Original subtitles

Frank Sinatra, który zmarł dziś wieczorem

w wieku 82 lat, zakończył niezwykłe życie

to było na takiej czy innej scenie przez sześć dekad.

Idol mój i miliony,

i wielki Amerykanin włoskiego pochodzenia, wspaniały Amerykanin.

A swoją drogą świetny aktor.

Myślę, że każdy Amerykanin musiałby się uśmiechnąć i powiedzieć, że naprawdę zrobił to po swojemu.

Na jego cześć zgasili światła na pasie Vegas.

Tutaj iw dziesiątkach miast w całym

kraju stacje radiowe grają tylko Sinatrę.

Moje pierwsze wspomnienie głosu Franka dobiegało z szafy grającej.

To było w ciemnym barze w niedzielne popołudnie,

kiedy moja mama i ja poszliśmy szukać mojego ojca.

A ona powiedziała: Zawsze będę pamiętać: „Posłuchaj tego.

„To jest Frank Sinatra, jest z New Jersey”.

I choć jego muzyka stała się synonimem eleganckiego, dobrego życia,

najlepszy alkohol, kobiety, wyrafinowanie, to głęboki

błękit głosu Franka zrobił na mnie największe wrażenie.

Był poetą-laureatem samotności.

Jego piosenki były przez to nawiedzane.

Mimo całej swojej sławy kochał samotność.

Nie wiemy, co myślał o swoim życiu,

bo nigdy nie zapisał tego w książce.

Ale był jeden tajemniczy moment, kiedy dał nam wszystkim wskazówkę.

Wtedy, u szczytu swojej kariery, nagle zdecydował się przejść na emeryturę.

Na początku marca tego roku pracowałem gdzieś na Florydzie, a

on zadzwonił do mnie i powiedział: „Myślę, że się rozłączę”.

Pewnego popołudnia nad basenem,

Tata ze swoim czarnym długopisem tworzył

swoją listę muzyczną, listę piosenek.

Nigdy nikomu nie pokazywał setlisty.

Ale w okresie poprzedzającym przedstawienie w Ahmanson Theatre w Los Angeles,

pewnie o tym myślał.

Jedenaście piosenek opowiadających historię życia.

Panie i panowie, Franku Sinatrze.

I to był początek.

Sama noc była pełna gwiazd i ekscytująca

smutny i pełen mieszanych emocji.

To, co mnie zaskoczyło w tym filmie, to to, że ma surowy, kręcony z ręki wygląd.

I jakże stosowne jest to, że na tej konkretnej imprezie nie oglądamy

koncertowego filmu Sinatry, gdzie wszystko jest perfekcyjnie kontrolowane.

Słyszysz, jak facet za kulisami kopie akord

z gniazdka i nagle mikrofon się psuje.

Ludzie trzymający te kamery byli tak samo pochłonięci tą chwilą,

jak wszyscy na widowni, ludzie na scenie, orkiestra, sam Sinatra.

Wiedzieli, że to koniec kariery tego wielkiego artysty.

To były kamienie milowe

w jego muzycznej karierze.

Wracając do samego początku, krążyły sprzeczne

historie o twoim dzieciństwie w Hoboken,

cytowane przez ludzi, którzy przeprowadzali z tobą wywiady.

Istnieje taka ogólna wersja warunków niemalże slumsów w Hoboken.

A potem są inni.

Był artykuł kilka lat temu bardzo dobrego

dziennikarza, który powiedział, że tak nie jest.

Że wszystkie zabawki, których potrzebowałeś, że miałeś nawet Chryslera w wieku 15 lat.

Większość biografii, które przeczytałem, lub artykułów, które przeczytałem,

przepraszam, o moich młodzieńczych latach lub moim dzieciństwie

były raczej wymyślone, raczej fikcyjne.

Przeczytałem wiele z nich i powiedziałem

sobie: „Nie pamiętam tego. To naprawdę dziwne”.

Urodziłem się w 1915 roku, 12 grudnia,

i ważyłem 12 i trzy czwarte funtów.

A kiedy zostałam wyjęta z jej łona przez położną, pojawił się problem.

Nie chciałem stamtąd wychodzić.

I w końcu wysłali flarę po lekarza.

A po usunięciu mnie byłem całkiem dobrze

uszkodzony po lewej stronie szyi, ucha i twarzy.

A moja babcia

który miał więcej rozsądku niż ktokolwiek w pokoju, jeśli o mnie chodzi,

ponieważ wiedziała, co ze mną zrobić.

I wsadziła mnie pod lodowatą wodę w mieszkaniu z zimną wodą,

i najwyraźniej trochę krwi się poruszyło i trochę mnie poobijało.

I pobłogosławiłem ten dzień, tę chwilę,

od tego czasu na jej cześć.

Cześć, udało mi się skontaktować z panem i panią Martinem Sinatrą.

- Witam, pani Sinatra. -Tak, cześć.

Oto pan Gardner, tylko na chwilę.

- Witam, pani Sinatra. - Witam, panie Gardner.

Z pewnością miło jest z tobą porozmawiać i przyjść do telefonu.

Wiem, że ostatnim razem, kiedy Frank był w mieście, nie czułeś się zbyt dobrze.

I już w pełni wyzdrowiałeś?

No tak. Czuję się teraz całkiem dobrze.

A Frank zadzwonił do mnie dopiero niedawno, gdy byłem w szpitalu.

- Byłem jedynakiem. -Tak.

I była dla mnie surowa.

To znaczy, była bardzo surowa w stosunku do mnie, moja mama zawsze była surowa.

Powiedziała mi, żebym trzymał się z dala od torów

kolejowych, bo pewnego razu dzieciak stracił rękę.

Jakieś trzy lata później inny facet, mały facet, stracił nogę.

A gdyby dowiedziała się, że jestem tam na dole,

przy torach kolejowych, rzuciłaby się na mnie.

Ze strachu, tylko ze strachu.

Myślę, że pierwszą rzeczą, której byłem

świadomy, był popęd, który miała przez cały czas.

Jej nieustanne poszukiwanie polegało na tym, by robić lepiej, ciągle robić lepiej.

Dolly Sinatra była matką ziemi.

Wszyscy stali się jej synami, jej córkami.

Problemy wszystkich stały się jej problemami.

I to przeszło od problemów psychologicznych do problemów fizycznych.

Babcia została położną w swojej okolicy.

Kiedy były rodziny z dziećmi, których nie było stać na wyżywienie,

czy zatem właściwe było sprowadzenie kolejnego dziecka do tej niedoli?

I była dobrą katoliczką.

Nie sądzę, żeby uważała, że ​​aborcja jest czymś wspaniałym.

Ale myślę, że w tamtych czasach, w czasach Wielkiego Kryzysu, to była konieczność.

Zrobiła to, co trzeba było zrobić.

Mój ojciec był wycofany, był nieśmiałym człowiekiem.

Mówił doskonale po angielsku, ale nie potrafił sklecić słów.

On nadal „dees, dems i dawki”.

Pamiętaj, że musiał być onieśmielony wrodzoną wiedzą mojej matki.

Była z natury bystra, tak jak moja matka.

Przyjechali oboje, przyjechały

różne rodziny i przybyli na Ellis Island.

Jeden z Katanii, a drugi z Genui.

Genueńczycy byli pierwotnymi bankierami, byli prawnikami.

I mówiła do mnie: „Myślę, że jestem pół Włochem, pół Żydem”.

Powiedziałem: „Może jesteś, mamo”. Powiedziała: „Cóż, jestem mądra”.

Powiedziała: „Stąd oni przybyli, skąd ja pochodzę”.

I w rezultacie jej się to udało.

Utorowała sobie drogę w życiu, radziła sobie bardzo dobrze, biorąc pod uwagę.

Kiedy Sinatra był młody,

bycie Amerykaninem włoskiego pochodzenia było obiektem bigoterii.

Byłeś częścią grupy mniejszościowej,

takiej, która była stereotypowo postrzegana

albo komiczny, albo

absurdalny, kataryniarz z małpą,

lub niebezpieczny i groźny, facet z pistoletem maszynowym.

I oczywiście Sinatra, dorastając tam, gdzie i kiedy to robił,

zrozumiał, że ten facet z karabinem maszynowym był prawdziwy.

Mój ojciec w tym czasie rzadko bywał w domu,

ponieważ był opiekunem przemytniczych ciężarówek.

Kiedyś mieli samochód, który jechał za ciężarówkami, żeby nie został porwany.

Podczas prohibicji mój dziadek podjął pracę jako obserwator

na ciężarówce przewożącej kontrabandę 90-procentową.

Najwyraźniej ciężarówka została porwana przez rywalizujący gang, a

on nie uchylił się wystarczająco szybko i ktoś uderzył go w głowę,

miał pękniętą czaszkę i wszędzie krwawił.

A mój ojciec, jako mały chłopiec, obudził się i zobaczył to.

W tamtych czasach mówiono.

Żeby być adwokatem, albo księgowym, trzeba było być Żydem.

Aby zostać piosenkarzem, trzeba było być Włochem.

Aby zostać zawodnikiem nagrody, musiałeś być

Irlandczykiem, dlatego przyjął imię Marty O'Brien.

Miałem osiem, dziewięć lat, stary otworzył salon.

Nazywał się bar Marty'ego O'Briena.

Bar, który prowadzili, nie prowadzili go jako Sinatry.

Przyjęli irlandzkie imię.

Bo Włosi byli gorsi od Irlandczyków w Hoboken, prawda?

Laleczka. Powiedział, że jest typem

kobiety, która prowadzi mały klub za barem.

Jeśli ktoś dał jej jakieś gówno, uderzała

go pałką, kładła pod barem i mówiła dalej.

Mieli w barze pianino z rolką.

Włożysz do niego pięciocentówkę, a on zagra piosenki.

A od czasu do czasu jeden z mężczyzn w barze podnosił

mnie i sadzał na pianinie, a ja śpiewałem z rolką.

I to był okropny głos, okropny.

To znaczy, to było jak syrena.

Wiesz, „Uczciwy i naprawdę cię kocham”.

Daleko tam, o tak.

To cud, że gdziekolwiek doszedłem, zaczynając w ten sposób, to mnie zabija.

Więc pewnego dnia dostałem pięciocentówkę albo dziesięciocentówkę, cokolwiek to było.

I powiedziałem: „To jest rakieta.

– To jest to, co musisz robić.

W moim rodzinnym mieście, jak powiedziałem, mila

kwadratowa była prawie podzielona na ćwiartki.

Jedna czwarta była włoska, druga czwarta należała do rodzin

żydowskich, tyle że my też byliśmy przemieszani w kamienicach.

Następnie drugą dzielnicą byli Irlandczycy, którzy politycznie rządzili miastem.

Byli przegłosowani każdego dnia tygodnia.

Ale z jakiegoś powodu, kiedy nadchodził czas wyborów, dawali

węgiel i dawali ubrania wszystkim pozostałym rodzinom,

i cały czas głosowali na Irlandczyków.

A czarnych oczywiście trzymano w jednej części miasta.

Były to tak małe sprawy, że nigdy nie wiedzieliśmy, że w ogóle tam są.

Nie pamiętam zbyt wielu czarnych dzieci na moich zajęciach.

Myślę, że łatwo nam zapomnieć, że był też chłopcem i młodym mężczyzną

w czasach, gdy życie każdego było trudne, kiedy wszyscy byli zagrożeni.

Kryzys był wszechogarniającym doświadczeniem dla każdego, kto w nim dorastał.

A przede wszystkim sprawiło, że

uświadomiłeś sobie, że życie jest ciężkie.

Nie tylko trudno będzie ci zarobić

na życie, może być ci trudno przeżyć.

To nie było teoretyczne dla kogoś takiego jak Sinatra, to było prawdziwe.

To ukształtowało całe jego wyobrażenie o profesjonalizmie,

poczucie, że musi być najlepszym wykonawcą,

najlepszym profesjonalistą, jakim mógłby być.

Ponieważ jeśli chcesz przetrwać w latach 30., musiałeś

to zrobić bardzo ciężko pracując i mając dużo szczęścia.

We Włoszech było ich 55

dyskretne dialekty języka włoskiego.

Moja babcia mówiła wszystkie 55.

To postawiło ją w sytuacji, w której ludzie przychodzili do niej jako tłumacz z sąsiedztwa.

Kolejnym logicznym krokiem w latach 20. była polityka.

Potem chcieli wynagrodzić mamę i dać pracę ojcu

na liście płac miasta, prawda?

Policjant czy strażak, tak? Więc zrobiła go strażakiem.

W Hoboken było około sześciu kin, zajmujących tylko jedną milę kwadratową.

Mieliśmy Lyric Theatre, U.S. Theatre,

wodewilowe domy z filmem.

Mieliśmy Rialto, mieliśmy Teatr Miejski i za każdym

razem, gdy kogoś widziałem, chciałem być nim.

Chciałem być brzuchomówcą, a potem zobaczyłem żonglerów i cały ten rodzaj jazzu.

Ale wciąż myślę o śpiewaniu.

Nigdy nie zapomniałem o śpiewaniu tutaj.

I poszedłem zobaczyć wykonawców. To znaczy, nikt sławny, dopóki nie zobaczyłem Binga.

Bing Crosby był pierwszym wielkim piosenkarzem popowym w Ameryce.

I pierwszą białą piosenkarką, która całkowicie zinternalizowała

innowacje jazzu, które zaczerpnął bezpośrednio od Louisa Armstronga.

Sinatra usłyszał te rzeczy i powiedział: „To jest to, co chcę robić”.

„Chcę być taki”.

Zaczęłam więcej śpiewać w szkole od tańców w piątkowe wieczory.

Co drugi piątkowy wieczór musieliśmy tańczyć w sali gimnastycznej.

Ludzie mówili do mnie: „Hej, jesteś całkiem niezły”.

I to zaczęło rejestrować się w mojej głowie.

Kiedy poszedłem do wydawnictw, rozdawaliby

darmowe orkiestracje, gdyby cię znali,

pełna orkiestracja zapasów.

Zbudowałem bibliotekę, a potem zaoszczędziłem wystarczająco dużo pieniędzy i kupiłem system nagłośnieniowy.

Bo wcześniej śpiewałem przez megafon.

- Nie wiedziałbyś, co to jest. To jest... -Rudy Vallee, tak.

- To przez to śpiewasz. - Naprawdę użyłeś megafonu?

A faceci rzucali grosze, żeby zobaczyć, czy uda

im się nakłonić mnie do połknięcia tych groszy.

- Dużo zabawy w tamtych czasach. - Spróbuj z kieliszkami.

Ale dużo się ruszałem. Nie mogli trafić.

Potem nadeszła era mikrofonów i pomyślałem:

„Jezu, gdybym mógł zaoszczędzić trochę pieniędzy”.

Więc za 60 dolarów kupiłem cały strój.

Mikrofon pozwolił na nowy rodzaj

śpiewu, ponieważ wzmacniał głos

więc nie musiałeś projektować.

To, co śpiewał Sinatra, to tęsknota i

pasja, które były kontrolowane w piosence.

Kiedy po raz pierwszy odkryłeś, że Frank odkrył, że potrafi śpiewać?

Cóż, po raz pierwszy odkryłam to, kiedy nie chciał już

chodzić do szkoły poza ciągłym chodzeniem do tych klubów.

- Ile miał wtedy lat? - Miał wtedy około 16 lat.

I oczywiście dyrektor posłał po mnie i powiedział, że tylko zajmuje miejsce.

Czy był kryzys w rodzinie, kiedy rzuciłeś szkołę średnią?

To było katastrofalne, absolutnie katastrofalne.

Wiesz, mój tata, który nigdy nie miał zbyt dużego

formalnego wykształcenia, był strasznie rozczarowany.

Po prostu nie mógł tego zrozumieć.

Błagałem go, powiedziałem: „Musisz dać mi szansę pracy w tym, co chcę robić”.

I powiedział coś w stylu: „Jasne, szansa”.

Powiedział: „Za dziesięć lat nadal będziesz szukał szansy, będziesz włóczęgą”.

Gdzie po raz pierwszy spotkałeś Franka?

W Long Branch, New Jersey, na wybrzeżu.

Znałem jego rodzinę, ciocię i wujka oraz ich dzieci.

Po drugiej stronie ulicy ojciec i matka Nancy mieli dom i

zobaczyłem tę bardzo ładną dziewczynkę siedzącą na werandzie.

Zadzwonił po drugiej stronie ulicy, mówiąc: „Cześć, co robisz?”

A ja powiedziałam: „Robię sobie manicure”.

Powiedział: „Czy dasz mi jeden?” Powiedziałem: „Jasne”.

I zrobiłam mu manicure i tak go poznałam.

Cóż, mam zabawne przeczucie, że mogła mieć na mnie oko, ponieważ

siedziała tam całkiem sama, po prostu wpatrując się w drugą stronę ulicy.

Mieszkał w Hoboken, 4 mile od Jersey City, a ja nigdy tam nie byłem.

Zadzwonił więc do mnie po tym, jak się poznaliśmy i zaczął do mnie przychodzić.

I chodziliśmy razem przez cztery i pół, pięć lat lub pięć i pół roku,

nie pamiętam dokładnie.

Wiem, że przed majorem Bowesem chodziliśmy razem.

Jesteśmy naprawdę dumni z błyskotliwych karier

rozpoczętych na forum radiowym w Nowym Jorku.

Na początek w radiu był mężczyzna o nazwisku

Major Bowes, który miał program amatorski.

Poszłaś i poszłaś na przesłuchanie.

Poszedłem i poszedłem na przesłuchanie, a oni powiedzieli: „Dobra,

„Puścimy cię do radia”.

I było jeszcze troje innych dzieciaków z mojego rodzinnego miasta, które tworzyły trio

zwany Three Aces, bardzo inteligentny tytuł dla grupy.

Trzy asy. Ojej, dużo czasu zajęło im wymyślenie tego.

Major Bowes zepsuł to, mówiąc: „Będziesz Czwórką Hobokenów”.

To załatwiło całą tę sytuację w ten sposób.

Mamy teraz Hoboken Four.

Nazywają siebie śpiewającymi i tańczącymi głupcami.

- Kto przemówi w imieniu grupy? -Będę, jestem Frank.

Szukamy pracy, co powiesz na to?

Każdy, kto kiedykolwiek nas słyszał, lubi nas. Myślą, że jesteśmy całkiem dobrzy.

W porządku, co chcesz zaśpiewać, zatańczyć lub czymkolwiek się zajmujesz?

- Będziemy śpiewać Shine. -W porządku, bierzmy to.

Hoboken Cztery.

Wystąpiliśmy, zdobyliśmy pierwszą nagrodę i wyruszyliśmy w trasę po całych

Stanach Zjednoczonych… W każdym razie głównie po Stanach Zjednoczonych.

Zaczęliśmy od pociągu, naszym pierwszym przystankiem

było Chicago i pamiętam, dostawałem 75 dolców tygodniowo.

A większość odesłałem do domu, bo mieszkaliśmy w najlepszych

hotelach w Stanach Zjednoczonych za dolara za noc.

Ale potem, kiedy dotarliśmy do Seattle,

Zdecydowałem, że mam dość.

Cóż, tęskniłem za domem i chciałem wrócić do tego, co naprawdę zacząłem robić.

Aby zostać piosenkarką solową, nie chciałam już być tego częścią.

Powiedziałem chłopakom i zostali.

No wiesz, pisał do mnie listy, był samotny, tyle ci powiem.

- Zachowałeś te listy? - Podarłem je wszystkie.

Zachowałem jeden.

Miałem dość pieniędzy i kupiłem bilet lotniczy.

Kiedy wylądowałem w Newark,

Brat Nancy pożyczył samochód, wyszli i spotkali się ze mną na lotnisku.

Wtedy oczywiście zacząłem mieć problemy z rodziną.

Nie radziłem sobie dobrze, bo wiesz, jeśli

orkiestra dostała pracę w sobotnią noc, żeby grać,

mieli czterech lub sześciu mężczyzn, nie

mieli dość pieniędzy, aby zatrudnić śpiewaka.

Ale wielu facetów, których znałem, mówiło: „Hej, słuchaj, podejdź i zaśpiewaj

„jeśli chcesz śpiewać, ale nie możemy ci nic dać”.

Więc zrobiłem.

Wkrótce potem mój stary pewnego ranka

obudził mnie, kiedy wracał z nocnej zmiany

a on tego szczególnego poranka powiedział mi:

„Dlaczego po prostu nie wyjdziesz z domu i nie wyjdziesz sam?”

To jest naprawdę to, co powiedział: „Wynoś się”.

I myślę, że jajko tkwiło tutaj przez jakieś 20 minut.

W każdym razie nie mogłem tego przełknąć ani się tego pozbyć.

Moja mama, oczywiście, była prawie we łzach,

ale zgodziliśmy się, że może to być dobra rzecz.

A potem spakowałem małą walizkę, którą miałem i przyjechałem do Nowego Jorku.

Kiedy Frank Sinatra był młody, Nowy Jork był centrum amerykańskiej muzyki popularnej.

Sieci radiowe w tamtym momencie skupiały się w Nowym Jorku.

Sam biznes muzyczny, Tin Pan Alley, skupiał się w Nowym Jorku.

Za młodu w New Jersey Nowy Jork byłby krainą Oz.

Magiczne miasto, na które spojrzał z oddali i powiedział:

„To jest miejsce, do którego muszę się udać, aby się stać

„czym chcę zostać”.

Po prostu trochę się pogubiłem.

Miałem około 60 dolarów na koncie oszczędnościowym i po prostu się kręciłem, wykonywałem dorywcze prace.

Rozłączałem się w wydawnictwach, wydawnictwach muzycznych

i poznałem Jimmy'ego Van Heusena, Sammy'ego Cahna

Saul Chaplin i wszyscy ci goście, tak daleko sięgamy wstecz.

Jimmy Van Heusen był pianistą, który

uczył śpiewaków nowych piosenek firmy

żeby mogli to zrobić w radiu.

Ale nie byłem wystarczająco wielkim artystą, aby

uczyć mnie piosenki od faceta takiego jak Van Heusen.

Kilka razy, kiedy byłem naprawdę niski,

Spałem z muzykiem jednego z zespołów w Forrest Hotel.

O tym punkcie

nadeszły Święta Bożego Narodzenia, kiedy pojechałem do domu.

A ja myślałem, że mój stary ma 24-godzinną zmianę, ale miałem schrzaniony dzień.

Nie było go 24 godziny i był w domu.

I przyniosłem dwa prezenty, żeby je tam zostawić, bo długo

się do mnie nie odzywał, nie chciał ze mną rozmawiać.

Spotkał mnie przy drzwiach i oczywiście

był to wspaniały powrót do domu.

Zaczął płakać, a ja byłam łzawiąca i to było po prostu cudowne.

Ale kilka miesięcy po incydencie bożonarodzeniowym, mój znajomy

muzyk powiedział mi, że istnieje lokal o nazwie Rustic Cabin

i zakładali nowy zespół i szukali chłopca-śpiewaka.

Poszedłem na przesłuchanie do Englewood Cliffs, niedaleko mostu

George'a Washingtona. Dostałem pracę w Rustykalnym Domku.

Krótko po tym dowiedzieliśmy się, że

WNEW Dance Parade odbierze Rustic Cabin.

Każdej nocy w tygodniu, od 11:00 do 11:15

lub od 11:15 do 11:30, cokolwiek to było.

Nagle mój tata stał się najdumniejszym człowiekiem na świecie.

Nie mógł się doczekać, kiedy powie wszystkim lub komukolwiek, że jestem na planie

15-minutowy zdalny program taneczny

z New Jersey w jakimś zajeździe gdzieś.

I wszyscy siadali przy radiu i słuchali o 23:00 w nocy przez 15 minut.

I w tamtych czasach nie mogłem wyśpiewać sobie drogi z papierowej

torby, ale oni myśleli, że jestem wielką gwiazdą, wiesz.

Każdy, kto pojawił się w radiu we wczesnych latach radia, był wielką gwiazdą.

Podczas mojego wolnego wieczoru w Rustic Cabin

zabierałem Nancy na miasto i szliśmy się z kimś zobaczyć.

Zawsze wychodziłem zobaczyć, jak ktoś pracuje.

Wtedy wpadłem na jednego z ludzi z branży muzycznej, który powiedział mi:

„Słuchaj”, powiedział, „dlaczego nie weźmiesz kilku lekcji?”

A ja powiedziałem: „Jakie lekcje?”

Powiedział: „Lekcje śpiewu, wiesz, faceci to robią”.

Powiedziałem: „Cóż, gdzie znajdujesz tych gości?”

Powiedział: „Nad restauracją Brass Rail jest facet”.

Powiedział: „Nazywa się Quinlan, jest starym pijakiem”.

Powiedział: „Kiedyś był w Met i został wyrzucony z Met”.

On powiedział: „Powinieneś pójść i porozmawiać z nim”. Więc poszedłem na górę, a on był gburowaty.

Myślę, że i tak miał kaca.

Powiedział: „Kim jesteś i jak długo śpiewasz?

„Dlaczego chcesz być piosenkarzem?” I wszystkie tego typu rzeczy.

Powiedziałem: „Cóż, chciałbym być piosenkarzem, ponieważ czuję, że mam pojęcie o śpiewaniu”.

- Och - powiedział - masz już pomysł?

Powiedział: „Więc dlaczego mnie potrzebujesz?” Powiedziałem: „Chodzi mi o to,

– Potrzebuję tylko wskazówek. Powiedział: „Powiem ci, co zrobimy.

„Jeśli możesz znieść 3 dolary tygodniowo, dam ci trzy lekcje tygodniowo”.

Zacząłem trzy lekcje tygodniowo i nie mogłem się doczekać, kiedy tam dotrę, za każdym razem, gdy miałem lekcję.

Nie mogłem się doczekać, bo wiedziałem, że czegoś się uczę.

Uczył mnie właściwego sposobu śpiewania.

Nadal używam tych samych ćwiczeń i opracowałem kilka własnych.

Prawdę mówiąc, kiedyś wydałem z nim książkę. Wydaliśmy papierową okładkę,

wokalna książka do kalisteniki, po tym, jak ją zrobiłem.

I zrobiliśmy rysunki formacji ust.

Dźwięk „ee”, dźwięk „oo” i „uh”.

Nie ma czegoś takiego jak "ah", to jest złe.

Nigdy nie śpiewaj „ah”, śpiewaj „uh”. U-H. „Uhm”.

To jest podniebienie do maski.

Jeśli zaśpiewasz „ah”, wraca do gardła i może pęknąć. może pęknąć.

- To moja pierwsza lekcja śpiewu z tobą. -Jestem gotowy.

A rachunek dostaniesz w przyszłym tygodniu.

Pracowałem z nim przez długi czas, a potem zacząłem dostawać zlecenia.

Dostałem kilka drobnych prac, poszedłem do WNEW, nie dostałem żadnych pieniędzy poza kosztami przejazdu.

A Dinah Shore i ja dzielimy pół godziny. Ona miała 15 minut, ja miałem 15 minut.

Nie pamiętasz wczesnego, wczesnego, wczesnego, wczesnego programu, który robiliśmy w WNEW?

czy ja? Za każdym razem, gdy o nich pomyślę, robię się zmęczony.

Wyobraź sobie, że musisz śpiewać piosenki miłosne o 6:00 rano?

- Tak. -I nawet nie dokończył refrenu.

- Nigdy nie było wystarczająco dużo czasu. - I włóż w to wszystkie emocje.

- Tak. - Mieliśmy jednak szczęście

- bo dawali nam darmową kawę. -Tak.

A kogo w tamtych czasach było stać na śniadanie?

Tak.

Teraz byłem na antenie, dwa razy.

Raz w nocy i raz rano.

A potem dostałem listy od fanów.

I dostawałem małe pocztówki, dwie pocztówki, trzy pocztówki.

Dziewczyny pisałyby do mnie, no wiesz, pocztówki za grosze.

I od razu tam poszedłem i zajrzałem, i zobaczyłem, ile poczty,

czy to się jeszcze trochę powiększy, a nigdy się nie powiększyło.

Ludzie zaczęli mnie słuchać.

A oni mówili: „Jezu, stajesz się coraz lepszy.

„Jesteś naprawdę… Widzimy różnicę w tym, co się dzieje”.

Śpiewa o młodzieńczym, w gruncie rzeczy naiwnym romansie.

I robi to głosem, który wyraźnie różni

się od tego, co robili wtedy wszyscy inni.

To jest tak wyraźnie głos młodego mężczyzny.

Ambicja bycia największym piosenkarzem popowym swoich czasów, swojego pokolenia,

była ambicją, która nie mogła istnieć w wyobraźni Sinatry, gdy był młody.

Pamiętasz, jak poprosił cię o rękę?

Dobrze...

Widzisz, podobno był związany z innymi dziewczynami, kiedy

razem chodziliśmy i naprawdę nie wiem, czy to prawda.

Ale on, uwierz mi, chciał się ożenić.

Kiedy Nancy i ja wzięliśmy ślub... Włoskim zwyczajem jest...

Panna młoda ma satynową, białą satynową torbę ze sznurkiem.

I dajesz koperty, co jest, swoją drogą,

najrozsądniejszą rzeczą na świecie.

Zamiast całej masy fałszywych prezentów, których nigdy nie możesz użyć.

I wszyscy muzycy się dorzucili. Myślę, że było ich prawie 30.

I postawili jakieś 2 dolary za sztukę, a nam

dali 60 dolarów na nasz ślub, 50 albo 60 dolarów.

Słodki, wiesz, naprawdę wzruszający.

Ożeniłem się w '39, 1939.

Ukończyłam kurs pracy sekretarki.

Myślisz, że zarabiałem...

Nie pamiętam, bardzo mało tygodniowo.

Ona zarabiała 22 dolary tygodniowo, a ja byłem w Rustic Cabin i zarabiałem 15 dolarów tygodniowo.

I w chwili, gdy się pobraliśmy,

kariera zaczęła się poprawiać przez cały czas.

Skończyliśmy nasz ostatni występ w Paramount i poszliśmy do domu.

I włączyłem radio.

Usłyszałem ten pilot dobiegający z Rustykalnego Domku i usłyszałem śpiewaka.

Więc powiedziałem: „Cóż, rany, ten dzieciak naprawdę brzmi świetnie.

„Może pobiegnę tam i zobaczę, czy go zobaczę i posłucham”.

Harry James cały czas mnie słucha, a ja o tym nie wiem, widzisz.

Był z Bennym Goodmanem, był pierwszym trębaczem.

Powiedział mi: „Wszyscy założymy własny zespół.

– Jak szybko możesz się stąd wydostać?

Powiedziałem: „Nie mam tu umowy”. Powiedziałem: „Co powiesz na jutro?”

"Co powiesz na dzisiaj wieczór?"

Więc teraz wychodzę i idę z Harrym. Idziemy w drogę.

Kiedy jesteś w trasie z zespołem tanecznym, cały czas się poruszasz.

Chodzi mi o to, że właściwie cały czas wyjeżdżasz, wiesz?

I możesz spróbować różnych rzeczy.

I nikt nie mówi: „Cóż, co robisz?”

Harry wiedział, co robię, wiedział, że sięgam, próbuję znaleźć rzeczy.

Podobnie jak miotacz, próbujesz nowej podkręconej piłki.

Nie miał jeszcze dla mnie żadnych ustaleń, więc udawaliśmy różne rzeczy.

I robiliśmy Embraceable You, a zespół

wypełniał się nutami, a Harry trąbił kluskami.

I Stardust, którego nienawidziłem, bo

wszyscy go śpiewali, a ja mam go aż tutaj.

I wiele żon było jak żony bejsbolistów.

Wszyscy przejechali przez kraj samochodem.

Poznałam go w Chicago, tam narodziła się Nancy.

Naszym planem było nie zajść w ciążę tak szybko.

W tamtych czasach nie było dużo pieniędzy, a my spłacaliśmy nowy samochód.

A ja jestem w ciąży i on się martwi, wiesz?

Zawsze myśli do przodu.

Ten człowiek dużo myśli, nawet jako dziecko.

Zawsze miał ambicję.

Powiedział, że chce być

bardzo duże w branży. Chciał być...

Wiesz, kiedy zobaczył Binga, poczuł, że to była jego ambicja.

A Bing Crosby całkowicie zawładnął falami radiowymi.

To znaczy, każda audycja radiowa w tamtych czasach

miał 15, 20 minut Binga Crosby'ego.

Pojedyncza płyta, nazywa się White Christmas, do dziś jest

to największa płyta, jaka kiedykolwiek została sprzedana.

Sprzedał 50 milionów płyt.

Przez cały czas, kiedy byłam z Harrym, po prostu myślałam o następnym kroku.

Słuchałem zespołu Tommy'ego Dorseya i tego piosenkarza z zespołem.

Jack Leonard był z zespołem. Ale słyszałem przez pocztę pantoflową,

Tommy próbował wyciągnąć go z 3000 $ i bili się.

O ile mi wiadomo, byłem pierwszym facetem, który powiedział Tommy'emu o Franku.

Przyjaciółka, dziewczyna, powiedziała,

„Frank Sinatra wydał płytę zatytułowaną All Or Nothing At All”.

A ona powiedziała: „to jest fantastyczne”.

I wspomniałem o tym Tommy'emu.

Kiedy odszedłem, pierwszym facetem, z którym się skontaktował, był Frank.

Powiedział: „Jak chciałbyś dla mnie pracować?”

Powiedziałem: „Jezu, Tom”. Powiedziałem: „Mam dwuletni kontrakt z Harrym i nie wiem”.

Powiedziałem: „Umieram, by śpiewać dla ciebie”.

Ponieważ Tommy był... On i Glenn Miller byli dwiema najlepszymi orkiestrami.

Więc nie spałem całą noc.

Moje oczy błyszczały, byłam taka podekscytowana.

Poszedłem do teatru bardzo wcześnie.

Właśnie siedziałem w szatni i przyszedł Harry.

W końcu wstałam i weszłam do jego pokoju. A ja wszedłem i wyszedłem.

Wszedłem i wyszedłem. — Co ty, zdenerwowany?

Powiedziałem: „Cóż, Jezu, jestem zdenerwowany, Harry”.

Powiedziałem: „Wiem, że to, o co cię zapytam, jest bardzo trudne”.

A on powiedział: „Tommy Dorsey chce cię zatrudnić”.

Nadal był ze mną podpisany.

Nie dałem mu pisemnego zwolnienia, powiedziałem tylko: „Jasne, śmiało, Frank”.

Bo naprawdę, to znaczy, zawsze tak żyłem.

Słowo jest ze mną silniejsze niż pióro.

Byłem taki szczęśliwy. I to nawet wpłynęło teraz na mój śpiew.

Zaczął stawać się bardziej wzniosły niż był. I robiłem lepsze rzeczy.

Dołączyłem do Tommy'ego z dużą wrogością w zespole.

Dużo złych wibracji.

Mieli mi za złe, że ich przyjaciel Jack Leonard odszedł.

Kiedy jesteś z zespołem, jest to bardzo klikalne.

A kiedy przychodzi nowa osoba, to jest tak,

„Udowodnij sobie, dzieciaku, zanim zostaniesz członkiem grupy”.

Właśnie siedzieliśmy na estradzie, kiedy Tommy ogłosił nowego wokalistę.

Na scenę wyszedł ten bardzo chudy, niepozornie wyglądający młody człowiek.

I pomyślałem: „WOW”.

Śpiewał około ośmiu taktów,

i cały teatr stał się tak cichy, że można było usłyszeć upadającą szpilkę.

Po prostu wiedziałeś, że słyszysz coś zupełnie wyjątkowego.

Tommy Dorsey miał niesamowitą, niesamowitą kontrolę nad oddechem.

Bez oddychania...

Patrzyłem na niego i nigdy nie widziałem, żeby oddychał.

Szesnaście taktów naraz, zastanawiam się, jak on to robi.

Jeśli możesz to sobie wyobrazić, puzonista

trzyma ustnik, oddychając kącikiem ust.

I to była moja teoria: „Nie łam frazy, jeśli możesz to zrobić.

„I spraw, by publiczność słuchała reszty frazy”.

Nie byłby w stanie zaśpiewać czterech wersów tej piosenki.

Była płynność, gładkość.

I żadna osoba nie patrzy na nikogo innego.

I są całkowicie pod urokiem historii Sinatry.

Przyjechaliśmy do Los Angeles, aby otworzyć

Palladium, wspaniałą nową salę taneczną.

Zostaliśmy zbombardowani, wszyscy zrobili to poprzedniej nocy i

Pamiętam, jak wszedł boy hotelowy,

powiedział: „Hej! Wszyscy już wstali? Jesteśmy w stanie wojny z Japonią.

„Zbombardowali Pearl Harbor”.

Dzięki bezgranicznej determinacji naszych ludzi,

odniesiemy nieuchronny triumf.

Tak nam dopomóż Bóg.

Teraz byliśmy wściekli.

Gdybym był singlem, prawdopodobnie powiedziałbym: „Hej, chcę zostać wolontariuszem”.

Ale miałam dziecko.

Tata był w Hollywood z zespołem, kiedy się urodziłem, w Jersey City.

Wokalista zespołu, Jo Stafford, wspominał, że był tak podekscytowany,

że jedyne, co robił, to rozmawiał o swojej nowej córeczce.

O mój Boże. to było piękne.

Jako pierwsza w rodzinie siedmiorga dzieci urodziłam

dziecko, a cała rodzina ją rozpieszczała, kochała.

I był z nią cudowny.

On to kochał.

To była inna epoka, to była słodka epoka.

To była era tańca.

I zrobiłeś balladę z długimi wersami, żeby móc

trzymać dziewczynę naprawdę blisko i tańczyć.

Frank miał styl, prawie seksowny styl.

Bardzo ciepła.

Z tymi oczami i tym uśmiechem było prawie tak,

jakby mógł wskazać jedną konkretną dziewczynę.

Po prostu się w nim zakochali.

Dzieciaki były po prostu zakochane we Franku.

I można było usłyszeć, że kiedy Tommy grał, dzieci

były świadome, że wokal Franka jest modulowany,

i nikt by nie tańczył, wszyscy po prostu tłoczyliby się wokół estrady.

Dzieciaki nie przychodziły już oglądać Tommy'ego Dorseya.

To nie Tommy przyciągał tłum, to Frank przyciągał tłum.

I właśnie tego Tommy nie mógł znieść.

Jeśli masz organizację i piosenkarz ci ​​ją

odbiera, komu potrzebne jest takie działanie?

Był więc konflikt.

Cały czas próbował go zepchnąć, a Frank mu nie pozwalał.

W 15 miesięcy stał się najgorętszą nową śpiewającą gwiazdą w kraju,

zwłaszcza wśród nastolatków.

Cały czas było pandemonium, chaos.

Reakcja tłumów w tamtych czasach była absolutnie fenomenalna.

To znaczy, krzyczeli, krzyczeli i krzyczeli.

Dzieciaki krzyczały za każdym razem, gdy wychodziłem na scenę.

Jak się masz, Franku?

Czuję się dobrze, panie Crosby.

Ogłośmy małe moratorium na formalności, Frankie.

Mów mi po prostu Bing.

Nie, nie przyszłoby mi do głowy nazywać mężczyznę w twoim wieku po imieniu.

Pomyślałem, że Crosby był jedynym mężczyzną na szczycie.

Był jedynym facetem na górze i pomyślałem sobie,

„Ktoś musi rzucić wyzwanie temu włóczędze. Kiedyś to się stanie”.

Zacząłem więc sobie myśleć,

„Jezu, dlaczego nie robię tego dla siebie?

„To znaczy, wiem, że ten facet podpisał ze mną kontrakt i mam z nim umowę”.

Tommy był człowiekiem o bardziej własnościowym nastawieniu.

Tommy był prawie jak ojciec.

A jeśli facet odszedł, to był synem, który odchodził, widzicie.

Po pierwszym roku z nim, powiedziałem:

„Tommy, myślę, że za około rok chciałbym opuścić zespół”.

I trochę się ze mnie śmiał, po prostu uśmiechał się do mnie.

A po czterech miesiącach powiedziałem mu to jeszcze raz.

Ale tym razem nie uśmiechnął się zbyt szeroko.

Powiedział: „Nie chcę z tobą rozmawiać, do cholery”.

Powiedział: „Ty pieprzony niewdzięczniku”.

Opuściłem zespół Tommy'ego, podpisując kawałek papieru

który powiedział, że dostaje do końca mojego życia jedną trzecią mojej pensji.

Pozwał mnie i zostałem oskarżony,

że mafia wyciągnęła mnie z zespołu.

Jakaś niezidentyfikowana istota podeszła do Tommy'ego

Dorseya i powiedziała: „Lepiej wypuść go z kontraktu”.

Cóż, to się nigdy nie zdarzyło.

Człowiekiem, który to wyprostował, był sekretarz

Amerykańskiej Federacji Artystów Radia.

Potem udał się do pana Dorseya i powiedział:

„Myślę, że możemy dojść do porozumienia w bardzo prosty sposób”.

Tom powiedział: „Nie, nie, nie”.

Powiedział: „Chcę jedną trzecią jego pensji do końca życia, dopóki żyje”.

Wtedy Jaffe powiedział do niego: „Lubisz grać muzykę w pokojach hotelowych

„i żeby naród usłyszał cię w radiu?”

On powiedział: „Jasne, że tak”. On powiedział: „Już więcej, nie będziesz”.

Nigdy się ze mną nie pożegnał ani nic.

I nie wiedziałem, dokąd zmierzam.

Nie wiedziałem, dokąd idę, ale wróciłem do domu.

Kupiłem dla siebie i Nancy mały domek w Hasbrouck Heights.

A ja po prostu cieszyłam się, że jestem w domu.

Nancy miała teraz dwa lata.

Spędziłem około trzech, czterech tygodni po prostu siedząc w domu.

I mogę sobie tylko wyobrazić, wiesz?

To były złe czasy, ale dobre.

Zawsze. Choć zawsze byli biedni, nigdy nie byli aż tak źli.

Bo wtedy, kiedy zaczęła się prawdziwa praca, pracował jak pies.

Mieszkałem w Hasbrouck Heights i dowiedziałem

się, że jest tam teatr, w którym grają wodewil,

i chodziłem, rozmawiałem z kierownikiem.

I powiedziałem: „Chciałbym tu zagrać przez kilka nocy, może weekend”.

Powiedział: „W porządku”.

Każdy rezerwujący z kin w Nowym Jorku,

Roxy, Strand, Loew's State, Paramount,

wysłali swoich zwiadowców, żeby sprawdzili, o co tyle hałasu.

Dlaczego dzieciaki krzyczały i wrzeszczały, i biegały między alejkami.

Dyrektor Paramount Theatre powiedział:

„Chciałbym, żebyś otworzyła w sylwestra”.

A on powiedział: „Masz orkiestrę Benny'ego Goodmana i zdjęcie Crosby'ego”.

I upadłem prosto na tyłek. Nie mogłem uwierzyć w to, co mi powiedział.

W tamtych czasach nazywali cię „Dodatkową atrakcją”.

Przyjechałem do Nowego Jorku i patrzę na namiot.

Święty Chrystusie.

Więc przygotowujemy się do wyjścia i jestem podekscytowany, a to jest dzień otwarcia.

I to jest moment, który mnie złamie lub złamie.

Jeśli nie jestem dobry w Paramount Theatre,

w tych okolicznościach jestem martwy.

Jezu, byłam zdenerwowana.

Benny zrobił całą sekcję muzyczną, a potem kończył

tę sekcję śpiewaniem, śpiewaniem, śpiewaniem.

I zrobiłby się hałaśliwy, rozerwałby jointa.

Trwało to około ośmiu minut.

Skończył Śpiewaj, śpiewaj, śpiewaj i ukłonił się.

Podszedł do mikrofonu i powiedział: „Teraz, Frank Sinatra”.

I krzyczeli jak banshee.

Odwrócił się, spojrzał na publiczność i powiedział do nikogo:

– Co to kurwa jest? powiedział.

Była jedna dziewczyna, która robiła tyle hałasu i

krzyczała tak bardzo, a ja chciałem, żeby się wyniosła.

Bo myślałem, że wywoła zamieszki.

I próbowałem ją wyciągnąć, a ona była jak tygrysica.

Wezwałem więc kilku strażników. Miałem czterech strażników

wyciągając ją i niosąc, a ona nie chciała iść!

To znaczy, nic nie można zrobić, kiedy masz 3000 ludzi

stojących i krzyczących na coś. Co powiesz? "Usiądź"?

Chodzi mi o to, że przyszedł taki rodzaj histerii.

Następnego dnia pojawiły się recenzje, były bardzo miłe.

Mam na myśli, że interesy były oblegane. był okres wakacyjny.

Nowy Jork skakał.

Byłem zarezerwowany na dwa tygodnie.

Rodzice zabierali dzieci do teatrów o

czwartej nad ranem i czekali z nimi do świtu.

I jaka różnica w dziecku w tamtych czasach.

Chodziło mi o to, że przychodzili wyszorowani, z różowymi

policzkami, z uczesanymi włosami i skarpetkami bobby.

To było niesamowite, to było jak masowa hipnoza.

To był dreszczyk naszego życia.

Chodziliśmy za 35 centów i siedzieliśmy tam cały dzień.

Byliśmy biedni, ale zawsze mieliśmy pieniądze, żeby pojechać do Paramount na Sinatrę.

Kiedy wychodził, a zespół grał intro do piosenek,

dostałbyś gęsiej skórki.

Nic dziwnego, że w całym kraju słuchaczki

tworzyły fankluby Franka Swoonatry.

A jedna organizacja nazywała się Towarzystwem

Wzdychających Mdlących Niewolników Sinatry.

Głos, jak go nazywano, nie był błyskiem na patelni.

Kiedy Frank Sinatra stawał się sławny, filmy

były ostatecznym narzędziem kreowania celebrytów.

Ale po kryzysie nie każdego było stać nawet na bilet do teatru.

Ale prawie wszyscy w Ameryce albo mieli radio

lub miałeś do niego dostęp i możesz z niego korzystać za darmo.

Oto Twoja parada przebojów!

Oto Frank z twoim faworytem z piątego miejsca, Swinging On A Star.

Przybyła Hit Parade.

Następna rzecz się wydarzyła, wciąż jestem w Paramount, jest otwarcie nowego klubu

na 57th Street o nazwie Riobamba, zadzwonili i złożyli ofertę.

Powiedziałem do moich agentów: „O rany, to brzmi interesująco”.

Powiedzieli: „Nie sądzimy.

„Ponieważ jesteś sprzedawcą Coca-Coli, a to jest knajpa z szampanem”.

Powiedziałem: „Jestem teraz cholernie gotowy na wszystko”. Powiedziałem: „Zarezerwuj je”.

wszystko wydarzyło się w ciągu dwóch, trzech miesięcy.

Otwarcie w Paramount, Riobamba i Hit Parade.

Na koncercie w Paramount zszedłem ze sceny mniej więcej kwadrans po 9:00

a audycja radiowa rozpoczęła się o 9:00.

I to było tak, jakbyś wsadził zwierzę do klatki. Karetka cofała

się na chodniku, otwierali drzwi tak, żebym mógł wskoczyć,

jak trochę odjeżdżało, to zamykali

drzwi, bo na ulicy były tysiące dzieciaków.

A w karetce dostawali mleko ze słodu i kanapkę, a ja pochłaniałem

to, zanim dotarłem dziesięć przecznic do stacji radiowej.

Byłem tak zajęty pracą, że naprawdę ciężko pracowałem,

próbując pomóc w wysiłkach wojennych, najlepiej jak mogłem.

Sprzedawcy superwojennych obligacji mówią: „Poprzyjmy wszyscy atak”.

Jest to aukcja, na której najwięksi nabywcy obligacji wojennych otrzymują pamiątki.

20 000, Bob Hope ma but Seabiscuit, noszony, kiedy wygrał Handicap Santa Anita.

Myślisz, że będzie mi pasować?

Teraz kupujący obligacje wojenne dostają storczyki z Głosem jako pin-up boyem.

I mamy pisk z każdym storczykiem, proszę państwa.

Super war-bond special to duet stulecia.

Ruth Lowe, która była Kanadyjką, jej mąż został zabity.

Był kanadyjskim lotnikiem, zaraz na początku wojny zginął.

Napisała tę piosenkę i przywiozła ją osobiście do Nowego Jorku.

Ta piosenka towarzyszyła mojemu tacie przez całe życie.

I myślę, że prawdopodobnie dlatego, że tak wiele osób identyfikowało się z nim.

Wiesz, z ich osobistymi stratami.

Zostałem uznany za 4-F.

Dostałem odmowę od wujka Sama z powodu perforacji błony bębenkowej od urodzenia.

Wtedy prasa zaczęła się mną interesować.

„Kim on, do diabła, jest, żeby nie być w służbie?

„W Europie giną chłopcy

„a ten facet śpiewa piosenki ich żonom i dziewczynom”.

Stacjonuję w Foggii we Włoszech i wszystko, co wiedzieliśmy za granicą o Franku Sinatrze, to było

nie służył z powodu przebitej błony bębenkowej

a kobiety szalały za nim, więc nasze dziewczyny,

nasze żony szalały za Frankiem Sinatrą.

Była co najmniej wielka niechęć do tej postaci.

Prawdziwymi dziwakami byli faceci, którzy byli w mundurach, ale mieli bezpieczną pracę

Fort Dix, Fort Totten na Long Island.

To byli faceci, którzy rzucali pomidorami i jajkami

w wielki napis na namiocie w Paramount Theatre.

To było dziecinne. Nie mieliby odwagi stawić mi czoła samemu.

Ale dostałem drugie powiadomienie.

I musiałam ponownie stawić się na egzaminie, nie mogłam w to uwierzyć.

Innymi słowy, nie traktowano mnie jak zwykłego obywatela.

Nagle stałam się wyjątkowym przypadkiem, prawda?

Poszedłem do zbrojowni w Newark z 6000 innych facetów,

a na ulicy było wielu kamerzystów i radiowców oraz tysiąc ludzi.

Dzieci, wiesz, „Frankie, kochanie, nie pozwól

im się popychać” i cały ten rodzaj jazzu.

A kiedy skończyłem, wsadzili mnie do

kombi z dwoma ostrzelanymi piechurami

i kierowcę i zabrał mnie na Governors Island.

Po pierwsze, kiedy wszedłem na oddział,

wiedzieli, że nadchodzę. Rozeszła się wiadomość, że

przyjadę, a ci goście wylegiwali się na swoich łóżkach,

i podeszli do mnie, a jeden facet uścisnął mi dłoń i

powiedział: „Cieszę się, że cię poznałem, byłem wielkim fanem”.

Powiedział: „Potrzebujesz jakichś czasopism lub komiksów, mam dużo rzeczy”.

Wiesz, ile telefonów wykonałem? Musiałem wykonać 700

telefonów do wszystkich rodzin w całych Stanach Zjednoczonych!

Ponieważ zadzwoniliby do swojej rodziny i wsadzili mnie.

Było tam około siedmiu budek telefonicznych,

a dzieci robiły je pojedynczo.

Biegam od jednej kabiny do drugiej, dzwoniąc.

„Witam, pani taka a taka, czyli żona tego faceta… Cześć, Angie, z nim wszystko w porządku.

"Wygląda świetnie." "Jesteś pewny?"

„O mój Boże! Wołasz mnie? To naprawdę ty?”

"Tak, zaśpiewaj coś!"

Następnego popołudnia

Dostaję wiadomość, żeby zejść na dół i zobaczyć się z psychiatrą.

I powiedział: „Zanim cokolwiek zrobimy,

„Mam 11-latka, który absolutnie za tobą szaleje”.

I podpisałem go dla jego córeczki.

Odłożył go i powiedział: „Przeczytałem cały twój raport medyczny”.

Nawet strzał z karabinu może cię ogłuszyć, jeśli facet jest obok ciebie.

Dlatego odrzucają ludzi z dziurami w uszach.

Powiedział: „Polecam

„że jesteś bezwzględnie odrzucony ze służby”.

Powiedział do mnie: „Teraz, dlaczego nie wrócisz do swojego okręgu,

"Ubierz się i wracaj do Nowego Jorku."

Wsiadłem na prom, postawiłem

kołnierz płaszcza tak, śnieg na twarzy,

i nagle miasto zaczęło ożywać przez śnieg,

światła na Wall Street w centrum miasta,

wszystkie budynki są oświetlone.

Zacząłem płakać.

Frankie urodził się w szpitalu Margaret Hague w Jersey City.

Gdzieś po drodze tata powiedział, że nazwał go na cześć Franklina Roosevelta.

Więc to był Franklin Wayne Emmanuel Sinatra.

Mój brat mówi, że to Franciszek.

Myślę, że cię podrabiał, kochanie.

Nigdy nie nazywałem się Franklin i nie otrzymałem imienia Franklina Delano Roosevelta.

Ale Dolly Sinatra powiedziała, że ​​był najwspanialszym prezydentem, jakiego kiedykolwiek mieliśmy.

Jej syn zaczął w to wierzyć.

A kiedy stał się sławny, wiele, wiele

razy pracował dla Franklina D. Roosevelta.

Wyszedłem za Roosevelta. Kochałam go.

A potem poszedłem dalej i harowałem dla niego.

Orson Welles i ja prowadziliśmy wiele kampanii,

zwłaszcza jeśli był to duży obszar Włoch.

Zrobiliśmy jeden w Jersey, ze wszystkimi

dago na widowni, prawie samymi Włochami.

Potem powiedziałem: „Jeśli nie zagłosujecie na tego człowieka, wszyscy będziecie w poważnych tarapatach”.

Nie wygłosiłem żadnej wyszukanej przemowy.

A potem Welles wychodził.

I był dynamitem. Był absolutnym dynamitem.

Spadła na mnie wielka krytyka, ponieważ byłem tak

aktywny w tej konkretnej kampanii dla pana Roosevelta.

Pisarze gazet, tacy jak Lee Mortimer i Westbrook Pegler,

którzy nigdy nie opowiadali się za stanowiskiem Demokratów,

nagle zaczęli atakować Sinatrę.

zostałem opieczętowany.

Od razu zrobili ze mnie komunistę.

Powiedziałem: „Bzdura”.

Powiedziałem: „Nie wiem, kim jesteś, ale się mylisz”.

- Tak? -Dzień dobry. Nazywam się Frank Sinatra.

Co?

Tata zrobił pierwszy obraz w RKO zatytułowany Wyżej i wyżej.

Moja rodzina była jeszcze w domu, ale szukałem domu.

W tym momencie Nancy wystawiła nasz dom na sprzedaż.

I zadzwoniłem do niej. Powiedziałem: „Znalazłem wspaniały dom”.

I nie mógłbym być szczęśliwszy,

ponieważ kochałem Kalifornię.

Kochany Kochany.

To było tuż nad jeziorem.

Mieliśmy kajak, kajak.

Jezioro Toluca było takie piękne.

Żyło nam się tam cudownie.

Tata często wracał do domu.

Nie był tylko głosem w radiu.

Byłem w domu. Myślę, że zrobiłem film i mam zamiar zrobić kolejny film.

A potem nie dostałem wielu filmów w RKO, ponieważ pan Mayer

zobaczył mnie w dużym starym budynku w centrum miasta, Sanktuarium.

Metro kupowało cały rząd.

A ja stoję tam i śpiewam. Nigdy nie spotkałem Mayera.

I widzę go siedzącego tam i płaczącego.

I szepnął coś do faceta siedzącego obok niego.

Mayer powiedział: „Chcę tego chłopca”.

Poszedłem do Metro i dostałem 130 000 $ za zdjęcie.

Problem pojawił się, gdy zaczynałem pracę w MGM.

Zrobiliśmy film zatytułowany Kotwice ważą.

Na początku uderzyło mnie to, że Frank był najbardziej

znanym, najpopularniejszym wykonawcą w Ameryce,

a pierwsze dwa zdjęcia, które zrobił w RKO,

były, powiedzmy sobie szczerze, klapami.

Więc powiedziałem mu: „Frank, jest jedna wielka rzecz, którą musisz zrobić.

„Nie możesz być postrzegany jako facet, który po prostu tam stoi.

„Nie musisz być wielkim, wspaniałym tancerzem

„ale musisz się ruszać, musisz trochę potańczyć. Kropka”.

Powiedziałem, że oznacza to dużo potu i pracy.

Powiedział: „Świetnie. Kiedy zaczynamy?”

Pracował tak, jakby przygotowywał się do mistrzostwa wagi ciężkiej.

Naprawdę bardzo ciężko pracował.

Zrobiłem cztery wokale w Anchors Aweight.

Powiedzieli: „Cóż, panie Sinatra, kto ma napisać te piosenki?

„Gershwinowie, Kern, Porter,

„Oscar Hammerstein, Rodgers? Kogo chcecie?”

Powiedział: „Sammy Cahn”.

A oni powiedzieli: „Nie mamy nic przeciwko wynajęciu go. Kim on jest?”

A Sinatra zwykle mawiał: „Ponieważ nie śpiewasz piosenek,

"niech ci to nie przeszkadza".

A oni powiedzieli: „Wiesz, że mamy około 10 aranżerów?”

Powiedziałem: „Nie, nie, przepraszam, mam własnego aranżera”.

Axela Stordahla, którego teraz zaręczyłam, który nie chciał opuścić Tommy'ego.

W końcu go przekonałem.

Załatwiłem mu 1250 dolarów za układ.

Powiedział: „Nigdy w życiu nie widziałem tyle pieniędzy”.

Kotwice ważą otworzyły się na entuzjastyczne recenzje i duże kasowe w całym kraju.

Z dnia na dzień Frank Sinatra stał się główną

gwiazdą filmową, będąc już gwiazdą nagrań i radia.

W tamtym momencie jego postawa była taka, że

​​los nagle postawił mnie w takiej sytuacji

zrobić coś z niesprawiedliwością.

W swoim życiu

widział skrajną biedę.

Widział straszne rzeczy wyrządzane ludziom.

I to go zdenerwowało.

Mieszkałem w Harlemie, a moja rodzina była na zasiłku.

Byliśmy tylko aktem kopania.

I Frank nas znalazł, poszliśmy do

Teatru Capitol i zapłacił nam 1750 dolarów.

Wszystkie pieniądze świata.

A Frank wychodził, otwierał się, śpiewał

kilka piosenek, a potem nas przedstawiał.

Wiesz, mówił takie małe rzeczy jak

„Chcę, żebyś miał oko na to małe dziecko w środku”.

Powiedział: „Chłopcze, on będzie kimś z tych dni.

„Patrzcie na niego. Wypala scenę”.

Frank był dla mnie jedną z głównych sił napędowych

bo wstał i został skontrowany na długo zanim stało się to modne.

Stawiając na szali swoje przekonania,

Tata grał samego siebie w Domu, w którym mieszkam,

10-minutowy film krótkometrażowy nakręcony w 1945 roku.

I pasowało mi to do koszulki, ponieważ byłem zaangażowany w ruchy anty-bigoteryjne.

Mamy 10 małych dzieci, a potem

słyszysz zamieszanie w alejce na zewnątrz,

gdzie wspierają jednego małego chłopca.

Nie używają wobec niego żadnych słów, ale wiesz, że albo mówią do

niego „ty perliczku”, albo „ty żydowski draniu”, albo coś w tym stylu.

I wygłaszam krótkie przemówienie.

Mój tata przyjechał z Włoch.

Ale czy mam nienawidzić twojego ojca za to, że pochodził z Irlandii, Francji czy Rosji?

Czy nie byłbym grubasem pierwszej klasy?

Ten film głęboko mnie poruszył.

Był to jeden z najbardziej wciągających dokumentów na temat rasy, jakie kiedykolwiek widziałem.

Wcześniej nakręcono wiele filmów, które

próbowały zająć się kwestiami rasowymi.

Ale nikt ze szczytu popkultury nie zrobił tego tak, jak zrobił to Sinatra.

Pomyślcie o tym, chłopaki.

Użyjcie swoich dobrych amerykańskich głów.

Nie pozwól nikomu robić z siebie frajerów.

Cóż, trzeba iść do pracy.

Co pracujesz?

- Śpiewam. -Żartujesz.

Chodź tu.

Teraz wszyscy stoicie tutaj i żadne syczenie nie jest dozwolone.

Jako dorastający włosko-Amerykanin,

najbardziej zjadliwa, antywłoska rzecz wciąż była w kraju.

Stereotypy złamanego języka angielskiego,

Programy radiowe „Życie z Luigim”.

Kochana Mamma Mia!

Sinatra, on jest bardzo wielkim piosenkarzem i urodził się we Włoszech.

Żeby przyszedł i sobie z tym

poradził, żeby upierał się, że odchodzi

zmienić sposób, w jaki ludzie myśleli o Amerykanach włoskiego pochodzenia poprzez swoją dykcję,

co było nienaganne w tych piosenkach,

poprzez styl, w jakim się prezentował,

Myślę, że był kluczowy.

Nowe Oscary dla najlepszych hollywoodzkich filmowców.

W Chińskim Teatrze Graumana ponad 2000 gwiazd

czeka na 18. doroczną ceremonię rozdania Oscarów.

Franka Sinatry.

Został uhonorowany nagrodą specjalną za swój film krótkometrażowy Dom, w którym mieszkam.

Ostatni dzień II wojny światowej.

Tutaj i w całym kraju, tak, od wybrzeża do wybrzeża,

uwalnia stłumione emocje przez prawie cztery lata.

W centrum miasta marynarze podnoszą

samochody, żołnierze całują ładne dziewczyny

i porwaniu pięknych dziewic.

Hollywood było ostrygą taty, a on

zaprzyjaźniał się z szerokim kręgiem sławnych.

Podczas tego upojnego okresu nowo odkrytej sławy

widywano go w mieście z dziewczyną ze swetra Laną Turner

i gwiazdka Marilyn Maxwell, wśród innych kobiet.

Wszystkie bogate, czarujące dziewczyny ścigały celebrytę.

Był atrakcyjny.

W pewnym sensie był zorientowany w ten sposób.

Myślał, że musi posiąść każdą kobietę, którą uzna za atrakcyjną.

Wielu mężczyzn tak ma.

I osiągają to w ten sposób z większym sukcesem.

W przypadku Franka było to martini w szatni.

Bogactwo, złote zapalniczki.

"Zabawmy się.

„Gdzie są śmiechy?

„Gdzie są ludzie w tym nowym świecie, którego kocham?”

Nancy zawsze była żoną Włocha.

Dom musi być nieskazitelny.

Jeśli chcesz paprykę lub makaron, sos jest zrobiony.

A ja będę miała dzieci i założymy rodzinę.

I to było dla niej ważne.

Ostatniego dnia 1946 roku moja

mama odkryła diamentową bransoletkę

w schowku nowego cadillaca

kabriolet, którym tata uczył ją jeździć.

Myśląc, że to prezent dla niej, nic nie powiedziała.

Ale tej nocy na rodzinnym przyjęciu sylwestrowym,

wypatrzyła Marilyn Maxwell noszącą bransoletkę.

Powiedziałem jej: „Wiem, skąd to masz”.

Po prostu wyszła przerażona,

że ​​będę na tyle odważna.

Poszła i powiedziała Frankowi.

A Frank powiedział do mnie: „Wiesz, powinieneś przeprosić”.

I powiedziałem: „Frank, jesteś pomieszany.

– Musi mnie przeprosić.

Czuję, że to było jak część dorastania,

że w końcu będzie miał dość

tej rutyny i doceni to, co ma.

Potem pogodziliśmy się, a on powiedział: „Będzie inaczej.

„Będzie lepiej. Będzie dobrze”.

— Nancy — powiedziałem — zbliżają się walentynki.

„I skończyłem pracę tutaj, w Nowym Jorku.

„Czy chciałbyś być moją walentynką w Acapulco?”

Powiedziała: „To byłoby cudowne”.

W międzyczasie pojechałem do Miami.

Ale następnego ranka był gówniany dzień i powiedziałem:

„Nie zamierzam tu siedzieć. Pójdę tam, gdzie jest słońce,

"Kuba."

I zameldowałem się w słynnym hotelu Nacional Hotel.

Zeszliśmy do baru, a tam stało 66 gangsterów.

Czterdzieści osiem lat dobrego zachowania.

I znałem kilku facetów z New Jersey

i Nowego Jorku, w tym braci Fischetti.

Byli ludźmi Capone, kiedy żył.

Byli naprawdę twardzi.

Kiedy chłopcy mieli do czynienia z Kubą,

zajmowali się tam całym hazardem, prawda?

A jeden z nich powiedział: „Hej, Frank, chodź tutaj.

– Chcę, żebyś poznał Charliego Luciano.

A ja powiedziałem: „Jak się masz?”

Charliego „Lucky” Luciano. Przykuty do swoich popleczników,

zwierzchnik 12-milionowego pierścienia rocznie idzie do więzienia.

A kiedy wyszedł, został deportowany.

Amerykańskiemu Biuru ds. Narkotyków nie spodobał się fakt, że wylądował na

Kubie, ponieważ nie chcieli, aby zorganizował operację tak blisko ich brzegów.

To jest w latach 40.

Lucky Luciano był uważnie obserwowany.

I oczywiście poszło w telewizji, że uścisnąłem dłoń Charliemu Luciano.

Pisarze podchwycili to i całe to gówno.

I to był pierwszy przedsmak publiczności tego, co

stało się postacią Sinatry na resztę jego życia.

Koledzy z mafią.

Od tego momentu nie mogłem pokonać tych gości.

Widzicie, codziennie chodzili do prasy.

- Wtedy oczywiście w tym momencie... -Lee Mortimer podniósł zdjęcie...

...wysiadając z samolotu.

A potem FBI dostało zdjęcie od

Mortimera, który był znanym dziennikarzem,

który próbował zidentyfikować osoby na zdjęciu, które są z Sinatrą.

Zaczynają śnić o mnie te wszystkie rzeczy.

Powiedziałem, że pojechałem na Kubę, dostarczyłem 2 miliony dolarów i przywiozłem narkotyki do kraju.

Teraz mój bagaż jest oczywiście w samolocie,

ale szkicownik wiozłem w cienkiej teczce.

To była ta torba, w której rzekomo miałem przywieźć te 2 miliony dolarów, prawda?

Nie ma na to żadnych dowodów!

Jedyne wzmianki o nim w dokumentach rządowych

dotyczą tego, że pojawił się w prasie.

Śledczy czytali coś w prasie, a następnie

badali to, nadając temu patynę prawdy.

To było w pewnym sensie błędne koło.

Doprowadziło to do kolejnego śledztwa w sprawie jego aresztowania pod koniec lat 30.

Ale to było stare, stare oskarżenie, dawno temu, kiedy byłem

dzieckiem, kiedy po raz pierwszy dostałem pracę w Rustykalnym Domku.

Jakaś dama twierdziła, że ​​ją uwiodłem i jest w ciąży.

Wcale nie była w ciąży. Była fanką hokeja.

Poszliśmy na salę sądową i moją

mamę, która była pielęgniarką i położną

powiedział sędziemu: „Chciałbym zbadać tę kobietę”.

I nagle nie było przypadku.

Wyrzucili wszystko.

Widzisz, te rzeczy doprowadzały mnie do szału w tamtym okresie.

Bogie powiedział kiedyś: „Musisz pamiętać o jednym, Frank.

„Jest tylko jeden sposób, w jaki każdy może walczyć z gazetą.

„I to z gazetą.

„Jeśli masz sprzeczki z prasą, będziesz stoczyć przegraną bitwę”.

I to była mądra i rozsądna rada Humphreya Bogarta,

co jego przyjaciel Frank Sinatra natychmiast zignorował.

Peggy Lee otwierała w Ciro's

a Ciro's był jednym z lokali, do których można było się udać.

Była cudowna.

A za nami rozpoznałem orientalny głos.

Powiedziała: „To jest Frank Sinatra”.

I słyszę męski głos mówiący: „Tak, widziałem tego perliczka”.

Nie wiedziałem, kto to był.

Po prostu zaokrągliłem i na pewno to on

ponieważ widziałem jego zdjęcie na szczycie kolumny.

Słyszę szuranie krzesłami po podłodze i wstają.

Peggy zeszła ze sceny, a ludzie wciąż bili brawo i tak dalej,

i powiedziałem wszystkim przy moim stole,

"Przepraszam na chwilę." I to po tym, jak mnie tłukł.

Nazwał mnie czerwonym, nazwał mnie komunistą.

Zrobił wszystko, co mógł.

Miałem go dość. Miałem to aż tutaj.

Więc wyszedłem i poklepałem go po ramieniu.

Odwrócił się.

Uderzyłem go tak cholernie mocno, że złamałem

mu cały przód twarzy, a on uderzył się w głowę.

I sukinsyn, był zabawny, powiedział:

„Napiszę o tym” i wyjął kartkę.

– Zrobisz coś więcej – powiedziałem

– Zakopię cię pod ulicą, o tak.

I zanim zdążyłem wykonać kolejny ruch, dwóch facetów

złapało mnie i odprowadziło z powrotem do klubu.

Ludzie wybiegali na zewnątrz, żeby

wezwać karetkę i takie tam bzdury.

I właśnie przeszedłem przez cały tłum.

Nie było żadnych zarzutów, żadnych aresztowań, nic.

Chciał tylko pozwu cywilnego.

Wyrok za 9000 dolarów.

To było to. Nigdy nic się nie stało.

Właściwie to, co mu

zrobiłem przez następne lata,

za każdym razem, gdy widziałem go w restauracji, plułem na niego

i wyzwij go, aby wstał i zadał mi cios.

Czy możesz być obiektywny i powiedzieć mi, jakim jesteś ojcem?

A może to za trudne?

Tak, to trudne pytanie.

Tina była dziewczyną z Kalifornii. Urodziła się w Los Angeles.

Tata prawie oszalał, przejeżdżając na czerwonych

światłach i znakach stopu, żeby dostać się do szpitala.

Chciał dziewczynki, a ona

urodziła się w Dzień Ojca.

Takie ma szczęście.

Tina jako dziecko, dorastając, nigdy

nie spędzała ze mną dużo czasu.

Wiesz, prawdopodobnie byłem dla niej kimś obcym.

„Kim jest ten facet? Przychodzi co sześć miesięcy, przychodzi się ze mną zobaczyć?”

Był tak daleko w swojej karierze, wiesz,

że naprawdę wielkie doświadczenie bycia

synem tego człowieka, jeśli o mnie chodzi,

tak naprawdę pojawił się dopiero w późniejszych latach.

Myślę, że Tata, gdy śpieszył się i robił karierę,

wiedział, że ja tam jestem i opiekuję się dziećmi, i nie musiał się tym martwić.

Tata chciał, żebym miała dużo dzieci.

Po tym, jak sprawy się toczyły, wiedziałem, że nie wygląda to dobrze.

Pomyślałem, że utknę w konieczności dbania o więcej.

Teraz, mniej więcej w tym czasie,

kiedy związałem się z Avą, gdzieś tam.

Cóż, pierwszy raz spotkaliśmy się w 1943 roku.

Byłem z Mickeyem.

Byliśmy wtedy małżeństwem.

Frank podszedł do stołu.

Jezu, on był jak bóg w tamtych czasach.

Jeśli bogowie mogą być seksowni, on śmierdział seksem.

Powiedział coś w stylu:

„Gdybym cię pierwszy zobaczył, kochanie, sam bym się z tobą ożenił”.

Nie zwróciłem na to uwagi. Wiedziałam, że jest żonaty.

Miał dziecko, na litość boską.

Następnym razem spotkaliśmy się, kiedy zrobiliśmy to słynne zdjęcie grupy Metro.

Był strasznym flirciarzem.

Nie mógł nic na to poradzić.

Spojrzałem na nią i powiedziałem: „Jezu, jesteś ładniejsza niż ostatnim razem, kiedy cię widziałem”.

To nie była młoda dziewczynka z Karoliny w studiu.

To była kobieta, która była chwalebna.

Miała aurę, której nie miały inne dziewczyny.

Bez pytania.

Ze wszystkich gwiazd tamtych czasów była bardzo naturalna i miała

mniej gwiazdorskich manier niż ktokolwiek, kogo kiedykolwiek spotkałem.

Była kimś w rodzaju jednego z chłopców.

Myślę, że prawie zawsze była z mężczyznami.

Oto twój drink, pani.

Powiedziałem, oto twój drink, pani.

Dziękuję bardzo.

Myślę, że wiele jego fantazji było związanych z nią.

Myślę, że wniósł do tego prawie to, co młody człowiek wnosi do tego

niewiarygodny romans, który może mu się nigdy nie przytrafić, rodzaj rzeczy, o których fantazjujesz.

Lana Turner powiedziała mi,

„Byłem tam, kochanie. Nie rób tego”.

Powinienem był jej posłuchać. Dziewczyna była w pobliżu.

Ale był dobry w piórach.

Tak naprawdę nie słuchasz tego, co ludzie ci mówią, kiedy facet jest dobry w piórach.

Jest zdyscyplinowanym mężczyzną pod wieloma względami, ale nigdy

nie jest zdyscyplinowany emocjonalnie w stosunku do kobiet.

Myślę, że to go załatwiło.

Przyjeżdżał do domu raz lub dwa razy w tygodniu i widywał

się z nią cały czas, i pomyślał, że to mnie uciszy.

A ja nie wytrzymałem, byłem chory.

załamywałem się.

Nigdy nie szukał rzeczy dalekosiężnych.

To było zawsze na chwilę.

Dotychczasowi publicyści plotkarstwa,

piszą, że twoje małżeństwo ma kłopoty i tego typu rzeczy.

Normalni ludzie nie czytają o takich rzeczach.

Co powiesz na kolumny plotkarskie?

Hedda Hopper, Louella Parsons, Sheilah

Graham i inni felietoniści z całego kraju

już zbeształ mojego ojca za mnóstwo romansów pozamałżeńskich.

Mógł bardzo łatwo ignorować felietonistów.

Ale Louis B. Mayer ostrzegł, że wcześniej zerwie kontrakt.

Tata odpowiedział.

Przeniósł nas bliżej swojej pracy do rezydencji

wartej 250 000 dolarów niedaleko Hollywood.

Ale nadal widywał się z Avą.

Pan Mayer był człowiekiem całkowicie pozbawionym poczucia humoru.

I zawsze robiłem figle, bawiłem się i tak dalej.

A Mayer uwielbiał mieć ludzi...

Cóż, nie ludzie, ja,

przychodził do jego gabinetu, gdy był samotny.

Miał białe biurko z formiki, które wyglądało jak kokpit Howarda Hughesa.

Wchodziłem, siadałem, trzymałem kapelusz na kolanach i...

Założę się, że w ciągu pięciu lat byłem tam 50 razy.

Miał szereg wspaniałych koni wyścigowych.

Miał też konie, na których jeździł w niedzielne popołudnia, własne konie.

I pewnej niedzieli stało się coś, co

wystraszyło konia i miał złamaną kość miednicy,

i był w gipsie stąd do kolan.

Źle się z tym czuliśmy i siedzieliśmy,

użalając się nad tym faktem

że wyleczenie zajmie mu dużo czasu, ponieważ spadł z konia,

a ja powiedziałem: „Nie, nie spadł. Spadł z Ginny Simms”.

On zabiegał o dziewczynę o imieniu Ginny Simms, widzicie, chłopaki i dziewczyny.

I wyrzucają mnie ze studia.

To jest to.

Frank Sinatra znalazł się w nieszczęśliwej

sytuacji, gdy został uznany za skończonego.

Jego rekordowa sprzedaż mocno spadła.

Czy to prawda?

Zarobił 11 milionów dolarów w ciągu sześciu lat,

ale wydałeś pieniądze jak szalony i nie mogłeś zapłacić podatków?

Czy wydałeś wszystkie swoje pieniądze?

- Prawie wszystko. -Dobra.

To znaczy, byłem spłukany.

Było to ogromne przeczucie w

amerykańskiej psychice zaraz po wojnie.

Co miało się stać dalej?

Czy naprawdę bylibyśmy w stanie utrzymać

pokój, który w końcu osiągnęliśmy w 1945 roku?

A może dach zawali się na nas jeszcze bardziej niż wcześniej?

W malarstwie abstrakcyjnego ekspresjonizmu widać niepokój.

Widać to w bebopie, jazzie o ekstremalnej intensywności stylu.

Ale amerykańska komercyjna muzyka popularna

odpowiedział na ten niepokój muzycznym odpowiednikiem komfortowego jedzenia.

Kiedy nie radziłem sobie tak dobrze z biznesem płytowym,

ponieważ Mitch Miller został szefem.

I postanowił sprowadzić na świat nowy rodzaj muzyki

co było rodzajem muzyki hokey-pokey.

A ja po prostu tego nienawidziłem.

Frank Sinatra zostaje wyprodukowany przez Mitcha

Millera, który miał swego rodzaju perwersyjny geniusz

w efekciarskich płytach popowych, które sprzedawały się na wagę samochodów.

A Miller spodziewał się, że będzie nagrywał takie płyty.

Mówi: „Nie zrobię nic z tego gówna”.

Więc co mam zrobić?

Kto mówi Sinatrze, co ma robić?

Kto kiedykolwiek powiedział Sinatrze, co ma robić?

Postawił sobie za cel przejście przez

estetyczną degradację ówczesnej muzyki

i wciąż znajduje dobre piosenki do nagrania.

Miałem wtedy 14 lat i wolno mi było pić

w McMillan's na 94. i 3. miejscu.

I załadowałem szafę grającą materiałami Sinatry.

I nagle...

The Birth of the Blues dosłownie powaliło mnie na kolana.

Śpiew jest tak męski, sensacyjny.

To jedna z najlepszych płyt Sinatry.

Grałem w to w kółko. Dziesięciocentówka, złotówka, złotówka.

Picie i picie i picie, 14-latek.

Był pełen życia w moim młodym życiu.

Ale nie sprzedawał płyt, nikt nie chodził do kina i

wszystkich na siebie wkurzał, był winien dużo pieniędzy.

Ludzie nie pamiętają wtedy klimatu.

Frank nagrał wtedy wiele dobrych płyt, które się nie sprzedawały.

Jego zachowanie uczyniło go persona non grata,

i pomyślałem: „jeśli nie możesz sprzedać dobrego, spróbujmy nowości”.

Powiedziałem więc: „Dobra, teraz zrobię to po twojemu”.

„Zrobię piosenki. Zobaczmy, co się stanie”.

Nie wkładałem w to serca i nawet nie rozumiałem, co do diabła robię.

Kiedy jego płyty się nie sprzedawały i przyszedł czas na odnowienie,

Columbia po prostu nie chciała go ponownie podpisać.

Ostatecznie zakończyło się to bardzo nieszczęśliwym rozstaniem.

Myślę, że byli wtedy bardzo szczęśliwi, że pozbyli się siebie nawzajem.

Jeśli ktoś z mojej rodziny zostawił mi dużo pieniędzy,

Pewnie nigdy bym się tym nie martwił.

Ale myślę, że martwiłem się, że nie mogę zająć

się swoimi problemami, moją rodziną i wszystkim.

Ciężko pracowałem, żeby opłacić rachunki.

Pracowałem zbyt ciężko.

Trzy występy w ciągu nocy w Copacabana i dostałem rezerwację w Teatrze Capitol.

Każdy tydzień składał się z poniedziałków.

I padało w każdy poniedziałek, takie uczucie.

Cierpiałem, walczyłem, ale udało mi się to zrobić,

ponieważ opuściliśmy klawisze i tego typu rzeczy.

I idealne miejsce na to, co się stało.

To była lutowa noc z zamiecią, duże opady śniegu.

Sześćdziesiąt osób w pokoju, bo pogoda była taka zła.

Nagle poczułem jakieś ukłucie, coś w gardle

i sięgnąłem po kartkę i nic nie wyszło.

Czułem, jak połykam własną krew.

Patrzyłem na publiczność, a oni na mnie,

i wszyscy wiedzieli, że stało się coś bardzo poważnego.

Pochyliłem się do mikrofonu i powiedziałem: „Dobranoc”.

Wszedłem po schodach i poszedłem prosto do hotelu.

Wielu jego przyjaciół i wielu współpracowników po prostu go opuściło.

Wszyscy faceci, którzy zarobili ze mną setki tysięcy dolarów, nigdy

nie zadzwonili i nie powiedzieli: „Co możemy dla ciebie zrobić?

– Czy potrzebujesz pieniędzy?

W tamtym momencie nie miałem nikogo.

Jedynym facetem, który kiedykolwiek ze mną rozmawiał, był

Jimmy Van Heusen, który dawał mi kilka dolarów do kieszeni.

Był w strasznym stanie.

Jego ego i samoocena były na najniższym poziomie.

A szczególnie źle, bo moja była szczerze mówiąc u szczytu.

Jest to dla mnie odpowiednie, ponieważ

będąc przez całe życie śpiewakiem w saloonie,

Stałem się ekspertem od piosenek salonowych.

Rodzaj rzeczy, które

powodują, że mężczyźni płaczą w swoich piwach.

Ponieważ mają kłopoty ze swoimi dziewczynami.

I szukają małych barów

i jest to naprawdę karykatura jednej z takich osób.

To była kolejna z tych nocy, kiedy ostatecznie odmówiłam przespania się z Frankiem.

Na wpół spałem w swoim pokoju po drugiej

stronie apartamentu i usłyszałem strzał.

Przeraża mnie bejesus.

Nie wiedziałem, co znajdę, jego mózg wysadzony w powietrze?

Zawsze groził, że to zrobi.

Zamiast tego siedział na łóżku szczerząc się jak cholerny pijany uczeń,

dymiący pistolet w dłoni.

Wystrzelił z pistoletu w pieprzoną poduszkę.

Co to była za noc.

To było wołanie o pomoc.

Zawsze się na to nabierałem.

Pewnej nocy byli razem w samochodzie

i mogłem stwierdzić, że oboje pili.

Mieliśmy brzęczyk przy bramie i powiedział: „Nancy, czy

możesz powiedzieć Avie, że poprosiłem cię o rozwód?”

Powiedziałem: „Frank, postradałeś zmysły”.

I rozłączyłem się.

Nie zniósłby tego.

I była też prawdziwą suką.

Na początku prasa tak naprawdę potępiała

Franka i Avę, a Nancy wybaczała jej zachowanie.

Z biegiem czasu myślę, że zaczęło się to zmieniać.

Prasa się przewróciła.

Mama zaczęła mieć wyrzuty sumienia za to, że rozdzielali Romea i Julię.

Ale dostała poradę prawną i pozwoliła mu odejść.

Myślałam, że pozwalając mu odejść, zakończą swój romans.

A z czasem zawsze czułem, że wróci.

Zawsze to czułem.

Zaledwie kilka dni po tym, jak jego rozwód z Nancy stał się prawomocny,

wzięliśmy ślub.

Byliśmy naprawdę, głęboko zakochani, prawie za bardzo zakochani.

Wszystko nagle przestało się układać.

Pracowała w Metrze.

Zdjęcie tu, zdjęcie tam.

Potem przyszła praca, żeby zrobić zdjęcie w Hiszpanii.

To jest Pandora.

Była odważna i piękna.

Pożądana przez każdego mężczyznę, który ją poznał.

Miał bardzo zły czas z Avą Gardner.

Była dla niego okropna, okropna.

Po prostu machając nogami

w jego twarz w kurzu, wiesz.

To był zamęt, o którym wiedział cały

świat, kiedy goniłem go po świecie,

że pożyczam pieniądze, żeby ją odwiedzić.

Uciekałem od Franka.

Desperacko próbuje z nim zerwać.

Wiedziałam, że po prostu nie mogę z nim dłużej żyć.

Nadal go kochałam, ale małżeństwo nigdy się nie uda.

Kłopot polegał na tym,

Frank i ja byliśmy zbyt podobni.

Spotkał się z nią.

Była seksualnie wolna i wspaniała.

Nie dało się jej pokonać.

Fakt, że nie byliśmy już w tym samym mieście, nie mówiąc już o tym samym kraju.

To zabrało dno wszystkiego.

Stałem się pijakiem. To znaczy, cały czas byłem bombardowany.

Niech Bóg błogosławi Tootsie's, nigdy nie płaciłem rachunku w Tootsies.

Więc o 4:00, oczywiście tej nocy, "Hej, dago", powiedział. – Lepiej idź do domu.

Teraz był na 52 ulicy,

Zatrzymałem się u Jimmy'ego na 57 ulicy.

Wyszedłem i było jakieś 20 stopni.

Zacząłem więc chodzić, chodzić i chodzić.

Nagle nie wiem, gdzie do diabła jestem.

Ponieważ alkohol naprawdę mnie uderzył.

To naprawdę uderzyło we mnie jak młot.

A następną rzeczą, jaką pamiętam, była

latarka w moim oku i ktoś mną potrząsał.

„Będziesz musiał stąd wyjść. Chodź, wstawaj”.

Policjant złapał mnie za ramię i spojrzał na mnie.

„Czy jesteś Sinatrą?”

Byłem w czyimś samochodzie w Nowym Jorku.

Zatrzymaliśmy się na światłach i zobaczyłem, jak przechodzi obok Kapitolu, w ten sposób,

spacerując ulicą,

kołnierz płaszcza, kapelusz i został sam.

To był pierwszy raz, kiedy widziałem go samego.

I nikt go nie zatrzymywał i nikt nic nie robił.

I nikogo to nie obchodziło.

I nikogo to nie obchodziło.

Czy mężczyzna będzie opowiadał o swoich mrocznych wiekach, kiedy jego kariera miała ten mały udar?

Kiedy jego głos uciekł z domu?

Kiedy jego płyty zaczęły sprzedawać się jak używane Edsele.

Nie.

Mężczyzna jest niepoprawnym optymistą.

Mocno wierzący w klisze.

Ma filozofię dotyczącą kłopotów.

Nie karm go, może zniknie.

Jasne, spotkałem się z frustracją i też go nie lubię.

Znam zniechęcenie, rozpacz i te wszystkie inne koty.

Ale chyba wiedziałam, że prędzej czy później spotka mnie coś dobrego.

A oto jedna z najlepszych rzeczy, jakie kiedykolwiek zrobiono.

Kiedy czytam książkę Stąd do wieczności,

Powiedziałem: „Muszę zagrać w Maggio”.

Znałem 100 Maggio w mojej okolicy.

I może nim byłem.

Kiedy wiadomość pojawiła się w gazetach handlowych, że

Columbia go kupiła i zamierzali nakręcić o tym film,

Rozmawiałem z Harrym Cohnem, który był wówczas szefem

Columbia Pictures, i powiedziałem: „Chciałbym w to zagrać”.

Powiedział: „Nigdy nie grałeś dramatycznej roli.

„Jesteś facetem, który śpiewa i tańczy z Gene Kelly”.

A ja powiedziałem: „Ale myślę, że to jest coś, co mogę zrobić”.

Sinatra od początku wysyłał depesze do Harry'ego

Conna i do mnie nazywającego się Maggio,

podpisać Maggio.

Mówiąc, że jest osobą do odegrania tej roli.

Ale podejrzewam, że Ava

poszedł do Harry'ego Cohna i powiedział: „Musisz dać mu tę pracę.

– Albo skoczy z budynku czy coś.

Ich małżeństwo nie układało się pomyślnie, ale musiał stanąć na nogi.

Wiedziała o tym lepiej niż ktokolwiek inny.

Zadzwoniła do Harry'ego i powiedziała:

„Wiesz, kto powinien zagrać Maggio, prawda?

„Ten mój skurwysyn, mój mąż”.

To całkiem zabawne, tak.

W końcu powiedzieli: „W porządku, przetestujmy Sinatrę”.

Sinatra przyszedł do mojego biura w dniu

testu i powiedział: „Jak mam zagrać tę scenę?”

Powiedziałem: „To proste. Wszystko, co robisz, to rozśmieszasz i płaczesz w tym samym czasie”.

W każdym razie zszedł na dół i zrobił test.

Jest scena, w której rozmawiam z dziwką w barze.

Po prostu zrobiłem to, co uważałem za naturalne.

I zrobiliśmy to raz, to było bardzo krótkie. Nie sądzę, żeby to było więcej niż trzy minuty.

I powiedzieli bardzo dziękuję i wyszedłem.

Kiedy usłyszałem, że Eli Wallach, który jest moim najdroższym

przyjacielem i jednym z najlepszych aktorów na świecie...

Kiedy usłyszałem, że go przetestował, powiedziałem, żeby o tym zapomniał.

Wygra, ponieważ jest doświadczonym aktorem

i jest naprawdę dobry, ma świetnego aktora.

Od wielu lat jest taka historia

że Frank Sinatra dostał rolę w From Here To Eternity

bo jego mafijni przyjaciele grozili producentom tego filmu.

Gdybym miał tę część na zdjęciu, wiesz, to stawiałoby mnie z powrotem na szczycie.

Złożę mu ofertę nie do odrzucenia.

To absurd.

Sprawa Ojca Chrzestnego polega na tym, że...

„Ojciec chrzestny” to wspaniała historia.

To po prostu nie dzieje się naprawdę, jako dokument.

Agent Wallacha poprosił o dwa razy tyle, ile

zarobił Wallach, a Cohn absolutnie odmówił.

To nie był sposób, w jaki Harry prowadził swoje studio.

Ale powiedziałem: „Wróćmy i spójrzmy jeszcze raz na test Sinatry.

– Może jest lepiej niż myśleliśmy.

Wallach wyglądał jak bokser, jakby potrafił o siebie zadbać.

Sinatra wyglądał jak oskubany kurczak, po

prostu żałosny, i to pomogło w charakteryzacji.

Wszystko tam było, nie trzeba było w to grać.

Więc zaczęliśmy kręcić zdjęcie.

I wszystko, co robiłem, to szedłem do pracy każdego ranka, kładłem się do łóżka o 22:30.

Kiedy już go dostałem, powiedziałem, że zapracuję sobie na to.

Jeden dwa trzy cztery.

Jeden dwa trzy cztery.

Najlepsza pomoc, jaką kiedykolwiek otrzymałem, pochodziła od Monty'ego Clifta.

A Monty był wspaniałym specjalistą od scenariusza.

I nieustannie wprowadzaliśmy zmiany, małe, drobne zmiany.

Kilka razy powiedziałem Fredowi: „To dla mnie nowość.

„Chcę się z tobą skontaktować, aby dowiedzieć się, czy podejście, które mam, jest właściwe”.

I zbył mnie z całej sprawy.

Miesiąc w Honolulu z Freddym,

Powiedziałem: „W moim scenariuszu musi czegoś brakować.

„Poszło od sceny numer 162 do 164”.

A on powiedział: „Cóż, zrób coś. Co zrobiłby pijak w barze?”

Powiedziałem: „Pijacy robią wiele rzeczy w barach”.

Barman! Whisky, duża whisky.

Przepraszam.

Hej, kolego.

Sama.

Hej, wychodząc, chłopaki, terror piwnicy Gimbelsa.

Stań tam teraz. Proszę bardzo, siedem dla tatusia, pięć dwójek.

Hej, siedem.

Oczy węża.

To jest historia mojego życia.

Sinatra kręcił film za 8000 $ za osiem tygodni

pracy, co było w porządku, jeśli jesteś mechanikiem,

ale nie był wielką gwiazdą pieniędzy.

Zrobiłem to, ponieważ wiedziałem, że przeżyję, i wiedziałem,

że pewnego dnia obudzę się i powiem: „Dobra, to już koniec”.

posprzątałam dom.

Czyste zamiatanie jest tym, co zrobiłem.

Pozbyłem się księgowej. Wyprostowałem się, przestałem pić.

Byłem wiceprezesem odpowiedzialnym za artystów i

repertuar, a Sinatra sięgnął dna, mam na myśli dno.

A Frank nie mógł dostać kontraktu płytowego.

Nie znałem Franka, nigdy go nie spotkałem i pewnego dnia dostałem

telefon z agencji Williama Morrisa, człowieka o nazwisku Sam Weisbord.

A on powiedział: „Właśnie przyjęliśmy Sinatrę jako jego agentów”.

Powiedział: „Czy byłbyś zainteresowany podpisaniem z nim kontraktu?”

A ja powiedziałem: „Jasne”.

A on powiedział: „Zrobiłbyś to?”

Powiedziałem: „Jasne, wciąż jest talent. Sprowadź go. Chciałbym go podpisać”.

W dniu 30 kwietnia 1953 r.

nagrał Mam świat na sznurku i Nie martw się o mnie

i nie oglądał się za siebie.

To był zupełnie nowy facet i pewna

pewność siebie po przejściu przez piekło

i zdobycie kontraktu w Capitol.

Kiedy poszedłem do Capitol Records,

Nelson był tym, kogo nazywają aranżerem domu.

I pisał praktycznie dla wszystkich, dla wszystkich wokalistów z wytwórni.

Zaczęliśmy całkiem nieźle i tak to zostawiliśmy.

Cóż, wiele rzeczy, które wspólnie ustaliliśmy

skończyli z jego sugestywnymi frazesami.

Frank miał wystarczające doświadczenie w muzyce

klasycznej, aby móc opisać, czego chciał.

Po prostu stał się odpowiedzialny za wszystko.

Ta kontrola, która zawsze krążyła w duszy Sinatry,

został teraz przyjęty.

Poszedłem do działu artystycznego,

Powiedziałem: „Czy możesz mi naszkicować okładkę rogu ulicy

"z facetem opartym o latarnię i palącym papierosa?"

Potem usiadłem z Nelsonem i powiedziałem: „Dobra, chcemy piosenki

„należący do tytułu o nazwie Songs for Young Lovers”.

I to była ta płyta.

I to coś wystartowało jak cholerna rakieta.

From Here To Eternity oznaczało zmianę w jego karierze na

zawsze, ponieważ ludzie zostali zmuszeni do zaakceptowania go

jako siła w dramacie.

I nie sądzę, żeby kiedykolwiek widzieli go w takim stanie.

Prew,

Prew, słuchaj.

Grubas to zrobił, Prew.

Lubi walnąć mnie w brzuch.

Zapytał mnie, czy to boli.

A ja pluję na niego jak zawsze.

Myślę, co sprawiło, że ludzie to lubią i lubią

była moja wewnętrzna miłość do robienia tego,

pragnienia tego i tak bardzo tego potrzebującego.

Musiałem wyjść, Prew. Musiałem wyjść.

W hollywoodzkim Pantages Theatre jest to noc z nocy przemysłu filmowego.

A największe gwiazdy filmowej stolicy przybywają na

doroczną ceremonię wręczenia upragnionych Oscarów.

Opowiedz mi o swoich wspomnieniach z nocy oscarowej.

Kupiłem złotą monetę z Oscarem,

jakby chciał wygrać.

Przyszedł do mnie na kolację i

zabrał ze sobą Nancy i Frankiego.

To była niezła noc, miałem 10 lat.

Wyglądałam tak uroczo w moim granatowym garniturze.

Mała Nancy miała na sobie moją małą miejską pelerynę, którą mi dał.

To był dreszczyk emocji, a on był uradowany.

A ja powiedziałem: „Dostaniesz to”.

Zwycięzcą jest Frank Sinatra w filmie „Stąd do wieczności”.

To sprytne otwarcie.

Panie i Panowie,

Jestem głęboko wzruszony i bardzo wzruszony.

I naprawdę nie wiem, co powiedzieć, ponieważ jest to zupełnie nowy rodzaj rzeczy.

Pieśń i taniec w stylu człowieka.

I jestem strasznie zadowolona

a jeśli zacznę dziękować wszystkim, zrobię tu jednorazówkę,

więc lepiej nie.

I chciałbym tylko powiedzieć, że jednak

dziś wieczorem grają tu dużo piosenek, ale nikt mnie nie pytał...

Kocham cię, ale bardzo dziękuję. Jestem absolutnie zachwycony.

Był tym bardzo, bardzo poruszony. To go oszołomiło.

Myślę, że wszyscy byli zawiedzeni, że nie było jakiejś dłuższej uroczystości.

Chciał być ze sobą.

A on powiedział: „Po prostu wróciłem do domu, zaparkowałem samochód i poszedłem”.

„I chodził”.