Original subtitles

[รายการนี้มีคำบรรยายภาษาไทย]

=ยอดนักสืบพิชิตคดี=

=ตอนที่ 3=

ดูเหมือนจะใช่

แต่ฉันว่าคุณซือถู

ไม่ได้ดูเป็นคนแบบนั้นนะ

ที่แท้ก็เป็นคนร้ายซะเอง

คุณว่าไงนะ

เหล่าหลิวบอกว่าเมื่อคืน

ผู้ตายพูดภาษารัสเซียว่าไปให้พ้น

หม่าซื่ออิงพูดรัสเซียไม่ได้

แล้วใครกันล่ะที่พูดรัสเซียได้

ทนายซือถู

ว่านจี๋เสียง

เหล่าหลิว

เหล่าหลิวเป็นพนักงานรถไฟ

ส่วนผมกำลังคุยกับว่านจี๋เสียงอยู่

เพราะฉะนั้น

ใครที่ไม่มีหลักฐานที่อยู่

ก็คือฆาตกร

คุณกับคุณต่างก็เคยเห็นฆาตกรไม่ใช่เหรอ

ว่าเป็นพนักงานรถไฟคนนั้น

แต่ตอนนี้คุณกลับมาบอกผมว่า

ซือถูเหยียนเป็นฆาตกร

ก็ผมนั่งอยู่ในห้องนี้

แล้วเขาเดินผ่านไปตรงทางเดิน

ผมมองเห็นทางหางตา

จะไปมองเห็นชัดขนาดนั้นได้ยังไง

แต่ตอนที่คุณฉี่หงเห็นฆาตกร

คุณซือถูเองก็กดกริ่งด้วย

ผมคิดว่าคงไม่ใช่เขานะครับ

คุณไปที่ห้องหมายเลขสามก่อน

แล้วค่อยไปห้องหมายเลขหนึ่งใช่ไหม

ครับ

งั้นซือถูเหยียนก็มีเวลาเหลือเฟือ

ตอนที่คุณเข้าไปตรวจ

เขาก็ออกมาจากห้องหมายเลขสาม

จากนั้นก็กลับไปรอคุณ

งั้นถ้าเป็นแบบนั้น

คนที่ฉันเห็น

ก็ไม่ใช่ทนายซือถู

เป็นการท้าทายหรือเตือนกันนะ

ทุกคนรออยู่นี่อย่าขยับ

ผมเข้าใจ

ว่าบนรถเกิดคดีขึ้น

และพวกคุณก็อยากไขคดีให้ได้ก่อนลงรถ

แต่เมื่อคืนผมไม่ได้ออกจากห้องไปไหนเลย

นอนหลับตั้งแต่หัวค่ำ

ผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย

ตอบคำถามอะไรคุณไม่ได้ทั้งนั้น

คุณจอร์จ แบลร์ครับ

ผมแค่อยากถามคุณคำถามเดียว

ในห้องของคุณยังมี...

คุณบ้าไปแล้วเหรอ

เขาเป็นนักการทูต

มีความคุ้มกันทางการทูต

ต่อให้เขาจะเป็นฆาตกร

ก็ไม่ใช่หน้าที่เราที่ต้องมาตรวจสอบ

ใช้ประโยชน์จากความคุ้มกันทางการทูตเพื่อให้รอดตัว

แล้วจะต่างอะไรกับหม่าซื่ออิงที่รอดเพราะเป็นต่างชาติ

มันจะไปต่างกันตรงไหน

ถ้าคุณก่อเรื่องโดยที่ไม่มีมูล

จะทำให้เกิดปัญหาใหญ่ได้

นี่เป็นเรื่องของทางการทูต

ไม่ใช่เรื่องของคุณคนเดียว

เขาเป็นคนถนัดซ้าย

บาดแผลที่ทำให้หม่าซื่ออิงถึงแก่ชีวิต

เกิดจากมือซ้าย

พวกคุณคิดจะทำอะไร

คุณรู้ไหมว่าผมเป็นใคร

คือแบบนี้ครับ

คุณจอร์จ แบลร์

บนรถขบวนนี้

มีคดีฆาตกรรมเกิดขึ้น

พวกเรากำลังทำการตรวจสอบอยู่

แม้ว่าคุณจะเป็นนักการทูต

แต่...

งั้นคุณก็ควรต้องรู้ว่า

คุณไม่มีอำนาจมาสอบปากคำผม

คดีฆาตกรรมใด ๆ ที่เกิดขึ้นในประเทศจีน

เรามีอำนาจสอบสวนใครก็ตาม

ที่อยู่ใกล้กับที่เกิดเหตุ

คุณยังไม่ได้ตรวจสอบกับทางรัสเซียเลย

ว่าทางรถไฟนี้เป็นของใครกันแน่

แล้วยังมาพูดเรื่องอำนาจกับผมอีกเหรอ

เรื่องทางรถไฟไม่ใช่เรื่องของผม

แต่รถไฟทั้งขบวนนี้เป็นของผม

ผมพูดคำไหนคำนั้น

ไร้สาระสิ้นดี

คุณจอร์จ แบลร์ครับ

ผมอยากถามคุณคำถามหนึ่ง

หลบไปนะ

ในห้องคุณมีผู้หญิงอยู่อีกคนหนึ่งหรือเปล่า

ปล่อยนะ

คุณสั่งข้าวสองชุด

ในห้องคุณมีผู้หญิงอยู่อีกคนใช่ไหม

ตอบผมมา

ให้พวกเขาเข้ามาเถอะ

ถ้าจะมารบกวนภรรยาของผม

พวกคุณได้เจอดีแน่

สวัสดีครับคุณนาย

ขอโทษจริง ๆ ที่มารบกวน

ร่างกายของฉันไม่ค่อยแข็งแรง

ทนความหนาวไม่ไหว

สามีของฉันก็แค่เป็นห่วงสุขภาพฉันเท่านั้น

ทั้งสองท่านอย่าถือสาเลยนะคะ

มีอะไรก็รีบพูดมา

พูดจบแล้วก็ไปซะ

เราไม่ชอบถูกรบกวน

ขอดูหนังสือเดินทางของคุณทั้งสองหน่อยได้ไหมครับ

คุณนายครับ ในเมื่อคุณเป็นคนจีน

คงจะมีชื่อภาษาจีนสินะครับ

ฟางถิงค่ะ

เที่ยวนี้คุณทั้งสองจะไปฮาร์บินใช่ไหมครับ

สามีฉัน

เป็นตัวแทนสถานกงสุลสหรัฐอเมริกาในฮาร์บิน

แล้วก่อนหน้านี้ทั้งสองท่าน

เคยไปฮาร์บินมาก่อนไหมครับ

แน่นอนค่ะ

พวกเราอยู่ที่ฮาร์บินกันเป็นส่วนใหญ่

เคยได้ยินเรื่องโศกนาฏกรรมตระกูลสวี่บ้างไหมครับ

เกิดขึ้นเมื่อไรคะ

ยี่สิบปีก่อนครับ

ตอนนั้นฉันยังอายุแค่สิบสองปี

ยังไม่ได้ไปอยู่ที่ฮาร์บิน

เลยไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย

คดีที่พวกคุณกำลังตรวจสอบกันอยู่ตอนนี้

เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้หรือเปล่าคะ

พวกเรากำลังตามหา

เบาะแสที่คนร้ายทิ้งเอาไว้

ถึงมันจะเป็นการเสียมารยาท

แต่ผมหวังว่า...

พวกคุณไม่มีสิทธิ์

ที่จะมาค้นสัมภาระของเรา มันไม่ได้นะ

งั้นถ้าหาก

ผมแค่ขอดูกล่องเครื่องประดับของคุณนายล่ะครับ

จะได้ไหม

ผมขอดูอันนั้นด้วยได้ไหมครับ

ไข่มุกพวกนี้คือ...

ตอนที่ฉันเก็บกระเป๋า

ทำสร้อยคอขาดโดยที่ไม่ทันระวังน่ะค่ะ

แต่เพราะซ่อมไม่ทันแล้ว

ก็เลยพกขึ้นรถไฟมาด้วยทั้งแบบนั้น

หลังจากขึ้นรถไฟมาแล้วคุณได้ออกไปไหนบ้างไหมครับ

อย่างเช่นห้องน้ำอะไรแบบนั้น

พวกคุณกำลังสงสัยอะไรอยู่กันแน่

ไสหัวออกไป

อย่านะ

ปล่อยเขา

อย่าทำแบบนั้นนะ

มานี่หน่อย

หยุดนะ

มาแล้วครับ

ปล่อยนะ

อย่าทำแบบนั้นนะ

พวกคุณปล่อยเขานะ

ปล่อยเขา

ปล่อย

คุณถามอะไรฉันจะตอบทุกอย่าง

พวกคุณปล่อยเขานะ

ฉันไม่ได้ออกไปไหนเลย

ตั้งแต่ขึ้นมาบนรถไฟ

ฉันก็ไม่ได้ออกไปไหนเลย

เมื่อคืนฉันก็นอนตั้งแต่หัวค่ำ

ความจริงแล้ว

เรารู้แค่ว่ามีคนตาย

แต่เป็นใครนั้น

เราไม่รู้เลย

ฉัน...ฉันจะทำให้พวกแกเจอดีแน่

ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ๆ

คุณจะอธิบายสิ่งนี้ว่ายังไง

หมายความว่าไงคะ

เราพบสิ่งนี้อยู่ในที่เกิดเหตุ

ผมว่า

สร้อยคอของคุณนาย

คงจะขาดในตอนนั้นสินะ

แล้วตอนที่เก็บไข่มุกขึ้นมา

ก็ลืมเก็บไปเม็ดหนึ่ง

ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ๆ

คนที่ไม่เคยออกไปไหนเลย

จะไปมีโอกาส

ทำไข่มุกหล่นไว้ที่ห้องคนอื่นได้ยังไงกัน

ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าคุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร

อย่าฆ่าฉันเลย

ไม่เป็นไรแล้วค่ะ

ไม่เป็นไรแล้ว ๆ

เป็นอาวุธสังหารจริง ๆ

ฉันแค่จะหยิบบุหรี่สักซอง

แต่กลับเห็นมีดพกนั่น

ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงมาอยู่ในกระเป๋าฉันได้

ฉันไม่รู้จริง ๆ

เป็นไปได้สูงว่า

ตอนที่ฆาตกรหนีออกไป

จะใส่เอาไว้

เขาจะกลับมาอีก

เขาจะต้องกลับมาอีกแน่ ๆ

พวกคุณไร้ความรับผิดชอบกันเกิดไปแล้วนะ

พวกคุณควรจะแจ้งสถานการณ์การตรวจสอบสิ

ตอนนี้ฆาตกรอยู่ในหมู่พวกเรา

ใครต่างก็มีโอกาสที่จะโดนทำร้ายได้

ทุกคนหวาดระแวงกันไปหมดแล้ว

เราเกือบจะหาตัวคนร้ายเจอแล้ว

พวกคุณไม่ต้องกลัวนะ

ผมขอดูของในกระเป๋าหน่อยได้ไหมครับ

ฆาตกรอยู่ในห้องของคุณ

และทิ้งเบาะแสเอาไว้เยอะมาก

ผมคิดว่า

เขาอาจจะกลับมาอีกได้ทุกเมื่อ

ฉันไม่อยากตาย

อย่าฆ่าฉันเลย

ฉันจะไม่พูดอะไร

ฉันจะไม่พูดอะไรเลย

ฉันจะไม่บอกคนอื่น

อย่าฆ่าฉันเลย

อย่าฆ่าฉันเลย

คุณเลิกทำให้เธอตื่นตระหนกสักทีได้ไหม

ผมคิดว่าทางที่ดีที่สุดคือให้เธอออกจากห้องตัวเอง

แล้วไปอยู่กับคุณก่อน

อยู่เป็นเพื่อนเธอหน่อย

คุณเป็นคนที่เข้าใกล้คนร้ายมากที่สุด

ดังนั้นความทรงจำของคุณ

สำคัญมากสำหรับพวกเรา

อีกอย่างขอแค่จับตัวคน ๆ นั้นได้

คุณก็จะไม่มีอันตรายแล้ว

เรื่องที่บอกพวกคุณได้ฉันก็พูดไปหมดแล้ว

ทั้งเบาะแส

และพยานเยอะแยะขนาดนี้

แต่พวกคุณหาตัวคนร้ายไม่ได้

พวกคุณยังจับตัวคนร้ายไม่ได้เลย

วางใจเถอะ

ไป๋ลู่จะอยู่เป็นเพื่อนคุณเอง

และถ้าหากว่าคุณต้องการละก็

เราส่งคนไปคอยปกป้องคุณได้นะ

คุณไม่มีอันตรายแล้ว

เพราะงั้น

คุณช่วยลองนึกเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

ดูดี ๆ อีกครั้งได้ไหม

อย่างเช่นประตูเชื่อมนี่

มันเปิดอยู่

หรือว่าล็อกอยู่

ฉันไม่รู้

ฉันไม่รู้จริง ๆ

เรื่องนี้สำคัญมากนะครับ

คุณลองคิดดูดี ๆ อีกทีนะ

จริงสิ

ฉันนึกออกแล้ว

เมื่อคืนฉัน

แขวนกระเป๋าอาบน้ำเอาไว้

ที่ด้ามจับประตูของประตูเชื่อม

มันบังที่ล็อกประตูนั่นอยู่

ฉันไม่ได้ไปตรวจสอบดู

ก็เลย

มองไม่ชัด

ตรงนั้นไง

บังเอาไว้เหรอ

ผมรู้

ผมรู้ว่าคุณกลัว

คุณไม่ต้องเชื่อผมก็ได้

แต่คุณเชื่อหมอนั่นได้

เขาจะต้องหาตัวคนร้ายเจอแน่

ส่วนเรื่องที่ผมทำได้

ก็คือปกป้องคุณให้ปลอดภัย

แค่พวกคุณอยู่ให้ห่างจากฉัน

ฉันก็สบายใจแล้ว

คำถามต่อไปนี้

อาจจะเป็นการเสียมารยาทอยู่บ้าง

แต่จากเหตุการณ์ที่ผมเห็นเมื่อคืน

คุณกับหม่าซื่ออิงสนิทกันมาก

ตามหลักแล้วในกรณีนี้

คุณคงจะไม่ได้ใส่ใจมาก

ว่าประตูได้ล็อกอยู่จริงหรือเปล่า

แล้วทำไมคุณถึงยังต้องให้เลี่ยวอวิ๋น

ไปตรวจดูอีกรอบด้วยล่ะ

ก็เพราะว่าบนโลกนี้

มีผู้ชายเลว ๆ อยู่มากเกินไปไงล่ะ

เลยทำให้มีผู้หญิงที่โชคร้ายมากมาย

ฉันว่าทนายซือถูคงเข้าใจผิดแล้ว

ฉันไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่คุณคิด

มาตั้งนานแล้ว

และฉันเองก็ไม่ใช่สาว ๆ แล้ว

ตอนนี้

สิ่งที่ฉันขาย

มีแค่ความสามารถที่ทำให้คนมีความสุข

ฉันเป็นแค่คนที่ร้องรำทำเพลง

ตอนนี้ก็ด้วยเหรอ

ค่ะ

ตอนนี้ฉัน

ก็แค่ดีดพิณ ร้องเพลง

ฉันก็กลัวหม่าซื่ออิงเหมือนกัน

จะคิดเกินเลยกับฉัน

เพราะงั้นฉันเลยตั้งใจตรวจสอบเป็นพิเศษ

ว่าประตูเชื่อมได้ล็อกหรือเปล่า

ขอโทษครับ

ผมเสียมารยาทเอง

ตอนนี้

ไปได้หรือยังคะ

เป็นอะไรไป

ผมกำลังคิดว่า

ทำไมเธอต้องโกหกด้วย

ใครกัน

สวัสดีค่ะคุณทั้งสอง

เก๋อเกออยากพบพวกคุณค่ะ

เชิญทั้งสองท่านค่ะ

ได้ยินมาว่า

พวกคุณเก็บไข่มุกเม็ดหนึ่งได้

ครับ

หาเจ้าของที่ทำหายเจอแล้ว

และเชื่อว่าอีกไม่นาน

ก็จะหาคนร้ายเจอด้วย

ไข่มุกที่พวกคุณเก็บได้

ต้องเป็นไข่มุกที่ฉันทำหายแน่ ๆ

ดูสิ

ปิ่นปักผมอันนี้

เข็มเงินที่อยู่ด้านบนมันหักไป

ไข่มุกถึงได้หล่นออกไป

ฉันไม่ได้ใช้ปิ่นปักผมอันนี้บ่อยนัก

เข็มเงินที่อยู่ด้านบนดำหมดแล้ว

คุณลองดูสิว่าไข่มุกเม็ดที่คุณเก็บได้

ด้านบนมีรอยเปื้อนสีดำ

ติดอยู่ด้วยหรือเปล่า

เก๋อเกอรู้ไหมว่า

ไข่มุกนี่ถูกเก็บได้ที่ไหน

ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันหายไปตั้งแต่ตอนไหน

เมื่อวาน

ฉันใช้ปิ่นปักผมอันนี้

และเอามันเก็บเข้ากล่องไป

โดยที่ไม่ทันสังเกต

พอวันนี้พวกคุณมาถามคนของฉัน

เรื่องไข่มุก

ฉันก็เลยไปดู

ไข่มุกน่ะ

มันทรงกลม

จะกลิ้งไปไหนก็ไม่น่าแปลกใจ

คุณว่าถ้าคนฉลาดสักคนอยากจะเอาตัวรอด

เขาจะทำยังไงเหรอ

อย่างน้อย

ก็คงไม่วางแผนโยนความผิดให้นักการทูต

ตอนนี้เรื่องมันยิ่งชักจะแปลกขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว

เมื่อวานประมาณตีหนึ่ง

คนร้ายหลบอยู่ในห้องหม่าซื่ออิง

และในขณะเดียวกัน

ว่านจี๋เสียง

จงเหยียน

หลิวจื่อเจีย

ก็ดื่มเหล้าอยู่ด้วยกัน

ไป๋ลู่กับเลี่ยวอวิ๋นก็เป็นพิสูจน์ให้กันว่าไม่ได้ออกไปไหน

ซือชุนซ่านอยู่ที่ห้องของเก๋อเกอ

หลิวจื่อเจียเป็นพยานได้

แล้วถัดมา

คนที่ไม่มีหลักฐานที่อยู่

มีผม

ฉี่หง

แล้วก็คู่สามีภรรยาแบลร์

ช่วงประมาณ 01:15 น.

ซือชุนซ่านเห็นพนักงานแปลกหน้า

ที่ทางเดิน

ในตอนนั้น

ฉี่หงกับผมกดกริ่งไล่เลี่ยกัน

หลิวจื่อเจียเป็นพยานได้

จงเหยียนก็บอกแล้วไง

ว่าคุณมีเวลาเหลือเฟือ

ผมอยู่ข้างคุณนะ

คุณสงสัยผมอยู่เหรอ

ถ้าคุณยังหาไม่เจออีกละก็

ผมก็มีเหตุผลที่จะสงสัยคุณ

ว่าคุณกำลังใช้ผมเพื่อกวนน้ำให้ขุ่น

ผมจะยังไม่พูดเรื่องนี้กับคุณแล้วกัน

หลบไป

ขอโทษครับ

คือว่า

เดิมทีพวกเราก็ทำไปเพื่อไขคดีให้ได้เร็วที่สุด

ผมไม่อยากเห็นหน้าพวกคุณ

ไสหัวไปซะ

สวี่ฟางถิง

ซ่อนตัวตนไปก็ไม่ได้ช่วยอะไรพวกคุณหรอกนะ

เธอไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้

ใช่

ฉันคือสวี่ฟางถิง

และฉันก็รู้ว่าคนที่ตายคือหม่าซื่ออิง

เพราะงั้นฉันเลยไม่กล้าเปิดเผยตัวตนของฉัน

เพราะถ้าพูดออกไป

คุณก็จะสงสัยฉัน

เหมือนตอนนี้

เราก็แค่อยากที่จะเข้าใกล้ความจริงให้มากขึ้น

คุณไม่มีอำนาจในการพิพากษาหม่าซื่ออิง

มีคนพิพากษาแทนคุณแล้ว

ควรจะยินดีสิ

ไม่ใช่มาหาตัวผู้พิพากษา

ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร

เขาก็คือคนดี

ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร

เขาก็คือฆาตกร

แต่เขาฆ่าพี่สะใภ้ฉันกับลูกของเธอ

พวกเธอสมควรตายเหรอ

คุณรู้มานานแล้วสินะว่าหม่าซื่ออิงเป็นคนร้าย

ฉันเคยเห็นเขา

ในวันเกิดเหตุ

เจ้าปีศาจนั่น

แต่ว่าเขารอดไปได้

เหมือนกับเรื่องที่เกิดขึ้นที่ปักกิ่ง

เมื่อไม่กี่วันก่อน

เขาก็รอดไปได้

ถ้าผมไม่เหมาะที่จะเป็นทนาย

แล้วคุณล่ะเหมาะที่จะเป็นคนจีนเหรอ

คุณเหมาะสมเหรอ

ศาลเพิกเฉยต่อคำฟ้องของฉัน

เพิกเฉยต่อหลักฐานที่เหลืออยู่ในที่เกิดเหตุ

เพิกเฉยต่อทุกสิ่งทุกอย่าง

นี่คือสิ่งที่โชคชะตากำหนด

โชคชะตาทำให้ฉันได้เห็นเขาหลั่งเลือด

ดังนั้นคุณเลยหลบอยู่ในห้อง

เพราะกลัวว่าหม่าซื่ออิงจะจำคุณได้

เขาไม่เคยเจอฉัน

เขาไม่รู้จักฉัน

แต่ฉันรู้ว่าเขาคือเจ้าปีศาจนั่น

บ้านพี่สะใภ้ฉันจะไปมีเงินมากมายมาจากไหน

เธอต้องดูแลทั้งครอบครัว

ก็เหนื่อยมากพอแล้ว

เจ้าคนชั่วนั่นหาเงินไม่เจอ

พอมันเห็นพี่สะใภ้ฉันก็เกิดความคิดต่ำช้าขึ้นมา

[เธอบอกให้ฉันรีบพาลูกเธอหนีไป]

[ตอนนั้นฉันกลัวมาก]

แกเป็นใคร

ปล่อยฉันนะ

ปล่อยฉัน

ปล่อยฉันสิ

ขอร้องล่ะ

ปล่อยฉันเถอะ

ปล่อยฉันเถอะนะ

ปล่อยฉัน

ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะ

แม่

แม่

แม่

แม่

ฉันหนีไป

ฉันทิ้งพวกเขาแล้วหนีไป

ฉันอายุแค่สิบสองปี

ต่อให้คุณอยู่ก็ทำอะไรไม่ได้หรอก

คุณไม่ผิดหรอก

ฉันเป็นคนทำให้หลานสาวของตัวเองต้องตาย

ฉันทำให้เธอต้องตาย

ถ้าตอนนั้นฉันจับเธอเอาไว้ให้แน่นกว่านั้น

ถ้าฉันปิดตาเธอเอาไว้

เรื่องทั้งหมดก็คงไม่เกิดขึ้น

มันไม่เกี่ยวกับคุณ

นี่ไม่ใช่ความผิดคุณ

ฉันอยากฆ่ามันด้วยมือของฉันเองจริง ๆ

แต่แค่ความกล้าที่จะมองหน้ามันอีกครั้งฉันก็ยังไม่มี

ฉันมันไร้ประโยชน์

ฉันมันไร้ประโยชน์เอง

ดังนั้น

เลยมีคนฆ่าเขาแทนคุณ

ฉันรู้ว่าคุณสงสัยอะไร

แต่ว่าไม่ใช่เรา

งั้นบางที

บนรถอาจจะมีคนอื่นที่รู้จักตระกูลสวี่อีก

ฉันไม่แน่ใจ

ฉันแค่ได้ยินมาว่า

หรงเซียงเก๋อเกอก็อยู่บนรถเที่ยวนี้ด้วย

เธอเป็นแม่บุญธรรมของพี่สะใภ้ฉัน

แต่เธออายุมากแล้ว

อีกอย่าง

เธอก็ไม่ได้ไปมาหาสู่กับพี่สะใภ้ฉัน

มานานแล้ว

เกรงว่าเธอคงจะไม่ไปฆ่าหม่าซื่ออิงหรอก

ตอนนั้นเด็กในบ้านของพวกคุณชื่ออะไรครับ

ปกติแล้วเราไม่ค่อยเรียกชื่อพวกเขาเท่าไร

งั้นตอนนั้นคนที่ไปแจ้งความเป็นคนแบบไหนครับ

เธอเป็นนักเรียน

นักเรียนเหรอ

ค่ะ

เธอเรียนภาษาอังกฤษกับพี่สะใภ้ฉัน

แต่ฉันจำไม่ค่อยได้ว่าเธอชื่ออะไร

บางที

เธออาจจะอยู่บนรถเที่ยวนี้ด้วยก็ได้

บางทีผมอาจจะช่วยให้จำชื่อเธอขึ้นมาได้

อย่างเช่นว่าชื่อ

ฉี่หงหรือไป๋ลู่

หานซวง ใช่

เธอชื่อหานซวง

ฉันจำได้แล้ว

หานซวงเหรอ

ใช่ค่ะ

ยี่สิบปีก่อนเป็นนักเรียน

ตอนนี้ไม่มีทางที่จะยังเป็นนักเรียนอยู่มั้ง

อายุไม่สอดคล้องกันเลย

อีกอย่างผมตรวจสอบเอกสารมาแล้ว

ไม่ได้มีปัญหาตรงไหน

เธอชื่อไป๋ลู่

มีสิ

ผมอยากคุยกับคุณเป็นการส่วนตัวหน่อย

พวกเขาคุยอะไรกัน

คุยเรื่องเปลี่ยนชื่อละมั้ง

ผมคิดว่าคุณก็น่าจะรู้

ว่าน้องสาวของสวี่หวายชางอยู่บนรถเที่ยวนี้ด้วย

ฉันไม่เคยเจอเธอ

ตอนที่เกิดโศกนาฏกรรมตระกูลสวี่

คุณอยู่ในที่เกิดเหตุ

ฉันไม่อยู่

งั้นแล้วทำไมคุณถึงไปแจ้งตำรวจ

คุณคือผู้สมรู้ร่วมคิด

ฉันเปล่านะ

งั้นคุณก็ร่วมมือกับฆาตกร

ฉันไม่ได้ตั้งใจ

คุณทำอะไรลงไปกันแน่

ตอนนั้น

ฉันอายุเก้าขวบ

เรียนภาษาอังกฤษจากคุณนายสวี่

เธอดีกับฉันมาก

สำหรับฉันแล้ว

เธอก็เป็นเหมือนแม่ฉัน

ไม่กี่วันก่อนที่จะเกิดเรื่อง

มีคนลากรถมาป้วนเปี้ยนอยู่หน้าประตูบ่อย ๆ

ฉันเคยนั่งรถเขาครั้งหนึ่ง

เขาบอกว่าคุณนายสวี่ทำเรื่องลับ ๆ ล่อ ๆ

หลังเกิดเรื่อง

ฉันก็ไม่เคยเห็นเขาอีกเลย

ฉันสงสัยเขา

ฉันเลยได้แจ้งความ

ตำรวจบอกว่า

รูปพรรณสัณฐานของคนร้ายที่ฉันบอก

ตรงกันกับที่ฟางถิงบอก

เพราะงั้นพอคุณได้เจอเขาอีกครั้ง

คุณก็เลยฆ่าเขา

ทนายซือถู

เขาทำให้คุณไม่เหลืออะไรเลย

ตอนที่ขึ้นศาลก็เหมือนกัน

คุณเองก็มีเหตุจูงใจในการฆ่า

หานซวงนี่

เปลี่ยนชื่อเป็นไป๋ลู่ตั้งแต่เมื่อไรกันแน่

เธอไม่ได้เปลี่ยนชื่อ

หานซวงก็คือไป๋ลู่

ไป๋ลู่ก็คือหานซวง

งั้นทำไมกันล่ะ

ตอนที่ผมไล่ชื่อคนบนรถ

ให้คู่สามีภรรยาจอร์จ แบลร์ฟัง

เธอก็รีบร้อนเอ่ยชื่อหนึ่งออกมาทันที

แสดงว่าเธอรู้ว่า

บนรถมีคนที่เธอรู้จัก

คนเราเวลาพูดโกหกในสถานการณ์เร่งด่วน

มักจะนึกถึงคำที่มีส่วนเชื่อมโยงกัน

เช่น

เขียวกับมรกต

ไป๋ลู่กับซวง

ผมก็แค่ลองเดาดู

เก๋อเกอเป็นแม่บุญธรรมของคุณนายสวี่

คู่สามีภรรยาจอร์จ แบลร์

เป็นทั้งน้องสาวและน้องเขยของคุณนายสวี่

ไป๋ลู่เป็นคนแจ้งความ

ถ้างั้นคนทั้งตู้โดยสาร

ล้วนเกี่ยวข้องกับตระกูลสวี่กันทั้งนั้น

ผมเองก็ไม่ได้แปลกใจอะไร

แต่ผมกลับอยากให้ทุกคน

ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลสวี่

ใช่ค่ะ

ซือชุนซ่าน

เป็นแม่ครัวของตระกูลสวี่

ตอนที่อวี้ฉินแต่งงานเธอก็ติดตามไปด้วย

หลังจากเกิดเรื่องกับตระกูลสวี่

เธอเองก็อยู่ไม่เป็นหลักแหล่ง

สองปีก่อนเธอได้มาเจอฉัน

ฉันกำลังหาคนที่เหมาะสมอยู่พอดี

ก็เลยรับเธอมา

คดีนี้เกี่ยวข้องกับตระกูลสวี่

ฉันคิดว่าหลีกเลี่ยงปัญหาคงจะดีกว่า

เราไม่ได้ฆ่าใคร

ไม่อยากจะหาเรื่องใส่ตัว

ตอนที่เกิดโศกนาฏกรรมตระกูลสวี่

คุณอยู่ในที่เกิดเหตุด้วย

ฉันเป็นคนทำให้คุณนายต้องตาย

ถ้าคืนนั้นไม่ใช่เพราะ

ฉันลืมปิดประตูหลัง

เจ้าปีศาจนั่นก็คงจะใช้ประตูนั้นเข้ามา

เพื่อฆ่าคุณนาย

ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน

คุณนายก็คงไม่ต้องตาย

คุณก็เลยฆ่าหม่าซื่ออิงเพื่อแก้แค้นแทนคุณนาย

มะ...ไม่ใช่ฉันนะ

ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนร้ายเป็นใคร

หลังจากเกิดเรื่อง

เด็กในบ้านอย่างพวกเราก็ถูกขังไว้

เพื่อทำการตรวจสอบ

จนกระทั่ง...

จนกระทั่งเสี่ยวอิงเสียไป

ฉันถึงถูกปล่อยตัวออกมา

ตระกูลสวี่ในตอนนั้น

ได้หายไปนานแล้ว

ฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดี

ฉันอยากกลับไปอยู่กับคุณนาย

แต่คุณนายใหญ่ป่วยหนักมาก

ฉันเร่ร่อนไปเรื่อย ๆ

จนได้มาเจอกับเก๋อเกอ

ถึงได้มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง

ฉันไม่กล้าบอกว่า

เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลสวี่

ฉันกลัว

ฉันกลัว

คุณนายใหญ่ป่วยหนักเหรอ

ผมรู้แล้ว

ว่าพวกคุณทุกคนต่างก็เกี่ยวข้องกับกับตระกูลสวี่

และคุณนายสวี่

คุณได้เอาหนังสือเล่มนั้นมาด้วยหรือเปล่า

ทำไมเหรอคะ

ผมขอยืมหน่อยได้ไหม

ได้ค่ะ

คุณตอนสาว ๆ สวยมากเลย

คุณผู้ชายคะ

ฉันว่าคุณคงจะดูผิดแล้ว

นั่นเป็นลูกสาวของฉัน

ที่อุ้มหลานอยู่

นี่เป็นรูปของพวกเขาเมื่อสองปีก่อน

บางที

ฉันคงจะเก็บรักษาไว้ได้ไม่ค่อยดี

คุณโกหก

ถ้าเก็บรักษาไว้ไม่ดี

ก็คงจะมีรอยยับแล้ว

แต่ที่เป็นสีเหลืองนั่นเป็นเพราะเวลาผ่านไปนานแล้ว

เห็นได้ชัดว่าคุณตั้งใจเก็บรูปนี้ไว้เป็นอย่างดี

ต่อให้มันจะเป็นรูปเมื่อสามสิบปีก่อนก็ตาม

ผมว่า

คงจะเป็นเพราะลูกสาวคุณไม่อยู่แล้ว

ที่จริงผมไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้เลย

เพราะกลัวว่าคุณจะเสียใจ

แต่ตอนนี้ผมต้องพูด

คนที่อยู่ในรูป

เกรงว่าจะไม่ใช่ลูกสาวกับหลานคุณ

แต่เป็นคุณกับลูกสาวคุณ

ตอนที่ไปหาเธอที่ฮาร์บินครั้งนั้น

คงจะเป็นเรื่องที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตของคุณแล้ว

แล้วก็คุณ

ผมทำไมเหรอ

คุณบอกใบ้ให้ผม

ว่าหม่าซื่ออิง

ติดนิสัยต้องกินยานอนหลับบนรถไฟ

คุณบอกว่ากินก็คือกิน

คุณบอกว่าคือไม่กินก็คือไม่กิน

ผมไม่รู้เรื่อง

เขาวางปืนพกที่บรรจุกระสุนเต็มไว้ใต้หมอน

แสดงว่าเขากังวลเรื่องจดหมายขู่มาก

เพราะงั้นเขาไม่มีทาง

ที่จะกินยานอนหลับตอนนอน

เขาจะกินหรือไม่กิน

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมล่ะ

จดหมายขู่ฉบับนั้นที่เขาหวาดกลัว

ไม่ใช่อันที่คุณเอาให้ผม

แต่เป็นอันที่คุณเผาทิ้งไปต่างหาก

แต่ว่านจี๋เสียงไม่มีเวลาพอให้ไปฆ่าใครได้นะ

เขามันโง่

เขาไม่ควรฆ่าคุณนายสวี่

พ่อแม่ผมจากไปเร็ว

ผมทำได้ทุกอย่าง

เพื่อความอยู่รอด

ขโมยของ

โจรกรรม

หลอกคน

คนทั่วไปเห็นว่าผมเป็นเด็ก

ก็เลยปล่อยผมไป

แต่ต่อมา

ผมก็เจอเข้ากับคนจริง

เขาจะตีผมให้ตาย

คุณนายสวี่เป็นคนช่วยผมเอาไว้

ก่อนเกิดเรื่อง

ผมเคยเจอฆาตกรนั่นมาก่อน

ผมขโมยของเขา

สุดท้ายเขาก็รู้ตัว

ผมไม่ยอมแพ้

และตามเขาไปตลอดทาง

ตามไปจนถึงบ้านคุณนายสวี่

ผมไม่ได้เข้าไป

ผมไม่ได้เข้าไป

ผมรับประกันกับคุณได้เลยว่า

ว่านจี๋เสียงไม่เคยออกไปจากห้องเลย

อย่างน้อยก็ตอนที่หม่าซื่ออิงตาย

สวี่หวายชางตายในสงครามทางทะเล

กองทัพเรือถูกกวาดล้างไปหมด

อีกทั้งจุดที่กองทัพญี่ปุ่นขึ้นฝั่งมา

ก็เป็นที่เวยหรงพอดี

มีอะไรเหรอ

ตอนนั้นที่เวยหรง

เราแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มรบด้วยซ้ำ

ตอนที่ควรยอมก้มหัวก็ต้องยอม

ทำไมคุณถึงไม่ดื่ม

ในเมื่อคุณอยากรู้ขนาดนั้น

งั้นผมก็จะบอกให้

ผมรับผิดชอบส่งพี่น้องทุกคน

ไปส่งเธอที่เฟิ่งเทียนก่อน

แล้วค่อยไปฮาร์บิน

แต่ระหว่างทางผมได้รับคำสั่งอื่น

ตอนที่ผมกลับไปที่ฮาร์บินอีกครั้ง

ก็เป็นวันที่เกิดเรื่องขึ้น

คืนนั้น

ผมดื่มเยอะมาก

ที่จริงแล้วคืนนั้นผมควรจะ

ไปตรวจสอบความปลอดภัยของเธอ

แต่ว่าเพราะผมดื่มเยอะมาก

ก็เลย...

เหล่าหลิวเป็นพนักงานเก่าแก่ของเรา

ทำงานมาตั้งแต่ขบวนแรกจนถึงตอนนี้

เสี่ยวอิงนามสกุลหลิวสินะครับ

เป็นเพราะผม

เพราะผมเอง

ผมไม่เชื่อแม้กระทั่งลูกสาวของตัวเอง

ถ้าไม่ใช่เพราะผม

เธอก็คงไม่น้อยใจจนฆ่าตัวตาย

เป็นเพราะเธอน้อยใจ

ฉันจะพูดตามตรงเลยก็แล้วกัน

ใช่

ฉันรู้จักเธอ

รู้จักมานานแล้ว

ตอนที่อยู่ที่หนานจิง

ก่อนที่เธอจะถูกจับกุม

ฉันป่วยหนักมาก

เธอมาเยี่ยมฉัน

เธอชอบยุ่งไม่เข้าเรื่องเลยจริง ๆ

เดิมทีฉันก็เป็นแค่สาวโคมเขียว

แต่เธอมักจะแนะนำให้ฉันเป็นคนดี

พวกคนใหญ่คนโตกินดีอยู่ดี

แต่ข้างทางกลับมีคนอดตาย

ฉันก็แค่ทำเพื่อหาเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง

ไม่ขโมย ไม่ปล้น

แล้วมันผิดตรงไหนกัน

เธอมักจะแนะนำฉันจากหอคอยงาช้าง

ฉันโกรธ

ก็เลยพูดเรื่องของเธอกับหวายชางออกไป

เธอสนับสนุนอะไรก็ไม่สนับสนุน

กลับไปสนับสนุนการปฏิรูปในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนั้น

ต่อมา

เธอก็หนีไป

ที่ฮาร์บิน

ทำไมฉันถึงต้องกลัวขนาดนั้นเหรอ

ฉันกลัวฆาตกร

มาฆ่าฉันน่ะสิ

มันมาเพื่อแก้แค้น

แก้แค้นให้คุณนายสวี่

คุณบอกว่าคุณเอากระเป๋าอาบน้ำแขวนไว้ที่ด้ามจับประตู

คุณก็เลยไม่รู้ว่าประตูเปิดหรือปิดอยู่

แต่ถ้าคุณทำแบบนั้นจริง

คุณก็จะต้องรู้ว่ากระเป๋าอาบน้ำบังอะไรไม่ได้เลย

เพราะว่าด้ามจับประตู

อยู่ด้านล่างที่ล็อกประตู

ตอนมาผมได้อ่านหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง

จำเนื้อหาไม่ค่อยได้แล้ว

แต่ผมจำได้ว่า

ชื่อของนักข่าว

ก็คือหวายชาง

ในกระเป๋าของคุณมีเล็บที่เอาไว้ใช้ดีดพิณ

แต่ว่าบนนิ้วของคุณ

กลับไม่มีรอยด้านจากการดีดสายเลย

กลับกันที่นิ้วกลาง

และด้านนอกของนิ้วก้อยของคุณ

กลับมีรอยด้าน

คุณเป็นคนดีมาตั้งนานแล้ว

และได้กลายมาเป็นนักเขียน

คุณช่วยให้คุณนายสวี่ได้ใช้ชีวิตอยู่ต่อไป

ตามแบบวิธีของคุณ

ฉันก็แค่อยากใช้ชีวิตให้มันสง่างาม

ให้เธอได้ดูบ้าง

แต่เธอก็ไม่ทันจะได้เห็น

บนรถไฟขบวนนี้นอกจากผมแล้ว

ทุกคนต่างก็เกี่ยวข้องกับตระกูลสวี่

ผมว่า

นี่คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่

หมอวินิจฉัยว่า

เวลาตายคือช่วง 00:00-02:00 น.

จากคำให้การของพวกคุณทุกคน

ต่างก็วางแผนให้ผม

ค้นพบความจริงที่แต่งขึ้นมา

เมื่อวาน

ฆาตกรตัวปลอม

ได้ขึ้นรถที่สถานีจิ่นโจว

เขาสวมชุดพนักงานรถไฟ

และใช้กุญแจสารพัดนึกไขห้องหม่าซื่ออิง

หลังจากลงมือฆ่าเขาแล้ว

เขาก็สร้างห้องปิดตาย

และหนีออกไปทางห้องฉี่หง

เขาถอดชุดไว้ที่ห้องของซือชุนซ่าน

จากนั้นก็สวมกี่เพ้าสีแดง

และหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

ทางห้องน้ำ

นี่เป็นคำอธิบายที่สมบูรณ์แบบที่สุด

ถ้ารถไม่ได้หยุดลงละก็

คนร้ายก็คงจะได้ลงจากรถไปแล้ว

น่าเสียดาย

ที่รถหยุดตลอดคืน

ไม่มีใครหนีไปจากที่นี่ได้

พวกคุณทุกคน

ต่างก็วาดภาพเป็นตุเป็นตะขึ้นมา

ถึงฆาตกรที่ไม่มีอยู่จริง

หม่าซื่ออิงตายเมื่อไรกันแน่

หน้าปัดนาฬิกาของเขาแตก

ราวกับจะบอกว่าเป็นเวลา 01:15 น.

เขากำลังประสบกับเหตุการณ์ที่รุนแรง

หม่าซื่ออิงรักนาฬิกามาก

[คนแบบนี้]

[จะไปใส่นาฬิกาตอนนอนได้ยังไง]

[หรือก็คือ]

[เวลา 01:15 น.]

[เป็นเวลาเสียชีวิตที่ฆาตกรปลอมขึ้นมา]

ในเมื่อเวลาที่ลงมือไม่ใช่ 01:15 น.

แล้วเป็นไปได้ไหมว่าจะเป็นก่อนหน้านั้น

หรือก็คือเวลา 00:40 น.

ตอน 00:40 น.

ผมตื่นเพราะได้ยินเสียงดังมาจากห้องหม่าซื่ออิง

จากนั้นผมก็ได้ยิน

เขาพูดรัสเซียไล่ให้พนักงานไปให้พ้น

ต่อมาว่านจี๋เสียงกับจงเหยียนก็บอกผมว่า

หม่าซื่ออิงพูดรัสเซียไม่ได้

เพราะว่าพวกคุณก็อยาก

ลากผมเข้าในเรื่องไม่มีหลักฐานที่อยู่อันไร้ที่ตินี้

ดูเหมือนเวลาที่ทำการฆาตกรรม

จะเป็นช่วงก่อน 01:15 น. จริง ๆ

แต่ว่าถ้าเป็นหลัง 01:15 น. ล่ะ

เช่น

01:30 น.

01:40 น.

หรืออาจจะเป็น

ช่วงเวลาใด ๆ ก็ตามที่ใกล้เคียงกับเวลาตีสอง

แบบนั้นพวกคุณทุกคน

พวกคุณทุกคนต่างก็ไม่มีหลักฐานที่อยู่

ทุกอย่างเป็นโมฆะ

ผู้ตายโดนแทงเก้าแผล

มีทั้งลึก

และตื้น

รอยแผลตื้น

โดนแค่ผิวเผินเท่านั้น

ส่วนรอยแผลลึก

แทงทะลุปอดไปโดยตรง

เก้าแผล

หนึ่ง

สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด เก้า

ตรงกับจำนวนคนของพวกคุณพอดีเลย

พวกคุณ

อยู่ด้วยกันหมดทุกคน

และทำการพิพากษาผู้ตาย

แต่การพิพากษาของพวกคุณมันผิดกฎหมาย