Original subtitles

@FRANCOFILMS francofilmz@gmail.com

‫سال 1815

‫ناپلئون، پس از برکناری از قدرت، ‫به جزیره البا تبعید شد.

‫در حالی که طرفدارانش منتظر بازگشت او بودند، ‫حاکمیت جدید با بی‌رحمی آن‌ها را تعقیب می‌کرد.

‫دستگیری‌ها و اعدام‌ها در فضایی ‫شبیه به جنگ داخلی، افزایش یافت.

‫در شبی طوفانی، در دریای ‫آزاد نزدیک به کیپ کورس،

‫یک کشتی تجاری با نام فرعون، مسیرش با ‫یک کشتی در حال غرق شدن تلاقی می‌کند...

‫مترجم: اشکان هیدی

ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

‫نجاتش دادی.

‫یه پتو بیارین!

‫بهت گفته بودم نباید بری اونجا!

‫برو پایین کشتی! ‫نمی‌خوام تا مارسی چشمم بهت بیفته!

‫چیه؟

‫فکر می‌کنی خیلی بی‌رحمم؟

‫نه تنها خودم می‌دونم، ‫بهش افتخار هم می‌کنم.

‫برو!

‫همه برگردن سر پستشون!

‫ببرینش یه جا خشک بشه؛ ‫قبل از اینکه از سرما یخ بزنه.

‫صبر کن!

‫برو!

‫نام درج شده در انتهای نامه: ‫«ناپلئون»

‫خوب خوابیدی؟

‫چیزی دارید که مال منه.

‫تا حالا دستخط امپراتور رو ندیده بودم.

‫اون نامه رو بده به من.

‫فکر نکنم این کارو بکنم.

‫چی می‌خوای؟

‫یه دلیل خوب که لوت ندم.

‫پول رو امتحان کن.

‫معمولاً جواب میده.

‫پول ندارم.

‫ولی دوستایی دارم.

‫اگه درباره این نامه حرفی بزنی،

‫پیدات می‌کنن ‫و می‌کشنت،

‫ناخدا دانگلار.

‫آقا؟

‫براتون دردسر درست کردم.

‫نمی‌دونم چطور ازتون تشکر کنم.

‫همین الان تشکر کردی.

‫مواظب خودت باش.

‫دوشیزه...؟

‫آنژل.

‫ادموند.

‫هیچوقت شجاعتت رو فراموش نمی‌کنم.

‫اما اسم منو فراموش کن.

‫خداحافظ، ادموند.

‫خداحافظ، آنژل.

‫مورل می‌خواد ببینتت.

‫تازه شیفت عوض شده بود، ‫نزدیک کیپ کورس.

‫موج خیلی شدید بود. ‫دویست فرسنگ از لاشه کشتی فاصله داشتیم.

‫دفتر کشتی رو بدین به من.

‫در حال کند و کاو لابه‌لای آوارها بودیم ‫که دانته تصمیم گرفت قایق رو بیرون بیاره.

‫بهش گفتم نه. دیوونگی محض بود.

‫- درسته؟ ‫- بله قربان.

‫- برای هر کدوم از خدمه این کارو می‌کردیم. ‫- این تصمیم من بود.

‫- من مسئولیتش رو گردن گرفتم. ‫- من دستور دادم

‫کشتی برگرده، ولی اون پرید تو آب.

‫پریدی تو آب؟

‫نگفته بود نباید بپرم تو آب.

‫بسه دیگه.

‫گستاخی‌ش رو دیدین؟

‫جناب مورل، بهتون عرض میکنم، ‫این پسر غیرقابل‌کنترله.

‫دیگه نمی‌خوام باهاش ‫همسفر باشم.

‫- دیگه باهاش همسفر نمی‌شی. ‫- بهت گفته بودم.

‫چون دیگه برای من دریانوردی نمی‌کنی.

‫ببخشید؟

‫چطور تونستی بذاری غرق بشه؟

‫من... من محموله‌تون رو نجات دادم، جناب مورل.

‫دانتس آبروی منو نجات داد، دانگلار.

‫- ناخدا... دانگلار. ‫- دیگه ناخدا نیستی.

‫برو وسایلت رو جمع کن.

‫- دستور می‌دم حقوقت رو حساب کنن. ‫- ما نمی‌دونیم این زن کیه.

‫من می‌دونم چیکار کردی. ‫و همین برام کافیه.

‫دانگلار در رو باز می‌کنه و محکم می‌بنده.

‫پسر جان، بیا اینجا.

‫زود باش!

‫این واست درس عبرت باشه

‫ها؟

‫وقتی مرد باشی، ‫نه پشت مقامت قایم می‌شی

‫نه زیر میز.

‫معرفی می‌کنم

‫نوه‌ام، ماکسیمیلین.

‫خوشوقتم، ماکسیمیلین.

‫ماکسیمیلین، معرفی می‌کنم ناخدا دانتس.

‫سلام، ناخدا.

‫خب، چند سال...

‫ناخدا؟

‫سعی کن لایقش باشی، ادموند.

‫البته، قربان.

‫حتماً.

‫هوم؟

‫خوبه.

‫ادموند!

‫باورم نمیشه.

‫باید یه چیزی... باید یه چیزی بهت بگم.

‫اینکه دوستم داری؟

‫آره... اون. ولی...

‫- نه، "ولی" نداره. ‫- صبر کن.

‫- ولی من... ‫- باز داری شروع می‌کنی.

‫(داری یه ناخدای آینده رو می‌بوسی.)

‫- تو قراره بشی... ‫- آره.

‫- پس می‌تونیم با هم... ‫- آره. می‌تونیم.

‫(دلم برات تنگ شده بود.)

‫(دلم برات تنگ شده بود.)

‫به زودی می‌بینمت.

‫ادموند!

‫- ژولیت. حالت خوبه؟ ‫- تو چطوری؟

‫آره.

‫- خوبی؟ ‫- این ادمونده، پسر لویی.

‫- سلام جناب. ‫- سلام.

‫- پدر کجاست؟ باید ببینمش. ‫- تو خونه‌ست.

‫بعداً می‌بینمت.

‫می‌تونی لبخند بزنی،

‫خبر خوبیه.

‫قیافه‌ات یه جوریه.

‫از خوشحالیه.

‫خیلی بهت افتخار می‌کنم.

‫ناخدا.

‫ناخدا.

‫به آقا و خانم دو مورسف خبر دادی؟

‫هنوز نه. می‌خواستم اول به تو بگم.

‫همه چیز قراره تغییر کنه، پدر.

‫باید بهشون خبر بدیم.

‫- همه اینا به خاطر اوناست. ‫- و به خاطر خودت هم هست.

‫من که نتونستم خرج تحصیل دریانوردیت رو بدم.

‫برو پسرم.

‫برو عرض ادبی کن.

‫خب، به سلامتی! جام رو بلند می‌کنم

‫به یاد مادرت، ادموند.

‫چون دلمون براش تنگ شده

‫و چون جوون‌ترین ناخدای مارسی رو

‫به دنیا آورد.

‫- آفرین! ‫- براش دست بزنید، خجالت می‌کشه.

‫آهان، عالیه.

‫اما مهم‌تر از همه،

‫چون ماتیلد دانتس

‫پرستار یکی از آینده‌دارترین و ‫شجاع‌ترین اشراف‌زادگان فرانسه بود،

‫یکی از زیباترین

‫افسرهای اروپا هم بود،

‫یعنی فرناند دو مورسرف؛

‫اینو گفتم که خدمتتون برسم!

‫لویی، بیا شرابی بنوشیم. ‫موقعیت خوبیه.

‫ممنون سرورم.

‫باشه بعداً.

‫می‌تونی مرسدس رو دعوا کنی. ‫دیگه به حرف من گوش نمی‌ده.

‫می‌بینی، حتی به عروسیش هم دیر می‌رسه.

‫- آه، بالاخره! ‫- آه.

‫عذر می‌خوام دیر کردم،

‫عمه جان. سلام عمو.

‫هوراس دو بالیوس

‫سر خود شده بود. ‫نزدیک بود کتکش بزنم.

‫آخه مرسدس.

‫آقا کی هستن؟

‫یه نجیب‌زاده‌ست. ‫از خانواده اصیلیه.

‫- سلام دخترعمو. ‫- سلام پسرعمو.

‫ادموند.

‫مرسدس.

‫آماده‌ای جشن بگیری؟ ‫ادموند یه خبر بزرگ داره.

‫آره، آره.

‫بله، قراره ناخدا بشم.

‫ناخدای کشتی فرعون. رسمی شده.

‫- راسته؟ ‫- هوم.

‫- تبریک میگم. ‫- به سلامتی ناخدا!

‫- گرفتمش! ‫- آه! به سلامتیت!

‫- برات خوشحالم. ‫- منم همینطور. خوشحالم

‫- برای خودم. به سلامتی شما. ‫- یه یونیفرم جدید می‌گیری؟

‫و یه حقوق جدید.

‫می‌تونه از زندگیش لذت ببره،

‫یه دل سیر خوش بگذرونه.

‫بهش توضیح می‌دیم.

‫مهم‌تر از همه می‌تونم ازدواج کنم.

‫چی؟

‫تو شاهد عروسیم میشی.

‫- روش حساب نکن! ‫- چرا که نه!

‫شاهد یه فاجعه باشم! ‫مرسدس، یه چیزی بگو.

‫- سعی کردم، ولی عاشق شده، دیوونه. ‫- آه، کاملاً دیوونه.

‫اون چی؟ خبر داره؟ ‫یعنی، راضیه؟

‫آره. از حرفایی که بهم زده،

‫- آره، آره. ‫- می‌دونم.

‫ژولیته.

‫- کی؟ ‫- اون دختر رختشور با نگاه شیطون.

‫نه! نه، اون ژولیت نیست.

‫نه، اون یه زن واقعیه،

‫خیلی زیبا.

‫نه فقط زیبا.

‫هوم.

‫- مرموز و افسونگر. ‫- آره! نه، نه،

‫- چرا، آره. ‫- ولی کیه؟

‫دخترعموته.

‫مرسدس هررا د مورسف.

‫تو؟

‫- آره. ‫- داریم ازدواج می‌کنیم.

‫شما دیوونه شدین.

‫مادرت محاله قبول کنه.

‫فکر می‌کنی مامان می‌تونه چیزی ‫رو من بخوام، ازم دریغ کنه؟

‫بعدشم تو راضیش می‌کنی. ‫همیشه برادرزاده مورد علاقه‌ش بودی.

‫آمین!

‫به حکم دادستان پادشاه

‫به امضای آقای ویلفور

‫بنده در اینجا،

‫دستور بازداشت آقای ادموند دانتس را دارم.

‫همراه ما بیاین.

‫چه خبر شده؟

‫- نه، ولش کنید. ‫- برای ادای پاره‌ای توضیحات.

‫- بیاین. ‫- ولم کنید.

‫- صبر کنید. ‫- فرناند، یه کاری بکن!

‫- چی شده؟ پسر من کاری نکرده.

‫حتماً یه سوءتفاهمی پیش اومده.

‫کجا می‌برینش؟ ‫من همراهش میام.

‫- باید تنها ببریمش، آقا. ‫- ستوان.

‫ستوان فرناند د مورسف.

‫به دوستاتون بگید ‫بذارن رد شیم.

‫دستور سلطنتیه.

‫من حلش می‌کنم.

‫- لطفاً همراه ما بیاین، حالا. ‫- ادموند!

‫برمی‌گردم، عشقم.

‫ادموند دانتس، جناب دادستان.

‫تنهامون بذارید.

‫همیشه به دریانوردانی مثل شما ‫احترام گذاشتم، آقای دانتس.

‫من فقط از دریا می‌ترسم.

‫درسته، این پرتگاه بی‌انتها.

‫این آب‌های سیاه.

‫انگار همیشه یه هیولا آماده‌ست ‫که بیاد بیرون و شما رو ببلعه.

‫به چه جرمی دستگیر شدم؟ ‫چرا سر عروسیم دستگیرم کردین؟

‫شما دشمنی دارین، ‫آقای دانتس؟

‫یه... یه دشمن؟

‫یا یه حسود.

‫تازه ناخدا شدین، ‫دارین با یه دختر خوب ازدواج می‌کنین...

‫ممکنه حسودهایی داشته باشین.

‫نمی‌دونم، نه.

‫اخیراً با یکی از خدمه ‫یه اختلافی داشتم،

‫ولی به چه چیزی می‌تونه متهمم کنه؟

‫نمی‌دونم.

‫مثلاً به جاسوسی برای ناپلئون.

‫ببخشید؟

‫ولی... این اصلاً معنی نداره.

‫ما این انجیل رو ‫توی کابین شما پیدا کردیم.

‫این انجیل شماست؟

‫اسمتون روش نوشته شده.

‫خب، هنوز که جرم نیست.

‫درسته.

‫ولی ما همچنین داخلش ‫یه دستور مأموریت پیدا کردیم

‫که با دست خود ناپلئون امضا شده.

‫و این دیگه جرمه.

‫صبر کنید.

‫نه، اولین باره که ‫این نامه رو می‌بینم.

‫اگه دشمنی ندارین، پس کی ‫می‌تونسته اونو اونجا بذاره؟

‫نزدیک کیپ کورس، ‫یه زن جوون رو از غرق شدن نجات دادم.

‫توی کابینتون ازتون تشکر کرد؟

‫نه.

‫دانگلار اونو جای دیگه زندانی کرد. ‫توی مارسی بیرون اومد.

‫می‌تونید بررسی کنید.

‫از افسر دوم گاسپار کادروس ‫بپرسید.

‫- کادروس؟ ‫- بله.

‫درباره‌ش چی می‌دونید؟

‫هیچی.

‫آقای دانتس.

‫من ده‌ها توطئه‌گر رو ‫بازجویی کردم

‫و فکر می‌کنم شما یکی از اونا نیستید.

‫من مشتاقم که به یه دوست ‫از خانواده‌ی مورسف کمک کنم.

‫ولی باید به من کمک کنید.

‫قسم می‌خورم که چیزی درباره‌ش نمی‌دونم.

‫بهم گفت اسمش آنژله.

‫همین.

‫شما...

‫اسم این زن جوان رو ‫به کسی گفتین؟

‫نه.

‫حتی به این کادروس؟

‫نه.

‫به هیچکس. به شرافتم قسم.

‫خب، می‌دونید، آقای دانتس، ‫من حرفتون رو باور می‌کنم.

‫با این حال مجبورم ‫یه کم دیگه نگهتون دارم،

‫تا وقتی که از بقیه خدمه ‫بازجویی کنم.

‫اگه حرف‌های شما رو تأیید کنن، ‫که شک ندارم می‌کنن،

‫شما رو پیش نامزدتون برمی‌گردونم، ‫که حق داره از من متنفر باشه.

‫روش حساب کن.

‫فرناند میاردش پیشت.

‫دیگه نمی‌تونم تحمل کنم، من میرم.

‫کاری از دستت برنمیاد.

‫آزادش نکنن، به نفع توئه.

‫چطور می‌تونی همچین ‫حرفی به زبون بیاری؟

‫ژرار، هر چی که درباره دانتس بهت گفتن، ‫من ضمانتش رو می‌کنم.

‫آقایون، یه لحظه ما رو تنها بذارید.

‫فرناند، برای دوستت متأسفم.

‫می‌دونم چقدر بهم نزدیک بودید.

‫ولی همه چیز رو نمی‌دونی.

‫تو وسایلش یه دستور از ‫طرف امپراتور پیدا کردیم.

‫و خدمه‌اش میگن ‫که از طرفدارای اونه.

‫فکر کنم می‌فهمی ‫این اتهامات چقدر سنگینه.

‫قبل از اینکه با مرسدس ازدواج کنه ‫دستگیرش کردیم

‫و قبل از اینکه کار از کار بگذره،

‫ولی اگه حاضری ضمانتش رو بکنی،

‫اگه فکر می‌کنی ‫این دو نفر دروغ میگن...

‫اگه حاضری این ریسک رو بکنی،

‫من آزادش می‌کنم.

‫فقط کافیه یه کلمه بگی.

‫نه.

‫نه؟

‫اون لایق نیست...

‫لایق چی نیست؟

‫که اسم خانوادۀ ما روش بیاد.

‫اگه دانتس به ما خیانت کرده،

‫باید سرنوشت خائن‌ها رو داشته باشه.

‫می‌تونم کاری کنم...

‫که هیچ دادگاهی ‫به آبروی خاندان مورسف لطمه نزنه.

‫به شهادت تو ‫نیاز خواهم داشت.

‫می‌فهمی داره چه اتفاقی میافته؟

‫پس خفه خون می‌گیری.

‫- آقای دانتس؟ ‫- تونستید با جناب دادستان صحبت کنید؟

‫بله، قربان.

‫امروز روزیه که هیچوقت فراموش نمی‌کنم.

‫منو خونه نمی‌برید؟

‫نه، راستش.

‫بریم.

‫چی کار دارید می‌کنید؟ ‫چه خبره؟

‫ولم کنید.

‫دادستان رو صدا کنید. ‫من با دادستان حرف زدم!

‫صداش کنید. صداش کنید!

‫من بی‌گناهم! من کاری نکردم! ‫ولم کنید.

‫هیس، هیس، هیس.

‫اگه مجرم بودی، دارت می‌زدیم. ‫داریم می‌بریمت،

‫چون تو چیزهایی می‌دونی ‫که ما گوش شنیدنش رو نداریم.

‫بریم.

‫وایسید.

‫وایسید!

‫ولم کنید!

‫کجاست؟

‫کاری از دستم برنیومد.

‫مرسدس.

‫ولم کن.

‫فایده‌ای نداره.

‫- مرسدس... ‫- بس کن.

‫خواهش می‌کنم.

‫چی شده، ویکتوریا؟

‫- از دیدنم خوشحال نیستی؟ ‫- خواهرت اینجاست.

‫مادمازل دو ویلفور.

‫کارهای پنهونی بهت میاد.

‫متأسفم که نمی‌تونم ‫همین تعریف رو از تو بکنم.

‫کنیاک؟ ‫ببخشید، دیگه آب دریا ندارم.

‫آره خب، شغل من اینه که همه چیز رو بدونم.

‫پس می‌دونی ‫که دانتس بی‌گناهه.

‫بی‌گناه... آره.

‫کی واقعاً بی‌گناهه؟

‫اون کاری نکرده. ‫چرا دستگیرش کردی؟

‫برای نجات جون تو.

‫جون من یا آبروی خودت؟

‫ما جفتمون سیاست‌مداریم.

‫تو سیاست، ‫آدم رو از بین نمی‌برن،

‫مانع رو از سر راه برمی‌دارن.

‫می‌دونستم که کارت رو ‫با بی‌رحمی انجام میدی،

‫ولی امیدوار بودم ‫با صداقت این کار رو بکنی.

‫چرا به جای اون ‫خودت رو لو نمیدی؟

‫ولی من این کار رو می‌کنم، ژرار.

‫اگه قبول نکنی نجاتش بدی، ‫این کار رو می‌کنم.

‫ولی ترجیح میدی ‫کسی از وجود من خبردار نشه،

‫وجود ویکتوریا،

‫معشوقه‌ات،

‫و بچه‌ای که تو راه دارید.

‫همونطور که فکر می‌کردم.

‫زندان قلعه ایف ‫چهار سال بعد

‫زنده‌ای؟

‫زنده‌ام.

‫زنده‌ای؟

‫زنده‌ام!

‫زنده‌ای؟

‫زنده‌ام.

‫از کنار برو... ‫از کنار ساحل برو...

‫کی راه رو می‌شناسه... ‫کی دقیقاً می‌دونه...

‫کسی اونجاست؟ کسی اونجاست؟

‫یه نفر اونجاست. یه نفر اونجاست.

‫کسی اونجاست؟

‫یه نفر اونجاست. یه نفر اونجاست.

‫یه نفر اونجاست.

‫تو کی هستی؟

‫اِه، من... دانتس، ادموند دانتس.

‫چند سالته؟

‫- صدات مثل یه جوون می‌مونه. ‫- من...

‫دیگه یادم نیست.

‫وقتی منو انداختن اینجا... ‫بیست و دو سالم بود.

‫شونزدهم ماه مه ۱۸۱۵.

‫چهار سال پیش بوده.

‫بیست و شش سالته.

‫چهار سال؟

‫و...

‫و شما، شما کی هستین؟

‫یه زندانی.

‫مثل تو.

‫چند وقته اینجایی؟

‫هیس!

‫چی شده؟

‫- دارن میان. ‫- صبر کنین.

‫تنهام نذارین.

‫شما کی هستین؟ ‫حداقل اسمتون رو بگین.

‫اسمتون رو!

‫سی و چهار! زنده‌ای؟

‫زنده‌ام.

‫منتظرت بودم.

‫واقعاً فکر می‌کنی ‫می‌تونی از اینجا بری بیرون؟

‫تو شش سال سی متر کندم.

‫برای دور زدن سلول تو ‫و رسیدن به بیرون،

‫باید دو برابر بیشتر ‫وقت صرف کنیم.

‫دوازده سال؟

‫شاید یه کم کمتر، ‫حالا که دو نفریم.

‫چیه؟ برنامه‌ی دیگه‌ای داری؟

‫نه.

‫بگذارید خودم را معرفی کنم. ‫کشیش فاریا هستم.

‫ادموند دانتس.

‫هیچوقت این نامه رو ندیده بودی؟

‫نه، هیچوقت.

‫تو چی؟ ‫می‌دونی چرا اینجایی؟

‫آره.

‫می‌خواستن تو رو ساکت کنن. ‫من رو می‌خواستن به حرف بیارن.

‫(به ایتالیایی حرف می‌زنه.)

‫من آدم‌هایی که بهشون اعتماد ‫می‌کنم رو، خودم انتخاب می‌کنم.

‫ایتالیایی بلد نیستی؟

‫- نه. ‫- انگلیسی، عربی، لاتین، یونانی چی؟

‫من فقط دریا رو می‌شناسم.

‫اگه بخوای، بهت یاد می‌دم.

‫با صبر و اراده، توی...

‫شش یا هفت سال، ‫همه چیزی که من می‌دونم رو یاد می‌گیری.

‫تاریخ، فلسفه،

‫ریاضیات.

‫اینا...

‫اینا سلاح‌هایی هستن

‫که به همون اندازه بهت آزادی عمل میدن.

‫هوم.

‫اگه تونستیم از اینجا بریم بیرون

‫اولین کاری که میکنی چیه؟

‫می‌رم پیش مرسدس.

‫اگه منتظرت نمونده باشه ‫چیکار می‌کنی؟

‫اون وقت دیگه هیچی برام نمی‌مونه.

‫میخوام یه داستانی برات تعریف کنم، ادموند.

‫هفتصد سال پیش،

‫توی اورشلیم، زمانِ اولین جنگ صلیبی،

‫شوالیه‌هایی که

‫مسئول محافظت از مقبره مسیح ‫بودن، فرقه معبد رو تشکیل دادن.

‫روز اول،

‫فقط چند نفر بودن، ولی ایمان راسخی داشتن.

‫به خاطر پیروزی‌هاشون،

‫فرقه ثروتی جمع کرد...

‫ثروت هنگفت.

‫هنـ... هنگفت.

‫دارم از بزرگترین گنجی که زمین ‫تا حالا به خودش دیده حرف می‌زنم.

‫و...

‫با گذشت زمان،

‫قدرت و ثروتشون، یه سری حسود رو جذب کرد.

‫و جمعه سیزدهم اکتبر ۱۳۰۷، ‫پادشاه فرانسه، فیلیپ لو بل،

‫دستور دستگیریشون رو داد

‫و اموالشون رو مصادره کرد.

‫ولی هیچکس هرگز گنج رو پیدا نکرد.

‫می‌دونی...

‫این شوالیه‌ها با این ثروت عظیم چیکار کردن؟

‫- نه. ‫- هیچی!

‫ادموند، هیچی.

‫اونقدر سرگرم انتقام بودن،

‫مشغول مجازات کسایی ‫که بهشون خیانت کرده بودن،

‫که یکی یکی مُردن.

‫البته، تقریباً همشون.

‫آخرین نفرشون

‫کاردینال اسپادا بود.

‫آخر عمرش، وقتی توی جزیره ‫مونت کریستو پناه گرفته بود،

‫وقت کرد یه شوالیه آخر تربیت کنه.

‫اسم این مرد جوان...

‫جوزپه فاریا بود.

‫(من آخرین بازمانده‌ام، ادموند.)

‫و می‌دونم

‫گنج کجاست.

‫که نصفش

‫امروز به تو می‌رسه.

‫ولی با این ثروت چیکار می‌کنی؟

‫کار خوب می‌کنی

‫یا میذاری قلبت پر از نفرت بشه؟

‫زندان شاتو دیف ‫ده سال بعد

‫می‌خوام کیسه رو خالی کنم.

‫ادموند.

‫ها؟

‫شوره.

‫آب، شوره.

‫تقریباً رسیدیم. ‫فقط چند روز دیگه مونده.

‫دانتس می‌خنده.

‫رسیدیم، رسیدیم.

‫الان برمی‌گردم.

‫برید عقب!

‫راهب؟

‫راهب؟ راهب؟

‫بفرما.

‫- ادموند. ‫- نه، نه، حرف نزن.

‫میرم کمک صدا کنم.

‫نه.

‫(به ایتالیایی) ‫دیگه خیلی دیره.

‫غمگین نباش.

‫تو تنها دلخوشی زندگیم بودی.

‫خداوند تو رو به من داد...

‫یه کم دیر، ولی به هر حال داد.

‫نفس‌های سخت

‫من دیوونه نیستم، ادموند.

‫می‌دونم.

‫گنج واقعاً وجود داره.

‫تو می‌دونی کجا پیداش کنی.

‫با هم میریم دنبالش!

‫یادت نره.

‫مونت کریستو.

‫مونت کریستو.

‫مونـ...

‫راهب؟

‫راهب.

‫راهب؟

‫تنهام نذار.

‫تنهام نذار. باشه؟

‫تنهام نذار.

‫زنده‌ای؟

‫زنده‌ام!

‫زنده‌ای؟

‫شماره ۱۷؟

‫شماره، ۱۷!

‫راهب؟

‫آه، راهب؟

‫آه! مُرده، کیسه رو بنداز!

‫کدومه؟

‫راهب.

‫زنده‌ای؟

‫زنده‌ام!

‫زنده‌ای؟

‫زنده‌ای؟

‫پاشو.

‫پاشو!

‫گفتم پاشو!

‫هشدار!

‫یک...

‫هشدار!

‫دو...

‫هشدار!

‫و سه!

‫هی! اینجا چیکار می‌کنی؟

‫برو بیرون!

‫اومدم لویی رو ببینم. لویی دانتس رو.

‫لویی رو می‌شناسی؟

‫آره.

‫لویی بیچاره به رحمت خدا رفت.

‫خیلی وقت پیش.

‫نه، امکان نداره.

‫بعد مرگ پسرش، از غصه غذا نخورد تا مُرد.

‫می‌خواست پیش پسرش بره.

‫ولی...

‫ولی پسرش نمرده.

‫متأسفم.

‫تو هم ملوان بودی؟

‫- آره. ‫- هوم.

‫بهت یه چیزی میدم بخوری. ‫ولی بعدش باید بری، فهمیدی؟

‫مرس... مرسدس چی؟

‫فرناند دو مورسف چطور؟

‫حدوداً ۷ یا ۸ ساله که نیومدن اینجا.

‫از وقتی پسرشون به دنیا ‫اومده، پاریس زندگی می‌کنن.

‫خیلی دیر اومدی.

‫از دریای لیگوریا دوری کن

‫و گشت‌های بی‌وقفه‌اش.

‫جهت رو به سمت ساردینیا تنظیم کن.

‫می‌تونی تو سانتا ترزا دی گالورا توقف کنی.

‫جزیره مونت کریستو

‫که در غرب مجمع‌الجزایر توسکانی قرار داره.

‫تو از سمت جنوب پهلو می‌گیری.

‫مطمئنم از زیبایی بی‌نظیر و وحشی دریا، ‫قلبت به لرزه درمیاد.

‫بهت حسودیم میشه که داری ‫برای اولین بار می‌بینیش.

‫اینجاست.

‫همین‌جاست.

‫مقبره خاندان معروف اسپادا.

‫بقیه‌اش، ادموند،

‫داستان توئه.

‫داستان مردی که دنیا رو

‫تو مشتش داره.

‫مارسی ‫یک سال بعد

‫- خواهش می‌کنم، بذار برم. ‫- بس کن.

‫- فردا پولتو میدم. ‫- نه، نه. گاسپار، گمشو بیرون.

‫آقای کادروس از دوستان منه.

‫ادموند دانتس دم مرگ ازم خواست که اینو

‫بین کسایی که براش مهم بودن تقسیم کنم.

‫فکر می‌کرد دانگلار لوش داده.

‫ولی مطمئن بود دو نفر بهش وفادار موندن.

‫بهم گفت:

‫"یکیشون گاسپار کادروسه،

‫و دومی، فرناند دو مورسف."

‫الماستونو نگه دارید.

‫هیچکدوم از ما لایق هیچی نیستیم.

‫صبر کن، پسرم.

‫اگه بگم چی می‌دونم، می‌فهمن کار منه.

‫این آدما ثروتمند و قدرتمندن.

‫نگران نباش،

‫من به راز اعتراف پایبندم.

‫بشین.

‫دانتس درباره دانگلار درست می‌گفت. ‫اون بود که لوش داد.

‫ولی فرناند دو مورسف؟ ‫اون دوستش بود.

‫میشه دوست کسی بود که زنشو می‌خوای؟

‫به خاطر عشق به مرسدس،

‫ادموند رو قربانی کرد.

‫زنده می‌مونه. ‫اما برای همه، مُرده به حساب میاد.

‫هوم.

‫تنها کسی که لایق محبت دانتس بود، مورل بود.

‫کشتی‌دار؟

‫خیلی تلاش کرد آزادش کنه.

‫و تقدیر هم خوب جوابشو نداد.

‫بعدِ دستگیری دانتس،

‫مجبور شد دانگلار رو ‫به عنوان ناخدا برگردونه.

‫ولی دانگلار به اونم خیانت کرد.

‫نصف ناوگانشو از بین برد؛

‫به بهونه اینکه دزدای دریایی دزدیدنش.

‫مورل ورشکست شد و مجبور شد شرکتو بفروشه.

‫و حدس بزن کی با یه قیمت ناچیز خریدش؟

‫دانگلار.

‫دو ماه بعدش، ‫کشتی‌ها دوباره پیداشون شد.

‫ولی دادستان ویلفور هیچ کاری نکرد.

‫خب البته اونا یه راز مشترک داشتن.

‫ویکتوریای کوچولو، معشوقه ویلفور،

‫اون تبدیل شده بود به مادام دانگلار.

‫حالا دیگه بارون شده.

‫مورل هم توی فقر و بدبختی مُرد.

‫آقا کادروس، شما تو این قضیه چه دخلی داری؟

‫شما؟

‫من چه کاری از دستم بر میومد

‫در مقابل یه ناخدا، ‫یه کنت و یه دادستان؟

‫اگه شجاع‌تر بودم، ‫حتماً سرنوشتم مثل اون می‌شد.

‫اون؟

‫آنژل.

‫اون رفته بود پیش برادرش ‫تا دانتس رو نجات بده.

‫من از شر دانتس خلاصتون کردم

‫حالا نوبت شماست که از ‫شر این دختره خلاصم کنین.

‫می‌بینی؟ منم رفیق دارم.

‫چه اتفاقی افتاد؟

‫کشتنش؟

‫اگه می‌کشتنش کمتر زجر می‌کشید.

‫دانگلار نقشه‌های دیگه‌ای براش داشت.

‫اونو به برادران مایار فروخت، ‫اربابای بازار تولون.

‫دختره خوشگل بود،

‫پول خوبی گیرش اومد.

‫تو همه چیز رو می‌دونستی و هیچ کاری نکردی.

‫شرمنده‌ام پدر.

‫یه روز برمی‌گردم.

‫و بهت فرصت می‌دم ‫خودتو نجات بدی.

‫دیگه نیومدم که دعا کنم ‫یا دنبالت بگردم،

‫فقط اومدم بهت هشدار بدم:

‫می‌خوام کاری رو بکنم ‫که تو نتونستی انجام بدی.

‫از این به بعد، منم که پاداش ‫می‌دم و مجازات می‌کنم.

‫چیزی می‌خواین؟

‫کی هستی؟

‫سال‌ها پیش،

‫به من گفتی:

‫"شجاعتت رو فراموش نمی‌کنم، ‫ولی اسم منو فراموش کن."

‫خب، من نه اسمت رو فراموش کردم ‫نه شجاعتت رو.

‫دانتس.

‫اومدم دنبالت، آنژل.

‫از من دیگه گذشته.

‫ولی میتونی بچه رو نجات بدی.

‫بچه؟

‫وقتی اومدم اینجا،

‫فقط یه چیز تو سرم بود:

‫انتقام از برادرم.

‫هفته‌ها دنبال یه راه فرار بودم.

‫یه روز فرصتش پیش اومد. ‫فرار کردم.

‫با یکی از مشتری‌ها.

‫یه پارچه‌فروش از پاریس.

‫می‌دونستم که ژرار رو ‫برای اون پست انتخاب کردن.

‫رد ویکتوریا رو زدم،

‫معشوقه‌اش.

‫می‌خواستم داستان رو ‫از جایی که متوقف شده بود ادامه بدم.

‫هوا خیلی سرد بود.

‫اون شب...

‫ژرار باید می‌مرد.

‫هیچی نمی‌تونست جلومو بگیره.

‫هنوز سردی چاقو رو ‫تو دستم حس می‌کنم.

‫ولی اصلاً اونجوری که برنامه ریخته بودم، ‫پیش نرفت.

‫یه صدای جیغ شنیدم.

‫جیغ ویکتوریا.

‫وقتی ژرار اومد تو باغ، ‫یه صندوق دستش بود.

‫دنبالش رفتم.

‫رفتم نزدیک‌تر که... ‫صدای گریۀ بچه

‫صدایِ خفۀ گریۀ یه بچه رو شنیدم.

‫نمی‌تونستم ولش کنم.

‫هنوز خون مادرش ‫روی بدنش بود.

‫بین انتقام و زندگی...

‫زندگی رو انتخاب کردم.

‫باهاش فرار کردم.

‫تو پاریس هیچکس رو نمی‌شناختم.

‫بهمین خاطر برگشتم پیش ‫پارچه‌فروشه.

‫ولی برادرهای مایار ‫پیداش کرده بودن.

‫و منتظر من بودن.

‫آنژل...

‫سر بچه چی اومد؟

‫سلام، آندره.

‫آنژل منو فرستاد دنبالت.

‫چرا؟

‫داره می‌میره.

‫می‌برمت پیشش ‫تا بتونی باهاش خداحافظی کنی.

‫بعدش می‌ریم.

‫ما...

‫هر چقدر لازم باشه وقت می‌ذاریم ‫تا آماده بشیم.

‫آماده برای چی؟

‫برای انتقام، آندره.

‫انتقام از سه نفری ‫که زندگیشو دزدیدن،

‫زندگی تو رو

‫و زندگی منو.

‫- می‌خوام بکشمش. ‫- خیلی راحته.

‫مثل آب خوردن.

‫نه.

‫باید قلبشونو از سینه بکشیم بیرون.

‫شما کی هستین؟

‫من کنت مونت کریستو هستم.

‫پاریس ‫پنج سال بعد

‫ژنرال مورسرف امروز ‫تصمیم گرفته از ارتش بیرون بیاد

‫تا زندگیش رو در مجلس اعیان، ‫وقف سیاست کنه.

‫ارتش فرانسه یه سرباز بزرگ رو از دست میده،

‫اما فرانسه یه مرد بزرگ به دست میاره.

‫فرناند دو مورسرف

‫تو مسکووا جنگیده، تو لایپزیگ،

‫تو ترکیه...

‫همه جا، حتی با به خطر انداختن جونش

‫از دیدگاه پادشاهی فرانسه دفاع می‌کرد.

‫فرناند با گوشت و پوستش ‫بهای تعهدش رو پرداخت کرده

‫حسابی هم چوب خورد.

‫ده سال پیش، وقتی متحد فرانسه

‫علی پاشا یانینا توسط ‫نیروهای ترک محاصره شده بود،

‫سرهنگ مورسرف همه چیز رو به خطر انداخت.

‫در رأس یه گردان از سربازهای شجاع،

‫یه حمله از پشت به عثمانی‌ها انجام داد

‫تا به متحدش کمک کنه.

‫این عمل شجاعانه‌ی دیوانه‌وار

‫متأسفانه کافی نبود، ولی همه فرانسوی‌ها می‌دونن:

‫آدم که فقط برای موفقیت نمیجنگه!

‫نه! نه، وقتی بی فایده است خیلی قشنگ‌تره

‫حالت بهتر شد؟

‫تو خیلی به اوژنی دانگلار توجه نکردی.

‫- پدر. ‫- روز عروسیش دو میلیون جهیزیه میگیره،

‫روز عروسیش.

‫فرناند!

‫باید مراقب دارایی‌هاش باشم.

‫آه می‌کشه.

‫یک مدال کمتر بهتر از هیچی، ‫ولی پول بیشتر همیشه خوبه.

‫پسر ما مرد زمان خودشه. ‫یه رمانتیکه که باور داره به...

‫مدال رو پس بده!

‫بیا!

‫کافیه.

‫اگه می‌دونستم مفتخر به ‫دیدارتون میشم، آماده می‌شدم.

‫اگه می‌دونستم مفتخر به ‫دیدارتون میشم، آماده می‌شدم.

‫(به زبان رومانیایی) ‫برید بیرون!

‫آقایون؛ اگه می‌دونستم مفتخر به ‫دیدارتون میشم، آماده می‌شدم.

‫آماده می‌شدم.

‫عذر می‌خوام که تو یه خونه موقتی ‫ازتون پذیرایی می‌کنم.

‫تازه اومدم فرانسه.

‫کنت، شرمنده‌ام که مزاحمتون شدم،

‫اما هیچوقت نمی‌تونیم به حد کفایت ‫ ازتون تشکر کنیم.

‫مطمئنم اون هم همین کار رو برای من می‌کرد.

‫کنت، من جونم رو به شما مدیونم.

‫خوشحالم که می‌بینم سر پا شدین.

‫تعمیرش کردم، قنداقش ترک برداشته بود.

‫حالا مال شماست.

‫خیلی ممنونم، ‫ولی نمی‌تونم قبول کنم.

‫من از قبل به شما بدهکارم ‫و نمی‌دونم چطور جبرانش کنم.

‫اسلحه دوست دارین؟

‫بفرمایید.

‫این یکی از بهترین قطعه‌هامه.

‫تپانچه به سبک عثمانی.

‫بله، ولی محافظ ماشه آهنی با نقش برگ

‫نشون میده که این لوله ‫ساخت اروپاست.

‫بله، ساخت ونیزه.

‫شما خیلی وارد هستین.

‫پدر من علیه سلطان خورشید

‫کنار علی پاشا جنگید.

‫مورسرف.

‫شما همون ژنرال مورسرف معروف هستین؟

‫خیلی تحت تأثیر قرار گرفتم.

‫می‌خواین امتحانش کنین؟

‫متأسفانه، تو مجلس منتظرم هستن.

‫- یه وقت دیگه. ‫- فقط یه لحظه طول می‌کشه.

‫شما لایق شهرتتون هستین،

‫ژنرال.

‫بذارین هدف رو برای آلبرت عوض کنیم.

‫یادم بندازین هیچوقت

‫شما رو به دوئل دعوت نکنم.

‫ممنون که پسرتون رو چند ساعتی ‫به من قرض می‌دین.

‫مشتاقم بیشتر درباره کسی بدونم ‫که سرنوشت سر راهم قرار داد.

‫یکشنبه تو شکار بارون دانگلار شرکت می‌کنم.

‫شما هم بیاین.

‫می‌تونم، باید از پسر ‫شاهزاده کاوالکانتی استقبال کنم.

‫بیاین، هر دوتاتون. به اندازه کافی گوزن هست.

‫به امید دیدار.

‫امیدوارم یکشنبه ببینمتون.

‫حالت خوبه؟

‫از اقامتم در عثمانی یه یادگاری فلزی کوچیک نگه داشتم.

‫آواز به زبان رومانیایی ‫♫ Dorul - Chanson d'Haydee ♫

‫آواز رو به صدای سلاح ها ترجیح میدین؟

‫دنبالم بیاین.

‫عذرخواهی می کنم.

‫نمی خواستم به... همسرتون بی احترامی کنم.

‫هایده همسر من نیست. دختر خونده‌ی منه.

‫بفرمایید.

‫هایده.

‫چه اسم شگفت‌انگیزی.

‫تو یونان اسم خیلی رایجیه.

‫میشه ترجمه‌ش کرد به... ‫پاک‌دامنی یا... معصومیت.

‫می‌تونم ازتون بخوام منو با هایده آشنا کنید؟

‫به نظر جوون قابل اعتمادی میای.

‫پس شما رو با هایده آشنا می‌کنم، ‫اما باید بهم یه قولی بدی.

‫از همین الان قول میدم.

‫شوخی ندارم.

‫هیچوقت سعی نکن مخش رو بزنی.

‫فکر می‌کنید من خطری دارم؟

‫نه.

‫ولی اون داره.

‫اگه به قولت عمل نکنی، قلبت رو می‌شکنه

‫و قلب خودش رو.

‫- ولی... ‫- هنوز آماده عاشقی نیست.

‫راز صداش رو باید تو گذشته‌ش جستجو کرد.

‫بعد از قتل پدرش، به یه قبیله ولاک فروخته شد.

‫اونجا بود که پیداش کردم و نجاتش دادم.

‫می‌دونی، بعضی غم‌ها و زخم‌ها هستن

‫که سال‌ها طول می‌کشه تا خوب بشن.

‫مثل یه پرده روی روح آدم می‌مونن.

‫هیچوقت سعی نکن این پرده رو کنار بزنی، آلبر.

‫قول میدم.

‫خوبه.

‫آروم راه میری، بدون اینکه به ما نگاه کنی.

‫فقط وقتی صدات کردم برمی‌گردی.

‫هایده.

‫آلبر دو مورسرف، با هایده آشنا شو.

‫خوشبختم.

‫خوشبختم.

‫از آشناییتون خوشبختم، مادموازل.

‫و اگه نخواد منو ببینه چی؟

‫می‌خواد.

‫صاف وایسا!

‫صاف وایسادن یعنی زنده موندن.

‫پنهون کردن اینکه تو فقر بزرگ شدی، یعنی زنده موندن.

‫می‌فهمی؟ چرا، آندره؟

‫چون من شاهزاده آندرهآ کاوالکانتی هستم.

‫- کاوالکانتی بز نیست؟ ‫- چی؟

‫تعجب نکن. ‫می بینی من چی میگم؟

‫دوباره بگو.

‫من شاهزاده آندرهآ کاوالکانتی هستم.

‫شما لهجه ندارید، شاهزاده. ‫چطور ممکنه؟

‫یه معلم خیلی سختگیر ‫با کتک لهجه‌م رو از بین برد.

‫پررو نشو. آرنج‌هاتو از رو میز بردار.

‫کنت عزیز،

‫- از ملاقاتتون خوشحالم. ‫- اجازه بدید یه رازی رو بگم.

‫زندگی فرانسوی هنوز برام ناآشناست، ‫عذر می‌خوام

‫اگه رفتارم براتون زیادی اسلاوی، ‫ناپلی یا عربی به نظر میاد.

‫ایشون کنت مونت کریستو ‫و شاهزاده آندرهآ کاوالکانتی هستن.

‫- آقایان. ‫- کنت.

‫شاهزاده.

‫دیدار با پدرت، هر چقدر هم تکان‌دهنده باشه،

‫نباید تو رو از هدفت دور کنه: ‫بارون دانگلار.

‫با کشتی‌های دزدی، از راه برده‌داری ثروتمند شده.

‫- آوازه‌تون قبل از خودتون رسیده. ‫- به لبخندش اعتماد نکن.

‫خشنه. نه تنها اینو می‌دونه، ‫بهش افتخار هم می‌کنه.

‫می‌تونم یه اعترافی بکنم؟

‫زندگی فرانسوی هنوز برام ناآشناست، ‫عذر می‌خوام

‫اگه رفتارم براتون زیادی اسلاوی، ‫ناپلی یا عربی به نظر میاد.

‫وقتی پولدار باشی، ‫هیچ چیزت زیادی نیست.

‫نقطه ضعفش دخترشه.

‫شاهزاده.

‫بارون.

‫- اوژنی. ‫- زمین خوبه؟

‫- عالیه. ‫- پس بریم.

‫سوار اسب شید، آقایون.

‫افتخارش با شماست، کنت.

‫ممنونم،

‫اما مدت‌ها پیش

‫قسم خوردم فقط برای دفاع از خودم، بکشم.

‫پس بذارید من از شما دفاع کنم.

‫عالیه.

‫شاهزاده.

‫خواهش می‌کنم.

‫بریم ناهار بخوریم.

‫اوژنی؟

‫مرسی. سوزان، اجازه بده معرفی کنم ‫شاهزاده آندره کاوالکانتی،

‫محافظ ایتالیایی مونت کریستو.

‫اون مراقب منه.

‫پدرم میترسه زیبایی‌های پاریس ‫منو به کارهای احمقانه وادار کنه.

‫فرانسوی رو خیلی خوب حرف می‌زنید.

‫یه معلم خیلی سختگیر با کتک زدن ‫لهجه‌م رو از بین برد.

‫- وای چه وحشتناک! ‫- البته این دروغه.

‫- مادرم فرانسویه. ‫- احمق

‫خوشحالم که تونستید ‫به جمع ما ملحق بشید.

‫دست محافظتون ‫اصلاً نلرزید.

‫حیوون حتی درد نکشید.

‫و اینو یه متخصص اعدام ‫داره میگه.

‫شما زیاد سر از تن جدا می‌کنید؟

‫کمتر از قبل. الان مُد شده که بخشنده باشن.

‫ببخشید که کنت رو از شما می‌دزدم، ‫ولی می‌خوام یه نفر رو بهش معرفی کنم.

‫- کنت. ‫- آقایون.

‫عزیزم.

‫بالاخره اجازه بده معرفی کنم ‫کنت مونت کریستو رو.

‫مادام دو مورسف. ارادت دارم.

‫حالتون خوبه؟

‫بله، این...

‫از هیجان دیدن مردی که اگه نبود ‫الان داشتم گریه می‌کردم.

‫آقا، ‫من جان پسرم رو مدیون شما هستم،

‫و برای این لطف، دعاگوی شما هستم.

‫شما بیش از حد به من لطف دارید ‫برای یه کار ساده.

‫اما خوشحالم که تونستم ‫از غم و غصه نجاتتون بدم.

‫من به کنت پیشنهاد دادم ‫مهمون ما باشه،

‫ولی تا حالا قبول نکرده.

‫شاید تو ‫شانس بیشتری داشته باشی؟

‫این افتخار رو به ما می‌دید ‫که یه روز مهمون ما باشید؟

‫حتماً، مادام.

‫اجازه بدید مرخص بشم. ‫نمی‌خوام وقتتون رو بگیرم.

‫چی... چی شده؟

‫می‌خواید کسی رو صدا کنم؟

‫آلبر.

‫درباره این مرد چی می‌دونی؟

‫مادر.

‫شما همیشه نسبت به آشناهای جدید من ‫بدبین هستید،

‫ولی کنت جون منو نجات داده.

‫به اندازه یه پادشاه ثروتمنده.

‫چرا باید ازش بترسم؟

‫حق با توئه.

‫ترس‌های من احمقانه‌ست.

‫جناب دادستان شاه،

‫به شرافتم قسم، به عنوان ‫ستوان ارتش‌های سلطنتی،

‫شهادت می‌دهم که فردی ‫به نام ادموند دانتس

‫در حضور من و در موارد متعدد

‫نسبت به غاصب ابراز همدردی کرده

‫و تمایل داشته برای سرنگونی پادشاهی ‫اسلحه به دست بگیرد.

‫گفتن این حرف‌ها برای من سخت است ‫چون ادموند دانتس دوستم بود،

‫اما نمی‌تونم این خیانت را نادیده بگیرم.

‫من دیدم چطور مردم به خاطر ‫خائن‌های وطن، کشته شدند.

‫اینجوری نمی‌تونید ‫خواب راحت داشته باشید.

‫دنبال خواب نبودم.

‫از کابوس‌هاتون می‌ترسید؟

‫می‌ترسم دیگه کابوس نبینم.

‫اونا کمکم می‌کنن ‫زخم‌هام تازه بمونن.

‫دوباره دیدینش؟

‫آره.

‫به همون زیبایی بود ‫که توی خاطراتتون بود؟

‫فکر می‌کردم غم و غصه ‫تغییرش داده باشه.

‫حتماً غمش ناچیز بوده.

‫چشم‌هاش مثل چشم‌های زنی نبود ‫که خیلی گریه کرده باشه.

‫وقتی شوهرش رو ازش بگیرن ‫دوباره طعم اشک رو می‌چشه.

‫پاس؛

‫دویست تا...

‫به علاوه 500.

‫من نیستم.

‫اگه بلد بودی بازی کنی ‫دعوتت نمی‌کردم سر میزم.

‫بفرمایید.

‫حالا فقط سه نفر موندیم.

‫من تنهاتون می‌ذارم.

‫دو جفت.

‫آفرین.

‫رنگ.

‫شما خیلی دل دارید.

‫قبل از اینکه پدرم رو ورشکست کنم میرم.

‫- بیا بریم آلبر. ‫- آره، درسته،

‫- برو پیش خانم‌ها. ‫- بدشانس در قمار، خوش‌شانس در عشق.

‫من خیلی از شاهزاده‌تون خوشم میاد.

‫خیلی دلنشینه.

‫راستش زیاد نمی‌شناسمش. ‫پدرش یکی از شرکای تجاریمه.

‫بی‌شک خانواده خوبیه.

‫اگه منظورت از "خوب"، "پولدار" باشه ‫آره، دومین ثروتمند ایتالیاست.

‫هوم...

‫دومین؟

‫پس اولیش رو میشناسی؟

‫نذار از خود راضی به نظر برسم.

‫بالاخره یه عده پولدارتر از من پیدا شدن.

‫خانوادش آرزوشونه که با ‫یه دختر پاریسی ازدواج کنه، اما...

‫اگه پسره هم مثل پدرش ‫هوسباز باشه، حواستون باشه

‫نگران نباشید،

‫من به طور کلی به همه مشکوکم.

‫و به خارجی‌ها، به طور اخص.

‫من خودم خارجی‌ام.

‫شما کنت هستین، فرق می‌کنه. ‫شما کنت هستین.

‫تازه قافیه هم داره، دیدی؟

‫تو یه شاعری.

‫حرف خارجی شد،

‫روزنامه "بی‌طرف" رو یه انگلیسی خریده.

‫دقیقاً،

‫یه نفر به اسم هالیفاکس. ‫ظاهراً یه لرده.

‫روزنامه‌ها رو می‌خره تا اخبار جعلی پخش کنه

‫و تو بورس سفته‌بازی کنه.

‫یه راهزن از بدترین نوعشه.

‫به نظر نمیاد از این لرد خوشتون بیاد.

‫بذار اینطور بگم که من خیلی‌ها رو دوست دارم،

‫اما فقط از بعضی‌ها درست و حسابی متنفرم.

‫متنفر بودن از یه انگلیسی ‫گناه نیست. عقل سلیمه.

‫دارین میرین؟

‫نزدیک نیمه‌شبه. کالسکه‌مون داره میشه کدو تنبل؛ ‫(اشاره به داستان سیندرلا و تبدیل کالسه به کدو تنبل)

‫آلبر.

‫مادمازل.

‫داشتین بادبزنتون رو جا می‌ذاشتین.

‫ممنون، آقا.

‫- روی شما حساب کنم؟ ‫- برای چی؟

‫برای پیوستن به شام

‫که به زودی تو پاریس ترتیب میدم. ‫یه خونه موقت پیدا کردم.

‫البته... حتماً.

‫خوبه.

‫به زودی می‌بینمتون.

‫کنت.

‫مادام دو مورسف.

‫وقتی من میام شما دارین میرین.

‫گمان نبرید که بهم ربط دارن.

‫می‌خواستم ازتون عذرخواهی کنم.

‫از من عذرخواهی کنید؟

‫برای سرگیجه اون روزم.

‫شما منو یاد کسی انداختین که خوب می‌شناختمش ‫و تو شرایط غم‌انگیزی

‫از دنیا رفت.

‫برای یه لحظه، من...

‫دوباره داره شروع میشه، ‫کلمات رو گم میکنم.

‫متأسفم که شما رو ‫یاد این خاطره بد انداختم.

‫نگران نباشید، تموم شده؛

‫چه بهتر.

‫شب خوبی داشته باشید.

‫کنت.

‫آلبر.

‫"هایده.

‫"من نباید به شما نامه بنویسم. ‫پس نمی‌نویسم.

‫"نباید شما رو ببینم..."

‫پس پیشنهاد نمی‌کنم که ‫فردا ساعت ۵ در باغ گیاه‌شناسی

‫منو ملاقات کنید.

‫این مکان، که فردا اونجا نخواهم بود،

‫اسرارآمیزترین گل‌های پاریس رو داره.

‫شما از سرزمینی میاین که به سرزمین ‫ابرها و یاس معروفه.

‫برای ابرها می‌تونیم روی آسمون پاریس حساب کنیم،

‫من یه گل یاس به یقه‌م می‌زنم.

‫پس نمی‌گم فردا می‌بینمتون.

‫و نمی‌گم که از وقتی شما رو دیدم،

‫صدا و چهره‌تون لحظه‌ای رهام نمی‌کنه.

‫آلبر.

‫لومون نمیده؟

‫خیلی به کنت وفاداره،

‫ولی نسبت به من نقطه ضعف داره.

‫این یه استرلیتزیاست.

‫اونجایی که من ازش میام، تو ‫مسیری که به دریا می‌رسه از اینا بود.

‫بهش پرنده بهشتی هم میگن،

‫پاساریا پارادیسولوی.

‫پاساریا پارادیسولوی؟

‫خوبه.

‫چطور میشه که شما نامزد ندارین؟

‫یا شاید دارین؟

‫پدرم می‌خواد با دختر یه بارون ازدواج کنم.

‫ولی من...

‫من دنبال چیزی می‌گردم که ‫اون دوشیزه اصلاً نداره.

‫این... جذابیت تعریف نشدنی که ‫برای یه زن مثل عطر برای یه گُله.

‫یا مثل طعم برای یه میوه.

‫نمی‌دونم خانم‌های پاریسی دوست دارن ‫چیده یا چشیده بشن،

‫ولی من نه.

‫- منظورم این نبود. ‫- داشتم سر به سرتون می‌ذاشتم.

‫شنبه تو شام کنت هستین؟

‫نه، من قراره به مامانم کمک کنم

‫تا از این دورهمی‌ها اشرافی در بره. ‫اون از این جور جاها خیلی بدش میاد.

‫شما چی؟

‫من مادرتون رو نمیشناسم،

‫نمیدونم سلیقه‌ش چیه،

‫ولی تو چیزایی که ازشون بدش میاد باهاش موافقم.

‫نه اون و نه مادرش برای شام نمیان.

‫ولی فرناند دو مورسرف ‫حتماً میاد.

‫چی شده؟

‫چرا درباره آلبر چیزی نمیگی؟

‫چیزی نیست که بخوام بگم.

‫طبیعیه که شک داشته باشی.

‫که بترسی. من درکت می‌کنم.

‫اما وقتی لحظه‌ش برسه، ‫باید یادت باشه...

‫لازم نیست

‫شما به من یادآوری کنی ‫پدرش با پدر من چیکار کرد.

‫آتش به دهانش گذاشت.

‫ممنون،

‫- عزیز من. ‫- البته.

‫دوستان عزیز.

‫شب بخیر، ویکتوریا.

‫من هم انتظار داشتم ‫چیز باشکوه‌تری باشه،

‫این قیافه رو به خودت نگیر.

‫حتماً داخلش ‫سورپرایزهایی داره.

‫هوم...

‫به نظر میاد ‫زیاد اشتها ندارین.

‫قبل از خوردن خوک و مرغ داشتم.

‫این خونه... فوق‌العاده‌ست.

‫با این حال حس می‌کنم شما تعجب کردین.

‫هیچی از چشمتون پنهون نمی‌مونه.

‫فکر می‌کردم آدمی مثل شما ‫یه محله مرکزی‌تر رو انتخاب می‌کنه،

‫مثل... شانزلیزه ‫یا سن ژرمن.

‫اتفاقاً این خونه رو خریدم ‫چون بهم توصیه کردن نخرمش.

‫چرا؟

‫خب، میگن جن داره. ‫تعجب مهمون‌ها

‫انگار سال‌ها پیش اینجا ‫یه جنایت... وحشتناک اتفاق افتاده.

‫مواظب باشین، ‫دادستان پادشاه اینجاست.

‫درسته.

‫یه بچه رو قربانی کردن.

‫وحشتناکه.

‫با این حال ‫این خونه رو خریدین؟

‫کار خوبی کردین.

‫این داستان‌های روح و جن ‫همه‌ش چرت و پرته

‫که خدمتکارهای بدجنس ‫سرهم می‌کنن.

‫یا همسایه‌های حسود.

‫اشتباه می‌کنین، دادستان.

‫من تو آسیا و هند زندگی کردم،

‫و سخته که از اونجا برگردی ‫بدون اینکه بدونی واقعاً

‫یه دنیای...

‫نامرئی وجود داره، پر از روح.

‫وقتی این خونه رو دیدم، من...

‫همون لحظه فهمیدم...

‫یه حس عجیب داشتم ‫که اینجا یه جنایت اتفاق افتاده.

‫پس خواستم

‫- که تنهام بذارن. ‫- اما...

‫نمی‌ترسیدین؟

‫اگه وجدانتون پاک باشه، ‫روح‌ها اذیتتون نمی‌کنن.

‫باهاتون حرف می‌زنن.

‫- و چی بهتون گفتن؟ ‫- آره، چی بهتون گفتن؟

‫اون شب، ‫همینجا نشستم.

‫درست جلوی این شومینه.

‫یه کم تریاک کشیدم ‫تا بیشتر حس کنم.

‫هیچی بهتر از این نیست که ‫محدوده آگاهیتون رو گسترش بدین.

‫و تو لطافت دود...

‫حس می‌کردم انگار... ‫معلق شدم.

‫یه صدای ضربه از دیوار شنیدم.

‫بعد یه ضربه دیگه.

‫ضربه می‌زنه.

‫دستم رو گذاشتم.

‫و صدای جیغ از طبقه بالا شنیدم. ‫از پله‌ها رفتم بالا.

‫جیغ‌ها تبدیل شد به... ناله.

‫صدا از یه اتاق میومد

‫ته راهرو.

‫در رو باز کردم ‫و خودم رو تو یه اتاق دیدم.

‫وسطش یه تخت بود.

‫دستم رو روش گذاشتم.

‫و یه زن رو دیدم ‫که از درد به خودش می‌پیچید.

‫داشت یه بچه به دنیا می‌آورد. ‫تنها بود، رهاشده.

‫جیغ می‌زد.

‫و بعد یه یکی رو ‫پشت سرم حس کردم.

‫یهو.

‫دارین خانم‌ها رو می‌ترسونین.

‫و ما رو سرگرم می‌کنین.

‫خواهش می‌کنم، ادامه بدین.

‫به خودتون بیاین، دارین جشن رو خراب می‌کنین.

‫برگشتم، در حالی که می‌لرزیدم.

‫و همون لحظه،

‫یه زمزمه کنار گوشم ‫شنیدم.

‫صدای یه بچه بود.

‫صدای یه بچه که التماس می‌کرد

‫آزادش کنم.

‫بالاخره یه در پیدا کردم،

‫یه در مخفی ‫که قبلاً ندیده بودم.

‫من هلش دادم.

‫چند تا پله... که میره به باغ.

‫و دوباره برگشت، ‫صدای اون بچه.

‫بهم میگفت خیلی وقته که تنهاست. ‫داشت گریه میکرد.

‫مامانشو صدا میزد.

‫اون شب، من...

‫گشتم، ولی...

‫باغ خیلی بزرگ بود.

‫چی... چیکار کردین؟

‫ببخشید؟

‫باغ خیلی بزرگ بود...

‫چیکار کردین؟

‫بله.

‫فردا صبحش، ‫شروع کردیم به کندن.

‫همه جا رو.

‫درختای سیب رو از ریشه درآوردیم، ‫مسیر رو زیر و رو کردیم...

‫ولی هیچی نبود.

‫یه خوک مخصوص پیدا ‫کردن ترفل از پریگور، آوردم!

‫خب بعدش؟

‫نفس میکشه.

‫وقتی اونم چیزی پیدا نکرد،

‫همون شب خوردیمش.

‫- خنده ‫- عالی بود!

‫من که گفتم ‫این فقط یه قصه است.

‫دقیقاً، یه قصه.

‫حداقل، تا دیروز همینطور فکر میکردم.

‫وقتی داشتیم

‫مشعل‌ها رو برای مهمونی میکاشتیم،

‫یکیشون یهو شکست.

‫همونجا رو کندیم و...

‫یه صندوقچه پیدا کردیم.

‫خب؟

‫توش چی بود؟

‫نمیدونم.

‫یعنی چی؟

‫منتظر شما موندم... تا بازش کنیم.

‫اگه توش جنازه باشه چی؟

‫براش مراسم تدفین میگیریم.

‫دادستان، شاید مایل باشید

‫بازش کنید؟

‫- التماستون میکنم، بازش نکنید. ‫- بسه دیگه.

‫اجی مجی لاترجی!

‫آه، نمیدونم

‫کدوم قسمت این داستان واقعیه، ‫ولی شما یه جادوگرین،

‫کنت.

‫چطور ممکنه؟ ‫طوری حرف میزد انگار اونجا بوده.

‫همه این جزئیات، این... ‫داشتم دیوونه میشدم.

‫آروم باش، خواهش میکنم.

‫- جنازه بچمون کجاست؟ ‫- نمیدونم.

‫- مگه همونجا نذاشته بودیش؟ ‫- چرا.

‫تو بهم گفتی که مرده! ‫تو بهم گفتی!

‫معلومه که مرده بود.

‫- پس کجاست؟ ‫- نمیدونم.

‫- بچمون کجاست؟ ‫- نمیدونم!

‫ساکت شو، هیستریک شدی! ‫نمیدونم.

‫آروم باش.

‫یه چیزی رو میدونم.

‫اینکه تا هشت روز دیگه،

‫میفهمم این آقای مونت کریستو کیه،

‫از کجا اومده، کجا میره،

‫و چرا جلوی ما درباره بچه‌هایی که دفن میشن ‫حرف میزنه.

‫دانگلار شیفته پوله.

‫به کسی که ازش پول

‫نمیخواد شک نمیکنه. ‫مورسف از وقتی

‫پسرشو نجات دادم ‫بهم اعتماد داره.

‫میمونه ویلفور.

‫ویلفور دادستانه.

‫مشکوکه.

‫و بخاطر این شام، ‫ویکتوریا حتماً توضیح میخواد.

‫پس برای آروم کردن اون ‫و خودش،

‫تحقیق میکنه.

‫و از اونجایی که همیشه از دهن آدمای بدجنس ‫بیشتر میشه فهمید،

‫میره سراغ دشمن کنت.

‫لرد هالیفکس.

‫- (با لهجه انگلیسی) ‫- چی میخواین بدونین؟

‫اگه بتونم بهش ضرری بزنم، ‫باعث خوشحالیمه.

‫کنت قبلاً پاریس اومده؟ ‫ادعا میکنه که نه.

‫اگه قبلاً اومده بود، من میدونستم.

‫پس، شما میدونید ‫15 سال پیش کجا بوده؟

‫بله. هند.

‫ولی...

‫باید بگم،

‫اون موقع هنوز برام جالب بود.

‫ولی بعدش...

‫بعدش چی؟

‫یه شب داشتم یه خدمتکار رو تنبیه میکردم

‫که حقش بود.

‫ولی...

‫مونت کریستو عاشق این وحشی‌ها شده بود،

‫با اون خدایان بت‌پرستشون، ‫جادوی مسخرشون.

‫عقاید مضحک.

‫بعد منو به دوئل دعوت کرد.

‫بخاطر یه بومی؟

‫بله! یه بومی!

‫باورتون میشه؟

‫میخنده. ‫آه.

‫هوا گرمه، نه؟ ‫عجب گرمایی!

‫یکی بادبزنمو بیاره، ‫تو را خدا.

‫اینجا آدم خفه میشه!

‫نه این یکی رو نه.

‫ممنون.

‫هوم. و شما،

‫جناب ویلفور؟

‫چه بلایی سرتون آورده؟

‫هیچی.

‫نمیدونم باید اونو جزو دوستام حساب کنم ‫یا دشمنام.

‫اگه دشمنتون بود، ‫تا حالا فهمیده بودین.

‫عیب‌هایی داره، ولی آدمی نیست که ‫نیتش رو پنهان کنه.

‫هوم.

‫اما...

‫مواظب باشین.

‫جناب دادستان.

‫اگه بشه دوستتون،

‫شما میشین دشمن من.

‫البته که همینطوره.

‫میخنده.

‫بله.

‫ممنون جناب ویلفور، ‫صحبت باهاتون خیلی خوب بود

‫ولی من کارای زیادی دارم ‫که باید انجام بدم.

‫از شما ممنونم.

‫جناب دادستان.

‫ویکتور.

‫کنت؟

‫اسب‌ها رو آماده کن، ‫داریم برمیگردیم.

‫حالا که ویلفور دیگه گارد نداره،

‫میتونیم حمله‌مون رو آماده کنیم.

‫من میرم جنوب.

‫برای جشن تولد بیست سالگی ‫دختر دانگلار برمیگردم.

‫روی تو حساب میکنم،

‫آندره، که به اون نزدیک بشی.

‫و روی تو، هایده، ‫که آلبر رو جادو کنی.

‫برین.

‫خوبه.

‫میتونه تا 600 برده رو جا بده، ‫با یکم فشار 700 تا، ولی...

‫من یه انسان‌دوستم.

‫اسمشو گذاشتم هرکول.

‫مادرم میگفت این خط مال کساییه ‫که سرنوشت بزرگی دارن.

‫و این... خط عشقته.

‫و اینجا، میبینم که...

‫باید یه چیزی بهت بگم.

‫بله؟

‫میخواستم دوستت داشته باشم،

‫- ولی نمیتونم. ‫- میدونم.

‫تو اون حس‌هایی که

‫ به سوزان داری رو نمیتونی به من بدی.

‫این راز ما میمونه.

‫این راز ما میمونه. ‫خوب نگهش میداریم.

‫میدونم یعنی چی که ‫آدم دو شخصیتی باشه.

‫میدونم یعنی چی که ‫آدم دو شخصیتی باشه.

‫نتونی بگی کی هستی.

‫من میشم بهونه‌ت.

‫آه میکشه

‫وقتشه که خودتو نجات بدی.

‫هر ثانیه از لحظاتی که باهاتون بودم رو

‫توی خواب دوباره میبینم

‫میخوام توی تاریکی شب ‫خاطره چشماتون رو با خودم ببرم،

‫و نمیخوام با هیچکس حرف بزنم

‫تا طنین صداتون رو ‫که هنوز تو قلبم میلرزه

‫هدر ندم.

‫نت موسیقیتون رو پیش خودم نگه میدارم.

‫دوستش دارم چون تصویر شما رو ‫برام زنده میکنه،

‫اما بیشتر از همه به خاطر خاطره‌ای که ‫تا ابد همراهش میمونه،

‫خاطره لحظه‌ای از زندگی ‫که به اندازه یه عمر می‌ارزه.

‫- به امید دیدار. ‫- به امید دیدار.

‫شاهزاده.

‫اوژنی. این جشن مثل خودته، ‫پر از شور و شادی.

‫ممنون، آندره.

‫بین مهمون‌هاتون ‫کنت مونت کریستو هم هست؟

‫هفده.

‫هفده؟

‫شما هفدهمین نفری هستین ‫که این سوال رو میپرسه.

‫و به همه چی جواب میدین؟

‫که نفر هجدهمی وجود نداره. اوناهاش.

‫عذر میخوام.

‫دوشیزه.

‫- کنت. سفرتون خوب بود؟ ‫- عالی بود.

‫- متشکرم. ‫- اوژنی خیلی مشتاقه

‫که دوباره ببینتتون، دوشیزه.

‫کنت، اجازه میدین؟

‫با کمال میل.

‫کنت میدونه که ‫ما همدیگه رو دیدیم؟

‫من چیزی بهش نگفتم.

‫- ممکنه خودش فهمیده باشه؟ ‫- فقط خدا میدونه اون به چه کارایی قادره.

‫قشنگن، نه؟

‫انگار خیلی عجله دارن واسه زندگی.

‫آدما همیشه واسه خوشبختی عجله دارن.

‫مگه نه؟

‫افتخار میدین دست در دست هم

‫چند قدم راه بریم.

‫دستتون میلرزه.

‫انگار سردتونه.

‫تو خانواده ما، دست‌هامون ‫سرده ولی قلب‌هامون گرم

‫بفرمایید. این گرمتون می‌کنه.

‫انگورهای ما به خوبی انگورهای سیسیل نیست

‫ولی شما به آفتاب شمالی ما لطف دارین.

‫متأسفم.

‫عذر می‌خوام، ولی...

‫من هیچوقت نمی‌نوشم.

‫حداقل یه چیزی میل می‌کنید؟

‫باز هم باید دست رد بزنم.

‫جناب کنت، یه رسم عربی هست که میگه اونایی که زیر یه سقف

‫نون و نمک همدیگه رو خوردن، دوست ابدی میشن.

‫من این رسم رو می‌شناسم، خانم.

‫ولی ما پاریس هستیم، نه طنجه.

‫اینجا نه دوستی ابدی معنی ‫داره، نه نون و نمک خوردن.

‫ولی آخه... ما دوستیم، مگه نه؟

‫البته که هستیم.

‫چرا نباید باشیم؟

‫پس به جای نون و نمک، بیاید ‫چند تا خاطره با هم مرور کنیم.

‫چی می‌خواید بدونید؟

‫راسته که شما اینقدر دیدید،

‫اینقدر سفر کردید،

‫اینقدر رنج کشیدید؟

‫چی باعث شده اینطور فکر کنید؟

‫چشم‌هاتون.

‫هر مسافری یا دنبال پیدا کردن چیزیه یا دنبال فرار از چیزی.

‫شما پیداش کردید؟

‫سفرم هنوز تموم نشده.

‫تنها زندگی می‌کنید؟

‫نه خواهری دارم، نه پسری، نه پدری.

‫فقط هایده رو دارم که مطمئنم به زودی اونم ترکم می‌کنه.

‫چطور می‌تونید اینجوری زندگی کنید،

‫بدون هیچی که شما رو به زندگی وصل کنه؟

‫یه دختر جوونی رو دوست داشتم.

‫که قرار بود باهاش ازدواج کنم.

‫سال‌ها پیش.

‫ولی وقتی جنگ اومد و منو از اون دور کرد...

‫فکر می‌کردم اونقدری منو ‫دوست داره که منتظرم بمونه.

‫که تا پای مرگ بهم وفادار بمونه.

‫ولی وقتی برگشتم،

‫ازدواج کرده بود.

‫شاید قلب من از بقیه ضعیف‌تر بود.

‫بیشتر از اونچه بقیه ‫رنج می‌کشیدن، رنج کشیدم.

‫همین دیگه. ‫این عشق هنوز تو قلبتون مونده؟

‫آدم فقط یه بار واقعاً عاشق میشه.

‫مگه نه؟

‫دوباره دیدینش؟

‫هیچوقت.

‫هیچوقت؟

‫هیچوقت.

‫به خاطر رنجی که کشیدید بخشیدینش؟

‫فقط کسی رو میشه بخشید که طلب بخشش کنه.

‫اگه امروز ازتون طلب بخشش کنه چی؟

‫روزنامه بی‌طرف بخرید! ناوگان ‫دانگلار در مارسی دزدیده شد!

‫روزنامه بی‌طرف، خانم‌ها و آقایون! ‫روزنامه بی‌طرف!

‫بخرید!

‫چطور میشه کشتی‌ها رو ‫وسط روز روشن از بندر دزدید؟

‫حداقل بیمه بودن؟

‫به نظرت چیه؟

‫سهام دانگلار تو بورس سقوط کرد.

‫ولی به لطف تلگراف ارتش،

‫دانگلار زود می‌فهمه که ‫در واقع هیچ اتفاقی نیفتاده.

‫شما باید کشتی‌هاشو می‌دزدیدید.

‫هر چیزی به موقعش میرسه.

‫نجات پیدا کردی. کشتی‌هات سالمن.

‫- چی؟ ‫- روزنامه بی‌طرف دروغ گفته.

‫"ناوگان دانگلار هنوز

‫"در بندر مارسی پهلو گرفته و سالمه"!

‫آه می‌کشه. ‫ممنون. ممنون دوستان من.

‫دانگلار حرف‌های منو ‫یادش میاد و فکر می‌کنه...

‫که این یه حقه از طرف ‫صاحب جدید روزنامه بی‌طرفه،

‫لرد هالیفکس عزیز ما.

‫دقیقاً.

‫مونت کریستو حق داشت.

‫این انگلیسی داره از روزنامه‌ش ‫استفاده می‌کنه تا با سهام من بازی کنه.

‫باید یه تکذیبیه چاپ کنیم.

‫اصلاً نه.

‫نمی‌فهمم. باید...

‫هیس!

‫می‌شنوید؟

‫گوش کنید.

‫چه صدای قشنگی.

‫این صدای کوچولوی قشنگ.

‫من هنوز نمی‌فهمم.

‫فکر کن. اون چیزی رو می‌دونه که هنوز هیچکس نمی‌دونه.

‫تصور کن: داری پوکر بازی می‌کنی و از دست حریفت خبر داری.

‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- شرط رو می‌برم بالا.

‫سهام‌ها الان تو پایین‌ترین قیمتن.

‫اگه الان سهام رو بخرم، تا دو روز دیگه ‫یه سود کلون به جیب میزنم.

‫بهترین معامله‌م میشه.

‫سهامت رو بخری؟

‫چقدر پول لازم داری؟

‫- 500 میلیون. ‫- 500 میلیون؟

‫آره، 500 میلیون. ‫ولی باید همین امروز انجام بشه.

‫قبل از بسته شدن بازار و قبل از اینکه ‫اون آشغالِ هالیفکس این کار رو بکنه.

‫چطوری میشه تا امشب ‫500 میلیون جور کرد؟

‫با رفتن پیش بزرگترین دشمن ‫لرد هالیفکس.

‫متأسفم بارون، ولی...

‫دریا همیشه برای من نحس بوده.

‫من سهام شما رو نمیخرم.

‫- کنت. ‫- با این حال،

‫من هیچوقت کمک به یه دوست و تنبیه ‫یه دشمن رو رد نمیکنم.

‫پس این پول رو بهتون قرض میدم ‫و هر کاری که میخواین باهاش بکنین.

‫و من میتونم نرخ سود 20 درصد ‫رو تضمین کنم.

‫من بدون سود بهتون پول قرض میدم.

‫تو سیسیل میگن:

‫"از جیب رفیقت پولدار نشو."

‫اصرار میکنم.

‫یه رهن‌نامه روی همه داراییام ‫تنظیم کردم.

‫خب، به اندازه 500 میلیون نمیشه، ولی...

‫200 میلیون، اینو قول میدم.

‫نه بارون، حرف شما برای من کافیه.

‫شما بهش میگین:

‫"حساب حساب، کاکا برادر."

‫خب، پس باشه. به خاطر دوستی، ‫من تضمین‌های شخصی شما رو قبول میکنم.

‫تا یک هفته دیگه، ‫بدهیم رو پس میدم.

‫کاری میکنیم این هالیفکس ‫تقاص پس بده.

‫شکایت‌نامه آماده‌ست.

‫خودم شخصاً علیه اون ‫تو دادگاه اقامه دعوی میکنم.

‫مشتاقم که تو دادگاه باشم ‫و شاهد این اعدام باشم.

‫لرد هالیفکس، ‫صاحب روزنامه ایمپارشال،

‫که امروز به دادگاه احضار شده

‫تا به اتهامات افترا ‫پاسخگو باشه،

‫مجبور شده با عجله کشور رو ترک کنه.

‫اما قول داده که نماینده‌ش

‫ساعت 2 در این دادگاه حاضر باشه.

‫جناب قاضی، این نمایش کافیه دیگه.

‫اینجا تئاتر خیابونی نیست.

‫از نماینده آقای هالیفکس میخوام ‫خودش رو معرفی کنه.

‫چیکار میکنی؟ ‫هنوز تموم نشده.

‫من نماینده لرد هالیفکس هستم.

‫من در برابر شما هستم

‫چون روزنامه ایمپارشال متهم شده ‫به پخش اخبار دروغ.

‫اما من اینجا اعلام میکنم

‫که کشتی‌های دانگلار ‫واقعاً ناپدید شدن.

‫چرت و پرته، ‫ناوگان من تو مارسیه!

‫این یه مسخره‌بازیه!

‫- چه مدرکی دارین؟ ‫- کافیه

‫با اداره بندر مارسی ‫تماس بگیرین.

‫پس شما روی حرفتون ‫پافشاری میکنین؟

‫بله پافشاری میکنم و پاش امضا میذارم، ‫جناب قاضی.

‫اما میخوام این کار رو ‫با اسم واقعیم انجام بدم.

‫یعنی الان اسم جعلی دارین؟

‫منو با اسم آندره کاوالکانتی ‫میشناسن.

‫بعد از سال‌ها زندگی تو خیابون، ‫یه خانواده بزرگ

‫و ثروتمند از اشراف ایتالیا ‫منو پناه دادن.

‫من مثل یه دزد بزرگ شدم؛

‫و به عنوان یه شاهزاده به آخر خط رسیدم.

‫شغل شریف‌تری نیست، ‫ولی خیلی لذت‌بخش‌تره.

‫اینجا، تو پاریس بود که بالاخره ‫پدر واقعیم رو پیدا کردم.

‫من سوم نوامبر 1815 به دنیا اومدم.

‫تو اوتوی.

‫جناب قاضی، آیا...

‫متهم میتونه مدارکی برای ‫ادعاهاش ارائه کنه؟

‫بله، دارم میرسم، جناب دادستان.

‫صبرتون پاداش خواهد داشت.

‫من حرومزاده یه اشراف‌زاده فرانسوی ‫و معشوقه‌ش هستم!

‫مادرم نمیدونه که من زنده‌م ‫چون... پدرم

‫بهش گفته که من ‫موقع تولد مُردم.

‫منو تو یه پارچه پیچید ‫و زنده به گور کرد.

‫آقا، شما دارید از تلاش ‫برای قتل نوزاد حرف میزنید.

‫این اتفاقی بود که باید می‌افتاد

‫اگه عمه‌م منو از خاک ‫بیرون نمی‌آورد.

‫چه کسی رو متهم میکنید؟

‫یه مرد محترم...

‫که همه‌تون میشناسینش.

‫اسلحه‌هاش روی این پارچه‌ست.

‫پدر من...

‫همون مردیه که ‫روبروم وایساده.

‫دادستان ویلفور.

‫ساکت!

‫- وگرنه سالن رو تخلیه می‌کنم. ‫- تهمته!

‫ازتون شکایت می‌کنم!

‫آقای کاوالکانتی،

‫متوجه هستید که اتهاماتتون ‫چقدر سنگینه؟

‫من به یه پارچه قانع نمیشم، ‫حتی اگه خونی باشه.

‫جناب دادستان مدرک حرف‌هام رو ‫براتون میاره.

‫هذیون می‌گید! ‫- پدر.

‫مجبور نکنید مادرم بیاد ‫شهادت بده.

‫فکر کنم به اندازه کافی رنج کشیده.

‫دادگاه تعلیق میشه

‫تا زمان تحقیقات. ‫سالن رو تخلیه کنید!

‫این از اولی.

‫بیا ویکتوریا، بیا! ببخشید.

‫بذارید رد بشیم.

‫چرا حقیقت رو بهم نگفتی؟

‫پدرت منو به عنوان دامادش می‌خواست، ولی...

‫این امکان نداره، ‫مادر تو، مادر منم هست.

‫ریشه‌هات رو فراموش نکن.

‫خوشبخت باشی، خواهرم.

‫کنت!

‫کنت!

‫این داستان بی‌معنیه. ‫داریم توی توهم غرق میشیم.

‫کشتی‌های من، دیروز، ‫هنوز تو مارسی بودن. من...

‫من نیاز به یه... یه مهلت دارم ‫تا پولتون رو پس بدم.

‫اگه...

‫دیگه چیزی ندارید، بارون.

‫هر چی که مال شما بود الان مال منه.

‫تنها چیزی که براتون مونده، ‫همین لباس‌های تنتونه.

‫از پاریس برو بیرون وگرنه...

‫... ممکنه کاری کنم ‫زنت و دخترت از گشنگی بمیرن!

‫اما کنت، من...

‫فکر می‌کنید خیلی بی‌رحمم، بارون؟

‫(نه تنها می‌دونم،)

‫(بلکه بهش افتخار هم می‌کنم.)

‫بهتره همسرتون رو همراهی کنید.

‫خیلی رنگش پریده.

‫این از دومی.

‫پدر!

‫از طرف آنژل.

‫برید کنار!

‫نه!

‫چرا؟

‫چرا؟

‫گریه نکن.

‫می‌دونستیم آخرش اینجوری میشه.

‫می‌دونستیم.

‫هایده!

‫نافرمانی کرد.

‫نافرمانی؟

‫از چی نافرمانی کرد؟

‫شما فقط نفرت رو بهش یاد دادین.

‫شما این خنجر رو ‫تو دستش گذاشتین.

‫این غمته که داره حرف می‌زنه.

‫من مثل پسرم دوستش داشتم.

‫منم دوست دارین؟

‫منم حاضرین برای انتقامتون ‫قربانی کنین؟

‫این انتقام نیست.

‫این عدالته.

‫اشک‌هات رو فراموش نکن هایده، ‫جیغ‌های مادرت

‫و خون پدرت رو.

‫و اسم کسی که بهشون خیانت کرد.

‫اسمش رو فراموش نکن!

‫اگه همونقدر که من دوستتون دارم

‫دوستم دارید، ‫سعی نکنید دوباره منو پیدا کنید.

‫تو آدم خیلی خوبی هستی، ‫نباید اینقدر ساده باشی.

‫دارم همه توانم رو جمع می‌کنم تا ‫با خودم کلنجار برم و جلوی اشکامو بگیرم.

‫دور از من خوشبخت باشید، ‫چون لایقش هستید.

‫آلبر؟

‫آلبر.

‫تو دیوونه‌ای.

‫نمی‌تونی اینجا بمونی.

‫هایده، من تازه شما رو شناختم...

‫برید.

‫مثل طاعون ازم دوری کن.

‫- من بدبختت می‌کنم. ‫- پس بیا با هم فرار کنیم.

‫هایده، قسم می‌خورم،

‫به جای ناامیدی، خوشبختت می‌کنم، قول میدم.

‫منو نمی‌شناسی. ‫کنت رو نمی‌شناسی.

‫هایده...

‫اگه همونقدر که من ‫دوستت دارم، دوستم داری...

‫با من خداحافظی کن.

‫التماست می‌کنم.

‫بگو!

‫پس من بهت میگم

‫خدا رو شاهد می‌گیرم که از ته دلم میگم...

‫برات آرزوی یه زندگی شاد ‫بدون خاطره‌‍‌‌ای از من رو دارم.

‫خداحافظ عشق من.

‫این نگاه.

‫بدون شما، زندگیم از دست رفته‌س.

‫بدبختیم حتمیه.

‫می‌خوای چیکار کنی؟

‫نگران نباش، ‫به قولم عمل می‌کنم.

‫اما تو رو به خدا، زنده می‌مونی؟

‫چه اهمیتی داره؟

‫از نظر تو من الان مُردم.

‫فرار کنیم.

‫هایده.

‫اگه می‌خوای به خانواده مورسف بپیوندی،

‫آلبر حق داره که بدونه

‫داستان تو رو.

‫اگه ساکت بمونی، مجبور میشم ‫به جای تو حرف بزنم.

‫واقعاً لازمه که من

‫از طرف تو حرف بزنم؟

‫کنت، خواهش می‌کنم.

‫هایده دختر...

‫بس کنید!

‫خودم حرف می‌زنم.

‫پدر من مرد بزرگی بود که ‫به نام علی تبلین معروف بود.

‫پاشای یانینا.

‫ده سالم بود

‫وقتی جلوی چشم من و مادرم کشتنش.

‫یه سرباز فرانسوی، که یار و یاور ما بود

‫ پیشش اومده بود.

‫با ده تا گلوله سوراخش کردن،

‫پدرم

‫قدرت اینو پیدا کرد که سرپا بمونه

‫و به مردی که بهش خیانت کرد شلیک کرد

‫و چشمش رو درآورد.

‫دیگه هیچوقت مادرم رو ندیدم.

‫اون افسر منو به عنوان برده

‫به یه قبیله ولاک تو بالکان فروخت.

‫- اسمش... ‫- کافیه.

‫آلبر.

‫- شما منو بازی دادین. ‫- بهتون هشدار داده بودم.

‫- از من سوءاستفاده کردین. ‫- ممکنه از حرفاتون پشیمون بشین.

‫- فکر می‌کنی منو می‌ترسونین؟ ‫- منو تحریک نکن.

‫آلبر، خواهش می‌کنم.

‫کنت!

‫همه چیزمو ازم گرفتین. ‫به جز اسمم، که اونم لکه‌دارش کردین.

‫نه!

‫آه کنت، التماستون می‌کنم.

‫دستکشتون رو به نشونه مبارزه برمی‌دارم.

‫فردا پیچیده دور یه گلوله ‫بهتون پسش میدم.

‫رحم ندارین؟

‫مگه اونا به ادموند دانتس رحم کردن؟

‫نگام کن.

‫من فقط بازوی مسلح سرنوشت کر و کورم.

‫فرناند مورسف همون چیزی رو می‌چشه ‫که پدرم چشید.

‫اگه آلبر رو بکشی،

‫دیگه نمی‌تونی بگی: ‫"خدا با منه، پشتمه."

‫تو یه قاتل میشی.

‫تو کتاب مقدس میگه پسرا باید تاوان ‫گناهان پدراشونو پس بدن.

‫جاکوپو، دنبالش برو.

‫تنهامون بذار، جاکوپو.

‫مادام.

‫اینجا چیکار می‌کنی؟

‫ادموند، تو پسر منو نمی‌کشی.

‫چه اسمی صدا زدی؟

‫اسم خودت رو.

‫این خانم مورسف نیست

‫که جلوت وایساده، مرسدسه.

‫من کسی به این اسم نمی‌شناسم.

‫همون لحظه که دیدمت شناختمت.

‫حتی بدون دیدنت هم، ‫صدات رو می‌شناختم.

‫عقلم مقاومت می‌کرد، ولی قلبم می‌دونست. ‫از اون موقع، دنبالت می‌کنم، نگات می‌کنم،

‫دنبال اینم که با مورسف چیکار داری.

‫منظورتون فرنانده، مادام.

‫حالا که داریم اسم کوچیک همو صدا می‌زنیم.

‫گناهکار منم.

‫منم که در برابر نبودنت ‫قدرت نداشتم.

‫منم که وقتی گفتن مُردی ‫ایمانم رو از دست دادم.

‫- من! ‫- چرا؟ چرا تنها بودی؟

‫چرا من نبودم؟ ‫چرا دستگیرم کردن؟

‫چرا گفتن که مُردم؟

‫نمی‌دونم.

‫فکر کنم دیگه براتون نامه عاشقانه نمی‌نویسه،

‫اما شما به راحتی دست خطش رو می‌شناسین.

‫بفرمایید.

‫نگاه کن، مرسدس.

‫این چیزیه که شوهرت

‫بیست سال پیش به ویلفورت نوشت.

‫باید انتقام بگیرم، مرسدس. ‫باید این کار رو بکنم.

‫نفس‌های لرزان

‫پس انتقام بگیر، ادموند.

‫اما فقط از گناهکارها.

‫از فرناند که بهت خیانت کرد انتقام بگیر، ‫از من انتقام بگیر، ولی آلبرت رو ببخش.

‫اگه می‌دونستی چقدر دعا کردم...

‫اگه می‌دونستی چقدر ‫اشک ریختم...

‫تو پدرت رو تو تنهایی از دست دادی؟

‫کسی که عاشقش بودی رو تو بغل ‫رقیبت دیدی؟

‫- همه اینا رو دیدی؟ ‫- نه.

‫آره.

‫ولی الان مردی رو می‌بینم که هیچوقت ‫از عاشقیش دست نکشیدم

‫که می‌خواد قاتل پسرم بشه.

‫چی می‌خوای؟

‫می‌خوای پسرت زنده بمونه؟

‫زنده می‌مونه.

‫ممنون.

‫ممنون، ادموند.

‫پیدات کردم.

‫همونجوری که همیشه تو رویاهام می‌دیدمت، ‫همونجوری که همیشه دوستت داشتم.

‫باید خداحافظی کنیم.

‫خداحافظی؟

‫اگه از انتقامم بگذرم،

‫از تنها چیزی که منو زنده نگه داشته گذشتم.

‫دوئل فردا انجام میشه.

‫خداحافظ، مرسدس.

‫جناب آلبرت دو مورسف،

‫شما علناً کنت مونت کریستو رو ‫به مبارزه طلبیدید.

‫دوئل در فاصله بیست قدمی، ‫با فرمان من انجام میشه.

‫اول شما

‫در موقعیت قرار بگیرید.

‫بفرمایید، آقایون.

‫آتش!

‫آتش!

‫فکر می‌کنم تو چشمات ‫برق ناامیدی می‌بینم.

‫هیچوقت نمی‌بخشمتون که ‫زندگیش رو ازش گرفتین

‫و قلبم رو شکستین.

‫پس دوستش داشتی.

‫دوستش داشتم؟

‫همه چیز منو به نفرت ازش سوق می‌داد، ‫ولی کی می‌دونه چرا عاشق میشیم؟

‫هرچقدر سعی کنی با خودت کنار بیای، ‫دیگه خیلی دیره.

‫تعادلت رو از دست دادی.

‫ندای درونت بهت میگه که ‫هیچی تصادفی نیست.

‫ولی به جای گوش دادن به اون صدا، ‫به حرف تو گوش دادم.

‫باعث بدبختی اون و خودم شدم!

‫با این عشقی که بهش ندادم ‫چیکار کنم؟

‫با این حرف‌هایی که بهش نزدم چی؟

‫شما بهش گفتین.

‫و اون شنید.

‫آلبرت...

‫کنت!

‫حالا فرار کنید.

‫فرار کنید و نذارید هیچکس ‫خوشبختیتون رو ازتون بگیره.

‫ادموند!

‫ادموند!

‫ادموند، خودتو نشون بده!

‫منتظرت بودم.

‫بالاخره چهره واقعیت رو نشون دادی.

‫منم دنبال شناخت چهره واقعیت بودم.

‫می‌خواستم بدونم کی هستی.

‫واسه همین رد پاهات رو دنبال کردم.

‫هرجایی که رفته بودی رو گشتم.

‫با همه‌شون ملاقات کردم:

‫دوستات، همرزمات، ‫دشمنات، همه...

‫به کی خیانت نکردی؟

‫به کی وفادار موندی؟

‫همه جا چهره واقعیت رو نشون دادی.

‫من

‫ایمانم به انسانیت رو

‫روزی که بهم خیانت کردی از دست دادم.

‫باید منو می‌کشتی.

‫هیچوقت دیر نیست.

‫پاشو وایسا.

‫به من نگاه کن.

‫به من نگاه کن!

‫منو بکش.

‫مردم همیشه مرده‌ها رو ‫بزرگ می‌شمارن.

‫آخرش می‌بخشنشون.

‫نمی‌خوام کسی تو رو ببخشه.

ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

‫مرسدس، اومدم باهات خداحافظی کنم

‫همونجایی که زندگی ‫ما رو از هم جدا کرد،

‫درست ۲۱ سال پیش در همین روز.

‫از اون موقع تا حالا خیلی چیزا ‫تو وجودم و دور و برم شکسته،

‫اون مردی که می‌شناختی دیگه نیست.

‫بهت قول داده بودم تا لحظۀ مرگ ‫دوستت داشته باشم

‫و حتی بعد از اونم،

‫و همیشه دوستت خواهم داشت،

‫ولی دیگه از دستم برنمیاد ‫که خوشبختت کنم.

‫تنها چیزی که می‌تونم بهت بدم ‫تسکینه.

‫پسرت خوشبخت می‌شه.

‫آلبر و هایده داستانی رو زندگی می‌کنن ‫که ما نتونستیم.

‫خوشبختی نصیب بچه‌هامون باشه

‫که بعد از ما زنده می‌مونن ‫و طعم شیرین عشق رو می‌چشن.

‫وقتی این نامه رو می‌نویسم، ‫آخرین لحظاتم رو با تو می‌گذرونم.

‫بعد از این، همه چیز فقط خاطره می‌شه.

‫اونا رو با خودم به دریا می‌برم،

‫تنها جایی روی زمین ‫که همه‌جاش افقه

‫و هیچ ردپایی از آدما ‫روش نمونده.

‫زندگی کن و شاد باش.

‫هیچوقت فراموش نکن،

‫تا روزی که مشیت الهی ‫شاید دوباره ما رو به هم برسونه،

‫که تمام حکمت بشر ‫تو این دو کلمه خلاصه می‌شه:

‫صبر کردن

‫و امیدوار بودن.

‫ادموند دانتس،

‫کنت مونت کریستو.

‫مترجم: اشکان هیدی

@FRANCOFILMS francofilmz@gmail.com

[ کُنتِ مونت-کریستو ]

:فیلمی از ماتیو دولاپورت و الکساندر دو لا پاتُلییِر

[ پییِر نینی ]

[ باستیَن بوئیون ]

[ آنائی دِموستیه ]

[ آناماریا وارتولومئی ]

:و [ لورنت لافیت ]

:با همراهی [ پیرفرانچسکو فاوینو ]