Original subtitles

Gedownload van YTS.MX

Officiële YIFY-filmsite: YTS.MX

ik denk dit zou zoiets zijn als

het grootste avontuur dat waar we in ons leven mee bezig zijn geweest.

Ik doe dit om steun mijn vriend.

Een. Gaan.

Mijn beurt.

Uh-oh. Het is echt.

Het is echt. Het gebeurt echt.

Ik maak me zorgen over hoe Tommy het zal volhouden

op de duivelsduim.

Het gaat steil worden.

Wauw. Dit is gek.

Ik ben er vrij zeker van dat je dat bent Uh, je bent niet op weg.

Dat zijn het soort risico's die ik eigenlijk niet wil nemen.

Je kent de het enige wat je in leven houdt

is uw vertrouwen in uw klimpartner,

en je beste vriend.

Mijn naam is Tommy Caldwell en ik zijn een

professionele klimmer vrijwel mijn hele leven.

De duivelsduim heeft ben er altijd geweest,

in mijn achterhoofd.

Het is zoiets als deze mythische berg.

Het heeft de grootste alpine gezicht in Noord-Amerika, dat is

nooit beklommen.

Slechts een paar mensen hebben dat heb het zelfs geprobeerd,

en veel daarvan dat deed, stierf terwijl hij probeerde.

En dus heb ik gezeten het samen in mijn gedachten,

en een beetje logistiek, want, een jaar of zoiets.

Maar ik had een partner nodig om mij te helpen het eraf te krijgen.

Dus belde ik Alex Honnold.

Hij is de man die de beklommen heeft 900 meter hoog gezicht op El Capitan,

in Yosemite, zonder touw.

Ja, vriend.

Dat is hij waarschijnlijk de beste klimmer op aarde voor

een expeditie als deze,

en ik dacht: "is daar op welke manier je maar wilt

doe je deze hele reis met mij?",

en zijn onmiddellijke reactie was zoiets als

'Nee, Sanni gaat scheid mij als ik dat doe.

Er is bijvoorbeeld geen manier waarop ik het zou kunnen doen.".

Maar ik kwam een ​​beetje in zijn gedachten beetje en hij belde me terug

een week later, en dacht: "Ja, we gaan het doen.".

Ik denk dat dit het is, dit zou mega kunnen zijn.

Dit kan heel groot zijn.

Dit is zeker het geval geen lichte taak.

Het is moeilijk te zeggen, want We weten niet wat de steen is

kwaliteit is of wat de het weer is zoals, maar van de

foto's, het ziet er waanzinnig uit.

Ik bedoel, er is ook de mogelijkheid om gewoon te gaan

recht omhoog vanaf de onderkant,

je weet wel, klimmen de hele zuidkant.

Ja.

De meeste teams uit de recente geschiedenis,

heb net een helikoptervlucht gemaakt rechtstreeks naar de basis,

maar dat is niet echt mijn stijl.

Dus ik begon het te proberen voorstellen, zoals,

"Wat zou de grootste manier zijn mogelijk om deze reis te doen?".

Ik heb altijd al een long willen doen fietstocht, en ik bedacht

een idee voor bijv. deze epische roadtrip.

Fietsend vanaf mijn huis naar de overkant bijna 2.500 mijl van de

Amerikaans Westen en Canada,

helemaal naar de grens van Alaska.

Eerlijk gezegd heb ik het niet gedaan zo'n groot avontuur

in een lange tijd.

Houd mijn ouder wordende lichaam fris.

Dus het is alsof,

‘Laten we iets beklimmen dat is heel uitdagend

en echt verdienen onze strepen komen daar."

Kan ik jullie krijgen? elkaar in de ogen kijken?

Nee.

.

Wat zie je?

Ik zie angst en pijn.

.

Wat zie je?

Ik bedoel, ik ben een beetje bezorgd over die van Alex

gebrek aan empathie op dit soort reizen.

.

Drie, twee, één.

Gaan!

Mijn beurt.

Ik ben geweest een paar jaar aan de kant gestaan

een blessure en een gezin grootbrengen.

Gaan!

Dus de Duivelsduim is dat wel een soort van de grootste

uitdaging denkbaar, voor het maken van mijn comeback.

Ik weet het niet, ik hoop alleen maar om een ​​geweldige, weet je, te hebben

samen een groots avontuur.

Omdat ik ondersteunend ben en vriendelijk, heel empathisch ook.

Dit is het moment waarop Alex dat zal doen wees wie hij is, weet je?

Het werkt altijd... het is altijd zo in het verleden uitgewerkt,

en hopelijk zal dat ook zo zijn weer uitwerken.

Oh, het is nu echt.

Het is echt. Het gebeurt echt.

Dit gaat door heel snel.

Ik ben blij dat Tommy het krijgt om op avontuur te gaan,

Omdat ik me Tommy voel is het meest zichzelf,

hij is de meest Tommy als hij mag dit soort dingen doen,

en het is alweer een tijdje geleden hij heeft dat moeten doen.

Maar twee maanden wel heel lang geleden,

en ze beklimmen een berg

dat zou mogelijk zo kunnen zijn een gevaarlijke klim.

Ik heb het niet gemaakt het is daar nog niet voorbij.

Doei. Fijne zomer.

Ik zal hem zo goed behandelen, maak je geen zorgen.

O nee!

Houd van je.

Ik hou van je, schat.

Dit is wat wij graag een "afdaling" noemen,

dus wij vinden het erg leuk hier wat snelheid aan het maken.

Probeer het gewoon snel te laten lijken.

♪ Ik heb twee jaar van mijn tijd doorgebracht leven in een vreemd land, ♪

♪ Kwam thuis om mijn te vinden geest zit nog steeds vast in het zand ♪

Oké, hier is een ratelslang waar ik net langs fietste,

hoorde het geratel,

en toen sprong het op Tommy, wie zit er op het andere spoor.

Welkom in Wyoming.

♪ Ik moest tegen mezelf zeggen: "Heb ze allemaal voor je gedaan" ♪

O ja. Buffel.

Dit is, zoals X-rated filmen.

De meeste mensen denken X-rated betekent ondeugend,

gevaarlijk bedoel je.

Ja, gevaarlijk.

♪ En oh, het laat ♪ zien

♪ Op de gezichten van degenen die ♪ kennen

Wachten tot Alex langskomt.

We hebben een camera op het statief.

Boom.

Taylor Shaffer uit San Diego,

en ik ben fan geweest van Tommy en Alex

voor een hele, hele lange tijd.

Het is mijn taak om er een paar te nemen foto's tijdens deze reis,

masseer hun pijn konten, weet je,

als ze net aan zijn urenlang op de fiets.

Taylor was er één in mijn keuken ochtend, en ik zei dat

wij zochten iemand die jong en hongerig was,

en klaar om verder te gaan een groot avontuur en steun,

en hij had letterlijk zoiets van: "Ik ben jong en hongerig.".

Ja, Taylor.

Je zoekt als een man op dit moment.

Dit is wat ijs bijlen zijn eigenlijk voor.

En Ik bestuur het busje.

Ik hou van autorijden, het valt mee.

Oh, mijn god, ja die Alex Honnold?

Wauw.

Dromen komen uit.

Kom snel terug.

Dit is de inhoud we hebben het hier nodig.

De hele jeugdgroep.

Alex kan niet gaan waar dan ook tegenwoordig.

Tommy, niemand geeft om Tommy.

Zie je, de eenzame vader.

Dan hebben we Alex, hier.

Tommy zegt: "Oké, ik ben gewoon Ik ga beginnen met fietsen omdat

niemand geeft om mij."

Het gemiddelde persoon herkent het misschien niet

Tommy in de menigte, maar in de klimwereld,

hij is een totale legende.

Ik was tien jaar oud toen ik voor het eerst

gehoord over Tommy Caldwell.

Ik was nog maar een kind en ging naar de klimhal in

voorstedelijk Californië,

en Tommy was een van de beste klimmers van het land,

en ik bedoel echt, een van de beste klimmers ter wereld.

Hij deed zulke krankzinnige dingen eerste beklimmingen op sommige van de

moeilijkste grote muur trajecten ter wereld.

Hij is net de Captain America van rotsklimmen.

Kortom, hij was de klimmer die ik hoopte te zijn.

Ik hoorde het voor het eerst over Alex, weet je, dat was hij

soort van deze ontluikende, jong klimmer, en daarna soleerde hij

enkele grote routes in Yosemite voordat ik hem ooit ontmoette, en

Ik dacht: "Wauw, dat is niet normaal.

Hij doet dat soort dingen mensen hebben het echt niet gedaan

op dit punt."

Maar het was in een soort van zoals deze angstige manier,

in termen van moeten, zoiets als iets bewijzen.

Ik weet nog dat ik met hem sprak hem ongeveer zes uur lang

op een nacht, die

.

verraste mij, omdat dat Dat was niet wat ik had gehoord.

Ik zou denken dat hij dat was super verlegen en onhandig.

Dus wij, zoals, soort verbonden.

De eerste grote klim die ik met Tommy heb gedaan

was de gratis reis op Yosemite.

Het was zoiets als een 24 uur klimervaring,

waar we de drie grootste deden en de hardste muren bij elkaar.

Oké, ik heb je goed!

Leuk, Tommy.

Klimmen met Alex,

het is in zekere zin als een bankschroef.

Het is net als het roken van sigaretten zou zijn, of zoiets.

Het is alsof, weet je het kan je doden,

maar je doet het toch.

Kerel, dat was buiten de orde.

Wij hadden de dezelfde sterke punten en

zwakheden, eigenlijk.

Het stelde ons in staat om in een te klimmen manier die geen van ons beiden had

ooit eerder geklommen.

Klimmen met Alex, alle bergen zijn gekrompen

tot ongeveer de helft van hun grootte.

We zouden samen dingen kunnen beklimmen

dat we dat nooit zouden kunnen individueel doen.

Het was echt verslavend vanaf het begin.

Oké, Ik ben een film aan het maken.

Oké.

Oké, Tommy. Wat zijn we aan het doen?

Ik bedoel, dus we bekijken deze allemaal

geweldige foto's, geprobeerd om onze route te bepalen.

Het blijkt dat de muren een beetje driedimensionaal,

Het is een klein beetje moeilijk te achterhalen

totdat we daar aankomen en het zien.

Dat zal zo zijn veel mysteries.

Oké, ik ben ga nog meer foto's bekijken.

Wauw, grote bergen.

Wauw, enge bergen.

Whoa, grote gezichten niet beklommen.

Grote gezichten niet beklommen.

Veel steen.

Oké, nou, dat is wat we gaan beklimmen.

Cool, dat is onze berg.

Oké, doei.

Ik heb het eerst geleerd over de Duivelsduim

uit het boek van Jon Krakauer, De wildernis in.

Het was als het ware zijn vormingsmiddel klimervaring voor jongeren,

gaan en proberen dit te beklimmen berg, en zijn beschrijvingen

van de berg sprak tot mijn verbeelding.

Het is ongelooflijk prachtige berg,

maar het is zo afgelegen,

en het weer is zo verschrikkelijk.

Dus ik denk dat het gaat gebeuren een groot avontuur worden.

Krakauer geprobeerd de te beklimmen

noordoostelijke rand van de Duivelsduim in 1977.

Hij maakte het ongeveer halverwege toen hij besefte dat dat zo was

op geen enkele manier kon hij het eraf halen.

Mensen hebben het genoemd "het laatste grote probleem"

in Noord-Amerikaans bergbeklimmen.

Voor Tommy en mij, denk ik het beklimmen van de Duivelsduim

gaat eigenlijk over de kans om iets te doen

dat is nog nooit eerder gedaan.

Ik doe dit om steun mijn vriend,

Ik denk dat dat zo is de rol van de partner,

is om je gemotiveerd te houden, om je in beweging te houden,

om het team vooruit te helpen.

Toch is de fietstocht niet echt mijn ding.

100 mijl, zoals dit. Ik denk dat ik er dol op ben.

Alleen mijn voeten zijn gevoelloos.

Dit langzaam ons een weg banend over de

land, persoonlijk, Ik denk dat het een beetje veel is.

Laat mij dat maar doen het klimmen al.

Jullie zien er verslagen uit.

Nu behoorlijk moe.

Wij zien eruit als beesten.

.

Wij stond ook om vier uur op.

Misschien moeten we morgen...

Ik ga douchen en er fris uitzien als een madeliefje.

Tommy staat bekend om zijn goede aard, zijn positiviteit.

Hij is bijvoorbeeld altijd vrolijk.

Wil je worstelen?

Nee. Heck, nee.

Ik denk dat dit het standpunt was.

Alex staat er een beetje bekend om beetje chagrijnig zijn,

soms op de weg naar de berg.

Maar eerlijk gezegd is er soort van, een grotere reden dan

Ik heb deze tijd nodig op de fietsen vóór de klim.

Hoe gaat het met alles? benen, alle verwondingen aan het doen?

Ik bedoel, behoorlijk goed. Ja.

Ik denk dat, in het algemeen, ze worden beter.

Alles wat ik weet over het leven is zoiets als

door deze lens doordrenkt van een klimmer zijn.

Al mijn gekste ervaringen, al mijn moeilijkste ervaringen,

al mijn beste ervaringen zijn eigenlijk allemaal,

op de een of andere manier, geassocieerd met klimmen.

Anderhalf jaar geleden was ik dat ook een klim proberen in Yosemite.

Ik draaide me om naar de muur heel hard,

en het scheurde mijn achillespees.

Een achillesblessure, voor iedereen professionele atleet,

is zeer ernstig.

Er kan gemakkelijk een einde aan komen je hele carrière.

Fietsen is iets wat ik kan doen voordat het volledig genezen is,

en zo begon ik zwanger te worden dit idee om deze grote reis te maken.

Dat geeft mij ongeveer 50 dagen om zich klaar te maken voor de klim.

Mijn oude man kracht is begint er doorheen te komen, hier.

Ik neem wat ik kan krijgen.

Meestal wel achter je aan ploeteren, dus.

Dat is niet, dat is eigenlijk niet waar.

Je hebt, zoals, enigszins bot-y

in de afgelopen twee jaar,

en alleen omdat jij heeft je achillespees gescheurd.

Ik denk dat Tommy's achillespees is blessure viel hem zwaar,

Zeker, vooral voor hem als professionele klimmer,

het is alsof het van hem is levensonderhoud, naast de

ding dat hij graag doet.

Hij moet fysiek vrijgelaten worden,

om volledig zichzelf te zijn.

En dan vraag je je ook af, het is zoiets als onze veiligheid

is een beetje gebaseerd op zijn wezen fysiek in staat om dingen te doen.

En dus, dat hebben bedreigd, er is dat,

weet je, een beetje maar stukje kwetsbaarheid.

Nou, ze hebben er bouten in gedaan,

Ze hebben een kadaver geplaatst deel daarin,

ze hebben het hele ding dichtgenaaid gebruik makend van al deze gekke dingen,

en zij volledig herbouwde de achillespees.

Hopelijk houdt het stand op de Duivelsduim, maar dat doen we niet

echt weten totdat we opstaan een echte berg en test het.

We hebben gemaakt het is ongeveer halverwege onze reis

fietsreis naar Alaska,

en we stoppen bij een bergketen genaamd

"Bugaboos", in Canada.

Het is een beroemde klim plek in Noord-Amerika,

en een proefterrein voor grotere alpine beklimmingen,

zoals in Alaska.

Het zal een soort van zijn klimmen bootcamp naar

test Tommy's achillespees,

en ontspan weer volledig, zoals, elite rotsklimmen.

We zijn vroeg op, want Vandaag gaan we klimmen.

Op dit moment zijn we gewoon aan het genieten een lekker vroeg ontbijt,

genieten van de sterren.

Gigantische steenslag naar binnen midden in de nacht.

Klinkt groot.

Dat klinkt heel groot.

Niets zoals gewoon de dag beginnen

het horen van deze enorme rotsval...

terwijl je weggaat de bergen in.

05:00 uur

We zijn hier.

Het is een grote wirwar van rots boven ons, hè?

El Cap-maat.

Klaar om weg te knallen.

Ons Het doel van vandaag is klimmen

een granieten muur van 900 meter hoog.

Alex klom de eerste dertig meter in ongeveer vier minuten.

Ik zal snel moeten gaan.

Ik doe alsof ik mijn tenen doe staan ​​niet op het punt om af te vallen,

en begin te huilen als een baby.

Alex heeft de leiding en hij gaat heel snel,

en eerlijk gezegd heb ik er moeite mee om hem bij te houden,

vooral met zijn het afgelopen jaar geblesseerd.

De Micro staat aan, Tommy.

Oké.

Ik ga ga verder de volgende bergkam op.

Wauw! Dit hele ding is los,

waar ik op sta.

Was inspannend hier voorbij klimmen?

- Is het inspannend? - Ja.

De De crux is moeilijk, bovenaan.

Mens, dat was het iets fysieker dan

Ik hoopte.

Hoe gaat het? de Achilles, Tommy?

Hoe voel je je?

Ehm...

Weet je, zoals dit is geweest een beetje een reis.

Had er twee Advil voor de bouten die ze in mijn hiel hebben gezet.

Hé, jij klaar om ons naar de top te brengen?

- Ja. - O ja.

Vandaag wakker geworden, kan net zo goed een slechterik zijn.

Ja, dat is de geest.

Alex is aan het zijn behoorlijk geduldig met mij,

maar we kennen allebei het partnerschap om de Duivelse Duim op zich te nemen

samen niet echt werken als ik het niet kan bijhouden.

Leuk, Tommy. Kom op.

Leuk, Tommy.

Leuk, kerel!

Leuke poging.

Bedankt.

Solide, Tommy. Kom op.

Ik vraag me af of hij dat wel is meer beat dan hij laat merken.

Ik bedoel, ik denk dat hij vastgehouden wordt schokkend goede geesten,

maar echt, het heeft zijn tol geëist.

Tommy nam daarna gewoon de leiding anderhalf jaar blessure.

Wat een baas.

Tommy Caldwell, jeugdheld, weet je wel?

Zeker uitstappen, Alex.

Leuk werk.

Oké, Tommy. Kom op.

Zo hoog daar die je niet eens kunt zien

de bergen niet meer.

O, mijn God.

.

Gewoon geweldig.

Na bijna twee jaar herstel, waarbij soms

Ik wist niet of ik dat ooit zou doen weer grote bergen beklimmen,

eerlijk gezegd, het is gewoon voelt ongelooflijk.

.

O mens.

Ja!

Ja, Tommy!

High-fives. Wat een baas.

Ja, goed werk.

Bam, de top.

- Jaja, de top! - Ik heb geen idee of dit...

Tommy komt eraan de top en ik kan meteen

zie dat hij lijkt behoorlijk emotioneel,

en, en wij vieren het.

Het is echt ontzettend cool.

O ja.

Nou, ​​dat denk ik was een geweldige dag.

Behoorlijk opgewonden.

Weet je, ik heb er genoeg van grote tegenslagen in mijn leven,

dat ik bijna ben verslaafd raken aan

de progressie die gebeurt als ik terugkom.

Ik denk dat, op de een of andere manier, Kirgizië heeft dat in mij ingebouwd.

Toen ik 21 jaar oud was, Ik deed mijn eerste grote,

internationale reis naar deze wilde bergen in Kirgizië.

Er brak een kleine oorlog uit.

We zijn ontvoerd en gegijzeld in de hoge bergen

voor zes dagen.

Ging in principe zes dagen, zonder voedsel en water.

We zagen mensen krijgen schot van nul

recht voor ons.

Eén van de ontvoerders was dat ons begeleiden naar een nieuwe locatie,

op een dag, en wij uiteindelijk aan die man ontsnapt

doordat ik hem van een klif duwde.

Toen ik hem duwde, hij viel 6 tot 9 meter,

stuiterde van een richel,

en toen zagen we hem net verdwijnen in de duisternis.

En dus, ja, ik dacht: op dat moment,

dat ik zojuist iemand heb vermoord.

En we liepen zes tot tien mijl naar een militaire basis,

en uiteindelijk gemaakt onze weg daar weg.

Ik denk dat dat invloed heeft gehad mij op veel manieren.

Wij ervaarden zoiets als angst op een manier die

voelt nog steeds niet echt.

Niet lang daarna, Ik was weer thuis,

Ik probeer gewoon mijn leven weer samen,

kocht dit kleine, kleine, vervallen cabine.

Ik wist niet hoe ik het moest gebruiken elektrisch gereedschap of echt verbouwen.

En ik heb mijn afgehakt vinger met een tafelzaag.

Mijn dokter zei mijn klimcarrière was voorbij.

Maar door beide die ervaringen,

Ik heb deze intense drive opgebouwd om het klimmen niet te verliezen.

Ik heb eigenlijk geleerd dat klimmen kan

red mij van alles.

.

Ons klimmen de Bugaboos was absoluut een

grote stap, maar ik maak me nog steeds zorgen over hoe Tommy het zal volhouden

op de duivelsduim.

Weet je, hij draaide zich om 45 op deze reis.

Ik bedoel, voor een professional atleet, dat is oud.

Ik denk Alex loopt deze interessante lijn van,

zoals, ondersteunen mij en duwde mij.

Weet je, hij is niet, zoals... een enorm sympathieke

klimpartner, dat is zeker.

Hij maakt deze uit de hand, soort, harde opmerkingen,

soms, en dat is hij eigenlijk ook zei tegen mij: hij zegt:

‘Misschien moet ik iemand zoeken jonger en hongeriger’

en ik weet niet of dat is tong-in-wang,

of dat de waarheid is.

Ik weet het niet.

Ik denk dat ik Alex I wil laten zien Ik heb hem nog steeds, maar ik denk dat

meer dan dat, ik wil het laten zien mezelf dat ik het nog steeds heb.

Hé, kerel. We hebben de oceaan bereikt.

Wij de oceaan bereikt.

Wij zijn binnen Prins Rupert, Brits Colombia.

Er zijn geen wegen verder dan hier, dus dit is waar we onze dumpen

fietsen en naar een plaats varen waar we aan onze finale kunnen beginnen

naderen, te voet, naar de berg.

Alex is helaas gepasseerd op de bodem van het schip,

gezicht naar beneden, in een poging niet te kotsen.

Iemand moet kapitein van het schip.

Ja, het begint te gebeuren word een beetje springerig.

Goed, We zijn aan het zeilen, er zijn walvissen.

O ja.

Dat was ziek.

Alex lijkt niet verkocht.

Ik hou van doen reist met Alex, maar hij is een

beetje een raadsel, Ik zou zeggen.

Elke keer als we buiten zijn iets dat, denk ik,

is nogal ongelooflijk, Alex is vaak

wordt er nogal chagrijnig van.

Dat dacht ik altijd Het was gewoon een soort shtick,

alsof hij gewoon grappig was,

maar ik denk dat er nu zoiets is als

een klein beetje meer ernaar dan dat.

Hij wordt het meest gelukkig als we een scrappy vinden,

kleine klimhal.

Dat is wanneer hij dat is het meest vreugdevolle.

Ik bedoel, ik besef dat hij moet hard trekken

kleine gaatjes, de hele tijd, om je goed te voelen in de wereld.

We moeten doen wat we deden voorheen, wat zou jij zijn

leidt de vrije explosie.

In 2016 was Alex dat ook zich voorbereidend op zijn grote Free Solo

klim in Yosemite,

wat echt geweldig was zijn leven op het spel,

en ik probeerde het om hem te helpen zich klaar te maken.

Hij ging af en toe door existentiële crises,

hij zou ontploffen zijn relaties.

Je belde hem en hij deed het lijken gewoon donker en conflicterend.

Kunt u mij uw journaalpost voor vandaag?

Zegt: "Vandaag 7-C plus één val op de kern,

te gepompt, heeft meer conditie nodig.

Zul jij heb ooit dingen gezegd als,

"mis mijn hond, en mijn moeder?"

Ik weet het niet.

- Nee, nee. - Nee?

Ik denk dat ik het voelde alsof ik alleen maar kon optreden,

als klimmer,

met een bepaalde hoeveelheid angst of een soort agro-energie.

Weet je, dat ik wat nodig had duisternis om te bereiken.

Toen ik opgroeide, kwam er niemand binnen mijn familie omhelsde elkaar, full-stop.

En dus begon ik niet echt knuffelen tot halverwege de twintig,

en het was een bewuste poging om, soort van,

leer hoe je andere mensen kunt aanraken.

Sommige mensen kijken naar mij en ze zijn als,

"Oh, hij is, weet je, een emotieloze robot,” zoals,

‘Hij voelt geen angst, dat is hij wel net als een klimmachine."

Ik voel emoties, dat zou ik doen zeg gewoon dat ik dat waarschijnlijk ben

minder emotioneel dan dan de gemiddelde persoon.

Met Alex, er is altijd een

beschermende muur.

Ik denk dat het moeilijk voor hem is om dat te doen liet zijn waakzaamheid hiervoor varen,

zoals, persona van de onverschrokken klimmer.

Ben je klaar? Eén, twee, drie.

Alex, je moet het doen.

Nee kans dat ik erin spring.

.

Ik ben hier ook, in de hoop op een transformatieve ervaring.

En ik hoop er achter te komen wat een reis als deze eigenlijk

betekent ook voor mij.

Ik denk dat ik me een beetje zal voelen meer op ons gemak zodra we wat krijgen

echte informatie over wat de klimmen en de berg

lijkt er eigenlijk op.

Hoi Dieter.

Eindelijk.

Ja, leuk je te ontmoeten.

Leuk je te ontmoeten.

Aangenaam.

Bedankt dat je ons hebt.

Mijn genoegen.

Dieter Klose wel waarschijnlijk de meest productieve en

goed geïnformeerde klimmer op de duivelsduim.

Hij is een van de weinige mensen op aarde die ons kan geven

echte informatie over de potentiële klimroutes,

en over navigeren het doolhof van obstakels

tussen hier en de berg.

De duim van de duivel ligt erg afgelegen.

Je bent helemaal alleen.

Dat zijn alleen klimmers zijn echt getekend, denk ik,

omdat het zo verboden is.

Deze zijn geweldig.

dacht ik deze zou je leuk vinden.

Het geeft je een goed, weet je, zicht op de noordwestkant.

Maakt het ziet er erg onheilspellend uit.

- Het is angstaanjagend. - Ja.

Er staan ​​dus geen routes op

een van dit deel van de noordwestkant?

Negatief.

- Dus er is daar niets? - Ja.

Er zijn er drie potentiële routes, dat zijn wij

overweegt, om de bovenkant van de duivelsduim.

De zuidkant is de schoonste route.

Het is een goede optie in slechte tijden weer, maar biedt niet

veel qua klimdoelstellingen.

Een veel indrukwekkendere optie zou zijn om een ​​volledige doortocht te maken

van het geheel Duivelsduimmassief,

wat top betekent elk van deze ongelooflijk

naaldachtige torenspitsen

op weg naar de top van de duivelsduim zelf.

De laatste optie is een topconferentie via de massieve muur van de

noordwestelijke zijde, welke is nog nooit beklommen.

Het zou kunnen nooit beklommen worden,

omdat het zo wispelturig is.

Het is alsof iedereen dat is daarheen gegaan, weet je,

top klimmers,

ga niet eens helemaal niet op het gezicht.

Maar waarom proberen ze het niet?

Het is lawine.

Ja.

Normaal gesproken ga je niet naar een klimbestemming dus

ook een goede plek om naartoe te gaan lawine kijken.

Ik weet. Ze zijn mooi, toch?

Als ze je niet slaan.

Ik kan niet wachten.

Ik zat in het westen steunbeer, ik werd geraakt door vallende stenen,

en mijn dochter was zes maanden oud, en voor mij,

dat was een totale wake-up.

Zo was het: 'Je bent nu een vader,

je doet het niet gevaarlijke beklimmingen meer."

Ik denk niet dat die er is advies dat ik u kan geven,

dat je het nog niet weet.

Ik bedoel, het is zoiets als, zou ik zeggen, "Blijf in leven, je hebt een gezin."

Het zal hebben om gewoon een, zoals, te zijn

beslissing op de speeldag, denk ik, welke route we daadwerkelijk nemen.

Je zult het pas weten je bent daar.

Ja, helemaal.

De volgende stap is uitzoeken hoe

daadwerkelijk de berg bereiken.

Navigeren hierdoor nieuwe aanpak, een nieuwe vallei in,

dat niemand heeft echt doorheen gereisd.

Dus dit aanlooproute is een soort van

jouw hersenkind?

Ja.

Dus als het verschrikkelijk is, kunnen we jou de schuld geven?

Absoluut.

Dat wel lijkt moeilijk om doorheen te komen.

Het is gewoon ellendig lopen.

Het zijn rotsen op ijs.

O, mijn God, net als deze mooie regen,

daar is de berg, ergens, in de verte.

Ja. Je hebt een gekozen plek om te klimmen.

Ik weet.

De rivier op, oversteken en dan zigzaggen

de richels, hopelijk.

Kijk, wij zien het!

Wat?!

Hier zijn we, de duivelsduim.

Ja, ho.

O, wauw. Dit is cool.

O, mijn God, het ziet er zo gek uit nu.

Zo mooi.

We hebben allemaal gereisd de weg van Colorado,

en eerste blik van de berg.

Dat ziet er zo episch uit.

Het is geweldig.

Dit is, zoals, waanzinnig mooi.

We zijn ongeveer over een gletsjer wandelen,

en dan moeten we gaan

helemaal rond de hoek, daar.

Dit is wat Dieter noemt,

de heksenketel.

Hoe het vroeger was, relatief goedaardige, sneeuwvelden, hebben nu

versmolten tot verbrijzeld gletsjers en blootliggende rotsen.

Wij zijn nu op de gletsjer-gletsjer.

We moeten oppassen om niet in gaten te vallen.

Oh, jeetje.

Ik denk dat ik het ga doen anders, gewoon omdat

Ik ben een oude man.

Het terrein dat we navigeren is

precies het soort ding dat je waarschijnlijk

wil niet doen op een achillesblessure.

Zijn grootste risico is, soort van, acute stress tijdens het wandelen.

Na mijn operatie, ik, zoals,

overtuigde mezelf daarvan Ik was helemaal in orde.

Ik ben aan de wandel gegaan opstarten en ik dacht:

‘O, ik kan echt klimmen in de wandelschoen.".

Dus ik begon weer te klimmen in mijn orthopedische laars,

Ik heb de voorkant opgelost rubber voor klimschoenen.

Ik dacht: "Oh, ik ben gewoon Ik kom erna terug.".

Dus ging ik uit met Alex, op een dag, om het te testen,

en gewoon, zoals,

echt in deze positie geduwd hard en voelde het weer gaan.

Het is gewoon, zoals, catastrofaal ontplofte,

zoals, hoorbaar, zoals, poeh, je kon het horen.

Ik bedoel, helaas, Ik was Tommy aan het zekeren toen hij

scheurde zijn achillespees opnieuw.

Hij scheurde er drie opnieuw of vier keer via de

herstelproces, en had nog een operatie, en had,

Ik bedoel, allerlei, het was een hele sage.

Het geeft mij een gevoel enigszins medeplichtig.

Ik denk niet dat het helemaal mijn ding is schuld, maar ik dacht:

‘Oh, misschien hadden we dat wel moeten doen hem een ​​beetje in toom houden

in plaats van hem aan te sporen."

Dus ik denk, voor mij, deze reis gaat minder over, een soort van, zoals,

een persoonlijke drive,

en meer als een bepaalde gevoel van verplichting.

Als ik hem kan helpen dit te verwezenlijken deze grote klim, en maak de zijne

officiële comeback in het klimmen,

Ik denk dat dat zal betekenen veel voor ons allebei.

Doe het met snelheid, Tommy.

Is dat echt beter dan pittergeklets?

Ja, omdat Ik kan niet, ik kan er niet op springen

tot aan de teen van mijn voet, Ik moet op mijn hiel landen.

Het is waarschijnlijk zoiets als de moeilijkste terrein denkbaar

op een genezende achillespees,

en we proberen het snel gaan omdat

wij willen niet het zal de hele nacht duren.

Eén, twee.

Ja, Tommy.

Het is nu helemaal donker.

Een beetje angstaanjagend.

Hebben we nog iedereen?

Oké.

Zelfs Taylor, daarginds?

Wij eindelijk een plek bereikt om te kamperen

rond middernacht.

De bouten in mijn hiel raken, ik denk, gewoon, wandelen,

trekt er gewoon aan, en gegeven, je weet wel, 13 uur ervan,

aan getrokken ze een behoorlijk bedrag.

Oké, wij Vandaag 13 en een half uur gedaan.

Het horloge zegt van wel drie en een halve dag

tot we hersteld zijn, dus laten we gaan de wekker voor een paar uur

en ga opnieuw.

Het zou goed moeten zijn, hè?

Na bijna twee maanden en meer dan 2.000 mijlen,

we zijn er eindelijk.

♪ Alex en Tommy ♪

♪ Staat op het punt de te beklimmen Duivelsduim. ♪

♪ We zijn hoog op een gletsjer ♪

♪ In de zon ♪

♪ Man, dit was zo leuk ♪

.

Oprekken, het samenstellen van onze kleine kit

allemaal langs te gaan de bergen.

Het weer, ziet er nu prima uit.

Dus we gaan Binnenkort rotsklimmen.

De Duivelsduim is berucht voor slecht weer, en toch

als we hier aankomen, een enorme hogedruksysteem komt binnen,

en we krijgen een goede voorspelling.

Alex pijnigde, Meestal laat ik hem dat doen,

Want als ik het dan doe, hij neemt slechts de helft

toch dingen af.

Dat is niet eens waar. Kijk hoe groot dat rek is, het is enorm.

Het punt is: dat willen we zijn voorbereid op abseilen,

wij willen voorbereid zijn alles, en we zijn simultaan

echt enorme blokken beklimmen, dus we willen veel uitrusting.

Ja.

En we zijn allebei, Weet je, we zijn allebei jong

vaders, dat zijn wij proberen veilig te houden.

Ja.

Ons geluk met het weer betekent dat we een

kans om echt groot te worden

door te proberen de eerste eendaagse tocht

van alle vijf pieken in het Duivelsduimmassief.

Dat zullen we hebben om heel snel en licht te bewegen

om eigenlijk op en neer te racen

elk van de vijf pieken vóór zonsondergang.

Het is voorbij 3.000 voet op en neer

eerste twee pieken, genaamd: de heksen.

Dan nog eens 800 voet rechtdoor deze ongelooflijke torenspits op,

genaamd The Cat's Ears.

Potentieel het gevaarlijkst sectie is zo krankzinnig

600 voet abseilen tot aan de top tussen de oren van de kat en

de duivelsduim.

De laatste klim naar boven de duim zelf

ligt op 1.500 voet verticale rots.

- Laten we voor dagpakketten gaan. - Ja.

Er gewoon voor gaan.

De duim van de duivel is het hoofddoel,

maar de torenspitsen naast de Duivelsduim is evenzeer

indrukwekkend, van a klimperspectief.

Ze zijn zoiets als het spul van fantasie, zoals, slank,

kleine naalden in de lucht blijven hangen.

Het feit dat we het gaan proberen en gewoon,

zoals, blaas het geheel op doorkruisen, in principe, in een dag,

klinkt soort van intimiderend voor mij.

Ik vraag me af hoe het zal gaan.

Maar ik hou van de strategie, Weet je, je moet een soort van,

ga soms failliet.

De sleutel tot ons partnerschap, en het aangaan ervan

gekke beklimmingen zoals dit is snelheid.

Wanneer je sneller kunt bewegen samen kun je klimmen

verder voor je geen dingen meer

zoals daglicht of benodigdheden.

Door de jaren heen zijn Tommy en ik hebben de onze min of meer verfijnd

techniek die ons daartoe in staat stelt behoorlijk snel klimmen.

Simulklimmen is wanneer beide klimmers klimmen tegelijkertijd.

Kom op, Tommy!

Kom op!

Bah!

Ja.

En het is in contrast met normaal klimmen, waarbij één klimmer

gaat naar boven en brengt de andere klimmer voor hen.

Klaar met klimmen, Alex.

Beide klimmers bewegen in tandem, dat wil zeggen

veel sneller, maar ook iets gevaarlijker.

De leider is vaak 50 klimmen,

18 meter boven hun laatste stuk van bescherming, wat betekent,

Als ze vallen, zullen ze dat doen twee keer die afstand vallen.

120 voet.

Wauw, alles goed?

Wauw, jeetje.

Ja, ja. Het gaat goed met me.

De inzet is hoog, dus jij moeten zich zeer bewust zijn,

erg bovenop je spel.

Zo'n val op de duivelsduim

zou waarschijnlijk fataal zijn.

Hallo papa.

Hé, Ingrid. Hoe gaat het?

Hé, Fitzy. Hoe gaat het, maatje?

Geweldig.

.

Hé schat.

Hoe gaat het?

Klaar voor morgen?

Ja, krijgen allemaal voorbereid, opgewonden.

Iedereen krijgt klaar voor morgen.

Morgen is de grote dag.

Ik denk dat ik altijd vraagtekens zet bij de risicokant van avonturen

zoals dit vooral tegenwoordig als vader.

Dat maakt mij een beetje zenuwachtig, maar aan de andere kant

dit is bijvoorbeeld wat we doen, Dit is wat Alex en ik doen.

Ingrid, van papa praat met jou en hij gaat over

om een ​​berg op te gaan, dus let op, alstublieft.

Ja. Ik hou van je, lieverd.

Ga niet!

Over een paar dagen terug.

Oké, daar gaan we.

Fijne dag.

O ja. Ik zie jullie later.

Doei.

O ja.

Eindelijk gaan rotsklimmen.

Daar gaan ze, de duisternis in.

Ik hoop gewoon alles gaat veilig en wel.

Niemand heeft dat gedaan ooit geprobeerd te klimmen

alle vijf toppen van de Duivelsduimmassief

op één dag.

Eerlijk gezegd ben ik dat niet zeker dat we het kunnen redden.

Wauw.

We moeten verhuizen supersnel, en Tommy's lichaam

het is gewoon niet meer wat het was.

Maar ik weet ook hoe erg hij wil deze klim

een succes worden.

Dit is Tommy's reis, Tommy's idee, Tommy's doel.

Ik hoop alleen dat ik het kan helpen het te laten gebeuren.

Er is altijd een deel van jou dat zegt:

‘Wat als dit niet werkt?

Wat betekent dat voor mij, voor mijn carrière, voor mijn leven?"

Er is er maar één manier om erachter te komen.

.

Goedemorgen bergen.

Ik denk dat dit de ambtenaar is begin van het traject,

Ik start mijn timer.

Wij zijn nu begonnen de uitgaande traverse.

O ja.

Wauw.

Het geheel overzien hier ziet er geweldig uit.

Ja, Ik was het net aan het binnenhalen.

Een eendaagse beklimming maken voegt een gevoel van urgentie toe

tot de hele dag.

Als we het niet redden tijdens de Bij daglicht zijn wij dat ook niet

zal moeten houden op zoek door het donker,

stop en huiver door de nacht, of helemaal op borgtocht.

Normaal beginnen we dus met klimmen grote bergen in onze tennies.

Ja.

Geen touw?

Ja.

Alex begint klimmen naar de basis van de

eerste torenspits zonder touw, omdat het sneller is.

Daar is Tommy,

het solo opvoeren van de begin van het traject.

Tommy klimt voorzichtig.

Ik ben het gewoon niet comfortabel klimmen zonder

veiligheidsuitrusting zoals Alex is.

Ik heb het gevoel dat hij al aan het pushen is mij over die risicolijn,

maar ik wil ons ook niet vertragen recht uit de poort.

We klommen uiteindelijk zonder touwen, bijna de helft van de eerste route.

Maar het brengt ons wel binnen positie om te starten

eerste worp een beetje hoofd van de planning.

Oké, Ik ben verdomd opnieuw ingepakt.

Ben je klaar om te gaan?

Tommy Caldwell begint het eerste deel van

technisch rotsklimmen.

Daar is de bovenkant van de heksen speen.

Oké, je bent gebonden.

De lijn is ingeschakeld, jij heb al je spullen.

Breng mij naar de top.

De eerste torenspits is 600 meter hoog van verticaal, zonder duidelijk

route naar de top.

Tommy gaat voorop,

en hij snel klimt uit het zicht.

Oké. Tractie is ingeschakeld!

Leuk, ik ben aan het klimmen.

Als we tegelijkertijd klimmen, proberen we dat ga voor hele lange stukken

tegelijk, zonder te stoppen.

Dat betekent dat we plaatsen bescherming minder vaak.

Ik bedoel, soms ga je 100 voet tussen stukken van

uitrusting, dus dat betekent dat je dat zou kunnen een val van 60 meter maken, wat

op dit soort terrein, zou waarschijnlijk fataal zijn,

omdat je richels raakt,

en stuiter tegen dingen, en je zou waarschijnlijk sterven.

Het ding met gelijktijdig klimmen is er totaal vertrouwen voor nodig

van je partner, omdat, vaak,

je kunt je partner niet horen en je kunt je partner niet zien,

maar dat moet je gewoon weten ze doen het juiste.

Ik kom de hoek om en zie Tommy boven, onder deze grote

schoorsteensysteem dat waar we op mikken, en dat kan ik ook

zie dat meteen hij is volledig buiten de route.

Ik ben er vrij zeker van Je bent eh, je bent niet op weg.

Wat, denk je dat ik ben moet er meer overblijven?

Ja, ik weet het je komt in allerlei zaken terecht

raar [piep] daar.

Het leek de manier, maar.

Nee, uh, uh, uh.

Ik bedoel, ik denk een beetje dat jij dat bent gewoon, als je wat kunt terugdraaien

Dat deed je net, gewoon naar beneden klimmen en zoek er weer naar toe.

Ik kom bij een plaats waar de rots nat is,

de scheuren verdwijnen, dingen lijken gevaarlijk en los.

En dus neem ik ontslag bij de feit waar ik eigenlijk moet

ongeveer 30 meter naar beneden klimmen, en ga weer op pad,

wat waarschijnlijk nog iets toevoegt 20 minuten tot onze dag.

O, mijn God, er vallen stenen.

Tommy's oversteekplaats.

We verdwalen allemaal wel eens.

Ik vind het een beetje frustrerend, omdat

je weet dat die dingen gewoon zijn zichzelf gedurende een dag samenstellen,

en als je denkt dat je dat bent zal 24 uur buiten strijd zijn

duw in de bergen, wat dan ook tijd die je 20 minuten verspilt,

zoals, dat soort dingen kloppen.

Sorry.

Ik ben verdwaald voor een minuut, daar.

Geen zorgen.

Tommy, weer op het goede spoor.

Ben jij dat, Alex?

Ja, ik ben aan het klimmen.

Ik voel de druk om snel te handelen.

Dit voelt als het moment wanneer het moet, soort van,

graaf diep en bewijs Ik heb het nog steeds.

Eerlijk gezegd, ik ben gewoon het uitstrooien.

Daarom heb ik gekregen waar ik ben, en zo

een deel van mij wil dat is zoiets als,

even sterk en even fel zoals het kan zijn, altijd.

Ja, vriend.

Ja!

Wauw! Ik sta bovenaan, Alex!

O ja.

Dat was behoorlijk goed.

Wij halen het de top van de eerste piek,

wat nog maar het begin is,

maar het voelt zo voor mij een groot succes.

Kijk hier eens naar.

Dit voelt als, gek, rechtstreeks uit

Lord of the Rings voor mij.

Overal dreigende bergen.

Daar is de duivelsduim, wij gaan er binnenkort heen.

Daar is Alex, weet je, ongehinderd rondlopen.

Ik heb dit op de motor gedaan.

Ja, nu meteen, Ik heb het gevoel dat we,

we maken goede levenskeuzes.

Hopelijk blijft het zo de hele dag.

Oké. Ik ben aan het rappen.

Laten we kijken waar we komen.

We maken goede vorderingen,

maar we moeten het tempo volhouden

als we willen vermijden dat we het krijgen zit hier in het donker.

Ik bedoel, afhankelijk hoe eh, hoe dat voelt,

we zouden eigenlijk gewoon solo kunnen zijn.

Ja.

Ja, laten we gewoon solo, voor zover we kunnen, hè?

Ja.

Wauw.

Ik bedoel, het ziet er gemakkelijk uit, maar het is super blootgesteld.

Behoorlijk spannend.

Zijn we daar aan het touwtrekken, Tommy?

Ja.

O, Tommy werd bang.

Ja, ik soort wil touwtjespringen.

Het is een beetje zenuwslopend.

Ik ben aan het klimmen.

Ik weet dat Alex gewoon wil blijven

ongehinderd, weet je, hij is een vrije solist.

Maar hij stopt, en we maken ons klaar het volgende deel van de klim,

Dat is best leuk.

Ik dacht: "Oh, dat is hij het serieus nemen.

Hij geeft er wel om een beetje over mij."

Je bent bezig, Tommy!

Oké, ik ben aan het klimmen, Alex!

O, mens.

Ziet er gewoon zo vaag uit.

Ja, Tommy!

O, mijn God. Dat is een goed schot.

Wat moet ik doen? Moet ik bidden?

Moet ik mijn handen in de lucht?

.

Wat zijn wij? Waar zijn we?

Oh, mijn God, de wind.

Dit is nogal zenuwslopend.

Oké, laten we beginnen met abseilen.

We dalen de andere af kant van de rand,

naar beneden in een schouder op de kant van de Cat Ear-spitsen,

dat is ruim 800 meter klimmen.

Oké, jij wil je deze leiden?

Eh nee, jij zou het moeten leiden.

Nee, nee. Ik denk dat je dat zou moeten doen.

We beginnen ons een weg naar boven te werken de zijkant van de eerste torenspits,

en we vinden ons ritme,

en wij vliegen gewoon.

Goed gedaan, Tommy! Cruisen.

Bedankt.

Ja!

Je bent veilig, Alex!

Ja.

Behoorlijk gekke plek.

Wauw!

Ja, vriend.

O ja.

Dit is misschien wel het gekste top waar ik ooit ben geweest.

Ik kan niet wachten.

Wauw.

Boem, goed werk.

Dat is een goede top.

Dit is iets wat ik eigenlijk niet voel

alsof je er bovenop danst.

Ik heb zoiets van: "Oh, mijn God."

Dat zou je kunnen doen.

Misschien Ik zal een handstand doen.

Hier zal ik wat video opnemen.

Ziet het er episch uit?

Ik bedoel, het zou epischer zijn als ik kon nemen,

twee stappen verder terug, maar ik ga dood.

Ja.

Ja, ik denk dat het eerlijk is om te zeggen dit is een van de gekste

toppen waar we aan hebben deelgenomen.

Oh, mijn God, ja, val niet.

Hallo, mama.

.

Hallo, Becca. Hallo, Sannie.

Op de bovenkant van de Cat's Ears-spitsen.

Cat's Ears-spitsen. Dit is een totaal krankzinnige top.

Mijn adrenaline staat hier op zijn hoogtepunt.

Ik weet het, ik voel me een beetje beverig.

Zo doe je PT voor de Achilles, toch?

Ja, helemaal.

Evenwicht op één voet bovenkant van de Cat Ear-spits.

Jeetje.

Wat vind je van de Duivelsduim achter ons?

Het noordwesten gezicht ziet er imposant uit.

Dat is het gezicht van de dood, hè?

God, het ziet er wel een beetje uit behoorlijk dodelijk eigenlijk.

Kijk daar eens naar.

O, wauw.

O, mijn God.

Gigantische lawine.

Wauw.

Daarom gaan we dat niet doen beklim de noordwestkant.

Kijk naar alle opeenvolgende regels van

puin hier beneden.

Er zijn een aantal grote geweest lawines daar beneden.

Dat ding lijkt op de dood.

Dat weet ik Lawines hebben meerdere mensen het leven gekost

mensen aan de noordwestkant van de duivelsduim, enzovoort

in mijn achterhoofd, het voelt gewoon verontrustend.

Ik ben absoluut blij dat we dat niet hebben gedaan gaan die kant op, maar dat hebben we nog steeds

uitzoeken hoe je er moet komen de bovenkant van de duim zelf,

dat is een andere 1.500 voet recht omhoog,

en wij hebben nr idee hoe je deze moet beklimmen.

Kijk eens, dat schild van rots, met de zigzaggende barst,

dat zwarte scheurtje.

Dat ziet er cool uit, hè?

Ik denk dat we dat wel zullen doen kijk of er grepen zijn,

we zullen zien of het gaat.

Kom op, hè, wil je dit afmaken

met een knal of zo?

Nee, ik wil gewoon de top bereiken.

Voordat we aan de klim kunnen beginnen,

wij moeten ons doen grootste rappel tot nu toe.

Het is ongeveer 180 meter rechtdoor naar beneden, wat krankzinnig is,

en potentieel zeer gevaarlijk.

Oké, we zijn er nu helemaal los van de berg.

Er is geen anker.

Kun je het eigenlijk zien over de rand daar,

zoals waar de wij gaan?

Ik bedoel, nee.

Ziek.

We zijn aan het werk tegen de klok, dus Alex en ik

doen er heel wat mee geavanceerde technieken voor snelheid.

En een van die technieken is gelijktijdig abseilen,

wat betekent dat we de touw door een anker,

en dan gaan we tegenwicht bieden elkaar, aan onze twee touwen,

terwijl we naar beneden abseilen.

Ik bedoel, wij ook vind dat ding er goed uitzien.

Het lijkt goed genoeg.

Het is gewoon in principe, zoals een anker met één moer.

Het probleem met gelijktijdig abseilen is dat,

als iemand de controle verliest hun rappel, beide mensen sterven.

Oké, klaar om te wegen.

Klaar om te wegen. Weging.

Het engste deel van alpinisme, voor mij is abseilen omdat

het is de enige keer waar één simpel ding

kan jullie allebei vermoorden.

Je vertrouwt volledig uw leven voor uw uitrusting.

Oké, dat kan niet dat kunnen we afschaffen.

Er zijn scherpe randen.

Er is altijd een kans dat een touw kan beschadigd raken, of,

weet je, in het slechtste geval, zelfs bezuinigingen.

Dit is zo ver.

Het is 180 meter gratis ophangruimte,

en het is echt heel eng.

Wauw.

Dit is ontzettend gek.

Het gaat steil worden.

Je bent 100% je leven toevertrouwen

jouw heel dunne touw.

Alleen iets dikker dan een schoenveter eigenlijk.

En dit heel magere stuk van hardware, die jij

achtergelaten, om af te dalen.

Dit is soort [piep] eng.

Oh, mijn God, de wind.

De de wind neemt mij mee.

Dit is het gekste wat we de hele dag hebben gedaan.

Dit is, zoals een krankzinnige rappel.

Abseilen zoals dit altijd is

een beetje stressvol.

Dus wat is er net gebeurd?

Wij gewoon deed 600 voet abseilen.

Het was heel eng.

Het is, zoals, intimiderend om dat soort dingen te doen.

Ja, het is echt intimiderend.

Nou, ik bedoel, het ding over het is dat, als het een stuk uitrusting is

slagen, je sterft.

Zul jij denk er ooit over na, als dat gebeurt,

zoals: "Waarom doe ik dit?"

Nou, dat zijn de soorten risico's die

Ik wil eigenlijk niet nemen.

Want, weet je, als de vlok gescheurd en beide stukken

kwam naar buiten, en wij allebei sterf gewoon, dan zou je zeggen:

"Nou, dat was verdomd stom."

Ja.

Dus uiteindelijk zijn we er geraakt de duivelsduim zelf,

en het is enorm.

Vanaf de basis is dit ding dat wel bijna vijf keer groter dan

het Empire State Building.

We zitten in de notch onder de duivelsduim.

Alex neemt ons mee naar de top.

Nou, we zullen zien.

Daar gaan we.

Tommy heeft mij dat gevraagd neem het voortouw en...

O ja!

...Ik denk dat dat deels zo is omdat Tommy dat gewoon niet is

behoorlijk gevoel van 100% gung-ho.

De bouten in zijn hiel kan pijn doen.

Eigenlijk wil hij dat ik dat doe stap op en leid ons naar de top,

en we hebben geen er nog veel tijd over om het te doen.

Wauw!

Micro staat aan, Tommy!

Oké, leuk. Bedankt!

De muur is enorm.

Het zijn duizenden meters recht onder ons.

Ziet het er gemakkelijk uit boven jou?

Moet ik winnen?

Als je wilt, Dit middengedeelte is nogal moeilijk.

Dit is het volgende niveau.

Ja.

Wij klimmen de eerste 400 voet

relatief snel,

en Alex stopt eigenlijk, wat mij verbaast.

Beginnen om een ​​beetje moe te worden.

Val ook niet op dit onderdeel, we zitten op een anker uit één stuk.

Oké.

Ja, Ik had echt zoiets van,

niet slecht in klimmen.

Toch een beetje beangstigend.

Ja, een beetje nat.

Ik slipte met één voet, maar...

gelukkig had ik een goede hand ingeklemd.

Dat zijn wij tenminste weer hoger dan de Cat Ears.

Nu, dat wilde ik ga daarheen...

Ja.

...Maar dat is het wel niet goed, dus we gaan rond.

Terwijl we omhoog klimmen, Ik kom een ​​gedeelte tegen van,

enigszins moeilijk, lastig klimmen.

We hebben nog steeds als een manier om te gaan.

Ik bedoel, het is een heel eind omhoog.

Wij zouden het kunnen ga rechtdoor die zigzag

scheuren, ik denk dat het zou werken.

Tommy schreeuwt omhoog dat hij rechtdoor wil

hierdoor echt imposante kopmuur.

Het is zo groot, overhangend stuk rots dat uitsteekt

van het gezicht en blokkeert ons definitieve benadering van de top.

Laat me even uitzoeken hoe uh, hoe dit te laten werken!

Kijkend naar de top, in dit moment is het bijna zo

de tijd vertraagt.

Ik besef dat de top betekent veel meer voor mij dan

Ik had het verwacht van alleen de klim.

Het is alsof de reis dat heeft gedaan nooit zomaar geweest

het beklimmen van de duivelsduim,

de reis gaat over uitgaven twee maanden met Tommy,

en hem helpen zijn droom verwezenlijken

van zijn grote comeback.

Dat is de reden dat ik hier ben.

Kom op, Tommy!

Kom op!

Wauw!

In de wereld van het klimmen,

een partnerschap dat is net zo bijzonder als dit

is niet gemakkelijk te vinden.

Ja!

Wauw!

Ik zei: aan het begin hiervan reis, waar ik me zorgen over maakte

Alex' gebrek aan empathie,

maar hij heeft mij gesteund elke stap van de weg.

Het ontbreekt hem aan niets.

Hij is mijn beste vriend.

Dit is de moment van de waarheid, om Tommy te pakken te krijgen

naar de top.

Plotseling, Ik zie hem naar buiten gaan, hierheen

schild van rots.

Ga jij die kant op?

Ja, ja, ik ga het proberen.

Ja.

Ik schreeuw tegen hem aan, ik heb zoiets van,

"Jij doet het schild, je gaat de kloof in!"

We gaan dit geheel beëindigen klim er het meest in

heroïsche manier mogelijk,

die omhoog klimt het meest spectaculair

gedeelte van de muur.

Klimmen echt vreselijke enge dalen.

Heel eng.

Zoals Alex dat laatste schild beklimmen,

Ik zie hem, een soort van, de zijne aan het werk een weg heen en weer naar boven

zigzaggende scheuren.

Hij komt er soms in terecht, en dan komt hij naar buiten, en

het vinden van kleine uitrustingsplaatsingen,

en balanceren op de kleine randjes.

Dit is behoorlijk mega-achtig.

Ja, mooi werk!

Er is een laatste worp boven mij,

en dan is het duidelijk naar de top geschoten.

Hé!

We zitten bovenop een verschrikkelijk grote muur.

Heroïsche manier om te eindigen.

Na zo'n lange reis, na zo'n

lang avontuur, Ik ben verrassend,

zoals, ik bedoel, verplaatst is de enige woord, ik weet het niet.

En vooral zien Tommy onder mij,

het laatste stuk kracht bijzetten.

Ik heb een leven van, soort van, overwinnen

tegenslag, en, een soort van, het benutten van de angst van

tegenslagen die mij vooruit helpen.

Ik maakte me zorgen over mijn Achilles, gewoon een soort van zijn,

een oude man, die daartoe in staat is blijf op de hoogte van Alex, maar

Ik verander weer in, zoals, een bergatleet,

op een manier die ik niet heb gedaan over een paar jaar.

Je zit op de lip, Tommy!

Geniet ervan, dit is verdomd mega!

Wauw!

Dat weet ik het hoogtepunt van grote reizen,

zoals dit, markeert het einde van deze, bijna, liefdesaffaire,

en ik, ik ben niet helemaal daar klaar voor.

Ik voel me gewoon ongelooflijk gelukkig om op deze plek te zijn

op zo'n mooie dag, met zo'n goede vriend,

en dat het zo goed gaat.

Ja, Tommy!

Ja!

Wauw!

Dat was ongelooflijk.

Twee maanden.

Goed werk.

O, mijn God.

Wat denk je?

Kijk naar deze plek.

Zijn best wel cool, hè?

Behoorlijk verbazingwekkend.

Jouw triomfantelijke terug expeditie klimmen.

Je bent terug!

Ja, ik ben terug.

Ik bedoel, ik denk dat het gelukt is het punt van deze hele reis,

waar ik was, "Nou, weet je,

als we de duivelsduim beklimmen,

het zal gewoon zo zijn de kers op de taart."

Dit is behoorlijk lief.

.

Meestal gaat het niet om de bestemming, maar dit gaat over

het geheel gekke bestemming.

Eng.

Ik denk dat de echte kracht van een expeditie is het feit dat

je condenseert levensjaren in een enkele maand of twee.

Maar tegelijkertijd, weet je,

Ik denk dat ik mijn geest aan het rijpen ben.

De relaties in mijn leven, en de vrienden die ik heb.

Toen ik jonger was,

Het was gewoon zo glamoureus donker en broeds zijn,

en in conflict, maar nu denk ik, ja,

Ik denk dat ik een beetje ben het krijgen, weet je?

Zoals, waarom doe je dat niet? dezelfde moeilijke dingen,

maar wees gelukkig terwijl jij doet ze?

Het is zoiets van: waarom niet?

Ondertiteld door Cotter Mediagroep.