Original subtitles

Oké, proper. Voilà, zie.

Een camping, een kasteel. Dat is hetzelfde, hè.

In ieder geval, de deelnemers zijn onderweg naar het kasteel,

maar vooraleer ik ze hier verwelkom,

heb ik ze eerst naar ergens anders gestuurd.

Een beetje naar de boerenbuiten. Echt zowat in de Blet.

Twintig kandidaten zijn opnieuw op weg naar Frankrijk.

Ze hebben van mij een uitnodiging gekregen,

met daarop enkel een adres dat leidt naar verschillende huizen

in een vervallen Frans dorpje.

Je komt dan met die kaart in Frankrijk. Al een geluk, ik kan een beetje Frans,

maar ja, die straten... Je kent dat dorp niet.

En kaarten lezen... Allee, seriously?

Ja, dat begon toch eigenlijk wel zo al een beetje mysterieus.

Ik ben een supergrote controlefreak.

En ik weet: Dit is een spel waar ik geen controle heb of ga hebben.

Het is echt een beetje de psycholoog in een psychologisch experiment.

Goh, man. Liegen en bedriegen in een gezelschapsspel...

Ik weet gewoon dat dat hier met onze kop gaat fucken.

Voor mij, dit programma, hoe je het draait of keert, dat wordt het echte leven.

Hoe kun je je op het echte leven voorbereiden?

Ik ga gewoon proberen gewoon Ingeborg te zijn, wat dat dan ook is.

Echt, hè. Verdomme. Meen je dat nu?

Uit ervaring weet ik dat mensen mij altijd onderschatten.

Ik heb een beetje de stempels tegen, hè: ex-Miss België.

Hier kan dat effectief wel een voordeel zijn, ja.

Zou ik ver gaan in het spel?

Waarom ben je hier anders als je niet ver wilt gaan?

Dan moet je op voorhand zeggen: Nee. Dan doe je niet mee.

Maar ik zou het nu niet meer kunnen omdat ik er fucking hard voor gevochten heb

om het niet te moeten doen.

Ik ga proberen het spel los te koppelen van de persoon.

Nooit op de man spelen, altijd op de bal.

Ik weet gewoon dat je een verrader bent, maar ik ga je zo missen.

Waar ben ik hier eigenlijk aan het lopen? Je weet niet waar je bent.

Ik denk: Wat is dit? Ze zijn mij hier gewoon aan het beetnemen.

De Verraders? Er is helemaal geen nieuw seizoen van.

Ze willen je gewoon kloten, William, da's alles.

Echt waar, ik word hier zot van. Verban mij niet.

Ik wil het zoeken en...

Goed volk.

Zo dadelijk zullen de kandidaten een eerste missie spelen.

Daarin worden ze meteen getest. Zij zullen namelijk

voor een aartsmoeilijke keuze komen te staan:

Voor zichzelf spelen of voor de groep?

Wie zal zich nu al laten verleiden tot het kwade

en wie is er nog te goeder trouw?

Natuurlijk hoop je wel op een kasteel. Dan krijg je een schuur.

Het was wel even schrikken. Ik had wel iets anders verwacht.

Hallo. - Ingeborg.

Ah, wacht een keer. Jij bent die dokter.

Servaas. - Ja.

Hey. Jij bent een intelligente mens, hè. - Maar jij bent ook 'n intelligente vrouw.

Oh, my god. Kom erin, het is hier gezellig.

Dag, Sofie. - Hoe is het, manneke?

Ik ben Astrid, hey. - Ik ben Gilles.

Dag, Gilles. Aangenaam.

Hallo.

Verdomme, William. Dag, schat. - Hoe is het? Ça va?

Hallo. - Isabelle.

Ik ben Dorianne, hai. Dag, Isabelle.

Misschien moeten wij iets zoeken? - Ja, maar die klok loopt nog niet.

En vanaf dat die loopt... - Ik heb geen idee, Gilles. Ik...

Gaan we het zelf proberen uit te vinden? - Ja, ik vind dat een goed idee. Maar...

Maar? - Ja, waar beginnen, hè?

Weet jij meer dan ik misschien? - Nee, totaal niet.

Jij vertrouwt mij nu al niet? - Nee, ik vertrouw niemand.

Ik zeg: Ik ga niemand vertrouwen. - Het is te vroeg voor wantrouwen, Gilles.

Ik kan op dit moment nog niemand vertrouwen omdat ik ervan uitga

dat iedereen eigenlijk wel met een dubbele agenda zit.

Ben je zenuwachtig?

Ça va. - Ça va?

Jij? - Een beetje, ja.

Stilaan raken de vijf teams compleet.

Zo dadelijk zal ik hun geweten een eerste keer op de proef stellen.

Kleine wereld. - Hallo.

Hoe is het? - Hai. Ça va, met jou?

Ça va, ça va. Aangenaam. Amine. - Isabelle.

Hallo. - Julie.

Mag ik binnenkomen? - Dag, Julie.

Jij bent Julie? - Ik ben Julie.

Vanwaar zouden wij je kunnen kennen? - Ik speel mee in de nieuwe Dertigers.

Oké. - Dus ik ben acteur en danser.

Oh, nice. - Nog niet gezien.

Nee, ik kom nog maar net piepen.

Misschien een voordeel dat nog niet zo veel mensen mij kennen.

Dus ik kan misschien wel gewoon een versie van mezelf presenteren die...

niet doet uitschijnen dat ik verrader zou kunnen zijn.

Ik stel mezelf toch wel een beetje voor als happy, energiek, enthousiast.

En dat is ook zo, maar ook een beetje naïef. En dat ben ik niet.

Please, kom erbij. - What the fuck? Hey.

Helaba, ça va?

Ça va, alles goed?

Hallo. - Koekoek.

Slongske. - Welkom.

Ah, Joris.

Hallo, William.

Hallo. Hai, darling. - Ça va? Alles oké?

Dat T-shirt kan geen toeval zijn.

Hallo. Isabelle. - Ender, aangenaam.

Hallo.

Welkom in De Verraders. - Hallo. Jonatan. Ça va?

Ja, hoor. - Hallo. Servaas.

Wouter Torfs. - Hallo. Lotte.

Dag, bondgenoten. Want dat zijn jullie nu nog allemaal. Welkom in Frankrijk.

Zoals jullie merken, heb ik jullie even een kleine omweg laten maken

vooraleer ik jullie ontvang in het kasteel.

Jullie hebben elkaar waarschijnlijk al een beetje leren kennen

en dat kan belangrijk zijn.

Zo dadelijk begint er een klok af te lopen, van vijf minuten naar nul.

Telkens wanneer de klok op nul staat, mag één van jullie de ruimte verlaten.

Jullie bepalen zelf de volgorde van wie er naar buiten mag.

Buiten staat er een auto klaar waarin jullie plaatsnemen.

Het team dat straks als eerste in de auto zit, mag naar de wapenkamer.

In de wapenkamer van het kasteel

kan elke dag één kandidaat een schild vinden.

De persoon met het schild kan die nacht

niet vermoord worden door de verraders.

Er staat dus nu al heel wat op het spel.

Zo meteen mag er om de vijf minuten één speler naar buiten.

Die zal er voor een dilemma komen te staan.

Wie speelt voor de groep en wie kiest voor zichzelf?

De kandidaten die voor de groep kiezen, spelen een quiz met vragen

over de andere leden van hun team.

Per juist antwoord gaat er dertig seconden af van de klok,

zodat de volgende kandidaat sneller naar buiten kan.

De kandidaten die niet voor de groep kiezen,

nemen een sleutel voor de wapenkamer.

Voor zichzelf. Maar die optie kennen ze nu nog niet.

Ik raad jullie dus aan

om zo snel mogelijk zoveel mogelijk informatie uit te wisselen over elkaar.

De klok start nu.

We gaan één voor één doen. Dus heel kort sleutelwoorden

en denk aan wat er in de pers of op je sociale media verschijnt,

zo de dingen die zij ook hebben kunnen terugvinden.

Ik ben begonnen als danser. Ik heb gedanst bij #LikeMe, vooral bij Ketnet.

Via #LikeMe ben ik overgeschakeld naar het acteren, naar Familie.

Hoe oud ben je? - 33.

Ik ben Jonatan Medart, bekend van TikTok, YouTube, Instagram.

Ik heb gewerkt bij Antwerp, bij de Rode Duivels en ik ben fan van AC Milan.

Ik doe voetbalpodcasts. - Hoe heet de podcast?

MIDMID, 90 minutes en Barotelli. Barotelli.

En je hebt ook een eigen frituursnack. - Ja.

Welke? - Het heet gewoon het Boeva'ke.

En wat is dat? - Frieten, mayonaise, ketchup...

Vleesjes. - Samoerai, satékruiden.

Isabelle Van Hecke, actrice.

Het laatste dat je kunt gezien hebben, is Nonkels.

Schoenen Torfs, tien keer Beste Werkgever geweest,

één keer Beste Werkgever van Europa geweest.

Tachtig winkels, familiebedrijf.

Festival was in... Songfestival? - 1989.

Door de wind en ik was niet laatste.

Radio, op Studio Brussel. - Ja, Studio Brussel en voetbal...

Voetbal op Play. - De Belgische voetbalcompetitie.

Jij... Vroeger heb jij van alles gedaan. - Ja, ik ben nog altijd tv-maker,

ik maak nog altijd televisieprogramma's, maar ik heb een hotel-restaurant.

Echt? - Op Het Eilandje in Antwerpen.

Dat heet U, dus U, de letter U. Goed onthouden.

De vijf minuten zijn bijna om.

Dus mag van elk team de eerste persoon zo dadelijk naar buiten.

Mijn hond heet Marley. Da's een golden retriever.

Ik heb twee asielkatjes, Mac en Maybe.

Wat speel jij in Familie? - Brahim, de stiefzoon van Benny.

Dus Roel Vanderstukken zijn stiefzoon. - Ja. Brahim.

Ik moet vertrekken. - Oké, go. Succes.

Dank je wel. Oh, trekken.

Nu van elk team één kandidaat de ruimte heeft verlaten,

begint binnen de klok opnieuw af te tellen.

Aan de hand van de vragen kunnen ze die klok sneller doen gaan.

Maar de spelers kunnen ook een individuele keuze maken.

Oh, nee. Fucking hell.

'Hiernaast liggen twee sleutels voor de wapenkamer.

Wanneer je een sleutel neemt, levert dat jou dus een persoonlijk voordeel op.

Maar let op: Het heeft ook invloed op het verloop van het spel.'

Ik dacht van: Nee, dat begint hier nu al met kiezen

en ik ben de grootste twijfelaar ter wereld.

De kandidaten staan voor de keuze: Spelen ze de quiz

of kiezen ze voor zichzelf en nemen ze de wapenkamersleutel?

Wat ze niet weten, is dat er dan

twee minuten straftijd bij komen op de klok.

Dan is het eigenlijk in mijn hoofd honderd toeren per minuut beginnen te draaien

over welke keuze ik zou maken.

Of ik eigenlijk het spel direct voor mezelf zou spelen of voor andere mensen.

En dan de keuze maken: Pak ik de sleutel of beantwoord ik de vragen?

Jesus.

Het begint al.

Fuck.

Ik speel de quiz.

Ik ga voor het team gaan.

Van welke voetbalclub... AC Milan. Dat wist ik. Oké.

Lottes antwoord was juist.

Daardoor gaan er 30 seconden af van de tijd bij haar teamgenoten.

Er is al af gegaan, hè. - Ja. Da's goed. Lotte is goed bezig.

Lotte is goed bezig, hè.

Hoe heet de groep waarmee Servaas ooit deelnam aan Eurosong?

Oei, dat heeft hij ook niet verteld. Eurosong?

Placebo?

Maar niet iedereen kiest voor de groep.

Ja, ik neem een sleutel. Voilà.

Er is amper informatie over wie wat gaat doen of wie welke tactieken heeft

en als je dan de kans krijgt om je eigen positie een beetje sterker te maken...

Misschien is dat niet zo dom om dat gewoon te pakken, ja.

Pas in die auto dacht ik van: Damn, wat heb je daar gedaan, jong?

Da's misschien een beetje een scheve start.

Er is meer tijd bij gekomen.

I'm here to play a game, so...

Ik ga voor de sleutel.

De kans is heel groot... Allee, de kans is groot dat wij als team niet winnen.

Dus dan moet ik toch wel op dit moment nu nog zeker mijn eigen hachje redden.

Oh, fuck.

Oh, er is tijd bij gekomen. - Allee, dat meen je niet? Komaan, man.

Ik voel al wel dat jij heel competitief gaat zijn.

Mega. Maar jij toch ook.

Ik denk hij nog het meest van al. - Ja, hij was ook wel, hè.

Die gaan niet blij zijn.

Roman en Amine zitten al in de auto,

met een sleutel voor zichzelf.

Zij mogen dus sowieso naar de wapenkamer.

Daarnaast mag ook het team met de snelste eindtijd

naar de wapenkamer.

Lotte, Jonatan en Joris zijn nog steeds aan het quizzen

en proberen zo de tijd van hun team omlaag te krijgen.

Oei, maar één op drie.

Da's gebuisd, hè.

Shit. Ik had de sleutel moeten pakken.

Welke dommerik pakt die sleutel nu niet?

Veel te eerlijk.

Drie... - Twee, één, en go, go, go.

Veel vragen stellen nog. - Ja. Goed, goed, Julie.

Bij Team Geel, Oranje en Roze

spurt de volgende kandidaat naar buiten.

Ook zij krijgen de keuze: de quiz spelen of een sleutel nemen.

Oké, eerste dilemma.

Dit is al direct een test om te zien:

Wie is hier een einzelgänger? Wie is egoïstisch?

Nee, ik ga quizzen.

Nee, die sleutel kan mij nu echt gestolen worden. Ik wil onze groep helpen

om hier zo rap mogelijk in de auto te zitten.

Ik ga voor teamplayer.

Wat is het alter ego van Lotte bij MNM?

Psycholotte, Seksuolotte, Gynaecolotte.

Ik denk Seksuolotte. Da's juist.

Twee, één, go. - Oké.

Eindelijk mogen ook Team Groen en Team Paars

een tweede kandidaat naar buiten sturen.

Zij kregen straftijd omdat Amine en Roman een sleutel namen.

Ik ga de quiz spelen. Ik wil broederlijkheid.

Roman had al een sleutel gepakt.

Natuurlijk kan hij dat wel verantwoorden: Ja, mannetjes, testosteron, alfa...

Ik vond het nu belangrijker om mezelf,

laten we zeggen, populair te maken in de groep,

dan voor mijn individueel winstbejag te gaan.

Deze zet kan misschien eigenlijk ook een heel strategische zet zijn

en misschien dat ik het bij een volgende opdracht wel doe.

Oké, welke woorden heeft Ender laten tatoeëren?

'En dat gaat er dus nooit meer af hé', 'Gossip Guy', 'Gewoon iets'.

'Gewoon iets'. Yes. Fuck.

Hoe heet de hond van Sean? Marley.

Van elke ploeg mag nu een derde kandidaat naar buiten.

Ja, saluut, hè.

Er is al een sleutel weg, dus iemand heeft de sleutel genomen.

Of Slongs of Roman heeft al een sleutel mee.

Oké, wat ga ik doen, wat ga ik doen?

Ik ga echt niet beginnen met al...

ja... voor mezelf te kiezen. Ik ga echt voor het team.

Iedereen blijft trouw aan het team en kiest dus voor de quiz.

Welk loterijspel presenteerde Hans in de jaren 90 op VTM?

Telekwinto. Da's juist.

De laatste kandidaat van elk team mag nu naar buiten.

Zij hoeven geen quizvragen meer op te lossen,

maar mogen wel nog een sleutel nemen.

Pak ik een sleutel of niet?

Ik ga geen sleutel pakken.

We werken samen. Wij pakken geen sleutels voor ons eigen belang.

We zorgen voor mekaar. VZW: wij zorgen voor mekaar.

Shit, ik wist het.

Oh, my god. Dit is moeilijk.

Maar waarom zou je het niet doen? En er is nog iemand anders,

want er liggen twee sleutels, die een sleutel genomen heeft.

Dus ik ben niet de enige.

Ik neem een sleutel.

Ik pak hem mee. Ik pak de sleutel.

Wat Hans en Sean niet weten,

is dat ze twee minuten straftijd hebben toegevoegd

aan de totaaltijd van hun team.

Alle teams zijn nu compleet

en mogen vertrekken richting het kasteel.

Pas daar komen ze hun eindtijd te weten.

Kom.

Kom, jongen. Gaan met die banaan. Hup, hup, hup.

Heb je een sleutel genomen? - Ik heb een sleutel genomen.

Maar dan hebben we twee sleutels.

Ik heb geen sleutel. - Ik ook.

Ja, ik heb me daar even een beetje slecht over gevoeld, maar uiteindelijk...

Je bent hier om een spel te spelen en...

Verraders, een beetje liegen en bedriegen... Ik vind dat cool.

Ik heb echt in pure adrenaline dit meegenomen.

Het was een beslissing in een soort zinsverbijstering,

maar ik zou het wel opnieuw doen, ja. Ik heb er geen spijt van.

Ik heb het niet gedaan. - Niemand heeft het gedaan.

Maar ik had echt zoiets: Nu geen spelletjes.

Nee, nu nog niet. - Voilà.

We gaan nu voluit... - Team Geen Spelletjes.

Ja, Team Geen Spelletjes.

Wie heeft er de sleutel gepakt? Of dat ga je niet zeggen?

Hij is wel mooi. Mag ik eens even zien?

Ik pak die gewoon af. Ik steek die in mijn broekzak.

Goed dat we een sleutel hebben.

Jij. - Nee, maar ik doe dat voor jullie.

Zeg, maar kunnen we onderweg niet nog naar een slotenmaker?

Om te laten bijmaken.

Nu was ik zo naïef dat ik dacht: Dat heeft misschien ook positieve gevolgen.

Want achteraf dacht ik: Verdomme, stom.

De eerste missie is gespeeld.

De kandidaten zetten koers naar het kasteel,

waar ze elkaar voor het eerst zullen ontmoeten.

Ook het besef dat er dadelijk drie verraders zullen worden aangeduid

sijpelt stilaan binnen.

Ik denk dat vooral de vraag gesteld zou moeten worden:

Willen jullie verrader zijn? - Ja.

Maar wil jij een verrader zijn? - Nee. Oprecht niet.

Ik heb meer aan het... Jij vertrouwt mij niet, hè.

Jij gelooft mij niet, hè. - Weet je, ik voel...

Ik herken andere competitieve mensen. - Ja. Ik ben heel competitief.

Ja, dat weet ik. Maar verkeerdelijk link ik daaraan

dat je dan ook verrader wilt zijn om het spel te spelen.

Ik ben zelf keicompetitief, maar ik wil dat helemaal niet.

Nee, ik wil juist die verraders ontmaskeren.

Ik denk dat ik er persoonlijk meer ga uit halen, naar mezelf toe,

om een verrader te ontmaskeren dan ontmaskerd te worden als verrader.

Da's wel mooi gezegd. Ik denk daar hetzelfde over.

Om heel eerlijk te zijn, zou ik niks liever willen dan verrader te zijn.

Maar als ik verrader ben, dan zeg ik nu al sorry.

Van moment één tot het laatste moment ga ik jullie bespelen

en ervoor zorgen dat ik win.

Ik zou het leuk vinden om verrader te zijn, maar ook om bondgenoot te zijn.

Dus jij wilt gechanteerd of verleid worden op het einde van het spel.

Weet ik ook weer niet. - Ik zie dat gewoon niet zitten.

En hoe komt dat? - Da's nu onnozel,

maar da's zo gelijk de kleinkinderen... Ja, nee.

Je wilt dat voorbeeld niet stellen voor je kleinkinderen?

Het is een spel, maar da's echt... Nee, da's zo ver weg van mijn...

Van je natuur. Ik snap het. - Ja.

Voor mij is het ideale scenario: starten als bondgenoot.

Ah ja. - En verleid worden.

Ik denk dat constant dat masker ophebben, echt non-stop...

Ik denk dat dat heel vermoeiend is. - Ik denk: Een keer een spelletje thuis,

met vrienden, en dan 's avonds gewoon gaan slapen...

Maar dan zo in het echte leven... - Ik denk dat dat kapotgaat is.

Dat ligt zo ver van wie ik ben. - Dagen aan een stuk, hè.

Maar iedereen heeft al dingen achtergehouden. Jij ook.

Ik zie het aan je gezicht. - Ik? Nooit.

Jij ziet er veel te onschuldig uit. - Waar beschuldig jij mij van?

Ja, maar jij ziet er onschuldig uit, maar daar mag je je niet aan mispakken, hè.

Ik zou nog wel graag een verrader zijn, denk ik.

Ik denk dat dat nog wel iets voor mij is, zowat...

zowat stiekem, zowat in de schaduw bewegen.

Da's waar Boeva graag is.

In de schaduw, om dan af en toe, tsjakka, eruit te komen.

Daar heb ik zin in. Maar ik wil dat ook niet te veel laten zien aan de rest,

want dan word je misschien al een beetje verdacht.

Nu wil ik ze graag nog een beetje in het onwetende laten.

Pas straks zal duidelijk worden

wie verrader wordt en wie bondgenoot.

Eerst mogen de kandidaten nog ontdekken

met wie ze het spel de komende tien dagen zullen spelen

en welk team de eerste missie gewonnen heeft.

Wauw. Oh, my god.

Jezus Christus, da's groot.

Maar zijn wij nu eerst? - Ik zie wel nog niemand.

Als er geen auto's staan, betekent dat dat die mannekes

allemaal een sleutel hebben gepakt en dat wij daardoor eerste zijn, toch?

Oei, dit zijn precies de enige eerlijke mensen

of de enige mensen die de vragen goed hebben beantwoord.

Dus alle auto's zijn na ons gekomen,

dus dat betekent dat die of de quiz niet goed hebben gespeeld,

of een sleutel hebben gepakt.

Hela. - Oh, my god.

Oh, my god. Maar dat kan toch niet dat wij de enigen zijn?

Nee, dat kan niet.

Mannekes, we zijn er. - Snel, we zijn eerste.

Team Geel. - En nu?

Ja, uitstappen.

Hello. - Goedendag, Staf.

We zijn er. - Die zijn op hun gemak aan het doen,

maar ik heb de indruk dat wij eerste zijn. - Jullie zijn de eersten. Welkom.

Dank u.

Jullie zijn natuurlijk niet de enigen. Er zijn nog een boel andere kandidaten

die op weg zijn. We gaan ze opwachten. Ze zijn in aantocht.

Ik ben echt niet op mijn gemak, nu wij hier de eersten zijn.

Maar jawel. - Nee, maar wat is er...

We zeiden het toch daarstraks. Eerste zijn is toch goed?

Ja, ik hoop dat. - Dat gaat toch nooit iets slechts zijn.

Ik hoop echt dat die allemaal sleutels hebben gepakt. Heel dom.

Hopen we dat echt? - Ik hoop het.

Er is een heel kleine kans om een schild te vinden, hè. Eigenlijk is dat...

En het toont ook wel wie er in staat is om dat te doen.

Ook. Da's waar. Die hebben dan elkaar ook al heel snel in de zak gezet.

Ze zijn daar, Wouter.

Dat zijn al vier kandidaten die daar staan, aan die rode loper.

Ik ben benieuwd, het tweede team. - Wie zijn ze? De egoïsten.

Wie gaat het zijn?

What the hell? Ik zie een vrouw. - Wie zijn dat?

Joris Brys. - Joris Brys.

Ah, William, verdomme. - William Boeva.

Trut, hoelang heb jij dat verzwegen voor mij?

Hallo. - Hey.

Hoe raar is dit?

Dit is heel raar. - Superbizar.

Hallo, ik ben Julie. - Ik ben Wouter.

Hey Astrid. Dag, Julie. - Dag, Hans. Ik ben Wouter.

Een auto. Team Oranje.

Oh yo, zo groot. - Amai, da's gigantisch.

Oh, ik zie daar iedereen ook al staan.

Da's Ingeborg. - Ja, ja.

Ja, da's Ingeborg.

Ah. Oh, my god. - En wie zat juist...

En Jonatan en dingske... De dokter.

Gegroet.

Ah, Annelien. - Hallo.

We hebben hier het ontvangstcomité. Hallo, Jonatan.

Ik ben Wouter. - Dag, Wouter.

Hup, daar is de volgende.

Wij zijn wel de laatsten, hoor. - Nee.

Amai, dit is zo the fuck spannend. - Nee, ik ken...

Joris Brys. - Ingeborg.

En Jonatan. - William Boeva. Yo.

No way. - Nee.

Dorianne, nee, what the fuck? Nee. - Ik wist het.

Ik had tranen in mijn ogen toen ik haar zag, omdat ik heel blij was haar te zien,

omdat dat iemand is die me heel nauw aan het hart ligt.

What the fuck?

Dat was de waanzin, hè. Ineens Lotte. Dat is zo mijn... I love her.

Dus dat deed meteen goed om die even te kunnen vastpakken.

Amine. - Hallo. William.

De laatste auto.

Is dat Ingeborg? - Ik herken niemand van zo ver.

Oh, my god. Ik hoop dat dat Ingeborg is.

Zij is zalig. Amai, dan gaat er hier gemediteerd worden.

Is dat dinges, Torfs van Schoenen Torfs?

Ah, goed.

Sean Dhondt, potverdikke. - Oh, tof.

Oh, nee.

Nice.

Hallo. - Hey. Hoe is 't?

Goed, en met jou? - Ik ben Isabelle.

Sofie, hoe is het? - Goed, en met jou?

Welkom, allemaal.

Welkom. Fijn dat jullie er allemaal veilig zijn geraakt.

Jullie hebben ook al een spel gespeeld.

Een spel waarbij je kon kiezen voor jezelf of kon kiezen voor het team,

goed wetende dat een keuze voor jezelf

een consequentie had, een gevolg had voor het team,

want iedereen die een sleutel heeft genomen,

heeft namelijk twee minuten straftijd toegevoegd

aan de tijd van zijn of haar team. Ook de laatste persoon die naar buiten ging.

Da's gewoon het kleine jongetje dat een spel wilde spelen.

Maar toen ik te horen kreeg van Staf dat er dan twee minuten van de tijd afging...

Misschien hebben we daar... Ik weet het niet.

Misschien hebben we dan wel daardoor verloren.

Toen vond ik dat wel erg voor de drie anderen eigenlijk.

Dan betekent dat dat de winnaar Team Geel is.

Dat betekent dat Astrid...

Gilles, Lotte en Wouter,

dat jullie naar de wapenkamer mogen. - Echt?

Toen ik dat hoorde, was ik echt zo blij. Dat maakte mij echt blij.

Omdat ik voelde dat ik gestart was met drie mensen

die een beetje hetzelfde zicht erop hadden.

Als in: We zijn hier nog niet voor onszelf, maar we zijn hier wel...

om die verraders te pakken te krijgen. Ja.

Maar ook de kandidaten die een sleutel namen voor zichzelf,

mogen naar de wapenkamer. Dus... Hans... - Allee.

Wat heb ik ze aangedaan? Hoe dom van mij.

Ja, goh...

Ik had dat beter niet gedaan.

Sorry, sorry.

Zijn uitleg was:

Ik pak die sleutel mee, maar misschien is het wel positief voor onze groep.

Wat er eigenlijk ook wel gewoon rondlullen is en een manier vinden...

om die dick move toch wat te verbergen.

Amine, Roman... en Sean.

Proficiat, of moet ik 'proficiat' zeggen? - Da's wat gemengd.

Ik denk dat jullie nog het één en het ander hebben uit te leggen aan het team.

Maar jullie mogen dus ook naar de wapenkamer.

Ontdek het kasteel, ontdek jullie kamers. Kom binnen.

Let's go.

Dat wordt hier het huis van verderf, hè. Je stapt nu de hel binnen, hè.

Ja. - Annelien.

Miss België geweest zijn, dat heeft dus zijn gevolgen, hè.

Hoeveel kun je in één valies krijgen? Want ik ga er wel van uit dat ik hier even zit.

En da's ook exact hoe ik mijn valies heb proberen in te pakken.

Ik ben erop moeten gaan zitten, ik geef het toe.

Maar oké, ja, hij woog loodzwaar.

En jammer genoeg zit ik nog een keer helemaal boven in het kasteel.

All right.

Ik ben nu een keer heel benieuwd waar wij de komende dagen vertoeven.

Ik ook. - Of één dag, dat kan ook, hè.

Ja. - Dan moet ik er morgen al uit liggen.

Het voelde alsof je in Belle en het Beest aan het rondlopen was

en dat alle kasten en stoelen tot leven zouden kunnen komen.

Dat was echt een... ik wil bijna magische ervaring zeggen.

Het was echt cool.

Hier zie. - Jij?

Ik ga een foto pakken van jou. Naast je naamplaatje.

Cute.

Allee... - Mag ik eens kijken in je kamer?

Wauw.

Jesus. What the fuck? - Wauw.

Yo, maar nu kan ik vergelijken, hè. - Ho, man.

Als dan mijn kamer minder mooi is... - Maar kijk wat een vloer,

wat een tapis-plain. - Echt een paleis.

Ik heb dé kamer van heel het kasteel. Dat is...

Dat zijn eigenlijk drie kamers naast mekaar, met een bed van vier op vier,

waar ik in elke richting kan draaien.

Ik hoop alleen dat ik er niet maar één nacht kan slapen,

want dat zou echt wel zonde van de kamer zijn.

En zo'n kasteel heeft wel zoiets engs, hè.

Ik vind dat juist alsof je in een sprookje rondloopt.

Ja, maar je begint toch vanzelf zacht te praten in een kasteel.

Heb je al iemand van wie je denkt:

Hmm, die zou wel een keer een verrader kunnen zijn?

Letterlijk die 'hmm' is de kop van William Boeva. 'Hmm.'

Ja, ik denk dat die dat zo goed zou doen, William, ik denk dat echt.

Ook dat Pac-man T-shirt van. - En ik heb hem wel heel graag,

dus ik zou dat wel moeilijk vinden als je zo ineens weet... Hmm.

Wouter Torfs, die is beredeneerd. Die heeft al die lijnen in zijn hoofd.

Ik ben goed, denk ik, in observeren. Ik ben dat eigenlijk nu al aan het doen.

Ik ben verschillende mimieken aan het onthouden

en ik denk, als ik straks al zie dat er iets verandert,

gaat mij dat al veel geven.

Nu is het een beetje nattevingerwerk, hè. - Ja, en sorry, Jonatan, maar jouw kop...

Ik zie er wel echt als een crimineel uit op die foto.

Het woord 'verrader' is dat. - Zeg.

Ja, puur qua foto. - Vind je dat?

Ja, ik vind dat wel.

Ik ga er alles aan doen om alles wat ik zie te verzamelen.

Dus ik ga mij daar wel in smijten.

Ik heb een speurdershouding omdat ik het wil vinden.

Ik wil zoeken en ik wil vinden.

Ben ik daar goed in? Dat zal later blijken.

Zo meteen:

Naar het schijnt, wordt dat heel bitsig binnen een paar dagen.

Alles wordt meteen een stuk geheimzinniger. Het spel is begonnen, hè.

Ik zeg geen woord. - Hier kan nu wel ineens iets veranderen.

Het is zover. Dan mogen jullie nu de blinddoeken aandoen.

De kandidaten zijn geïnstalleerd op hun kamer.

In dit kasteel zullen ze tien dagen verblijven,

afgesloten van de buitenwereld.

Met onder hen drie verraders die de anderen één voor één uitmoorden.

Maar voor de duisternis intreedt, is er nog even tijd

om iedereen te leren kennen.

Ik ben eigenlijk geen sociale... Allee, jawel, ik ben sociaal, maar ik...

Ik wel, maar in kleine groepen of zo. - Ja, ik ook.

Als dat te veel bij mekaar is, dan denk ik: Ik wacht wel.

Ja, ik ook. - Ik wacht geduldig mijn tijd af.

Ik ga niet... Ik ben niet snel iemand die met zijn ellebogen ertussen komt, van:

Ik ga mij hier ook profileren. Dan denk ik eerder: Ik ga dat wel vertellen,

maar als ik merk dat er iemand aan het luisteren is.

Ik had nu thuis kunnen zitten in mijn zetel, met mijn twee katten.

Een naaktkat.

Ik had met een blote poes in de zetel kunnen zitten. Sorry.

Maar nee, ik wou hier in een kasteel zitten met jullie.

Humor is wel handig om vaak situaties te ontmijnen...

of juist er wat mijnen onder te leggen. Dat kan ook wel.

Ik kan wel goed rond de pot draaien.

En ik kan heel goed situaties ontmijnen.

Ik denk dat dat in dit spel wel...

Ik denk wel dat dat iets kan bijdragen.

De gesprekken nemen al snel een wending.

De smalltalk maakt plaats voor de harde realiteit:

Wie wordt straks een verrader?

Ik wil het niet doen. - Ah nee, dus je wilt geen verrader zijn?

Omdat het zo moeilijk is, lijkt mij. - Maar je mag dat eigenlijk niet zeggen.

Nu weet iedereen dat jij het niet bent. - Nee, want... Maar alles kan, hè.

Maar nee, awel, maar echt. - Maar gaan ze haar dat aandoen

om haar verrader te maken? - Ik wil zo in die waarachtigheid blijven.

Naar het schijnt, wordt dat heel bitsig binnen een paar dagen.

Nu is het nog gezellig. - Ik wil er dan uit

net voordat mensen echt beginnen mekaar pijn te doen.

Ik heb wel een vriendelijk of een lief uiterlijk.

Ik kan ook niet goed tegen spanningen. Ik heb echt graag peis en vree voor iedereen.

Stel dat ik een verrader zou zijn, zou dat misschien een wolf in schaapsvacht zijn.

Je mag wel bitsig zijn aan die ronde tafel,

en kwaad en ambetant zijn dat ze op je stemmen als het niet waar is en zo,

maar daarna moet je niet...

Ja, maar ik denk dat dat heel moeilijk is, hoor.

Iedereen is blij om hier te zijn. Iedereen is vriendelijk.

'Oh, leuk om je te leren kennen. Tof om met jou eens te kunnen babbelen.'

Maar het is stilte voor de storm.

Wanneer de verraders aangeduid worden, gaat alles veranderen, denk ik,

en gaat geen enkel gesprek nog hetzelfde zijn

Ik heb een kopje laten maken omdat ik ging vergeten dat het een spel is.

Het is een spel, hè. We gaan het vergeten, hè. En daar staat op:

'Het is televisie, showbizz, het is voor te lachen, het is een spel.'

Ik heb dat er allemaal op gezet, dus aan welke kant dat je van je kopje drinkt...

Da's een tas? - Da's een tas.

Voor thee, gemberthee, koffie, caffè latte, whatever, maakt niet uit.

Maar ik wil mijn eigen tas altijd. Ik ben zo blij met mijn tas.

Da's wel schattig. - Je hebt die echt laten maken, online?

Ik heb dat laten maken voor hier, hè. Maar we gaan het vergeten.

Ik zweer het je, we gaan het vergeten, dat het een spel is.

Ik heb eigenlijk geen tactiek en ik zou het zo willen houden.

Ik vind dat dan relaxter, want een tactiek, hè...

Ik denk dat je daar een punthoofd van krijgt, zo'n eenhoornding.

Je moet dat allemaal onthouden, al die spelletjes, dat gemanipuleer.

Vermoeiend.

Nee, dat gaan we niet doen. Ik ga de lijm zijn.

De acht kandidaten die bij de missie

een wapenkamersleutel in handen kregen,

verzamelen in de bibliotheek.

Ah ja, hier zie, de sleutelpakker. - Dat was zelfs geen plan.

Ik vind dat stom dat ik een sleutel gepakt heb. Ik vind dat echt stom.

Vergeef het jezelf, Hans. - Bij mij was dat pure adrenaline.

Het is niet omdat je een sleutel kiest voor jezelf in plaats van voor het team,

dat je ineens het hele spel saboteert.

En het is niet omdat ik die sleutel heb gepakt,

dat iemand anders naar huis wordt gestemd. - Nee, voilà.

Het is niet dat je naar huis gaat of zo.

Maar ook, weet je, je begint daaraan, je bent met zo veel, je hebt niks van kennis.

Als je zo direct toch een klein beetje voordeel kunt halen, is dat dan niet...

Je bent ook nog niemand iets verschuldigd.

Ondanks alle uitvluchten hebben de sleutelnemers ervoor gezorgd

dat ze in de kijker lopen.

De komende dagen zal er keihard gestreden worden

voor de sleutels van de wapenkamer.

Dit is de wapenkamer. Achter één van deze gesloten kastjes

zit een schild verstopt.

Zo dadelijk mogen alle kandidaten die deze ochtend de missie wonnen,

één voor één hier een gesloten kastje openen.

Diegene die het schild vindt, is voor één nacht beschermd

tegen moord door de verraders.

Als iemand het schild vindt, is iemand hier dan van plan het kenbaar te maken?

Ah ja. Ik niet. - Ik zou dat niet doen,

want dan brengen we ons in gevaar, hè. - Ja, daarom dat ik het vraag.

Wie gaat... Want, Amine, ik zie jou zuchten.

Jij gaat dat niet doen? - Ik zeg geen woord.

Als jullie zeiden: We moeten het zeggen...

Maar we beschermen ons acht toch ook, dus da's toch beter?

Je speelt dan toch ook in de kaart van de verrader?

Als iemand het toch zou zeggen, maakt die zich heel verdacht.

Voor mij is dat een no-brainer. Gewoon niets zeggen.

Oké, daar zijn we het dus over eens. - Top. Perfect.

En we vragen het elkaar niet.

Alles wordt meteen een stuk geheimzinniger.

Die openheid van de kennismaking verstomt meteen. Het spel is begonnen, hè.

Een belangrijk moment.

Niks.

Go for it. - Doe het goed.

Goed doen, Astrid. - Succes, hè.

Go for it.

Allee, we gaan gewoon een deurtje opendoen, hè.

Oh, my god. Ja, da's goed, hè.

Ik had meteen prijs en ik was echt... Allee, ik was zo geschrokken

dat dat schild erin zat.

Het is precies als een klein kind op de draaimolen dat de flosj pakt.

Dus ik was heel blij.

En? - Wat denk je?

Het is aan de volgende. - Het is aan jou.

Ook niks?

Wij hadden afgesproken dat niet te zeggen tegen elkaar,

maar ik kwam dan boven en Lotte vroeg: En? En?

En toen ineens besefte ik van: Ik moet liegen.

En ik zo: Nee. Nee, ik heb het niet.

En ik had echt het gevoel dat het zo op mijn gezicht geschreven stond.

Nu Astrid het schild heeft,

maakt de rest van de groep geen kans meer.

Zij is de komende nacht beschermd tegen een moord door de verraders.

Elke ochtend gaat het schild terug naar de wapenkamer,

want elke dag wordt er in een nieuwe missie gestreden

voor de toegang tot die wapenkamer.

Ik ga het lot laten bepalen. Dit lijkt een beetje

op een deel van het logo van AC Milan.

Maar... mijn ploeg brengt weeral geen geluk.

Niks.

Dat ziet er mij een schoon kastje uit.

Allee, zeg.

Nope.

De deur van de wapenkamer gaat op slot.

Enkel Astrid kan op haar twee oren slapen.

De rest gaat een onrustige nacht tegemoet,

want vanavond nog vermoorden de verraders één van de bondgenoten.

Voor ik beslis wie welke rol krijgt,

wil ik van iedereen nog eens horen

hoe groot hun donkere kant precies is.

Ik ga meteen met de deur in huis vallen. Julie, wil jij een verrader zijn?

De vraag van één miljoen.

Ja, hoe moet je kiezen tussen de pest en de cholera?

Ik heb het wel heel lastig met liegen, maar ik vind het wel een uitdaging,

dus ik zou niet nee zeggen.

Ik was er al bang voor dat je dat ging vragen.

Ik kwam naar hier en ik dacht: Ja.

Ja.

Maar ik weet het niet.

Da's een goeie vraag, hè.

Ik zou niks liever willen.

Serieus? - Ja.

Hoezo? - Ik ben hier om het spel te winnen,

als bondgenoot of als verrader, maakt mij niet uit.

Maar liefst verrader. - Je bent heel fanatiek.

Zeker en vast.

In het begin zei ik: Nee. En nu... denk ik het wel.

Omdat ik dan tenminste controle heb.

Ik wil eigenlijk zeggen dat ik liever bondgenoot ben.

Maar ik denk wel dat ik verrader zou kunnen zijn.

Als jullie mij dat vragen, dan zeg ik ja.

Unieke kans.

Maar ik ga het niet doen.

Ik ga ongelukkig worden.

Ik wil niet ongelukkig worden.

Dat begrijp ik.

Lijkt me wel leuk om te proberen, om te zien hoeveel ik met de mensen kan spelen.

Maar je moet het wel kunnen ook. Kan je dat, tien dagen lang liegen?

Ja, da's geen probleem. Ik heb zes jaar op school gezeten en ook zes jaar gelogen.

Dit moet ook nog wel lukken. Ja.

Ik kan wel goed liegen en da's een heel slechte eigenschap van mij.

Maar ik kan dat wel redelijk goed, ja.

Een dokter spreekt toch altijd de waarheid?

Klopt. Dus ik heb niet veel ervaring met liegen.

Ik heb wel ervaring met geheimen houden. - Oké.

Er zijn een aantal mensen met wie ik wel redelijk close ben

en dan denk ik: Oké, dit is wel fucked up als ik tegen hen moet gaan liegen of zo.

Wie zijn dat? - Dorianne. Die kent mij ook door en door.

Ik dacht echt: Als ik hier ga zitten bij jou, dan ga ik het drie keer zeggen.

Ik wil zo graag bondgenoot zijn. Ik wil echt voor de groep spelen. Ja.

Ik heb heel veel mensen gesproken over: Zou je verrader of bondgenoot zijn?

Diezelfde vraag gesteld. En iedereen zegt: Liever bondgenoot.

En is dat waar? - Dan denk ik: Dat kan niet.

Er moeten mensen zijn die dit nu zeggen, gewoon om zichzelf niet verdacht te maken.

Iedereen doet alsof we nog maar in de leuke, frivole fase zijn,

maar da's niet waar. Da's niet waar. Er hebben al mensen gelogen.

Ja, het spel is begonnen.

Wie zouden goeie verraders zijn, denk je?

Hans is te voor de hand liggend, vind ik. Die...

Die heeft een verradershoofd.

Als je jezelf ziet op die foto, zie je er dan betrouwbaar uit?

Nee, eigenlijk helemaal niet, hè.

Nee, verschrikkelijk onbetrouwbaar.

Nee, ik wil geen verrader zijn, Staf.

Je hebt veel keuze, hè. Dorianne. Gaat dat goed doen.

Jonatan gaat dat goed doen. Zelfs Slongs zou het goed doen. En Hans Otten ook.

Wat heel smerig zou zijn, is dat je William Boeva...

William Boeva is ook übersympathiek in Vlaanderen.

Langs de andere kant zou dat wel goed zijn als hij er één is, hè.

Dat lijkt me leuk.

Waarom niet? Da's het spel, hè.

Ender. Lotte gaat dat ook goed doen.

Zelfs onze journaliste zou dat goed doen, denk ik. Julie.

Ja. En ik... Echt waar, ik weet het gewoon niet wat ik... Ik weet het niet.

Ik weet het echt niet.

Je zult het voelen aan de ronde tafel. - Ik zal het voelen.

Dus wie gaan we pakken? - Dat ga ik niet aan jouw neus hangen.

Maar ik ben toch geen goeie speurder en ik vergeet het. Ik vergeet ook alles.

Al wat je zegt... - Ik zal het zeggen. Drie van hen.

Drie van hen zullen tien dagen lang

verwarring, onrust en chaos veroorzaken

en elke nacht een onschuldige bondgenoot vermoorden.

Nog heel even en het wordt bittere ernst.

Heb jij gezegd tegen Staf dat je het wilde zijn of niet wilde zijn?

Ik heb echt te graaf gedaan tegen Staf. - Te graaf?

Ik zei: Ik wil een bondgenoot zijn, maar ik denk dat ik verrader zou kunnen zijn.

Ik wil geen verrader zijn, ik weet niet vanwaar dat kwam. Ik ben gewoon...

iets beginnen te zeggen zonder echt na te denken.

Ik zei ook zo in het gesprek... Hij zei: Zou je een verrader willen zijn?

Ik zo...

'Ik denk niet dat ik er goed in zou zijn, maar ik wil de uitdaging wel aangaan.'

En dan stap ik daar buiten en ik zeg zo:

Fuck, heb ik nu eigenlijk gezegd dat ik dat wil zijn?

Ik had direct spijt. - Ja, ik ook.

Wat als ik echt verrader word?

Hoe gaat dat zijn?

Kan ik dat?

Ik wil nog steeds zeggen dat het antwoord ja is, maar ik weet het oprecht niet.

Weet je waarom dat ik zei dat ik eventueel wel een verrader wou zijn?

De comfortabele positie van de verrader is

dat je sowieso twee mensen hebt die je vertrouwt.

Het is misschien een rare gedachtegang, maar ik denk wel als verrader

dat je een zekere stabiliteit hebt in: Oké, ik moet verrader zijn

en ik moet nu wel liegen, maar ik heb er wel controle over

en ik weet ook dat er twee mensen onvoorwaardelijk mij zien

en niet liegen tegen mij.

Ik vind het nogal dubbel dat altijd iedereen zei:

Nee, ik wil geen verrader zijn.

Negentig procent van die tafel heeft gezegd: Ik wil geen verrader zijn.

Nee, maar er zijn sowieso mensen die gezegd hebben: Ik wil het toch zijn.

Ik heb wel tegen iedereen gezegd dat ik nee heb gezegd om verrader te zijn,

maar eigenlijk heb ik ja gezegd. Dus de eerste leugen is al gevallen.

Ik voel mij echt zo sluw, nu al.

En dan is het zover.

Voor de eerste keer mogen de kandidaten plaatsnemen

aan de ronde tafel. Nu zijn ze nog allemaal gelijk,

maar drie van hen zullen deze raadszaal verlaten als verrader.

Je komt die raadszaal binnen en direct is er een spanning.

Er is een soort spanning in de zaal. Ineens weet iedereen: Nu is het voor echt.

Ik krijg echt de daver op mijn lijf,

dat ik zeg van: Allee, Dumont, wees nu eens kalm, da's gewoon maar een spel.

Maar ja, dat pakt je zo mee.

Welkom, allemaal, aan de ronde tafel.

Welkom in het hart van dit kasteel.

Welkom op de plek waar het er ook hard tegen hard aan toe zal gaan.

Straks wordt het tasten in het duister, want ik ga jullie verdelen in twee kampen.

Eén kamp dat strijdt voor het kwade en een kamp dat strijdt voor het goede,

want straks duid ik drie verraders aan.

Drie mensen die elke nacht een cape aantrekken,

met z'n drieën incognito naar een torenkamertje gaan

om daar te bedisselen en te kiezen wie er moet sterven.

Elke nacht zal er gemoord worden.

Onverbiddelijk. En het is aan de andere groep, de bondgenoten,

om hier aan tafel de dag nadien die verrader te ontmaskeren,

want elke dag gaan we iemand verbannen. Elke dag sturen we hier iemand naar huis,

dus hier start de jacht van de bondgenoten op de verraders.

We spelen ook elke dag een missie

en tijdens die missie kan je een schild winnen.

Een schild dat beschermt tegen een moord door de verraders.

We spelen dat tot er nog drie mensen hier aan tafel zitten.

Zit er bij die drie mensen één verrader, dan wint die verrader.

Zitten er nog drie bondgenoten, winnen die drie bondgenoten.

Kijk nog een laatste keer in elkaars ogen.

Neem die vertrouwde blik in je op,

want straks kan elk verschil in die blik misschien een teken zijn.

Het is zover. Dan mogen jullie nu de blinddoeken aandoen.

Ik kan mij niet meer herinneren

wanneer de laatste keer was dat ik zo zenuwachtig was.

Mijn hart ging tekeer en toen begon het spel echt.

Je voelde van: Oké, hier kan nu weleens ineens iets gaan veranderen.

En dan ineens weet je:

Het vertrouwen stopt nu.

Adrenaline overal.

Ik hoor Joris de hele tijd in- en uitademen.

Ik hoor Sean slikken en ik denk: Ik snap het, ik slik ook de hele tijd.

Dat moet weg, dat is iets...

Dat is waarschijnlijk angst en stress die je naar beneden moet krijgen.

Mijn hart ging tekeer, abnormaal.

Ik was altijd maar aan het luisteren naar die voetstappen, van:

Oké, ze komen dichter. Voel ik een hand? Voel ik geen hand?

Je hoopt echt gewoon...

zo... hard dat je dat tikje niet op je schouder voelt.

Ineens zijn m'n handen volledig nat.

Ik heb dat nooit. Ik heb nooit dat mijn handen zo zweten.

Ik wist het, ik wist het gewoon: Ik ga hier aangetikt worden.

Ik wist het. Iets in mij zei: William, jij bent gemaakt om een verrader te zijn.

Ik ben dan zo gestresseerd.

Ik ben gewoon heel de tijd aan het denken: Laat dit over zijn.

Shit, oké, als seffens die blinddoek afgaat,

hoe ga ik me dan gedragen? Hoe moet ik doen alsof ik bondgenoot ben?

Hoe moet ik reageren? Dus dat was echt wel een grote mindfuck voor mezelf.

Shit.

Verrader. Ik voel mij zo'n sluwe vos.

Jullie mogen...

de blinddoeken uitdoen. In drie, twee, één.

Ik keek dan links en rechts en mensen waren echt niet alleen aan het zoeken

naar iets om een houvast bij iemand...

maar ook dan de realisatie van: Oei, ik mag mezelf ook niet verdacht maken,

dus ik ga ook niet te veel kijken naar één persoon,

want dan gaat die mij verdenken en als die persoon de verrader is, gaat die mij...

Dus dat was echt... de hel die was losgebarsten, om het zo te zeggen.

Ik ben echt hopeloos op zoek naar kleine tekentjes, naar mimieken...

Allee, hier zitten drie verraders aan die tafel, hè. Hoe is dat nu mogelijk?

Ik kijk naar Dorianne, want ik wist meteen:

Oké, dit is de persoon naar wie ik moet kijken.

En ik zie dat die mij echt keihard in de gaten houdt,

dus dat die echt bepaalde blikken naar mij heeft van:

Oké, jij bent... Er is duidelijk iets mis.

Dorianne blijft kijken, blijft zo haar typische blik naar mij hebben.

Bepaalde grimassen. En ik werd even heel ongemakkelijk.

En nu gaat het zo vuil worden, hè.

Ik ga het niet aankunnen. Ik weet dat nu al.

Maar jawel. - Ik ga dat oprecht niet aankunnen.

Jawel, je gaat dat aankunnen. - Nee, ik ga beginnen te wenen.

Er gaan sommige mensen zich verklappen, hoor. Sowieso.

Vooral mensen die de hele tijd het woord 'oprecht' gebruiken.

Is dat voor jou een red flag? - 'Oprecht'.

Ik wou mezelf echt koeltjes houden, onder controle houden, niet te veel trillen.

En dan heb je Slongs, die heel de tijd naar mij zat te wijzen.

En ze zei van: Ja, je bent wel heel veel 'oprecht' aan het zeggen.

Dus ik dacht: Hmm, meid, wat zijn we hier aan het doen?

Ik wou geen gevaar hier, nee.

Terwijl ik het grootste gevaar ben. Ik ben het verraad van het verraad.

Dat moet verschrikkelijk zijn als je dat nu bent.

Tenzij dat je een beetje psychopathie in je hebt en dat aankunt, hè.

Sorry. No offence. - Als je er zo wat van geniet, eigenlijk.

Ja, zo...

Ik dacht: Oké, rustig blijven, niet reageren, in de ogen blijven kijken.

Da's het beste wat je kunt doen. Het is een spel, het moet gespeeld worden.

En Boeva speelt graag het spelletje.

Er zijn er hier al drie heel goed aan het bedriegen, precies.

Maar da's toch zot. - Ja, da's gek, eigenlijk.

Oké, ik ga naar de bar.

Vizier op scherp, jongen.

Ik wil van alles delen, maar ik ben bang dat ik het tegen een verrader zeg.

Verdomme. Ik kan dat nu tegen niemand meer zeggen.

Zeg het tegen mij. Ik ben geen verrader. - Ah, nee, yo.

Ik wist dat, hè. Dat spel gaat mij helemaal meenemen. Het is al vertrokken.

Ik zie al van alles. - Brief ons.

Maar jij bent de enige tegen wie ik durf te zeggen wat ik denk.

Ik moet dat even ventileren. - Oké, ik ga mee.

Ben je verrader? - Nee, jong.

Maar zeker, Ingeborg, jij bent bondgenoot, hè?

Ik ben 100 procent bondgenoot. Maar je moet wel weten...

En geloof je in mij als bondgenoot? - Er zijn 20 mensen die dat zeggen, hè.

Alle verraders, hun alarmen gaan nu al aan. Ik moet hiermee stoppen.

Nee. Kom. - Ja.

Kom. - Jij durft dat?

Ik ben iemand die supergraag ventileert.

Als ik een idee heb, een gevoel, ik ga direct een gelijke zoeken

en ik moet even mijn woordenstroom geven.

Hoe kan ik weten dat jij de waarheid spreekt?

Ik versta het, Dorianne, maar voel het, hè.

Als je niks wilt zeggen, ik ga je ook niet dwingen, hè.

Weet je wat ik... Ik heb zoveel gezien dat ik denk dat ik al direct juist zit.

Eén van de eerste mensen die ik heb gezien, is Lotte.

Ik vind dat echt moeilijk, maar ik ben bijna...

Ik... Ik zie dat als Lotte echt zenuwachtig is.

Ik weet niet hoe ik dit moet aanpakken.

Ik denk dat het goed is mochten we er nog wat bij...

Maar ja, dan heb je... - Ja, nee.

Jij bent de enige van wie ik denk dat jij bondgenoot bent.

Want dat kan ik goed, hè. Mij van den domme gedragen, zo van...

En dan wachten. En kijken wat er gebeurt.

Ik zit erin, hè. Ik zit echt in dat programma, hè. Miljaar, zeg.

Lotte Vanwezemael, my best friend. - Ik wou naar jou komen.

Nee, maar ik zag... Ik had gezegd dat ik je een knuffel ging geven.

Ja, da's waar. Wij gingen dat doen.

Voor die blinddoek was dat nog zo heel hartelijk

en nu zie ik iemand die is geschrokken.

Maar is dat schrikken van: Oef, bondgenoot, ik ben...

Ik denk dat echt niet, hè.

Ik werd helemaal gek omdat ik op iedereen probeerde te letten en ik zag geen hol.

Maar ik zei het daarjuist binnen: Ik heb het gevoel dat ik projecteer.

Iedereen zat exact hetzelfde als ervoor

en iedereen probeerde wel blikken te trekken of weet ik veel wat, maar...

Maar ben je blij? - Ik ben wel blij.

Ja? - Ja. Ik ben heel blij.

Dat ik kan zoeken, gewoon. - Ja.

Weet je wat ik erg vind? Als het...

Ik wil haar dat niet zeggen, plus: ik kan het toch nog niet staven.

Dus het heeft geen zin dat ik al mensen ga beschuldigen.

Ben je opgelucht? - Ik ben heel opgelucht, ik ben heel blij.

Ik ben heel blij. - Ja, ik ook.

Ik vind het zo moeilijk om te zien wie mijn medeverraders zijn.

Ik zeg het, ik heb van niemand iets door, iedereen is staalhard aan het liegen.

Ik hoop wel op een aantal mensen, hè. Met Lotte zou ik het heel leuk vinden,

omdat ik haar heel goed ken.

Ben je echt geen verrader? - Nee, maar schatje...

Ocharme.

Ik moet nu echt iets van een vertrouwensmaatje hebben.

Ja, dat snap ik, maar dat weet je hier toch nooit?

Ja, da's waar. Ik zit in het foute programma.

Ja, duidelijk.

Ik denk dat ik wel heel snel ga zien wie er liegt en wie niet.

Bij Lotte ga ik het direct doorhebben. Bij Lotte ga ik meteen zien...

of zij verrader is of niet.

Wat wou jij zeggen over William? - Ik vind die ook stil.

Eigenlijk, ik had... Toen ik de vraag stelde, 'heb je een tik gehad',

had ik bij Servaas een beetje een raar gevoel, maar niet van: Jij bent het.

Bij William...

Jij wilt gewoon weten wie het is. - Ja, en ik wou gewoon...

Ik wil als bondgenoot gewoon ervoor zorgen dat we al die verraders eruit krijgen.

En dan zou ik heel trots zijn. - Tuurlijk, da's het competitieve stuk.

En liefst zo snel mogelijk. Maar die kunnen blijven dinges, hè...

chanteren en verleiden. - Daarom.

Om de eerste dag in het kasteel gezellig af te sluiten,

heb ik een diner georganiseerd.

Al is het verraad nooit helemaal weg.

Het was echt een prachtige setting, aan dat kasteel, in die tuin.

Dat stinkt, hè. Sorry, Staf, maar dat stinkt, hè.

Dan weet je dat er iets gaat gebeuren...

dat het spel in gang zet.

Mag ik naast jou zitten? - Zeker.

Sofie zat daar al helemaal op het hoekje.

Die zat echt supergespannen met een supergespannen blik,

zo de lippen een beetje geperst. Ja, een beetje krampachtig misschien zelfs.

En dan had ik zoiets van: Ho, da's verdacht.

En toen dacht ik van: Oké, ja, daarnet heb ik gezien aan de ronde tafel

dat die raar deed. Laat mij maar onmiddellijk de tactiek toepassen van...

Keep your friends close, but your enemies closer.

Ik zou heel graag een toost willen uitbrengen.

Een toost op een eerste avondmaal.

En ook op een laatste avondmaal voor één van jullie.

Zo dadelijk moeten jullie elkaar goed leren kennen,

want ik heb nog een opdracht vanavond.

Jullie krijgen straks allemaal een boekje met daarin een papiertje

en daarop wil ik dat je elk voor jezelf een naam opschrijft

van de persoon die je het minst vertrouwt en de persoon die je het meest vertrouwt.

Want met die informatie kan ik weer wat meer.

Laten we drinken op tien dagen verraad. Schol.

Schol.

Ik heb hier een rustig gevoel aan deze kant. En zeker bij jou.

Ja.

Ja, ik ben daar wel blij mee.

Ik moet bij Lotte nog goed in de club blijven, hè.

Dus ik heb dat een beetje rustiger aangepakt. Het was deel van mijn tactiek.

Waarom is er een diner georganiseerd om allemaal happy-de-peppy te doen

en dan moeten we iets gaan opschrijven? Wat doen we hiermee?

Dit vind ik echt een mindfuck, hè.

Da's toch echt een mindfuck? - Wat gaan die daar ook mee doen?

Ja, wat gaan die daarmee doen? - Wat gaat daarmee gebeuren?

Ik ben nu wel opgelucht, maar kijk... - Met wat ben je opgelucht?

Ik vind dit echt... Ja, dat ik een bondgenoot ben,

maar het is zo moeilijk. Wie vertrouw je?

Ik ken de mensen... Ik weet wie ik kan vertrouwen, denk ik,

maar ik ken de mensen niet genoeg. - Nee.

Ik vertrouw sneller mensen die ik hiervoor al kende dan nieuwelingen.

Maar da's pure... - Wij hebben elkaar nog nooit gezien

of gesproken of... Allee, ja.

Het viel mij op dat er al heel snel kliekjes werden gevormd.

Ik zag Lotte al direct dicht bij Jonatan gaan zitten

en ik zag Joris en Ender naast elkaar zitten, wat ook opvallend was.

Dat de oudere kant van de tafel... Alle vijftigplussers, op Ingeborg na,

zaten, denk ik, aan de linkerkant van de tafel.

Dus je merkt zo, zonder dat het woord 'pact' werd vernoemd,

dat er wel kleine kliekjes beginnen te ontstaan.

Mag ik eerlijk even iets zeggen, Dorianne? - Ja.

Bij de ronde tafel had ik echt het gevoel dat jij en Slongs direct dachten

dat ik het was. En ik wil dat toch even gezegd hebben.

Nee, net niet. Net niet. - Ah, oké.

Ik heb jou geen één keer gedacht. En jou ook niet.

Ik had echt het gevoel dat je mij verdacht.

Nee. Nee... Ik dacht net dat wij een uitwisseling hadden van: We zijn het niet.

Jij bleef ook naar mij kijken... - Da's omdat ik een connectie wilde maken.

Ja, maar de eerste aan wie ik dacht... Ik deed mijn blinddoek af en keek

en jij keek me zo bedenkelijk aan, zo...

Ah ja, maar bij mijn eerste zet dacht ik: Ik ga wel even kijken hoe ze reageert,

maar ik zag wel dat je oké was.

Ze vertrouwt mij 100 procent. Dat is wat ze naar me uitspreekt.

Nu moet ik echt...

Nu moet ik echt dat vertrouwen helemaal schaden, dus ik vind het wel...

Het is echt wel... een omgekeerde wereld.

Zo meteen:

Ik heb de uitslag eens bekeken

en ik kan jullie iets vertellen. - Oké.

Ik ben wel echt megabenieuwd wie de anderen zijn.

Ik wil weten met wie wij hier dit kasteel gaan laten branden.

De eerste avond in het kasteel heb ik de kandidaten uitgenodigd

voor een diner. Niet zomaar een gezellig etentje,

maar eentje met een addertje onder het gras.

Alle kandidaten moeten namelijk opschrijven

wie van de groep ze het meest vertrouwen en wie het minst.

Ik vertrouw het meest mijzelf en het minst William.

Ik denk... Maar dat is dus niet waar, hè. - Van mij mag je dat opschrijven, hoor.

Zeg, maar stel dat jij verrader bent,

moeten die dan voor jou een aparte cape maken?

Je kunt toch niet met die lange cape... Je zou de helft van die gravé mee hebben.

Dat is toch zo? Tegen dat je in die torenkamer zit, heb je 15 kilo gruis mee.

Daar moest ik zo hard mee lachen. Ja.

Je moest eens weten.

Jij geeft mij hier gewoon op een dienblaadje... de onschuld.

Jij geeft mij die af.

Hoewel de stemming anoniem gebeurt,

mogen de kandidaten kiezen

of ze die informatie delen met de anderen.

Gilles, ik ga jou vertrouwen. Is het goed? Vind je dat niet tof?

Jawel. - Ik ga Amine pakken.

Ja, oké. - Ik ga Ingeborg schrijven als vertrouwen.

Nu ik weet... - Ik heb jou gepakt.

En...

Ja, dat ga ik gewoon eerlijk zeggen. - Voilà, zie. Het is in de sacoche, jong.

Als minst betrouwbare heb ik Sofie Dumont opgeschreven.

Omdat ik haar verdenk.

Die keek niemand aan en die keek zo wat opzij en wat opzij.

En die zat daar echt zo...

Als ik gedachten zou kunnen lezen en die zou moeten neerschrijven,

zou ik zo denken van: Oh, fuck, wat heb ik nu voor?

Nu ben ik een verrader, hoe moet ik dit handelen?

Dat die echt oprecht een identiteitscrisis had

en ik dacht dat te lezen aan haar reactie.

Sofie? Sofie?

Wil jij zeggen wie je hebt opgeschreven of niet?

Als iedereen het zegt. - Het meeste vertrouwen?

Annelien?

Servaas, wil jij zeggen wie je hebt of niet?

Het meest: Julie. En...

Ah, oké. Het minst?

Ik wil niet.

Ik heb als minst betrouwbare persoon Astrid opgeschreven.

Alhoewel ik evengoed Sofie had kunnen opschrijven, maar die zat naast mij

en ik wou het risico niet lopen dat ze het zag.

Ik denk dat de verraders vanavond vooral zwijgen.

Dat die wat? - Dat die vooral zwijgen.

Dat die stiller zijn. Die zijn veel stiller.

Want je wilt je niet verspreken... - Ja, maar ik ben gewoon stil

omdat ik... allee, braindead ben, maar... - Wat ben je, braindead?

Ja, ik ben niet stil omdat ik een verrader ben.

Dat was voor mij zo echt het gevoel van...

Dat is eentje om in de gaten te houden.

Wie heb jij als meest opgeschreven? - Het meest wat?

Meest betrouwbaar, of wil je dat niet zeggen?

Ik heb Lotte opgeschreven. - Ik ook.

Ik heb Lotte opgeschreven. Als minst betrouwbare.

Ik dacht echt: Dorianne, stop met liegen.

Als die dit ziet, die gaat echt Die gaat heartbroken zijn.

Dat kan ik echt op een papier geven, dat Lotte bondgenoot is. Dat weet ik zeker.

Daar zou ik echt al mijn geld op zetten.

Ik hoop dat jij hetzelfde... - Omgekeerd bij jou ook.

Maar als jij mij bedot, hè, manneke... - Ja...

Lotte ga ik in stilte in het oog houden, maar ik ga ze met niemand delen, want...

Ik ga dat doen op het moment dat ik weet dat het invloed kan hebben,

maar op dit moment denk ik: Nee, want...

Allee, dat gaat niks helpen. Da's giswerk en dat heeft geen zin.

Ik ga de gezelligheid even onderbreken. - Oei.

Ik heb de uitslag eens bekeken

en ik kan jullie iets vertellen. - Oké.

Volgens jullie is de meest betrouwbare persoon...

Wie zou dat zijn?

Ingeborg. - Maar...

Dat vind ik nu wel tof, zie. Mensen zien mij echt.

Dank je wel, iedereen. Echt waar, merci.

Want ik ben ook echt te vertrouwen. Ik meen het ook, hè. Allee.

Fantastisch. Je krijgt dus die medaille. Wauw, wat een erkenning.

Misschien nog interessanter is wie het minst betrouwbaar is.

En dat is...

Sofie. - Hè?

Wat? - Wow.

Wat? - Wablief?

Dus iedereen is verrast, maar die heeft wel de meeste stemmen, of wat?

Wat? Nee, dat kan niet. - Dat vind ik ook superraar.

Dat kan niet helemaal out of the blue komen.

Oh, my god. Wat heb ik gedaan?

Ik kan jullie vertellen dat die twee mensen morgen

een speciale rol krijgen tijdens de missie.

Tenzij iemand vermoord wordt en dan wordt het plan gewijzigd.

Ik dacht al zoiets. Ik voelde het komen. - Maar allee...

Sowieso zie ik jullie morgen terug. Tenminste, negentien van jullie.

Oh, dus wordt al iemand vermoord vannacht, Stafke?

Slaap lekker. - Maar allee, jong.

What the heck?

Bam, minst vertrouwelijke persoon: Sofie Dumont.

Dat komt wel binnen, ja. Dat komt echt wel binnen.

Sofie houdt een slechte nasmaak over aan het diner.

De stempel van minst betrouwbare persoon komt hard aan.

Niet persoonlijk pakken, maar ik versta dat je het persoonlijk pakt.

Ja, maar ja, het is echt... - Wat is dat, jong?

Ja. Oké. Het gaat het spel beïnvloeden, maar je pakt het nu niet binnen, hè.

Ik weet, voor mensen die mij niet kennen,

dat ik nogal afstandelijk en bitcherig kan overkomen.

Maar achter de resting bitch face zit er wel echt een lief persoon die...

die het wel goed meent. En lief is.

Sterke vrouwen, hè. Linke soep altijd, hè. Ja, je hebt die uitstraling.

Trek je dat niet aan. Da's alleen gebaseerd op wat mensen...

Ik ga je zeggen, als ik in de keuken sta en ik moet mijn team leiden,

dan ben ik echt wel... allee, een leider en dan moet het zijn hoe ik het wil.

Dat straal je dus uit, hè. Da's erg, hè.

Ik ben opgegroeid in een mannenwereld, hè. Niet met vrouwen, niet met barbies, hè.

Met mannen. 'Hé, hete mossel.' Fuck off, jongen.

Allee, maar dat is mijn wereld geweest.

Ik wou echt chef worden en dat is mij ook gelukt,

maar daarvoor heb ik wel moeten vechten.

En dat heeft mij in de loop van mijn carrière eigenlijk

zo'n beetje een schild gegeven van: don't fucking mess with me.

Zeg, ik wil even een bedankingsrondje doen,

want ik ben heel blij met mijn medaille. - Maar jij bent zo'n schatteke.

Hè? Ja, maar ja.

Ik heb een rondje gedaan. 'Dank je wel, iedereen. Merci.'

En ik meen dat dan ook. The gratitude.

Doen wat je zegt.

Merci voor het vertrouwen. Dank je wel, allemaal, voor het vertrouwen.

Ik weet niet of je allemaal op mij gestemd hebt, maar toch, ik ben wel heel dankbaar

voor deze medaille zo.

Maar stel dat jij nu een verrader bent... - Dat zou wel heel erg zijn.

Maar dat is dus... Helaas, ik moet jullie teleurstellen,

maar ik wil wel wat verraderachtig doen, hè.

Doe maar weer rustig, want het is alweer verdacht.

Voor je te veel... 'ik ben geen verrader, ik ben zo te vertrouwen'...

Voorzichtig, voorzichtig.

Ik denk dat... Slongs heeft tegen mij gezegd dat ik heel vaak 'oprecht' zeg

en dat dat blijkbaar... - Ja, da's nu wel een ding aan het worden.

Eerder een running gag dan dat het werkelijk...

Maar sorry, ik zeg oprecht supervaak 'oprecht'.

Omdat ik het oprecht leuk vind om hier oprecht te zijn.

Ben je oprecht?

Terwijl je zegt dat je oprecht blij bent dat je hier oprecht mag zijn.

Dan sta je een gesprek te voeren, een fijn gesprek,

en je denkt: Ja, misschien heeft hij gelijk.

En terwijl je dat denkt, denk je: Ah, maar wacht eens.

Dat zit hij misschien allemaal te verzinnen.

Dus ja, dat is toch... zot.

Om zo de hele tijd nu naar mensen te moeten kijken.

Ik had al het gevoel dat ze dachten: Da's een verrader.

Ja, da's wel waar van Slongs, want wij liepen naar de kamer

en jouw naam is ook gevallen.

Allee, ik vind... Ik snap het waarom... - Maar roep ze dan en vraag het dan.

Hoe ouder je wordt, hoe meer je het gewoon vraagt.

Ik ga naar haar toe gaan. Ja.

Ik vind het zo gezellig met Annelien. Ik voel dat wij een leuke band hebben,

dat dat echt klikt. Ik leef van de knuffels en lieve woordjes,

en die krijg je echt wel van Annelien.

Mag ik jou even meepakken? - Ja.

Ik had een beetje het gevoel dat jij en Dorianne naar mij keken, van:

Jij bent een verrader. - Ik was naar jou aan het kijken, sowieso.

Ik weet het, en ik had zo... Ik weet niet waarom ik dat voelde,

maar ik wou dat toch even een-op-een tegen jou zeggen

dat jij blijkbaar heel vaak gezegd had dat mensen die 'oprecht' zeggen,

dat je die dan raar of zo vindt. Maar ik zeg dat oprecht heel veel.

Ik ben gewoon bang dat jij denkt dat ik het ben

en dat je gaat stemmen op mij en heel de groep gaat betrekken of zo

en dat ik er snel uit ga liggen. En ik zou langer...

Ik ga gewoon altijd eerlijk zijn over wat ik denk, hè.

Omdat... ik het niet leuk vind om te liegen.

Ik ben zo blij dat ik een bondgenoot ben, dat ik het allemaal eerlijk kan spelen,

dat ik niet die mindgames moet doen met mensen.

Want ik denk, in jouw positie, als verrader, dat dat echt...

Ik ben helemaal geen verrader. Oh, my god, je zit mij te overtuigen

dat ik een verrader zou zijn. Jij bent sluw. Jij bent heel sluw.

Zij voelt dat ik aan het liegen ben op de een of andere manier.

Ik kon bijna wenen, geen grap,

maar ik dacht: Jonatan, dramawijf, doe een keer wat rustig, dat hou je voor later.

Nu gaan we het nog een beetje droog houden, denk ik.

De nacht valt. De bel is het signaal voor de bondgenoten

om in lockdown te gaan op hun kamer.

Vanaf nu ligt hun lot in de handen van de verraders.

Want voor het eerst zullen zij samenkomen

om in een conclaaf te beslissen

welke bondgenoot ze gaan vermoorden.

Die mantel aandoen, dat is...

Da's pure macht. Ik voelde mij Batman, maar dan van het onrecht of zo.

Als je al de eerste prijs voor onbetrouwbare weghaalt,

heb ik weinig hoop, zeg maar. Amai. Wat een imago, fuck.

Je bent helemaal gekleed in een gewaad. Niemand ziet je, niemand herkent je.

Maar dat machtig gevoel is wel een beetje kicken.

Om te weten: Ik heb het hier seffens voor het zeggen.

En morgen doe ik alsof er niks aan de hand is.

Het is superspannend, amai.

Gewoon een verrader.

Ik merkte dat mijn hart zo aan het bonken was dat ik gewoon begon te schokken.

Drie verraders trekken hun cape aan

en sluipen door de donkere gangen van het kasteel,

op weg naar de verraderstoren,

waar ze eindelijk te weten komen wie hun medeverraders zijn.

Dag, William.

Hallo.

Hoe voel je je?

Goed.

Goed? - Ja, zeker.

Wat dacht je toen je mijn hand voelde?

Ik dacht: Yes, dit is het, nu is mijn moment, hier ben ik voor gemaakt, Staf.

Jezus, what the fuck. Ik ben heel blij eigenlijk.

Ja? - Ja. Ja.

Ik dacht echt: Ik wil het niet.

Maar toen jij je hand op mijn schouder legde, dacht ik: Het is voorbestemd.

Ja? - Ja.

Hoe voelde je je aan de ronde tafel, toen je mijn hand voelde?

Mijn hart klopte in mijn keel.

Door heel mijn lijf was er adrenaline aan het razen.

En ik dacht echt even dat ik ging sterven op dat moment.

Ik moet het jou officieel nog een keer vragen.

Ben je er zeker van dat je de rol van verrader wil?

Ga je de cape aanhouden of niet?

I do. - You do.

Ik ga mijn cape aanhouden.

Ik ga sowieso de cape aanhouden. - Ja?

Er is nog één ding dat je moet doen. Da's de verraderseed zweren.

I know. Yes.

Zeg me na. - Oké.

'Ik, William, zweer plechtig...' - Ik, William, zweer plechtig...

...dat ik mijn rol als verrader ten volle zal opnemen.

...dat ik mijn identiteit ten volle geheim zal houden.

'...dat ik zal verraden, liegen en bedriegen...'

...dat ik zal verraden, liegen... - ...en bedriegen...

...in kwade en nog kwadere dagen...

'...met als enige doel...' - ...met als enige doel...

...het verraad te laten zegevieren. - Oké.

William, dan mag jij naar het torenkamertje gaan

en daar je collega-verraders ontdekken, hè.

Ik ben wel echt megabenieuwd wie de anderen zijn.

Ik wil dat gewoon weten.

Ik wil weten met wie wij hier dit kasteel gaan laten branden.

Er is niemand die je echt kunt uitsluiten. En dat maakt het zo moeilijk.

Nu ga ik er ten volle voor en er is geen weg terug

en er is niemand die mij gaat tegenhouden.

En degene die me wil tegenhouden, die moet het loodje leggen.

Ik wist het bij jou. - Dat kan niet.

Ik had het niet verwacht van Jonatan.

Ik was ook wel helemaal mee in heel zijn verhaal van:

Nee, ik heb nee gezegd. Ik wil het niet.

Maar hij was dan ook weer mee in het feit dat ik had gezegd dat ik bondgenoot was,

dus op zich betekent dat dat we misschien goeie leugenaars zijn,

aangezien we elkaar kennen en elkaar toch blind vertrouwden daarin.

Ik ben blij dat je erbij bent. Jij ook. Oh, my god. Ik wil jullie knuffelen.

Oh, my god. - What the fuck, jullie alle twee.

Dit is te leuk. - Dat kan niet, what the fuck.

Ik vind de twee andere verraders echt top. Ik voel mij daar echt supergoed bij.

Ik weet niet, ik krijg zo'n beetje drie musketiers-vibes of zo.

Ik ben heel blij dat jij het bent. - Waarom?

Jij bent ook een beetje op de achtergrond gebleven, da's al heel goed.

Ah ja, dat is echt een goed idee. Lotte is psychologe,

dus die kan heel goed analyseren.

Ik zit helemaal in het spel. Ik zit er helemaal in.

Ook zo als bondgenoot, niet als verrader. Ik ben echt heel de tijd aan het denken:

Hoe denken zij? Hoe gaan we het zo doen? Gaan we het op die manier doen? En dan...

Ik ben heel de tijd gewoon aan het ratelen tegen iedereen,

maar ik moet soms een beetje meer leren zwijgen. Dat heb ik ook zelf opgemerkt.

Da's een allemansvriend. Die is... Iedereen vindt dat een toffe,

iedereen vindt dat een leuke. Da's een lieve.

Het is goed, het is goed. Ja, nu is het... Nu is het begonnen, hè.

Nu... Oh, ik vind het geweldig.

We moeten wel echt nadenken, hè. - Ja.

Mag ik... Ik heb mijn boekje bij me. - Ik vind dat keigoed.

Ik weet dat Dorianne...

Ik had veel schrik dat die op mij zat. - Nee. Ze heeft het niet door, hè.

Ze heeft het in de verste verte niet door.

Ik denk, zolang dat Dorianne ons twee vertrouwt, zou ik die erin houden.

Laat die er maar uit gestemd worden door de bondgenoten.

Voorlopig heeft die niks tegen iemand van ons drie.

Lotte heeft als meest betrouwbare persoon Dorianne opgeschreven.

Dorianne heeft Lotte opgeschreven. En ik heb Lotte opgeschreven.

En we hebben dat heel de tijd tegen elkaar zitten vertellen, dus Dorianne is mee.

Echt geen reden tot het vermoorden van Dorianne. Nee.

Die is volledig mee met ons.

Dan moeten we een sterke speler vermoorden

die ons mogelijks snel kan ontmaskeren.

Mag ik eerst even zeggen wat in mijn geval niet slim is om te doen?

Slongs had op de één of andere manier direct door dat ik een verrader was.

Die zei: Je zegt superveel 'oprecht, oprecht, oprecht'.

Maar ik zeg 'oprecht' ook veel.

Dus bij Slongs sta ik helemaal... Ik denk red flag.

Daarom moeten we... - Daarom wil ik niet

dat Slongs vermoord wordt. Absoluut niet, hè, nee.

We moeten het een beetje laten wachten en dan helemaal uit het niets vermoorden.

Of als ze haar mond opentrekt bijvoorbeeld in een...

in een gesprek rond de tafel. Dan is het het moment dat zij eruit moet,

ook al heb ik haar zo graag, hè. Ze is superlief.

Maar dat hoort bij het spel, hè.

We zijn hier niet om pannenkoeken te bakken samen, nee.

En ik had al wel een aantal sterke spelers. Ik had Amine opgeschreven.

Ik had mogelijk ook een Hans, die wel verdacht kon lijken,

dus die kan misschien ook als verdachte, als bliksemafleider worden gezien.

Ik had jou opgeschreven, William, vooraleer ik wist dat jij hier stond.

En Astrid vind ik ook heel sterk. - Ja.

Maar ik kan al zeggen, een heel deel van die mensen

heeft in de wapenkamer gezeten. Onder andere ik.

Aah. Daar had ik niet aan gedacht. - En ik heb het schild niet, helaas.

Er zijn een aantal figuren van wie je denkt:

Dat zijn spelers, die gaan ons kunnen ontmaskeren.

Maar ja, je zit ook met het probleem

dat er een hele hoop in de wapenkamer zijn geweest.

Lotte ook. Lotte heeft geen schild kunnen bemachtigen.

Dus ja, de kans dat één van die anderen dan wel een schild heeft,

die vergroot natuurlijk dan, als Lotte er geen heeft.

Er zitten acht mensen in die wapenkamer, dus blijft over uit mijn lijstje:

Annelien. Ik denk dat het ook een heel sterke speler is.

Joris. - Die komt heel goed overeen met Ender,

heb ik gezien. - Ja, en met Sean.

En met Sean. - De boysband. Mogen we die zo noemen?

De boysband. - De boysband.

Servaas? - Die is aan het observeren, inderdaad.

Ik heb daar ook wat schrik van, omdat die... Da's een heel slimme mens.

En met Gilles. - En met Gilles.

Oh, ik vind dat erg.

Doe jij de stempel. Ik zal zo wat demonisch lachen.