Original subtitles

De waarheid is dat ik onrustig was

de dag dat Robert ons verliet om terug te gaan naar Londen.

Ik wilde niet dat hij wegging.

Weet je, we hadden heel weinig gehad tijd samen sinds Nick werd geboren,

maar ik wilde niet dat hij een keuze zou maken tussen gezin en werk.

Dus daar was de zee, de zon scheen helder,

maar ik wilde het gewoon niet om daar alleen te zijn.

Laten we gaan.

Laten we gaan.

- Meneer? Meneer? Gaat het? - Jij, snel.

- Bedankt. - Bedankt.

Nicolaas?

O God.

Robert? Wakker worden.

Robert?

Robert, word wakker.

O, wakker worden.

Oh, in godsnaam.

Wakker worden.

Waar is Nick?

- Wat ben je verdomme aan het doen? - Waar is Nick?

Ik weet het niet. Hij is waarschijnlijk bij een vriend.

Oké. Waar is hij? We moeten hem vinden.

Hij is gisteren naar zijn werk gegaan, het was de bedoeling dat ik thuis zou komen eten,

- maar wat dan? Hij is vijfentwintig. - Nee, nee.

Hij belde mij vanmorgen om vier uur en nu kan ik hem niet bereiken.

- Neemt niet op. Hij beantwoordt mijn telefoontjes niet. - Hij heeft waarschijnlijk gebeld met zijn kont.

- Nee, lieverd. Hij verkeerde in een verschrikkelijke toestand. - Echt waar?

- Hij... Hij... Hij snikte. - O, was hij dat?

Hij sprak niet. Hij zei niets.

- Hij huilde alleen maar. - Echt waar?

Hallo, Niek.

Eh, ja, maat. Het is je vader.

Bel me als je wakker wordt. Ik wil alleen maar controleren of je nog leeft.

Oké. Ik houd van je. Doei.

- Hij weet het. - Weet hij wat?

- Wat heb je hem verteld? - Hè?

- Wat heb je hem over mij verteld? - Ik heb hem niets verteld,

maar dat ben ik van plan.

Nou, het is nu een beetje laat, nietwaar?

- Iemand is je voor geweest. - Wat bedoel je? WHO?

Oh, die gekke maniak heeft hem bereikt.

Wat? Oh, je bedoelt de vader van de jongen wie verdronk terwijl hij Nick's leven redde?

- Je bedoelt de vader van de jongeman... - O nee.

...dat je hebt geneukt en vervolgens ontkende ooit ontmoet te hebben,

nadat hij stierf terwijl hij ons kind redde.

Bedoel je die gekke maniak?

- Je bent ongelooflijk. - Begrijp je het niet?

Onze zoon is in gevaar, Robert.

Ik heb hem nog nooit zo gehoord.

Ik ben bang.

Oh ja, je bent bang om er slecht uit te zien, ben jij niet?

Ik bedoel, het was onvermijdelijk dat hij erachter zou komen.

Ik wou dat ik het was geweest dat zou hem verteld hebben.

Dit is jouw schuld, oké? Jij bent hiervoor verantwoordelijk.

- Het maakt niet uit wiens schuld het is. - Ik bedoel, wat had je verwacht?

Nou, hoe dacht je dat hij zou reageren?

Ik bedoel, jij was zijn moeder. Jij bent verantwoordelijk voor dit alles.

- Je hebt nooit iets om hem gegeven. - Heb je zijn wachtwoord?

Je was zo in beslag genomen door je speelgoedjongen

- dat je hem met rust liet op het strand... - Kent u zijn wachtwoord?

- ...toen hij niet eens kon zwemmen. - Wat is zijn wachtwoord?

Hij kon niet zwemmen.

- Wil je mij gewoon zijn wachtwoord geven? - Nou, ik weet zijn wachtwoord niet

Omdat ik zijn privacy respecteer. Ik geef hem wat fundamentele, fatsoenlijke zorgen.

Wat wordt hij verondersteld Maar wat moet ik van jou maken, Catherine?

Ik bedoel, jij was zijn moeder.

Jij was degene die dat was bedoeld om hem daadwerkelijk te beschermen.

Je hebt hem niet beschermd. Je concentreerde je gewoon...

Hij rookt weer. Wist je dat?

Vertel me niet hoe ik onze zoon moet opvoeden nadat je twintig jaar weg bent geweest.

Hoe durf je?

Wat maakt het uit denk je dat ik heb gedaan?

O God. Hij is zijn baan kwijt.

Wat? Nee, dat heeft hij niet.

Dus waar is hij de hele dag geweest terwijl je dacht dat hij aan het werk was?

Heb je enig idee met wie hij zou kunnen zijn?

Vrienden?

Ik bedoel, ik weet het niet als hij vrienden heeft.

Zul jij?

Eh, hij zei, uh... Hij noemde een vriendin.

Maar ik heb haar niet ontmoet. Ik weet niet... Ik weet haar naam niet.

Ik ben--

Ik ben er niet zo zeker van ze bestaat zelfs, Catherine.

Nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee.

Liefje?

Is het Niek?

Ja?

Ook al Nancy beschreef de gebeurtenissen die plaatsvonden

tussen Jonathan en Catherine Ravenscroft met ongelooflijke details en nauwkeurigheid,

Ze speelde wat met wat feiten natuurlijk.

Dat is wat schrijvers doen.

Jonathan had bijvoorbeeld gereisd met zijn vriendin naar Europa.

Dat is een feit dat Nancy intact heeft gelaten.

Hoewel ze veranderd is de reden voor Sasha's vroege terugkeer.

Herinner jij je de zonsverduistering nog?

Eén keer per eeuw krijgen we een volledige in Engeland,

en het kwam op een bewolkte dag.

Wat een verspilling.

Heel Brits.

Kan me niet schelen.

Nou, het was mijn laatste kans om er een te zien.

We kunnen altijd proberen de volgende te vangen, weet je.

- Kon reizen. - Naar Madagaskar?

- Waarom niet? - Dat is onzin.

Absoluut belachelijk.

Houd op met dat gezeik en doe iets aan die verdomde koelkast.

Ik word er gek van.

- Hallo? - Hallo, Nancy.

Hallo, Emma. Goed om van je te horen.

O, ik zie het.

Eh, nee, nee, nee, nee, ik wist het niet. Nee.

Nou, ik denk dat het aan hen is om hun meningsverschillen op te lossen.

Nou, le--le-- Laten we de zaken hier niet verheerlijken, Emma.

Ik bedoel, we... we weten het niet wat er daar beneden gebeurde.

O nee. Het is duidelijk dat van uw dochter daar overdrijven, omdat...

Dat is onzin.

Nee, dat is echt heel extreem, Emma.

Ik... Nee, dat is echt niet nodig, Emma.

Oké, Emma, ​​het is goed om met je te praten. Bedankt voor het bellen.

Tot ziens.

Wat?

Wat?

- Wat is er gebeurd? - Dat was Sasha's moeder, Emma.

Sasha is terug in Londen.

WH-- Wanneer deed--

Zij en Jonathan hadden ruzie, en ze is weggestormd.

Dat meisje is een puinhoop.

Wil je ophouden met dat irritante geluid? of wat?

Sasha's tante was niet overleden.

Dat is niet waarom ze naar huis kwam.

Het boek was een fictiewerk,

maar het onthulde de waarheid van zijn ballast,

waardoor het naar de oppervlakte kan drijven.

Uit scans blijkt dat hij een beroerte heeft gehad secundair aan infectieus endo--

Wat, heeft hij een beroerte gehad?

- Heeft hij een beroerte gehad? - Het is heel gebruikelijk

- met mensen die drugs injecteren. - O God. O God.

Dus, zal het goed met hem gaan?

Eh, hij is nu stabiel.

maar het is te vroeg om dat te bepalen de omvang van de schade

- totdat we hem wakker maken. - Schade? Wat doe je--

- Wat bedoel je met schade? - Neurologische schade, indien aanwezig.

Wat-- Wat-- Wat voor soort neurologische schade?

Motorisch, cognitief, spraak.

Maar we moeten niet speculeren.

Op dit punt is hij stabiel en dat is wat waar we ons op moeten concentreren.

Arts?

- Sorry, ik moet gewoon... - Dus, wanneer--

Wanneer ben je van plan hem wakker te maken?

We zullen later vandaag een aantal nieuwe tests uitvoeren, en als ze er goed uitzien,

We proberen hem morgen wakker te maken.

- Maar hij zal wel herstellen, nietwaar? Volledig. - Ja. Hij kon. Ja.

Jij... Je zei dat hij het kon, maar wat zijn de kansen?

Ik bedoel, gezien jouw ervaring met andere gevallen, dokter?

Nou, elk geval is anders, en het spijt me echt,

het enige wat we kunnen doen is wachten.

Catherine en Robert blijf vragen stellen

waarvan ze weten dat ze vruchteloos zijn,

maar ze blijven hopen te ontvangen een ander antwoord.

- Degene die ze willen horen. - Arts. Arts.

- Het spijt me echt. Ik moet... - Ja.

- Bedankt. - Bedankt.

Je kunt... Je kunt eerst bij hem komen zitten als je wilt.

Je vraagt ​​je af als Nicholas altijd kwetsbaar is geweest

tot een vroege dood.

Hij was al een keer gered,

maar daar ben je deze keer bang voor hij zal niet zoveel geluk hebben.

Roberts hoofd is verbrijzeld van verwarring.

Nicholas die in het ziekenhuis ligt, produceert een intens gevoel van schuld en angst.

Maar die gevoelens kan de jaloezie niet wegduwen

Hij heeft gevoelens voor de jongeman die een affaire had met zijn vrouw

en vervolgens zijn eigen kind redde.

Een martelaar die hem voor altijd had ontkracht.

Hij denkt er ook over na zijn gesprek met Stephen Brigstocke

de avond ervoor.

De nederigheid en eenvoud van de man,

en zijn enorme begrip en mededogen.

En hoe het enige Stephen en zijn vrouw hadden erom gevraagd

was om de jongen te ontmoeten bij wie hun zoon was gestorven tijdens het redden.

- Heb je het gevonden? - Ja.

- Gaat het? - Ik bedoel--

Ik heb dus al ingevoerd uw gebruikersnaam en wachtwoord.

Tik gewoon op Helpcentrum, hoe verwijder ik mijn account,

en verwijder vervolgens uw account definitief.

Oké. Het vraagt ​​mij waarom wil je om uw account te verwijderen?

Wat moet ik zeggen?

Zet gewoon wat. Het maakt niet uit.

Oké, ik zal kiezen zorgen over mijn privacy.

Het vertelt mij deze verwijdering zal definitief zijn.

Ja. Het is een schande, weet je.

Enkele van mijn beste werken.

Voer uw wachtwoord opnieuw in.

"Bevestig alstublieft."

"Weet je zeker dat je je..."

Ik was verdrietig om het te laten Jonathans Instagram-account gaat.

Maar het was tijd om te beginnen met opruimen. Om mijn vingerafdrukken weg te vegen.

Het is weg.

Ja.

Alles gedaan.

Eenvoudig.

- Dat is voor jou, Tommy. - Proost.

Je kunt nieuwe vrienden kopen.

- Hallo? - Dhr. Brigstocke.

Eh, dit is Robert.

- Ja. - Robert Ravenscroft.

Eh, is dit een geschikt moment?

Oh, natuurlijk, meneer Ravenscroft.

Eh, ik ben bang dat ik bel met nogal droevig nieuws.

Nicolaas ligt in het ziekenhuis.

O, dat is verschrikkelijk. Het spijt me zo om dat te horen.

Is hij... Is alles in orde?

Het is nog vroeg om zeker te zijn maar hij lijkt stabiel.

Oh. Nou, mag ik vragen wat... wat is het probleem?

Ja.

Uh, Nicholas heeft moeite met, eh, verslaving...

- Doei. - ...al een tijdje.

Het spijt me zo.

Ik kan me niet voorstellen hoe je je moet voelen.

Ja, het is-- Het is nogal moeilijk.

Mag ik vragen, eh...

Zou het voor mij mogelijk zijn om te gaan en Nicholas bezoeken in het ziekenhuis?

- Ik bedoel, als je denkt dat het gepast is. - Ja, natuurlijk kan dat.

Eh, hij is in het East Acton Hospital op, eh... op de intensive care.

O, dank je.

Zou het zijn--

Zou het mogelijk zijn om zo snel mogelijk te gaan, Eh, nou, een beetje later vanavond?

In ieder geval. Ik zal het ook erg leuk vinden om jou te zien.

Dank u, meneer Ravenscroft. Bedankt.

Nicholas is in mijn gebeden.

- Tot ziens. Wees voorzichtig. - Bedankt.

Ik was verrast door hoe gemakkelijk de stukjes vielen op hun plaats.

De jongen is een junkie.

Natuurlijk is hij dat.

En de vader, de irrelevante sukkel,

Hij had mij net gediend de maaltijd op een schaal.

Het enige wat ik hoefde te doen was ervan genieten.

Ha!

Van die dag op het strand

Ik herinner me dat het heel helder was, en het was erg warm.

Nicho--

Jij! Jij!

En ik herinner me dat ik me eenzaam voelde.

En ik herinner me ook dat ik dacht wat een geduldige moeder was ik,

en het schuldgevoel dat ik voelde omdat ik dat dacht.

En dat was de eerste keer dat ik hem zag.

En ik vroeg me af hoe lang hij daar al was, ons een beetje aanstaren.

En ik voelde me erg zelfbewust. Op de een of andere manier voelde ik me blootgesteld.

En ik dacht dat dat een dure camera was voor iemand die zo jong is.

Ik bedoel, dat moet hij geweest zijn tegen die tijd enkele foto's van ons maken,

maar ik kan het me niet herinneren dat hij het daadwerkelijk doet.

Robert staat je niet toe om ergens bij hem in de buurt te zijn.

Je zit dus om de beurt bij Nicholas.

In zekere zin ben je opgelucht dat je hem niet ziet.

Je hebt geen ruimte om aan hem te denken.

Het enige wat je wilt is bij je zoon zijn,

en elk moment is kostbaar.

Hallo, maat.

- Hallo? - Hallo, Catherine?

Dit is Sarah Fincham van personeelszaken.

Oh. Hallo, Sara. Ja. Hoe kan ik helpen?

Ik begrijp dat dat zo was gisteren een incident op kantoor.

Simon zegt dat hij niet wil om een ​​formele klacht in te dienen.

Eh, toch zijn we daartoe verplicht noteer dat je hem fysiek hebt aangevallen.

Het moet in uw bestand worden opgenomen.

Ik zie.

En het spijt me, Catherine,

maar we kunnen niet toestaan ​​dat iemand dat is boven onze disciplinaire procedure.

Dus dat zullen we moeten doen onderzoek de beschuldigingen

gemaakt door de heer Stephen Brigstocke, omdat ze serieus zijn.

- Zijn ze dat? - Ik weet zeker dat je dat begrijpt?

Ja. Ja.

Is er iets wat je graag zou willen? wat te zeggen in dit stadium?

Eh, nee.

Nou, ik ga je contracteren om te beginnen een week vrij van werk,

- alleen voor nu. - Mm-hmm.

- Stop de wagen. Controleer zijn ademhaling. - Catharina? Eh, ben je daar?

Ja. Ja, ik ben... Ik ben hier.

Ik begrijp het je stond onder druk op je werk.

Het is geen werk. Ik heb niet onder druk gestaan ​​op het werk.

Nou, dat is goed om te horen.

Oké, moet ik je ziek melden?

Ja, alsjeblieft.

Kijk, ik vroeg het me af of het nuttig kan zijn

om met iemand te praten over het beheersen van je woede.

Wij kunnen daarbij helpen, betalen voor begeleiding.

Iemand die onafhankelijk is natuurlijk, en vertrouwelijk.

Hoe klinkt dat?

- Zou dat zijn-- - Het spijt me, ik kan momenteel niet praten.

Ik ben in het ziekenhuis.

O God. Het spijt me. Alles goed met iedereen?

Nee, nee. Alles is niet in orde.

O. O, het spijt me. Ik--

Ja. Oké. Heel erg bedankt.

Doei.

Dat weet je uw zeer gekoesterde reputatie

is al verpletterd.

Dat niets ooit meer hetzelfde zal zijn weer voor jou.

En het maakt jou niet uit.

Ik besloot om Jonathans deodorant te dragen.

Ik had het vest van Nancy al aan.

Wij drieën samen het evenwicht zouden herstellen.

Hallo.

Eh, ik ben op zoek naar Nicolaas Ravenscroft.

Hallo.

Ik ben hier voor Nicholas Ravenscroft.

Hallo.

Ik... ik ben hier om te zien, uh, Nicolaas Ravenscroft.

Hallo.

Ik ben hier om Nicholas Ravenscroft te zien.

Dat is een goede jongen.

Springen. Springen!

Heb ik met hem geflirt toen ik hem zag kijken?

Heb ik zoiets gedaan? zou hij dit misschien verkeerd hebben geïnterpreteerd als een signaal?

Ik denk van niet.

Laten we wat gaan eten.

Heb je honger?

Maar ik moet toegeven dat kleine glimlachje,

die kleine verbinding, het gaf mij wel een boost.

En toen ik wegliep van het strand, Ik voelde dat hij van achteren naar mij keek.

Je hele kantoor Ik moet het boek inmiddels gelezen hebben,

maar het maakt niet meer uit.

Wat er ook gebeurt, dat deel is in ieder geval voorbij.

Je weet dat als Nicholas het overleeft, er zullen geen geheimen meer zijn.

Hij zal alles weten.

Laat me het nog eens controleren en neem contact met u op.

Oké. Proost. Eén minuut.

Alsjeblieft. Bedankt.

- Hallo. Kan ik je helpen? -Nicolaas Ravenscroft.

Sorry, dat snapte ik niet helemaal.

Ik ben hier om Nicholas Ravenscroft te zien.

O ja, meneer Ravenscroft zei dat je zou komen.

Als je mij volgt, haal ik je neer.

Nu moet ik je alleen waarschuwen,

Nicholas is momenteel verbonden voor heel wat machines,

dus het kan een beetje beangstigend zijn als je hem voor het eerst ziet.

Oké? Maar hij is nu stabiel.

Hallo. Ik heb Nicholas' grootvader hier.

Bedankt.

- Hallo. - Hallo.

Bedankt.

Hij ligt in het laatste bed aan de linkerkant.

Bedankt.

Dat stond ik op het punt haal alles weg

van Catherine Ravenscroft.

Mijn hart klopte,

mijn oren bonkten vol verwachting toen ik mijn doel naderde.

En Nicholas was meer dan al halverwege.

Ik heb hem daarheen gebracht zonder een vinger op hem te leggen.

Hij zou er niets van voelen.

Eigenlijk een hele mooie manier om te gaan.

Beter dan verdrinken.

Het enige wat hij nu nodig had, was een klein duwtje.

Ik vond de gevolgen niet belangrijk.

Het enige dat er toe deed

was voor Catherine Ravenscroft om te lijden zoals Nancy en ik.

Oh. Hier zijn de sleutels.

- Bedankt. Je vader is hier. - Sorry?

- Je vader. Hij is bij Nicolaas. - Nee, mijn vader...

Wat ben je aan het doen? Hij mag hier niet zijn.

Wat ben je aan het doen?

Ga weg van mijn zoon.

Ga weg van mijn zoon!

Gaat het? Beweeg niet. Kalmeren.

- Je vader wilde gewoon... - Hij is mijn vader niet.

- ...om naar uw zoon te kijken. - Wie denk je dat je bent, die hier komt?

Ik heb je alle kansen gegeven.

Ik ging naar je huis om te praten.

- Ik wilde alleen maar zien hoe het met Nicholas ging. - Je hebt niet eens de deur geopend!

Ze kan hier niet zijn.

- Je hebt nog geen enkele keer teruggebeld. - Ik heb hulp nodig.

- Je moet met ons meekomen. - Nee, je moet met ons meekomen.

- Je moet kalmeren. - Hij probeert mijn zoon pijn te doen.

We moeten beginnen met bellen.

Laat mensen weten wat er is gebeurd.

Ik moet eerst Sasha bellen.

Het is alleen maar goed dat zij de eerste persoon is die we bellen.

Ik wil niet dat ze het hoort van iemand anders.

Hallo, Emma.

Het is Nancy Brigstocke. Zou het Is het mogelijk om met Sasha te praten, alstublieft?

En weet je wanneer ze terugkomt?

Dat begrijp ik, maar dit is belangrijk, Emma.

Als je dat zou doen Luister gewoon naar mij, alsjeblieft.

We hebben zeer verontrustend nieuws.

Jonathan is dood.

Dat--

Dat Jonathan dood is. Dat is wat ik bedoel.

Hij verdronk in de zee in Italië, een kind redden.

Dat doe jij.

Mm. Bedankt.

Wat zei ze?

Sasha was weg, maar ze zal haar laten weten wat er is gebeurd.

Nog iets anders?

Het spijt haar van ons verlies.

Niets anders.

Ze zei dat ze moest gaan.

We hebben nooit geweten of Sasha's moeder vertelde het aan haar dochter

wat er wel of niet is gebeurd

omdat we nooit meer iets van ze hebben gehoord.

Er was iets verzonden Jonathans vriendin, Sasha,

naar huis rennen, naar haar ouders, Jonathan alleen achterlatend in Italië.

Er gebeurde daar iets wat de oorzaak was haar moeder om dat boze telefoontje te plegen.

Nicolaas was blij alleen slapen

zolang ik de deur tussen ons open hield

zodat hij mij kon zien als hij wakker werd.

En toen hij eenmaal zijn ogen sloot, hij bleef altijd slapen.

En ik herinner het me duidelijk deze golf van geluk die avond.

Ik besefte dat ik echt ontspannen was,

dat alles toch goed was gegaan.

Ik genoot van mijn tijd alleen met Nicholas en met mezelf.

En ik besloot de avond af te maken

met een lekker glas wijn op mijn terras.

Als je kon kijken rechtdoor voor mij alstublieft?

Het was zo lang geleden omdat een vrouw mij bezorgd had gemaakt.

Ik vond het leuk om haar handen op mij te voelen, zorg ervoor dat je mij geen pijn doet,

- Voorzichtig zijn met mijn pijn. - De pols van de leerling is 3 mil.

Bedankt.

En haar stem was ook zacht.

Haar bezorgdheid om mij was echt, en ik was dankbaar voor haar vriendelijkheid.

Oké. Daar ga je.

- Hoe voel je je? - Goed, denk ik.

Ik ben een beetje in de war.

Ik kan het me voorstellen, lieverd. Je hebt een behoorlijke klap gehad.

Die vrouw is net als mijn man.

Ik weet hoe het is om je zo aangevallen te voelen.

Alle vitale functies zijn normaal.

- Geef een gil als je iets nodig hebt. - Bedankt.

Pas op, meneer Stephen.

Bedankt.

Je bent klaar.

Het gaat goed met je.

Je zult een beetje pijn hebben voor de komende paar dagen.

Ik ga je wat tabletten bezorgen voor de pijn.

Kun je iets voor me halen om me te helpen slapen?

- Voor het geval dat. - Zeker.

Hallo? Je hebt een bezoeker.

Het spijt me zo.

Ik heb gehoord wat er is gebeurd. Ik kwam gewoon zo snel als ik kon.

Ik-ik weet wat mijn vrouw deed, en ik ben geschokt.

Het spijt me zo, zo.

Het is niet uw schuld, meneer Ravenscroft.

Ze was geschokt, denk ik, om mij daar te zien.

Je hebt haar niet verteld dat je mij had uitgenodigd?

We... We doen niet... We praten niet echt.

Ik weet het... Ik weet dat dat vreemd is gezien hoe ziek Nick is,

maar ik ben-ik ben--

Ik heb moeite om het te begrijpen waarom ze deed wat ze deed

of waarom ze het mij niet eens vertelde.

Met de bus kwam ik een heel eind

omdat ik Nicholas heel graag wilde zien.

Ik weet dat het is wat Nancy, mijn vrouw, zou hebben gewild.

Zij-zij zou ervan hebben gehouden de kans om de jongen te leren kennen

voor wie mijn zoon zijn leven gaf.

Waarom kom je dan niet nog een keer?

- Meen je dat echt? - Ja. Ja natuurlijk.

Nicolaas zou dat heel graag willen.

Eh, als je je zenuwachtig voelt, wees alsjeblieft niet zo.

Het zou zo zijn een prachtig cadeau voor hem.

Dat-dat is attent. Ja. Dat zou ik heel graag willen.

- Bedankt. - Dit zijn de tabletten tegen de pijn.

Neem er twee.

En ik zou dit niet moeten doen, maar deze zullen je helpen slapen vannacht,

maar neem er maar één.

Heel goed. Bedankt. Ja. Hm.

Nou, je bent heel aardig voor me geweest. Ontzettend bedankt.

Geen zorgen. Veilig thuiskomen.

Bedankt.

Eh, ik... Nee, ik-ik-ik moet echt gaan.

- Ik ben erg moe en, uh... - Ja natuurlijk.

Alles was geworden ingewikkelder,

en dat dacht ik even Ik moest op het lot vertrouwen om gerechtigheid te brengen.

Het was mogelijk dat Nicholas Ravenscroft helemaal alleen weg zou glippen,

zonder dat mijn tussenkomst nodig is.

Hij had een beroerte, had de verpleegster gezegd.

Ze zei ook dat hij het misschien zou overleven,

maar dat hij ernstig gehandicapt zou kunnen zijn voor de rest van zijn leven.

Dat was aantrekkelijk, maar het was niet genoeg.

Ik wilde niet geven Catherine Ravenscroft de kans

om een ​​nieuwe rol te spelen als de toegewijde moeder

onbaatzuchtig zorgen van haar gehandicapte zoon.

Nee, ik wilde haar om de geest van afwezigheid te ondergaan.

Alleen de dood is onherroepelijk.

Alleen dan kon ik haar vermoorden.

Ik dacht dat ik mijn kans had verloren.

Maar toen, zijn vader, zo'n zwak wezen,

- had mij de gouden sleutels overhandigd. - Deuren gaan open.

Het enige wat ik hoefde te doen was om de arme Nicholas nog eens te bezoeken.

Deuren sluiten.

Scusi. Kan ik gewoon krijgen Een glas witte wijn om mee te nemen naar mijn kamer?

Certo.

Ik glimlachte, ja.

Omdat ik me schaamde, en ik wilde niet onvriendelijk overkomen,

en ik voelde me zelfbewust wetende dat hij wist dat ik alleen was.

Ik was er niet meer aan gewend om alleen te zijn.

En ik was zeker niet gewend om zo bekeken te worden.

Zijn camera, zijn intense aandacht.

Het maakte me nerveus, maar dat is wel zo om toe te geven werd ik er ook enthousiast van.

Misschien ga ik fantaseren over dit moment later.

Misschien.

Misschien niet.

Dit is waar jij was toen de politie kwam

om u te vertellen over de dood van uw zoon.

Ga zitten.

Ik ga eerst thee zetten.

Dat zou je moeten repareren.

Van de bouwer?

Het maakt mij niet uit.

Uw boek is uiterst gedetailleerd.

Ik heb het niet geschreven. Nancy heeft het geschreven.

Ze was een geweldige schrijfster.

Nou, het is haar gelukt zeer nauwkeurige beschrijvingen van de plaatsen.

We zijn erheen gegaan, weet je nog?

We gingen naar de plek waar het gebeurde.

Toch is het opmerkelijk

hoeveel ze kon reconstrueren op basis van een handvol foto's.

Dat is wat grote schrijvers doen.

Ze nemen fragmenten van de werkelijkheid en weef ze samen

op zo'n manier dat ze een grotere waarheid onthullen.

Ga zitten.

Ja.

Het is echt opmerkelijk hoe uw vrouw kon schrijven

zo overtuigend over zoveel dingen

zonder dat je er geweest bent toen ze gebeurden.

Ze was opmerkelijk.

Rechts.

Nu kan ik beginnen.

Het is tijd dat mijn stem gehoord wordt.