Original subtitles

[รายการนี้มีคำบรรยายภาษาไทย]

=ยอดนักสืบพิชิตคดี=

=ตอนที่ 20=

ถูกลอบสังหารที่ไหนครับ

ระหว่างทางไปสถานีรถไฟ

คนร้ายลักพาตัวแจ้งไปยังกงสุลญี่ปุ่นหรือยัง

คนขับรถของคอนโด้น่าสงสัยมาก

หลังจากเกิดเรื่องเจ้าตัวก็หนีไป

หาที่ไหนก็ไม่เจอ

คงจะหนีเพราะกลัวความผิด

เรื่องที่ทำให้ผมแปลกใจก็คือ

เจ้าพวกนี้พอลอบสังหารไม่สำเร็จก็ยังมาลักพาตัวไปอีก

รบกวนคุณช่วยเล่าเรื่องการลอบสังหารท่านกงสุล

อย่างละเอียดหน่อยครับ

ตามแผนเดิม

พวกเราจะออกเดินทางจากถนนล่างซู่

แต่พอรถขับเข้าไปใกล้วงเวียน

จู่ ๆ จินเหยียนผิงที่เป็นคนขับรถ

ก็หักรถเลี้ยวเข้าไปที่ถนนสี่เลน

หลังจากท่านกงสุลคอนโด้ถูกลอบสังหารแถวสวนชุนรื่อ

คนขับรถในตอนนั้นก็หนีไป

จากนั้นหลังจากหวังเฉาเหวย

พันแผลให้ท่านกงสุลแบบง่าย ๆ แล้ว

ก็พาท่านกลับมารวมตัวกับพวกเราที่ถนนล่างซู่

ท่านกงสุลมาที่จีนได้นานแค่ไหนแล้วครับ

หนึ่งปี

คนขับรถติดตามเขามานานแค่ไหนครับ

ประมาณ

เดือนหนึ่ง

แล้วล่ามที่ชื่อหวังเฉาเหวยล่ะครับ

เมื่อก่อนเขาไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น

หลังจากกลับมาก็ทำงานให้สถานกงสุลญี่ปุ่นตลอด

ท่านกงสุลคอนโด้ชอบเขามาก

พอมาถึงก็ให้เขามาเป็นล่ามส่วนตัว

เขาทำงานให้คนญี่ปุ่นมานานแล้ว

แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะแปรพักตร์

พวกเขาต่างก็เป็นคนเฟิ่งเทียนนี่ครับ

หวังเฉาเหวยเป็นคนเฟิ่งเทียนโดยกำเนิด

แต่คนในครอบครัวเขาต่างก็ตายไม่ก็หนีไปหมดแล้ว

ตอนนี้เหลือแค่อาหญิงสองคนที่ยังอยู่เฟิ่งเทียน

คนหนึ่งสอนหนังสืออยู่ที่โรงเรียนประถมชุนรื่อ

ส่วนอีกคนอยู่ที่เสี่ยวตงกวาน

จินเหยียนผิงเป็นเด็กบ้านนอก

ไม่มีญาติพี่น้อง

ถูกซื้อตัวได้ง่าย

เปลี่ยนเลน

ลอบสังหาร

ยิงปืน

ท่านกงสุลได้รับบาดเจ็บ

คนขับรถขับรถหนีไป

อาการบาดเจ็บของท่านกงสุลเป็นยังไงบ้างครับ

ไม่ได้ร้ายแรงมาก

หวังเฉาเหวยบอกว่า

คนร้ายใช้ปืนลูกซอง

ยิงกระจกหน้าต่างรถแตก

เศษกระจกบาดเข้าที่หน้าของกงสุลคอนโด้

[อย่าขยับ]

[ท่านครับ]

[เร็ว วิ่งเร็ว]

ปืนลูกซองเหรอ

เป็นโจรเหรอ

คงอยากปลอมตัวเป็นโจรภูเขาล่ะมั้ง

สิ่งที่สำคัญตอนนี้

คุณก็น่าจะรู้ว่า

คือผลพวงของการลอบสังหารท่านกงสุล

เขาไปรักษาตัวที่ไหนครับ

คุณได้ตรวจสอบดูหรือยัง

ท่านกงสุลบอกเองว่าไม่เป็นไร

ผมเลยไม่กล้าถามมาก

[ท่านกงสุลคอนโด้]

[คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ]

[ไปส่งฉันที่สถานีรถไฟ]

[ไปส่งฉันที่สถานีรถไฟ]

[พักก่อนสักหน่อยดีไหมครับ]

[ฉันบอกว่าให้ไปส่งฉันที่สถานีรถไฟ]

[ฉันบอกว่า]

[ให้ไปส่งฉันที่สถานีรถไฟ]

[ครับ]

[ได้ครับ]

[คนขับรถล่ะ]

[หนีไปแล้ว]

[หนีไปแล้วเหรอ]

พวกเราเองก็ไม่ค่อยคุ้นเคยกับกงสุลคอนโด้คนนี้เท่าไร

เดาอารมณ์เขาไม่ถูก

ได้แค่ทำตามไปเท่านั้น

อย่าขยับ

มาสิ

เข้ามาสิ

มาเลย

คุณชายลั่ว

เลิกทำแบบนี้เถอะครับ

ถ้ามันเกิดระเบิดขึ้นมาพวกเราคง...

ใครก็ห้ามขยับ

อย่าขยับนะ

กล้าเอาปืนมาชี้ใส่ฉันเหรอ

ไปจับตัวเธอไว้

ดูสิใครจะกล้าเข้ามา มาสิ

พวกนายสองคนไปก่อนเลย

ฉันจัดการเอง

ผมรู้ว่าท่านกงสุลอยู่ที่ไหน

นายพลครับ

ขอเวลาผมสองนาที

พวกมันลักพาตัวกงสุลญี่ปุ่นไป

จิตใจชั่วช้า

นี่มันไม่ใช่ขอบเขตที่คุณจะควบคุมได้เลยนะ

ถ้าคุณบอกผิดก็ดีไป

แต่ถ้าถูกขึ้นมาล่ะ

ต่อไปคนที่จะเดือดร้อนก็คือคุณ

ผมไม่รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง

การวางแผนลักพาตัวครั้งนี้

แต่ผมทนดูประเทศเกิดหายนะ

ไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้

คุณถูกขับไล่ไสส่งยังไง

มาที่ฮาร์บินได้ยังไง

คุณลืมแล้วเหรอ

นายดูข้างนอกสิ

พวกไร้ประโยชน์พวกนั้น

ประเทศนี้เน่าเฟะแบบนี้แล้ว

นายจะช่วยยังไง

ที่เน่าเฟะไม่ใช่ประเทศ

แต่เป็นรัฐบาลเป่ยหยาง

ที่เกิดขึ้นมาเพราะระบบที่ล้าหลัง

เรากำลังไล่ตามหาการเปลี่ยนแปลง

กำลังตามหาเส้นทางแห่ง

การเติบโตอย่างอิสระท่ามกลางสงครามภายในและนอก

แต่จะสร้างขึ้น

บนพื้นฐานของสงครามไม่ได้เด็ดขาด

นี่เป็นสิ่งที่คนจีนที่มีจิตสำนึกทุกคน

ล้วนไม่อยากเห็น

ในการเปลี่ยนแปลงระบบ

การเสียสละเป็นสิ่งที่ยากจะหลีกเลี่ยง

การสร้างระบบใหม่แต่ละครั้ง

ต่างก็ต้องเจอกับการต่อต้านจากยุคสมัยก่อน

ใช่

การเสียสละเป็นสิ่งที่ยากจะหลีกเลี่ยง

แต่การเสียสละไม่สมควรอยู่ในความสิ้นหวังที่ไร้สิ้นสุด

และท่ามกลางความเจ็บปวดแบบนี้

ยิ่งไม่สมควร

ตายไปอย่างน่าสงสารภายใต้ไฟของผู้บุกรุก

เราควรจะโหยหาวันพรุ่งนี้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ในช่วงเวลาที่มืดมิดที่สุด

เผาไหม้ตัวเอง

ให้เปล่งประกายออกมา

การเสียสละ

ควรจะเป็นฉันที่ทำ

ไม่ใช่ให้คนอื่นไปตาย

คุณบอกว่าอาของหวังเฉาเหวยสอนหนังสืออยู่ที่นี่

ใช่

เธอพักอยู่ที่ไหนครับ

ข้างโรงเรียน

กงสุลคอนโด้อยู่ที่นี่

จะเป็นไปได้ยังไง

ผมไปส่งกงสุลคอนโด้ขึ้นรถไฟด้วยตัวเอง

คุณส่งคนสองไป

ไปตรวจสอบแถวโรงพยาบาลดูก็ได้

ถ้าผมเดาไม่ผิด

คงไม่มีประวัติการรักษาของกงสุลคอนโด้เลย

ครับ

ประวัติการรักษาเกี่ยวอะไรด้วย

เป็นไปไม่ได้ที่คอนโด้จะอยู่ที่เฟิ่งเทียน

คนพันผ้าพันแผลเต็มหน้าที่พวกคุณเห็น

ไม่ใช่กงสุลคอนโด้

สร้างสถานการณ์ลอบสังหาร

ใช้ปืนลูกซองทำให้กงสุลได้รับบาดเจ็บที่หน้า

ก็เพื่อให้กงสุลได้พันผ้าพันแผลเต็มหน้า

พวกคุณไม่คุ้นเคยกับเขา

ดังนั้นขอแค่เขาไม่ได้พูดอะไรมากจนเกินไป

พวกคุณไม่ได้ติดต่อกับเขาโดยตรง

ก็ไม่มีทางมีใครจับได้

คนที่ขึ้นรถไฟไม่ใช่กงสุลคอนโด้ตัวจริง

เป็นไปได้ยังไง

ล่ามของเขาจะดูไม่ออกงั้นเหรอ

ล่าม...ล่ามของเขา

เขาไม่คิดแปรพักตร์กับญี่ปุ่น

แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่คิดแปรพักตร์กับคอนโด้

จู่ ๆ คนขับรถก็เบนออกจากเส้นทางที่กำหนดไว้

จากนั้นก็หายตัวไป

พวกคุณคิดว่าเขาเป็นหนอนบ่อนไส้

สงสัยเขามากที่สุด

แต่ตรงนี้มีข้อบกพร่องของสมมติฐานที่ร้ายแรงถึงชีวิต

ถ้าจินเหยียนผิงคิดร้ายจริง

แล้วทำไมเขาถึงต้องเสี่ยงชีวิตขับรถหนีไป

ตอนที่มีการลอบสังหารด้วย

หรือก็คือหวังเฉาเหวยพูดโกหก

ที่จินเหยียนผิงออกจากถนนสายหลักแล้วขับเข้าไปในซอย

เป็นไปได้แค่ว่าหวังเฉาเหวยอ้างว่าคอนโด้

เป็นคนสั่งให้เขาทำ

จินเหยียนผิงเพิ่งจะทำงานที่กงสุลญี่ปุ่นได้ไม่นาน

ก็เลยไม่ได้สงสัยเป็นธรรมดา

เพราะฉะนั้น

ก็เลยขับไปแถวสวนสาธารณะชุนรื่อ

[เลี้ยวซ้ายข้างหน้า]

[อะไรนะครับ]

[ท่านกงสุลเคยกำชับมาว่า]

[จะไปที่สวนสาธารณะชุนรื่อ]

[เลยต้องเลี้ยวซ้ายข้างหน้า]

[ครับ]

[เกิดอะไรขึ้น]

[ไม่มีอะไรครับท่าน]

[ใครกัน]

[ไป]

ดังนั้นเรื่องปืนลูกซอง

ทำเพื่อไว้อธิบายอาการบาดเจ็บที่หน้าของกงสุล

กงสุลเพิ่งได้รับบาดเจ็บ

ภาษาก็ไม่ได้

แต่มีล่ามคอยติดตามมาหลายปี

เลยไม่น่าสงสัย

รอจนรถไฟมาถึงฮาร์บิน

หวังเฉาเหวยก็จะแยกกับคอนโด้ตัวปลอม

จากนั้นก็ทิ้งรถไป

สร้างสถานการณ์ปลอม ๆ ว่า

คอนโด้ถูกลักพาตัวที่ฮาร์บิน

พอเป็นแบบนี้

ไม่ว่าจะตรวจสอบยังไง

ก็ไม่มีทางพบตัวคอนโด้

รายงานครับ

พวกเราไปตรวจสอบมาแล้ว

โรงพยาบาลและสถานรักษาพยาบาลใกล้ ๆ

ไม่เคยรักษากงสุลญี่ปุ่นเลยครับ

เร็วเข้า

กงสุลคอนโด้กำลังมีอันตรายถึงชีวิต

ไป

ใครกัน พวกแกเป็นใครกันแน่

อยากได้อะไรก็พูดมาสิ

หยาบช้า

ฉันเป็นกงสุลญี่ปุ่น

พวกแกแส่หาเรื่องตายแล้ว

พวกแกไม่ใช่คนจีน

พวกแกเป็นใครกันแน่

มาทำแบบนี้กับฉัน

อย่าคิดว่าพวกแกจะรอดไปได้นะ

พยาบาลครับ

อาการบาดเจ็บของท่านกงสุลเป็นยังไงบ้างครับ

มีอาการบาดเจ็บที่ผิวหนังเล็กน้อย

ไม่ได้ร้ายแรงอะไร

ได้ยินมาว่าคุณเป็นคนหาตัวผมเจอ

ใช่ครับท่านกงสุล

ผมรู้

เราพร้อมที่จะรับผิดชอบต่อความล้มเหลวในการป้องกัน

ขอโทษนะ

ผมไม่สามารถไปสถานกงสุลกับพวกคุณได้

แต่ว่า

แค่คุณนำจดหมายนี้ออกมา

พวกเขาไม่สามารถสืบสวนต่อได้อีก

รายงานครับ

คนร้ายลักพาตัวพูดอะไรบ้าง

โดนวางยาพิษไปแล้วครับ

โดนวางยาพิษเหรอ

โดนยาพิษอะไร

ได้ยินว่าพิษจากเมล็ดละหุ่งอะไรสักอย่างครับ

เมล็ดละหุ่งมีพิษด้วยเหรอ

เมล็ดละหุ่งอีกแล้วเหรอ

บอกผมหน่อยได้ไหมครับว่าทำไม

ผมไม่อยากให้ทั้งสองฝ่ายเกิดปัญหาขัดแย้งกัน

เพราะเรื่องในครั้งนี้

คุณนักสืบ

ผมจะออกไปจากเฟิ่งเทียนโดยเร็วที่สุด

คุณคิดว่าเอาของพวกนั้นมาผูกไว้กับตัวผม

มันได้ผลงั้นเหรอ

คุณแซ่หลูผมจะบอกอะไรให้นะ

ขอโทษผมมาตอนนี้เดี๋ยวนี้เลย

คุณน่ะ

ข้างกายมีแบบอย่างที่ดีขนาดนี้แล้ว

เรียนรู้จากเขาบ้างไม่ได้หรือไง

คุณหมายถึงฉันเหรอคะ

อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย

หลงอะไรกันเหรอ

ต้องมาดูแลเจ้าเด็กเส้าชวนแบบนี้

ลำบากคุณแล้วคุณนักสืบ

อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ

ผมบอกให้คุณขอโทษผมไง

พอแล้ว เลิกแล้วกันไปเถอะ

เราตรวจสอบเจออะไรอีกนิดหน่อย

อาของหวังเฉาเหวย

ที่จริงแล้วเป็นคนญี่ปุ่น

แต่ทำเรื่องต่าง ๆ ในนามคนจีนมาตลอด

การลักพาตัวครั้งนี้

เป็นละครตบตาครั้งใหญ่ที่กำกับและแสดงโดยพวกเขาเอง

ตอนแรกผมสะเพร่าเกินไปจริง ๆ

ผมอยากจะขอโทษลูกหลานตระกูลโจว

สักหน่อยจะได้ไหม

คุณขอโทษแล้ว

ฟางหวายจิ่นจะฟื้นขึ้นมาไหม

หวังว่าจากนี้ไปเวลาสืบคดีคุณจะรอบคอบมากขึ้นนะครับ

ผมแก่แล้ว

เรื่องพวกนี้

คงต้องฝากไว้กับคนหนุ่มแบบพวกคุณแล้ว

เจ้าหน้าที่จางครับ

ผมยังมีอีกคำถามหนึ่งที่อยากจะขอให้คุณช่วยชี้แนะ

คุณประชดผมเหรอ

ไม่ต้องพูดให้เปลืองน้ำลายหรอก

ผมได้ฟังมาเยอะเกินไปแล้ว

คุณเคยได้ยิน

เรื่องเกี่ยวกับองค์กรสายลับญี่ปุ่นไหมครับ

พวกนั้นมักจะใช้เมล็ดละหุ่งในการกำจัดคนอื่น

ผมคงต้องพูดแบบเดิมว่า

คนเลวยังไงก็ต้องเลวเหมือนกัน

ถ้าคุณอยากจะเป็นคนดี

คุณก็ต้องตาย

เข้าใจแล้วครับ

รอเดี๋ยว

ผมเคยได้ยินคำ ๆ หนึ่ง

ไม่รู้ว่า

จะเกี่ยวอะไรกับ

องค์กรที่พวกคุณพูดถึงหรือเปล่า

ประกาศิตแห่งเทพ

หลี่หยวนผู่ตายแล้ว

นายรู้ไหม

ไม่ใช่ว่าถูกคุมตัวเอาไว้ก่อนเหรอ

ทำไมถึงตายล่ะ

ฆ่าตัวตายน่ะ

คาดว่าน่าจะก้าวผ่านความรู้สึกในใจไปไม่ได้

นายลองคิดดูสิเขาฆ่าคนไป

และค้างคาอยู่ในใจนานหลายปี

จู่ ๆ ก็ถูกศิษย์น้องของตัวเองเปิดโปง

ถ้าเป็นฉัน ใจของฉันคงสลายเหมือนกัน

บางทีศิษย์พี่

คงไม่ได้เป็นคนเลวร้ายขนาดนั้น

ประกาศิตแห่งเทพ

มันหมายความว่ายังไงกันแน่นะ

อะไรหมายความว่ายังไง

เสิ่นเจี้ยนเสียนอาจารย์ของฉัน

พ่อของนาย

แล้วก็เซี่ยฮว่า

พวกเขาล้วนเข้าร่วม

งานเลี้ยงอาหารค่ำการก่อตั้งสหภาพทนาย

แต่จุดประสงค์ในการก่อตั้ง

คือการทวงสิทธิสภาพนอกอาณาเขตกลับคืนมา

ทวงสิทธิสภาพนอกอาณาเขตกลับคืนมาเหรอ

งั้นก็เป็นเรื่องระดับประเทศแล้วสินะ

แบบนั้นพวกเราเข้าไปยุ่งอะไรไม่ได้นี่

อาจารย์ฉันมีโรคประจำตัว

อาจารย์แม่กับตำรวจ

เลยคิดว่าท่านเสียชีวิตกะทันหัน

ไม่มีการชันสูตรศพ

แต่พ่อฉันถูกเซี่ยฮว่าฆ่า

นายเป็นคนตรวจสอบเอง

เรื่องนี้ไม่ผิดแน่

ม่อลี่ก็ถูกอวี๋ต้าเริ่นฆ่า

แต่อวี๋ต้าเริ่นที่อยู่ในคุก

ก็ใช้พิษเมล็ดละหุ่งฆ่าตัวตาย

คุณคิดว่าไง

เรื่องก่อนหน้านี้ฉันไม่รู้

แต่ถ้ามีองค์กรแบบนี้จริง ๆ

ความสามารถของพวกเขาก็น่ากลัวมาก

พี่ซือถู

คุณชายลั่ว อาจารย์โจว

พวกคุณกลับมาแล้ว

สองวันนี้อากาศเย็นลงนิดหน่อย

ผมให้เถ้าแก่เหอเตรียมหม้อไฟเอาไว้แล้ว

พวกเราไปกินหม้อไฟเนื้อแกะกัน

พวกคุณไปเถอะ

ครั้งนี้ไปแบบรีบร้อน

ฉันจะกลับไปดูอาจารย์แม่ก่อน

ฉันไปกับคุณแล้วกัน

มีเรื่องจะถามนายหน่อย

มานี่

งั้นก็ได้ครับ ผมไปก่อนนะ

ไปกัน

ในที่สุดก็กลับมากันแล้ว

ช่างเป็นการเดินทางที่ยาวไกล

ลำบากแย่เลย

อาจารย์แม่ครับ

ที่จริงแล้วผม

มีคำถามหนึ่งอยู่ในใจที่อยากถามมาตลอด

คุณไม่คิดว่า

การจากไปของอาจารย์มันแปลก ๆ บ้างเหรอ

เป็นเพราะฉัน

ทั้งหมดเป็นเพราะฉันเอง

ทนายเสิ่นตายยังไงกันแน่

เรื่องนี้

นายท่านลั่วเป็นคนต้นคิด

ให้ยืมห้องคุณตู้เหิง

เพื่อระดมทุนให้กับสหภาพทนาย

แขกที่มาในวันนั้น

ล้วนก็เป็นเพื่อนของนายท่านลั่ว

กับทนายเสิ่นก่อนที่จะตาย

ทนายเสิ่นคนนี้

เดิมทีเขาก็เป็นโรคหัวใจอยู่ก่อนแล้ว

ใครจะไปคิดว่าพอดื่มเหล้าไปนิดหน่อย

แล้วจะตายอย่างกระทันหันในงาน

วันนั้น

คุณนายรองกับคุณหนูโจวเองก็อยู่ในที่เกิดเหตุด้วย

แล้วจุดที่น่าสงสัยล่ะ

ที่จริงก็ไม่ใช่ว่าเป็นจุดน่าสงสัยอะไรหรอก

เพียงแต่คุณตู้คิดว่า

เรื่องนี้มันแปลก ๆ

เขากับคุณหนูโจวสืบกันอยู่ระยะหนึ่ง

แต่ก็ไม่เจออะไรเลย

เลยไม่ได้สืบต่อ

งานศพของทนายเสิ่นจัดได้ยิ่งใหญ่ทีเดียว

ได้ชันสูตรศพทนายเสิ่นไหม

เรื่องนี้คงต้องถามหมอฟางแล้ว

เขาเป็นคนรับผิดชอบ

ฟางเจี้ยนฉีเหรอ

ได้ ไปกันเถอะ

ไปไหนครับ

ไปหาหมอฟาง

ตรวจสอบเรื่องที่ควรตรวจให้ชัดเจน

จากนั้นก็รอข้อสรุปจากซือถู

หิวไหม

ไปกินปิ้งย่างกัน

ไม่อยากออกไปแล้ว

ข้างนอกหนาวมาก

ทำอะไรง่าย ๆ กินที่บ้านดีไหม

งั้นผมจะทำบะหมี่ให้

ที่บ้านมีอะไรบ้าง

มะเขือเทศ

ไข่ไก่

บะหมี่มะเขือเทศผัดไข่

คุณอยากสืบเรื่องการตายของอาจารย์เสิ่นใหม่สินะ

ผมยังไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากพูดกับอาจารย์แม่ยังไงดี

คุณเองก็เห็นท่าทางของท่าน

ผมไม่อยากจะเปิดแผลที่อยู่ในใจท่านขึ้นมา

แต่แผลนี่เป็นหนองแล้ว

ถ้าไม่เปิดเอาเนื้อที่ตายแล้วออก

แผลของคุณนายเสิ่นก็ไม่มีทางหายไปได้

ก่อนหน้านี้

คุณสืบคดีเก่าของครอบครัวฉัน

หลังจากที่รู้ฉันก็โกรธมาก

เจ็บปวดมาก

และทรมานมาก

แต่ตอนนี้พอมาคิดดูแล้ว

ฉันรู้สึกขอบคุณคุณมาก

ผมก็แค่พูดในสิ่งที่ผมเห็นออกมา

ก็แค่นั้น

พวกคำพูดที่ฉันพูดตอนนั้น

คุณอย่าเอามาใส่ใจเลยนะ

ฉันน่ะ

เป็นคนปากไว

อันที่จริงฉันก็รู้ว่า

ที่คุณกับลั่วเส้าชวนไปสืบคดีนี้ที่เฟิ่งเทียน

เพราะว่าพวกคุณเห็นฉันเป็นเพื่อน

ไม่อย่างนั้นคดีปลอมต่าง ๆ

ทั่วทั้งฮาร์บิน

พวกคุณคงไปขุดคุ้ยทีละคดี

ให้พวกเขาแล้ว

คิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะทำอาหารเป็นจริง ๆ

ถ้าไม่งั้นแล้วผมจะไปอยู่ที่ปักกิ่งตัวคนเดียวได้ยังไง

อร่อยมาก

นี่ให้คุณนะ

อะไรเหรอ

ของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ

ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงให้ของขวัญฉันล่ะ

ต้องมีอะไรแอบแฝง

คุณคิดจะทำอะไร

คุณช่วยผมมาตั้งเยอะ

และยังเป็นผู้ช่วยให้ผมอีก

จะให้เงินเดือนก็ไม่เอา

ผมก็เลยทำได้แค่ให้ของขวัญคุณเล็ก ๆ น้อย ๆ

คุณบอกว่าต้องมีอะไรแอบแฝง

งั้นทำไมคุณถึงมาเป็นผู้ช่วยให้ผมโดยที่

ไม่ต้องการอะไรเลยล่ะ

นิล

ราคาไม่ได้มากมายอะไร

ถ้าคุณไม่ชอบงั้นผม...

ของขวัญที่ให้มาแล้ว

จะเอาคืนได้ที่ไหนกัน

ช่วยใส่ให้ฉันหน่อยสิ

พี่ซือถู เกิดเรื่องแล้วครับ

มีอะไรเหรอ

คุณชายลั่วพาผมไปหาหมอฟาง

สุดท้ายก็เกิดเรื่องขึ้น

ใกล้ถึงแล้วใช่ไหมครับ

ชนพังหมดเลย

ส่องหาอะไร

คุณชายลั่ว

ทำไมคุณถึงขับรถมาถึงนี่ได้

พูดอะไรไร้สาระ

ฉันแค่มาหาหมอฟางเพื่อถามอะไรนิดหน่อยก็จะไปแล้ว

ฉันมาจอดใกล้เกินแล้วเนี่ย

นายเป็นใคร

ผมชื่อจินหม่านถัง

เป็นคนงานชั่วคราวของบ้านคุณฟาง

คุณฟางให้มารับโทรเลข

ผมได้ยินเสียงรถจากตรงนี้

ก็เลยมาดู

ขอโทษที่ส่องตาคุณนะครับ

คุณน่ะ

เอารถไว้ทิ้งไว้ที่นี่ก็ได้

พอคุณกับคุณผู้หญิงอีกสองท่านกลับไป

ผมรับปากว่าจะซ่อมให้เอง

ผู้หญิงสองท่านเหรอ

คุณหญิงไป๋กับคุณหนูโจวน่ะครับ

คุณไม่ได้ถูกเชิญ

มาเข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองของนายท่านเหรอ

งานเลี้ยงฉลองเหรอ

นี่เป็นน้ำใจเล็กน้อยให้จิ้งเซวียน

[คุณหมอฟางใจดีจัง]

[โคลนทำความสะอาดหน้านี่หาซื้อไม่ได้ง่าย ๆ เลย]

[ได้ค่ะ]

[งั้นฉันจะรับไว้แทนทั้งสองคนนะคะ]

[พูดถึงพวกเขาสองคนแล้ว]

[ฉันก็โมโห]

[พวกเรายังไม่มีใครเดือดร้อนเลย]

[มาเป็นเดือดเป็นร้อนแทน]

[ถ้าจะให้ฉันพูด]

[จิ้งเซวียนยังเด็กอยู่]

[ไม่ต้องรีบร้อน]

[ยังเด็กอยู่อะไรกัน]

[แม่ของเธอตอนอายุเท่านี้]

[ก็คลอดเธอออกมาแล้ว]

[ยังเด็กอยู่อีกเหรอ]

[เธอไม่ได้คลอดจิ้งเซวียนออกมานะ]

[นายท่านของครอบครัวเราจากไปเร็ว]

[มีโอกาสให้ฉันได้มีลูกที่ไหนกัน]

[ลูกพี่ลูกน้องของฉัน]

[พอคลอดจิ้งเซวียนออกมาร่างกายก็ไม่ค่อยแข็งแรง]

[ยังไม่ทันจะครบสองปี]

[ก็จากไปด้วยอีกคน]

[ฉันเห็นว่าเด็กคนนี้หน้าตาสะอาดสะอ้าน]

[ก็เลยไปรับมาเลี้ยงเอง]

[คุณนายไป๋]

[คุณดูแลตัวเองดีมากเลย]

[ดูมือนั่นสิ]

[ขาวนวลเนียน]

[ไม่มีรอยเลยสักนิด]

[ดูคุณสิ]

[มือมีแต่รอย]

[ผมเป็นหมอ]

[ต้องสนเรื่องพวกนี้ด้วยเหรอ]

คุณชายลั่ว

เชิญครับ

พวกนายเข้าไปก่อนเลย

เชิญทางนี้ครับ

เส้าชวน

เธอกลับมาตั้งแต่เมื่อไร

ไม่บอกกันบ้างเลย

ฉันเพิ่งกลับมาวันนี้

ได้ยินว่าคุณไปเฟิ่งเทียนมาเหรอ

ใช่แล้ว

เธอกลับมาก็ดีแล้ว

ไม่งั้นเธอไปอยู่ปักกิ่งคนเดียว

ฉันเป็นห่วงแย่

ในจดหมาย

เธอบอกว่าจะอยู่ที่นั่นสักพักแล้วค่อยกลับมาไม่ใช่เหรอ

ตอนแรกฉันก็กะว่าอย่างนั้น

ทำไมคุณถึงมาอยู่นี่ได้

ฉันน่าจะเป็นคนถามเธอมากกว่านะ

สี่หมื่น

นายท่าน

โทรเลขมาแล้วครับ

คุณชายลั่วบอกว่ามีธุระเลยมาหาครับ

เส้าชวนมาเหรอ

คุณชายลั่ว

คุณนายรอง คุณหมอฟาง

คุณชายลั่วมาหาหมอฟางเพื่อสอบถามเรื่องคดีเก่าครับ

นี่มันวันดีอะไรกัน

เรื่องดี ๆ เข้ามาติดกันเลย

นายเล่นไพ่นกกระจอกเป็นไหม

เล่นแทนฉันสักสองตาสิ

ผมขอไปทักทายแขกหน่อยนะ

เธอไม่ชอบเข้าสังคมไม่ใช่เหรอ

ถ้าอาสะใภ้เป็นคนให้เธอมา

เธอก็ปฏิเสธไปเลย อย่าไปยอมสิ

ไม่ใช่หรอก

ฉันอยากมาเอง

ฉันอยากมาเจอหมอฟางหน่อย

หมอฟางเหรอ

มีแต่คนตายเท่านั้นแหละที่เจอหมอฟาง

ลมที่ไหนหอบคุณชายลั่วมานี่ได้กัน

ที่แท้ก็มาที่นี่เพื่อมาหาคู่หมั้นหรอกเหรอ

บังเอิญน่ะครับ

ไปเตรียมอาหารกับเครื่องดื่ม

ครับ

ที่ผมมา

เพราะมีคำถามอยากถามคุณหน่อย

พอถามเสร็จเราก็จะไปแล้ว

ไม่ต้องรีบร้อนไปหรอก

กินข้าวเย็นด้วยกันก่อนแล้วค่อยถามสิ

คุณเป็นแขกพิเศษของคืนนี้เลยนะ

นายท่านคะ

เตรียมอาหารเรียบร้อยแล้วค่ะ

เชิญเลยครับ

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณ

ของคุณครับ

ขอบคุณครับ

เชิญครับ

ผมไม่ดื่มครับ

ผมเอาไวน์แก้วนี้

ได้ครับ

การที่ทุกท่านให้เกียรติมาในวันนี้

ผมมีความสุขมาก

เมื่อสองสามเดือนก่อน

พวกเราก็มารวมตัวกันแบบนี้

เพียงแต่วันนี้

มันเปลี่ยนไปมาก

ยังดีที่ตอนนี้พวกเรา

ได้มีเพื่อนใหม่เพิ่มมาไม่น้อย

มา

ฉันว่า

ที่หมอฟางขาดไม่ใช่เพื่อนใหม่หรอก

แต่ที่คุณขาด

คือคนรักต่างหาก

งั้นคุณก็ช่วยเป็นแม่สื่อให้หน่อยสิ

หมอฟางยังต้องให้ฉันเป็นแม่สื่อให้ด้วยเหรอ

ผมเลยวัยที่จะมีเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ มานานแล้ว

ว่าแต่คุณชายลั่วเถอะ

เมื่อไรจะได้ดื่มเหล้าในงานแต่งคุณล่ะ

พวกเรารอได้

แต่บางคน

รอไม่ไหวแล้ว

พูดอะไรน่ะ

มา

พวกเราทุกคน

ยกแก้วขึ้นมา

ขอให้พวกเราร่างกายแข็งแรง

คนมีคู่ขอให้ได้แต่งงาน

นายท่าน

นายท่านเป็นอะไรไปครับ

นายท่าน

นายท่าน นายท่าน

หมอฟาง หมอฟาง

ผมจะไปแจ้งตำรวจนะ

หยุดนะ

ถ้าผมไม่อนุญาต

ใครก็ห้ามไปไหนทั้งนั้น

ฉี่หมิง

นายไปตามเหล่าเปากับซือถูมา

ครับ

เรื่องก็เป็นแบบนี้แหละครับ

เรายังไม่ทันได้ถามอะไรเลย

เขาก็ตายแล้ว

หรือก็คือที่เกิดเหตุที่หมอฟางตาย

เหมือนกับอาจารย์ของฉันเลย

คุณชายลั่วรักษาที่เกิดเอาไว้แล้ว

งั้นผมขอตัวไปแจ้งหัวหน้าเปาก่อนนะครับ

เรียกอาจารย์แม่ให้ผมที

ตอนนี้เหรอ

ใช่

ตอนนี้

ฉันไม่เห็นด้วย

ผมคิดว่าอาจารย์ถูกฆาตกรรมจริง ๆ นะครับ

คุณไม่อยากรู้เหรอว่าคนร้ายคือใคร

เมื่อกลางวันตอนที่เธอถามฉัน

ฉันก็รู้แล้วว่าเธอสงสัยอะไรอยู่

การตายของเขา ฉันหนีมันไม่พ้น

ฉันไม่มีทางให้เขาจากไปอย่างไม่สงบ

ซือถู

ต่อให้ไม่มีอาจารย์ของเธอ

เธอก็ไขคดีได้เหมือนเดิม

ปล่อยเขาไปเถอะนะ

คุณไม่ได้อยากปล่อยเขาไปหรอก

แต่คุณไม่อยากปล่อยตัวเองไปต่างหาก

คุณอยากใช้การตายของทนายเสิ่น

ทรมานตัวเองไปตลอด

หลายปีมานี้หลังจากที่ซือฉีจากไป

คุณก็เอาแต่โทษทนายเสิ่นมาตลอด

จนกระทั่งเขาตาย

คุณถึงเพิ่งคิดได้ว่า

แท้จริงแล้วคนที่เสียลูกไปไม่ได้มีแค่คุณ

เขาเองก็เหมือนกัน

คุณก็เลยอยากชดใช้ด้วยการทรมานตัวเอง

อาจารย์แม่คะ

เมื่อก่อนทุกครั้งที่คุณถามถึงพ่อแม่ฉัน

ฉันมักจะรีบร้อนเปลี่ยนเรื่อง

เพราะคนอื่นบอกว่าพ่อของฉันไม่รักฉันกับแม่

แม่ฉันเลยฆ่าเขา

ฉันเป็นลูกสาวของฆาตกร

หลายปีมานี้ฉันหนีจากเรื่องนี้มาตลอด

จนกระทั่ง...

จนกระทั่งซือถูรู้ความลับนี้เข้า

เขาเปิดแผลขึ้นมา

ด้านในอักเสบและมีหนอง

จนกระทั่งเขาตัดเนื้อที่ตายแล้วในแผลฉันออกไป

ฉันถึงได้พบว่า

นี่เป็นคดีที่ไม่ยุติธรรม

แม่ของฉัน

เพราะการหลบหนีของฉัน

ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ถึงเพิ่งจะได้ลบล้างมลทิน

อาจารย์แม่คะ

ทุกคดีฆาตกรรมที่เกิดขึ้น

เหยื่อล้วนถูกบังคับให้บอกลา

กับโลกใบนี้

การเปิดเผยความจริง

เป็นสิ่งเดียวที่คนตายร้องขอจากโลกของคนเป็น

ทนายเสิ่นเป็นทนายที่มีชื่อเสียงขนาดนี้

คุณยอมเห็น

ความต้องการของทนายคนหนึ่ง

ถูกฝังกลบเอาไว้ตลอดกาลได้เหรอคะ

เป็นยังไงบ้างครับ

มีร่องรอยของยาพิษจริง ๆ ครับ

เมล็ดละหุ่งหรือเปล่าคะ

ไม่ใช่ครับ

เป็นนิโคติน

[ขอโทษครับ ๆ]

[เมื่อกี้ผมรีบรับคนเลยไม่ทันเห็นคุณ]

[คุณเป็นอะไรไหมครับ]

[ประมาทเกินไปแล้ว]

[ครับ ๆ ๆ]

[คุณพูดถูกครับ]

[คุณไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว]

เกิดอะไรขึ้น ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ

ผมขับเร็วไปหน่อย

ไม่เป็นไรครับ

คุณตู้

อาจารย์โจว

ท่านนี้คือคุณตู้ค่ะ

เป็นเพื่อนกับทนายเสิ่นและคุณหมอฟาง

ซือถูเหยียนเป็นรุ่นน้องครับ

นักเรียนของอาจารย์เสิ่น

ยินดีที่ได้รู้จัก

สวัสดีครับ

เหมือนเราจะเคยเจอกันที่งานศพทนายเสิ่นนะ

ใช่ไหม

พอพูดถึงทนายเสิ่นแล้ว

เวลานี่มันผ่านไปเร็วจริง ๆ

จริงสิ คุณตู้ครับ

งานเลี้ยงที่อาจารย์เสียชีวิต

จัดขึ้นที่ห้องของคุณ

ลั่วเหล่าเป็นคนออกหน้า

ผมกับหมอฟางเตรียมงานด้วยกัน

มีอะไรเหรอ

หมอฟางถูกฆ่าแล้วครับ

คุณบอกว่าฟางเจี้ยนฉีกับเหลาเสิ่น

ต่างก็ถูกฆาตกรรมงั้นเหรอ

รายละเอียดยังต้องรอผลชันสูตรศพของหมอฟางครับ

ผมถึงได้บอกว่ามันแปลกไง

คุณสงสัยอยู่แล้วเหรอครับ

ใช่แล้ว

คุณลองคิดดูสิ

ยังไงเรื่องก็เกิดในที่ของผม

ผมรู้สึกเสียใจมาก

เมื่อกี้คุณบอกว่า

พบนิโคตินในที่เกิดเหตุ

แต่ว่า

กลับไม่เจอนิโคตินในเครื่องดื่ม

ตอนนั้นผมกับจิ้งเซวียนได้ทำการตรวจสอบกันนิดหน่อย

จิ้งเซวียนเหรอครับ

จิ้งเซวียนเป็นผู้หญิงที่จิตใจดีมาก

ช่วยเล่าให้ผมฟังอย่างละเอียดหน่อยได้ไหมครับ

ว่าคุณตรวจสอบเรื่องอะไรบ้าง

ถึงยังไง

ผมก็ไม่ใช่มืออาชีพ

เพียงแต่เมื่อก่อนเคยมี

ประสบการณ์พูดคุยเรื่องทฤษฎีมาบ้าง

ผมกับจิ้งเซวียนตรวจสอบแขกส่วนหนึ่ง

ที่ไปร่วมงานเลี้ยงกันเอง

แต่สุดท้ายก็ไม่ได้อะไรเลย

คุณคุ้นเคยกับแขกที่อยู่ในงานทั้งหมดเลยเหรอครับ

น่าจะเป็นแบบนี้

ตอนนั้นลั่วเหล่าต้องการหาเงินสมทบให้สหภาพทนาย

เลยขอให้ผมมาเตรียมงานเลี้ยงนี้

และเชิญแขกมามากมาย

หลัก ๆ แล้วก็เป็น

คนอาชีพเดียวกันรวมถึงพวกคนมีเงิน

ต่งฉือซิน

[นักเขียนหน้าใหม่]

[เอกลักษณ์เฉียบคม]

[ทั้งยังเขียนพวก]

[บทความเล็ก ๆ ที่ล้อเลียนและส่อเสียดรัฐบาลเป่ยหยาง]

[ไต้ลี่หมิง]

[เกิดในตระกูลร่ำรวย]

[ต่อมา]

[ครอบครัวเริ่มตกต่ำ]

[หลายปีมานี้ทำธุรกิจเกี่ยวกับเหล้า]

[และแต่งงานกับเจิ้งไป๋ลูกสาวนักธุรกิจ]

[เจิ้งไป๋]

[ภรรยาของไต้ลี่หมิง]

[หลายปีมานี้]

[ตระกูลไต้พึ่งเธอเพื่อให้ทำธุรกิจต่อไปได้]

[ว่ากันว่าตระกูลเจิ้งสนับสนุนฝ่ายใต้มาโดยตลอด]

- [ไป๋ซานซาน] - ห้าถ่ง

[สาวสังคมที่มีชื่อเสียงแห่งฮาร์บิน]

[หลังจากที่ลั่วเหล่าเสียชีวิตไป]

[ก็กลายเป็นนายหญิงของตระกูลลั่วโดยชอบธรรม]

[โจวจิ้งเซวียน]

[คนนี้คุณน่าจะรู้จักดี]

[คงไม่ต้องให้ผมแนะนำ]

[ติงเมิ้ง]

[คนงานประจำของตระกูลฟาง]

[ทำงานให้ตระกูลฟางมาหลายปีแล้ว]

[ผมยืมตัวมาช่วยในครัว]

นี่คือเรื่องที่ผมได้ตรวจสอบมา

ต่อมาผมก็ไปปักกิ่ง

หลายเดือนมานี้คุณอยู่ที่ปักกิ่งตลอดเลยเหรอครับ

ใช่

ธุรกิจของผมอยู่ที่นั่น

โจวจิ้งเซวียนเองก็เคยไป

เราได้เจอกันบ่อย ๆ

พี่ซือถู อาจารย์โจว

พวกคุณระวังหน่อยนะครับ

ครับ

ช้าหน่อยครับ

เส้าชวน

พวกเราจะไปได้เมื่อไร

หมอฟาง...

ฉันกลัวว่าแม่ฉันจะทนไม่ไหว

ทุกคนยังอยู่

อาสะใภ้เองก็ต้องอยู่ด้วย

ในการสืบคดีไม่มีข้อยกเว้น

คุณ...คุณหาห้องว่าง ๆ

แล้วไปพักก่อนเถอะ

พี่ซือถู

คุณกลับมาได้ยังไง

ธุระที่ปักกิ่งราบรื่นดีน่ะ

พวกเราขอไปหาเหล่าเปา

เพื่อถามสถานการณ์ก่อนนะ

พี่ม่อหว่าน

ตกใจมากไหม

โดนพิษนิโคติน

คุณทายถูกแล้ว

อาจารย์เสิ่นก็ด้วยเหรอ

ทดสอบกันข้ามคืนแล้ว

แต่ในที่เกิดเหตุ

ตรวจไม่พบ

ตรวจไม่พบอีกแล้วเหรอ

พวกเราจะไปได้เมื่อไร

ตอนนี้ทุกคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุ

ล้วนเป็นผู้ต้องสงสัยในการฆ่าเสิ่นเจี้ยนเสียนกับฟางเจี้ยนฉี

เพราะฉะนั้น

ถ้ายังหาตัวคนร้ายไม่เจอ

ใครก็ไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น

พวกเราเป็นแค่ผู้ต้องสงสัย

ไม่ใช่อาชญากร

คุณมีสิทธิ์อะไรมาคุมตัวเราไว้

งั้นถ้าคนร้ายหนีไปได้เพราะเรื่องนี้

คุณจะรับผิดชอบไหวหรือเปล่า

คนที่อยู่ในที่นี้

ต่างก็เป็นคนมีหน้ามีตาในฮาร์บิน

การที่ถูกคุณมาขังตัวอยู่ที่นี่ทำให้เกิดความเสียหาย

คุณจะรับผิดชอบเหรอ

ผมรับผิดชอบเอง