضای بدنشون فروخت.

‫اگه با والدراما حرف زدین.

‫نمی‌فهمم چرا باید چیزی که...

‫الان به آقای جیانی گفتم رو تکرار کنم...

‫شنیدم از آوریل ببه تراندافیر ‫رو بازداشت کردین.

‫بهتون نگفته؟

‫بچه‌های لنوش و داچیانا خونه‌ی ما...

‫توی انگلستراسه می‌موندن.

‫بقیه‌شون رو بردن بلژیک، سوئیس و اتریش.

‫می‌دونم که گفتن این داستان سخته.

‫البته که سخته.

‫منظور من هم همینه.

‫و واسه این‌که مجبور نشید ‫حرفی رو تکرار کنید...

‫حرفتون رو ضبط می‌کنیم.

‫به آقای جیانی گفتم که دوست ندارم ‫صدام ضبط بشه.

‫صرفا واسه خودمونه واسه بازجویی...

‫واسه تلویزیون نیست. ‫نگران نباشید.

‫نگران نباشید، کسی حرفتون رو نمی‌شنوه.

‫پس چرا ضبطش کنین؟

‫واسه ما مهمه. به بازجویی کمک می‌کنه.

‫نمی‌خوام دیده بشم.

‫می‌تونیم صداتون رو ضبط کنیم؟

‫نگفتید که والدراما کودکیتون رو دزدیده؟

‫چرا ازش دفاع می‌کنین؟

‫- اشکالی نداره ضبط کنید. ‫- ممنون.

‫صداتون فقط برای نظرسنجی استفاده می‌شه...

‫در دادگاه ازش استفاده نمی‌شه.

‫پس دلیلی نداره که نگران باشید.

‫می‌دونم که به پلیس‌ها اعتماد ندارید...

‫و من هم نمی‌تونم اعتمادتون رو بخرم...

‫و بهتون تضمین بدم که نیت نیکی داریم.

‫گوش کن دختر... ما خیلی خوبیم.

‫صبر کن که دادستان رو ببینی...

‫مجبور می‌شی انقدر بنویسی که دستت کوفته بشه.

‫بذار من باهاش حرف بزنم، خب؟

‫مگه نمی‌ذارم؟

‫دوربین ضبط می‌کنه؟

‫آره، ضبط می‌کنه. ‫همون‌طور که گفتی.

‫روش رو بپوشون. ‫فقط صدا رو ضبط می‌کنیم.

‫فقط صداتون رو ضبط می‌کنیم. ‫خب؟

‫- موافقید دیگه؟ ‫- بله، فقط صدام.

‫پتروسکو لنوش...

‫بوتوش ماریلینا، سولوک داچیانا ‫کرتو کورینا...

‫استروگاریو مونا ویکتوریسا، ‫تودوراکه یونلا...

‫واسه فاحشگی به میلیونرها ‫ به فاحشه‌خونه فروختشون.

‫ولاد جورجیانا، میتو آلینوتا ‫و استفانوتا نیکولتا...

‫اون‌ها رو واسه اعضای بدنشون فروخت.

‫بچه‌های لنوش و داچیانا خونه‌ی ما توی ‫انگلستراسه می‌موندن.

‫بقیه‌شون رو بردن اتریش و...

‫ما فقط می‌خوایم بدونیم رئیس شبکه کی بوده...

‫نمی‌دونم «بابایی» یا هر اسمی که خطابش ‫کردید.

‫اسم واقعیش رو نمی‌دونم.

‫«آلبانیایی» صداش می‌کردیم.

‫ولی مطمئن نیستم که آلبانیایی بوده باشه.

‫با ما رومانیایی‌ حرف می‌زد.

‫باهاش حرف زدی؟

‫نه، نزدم.

‫شنیدم که رومانیایی حرف می‌زد.

‫وقتی که بخاطر نشتی آب...

‫مبلمان رو عوض کرد اونجا بودم.

‫دو ماه قبلش یه رستوران لبنانی ‫ آتیش گرفته بود.

‫و گفت که آتش‌سوزی باعث نشتی آب شده...

‫و باید مبلمان...

‫و کفپوش طبقه دوم رو عوض کنیم.

‫اون موقع شنیدم که رومانیایی حرف زد.

‫«آلبانیایی.»

‫مثل ما حرف می‌زد؟

‫منظورت چیه؟

‫مثل ما یعنی یا.. نمی‌دونم... ‫مثل مردم مولداوی؟

‫مثل بی‌دندون‌ها حرف می‌زد، ‫با این‌که دندون داشت.

‫نمی‌تونست حرف «ر» رو تلفظ کنه.

‫لاغر بود و همه‌جای بدنش تاتو داشت...

‫و قدش از من کوتاه‌تر بود.

‫همیشه جدی بود.

‫نیکو می‌گفت کلی دختر کشته.

‫و باید وقتی باهاش حرف می‌زنم احتیاط کنم...

‫چون آدم نمی‌دونه کی حالش خوبه.

‫پس بهتره سرت رو بالا نگیری.

‫شخصی به اسم نینو مارنگلن رو می‌شناسین؟

‫اسمش واستون آشناست؟

‫فقط یه نینو می‌شناسم.

‫یه مشتری بود که اومد...

‫اگه دختر باکره‌ای بود...

‫والدراما اون‌ها رو واسه ‫ آقای نینو نگه می‌داشت.

‫ولی هرگز ندیدمش.

‫اون اسم دیگه‌اش رو هرگز نشنیدم.

‫اسمی که الان گفتی. مارگلن.

‫مارنگلن.

‫- نینو مارنگلن. ‫- نشنیدم.

‫همون‌طور که گفتم همه باکره‌ها ‫ مال آقای نینو بودن.

‫ولی اصلا چهره‌اش رو ندیدم.

‫اگه می‌خوای در مورد مشتری‌های قدیمیم ‫بشنوی...

‫چیزی ندارم که بهت بگم...

‫اصلا اسمشون رو نپرسیدم و اون‌ها ‫ هم هیچ‌وقت نگفتن.

‫فرقی نمی‌کرد قد بلند باشن یا کوتاه...

‫چاق باشن ی عرب...

‫چینی...

‫بلوند یا پیر...

‫دیان چی؟

‫آقای نارسیس، من خیلی بهش فکر کردم...

‫به کسایی که در انگلستراس به دیدنمون اومدن.

‫از چهره‌ات مشخصه که خوشحال نیستی.

‫می‌دونم همه مشکلات خودتون رو دارید.

‫اگه من بخاطر پول فاحشه شدم...

‫مشتری‌هام تقصیری ندارن.

‫هرگز قضاوتشون نکردم.

‫اون‌ها هم از زندگیشون راضی نبودن.

‫بعضی‌هاشون فراری بودن...

‫بعضی‌ها موادفروش بودن.

‫یه بار یه مشتری اومد و والدراما گفت...

‫که قاچاقچی اسلحه‌ست.

‫هرگز اسمشون رو نپرسیدم.

‫فقط می‌دونستن که اسم من کنسوئلوئه.

‫اسم واقعیم رو نمی‌دونستن.

‫این مرد رو می‌شناسی؟

‫این بابانوئله.

‫بابانوئل کیه؟

‫موش کراچیون، ولی انگلیسیش می‌شه بابانوئل.

‫یه اتریشی ثروتمند که با پلیس همدست بود...

‫و با یه سری افراد کله‌گنده ‫ در فرانکفورت در ارتباط بود.

‫گفت بابانوئل صداش کنیم.

‫والدراما بابانوئل صداش می‌کرد.

‫به آلمانی می‌شد «وایناتسمن».

‫موش کراچیون.

‫و اسمش؟ اسم واقعیش؟

‫به جز بابانوئل چیزی نمی‌دونم.

‫ویکی لازلو، این اسم آشنا نیست؟

‫نه، ولی مشتری زن زیادی نداشتیم.

‫از کجا می‌دونی زن بوده؟

‫مگه ویکی اسم زن نیست؟

‫همین رو می‌خوایم بدونیم.

‫چی؟

‫نمی‌دونیم مرده یا زن.

‫ویکی لازلو تو نیستی؟

‫منظورت چیه؟

‫ترندافیر هشدار داد که ممکنه ‫خودت رو قربانی جلوه بدی.

‫اگه حرفه خانم‌بیاریت در ‫ تیمیشوآرا و آراد رو یادته...

‫بهم بگو.

‫مردک بیچاره...

‫خیلی ترسیده.

‫یه مدتی...

‫خریدار رم و سپس هم ریمینی بودم.

‫که همون جا فهمیدن سل دارم.

‫ولی هیچ‌وقت از دخترها سواستفاده نکردم.

‫جور کردن مشتری واسه دخترها درآمد داره...

‫ولی من صرفا خرجم رو درمی‌آوردم...

‫بعد این همه سال چیزی واسم نمونده.

‫مردک بیچاره...

‫ترسیده...

‫بچه‌ای که داری، مال خودته؟

‫فروختیش؟

‫دیان ربطی به قضیه نداشته، ‫اون از چیزی خبر نداشته.

‫واسم مهم نیست والدراما چی گفته.

‫من به دیان چیزی نگفتم.

‫جفتشون می‌دونستن...

‫که من بچه می‌خوام، ‫ چون می‌دونستن که سل دارم.

‫دیان کیه؟

‫تا حالا از خیره شدن به چشمان ‫ کسی انقدر لذت نبردم.

‫نمی‌خواستم به کسی وابسته بشم... ‫واسه همین همیشه چشم‌هام رو بستم.

‫مگر این‌که کسی پول می‌داد که ‫ به چشم‌هاش نگاه کنم.

‫همیشه از چشم‌هاشون دوری می‌کردم.

‫ولی یه روزی یه پسری اومد.

‫دیان شبیه رلو بود.

‫زگابرچا ماریوس آرولین.

‫اولین معشوقه‌ام در کلاس اول...

‫که یه برادر به اسم سزار داشت ‫که ملوان بود...

‫که اولین آیفونم رو واسم توی دبیرستان خرید.

‫همون بو رو می‌داد، ‫ولی چهره‌اش فرق می‌کرد.

‫دیان.

‫لباس‌های یخ‌زده روی طناب.

‫رلو چنین بویی می‌داد.

‫نمی‌دونم چطور در موردش حرف بزنم.

‫بهش نگاه می‌کردم و احساس لذت می‌کردم...

‫و می‌دونستم که ازش بچه می‌خوام.

‫یهویی بود.

‫حتی مطمئن نبودم که موفق می‌شم.

‫می‌خواستی باردار بشی که خودت رو نجات بدی؟

‫عاشق شدم، همین.

‫واسه نجات خودم نبود.

‫در هر صورت اخراجم می‌کردن چون مریض بودم.

‫به این فکر نکردی که ممکنه مریضش کنی؟

‫نوع بیماری سلی که من دارم...

‫- واگیردار نیست. ‫- درسته.

‫واگیردار.

‫سل من واگیردار نیست.

‫و در هر صورت هم با کاندوم سکس می‌کردیم.

‫اگه با کاندوم سکس می‌کردین چطوری حامله شدی؟

‫مهمه؟

‫مگه کاندوم جلوی اومدن آبت رو می‌گیره؟

‫و بعد چیکار کردی؟

‫آبش رو ریختم توی کسم.

‫واقعا مهمه؟

‫صبر کردم که بره...

‫کاندوم رو نگه داشتم.

‫و انجامش دادم. ‫با این‌که خیلی آبش نیومد.

‫ترندافیر توی بیانیه‌اش نوشته...

‫که بچه‌ی خودت رو هم فروختی.

‫که اعضای بدنش رو هم از الان فروختی.

‫دروغه.

‫بچه مال منه.

‫پس ترندافیر دروغ می‌گه؟

‫بگو، دروغ می‌گه؟

‫آره، دروغ می‌گه.

‫پس دروغ می‌گه.

‫دروغ نمی‌گه، ولی دروغ می‌گه.

‫یه بچه دیگه داشتم که واسه فاحشگی فروختمش.

‫وقتی سه سالش شد.

‫ولی نمی‌دونستم می‌کشنش ‫که اعضای بدنش رو بفروشن.

‫نمی‌دونستم که دست و پاشون رو می‌کنن ‫ و خفه‌شون می‌کنن.

‫کشیش اومده.

‫می‌شنوین افسر؟

‫می‌شه یه لحظه تنهامون بذارید؟

‫بیایید، بیایید مراسم. ‫خدا رو به اندازه‌ی کافی خشمگین کردیم!

‫خیلی‌خب خانم، داریم میاییم، ممنون.

‫پدرم تمام آثار نیکیتا استانسکو رو داشت.

‫همه‌شون.

‫بین شعر و خودکشی فیرویو...

‫سی و نه روز بعد مرگ پدرم ارتباطی هست؟

‫آقای جیانی...

‫می‌شه لطفا در مراسم شرکت کنم؟

‫می‌شه خداحافظی کنم؟

‫می‌شه مثل یه انسان معمولی ‫ پیش خانواده‌ام باشم؟

‫معلومه می‌شه.

‫ممنونم.

‫اگه خسته‌ای می‌تونی دراز بکشی.

‫برای روح بندگان خدا...

‫فوورونیا و دیوید پترو دعا می‌کنیم...

‫و باشد که گناهانشان آمرزیده شود...

‫چه گناهان خواسته و چه ناخواسته.

‫به ما رحم کن خداوندا!

‫باشد که خداوند روحشان را به ‫ درگاه عدالت ببرد.

‫رحمت‌های خداوند...

‫ملکوت آسمان‌ها، ‫و گناهانشان آمرزیده شود...

‫خواسته‌ی ما از مسیح پادشاه جاودان ‫ و پروردگارمان این است.

‫رحم کن خداوندا.

‫به درگاه خداوند دعا می‌کنیم.

‫ای خداوند ارواح و انسان‌ها...

‫که با نابودی خواسته‌ی شیطان ‫مرگ را زیر پا گذاشته...

‫و زندگی را در زمین به ارواح بندگانت...

‫فوورونیا و دیوید پترو بخشیدی...

‫با طراوت بخوابید...

‫در جایی که درد و ناراحتی وجود ندارد.

‫تمام گناهاناشان...

‫در در افکار و سخنان و عملشان...

‫لطفت را به ما بکن و آنان را ببخش.

‫خدا بیامرزشان!

‫زیرا انسانی نیست که گناه نکرده باشد...

‫زیرا که تو فقط از گناه دوری.

‫حقانیت و کلامت علنیست.

‫زیرا که قیامتی از...

‫مترجم: «تارخ علی‌خانی» ‫ تلگرام: aManOfWar@

‫ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

‫[دو هزار و بیست]