Original subtitles

Toen de jongen werd geboren…

werd hij, zoals alle Spartanen, onderzocht.

Als hij klein of zwak was geweest of ongezond of misvormd…

zou hij zijn weggegooid.

Vanaf dat hij kon staan, werd hij getraind om te vechten.

Geleerd om nooit terug te trekken, nooit over te geven.

Hij leerde dat sterven op het slagveld, in dienst van Sparta…

de grootste glorie was die hij kon bereiken.

Op 7-jarige leeftijd, zoals gebruikelijk in Sparta…

werd hij bij z'n moeder weggenomen en ondergedompeld in 'n wereld van geweld.

Gevormd door 300 jaar Spartaanse krijgskunst…

om de beste soldaten te creëren die de wereld ooit heeft gekend.

De agoge, zoals het heet, dwingt de jongen om te vechten.

Verhongert hen, dwingt hen te stelen…

en indien nodig, te doden.

Met stok en zweep werd hij gestraft…

geleerd om pijn te negeren en genadeloos te zijn.

Voortdurend getest, in de wildernis gegooid.

Overgelaten aan z'n verstand en wil tegen de woede van de natuur.

Het was zijn inwijding…

z'n tijd in de wildernis.

Hij zou terugkeren als Spartaan…

of helemaal niet.

De wolf omcirkelt de jongen.

Klauwen van zwart staal, een vacht zo donker als de nacht.

Roodgloeiende ogen, juwelen uit de hel.

De gigantische wolf snuift…

genietend van de geur van de maaltijd in spe.

Het is niet angst die hem grijpt, enkel verhoogde zintuigen.

De koude lucht in zijn longen.

Wuivende dennenbomen bewegend tegen de nacht die komt.

Hij heeft vaste handen.

Zijn houding…

perfect.

En dus de jongen, voor dood opgegeven…

keert terug naar zijn volk, naar het heilige Sparta, als koning.

Onze koning, Leonidas.

De wolf en de winterkou zijn al meer dan 30 jaar geleden.

En nu, zoals toen, nadert er een beest.

Geduldig en zelfverzekerd, genietend van de maaltijd in spe.

Maar dit beest bestaat uit mannen en paarden…

zwaarden en speren.

Een slavenleger, onvoorstelbaar groot, klaar om Griekenland te verslinden.

Om 's werelds enige hoop op rede en gerechtigheid uit te roeien.

Een beest nadert…

en het was koning Leonidas zelf die het heeft uitgelokt.

Dat is het.

Hoe meer je hier zweet, hoe minder je zal bloeden in de strijd.

Mijn vader leerde me…

dat er altijd angst is.

Door het te accepteren, word je sterker.

Mijn koningin.

Er wacht 'n Perzische afgezant op Leonidas.

Uiteindelijk is de ware kracht van een Spartaan, de krijger naast hem.

Behandel elkaar dus met eer en respect.

Eerst...

vecht je met je hoofd. -Daarna met je hart.

Wat is er?

Een Perzische boodschapper wacht op u.

Vergeet deze les niet.

Respect en eer. -Respect en eer.

Raadsman Theron, u acht zichzelf nodig voor een keer.

Mijn koning en koningin, ik hield slechts uw gasten bezig.

Daar ben ik zeker van.

Voordat u spreekt, Pers…

weet dat in Sparta iedereen, zelfs de boodschapper van een koning…

verantwoordelijk is voor zijn woorden.

Welke boodschap brengt u?

Aarde en water.

Bent u helemaal uit Perzië gekomen voor aarde en water?

Wees niet verlegen of stom, Pers. Geen van beide te veroorloven in Sparta.

Waarom denkt deze vrouw onder mannen te kunnen praten?

Omdat alleen Spartaanse vrouwen echte mannen baren.

Laten we wandelen om af te koelen.

Als uw leven u lief is, luister dan goed, Leonidas.

Xerxes verovert en beheerst alles wat hij in het oog heeft.

Zijn leger is zo gigantisch, dat de aarde ervan trilt.

Zo enorm, dat het de rivieren leeg drinkt.

Het enige dat god-koning Xerxes nodig heeft, is dit:

een eenvoudig offer van aarde en water…

een teken van Sparta's onderwerping.

Onderwerping?

Dat is een beetje een probleem.

Het gerucht gaat, dat de Atheners u al hebben afgewezen.

En als die filosofen en pedofielen zo veel moed hebben…

Laten we diplomatiek zijn. -Natuurlijk moeten Spartanen...

aan hun reputatie denken.

Kies uw woorden zorgvuldig, Leonidas.

Ze kunnen uw laatste zijn als koning.

Aarde en water…

Gek. U bent een gek.

Aarde en water.

U vindt er genoeg van daar beneden.

Geen man, Pers of Griek, niemand bedreigt een boodschapper.

U brengt mij de kronen en hoofden van overwonnen koningen.

U beledigt mijn koningin.

U bedreigt mijn volk met slavernij en dood.

Ik heb mijn woorden zorgvuldig gekozen.

Misschien had u hetzelfde moeten doen.

Dit is godslastering. Dit is waanzin.

Waanzin?

Dit is Sparta.

Welkom, Leonidas.

We hebben u verwacht.

De eforen, priesters van de oude goden.

Ingeteelde varkens.

Meer schepsel dan mens.

Wezens die zelfs Leonidas moet omkopen en smeken.

Want geen enkele Spartaanse koning is ten strijde getrokken zonder hun zegen.

De Perzen beweren dat ze met miljoenen zijn.

Ik hoop voor ons dat ze overdrijven.

Zonder twijfel, we staan tegenover 't grootste leger ooit samengesteld.

Voordat uw plan wordt aanhoord…

wat biedt u aan?

We zullen gebruik maken van onze superieure vechtkunst…

en het terrein van Griekenland om ze te vernietigen.

We trekken naar de kust in het noorden, waar ik zal zorgen dat…

Het is augustus, Leonidas. De volle maan nadert.

Het heilige en oude festival.

Sparta voert geen oorlog tijdens de Carneia.

Sparta zal branden.

Haar mannen zullen sterven…

en haar vrouwen en kinderen worden slaven of erger.

Wij zullen de Perzische kustaanval blokkeren…

door de grote Phocische Muur te herbouwen.

Van daar gidsen we ze naar de bergpas genaamd de Hot Gates.

ln die nauwe doorgang is hun aantal niets waard.

En alle Perzische aanvalsgolven zullen breken op de Spartaanse schilden.

Xerxes' verlies zal zo groot zijn, zijn mannen zo gedemoraliseerd…

dat hij zijn veldtocht zal moeten staken.

We moeten het orakel raadplegen.

Vertrouw de goden, Leonidas.

Ik heb liever dat jullie op uw rede vertrouwen.

Jouw godslasteringen…

hebben ons al genoeg gekost.

Maak het niet nog erger.

We zullen het orakel raadplegen.

Zieke oude mystici.

Waardeloze overblijfselen van een tijd voor Sparta's opkomst.

Restanten van een zinloze traditie.

Traditie die zelfs Leonidas niet kan trotseren…

omdat hij het woord van de eforen moet respecteren.

Dat is de wet.

En geen Spartaan, onderdaan of burger, man of vrouw…

slaaf of koning, staat boven de wet.

De Eforen kiezen alleen de mooiste Spartaanse meisjes als orakels.

Hun schoonheid is hun vloek…

want de oude ellendelingen hebben behoeften van de mens…

en zielen zo zwart als de hel.

Bid tot de winden.

Sparta zal vallen.

Heel Griekenland zal vallen.

Vertrouw niet op mannen.

Eer de goden.

Eer de Carneia.

De klim omlaag is moeilijker.

Opgeblazen ingeteelde zwijnen.

Waardeloos, ziek, verrot…

corrupt.

Jullie staan nu werkelijk aan de kant van de god-koning…

wijze en heilige mannen.

En als Sparta brandt, worden jullie bedolven in 't goud.

Jullie zullen dagelijks nieuwe orakels krijgen…

uit elke uithoek van het rijk.

Je lippen kunnen afmaken wat je vingers zijn begonnen.

Of heeft het orakel je ook van je verlangen beroofd?

Er is meer nodig dan een dronken meisje, om mijn verlangen naar jou weg te nemen.

Waarom dan zo afstandelijk?

Het lijkt erop…

ondanks dat ze een slavin en gevangene van wellustige oude mannen is…

het orakel alles wat ik liefheb in gevaar brengt.

ls het daarom dat mijn koning de slaap niet kan vatten?

De woorden van één vrouw zou 't humeur van mijn man moeten beïnvloeden.

Die van mij.

Wat moet een koning doen om z'n wereld te redden…

als zijn eigen wetten hem dwingen niets te doen?

Het gaat niet om wat een burger zou moeten doen…

noch een echtgenoot, noch een koning.

Vraag jezelf af, mijn liefste…

wat moet een vrij man doen?

Zijn ze dit allemaal? -Zoals bevolen. Driehonderd.

Allen met zonen om hun naam door te geven.

Wij zijn met u, Sire.

Voor Sparta. Voor vrijheid.

Tot de dood.

Hij is je zoon.

Hij is te jong om liefde te hebben gevoeld.

Ik kan 'm vervangen. Astinos is zo dapper en klaar als eenieder.

Hij is zo oud als wij toen we voor 't eerst streden.

Je bent een goede vriend…

maar er is geen betere kapitein.

Mijn goede koning.

Mijn goede koning, het orakel heeft gesproken.

De eforen hebben gesproken. Er mag geen mars zijn.

Het is de wet, mijn heer.

Het leger mag niet ten strijde trekken. -Dat zal 't ook niet.

Ik heb geen bevel gegeven.

Ik maak een wandeling, mijn benen strekken.

Die 300 mannen zijn mijn lijfwacht.

Ons leger blijft in Sparta.

Waar gaat u dan heen?

Ik had er niet echt over nagedacht…

maar nu je het vraagt…

Ik denk naar het noorden.

De Hot Gates?

Voorwaarts.

Voorwaarts.

Wat moeten we doen?

Wat kunnen we doen?

Wat kan u doen?

Sparta heeft zonen nodig.

Spartaan…

Ja, vrouwe?

Keer terug met je schild…

of erop.

Ja, vrouwe.

'Vaarwel, mijn liefste.'

Hij zegt het niet.

Geen plaats voor zachtheid…

niet in Sparta.

Geen plaats voor zwakte.

Alleen de harden en sterken mogen zich Spartanen noemen.

Alleen de harden. Alleen de sterken.

Wij marcheren…

voor ons land, voor onze families, voor onze vrijheden.

Wij marcheren.

Daxos.

Wat een aangename verrassing.

Deze ochtend zit vol verrassingen. -Het kan niet meer dan honderd zijn.

Dit is een verrassing. -Stil.

Dit is hun leger niet.

We hoorden dat Sparta op oorlogspad was…

en we willen ons aansluiten.

Als u bloed wilt vergieten, dan mag u zeker meedoen.

Maar een handvol soldaten tegen Xerxes?

Ik had verwacht dat Sparta op z'n minst ons aantal zou evenaren.

Is dat niet zo?

Jij, daar.

Wat is uw beroep?

Ik ben pottenbakker, meneer.

En jij, Arcadiër. Wat is uw beroep?

Beeldhouwer, meneer. -Beeldhouwer.

En jij? -Smid.

Spartanen. Wat is jullie beroep?

Zie je, oude vriend?

Ik heb meer soldaten bij dan u.

Geen slaap vannacht…

niet voor de koning.

Zijn veertig jaar zijn een rechte lijn geweest naar dit ene glanzende moment.

Deze stralende botsing van schild en speer, zwaard en bot, vlees en bloed.

Zijn enige spijt, is dat hij er zo weinig heeft om op te offeren.

We worden gevolgd.

Het heeft ons gevolgd sinds Sparta.

Mijn koning. Kijk.

Wat is hier gebeurd?

Waar zijn alle mensen?

Perzen.

Een stuk of twintig.

Verkenners.

Maar deze voetafdrukken…

Achter ons.

Kind.

Het is rustig nu.

Ze…

Ze kwamen met beesten uit de duisternis.

Met hun klauwen en tanden grepen ze hen…

Iedereen…

behalve ik.

De dorpelingen.

Ik heb ze gevonden.

Hebben de goden geen genade?

We zijn gedoemd.

Stil.

Het kind spreekt over de Perzische geesten, bekend uit de oudheid.

Ze zijn zielenjagers.

Ze kunnen niet gedood of verslagen worden.

Niet deze duisternis. Niet deze onsterfelijken.

Onsterfelijken?

Dat zullen we nog wel zien.

Naar de Hot Gates marcheren we.

In die nauwe doorgang marcheren we…

waar Xerxes' meerderheid niets waard is.

Spartanen, burger-soldaten, bevrijde slaven.

Allemaal dappere Grieken.

Broers, vaders, zonen…

we marcheren.

In het belang van de eer, de plicht, de glorie, marcheren we.

Kijk. Perzen.

We marcheren in de hellemond.

Laten we kijken hoe die moederloze honden, omarmd worden door Griekenland zelf.

Kom.

Waar.

Het lijkt wel op regen.

Zeus doorboort de hemel met bliksem…

en bestookt de Perzische schepen met orkaanwind.

Heerlijk.

Slechts één van ons bewaart zijn kalmte.

Alleen hij.

Alleen onze koning.

Mijn koningin?

Mijn koningin, de binnenplaats past beter bij een getrouwde vrouw.

Roddels en protocols zijn de laatste van mijn zorgen, raadsman.

Is zo'n geheimhouding nodig?

Hoe kan ik iemand buiten m'n huis vertrouwen?

Zelfs hier, heeft Theron ogen en oren die Sparta voeden met twijfel en angst.

U spreekt alsof heel Sparta tegen u samenspant.

Was het maar alleen tegen mij.

Velen in onze raad zijn bereid trouw te zijn aan Leonidas…

maar u moet ze een plezier doen.

Kan ik de raad toespreken?

Als ze betoog willen, zal ik 't hen laten weten.

Wat weten, mijn koningin?

Vrijheid is helemaal niet gratis.

Dat de hoogste prijs moet betaald worden, die van bloed.

Ik zal de raad bijeenroepen.

En de zaal zal gevuld worden met uw stem.

Ik sta bij u in het krijt. -Nee.

Leonidas is zowel mijn koning als de uwe.

Ik zag die schepen breken tegen de rotsen.

Hoe kan dit?

We zagen maar een fractie van Xerxes' leger.

Dit kunnen we nooit winnen.

Waarom lach je?

Arcadiër…

Ik heb ontelbare keren gevochten…

ik heb nog nooit 'n tegenstander ontmoet die mij een mooie dood kon schenken.

Ik kan alleen hopen…

met alle krijgers van de wereld tegen ons, er misschien één bij is…

die ertoe in staat is.

Lopen.

Doorlopen, honden.

Lopen.

Voorwaarts.

Stop hier.

Wie is de commandant?

Ik ben de afgezant van de heerser van de hele wereld…

god aller goden, koning der koningen…

en door deze autoriteit, eis ik jullie commandant te spreken.

Luister. Denk je dat je ons bang maakt door dat schamele groepje te doden?

Deze heuvels krioelen van onze verkenners.

En denk je dat je zielige muur iets zal doen…

behalve vallen als een hoop dorre bladeren tegenover…?

Onze voorouders bouwden deze muur…

met oude stenen uit de boezem van Griekenland.

En met wat Spartaanse hulp, leverden je verkenners de specie.

Je zult boeten voor je barbaarsheid.

Mijn arm.

Het is niet meer van jou.

Ga nu. Ren weg en zeg aan Xerxes dat we vrije mannen zijn…

geen slaven.

Doe het snel, voordat we besluiten onze muur nog wat groter te maken.

Nee.

Geen slaven.

Jullie vrouwen zullen slaven zijn.

Je zonen, je dochters en je ouders zullen slaven zijn.

Maar jullie niet, nee.

Tegen de middag zijn jullie dood.

Duizend naties van het Perzische Rijk vallen jullie aan.

Onze pijlen zullen de zon verduisteren.

Dan zullen we in de schaduw vechten.

De muur is stevig.

Hij zal de Perzen leiden naar de Hot Gates.

Kapitein, is er achter ons nog een route door de heuvels?

Geen, Sire.

Er is zo'n route, goede koning. Net voorbij die westelijke rand.

Het is een oud geitenpad.

De Perzen zouden ons kunnen flankeren.

Geen stap dichterbij, monster!

Wijze koning, ik verzoek u nederig om een audiëntie.

Ik spies je ter plaatse. -Zo'n bevel heb ik niet gegeven.

Vergeef de kapitein.

Hij is een goede soldaat…

maar een beetje onbeleefd.

Er valt niets te vergeven, dappere koning. Ik weet hoe ik eruitzie.

Je draagt het rood van een Spartaan.

Ik ben Ephialtes, geboren in Sparta.

De liefde van mijn moeder leidde ertoe dat mijn ouders uit Sparta vluchtten…

opdat ik niet afgedankt werd.

En je schild en harnas?

Die van mijn vader.

Ik smeek u, moedige koning, om mij toe te staan…

mijn vaders naam te zuiveren door u te dienen in de strijd.

Mijn vader heeft me geleerd om geen angst te voelen…

om speer, schild en zwaard onderdeel van mijzelf te maken.

Ik zal mijn vaders harnas verdienen, nobele koning…

door aan uw zijde te strijden.

Een mooie stoot.

Ik zal vele Perzen doden.

Hef je schild op.

Sire? -Hef je schild zo hoog als je kunt.

Je vader had je moeten leren hoe onze falanx werkt.

Wij vechten als één ondoordringbare eenheid.

Dat is de basis van onze kracht.

Elke Spartaan beschermt de man links van hem…

van dij tot nek met zijn schild.

Eén zwakke plek en de falanx valt uiteen.

Van dij tot nek, Ephialtes.

Het spijt me, mijn vriend.

Maar niet iedereen is een geboren soldaat.

Maar ik… -Als je Sparta wilt helpen…

Ruim de doden op, verzorg de gewonden, geef ze water…

maar wat betreft het gevecht…

kan ik je niet gebruiken.

Moeder. Vader. Jullie hadden het mis.

U hebt ongelijk.

Leonidas. U hebt ongelijk.

Stuur de Phociërs naar het geitenpad…

en bid dat niemand 't aan de Perzen vertelt.

Aardbeving.

Nee, kapitein.

Gevechtsformaties.

Hier houden we ze tegen.

Hier vechten we.

Hier sterven zij.

Verdien deze schilden, jongens.

Onthoud deze dag, mannen…

want het zal de jouwe zijn voor altijd.

Spartanen.

Leg je wapens neer.

Perzen.

Kom ze halen.

Houden.

Geef ze niets…

maar neem alles van hen af.

Kalm.

Duwen.

Kunnen jullie niet beter?

Duwen. Duwen.

Nu.

Duwen.

Geen gevangenen.

Geen genade.

Ze zien er dorstig uit.

Laten we ze wat te drinken geven.

Naar de kliffen.

Halt.

Een verdomd goede start.

Dekking.

Perzische lafaards.

Waarom lach je? -Om wat je zei.

Wat? -'Vechten in de schaduw.'

Opstaan.

Vandaag sterft er geen Spartaan.

Rustig, jongen.

We doen waarvoor we getraind zijn, waarvoor we gemaakt zijn…

waarvoor we geboren zijn.

Geen gevangenen. Geen genade.

Een goede start.

Ik was bang dat u niet zou komen. -Mijn zoon…

Doet waar kinderen goed in zijn. Alsjeblieft, verontschuldig u niet.

Uw zoon begint met de agoge volgend jaar.

Dat is altijd een moeilijke tijd voor een Spartaanse moeder.

Ja, het wordt moeilijk. Maar ook noodzakelijk.

Over twee dagen spreekt u de raad toe.

Mijn man heeft geen twee dagen.

Zie het als een geschenk.

Het is geen geheim…

Theron wil wat u bezit.

U moet hem het zwijgen opleggen.

Maak van hem uw bondgenoot en de overwinning is voor u.

Dank u.

U bent net zo wijs als aardig.

Daar is je moeder.

U moet de toekomstige koning beter in de gaten houden.

Het zou jammer zijn moest hem iets overkomen…

of zijn mooie moeder.

Onze Griekse kameraden bedelen om een kans met de Perzen, Sire.

Goed.

Ik heb iets dat ze aankunnen.

Zeg Daxos dat ik hem en z'n twintig beste nodig heb.

Gretig, nuchter en klaar voor de volgende aanval.

Koning Leonidas.

Stelios, kom op adem, jongen. -Ja, heer.

De Perzen naderen.

Een kleine groep. Te klein voor een aanval.

Kapitein, jij hebt de leiding. -Maar Sire…

Ontspan, oude vriend.

Als ze mij vermoorden, trekt heel Sparta ten strijde.

Bid dat ze zo dom zijn.

Bid…

dat we zo zoveel geluk hebben.

Bovendien…

is er geen reden om niet beschaafd te zijn…

of wel?

Nee, Sire.

Laat me raden.

U bent Xerxes.

Kom, Leonidas.

Laten we tot verstand komen.

Het zou zonde zijn…

het zou ronduit waanzinnig zijn moest u, dappere koning…

en uw moedige troepen omkomen…

vanwege een simpel misverstand.

We kunnen veel van elkaar leren.

ls het u niet opgevallen? We delen onze cultuur al de hele ochtend.

Uw stam is fascinerend.

Zelfs nu daagt u uit…

ondanks de komende vernietiging en in 't bijzijn van een god.

U moet mij niet tegenwerken, Leonidas.

Stel u 't vreselijke lot van m'n vijanden voor…

als ik één van m'n eigen mannen zou doden voor de zege.

En ik zou sterven voor iemand van mij.

Jullie Grieken zijn trots op uw logica. Gebruik het dan ook.

Denk aan het mooie land dat u zo fel verdedigt.

Stel u voor dat het platgebrand wordt.

Denk aan het lot van uw vrouwen.

Duidelijk dat u onze vrouwen niet kent.

Ik had evengoed hen kunnen sturen, afgaand op wat ik heb gezien.

U heeft veel slaven, Xerxes…

maar weinig krijgers.

Het zal niet lang duren voor ze meer m'n speren vrezen…

dan uw zwepen.

Het is niet de zweep die ze vrezen…

het is mijn goddelijke macht.

Maar ik ben een vrijgevige god. Ik kan u onvoorstelbaar rijk maken.

Ik maak u krijgsheer van heel Griekenland.

U zult mijn oorlogsvlag brengen tot het hart van Europa.

Uw Atheense rivalen…

zullen voor u knielen…

als u maar voor mij knielt.

U bent even genereus…

als goddelijk…

koning der koningen.

Alleen een gek zou zo'n aanbod weigeren.

Maar de…

De gedachte aan knielen, het is…

Zie, het afmaken van al uw mannen heeft…

Wel, 't heeft mij een kramp in mijn been gegeven…

dus knielen zal lastig zijn voor mij.

Uw opoffering zal niet glorieus zijn.

Ik zal zelfs de herinnering aan Sparta uit de geschiedenis wissen.

Elk stuk Grieks perkament zal worden verbrand.

Elke Griekse historicus en elke schrijver zal zijn ogen en zijn tong verliezen.

Op het uitspreken van de naam Sparta of Leonidas zal de doodstraf staan.

De wereld zal nooit weten dat jullie bestonden.

De wereld zal weten dat vrije mannen het opnamen tegen een tiran.

Dat weinigen het opnamen tegen velen.

En voordat deze strijd voorbij was…

dat zelfs een god-koning kan bloeden.

Je hebt goed gevochten vandaag…

voor een vrouw.

Net als jij.

Als ik gewond ben, kan je me misschien bijhouden.

Misschien lag ik zo ver voor, dat je me niet kon zien.

Eerder je kont aan het geven aan de Thespianen.

Jaloezie staat je niet, mijn vriend.

Tempo, mannen.

Stapel die Perzen hoog op.

Tenzij ik er naast zit…

gaan we een wilde nacht tegemoet.

Ze hebben de slechte wil van Perzische koningen 500 jaar gediend.

Ogen zo donker als de nacht.

Messcherpe tanden.

Zielloos.

De lijfwacht van koning Xerxes zelf. De Perzische krijgers-elite.

De dodelijkste strijdmacht van heel Azië:

de onsterfelijken.

De god-koning toonde een zwakke plek:

hoogmoed.

Makkelijk te tergen, makkelijk te misleiden.

Nog voor wondes en vermoeidheid hun tol hebben geëist…

stuurt de gekke koning zijn beste mensen.

Xerxes heeft toegehapt.

Spartanen, duwen.

Onsterfelijken.

Dat testen we uit.

Vader.

Mijn koning.

Arcadiërs, nu.

Ga. Laat de Spartanen zien wat we kunnen.

Ga.

Ze schreeuwen en vloeken…

en slaan als wildemannen om zich heen.

Ze maken er een boeltje van.

Dappere amateurs, ze doen hun deel.

Onsterfelijken.

Ze falen de test van onze koning.

En een man die zichzelf een god beschouwt…

voelt een menselijke rilling over zijn rug.

Op onze koning.

En onze geëerde doden.

Wie zal Xerxes als volgende sturen? Wie?

Niets kan ons nu tegenhouden.

Zelfs de koning hoopt op meer dan glorie.

IJdele hoop, maar daar is 't:

"Tegen Azië's eindeloze hordes, tegen alle verwachtingen in, we kunnen het."

We kunnen de Hot Gates houden.

"We kunnen winnen."

Zonsopgang.

Zwepen klappen. Barbaren huilen.

Degenen achteraan roepen: voorwaarts!

Degenen vooraan roepen: terug!

We zijn getuige van een grotesk creatuur uit de donkerste hoek van Xerxes' rijk.

Toen kracht faalde, wendden ze zich tot hun magie.

Honderd naties vallen ons aan, de legers van heel Azië.

In deze nauwe doorgang, telt hun meerderheid niet.

Honderden sneuvelen.

Toegetakeld en met fragiele harten sturen we ze terug naar Xerxes.

Koning Xerxes is ontevreden met zijn generaals.

Hij straft ze.

Xerxes stuurt zijn monsters van heinde en ver.

Het zijn lompe beesten en de opgestapelde dode Perzen zijn glad.

Ben je er nog? -Iemand moet op je passen.

Nu niet. Ik heb het druk.

Hergroeperen.

Astinos.

Mijn zoon.

De dag vordert.

We verliezen er weinig…

maar elke gevelde is een vriend, of bloedverwant.

En bij het zien van het onthoofde lichaam van zijn eigen zoon…

verlaat de kapitein het gelid.

Hij wordt wild. Bloeddorstig.

Zijn geschreeuw van verdriet…

boezemt de vijand meer angst in dan de oorlogstrom.

Er zijn drie mannen nodig om hem terug te halen.

Het is onze dag.

Er wordt niet gezongen.

Wreed van de goden om je zo te misvormen, Ephialtes.

En de Spartanen waren wreed om je af te wijzen.

Maar ik ben aardig.

Alles wat je je maar kunt wensen…

elke vorm van geluk…

elk plezier je mede-Grieken en je valse goden je onthielden…

zal ik je schenken.

Want ik ben aardig.

Omarm me als je koning en je god.

Ja.

Leid m'n soldaten naar het verborgen pad achter de vervloekte Spartanen…

en je vreugde zal eindeloos zijn.

Ja. Ik wil het allemaal.

Rijkdom. Vrouwen.

En nog één ding…

ik wil een uniform.

Akkoord.

Je zal zien…

ik ben aardig.

In tegenstelling tot de wrede Leonidas, die eiste dat je stond…

ik eis enkel…

dat je knielt.

Prachtige avond.

Ja, maar ik heb u niet ontboden voor geklets, Theron.

Daar kunt u zeker van zijn.

U zegt altijd uw gedacht.

Kan ik u iets aanbieden? Een drankje?

Is het gif?

Ik moet u teleurstellen. Het is enkel water.

Ik heb gehoord dat u de raad gaat toespreken.

Ja.

Ik heb uw stem nodig om het leger naar de koning te sturen.

Ik kan het zien, wij twee samen.

Ik, politicus. U, krijger. Onze stemmen als één.

Maar waarom zou ik?

Het bewijst dat u geeft om de koning die strijdt voor dat water.

Klopt.

Maar dit is politiek, geen oorlog.

Leonidas is een idealist.

Ik ken uw soort. U stuurt mannen de dood in voor eigen gewin.

Uw man, onze koning, jaagt 300 van onze beste de dood in.

Hij heeft onze wetten overtreden en is zonder toestemming vertrokken.

Ik ben gewoon een realist. -U bent een opportunist.

U bent net zo dwaas als Leonidas als u denkt dat mensen niet te koop zijn.

Niet iedereen is gelijk. Dat is de Spartaanse code, mijn koningin.

Ik bewonder uw passie.

Maar denk niet dat u…

een vrouw, zelfs een koningin…

de mening van raadsleden kan beïnvloeden.

Ik bezit die kamer…

alsof ik hem zelf gebouwd heb.

Ik kan het leven uit u persen.

U zal voor de raad voor dovemansoren spreken.

Leonidas krijgt geen versterkingen en als hij terugkeert, zonder mijn hulp…

gaat hij de gevangenis in, of erger.

Houdt u van Sparta? -Ja.

En uw koning? -Doe ik.

Uw man vecht voor zijn land en zijn geliefde.

Wat hebt u te bieden…

in ruil voor mijn stem voor versterkingen?

Wat wil een realist van zijn koningin?

Ik denk dat u het weet.

Dit zal niet snel voorbij zijn.

U zult er niet van genieten.

Ik ben uw koning niet.

Dilios?

Ik vertrouw erop dat die schram je niet nutteloos heeft gemaakt?

Nauwelijks, heer. Het is maar een oog.

De goden vonden 't gepast één in reserve te geven.

Mijn kapitein?

Hij vervloekt de goden en rouwt alleen.

Leonidas.

We zijn geruïneerd. Geruïneerd, zeg ik u. Vernietigd.

Daxos, beheers je.

Onze gebochelde verrader heeft de onsterfelijken 't geitenpad getoond.

De Phociërs werden zonder slag of stoot uiteengedreven.

Deze strijd is voorbij.

Deze strijd is voorbij als ik zeg dat het voorbij is.

Tegen de ochtend zijn we omsingeld. De Hot Gates zal vallen.

Spartanen. Bereid je voor op glorie.

Glorie? Bent u gek geworden?

Er valt geen glorie te behalen.

Alleen terugtrekking of overgave. Of de dood.

Dat is een makkelijke keuze voor ons, Arcadiër.

Spartanen trekken zich nooit terug. Spartanen geven zich nooit over.

Vertel het verder.

Laat elke Griek weten, wat er hier is gebeurd.

Laat ze op zoek gaan naar hun eigen ziel.

En terwijl u toch bezig bent, zoek de uwe.

Mijn mannen vertrekken met mij.

Succes, Leonidas.

Kinderen.

Kinderen.

Verzamelen.

Geen terugtrekking, geen overgave.

Dat is de Spartaanse wet.

En volgens de Spartaanse wet, zullen we staan en vechten…

en sterven.

Een nieuw tijdperk is begonnen.

Een tijdperk van vrijheid.

En iedereen zal weten dat 300 Spartanen…

hun laatste adem gaven om het te verdedigen.

Mijn vriend.

Ik heb mijn hele leven geleid zonder spijt, tot nu.

Niet omdat mijn zoon zijn leven gaf voor zijn land.

Ik heb hem gewoon nooit verteld dat ik van hem het meeste hield.

Dat hij eervol naast me vocht.

Dat hij al het beste was van mij.

Mijn hart is gebroken door jouw verlies.

Hart?

Ik heb mijn hart gevuld…

met haat.

Goed.

Dilios.

Loop even mee.

Ja, heer.

Maar, Sire, ik ben fit. Klaar voor de strijd.

Dat is zo, één van de beste.

Maar je hebt nog een talent zoals niemand anders.

Jij bezorgt mijn laatste bevelen aan de raad, met kracht en verve.

Vertel ze ons verhaal.

Laat elke Griek weten wat hier gebeurd is.

Je zult een groots verhaal te vertellen hebben.

Een verhaal van overwinning.

Overwinning.

Ja, mijn heer.

Sire, nog een boodschap…?

Voor de koningin?

Geen in woorden.

Honderden vertrekken.

Een handvol blijft.

Maar één iemand kijkt achterom.

Spartanen.

Maak je ontbijt en eet goed…

want vanavond dineren we in de hel.

Ik geef 't woord aan de vrouw van Leonidas en de koningin van Sparta.

Wat is dit? -Dit is niets.

Raadsleden…

ik sta hier niet alleen als uw koningin.

Ik ben hier ook als moeder.

Ik ben hier als echtgenote.

Ik ben hier als een Spartaanse vrouw.

Ik sta hier in alle nederigheid.

Ik spreek niet namens Leonidas.

Zijn daden spreken luider dan mijn woorden.

Ik spreek voor de stemmen die men niet kan horen.

Moeders, dochters, vaders, zonen.

Driehonderd gezinnen die bloeden voor onze rechten…

en voor de principes waarop deze kamer gebouwd is.

We zijn in oorlog, heren.

We moeten 't hele leger sturen om onze koning te helpen…

bij 't behoud van niet enkel onszelf, maar onze kinderen.

Stuur het leger voor het behoud van vrijheid.

Stuur het voor gerechtigheid.

Stuur het voor recht en orde.

Stuur het voor rede.

Maar bovenal, stuur ons leger voor hoop.

Hoop dat de koning en z'n mannen niet tevergeefs gesneuveld zijn.

Dat hun moed ons bindt.

Dat hun daden ons sterker maken…

en dat uw keuzes vandaag hun moed weerspiegelt.

Ontroerend…

welbespraakt, hartstochtelijk.

Maar het feit blijft dat uw man ons in een oorlog heeft gestort.

U hebt ongelijk.

Xerxes begon ermee en daarvoor, zijn vader Darius bij Marathon.

De Perzen zullen niet stoppen, tot ons land uit chaos en puin bestaat.

Deze kamer hoeft geen geschiedenisles, mijn koningin.

Welke les dan wel?

Zal ik ze allemaal opsommen?

Eer. Plicht. Glorie.

U spreekt van eer, plicht en glorie?

Maar hoe zit 't met overspel?

Hoe durft u? -Hoe durf ik?

Bekijk haar eens goed.

Een bedriegster in ware vorm.

Bespeel de leden van deze heilige kamer niet, mijn koningin.

Een paar uur geleden, bood u zichzelf aan.

Was ik een zwakkere man, zou ik haar geur nog op mij hebben.

Dit is een schande. -De huichelaar spreekt.

Kreeg u geen soortgelijke betaling, die u aannam…

in ruil voor een audiëntie met deze nobele mannen?

Dat is een leugen. -O ja?

Was hij niet door u uitgenodigd in de slaapkamer van de koning?

Het bed waar u met mij zo fel onderhandelde?

U lijkt geschokt.

Zij biedt haar lichaam aan, terwijl haar man oorlog voert.

Hij spreekt de waarheid.

Woorden schieten zelfs de meest sluwe tong tekort, hoerenkoningin.

Wat een koninklijk gedrag.

Verwijder haar voordat ze ons verder besmet…

met haar roemloze en armoedige karakter.

Dit zal niet snel voorbij zijn.

U zult er niet van genieten.

Ik ben niet uw koningin.

Verrader.

Leonidas, mijn complimenten en felicitaties.

U hebt een ramp in een zege veranderd.

Ondanks uw onuitstaanbare arrogantie…

heeft de god-koning bewondering voor de Spartaanse moed en vechtkunst.

U wordt een machtige bondgenoot.

Geef u over, Leonidas.

Gebruik uw verstand. Denk aan uw mannen.

Ik smeek u.

Luister naar uw landgenoot.

Hij kan getuigen van de vrijgevigheid van de goddelijke.

Ondanks uw meerdere beledigingen, ondanks uw afschuwelijke godslasteringen…

is de Here der Heerscharen bereid alles te vergeven…

en meer, om u te belonen voor uw diensten.

U vecht voor uw land?

Hou ze.

U vecht voor Sparta.

Ze zal rijker en machtiger zijn dan ooit tevoren.

U vecht voor uw koningschap?

U wordt krijgsheer van heel Griekenland…

enkel met verantwoording aan de enige ware meester van de wereld.

Leonidas, uw overwinning zal compleet zijn…

enkel als u uw wapens neerlegt…

en knielt voor de heilige Xerxes.

De wolf en de winterkou zijn meer dan dertig jaar geleden.

En nu, als toen, is het niet angst die hem grijpt…

alleen rusteloosheid. Verhoogde zintuigen.

De zeebries kust koeltjes het zweet op zijn borst en nek.

Meeuwen krijsen…

klagen zelfs terwijl ze smullen van de duizenden doden.

De rustige ademhaling van de 300 achter hem…

klaar om voor hem te sterven zonder enige aarzeling.

Ieder van hen…

klaar om te sterven.

Zijn helm is verstikkend.

Zijn schild is zwaar.

Uw speer.

Jij daar…

Ephialtes.

Moge je voor altijd leven.

Leonidas, uw speer.

Stelios.

Slacht ze af.

Zijn helm was verstikkend.

Het beperkte zijn zicht, en hij moet ver kunnen zien.

Zijn schild was zwaar. Het bracht hem uit balans…

en zijn doel is ver weg.

De ouderen zeggen dat wij Spartanen afstammen van Hercules zelf.

Moedige Leonidas bewijst onze bloedlijn.

Zijn gebrul is lang en luid.

Mijn koning.

Het is een eer aan uw zijde te sterven.

Het is een eer geleefd te hebben aan de jouwe.

Mijn koningin.

Mijn vrouw.

Mijn liefde.

"Herdenk ons."

Zo eenvoudig kan een bevel van een koning zijn.

"Herdenk waarom wij stierven."

Hij wenste geen eerbetoon of loflied…

noch monumenten, noch gedichten van oorlog en moed.

Zijn wens was simpel.

"Herdenk ons…"

zei tegen mij.

Dat was zijn hoop.

Mocht een vrije ziel die plek tegenkomen…

in de ontelbare eeuwen die nog moeten komen…

moge al onze stemmen u dan toefluisteren vanaf de tijdloze stenen.

Vertel de Spartanen, voorbijganger…

dat wij, volgens de Spartaanse wet, hier rusten.

En dus mijn koning stierf…

en mijn broeders stierven…

amper een jaar geleden.

Lang heb ik nagedacht over mijn konings raadselachtige overwinningsgesprek.

De tijd heeft aangetoond hoe wijs hij was.

Want van vrije Griek tot vrije Griek…

werd er doorverteld dat moedige Leonidas en zijn 300…

zo ver van huis…

hun leven niet alleen voor Sparta gaven…

maar voor heel Griekenland en de belofte van dit land.

Nu, hier op dit ruige stukje aarde, genaamd Plataea…

worden Xerxes' hordes vernietigd.

Daar verzamelen zich de barbaren…

terwijl pure angst hun harten bemachtigen…

met ijzige vingers…

heel goed wetend welke genadeloze gruwels ze hebben ondergaan…

door de zwaarden en speren van 300.

Nu staren ze over de vlakte naar 10.000 Spartanen…

die 30.000 vrije Grieken aanvoeren.

De vijand is met drie keer zoveel.

Goede kansen voor elke Griek.

Op deze dag, redden we de wereld van mystiek en tirannie…

en luiden we een toekomst in mooier dan we ooit konden voorstellen.

Dank aan…

Leonidas en de dappere 300.

Naar de overwinning.