Original subtitles

Αγαπητή Ίντα!

Τι γυρεύουμε σ' αυτό το αχούρι;

Ελα.

Ήθελα να σε μυήσω στους ήχους

αυτής της μηχανικής συμφωνίας.

Άκου.

Ακούω, ακούω.

Βλέπεις, αρχίζει πάλι...

επαναλαμβάνεται.

Είναι υπνωτιστικό.

Το αντιλαμβάνεσαι;

Γίνεται... σχεδόν επώδυνο.

Επώδυνο, ναι, αυτή είναι η λέξη.

Βλέπεις, αυτή τη μουσική...

είναι ο βηματισμός του χρόνου που προχωρά.

Ειναι αυτό, μουσική;

Όχι.

Όχι έτσι.

Όχι.

Ραβέλ;

Δεν μπορώ.

Απόδοση - Επιμέλεια: mk59.gr

- Θα αργήσω μαμά. - Όχι.

Ορίστε, είναι τέλειο. Θα σε πάρουν, Μορίς.

Το πιστεύεις;

Θα συνειδητοποιήσουν αυτό που πάντα ήξερα.

Θα αναγνωρίσουν την αριστεία σου.

Η ζωή σου θα αλλάξει.

Είμαστε σχεδόν έτοιμοι.

Ο κύριος Ραβέλ.

Αποκλείονται στον πρώτο γύρο, οι κύριοι...

Αλαβουάν, Μπριζέ...

Ανάθεμα! Απέτυχα ξανά.

- Λονζά... - Μα όχι!

Ραβέλ...

Θα μπορούσες να είχες σκοτωθεί.

Είναι απλώς ενα βραβείο, αγάπη μου.

Δεν με νοιάζουν τα βραβεία τους.

Άκουσα μια ανατολίτικη μελωδία να έρχεται από την αυλή.

Μάλλον ήταν ο αέρας στα κεραμίδια.

Έτσι, πλησίασα για να ακούσω καλύτερα.

Και, τι ηλίθιος,

ξέχασα ότι ήμασταν στον πρώτο όροφο.

Στ' ορκίζομαι.

Δεν ήθελα να πεθάνω, μαμά.

Μια μέρα, αυτοί οι ηλίθιοι στην κριτική επιτροπή

θα το μετανιώσουν.

Α! Μορίς!

Η σαμπάνια δεν είναι καλή;

Έτσι κι έτσι...

Θυμάσαι τη πρώτη φορά που συναντηθήκαμε;

Ήμουν δύστροπος και αδέξιος.

Όχι.

Είσαι ο μόνος που ήρθε σε μένα

και απευθύνθηκε σε εμένα.

Δεν το μετάνιωσα ποτέ.

Αλλά μετανιώνω

ότι δεν έχεις επιστρέψει στην οικογένεια.

- Καλησπέρα. - Καλησπέρα.

Θα έκανε την αδερφή μου ευτυχισμένη.

Η Μίσια έχει σύζυγο.

Μαντάμ Νατανσόν, μαντάμ Έντουάρντς, μαντάμ Σερτ...

Μαντάμ Σερτ;

Όχι για πολύ.

Ο Χοσέ Μαρία εγκατέστησε την ερωμένη του στο ίδιο το σπίτι τους.

Η Μίσια κάνει την περήφανη, αλλά...

αυτό δεν μπορεί να κρατήσει για πολύ.

Είναι μια εξαιρετική γυναίκα.

Που έχει βρεθεί μπλεγμένη σε αυτή την κατάσταση.

Ωστόσο, θα θέλαμε να τη σώσουμε από τον εαυτό της.

Αναμφισβήτητα είσαι και συ ακόμα κολλημένος μαζί της.

Κρίμα που είσαι παντρεμένος με τη μουσική.

Θα έπρεπε να την απατώ πότε-πότε.

Ναι.

Θα έπρεπε.

Πού είναι η Ρουμπινστάιν;

Δεν είδες το μεγάλο ζωγράφο;

Σε περιμένει.

Μιλάει μόνο για αυτό.

Μορίς Ραβέλ, σε έψαχνα.

Κρυβόσουν πίσω από αυτή την κολώνα;

Ήσουν περικυκλωμένη.

Το να σε φτάσω είναι μια διαδρομή μετ' εμποδίων.

Έχεις εναν αέρα...

Ένα απίστευτα τολμηρό βλέμμα.

Όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο νέος γίνεσαι.

Εσύ είσαι η αιώνια.

Ο άτακτος μικρός συμπαθητικός κόλακας.

Σην υγειά σου!

Ξέρεις τι; Πίνουμε στη συνεργασία μας.

Είναι αλήθεια;

Υπερβολικά αληθινό,

γιατί θα γράψεις τη μουσική για το επόμενο μπαλέτο μου.

Πόσο αστείος είσαι.

Μοιάζεις με νεοσσό που έπεσε από τη φωλιά του.

Μην ανησυχείς.

Θα το σχεδιάσω πολύ εκ των προτέρων, γιατί ξέρω ότι χρειάζεσαι χρόνο.

Τι μπαλέτο όμως; Έχεις μια ιδέα; Κάποιο αρχικό μοτίβο;

Αρχικό μοτίβο...

Αρχικό μοτίβο...

Ποιος νοιάζεται, κανένα αρχικό μοτίβο!

Θα δούμε αργότερα.

Αυτό που έχω στο μυαλό μου είναι η σαρκικότητα.

Η θελκτικότητα.

Ο ερωτισμός.

Ξέρω ότι υπάρχει αυτό στη μουσική σου.

- Ερωτισμός; - Ναι, ερωτισμός.

Ο αισθησιασμός του Νότου,

το άρωμα των δηλητηριωδών λουλουδιών...

Μια σύγχρονη Κάρμεν, δηλαδή.

Ήταν πραγματικά Ισπανίδα η μητέρα σου;

Απο την χώρα των Βάσκων.

Ακόμα καλύτερα.

Πιο σπάνιο.

Σκέψου...

Όχι! Να μη σκεφτείς. Να συνθέσεις.

Καλησπέρα, Ίντα.

Τι καταπληκτική έκπληξη! Είσαι εδώ!

Τρεις Ρώσοι;

Ένας ξανθός, ένα κοκκινοτρίχης και ένα Εβραίος.

Και τρεις Γάλλοι, λοιπόν;

Ένας επιτυχημένος γάμος.

- Μπράβο. - Μα ναι.

Το τρίγωνο είναι η μόνη αληθινή γεωμετρία του ζευγαριού.

- Αγαπητέ μου αδερφέ. - Μίσια.

Και ο πιο αγαπημένος μου απ' όλους.

Είσαι ακόμα εδώ, ευτυχώς.

Χορεύουμε;

Ξέρεις ότι χορεύω άγαρμπα.

Διάσχισα όλο το Παρίσι για να χορέψω μαζί σου.

Έλα, έλα.

Βλέπεις; Δεν είναι κι άσχημα.

Ίσα που με πατάς στις μύτες των ποδιών μου.

Ο άντρας σου δεν είναι εδώ;

Όχι, είναι σπίτι με τη Ρουσί για μάθημα γλώσσας.

Μην κάνεις τέτοια γκριμάτσα, δεν ζηλεύω.

Ξέρεις καλά.

Έχεις αλλάξει το άρωμα σου;

Ναι.

Σαλιμάρ.

Σου ταιριάζει πολύ.

Μπαχαρικά, μικρέ μου Βάσκε.

Μπαχαρικά!

Είναι διασκεδαστική.

Ναι. Λίγο κουραστική, μερικές φορές.

Οι διασκεδαστικές γυναίκες σπάνια χαλαρώνουν.

Όχι;

Δάσκαλε, οι μουσικοί περιμένουν.

Το ξέρω, αλλά δεν μπορώ.

Όμως...

Επιτέλους, Μορίς, είναι μια απλή πρόβα.

Κανείς δεν θα σε κατηγορήσει για τα παπούτσια σου.

Ναι, εγώ!

Εσύ είσαι αυτός που ξέχασες τα παπούτσια σου.

Ναι.

Η Μαντάμ Ρεβελό θα τα φέρει πίσω από το Μοντφόρ.

Ήμουν σίγουρος ότι τα είχα.

Νομίζεις ότι χάνω το μυαλό μου;

Αποκλείεται. Σταμάτα τα παιδιαρίσματα και πήγαινε στην ορχήστρα.

Όχι.

Μεσιέ! Μεσιέ, νάτα.

Μαντάμ Ρεβελό.

Ευχαριστώ.

Αλλά, καθήστε. Σας κόβεται η ανάσα.

Καθήστε.

Μαργκερίτ, φέρε της ένα ποτήρι νερό.

Καθήστε.

Δεν θέλω να σας χάσω.

Ευχαριστώ.

Είστε σίγουρη ότι αυτά είναι τα καλά;

Τι;

Τι είναι αυτό;

Κύριοι, δεν ξέρω αν γνωρίζετε την ακρίβεια

που απαιτεί αυτό το βαλς.

Πρέπει να διατηρήσετε έναν άψογο ρυθμό, απολύτως αυστηρό.

Μην αφήνετε τον εαυτό σας να αποσπάται από τη μελωδία.

Πάνω από όλα, μην περιμένετε τον ενθουσιασμό του τελικού κρεσέντο.

Πρέπει λοιπόν να γράφω μουσική χωρίς μουσική

ώστε να νιώθετε τον ρυθμό;

Ξαναπάμε από το 96.

Αυτό δεν είναι το βαλς της ευτυχίας, πρέπει να τελειώνει με καταστροφή.

Εξάλλου, όλα καταλήγουν πάντα σε καταστροφή.

Μια υπέροχη εκτέλεση, το τελευταίο κρεσέντο, συγκλονιστικό.

Έχεις απελευθερώσει την ηφαιστειακή σου φύση.

Ένα ηφαίστειο πάγου, λοιπόν.

Τι συνέβη νωρίτερα;

Στη σκηνή, όταν διηύθυνες;

Ναι, το πρόσεξες.

Ένα είδος τρύπας.

Άκου, Μορίς,

αυτό το ταξίδι στην Αμερική δεν είναι πραγματικά λογικό.

Αν είναι να πεθάνει κανείς ας πεθάνει στο ταξίδι.

Όχι, δεν αστειεύομαι.

Με τρόμαξες νωρίτερα.

Έδειχνες τόσο χαμένος.

Νομίζω ότι χάθηκα στην ίδια μου τη μουσική.

Αλλά συμβαίνει, ξέρεις.

Το βαλς μου, μου φαινόταν ξένο

αλλά αυτό δεν ήταν δυσάρεστο.

Σαν...

σαν να ήμουν νεκρός.

Παραδομένος από τον εαυτό μου.

Ίσως μια μέρα να μάθεις ν' αγαπάς τη μουσική σου.

Αγαπητή μου Ίντα.

Μου ήρθε μια ιδέα.

Τι θα έλεγες αν ενορχήστρωνα ξανά το μπαλέτο σου

"Ιμπέρια" του Αλμπενίζ;

Μου φαίνεται ότι αποτυπώνει όλη τη βία

και όλες τις αποχρώσεις της ιδιοσυγκρασίας σου.

Άν σ' αρέσει η ιδέα,

θα το εμβαθύνω κατά τη διάρκεια της αμερικανικής περιοδείας μου.

Πες μου.

ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΣΥΜΦΩΝΙΚΗ ΟΠΕΡΑ ΤΗΣ ΒΟΣΤΩΝΗΣ

Ο ΜΟΡΙΣ ΡΑΒΕΛ ΠΑΙΖΕΙ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΠΙΑΝΟ

Κάποιοι τείνουν να με αποκαλούν "ο Ελβετός ωρολογοποιός".

Αλλά, είναι αλήθεια ότι για να παραδώσω τα μικρά μου ρολόγια,

απαιτείται μεγάλη περίοδος κυοφορίας.

Μπορώ να δω μόνο σταδιακά, προοδευτικά

τη μορφή και την τροχιά του έργου που θα ακολουθήσει.

Προφανώς τον αποκαλούν "ο Ελβετός ωρολογοποιός".

Αλλά πριν παραδώσει αυτά τα ρολόγια,

χρειάζεται μεγάλη περίοδο κύησης

για να δει και να νιώσει το έργο.

Μπορεί να περάσουν χρόνια χωρίς να γράψω ούτε νότα.

Αλλά όταν εμφανιστεί η ιδέα,

η γραφή γίνεται γρήγορα.

Θα έλεγα ότι το πουλί πετάει ελεύθερα.

Μπορεί να περάσουν χρόνια χωρίς να γράψει ούτε νότα,

αλλά όταν πράγματι έρθει η ιδέα,

το... πουλάκι, ας πούμε, πετάει μακριά.

Ετσι.

Αυτό είναι όλο.

Μεσιέ Ραβέλ, μια φωτογραφία, παρακαλώ;

Μεσιέ Ραβέλ;

Έχετε ακούσει ποτέ τζαζ;

Είναι η πρώτη σου φορά στη Νέα Υόρκη;

- Ναι. - Πώς σου φαίνεται;

Πολύ έντονη.

Πού αλλού έχεις πάει στις Ηνωμένες Πολιτείες;

Βοστώνη, Κλίβελαντ, Σικάγο.

Είμαι από το Σικάγο.

Πού έμεινες;

Ναι.

Ναι;

Είναι λαϊκή μουσική, αρκετά απλοϊκή.

Όχι πραγματικά, είναι πολύ πιο περίπλοκη.

Ήταν μια μελωδία ισχυρής ομορφιάς.

Ρήξη της μουσικής γραμμής,

αλλά υπήρχε ένα είδος μετρικής μέθης.

Συγγνώμη, Μορίς, δεν ήθελα να σε διακόψω.

Καλησπέρα κύριοι.

Καλησπέρα.

Μίσια.

Τι πίνουμε;

Τι τριγυρνάς στα καφενεία;

Δεν συνθέτεις για την Ρουμπινστάιν;

Την έχεις δει; Με καταδιώκει!

Φωνασκεί σε όλο το Παρίσι

ότι θα της δώσεις το μπαλέτο της πολύ γρήγορα.

Το ανακοίνωσε στον Τύπο.

Δεν έχω γράψει ακόμα ούτε νότα.

- Ουτε μια; - Όχι, ούτε τη σκιά μιας νότας.

Δεν σε εμπνέει, η όμορφη εξωτική μας;

Δηλαδή δεν πιστεύεις στις μούσες;

Όχι, δεν πιστεύω στις μούσες, πιστεύω στη μουσική.

Την τιμώ, της κάνω τις προσευχές μου, αλλά...

Δεν μου απαντάει πάντα.

Ίσως θα έπρεπε να προσευχηθείς αλλού, λοιπόν.

Πιστεύεις ότι αυτές οι προσευχές θα απαντηθούν;

Ποτέ δεν θα μάθεις αν δεν προσπαθήσεις.

Ας πάμε μέχρι τις όχθες του Σηκουάνα.

Και ας περπατήσουμε μέχρι να φύγει η αϋπνία μου.

Θα περπατάμε μέχρι τα ξημερώματα.

Τι θέλεις;

Μισώ την υπνηλία, με κάνει να νιώθω καλά.

Ας περπατήσουμε μέχρι να βρούμε ταξί.

Αυτό το ταξί θα φτάσει πολύ σύντομα.

Αλήθεια πρόκειται να φύγεις τώρα;

Υπάρχει ένας άλλος άντρας στη ζωή μου και ζηλεύει σαν τίγρης.

Αν σου αρέσουν τα άγρια ζώα, άνοιξε ένα τσίρκο.

Δεν μου αρέσουν μόνο οι τίγρεις.

Μου αρέσουν και οι γάτες.

Αλλά τους εγκαταλείπεις στη μέση της νύχτας.

Δεν είμαι σαν εσένα.

Δεν έχω ούτε ιδιοφυΐα ούτε ταλέντο.

Αυτό που ζητάς από τη μουσική, εγώ το ζητάω από την αγάπη.

Και υπάρχει ανταπόκριση τουλάχιστον;

Δεν έχεις αρκετή εμπιστοσύνη στη ζωή, Μορίς.

Τόλμησε!

Τα πάμε καλύτερα όταν τολμάμε.

Στο 25 της οδού Λαμάρκ.

- Καλημέρα. - Καλημέρα.

- Κυρίες. - Μεσιέ.

Μεσιέ Μορίς.

Τι ευχαρίστηση! Μου φάνηκε μια αιωνιότητα.

Ήμουν στην Αμερική.

Στην Αμερική;

Είναι συναρπαστικό.

Έλα θα μου τα πεις όλα.

Ορίστε.

Όχι, περιττό, δεν σκοπεύω να γδυθώ.

- Καθόλου; - Όχι.

- Αλήθεια; - Αλήθεια.

Είμαι πολύ νέος για σένα.

Εντάξει.

Τι θέλεις λοιπόν;

- Απλά να δεις; - Όχι, περίμενε.

Έλα και κάτσε.

Θα ήθελα να φορέσεις αυτά τα γάντια

όσο πιο απαλά γίνεται.

Κάνοντάς τα να θροΐζουν στο δέρμα σου.

- Αυτό είναι όλο; - Ναι.

Όχι, απαλά.

Τι σκέφτεσαι;

- Πως είσαι όμορφη. - Όχι, για τα γάντια.

- Σου αρέσουν; - Πολύ.

Είναι σατέν;

Ναι, είναι σατέν.

Και η μπλούζα μου.

Γίνεσαι ακόμα πιο γοητευτικός όταν κοκκινίζεις.

Είναι όμορφο, αυτό το χρώμα.

Με βρίσκεις επιπόλαιη;

Όχι.

Είναι σοβαρό πράγμα η ομορφιά.

Σοβαρό, σαν την παιδική ηλικία.

Καλησπέρα.

- Καλησπέρα. - Καλησπέρα, Μορίς.

Ο άντρας μου.

Ας πάμε έτσι.

Σίπα!

Αγαπημένη μου αδερφή.

Πώς τα πας, γέρο μου;

Με το μαλακό.

Όπως η ατμόσφαιρα εδώ.

Παίξε μας κάτι για να ξυπνήσουμε αυτούς τους νεκρούς.

- Όχι. - Έλα.

Το κομμάτι που έγραψες για μένα.

Ησυχία, παρακαλώ!

Διαφορετικά, θα βγάλω το μαστίγιό μου.

Πώς γίνεσαι τόσο όμορφος;

Δεν κοιμάμαι.

Ούτε κι εγώ, και δεν βγαίνει τίποτα θαυμάσιο από αυτό.

Δεν έχω κανένα προσόν.

Η μουσική είναι στο μυαλό μου, είναι αυτή που αποφασίζει.

Η μουσική σου έχει καλό γούστο.

"Ωραία Κοιμωμένη";

Θα παίξουμε;

Δεν είναι καθόλου εντάξει.

Δεν νιώθω καμία έλξη ανάμεσά σας, καμία σάρκα.

Είμαι σίγουρος ότι δεν έχετε κοιμηθεί ποτέ μαζί.

Τι λέτε;

Είμαστε καλοί σύντροφοι...

Μαζέψτε τα νύχια σας.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο καθησυχαστικό για έναν σύζυγο σαν εμένα

από έναν άντρα σαν κι εσας.

Τι σημαίνει αυτό;

Ζείτε στα ύψη της τέχνης.

Ένας άυλος κόσμος.

Δεν ξέρετε τίποτα για αυτό.

Τίποτα δεν είναι πιο συγκεκριμένο από τη μουσική.

Μίσια, αγάπη μου,

θα πρέπει να πας σπίτι μόνη σου απόψε.

Θα πάω για δείπνο με μια μικρή ηθοποιό

που έχει μεγάλη ανάγκη από έναν προστάτη.

Αυτός ο άνθρωπος, τι βάρβαρος!

Έχω μια δικαιολογία, τον παντρεύτηκα για τα λεφτά του.

- Αυτός είναι ο μόνος λόγος; - Όχι.

Είσαι, ωστόσο, γυναίκα με γούστο.

Οι γυναίκες με γούστο μπορεί να κάνουν λάθη.

Σταμάτα να κρύβεσαι πίσω από τα καλά σου λόγια.

Δεν κοροϊδεύεις κανέναν παρά μόνο τον εαυτό σου.

Εσύ το λες αυτό;

Μην τολμήσεις σε αυτήν την περιοχή.

Για να απιστήσεις, πρέπει να ξέρεις να αγαπάς.

Κι' άλλες πιρουέτες.

Είμαι ελεύθερη, ζωντανή και κάνω ό,τι θέλω.

Όταν φτάσεις εκεί, τότε να μου κάνεις μαθήματα.

Μπορείς να λες στον εαυτό σου ότι είσαι ευτυχισμένη.

Ξέρουμε ότι αυτό δεν είναι αλήθεια.

Και λοιπόν;

- Τι σε νοιάζει; - Το ξέρεις πολύ καλά.

Καλύτερα να τα ξαναπούμε ένα άλλο βράδυ.

Αν και εφόσον έχουμε καλύτερη διάθεση.

Μπορείς να μας βρεις ένα ταξί;

Να σε πάω σπίτι;

Άφησε με στην οδό Ντυμπουά, είναι στη διαδρομή σου.

Δεν θέλεις τίποτα άλλο; Αλήθεια ;

Όχι.

Μου έδωσες ήδη πολλά.

Πάρε.

Ευχαριστώ.

Θα επιστρέψεις;

Ελπίζω.

Πού είναι; Θέλω να τον δω.

Θεέ μου! Η Ίντα!

- Ίντα; - Ναι, το μπαλέτο.

Δεν το τελείωσες;

Δεν το έχω ξεκινήσει ακόμα.

- Μπράβο. - Όχι, αλλά έχω μπλοκάρει.

Ξέρω, είναι ένας εφιάλτης.

Μου έστειλε 10 γράμματα, 20 τηλεγραφήματα...

Με παρενοχλεί από τότε που γύρισα.

Αν με δει να φροντίζω τα πουλιά...

Θα σε ξεκοιλιάσει.

Οι Ρωσίδες φαίνονται ήρεμες,

αλλά όταν το θελήσουν, είναι τρομακτικές.

Δεν το λέω για να σε δυσαρεστήσω.

Με ξέρεις καλά. Καλώς...

Μείνε εδώ, θα επιστρέψω.

Αγαπητή Ίντα.

Ευχαριστώ, μαντάμ Ρεβελό.

Μα τι ωραία έκπληξη!

Δηλαδή είσαι ακόμα ζωντανός;

Τώρα νιώθω καλύτερα.

Ναι, είμαι λίγο μπερδευτικός. Συγγνώμη, αλλά...

όταν κάποιος βυθίζεται σε μια δημιουργία, πρέπει να...

αποκόπτεται από τον κόσμο, να ζει σαν ερημίτης.

Ξεχνάει τον χρόνο, τις φιλίες, τους ανθρώπους...

Νόμιζα ότι ήμουν αξέχαστη.

Έτσι...

Και εκείνο το μπαλέτο...

Θεέ μου! Ε...

Θα έλεγα ότι είναι σε πολύ καλό δρόμο.

Καταπληκτικά.

Παίξε μου λίγο, έτσι, για την ευχαρίστηση.

Όχι.

Συγγνώμη, αλλά δεν ακούω ποτέ ένα κομμάτι που συντίθεται.

Θα ήταν σαν...

σαν να δέχεσαι καλεσμένους με κάλτσες.

Μου αρέσουν οι άντρες με κάλτσες, είναι σαγηνευτικοί.

Έλα, μερικές νότες.

Λίγες μόνο νότες.

Δεν μπορώ. Οχι ακόμη.

Αν έχεις κολλήσει, μπορώ να το καταλάβω.

Τα κολλήματα συμβαίνουν στους άντρες, έτσι δεν είναι;

Ακόμα και σε ιδιοφυΐες.

Δεν έχω κανένα πρόβλημα.

Ναι.

Αλλά...

Η ενορχήστρωση γίνεται,

Έχω τη βασική δομή,

και τώρα τελειοποιώ τις επί μέρους ενότητες.

Μετά, θα εξαλείψω κάθε χρωματισμό,

και θα επικεντρωθώ στις ελάσσονες συγχορδίες.

Χρειάζεται χρόνο, αλλά είναι συναρπαστικό, σωστά;

Ναι.

Οι ελάσσονες συγχορδίες.

Τα θεμέλια των ήχων, η πρωταρχική θεμελίωση...

Καταπληκτικά!

Στην αρχή ήταν ο ρυθμός...

η έκσταση, η εκμηδένιση...

Και εγώ χορεύω.

Και χορεύω.

Όλα είναι έτοιμα.

Η Opera έχει κρατηθεί.

Γενική πρόβα τον Οκτώβριο, πρόβες Σεπτέμβριο.

Ο Σεπτέμβριος είναι σε ενα μήνα! Χρειάζομαι τουλάχιστον 4, έστω 3.

Τι θα έλεγες για τρεις μικρούς μήνες;

Δύο, και ούτε λεπτό περισσότερο.

Μυρίζεις αυτόν τον θαλασσινό αέρα, αλμυρό τονωτικό;

Είναι από την πατρίδα μου.

Θα σου άρεσε πολύ να δούλευες, εκεί, στην πατρίδα σου.

Θα φτιάξεις ένα κάστρο στην άμμο;

Όχι, απλώς σχεδίαζα να κολυμπήσω.

Ναι φυσικά.

Μπορώ να φτιάξω ένα κάστρο, αν το θέλεις.

Οποιαδήποτε απόσπαση προσοχής είναι ευπρόσδεκτη.

Καλώς...

Ξεκίνα βοηθώντας με να βγάλω το μενταγιόν μου.

Εσύ μου το πρόσφερες, και δεν θέλω να το χάσω στα κύματα.

Είναι μπλεγμένο στα μαλλιά σου.

Ξέμπλεξέ το, παρακαλώ.

Ευχαριστώ.

Εν τέλει, θα σε συνοδεύσω.

Είναι επικίνδυνο να κολυμπάς χωρίς επίβλεψη.

Τι;

Μου αρέσει αυτή η χειρονομία που κάνεις.

Αυτή η χειρονομία; Γιατί;

Δεν ξέρω.

Όσες φορές και αν την κάνεις με ευχαριστεί το ίδιο.

Θα πρέπει να τη σταματήσω.

Ναι.

Θα πρέπει, όντως.

Και μετά;

- Τι θα γίνει; - Τίποτα.

Δεν θα γίνει τίποτα, απλά θα είναι το τέλος.

Το τέλος;

- Θα είναι λυπηρό, λοιπόν. - Όχι.

Όχι απαραίτητα.

Μετά το τέλος, όλα ξαναρχίζουν.

Έχω άσχημα νέα, Μορίς.

Είναι για το μπαλέτο σου.

Δεν μπορείς να ενορχηστρώσεις το "Iberia".

Έχουν παραχωρηθεί τα δικαιώματα.

Πώς κι έτσι; Από ποιον;

Από τον Ενρίκε Άρμπος.

Τον Άρμπος...

Λυπάμαι.

Μίλησα με τον δικηγόρο του στο τηλέφωνο, δεν μπορεί να γίνει τίποτα.

Καλώς...

Τι συμβαίνει;

Πρέπει να γυρίσω στο Παρίσι.

Αλλά... μόλις ήρθαμε.

Εσύ μείνε όσο θέλεις, εγώ φεύγω.

Μορίς!

Τα λουστρίνια σου!

Γνωρίζετε τη Μαντάμ Βολβοντέσκαγια;

Όχι.

Είναι καταπληκτική.

Καλημέρα.

Η μαντάμ Βολβοντέσκαγια ανησυχεί πολύ.

Έλα, Μορίς.

Λέει ότι το μέλλον προοιωνίζεται κακό για το μπαλέτο μας.

Λέει ότι είναι τρελό.

Φοβάμαι ότι έκανα λάθος για σένα.

Δεν την ξέρω αυτή την κυρία και... δεν με νοιάζουν τα αστέρια, Ίντα.

Εγώ...

πιστεύω στην ανθρώπινη προσπάθεια.

Σε κάτι που πρέπει να ανακύψει, μια ιδέα.

Είναι εκεί, κρύβεται σε μια γωνιά. Απλά πρέπει να την πιάσω.

Είναι βότκα;

Στην υγειά σου!

Στην υγειά σου!

Στην γέννηση αυτής της ιδέας.

Η μαντάμ Βολβοντέσκαγια σκέφτεται

ότι μόνο ένας Ρώσος μπορεί να σταματήσει το μεγάλο ρολόι του χρόνου.

Παρεμπιπτόντως, για φαντάσου ο Στραβίνσκι έρχεται για δείπνο απόψε.

Τρέφει μεγάλο θαυμασμό για σένα, το ξέρεις.

Είναι αμοιβαίος.

Σου το λέω, γιατί η κυρία Βολβοντέσκαγια πιστεύει

ότι ο Ιγκόρ θα μπορούσε να παραδώσει το μπαλέτο μου στην ώρα του.

Τίποτα δεν σε εμποδίζει. Ίσως είναι καλή ιδέα.

Αλήθεια;

- Με ενθαρρύνεις; - Και...

σύμφωνα με αυτή την κυρία,

πόση ώρα πρέπει να διαρκέσει το μπαλέτο σου;

Δεν ξέρω. Περίπου 20 λεπτά.

Είναι πολλά.

Δεκαπέντε λεπτά;

Μην το διαπραγματεύεσαι.

Δεκαεπτά λεπτά;

Σύμφωνοι. 17 λεπτά με το χρονόμετρο.

Δεν υπάρχει ούτε δευτερόλεπτο για χάσιμο.

Πρέπει να δημιουργήσω τη χορογραφία, να κάνω πρόβες,

να κάνω πρόβες...

Προφανώς, Ίντα. Η επανάληψη είναι το κλειδί.

Δεν θα πατήσω στη δουλειά κάποιου άλλου σαν παρασιτικό φυτό.

Θα συνθέσω ένα πρωτότυπο έργο.

Άκου... είμαστε στην Ισπανία, λοιπόν,

Η πλατεία, ο ήλιος που δύει, τα τακούνια, οι ζαπατέρος.

Ένα φαντάνγκο;

Μια Σεβιλλιάνα!

Η κυρία Βολβοντέσκαγια λέει ότι είναι όπως θέλετε.

Είμαι παγιδευμένος, νοιώθω σαν αρουραίος.

Ξέρεις πόσο καιρό μου πήρε να συνθέσω τη συμφωνία της Κολέτ;

Έντεκα χρόνια!

Ανάμεσα στη σύλληψη και τη δημιουργία, μεσολάβησε ο πόλεμος.

Επιτέλους... 17 λεπτά σε 2 εβδομάδες.

Θα έπρεπε να παράγω από τον εγκέφαλό μου

περισσότερο από ένα λεπτό μελωδίας την ημέρα.

Είναι αδύνατο. Απάνθρωπο!

Ηρέμησε, Μορίς.

Πρόσεχε μην αρρωστήσεις.

Δεν πρόκειται να γράψεις αυτό το μπαλέτο χωμένος στο κρεβάτι σου.

Δεν θα φτάσω ποτέ εκεί.

Είναι το τέλος της καριέρας μου.

Είναι το τέλος του Μορίς Ραβέλ.

Ίσως και να μην είναι κακό αυτό.

Θα έχω ηρεμία, όλα τα πάθη δαμασμένα,

μια απέραντη ειρήνη που θα μοιάζει με θάνατο.

Φυσικά.

Καλή μου μαμά, μη με κατηγορείς, σε ικετεύω,

που έπεισα τον εαυτό μου να καταταγώ.

Ξέρω ότι όλοι όσοι υπηρετούν γενικά αναμορφώνονται,

αλλα τι θελεις;

Δεν μπορούσα να μείνω πίσω,

ενώ οι σύντροφοί μου και ο αδελφός μου πολεμούσαν στο μέτωπο.

Δεν με ήθελαν στην αεροπορία, όμως...

κατάφερα να διοριστώ στην υγειονομική υπηρεσία.

Σήμερα είδα έναν σοβαρά τραυματισμένο.

Έμοιαζε με άγγελο.

Ο χρόνος σταμάτησε.

Για αυτόν, μέσα στον πόνο...

και για μένα, μέσα στη μουσική.

Ευχαριστώ.

Τι μουσική σου αρέσει;

Εμένα;

Λοιπόν...

Μου αρέσει πολύ αυτή που φτιάχνετε, αλλά...

Μίλα άφοβα, δεν θα σε δαγκώσω.

Ας πούμε...

Μου αρέσουν επίσης οι μοντέρνες μελωδίες.

Ποιες;

Δεν ξέρω, εγώ...

η "Βαλένθια", για παράδειγμα.

Ναι, είναι φρέσκια. Είναι γοητευτική.

Μου αρέσει αυτή η μελωδία.

Ζεσταίνει την καρδιά.

- Βρίσκεις; - Ναι.

Δεν πιστεύεις ότι αυτό το θέμα έχει επιμονή;

Ναι. Πώς θα το αναπτύξεις;

Δεν σκοπεύω να το αναπτύξω.

Ή ίσως όχι όπως συνήθως.

Η μελωδία διαρκεί ένα λεπτό.

Θα την επαναλάβω 17 φορές, και τέλος.

Θα έχω την "σπανιόλα" μου.

- Θα την επαναλάβεις 17 φορές; - Ναι.

Μπορεί να γίνει βαρετή, σωστά;

Όχι.

Επίμονη, τουλάχιστον.

Επίμονη, ναι.

Όπως... ένα υπνωτικό εφέ σε κρεσέντο.

Ενδιαφέρον, έτσι δεν είναι;

Ναι, ναι, είναι ενδιαφέρον.

Όμως το αν θα γίνει επιτυχία...

Λοιπόν...

Η επιτυχία δεν είναι τίποτα, μας δημιουργεί μόνο εχθρούς.

Το μισεί.

Οχι. Γιατί το λες αυτό;

Άκου, ο Λάλο είναι φίλος του συζύγου μου,

ας πούμε σύμμαχος.

Αυτή τη φορά, θα σου γράψει ένα ωραίο άρθρο.

Πιερ!

Μίσια!

- Ξέρεις τον Ραβέλ; - Ναι.

Σε γοήτευσε;

- Είναι ένα όμορφο κομμάτι. - Υπέροχο.

Δεν έχει ενορχηστρωθεί καθόλου άσχημα.

Θαυμάσια.

Οπότε θα το γράψεις.

Για να απαλείψεις την κακή διάθεση από το τελευταίο σου άρθρο.

Όμως η επιρροή του Ντεμπισύ είναι πολύ εμφανής.

Συγνώμη, αλλά του έκλεψες ακόμα και το πιτσικάτο από τη Σονάτα.

Δεν του έκλεψα τίποτα

και αυτό το κουαρτέτο υπάρχει εδώ και 10 χρόνια.

Α, ήταν ο Ντεμπισύ λοιπόν εκείνος που σας αντέγραψε;

Όχι, απλά λέω ότι...

μοιραζόμαστε ένα πιτσικάτο, αλλά το δικό μου είναι πιο παλιό.

Μεσιέ Ραβέλ,

μια ιδέα ανήκει σε εκείνον που την αξιοποιεί καλύτερα.

Έχετε λαμπρή τεχνική,

αλλά πιστεύω ότι είστε ανίκανος να προκαλέσετε το παραμικρό συναίσθημα.

Αυτό είναι που θα κάνει πάντα τη διαφορά

ανάμεσα στη μουσική του Ντεμπισύ και τη δική σας.

Αλλά τόσο καλύτερο που είστε κοφτός, εντελώς κοφτός.

Θα διαβάσετε το άρθρο μου με ψυχρή ματιά.

Καλησπέρα Μίσια.

Μορίς, είσαι τρελός!

- Έχεις αντίγραφο, τουλάχιστον; - Όχι.

- Θεέ μου, αυτό είναι ανυπόφορο. - Τι είναι ανυπόφορο;

Αυτό το μπολερό, δεν μπορώ να το ξεφορτωθώ.

Είναι στο κεφάλι μου.

Με εξουθενώνει, με κυνηγάει, με κυριεύει.

Ώστε δεν σ' αφήνει να φύγεις.

Τραγούδησε μου το.

Όχι, όχι. Αυτό, όχι.

Μου είπες ότι δεν μπορείς να μου αρνηθείς τίποτα.

Εντάξει...

Λοιπόν, αν σου έλεγα κάτι ανόητο κάπως έτσι;

Αυτό είναι, και μετά επαναλαμβάνεται.

Επαναλαμβάνεται, ξαναρχίζει,

επαναλαμβάνεται, συνεχίζει,

και κάποια στιγμή εκτροχιάζεται και εκρήγνυται.

Και μετά, τελειώνει.

Όπως η ζωή.

- Έργο μεταφυσικό λοιπόν. - Ναι.

Οχι. Δεν ξέρω, εγώ...

Βρίσκω αυτή τη μελωδία αυθάδικη.

Ναι! Μεθυστική.

Δώσε της μια ευκαιρία.

- Τι σου συμβαίνει; - Τίποτα, εγώ...

Νιώθω να μου κόβεται η ανάσα. Πρέπει να κόψω το κάπνισμα.

Η καρδούλα σου είναι κουρασμένη.

Η καρδιά μου;

Αυτό θα μου προξενούσε έκπληξη.

Δεν την χρησιμοποιώ σχεδόν ποτέ.

Είσαι καλύτερα; Είσαι σίγουρος;

Καταλαβαίνω ότι κάποιος μπορεί να λιποθυμήσει σε ένα τόσο φρικτό μέρος.

Όχι, έψαχνα για το τέλειο μέρος

για να σου δώσω αυτό.

Λοιπόν, είχα δίκιο που το πίστεψα.

Είναι κουραστικό να έχεις πάντα δίκιο.

Και γιατί με έφερες σε αυτή την ποντικότρυπα;

Για να βυθιστείς στο πνεύμα αυτού του μπαλέτου.

Το σχεδίασα ως ωδή στη νεωτερικότητα.

Μια μεταφορά για τον μηχανικό κόσμο.

Εξάλλου, το ντεκόρ θα μπορούσε να είναι ακριβώς ενα εργοστάσιο.

Ένα εργοστάσιο; Στην όπερα;

Ναι.

Είναι μια διαβολική ιδέα.

Διαβολικά θαυμαστή!

Ναι, οραματίζομαι τη σκηνή, οραματίζομαι το μοντέρνο,

οραματίζομαι εκείνο που δεν έχει ιδωθεί ποτέ πριν.

Εσύ κι εγώ, Ραβέλ, είναι αναπόφευκτο.

Είναι ακαταμάχητο, είναι επανάσταση.

Πού είμαστε τώρα; Σε μπουρδέλο;

Λοιπόν;

Τι;

Τι σκέφτομαι;

Νομίζω, αγαπητή Ίντα, ότι...

δεν σε νοιάζει η γνώμη μου και έχω αποδείξεις.

Τι σου λείπει;

Α ναι, το εργοστάσιό σου.

Το εργοστάσιο ήταν μια λεπτομέρεια, μια μπολσεβίκικη κοκεταρία.

Δεν άξιζε τον κόπο.

Θα το ξανασυζητήσουμε όταν οι εργάτες πάνε στην όπερα.

Πρέπει να με ευχαριστήσεις που σου γλίτωσα αυτή τη χυδαιότητα.

Εσύ μιλάς για χυδαιότητα;

Εσύ που μετέτρεψες το μπαλέτο μου σε όργιο,

στη γαμημένη τη Βαβυλώνα!

Δεν είναι δικό σου μπαλέτο, αλλά δικό μου.

Εγώ το παρήγγειλα.

Αυτό σε έσωσε από τον εαυτό σου

όταν δεν μπορούσες πια να γράψεις ούτε νότα,

έτσι δεν είναι μεσιέ;

Όσο για σας μεσιέ,

μάθετε να διαβάζετε μια παρτιτούρα.

Ο ρυθμός πρέπει να είναι σταθερός από την αρχή μέχρι το τέλος.

Σταθερός!

Σκέπτομαι να σας ζητήσω να βγείτε, μεσιέ Ραβέλ.

Δεν χρειάζεται να το ζητήσεις.

Αναρωτιέται κανείς πώς θα μπορούσε να βγει από σένα κάτι τέτοιο.

Το "Μπολερό" είναι ένα σαρκικό έργο. Η σάρκα!

Το ξέρεις; Όχι, φυσικά!

Είσαι τυφλός σε όλα αυτά. Και κωφός στον εαυτό σου, επίσης.

Θα πάρω τηλέφωνο τον διευθυντή της όπερας,

ότι αντιτίθεμαι στη εκτέλεση.

Ξανασκέψου το.

Είναι όλα ξεκάθαρα.

Είχες δίκιο, αυτό το κομμάτι δεν έχει νόημα.

Είναι μια άσκηση στο στυλ, δεν είναι μουσική.

Οπότε, στα σκουπίδια!

Υπερβάλλεις, Μορίς.

Ετσι.

Δεν πειράζει, κράτα τα λεφτά σου.

Δεν θέλεις ακόμα λίγη παρέα;

Σε τελευταία ανάλυση, γιατί όχι.

Θα το φροντίσω.

Περίμενε.

Μάθε με να χορεύω.

Αλλά δεν υπάρχει μουσική.

Υπάρχει πάντα μουσική.

Άκου.

Ακούς;

Μυρίζεις καλά.

Δεν μπορείς να χορεύεις όλη σου τη ζωή.

Γιατί όχι;

Είσαι πολύ σιωπηλός σήμερα.

Κι εσύ.

Εναπόκειται στους άνδρες να διασκεδάζουν τις γυναίκες.

Σύμφωνα με ποιο νόμο;

Σύμφωνα με τους νόμους της καθολικής έλξης.

Δεν σου αρέσει;

Όχι.

Ίσως προτιμάς τους άνδρες;

Τι πας και ψάχνεις...

Τότε, είμαι εγώ αυτή που δεν σου αρέσει;

Ξέρεις καλά ότι μου αρέσεις.

Αυτό το δέρμα είναι απαλό.

Θα πρέπει να το αφήνεις να αναπνέει πότε-πότε.

Είσαι πραγματικά μοναδικός.

Είναι κομπλιμέντο;

Ίσως να είναι τελικά.

Θα ακουστώ σαν ξιπασμένη,

αλλά όλοι οι άνδρες θέλουν να με αποπλανήσουν.

Εκτός από εσένα.

Σου αρέσει που δεν προσπαθώ;

Φίλησέ με.

Θα μπορούσα να σε φιλήσω

και θα σου έλεγα ψέματα αν σου έλεγα ότι δεν το ήθελα.

Αυτό όμως...

οποιοσδήποτε άντρας μπορεί να το κάνει.

Προτίμησα να συνθέσω μουσική για σένα.

Αυτό με αγγίζει πολύ, αλλά δεν σε εμποδίζει να με φιλήσεις.

Ίσως ναι, όντως.

Είσαι ένα παράξενο πουλί, Ραβέλ.

Δεν είναι εύκολο να σε βάλουμε σε κλουβί.

Μερικές φορές, δεν θα με πείραζε.

Αγαπητή μαμά,

βρέχει πολύ.

Πόσος καιρός έχει περάσει από τότε που έλαβα γράμμα σου;

Ζήτησα άδεια,

και ελπίζω να σε σφίξω στην αγκαλιά μου μετά τις γιορτές.

Το ηθικό είναι καλό.

Κι ας νιώθω τη μουσική να ζει μέσα μου

χωρίς να μπορώ να την αφήσω να βγει.

Μορίς, εσύ είσαι;

Σε περίμενα.

Δεν ήθελα να φύγω χωρίς να σε ξαναδώ.

Είμαι εδώ, μαμά.

Είμαι μαζί σου τώρα.

Ναι.

Μαμά;

Όλοι σε περιμένουν, Μορίς.

Δεν έχω τα παπούτσια μου, δεν τα βρίσκω.

Θα τα ψάξω.

Γιατί δεν μου είπε κάποιος ότι ήταν άρρωστη;

Μου λέγατε ψέματα.

Είχε ορκιστεί να μη σου πει τίποτα.

Αυτό είναι φρικτό.

Τι θα μπορούσες να κάνεις εκτός από το να βασανίζεσαι;

Θα μπορούσα να έχω...

θα μπορούσα να είχα... θα είχα λιποτακτήσει, αυτό είναι.

Αρχίζουμε;

Σκέψου προσεκτικά.

Λοιπόν...

Ποιος ανακάλυψε την Ινδία;

- Ο Μαγγελάνος! - Ναι.

Ποια είναι η πρωτεύουσα της Βενεζουέλας;

- Το Κολόμπο; - Όχι.

Για να δούμε, Μορίς...

- Το Καράκας. - Ναι.

Η ημερομηνία της μάχης του Άουστερλιτς;

Γύρω στο 1810.

Βασικά, δεν ξέρω.

Εντάξει, ένα εύκολο τώρα.

Ο Μότσαρτ συνέθεσε το "Σου λέω..."

Ναι...

Τι;

"...Μαμά".

ΣτΜ. "Ah vous dirai-je, Maman", K. 265/300 σύνθεση του Μόζαρτ το 1781 (25 ετών).

Βασίζεται σε 12 παραλλαγές του παιδικού παραδοσιακού "Twinkle-twinkle little star"

Πρέπει να ξαναπάς και του χρόνου!

Ναι!

Αγαπητέ μου Μορίς!

Συγχαρητήρια, ναι, συγχαρητήρια,

Το ότι απέτυχες πέντε φορές να πάρεις το βραβείο Prix de Rome,

ενώ είσαι ο πιο διάσημος συνθέτης σήμερα,

είναι ένα τεράστιο κατόρθωμα.

- Στον Μορίς! - Αλήθεια.

Στον Μορίς!

Τι θέλετε να σας πω;

Πάντα προτιμούσα τους ηττημένους. Αυτοί έχουν όλη τη χάρη.

Οι νικητές φαίνονται ανόητα ικανοποιημένοι

ή ψευδώς μετριόφρονες κάτι που με τρομάζει.

Λοιπόν...

στην αποτυχία.

Στην αποτυχία!

Σκοπεύεις να βάλεις υποψηφιότητα για 6η φορά;

Γύρνα πίσω, Μορίς.

Δεν μπορώ.

Δεν είναι το μπαλέτο που με ενοχλεί, είναι η μουσική μου.

Κάντο για μένα.

- Συγχαρητήρια, μεσιέ Ραβέλ. - Ευχαριστώ.

- Μπράβο, ήταν υπέροχο. - Ευχαριστώ.

- Αριστούργημα. - Ευχαριστώ.

Μεσιέ Ραβέλ, ήταν θεϊκό.

Ευχαριστώ. Έχεις ενα τσιγάρο;

Το Παρίσι υιοθέτησε το αριστούργημά σου.

Το "Μπολερό", το αριστούργημά μου;

Κρίμα που είναι τόσο άδειο από μουσική.

- Συγχαρητήρια, μεσιέ Ραβέλ. - Ευχαριστώ.

- Όχι! Όχι αυτός. - Μεσιέ Ραβέλ;

Μεσιέ Ραβέλ.

Δεν απέχεις πολύ από το να με κερδίσεις.

Είναι πραγματικά ενδιαφέρουσα μουσική.

Με την πρώτη ακρόαση,

νόμιζα ότι δεν είχες εξαντλήσει το μυαλό σου με αυτόν τον ρυθμό.

Αλλά το παραδέχομαι, αφού μόνο οι ανόητοι δεν αλλάζουν γνώμη,

ότι αυτός ο συστηματικός τρόπος σου που με εκνεύριζε τόσο πολύ,

δίνει περιέργως μια διάσταση σε αυτό το έργο, πώς να την πω...

μια ερωτική διάσταση

κάτι που πίστευα ότι δεν ήσουν καθόλου ικανός.

Ευχαριστώ.

Ποιος θα το φανταζόταν, ε;

Διάβασα το τελευταίο σας άρθρο

και θεωρώ ότι εσείς, από την άλλη, κάνετε πολύ-πολύ μικρή πρόοδο.

Λοιπόν... καλή βραδιά.

Μεσιέ Ραβέλ;

Αγαπητέ Δάσκαλε, η μουσική σας με ηλέκτρισε.

Θα μπορούσατε να υπογράψετε αυτό το πρόγραμμα για μένα;

Ναι.

Τι ήταν αυτή η μουτζούρα; Ήπιες ή ήταν από συγκίνηση;

Ήταν υπέροχο!

Μπράβο μαέστρο.

Ευχαριστώ.

Λοιπόν, μπράβο.

Και συγγνώμη.

Φοβάμαι ότι η ήρεμη φύση μας

δεν προκάλεσε περιττούς σπινθήρες

και λυπάμαι που δεν σου μίλησα πολύ ευγενικά.

Όσο για το "Μπολερό"...

παραδέχομαι ότι υπάρχει αναμφίβολα εκεί

ενα μικρό κάτι ασυνήθιστα σεξουαλικό που δεν είχα προσέξει.

Αν υπάρχει κάτι που μισώ,

είναι αυτές οι κεντροδάφνες, βάλτε τις εκεί.

Λοιπόν...

δεν σε δυσαρεστεί και τόσο, η μικρή πόρνη της Βαβυλώνας.

Μην είσαι σεμνή.

Πολλά πράγματα μπορούν να ειπωθούν για αυτήν την πόρνη,

αλλά όχι ότι είναι μικρή.

Απαίσιος κόλακας.

- Απο δω! - Μεσιέ Ραβέλ!

- Παρακαλώ! - Άλλη μια!

- Απο δω! - Ναι!

Μια ακόμα, παρακαλώ.

Μια ακόμα, παρακαλώ.

Παρακαλώ, μεσιέ Ραβέλ, από δω!

Είσαι σίγουρος ότι δεν θέλεις να συμμετάσχεις στο πάρτι;

Η Ίντα θα απογοητευτεί.

Και οι θαυμαστές σου σε περιμένουν.

Δεν είμαι εγώ εκείνος που θέλουν να δουν, είναι ο Μορίς Ραβέλ.

Και εσύ ποιος είσαι αν όχι ο Μορίς Ραβέλ;

Όχι κάτι σπουδαίο, φοβάμαι.

Η επιτυχία είναι που σε στεναχωρεί;

Πιθανόν.

Ίσως τα όνειρα πρέπει να παραμείνουν όνειρα.

Ο άντρας σου έμεινε στο σπίτι;

Ναι.

Στην καλή του φίλη δεν αρέσει η κλασσική μουσική.

Σαφώς, δεν έχεις τύχη με τους συζύγους σου.

Ίσως θα ήταν διαφορετικά αν με είχες παντρευτεί.

Το πιστεύεις;

Ποιος ξέρει...

Ναι.

Θα ήμασταν το πιο ταιραστό ζευγάρι στο Παρίσι.

Κυρία Ρεβελό,

έσπασα άλλο ένα φλιτζάνι.

Φοβάμαι ότι έχω αποδεκατίσει το πορσελάνινο σερβίτσιο της μαμάς.

- Μαργκερίτ... - Λοιπόν, ναι, Μαργκερίτ.

Δεν έρχεσαι πια στο Παρίσι, οπότε πρέπει να έρθουμε εμείς κοντά σου.

Τα έκανα όλα χάλια.

Τι αδέξιος άνθρωπος!

Είχες το μυαλό σου στη μουσική, όπως πάντα.

Ναι, αναμφίβολα.

Ναι, ειδικά από τότε που ο Βιτγκενστάιν

παρήγγειλε ένα κονσέρτο για πιάνο σε μένα, το φαντάζεσαι;

- Ο Πολ Βιτγκενστάιν; Ο πιανίστας; - Ναι.

Νόμιζα ότι έχασε ένα χέρι στον πόλεμο.

Ναι, το έχασε, όντως.

Αλλά γι' αυτό το λόγο μου παρήγγειλε ένα κονσέρτο για το αριστερό χέρι.

- Μόνο γι' αυτό! - Ναι.

Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει, ούτε και οι γιατροί.

Δεν μου μένει πολύς χρόνος.

Μη λες βλακείες.

Όχι για να ζήσω, αλλά για να συνθέσω.

Δυσκολεύομαι όλο και περισσότερο να μεταγράψω μουσική.

Την ακούω με μεγάλη σαφήνεια, αλλά τη στιγμή που τη γράφω σε νότες...

μου διαφεύγει.

Μην στενοχωριέσαι, Μαργκερίτ.

Πιστεύω ακράδαντα ότι η χαρά...

είναι πιο γόνιμη από την οδύνη.

Κι έπειτα... το τέλος δεν έχει έρθει ακόμα.

Έχω στα σκαριά ένα κονσέρτο για πιάνο, για παράδειγμα.

Ναι! Για το αριστερό χέρι.

- Μου το είπες. - Όχι, ένα άλλο.

Είναι και για τα δύο χέρια και είναι σε Σολ μείζονα.

Όπως η 17η συμφωνία του Μότσαρτ.

Είναι αστείο, η άνοδος στο 1ο θέμα,

θα έλεγες πως είναι το αντίθετο του "Μπολερό".

Αυτό ακριβώς ήθελα, ένα "αντι-Μπολερό".

Νιώθω ότι αυτό το ρεφρέν έχει καταπιεί όλα τα άλλα έργα μου.

Ο κόσμος μου μιλάει μόνο για αυτό.

Το "Μπολερό"... "Μπολερό"... "Μπολερό"...

Λες και δεν έγραψα τίποτα άλλο.

Να τι θα ήθελα.

Εσύ δημιουργείς το κονσέρτο,

το γράφουμε σε δίσκο,

και το παίζουμε σε μια παγκόσμια περιοδεία.

Τι πιστεύεις;

Μπορώ να μάθω για τι πράγμα μιλάς;

Ίντα;

Ναι, Μορίς.

Είσαι πολύ ώρα εκεί;

Από τότε που δοκιμάσαμε την εξαιρετική φραγκόκοτα της Μαντάμ Ρεβελό.

Δεν είναι εντάξει;

Τίποτα δεν δουλεύει πια.

Το μηχάνημα είναι χαλασμένο.

Αν με μπερδεύεις με εκείνη την αγέραστη δασκάλα,

ήρθε η ώρα να ανακαλύψεις τα οφέλη της ξεκούρασης.

Κι αν πηγαίναμε ταξίδι;

Ξέρω μέρη που είναι τα πιο ενδεδειγμένα για χαλάρωση.

Δεν έχω πολύ χρόνο πια, όλα μου διαφεύγουν.

Οι χειρονομίες, οι λέξεις, οι νότες...

κλυδωνίζομαι.

Όχι.

Δεν μπορώ να φύγω.

Και ιδού!

Κούκλος όπως πάντα.

Σίπα;

Αλλά ναι, φυσικά.

Αυτό με κάνει πραγματικά χαρούμενο.

Πέρασε πολύς καιρός!

Μου φαίνεται πως πέρασε πάρα πολύς καιρός.

Ναι, πράγματι.

Λοιπόν, σε φιλώ.

Δεν έχεις αλλάξει.

Έχεις πάντα το όμορφο, ευγενικό σου πρόσωπο.

Αυτό το ευγενικό πρόσωπο που με καθησύχαζε.

Όμως έλα, έλα σε παρακαλώ.

Έπρεπε να πάμε στο εστιατόριο, θυμάσαι;

Ναι, φυσικά.

Είναι υπέροχη ιδέα.

Εντάξει, πάμε.

Ευχαριστώ πολύ.

Ευχαριστώ, κυρία Ρεβελό.

Αναμφίβολα σε ακολουθεί παντού, αυτός ο αέρας.

Σαν την σύφιλη... Μορίς.

- Το νοιώθω - Όχι, αστειεύομαι.

Είμαι θυμωμένος μαζί του που είναι πιο επιτυχημένος από μένα.

Δεν θα τα κατάφερνε χωρίς εσένα, εν τούτοις.

Μερικές φορές αυτό αναρωτιέμαι.

Τι έκανα; Δεν έκανα τίποτα.

Έχασα τον χρόνο μου.

"Ραβέλ..."

"Μπορείτε να μας δώσετε 9 λεπτά από αυτό;"

"13 λεπτά από εκείνο;"

"Ραβέλ, συνθέστε μας κάτι σε μολδαβικό ή ισπανικό στυλ"

"η κλασσικό."

Για το αριστερό χέρι, για το δεξί πόδι,

αλλά εγώ... εγώ...

...δεν έγραψα κάτι που ήθελα να γράψω.

Δεν μπορείς να το λες αυτό. Αδικείς τον εαυτό σου.

Σε κάθε περίπτωση, το ερώτημα δεν τίθεται πλέον.

Σύμφωνα με τον νευρολόγο,

δεν μπορώ πια να μεταγράψω τη μουσική που "ακούω",

δηλαδή δεν μπορώ πια να συνθέσω, με λίγα λόγια.

Πώς είναι δυνατόν αυτό;

Αυτό λοιπόν, γέρο μου, είναι ένα μυστήριο.

Μια πολύ σπάνια ασθένεια.

Υποθέτω ότι θα έπρεπε να με κολακεύει αυτό.

Σίγουρα υπάρχει θεραπεία.

Η Ίντα με συμβουλεύει να κάνω εγχείρηση.

Δεν ξέρω αν θέλω να αφήσω έναν χειρουργό να σκαλίσει τον εγκέφαλό μου.

Ποιος ξέρει τι θα έβρισκε εκεί.

Την ίδια στιγμή... τι εχεις να χασεις;

Όχι και πολλά, στην πραγματικότητα.

Εκτός από τη ζωή, ίσως.

Α, νάτην.

Η Ίντα;

Όχι.

Είμαι εγώ, η Μίσια.

Παρεμπιπτόντως, ξέχασες τα γάντια σου στο ταξί... τις προάλλες.

Οπότε, τα έχω εδώ.

Και...

όχι, αλλά...

ωστόσο, πίστευα...

Ποιό ταξί;

Λοιπόν, ξέρεις καλά.

Όχι, ίσως δεν ξέρεις.

Πότε έγινε αυτό;

Σε ποια ζωή;

Δεν θυμάμαι.

Τι θα έλεγες να πάμε στο πάρκο;

Ξέρεις, αυτό με τη λίμνη.

Ναι.

Σχεδόν με φίλησες εδώ.

Θυμάσαι;

Γιατί ήρθες. Μίσια;

Για να είμαι μαζί σου.

Μου έλειψες.

Δηλαδή με αγαπάς λίγο;

Πολύ περισσότερο από αυτό.

Αλλά τότε, τίποτα δεν είναι αδύνατο.

Τι κάνεις, Μορίς;

Περιμένω.

Τι είναι αυτό;

Τίνος είναι;

Είναι δικό σου.

Είναι όντως δικό μου;

Ναι.

Δεν ήταν κακό.

- Είναι έτοιμη η βαλίτσα σου; - Όχι.

- Μα δεν βιαζόμαστε. - Ναι, αλλά, για λίγο.

Μα...

Δεν τα χρειάζεσαι όλα αυτά για το νοσοκομείο;

Λοιπόν...

Μεσιέ Ραβέλ! Περιμένετε!

Είστε πολύ ευγενική, κυρία Ρεβελό, όμως...

δεν θα μου χρειαστούν και πολύ.

Θα μου τα φέρετε αργότερα.

Απόδοση - Επιμέλεια: mk59.gr

ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΕΙ ΠΟΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΤΕΤΑΡΤΟ ΤΗΣ ΩΡΑΣ

ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΚΟΥΣΤΕΙ ΤΟ ΜΠΟΛΕΡΟ ΤΟΥ ΡΑΒΕΛ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.