Original subtitles

De Amerikaanse zwarte beer... heeft meer mensen aangevallen...

dan welke beer ook.

Sommigen vinden ze onvoorspelbaar en gevaarlijk.

Het hoofd van de beer was daar. - In het water?

Hij greep me achter in m'n nek.

Anderen denken dat we ze verkeerd begrijpen.

Ik ben Gordon Buchanan. Ik ben wildlife-cameraman.

Ik wil weten hoe het nou echt zit met die zwarte beer.

In deze serie wil ik drie seizoenen lang een berenfamilie filmen.

Van 't moment van ontwaken in de lente...

tot ze met winterslaap gaan in de herfst.

Dit is de enige plek ter wereld waar ik dat kan doen.

Ik moet wel zeggen...

dat ik een beetje bang ben.

Ik ben voor 't eerst door een beer gebeten.

lente

Noord-Minnesota ligt ten westen van de grote meren, aan de grens met Canada.

Het is een van de laatste echte wildernissen in de VS.

Dit is het land van de beren.

Het stadje Ely ligt midden in het gebied.

Duizenden mensen trekken hiervandaan de wildernis in.

En die mensen willen geen beer tegenkomen in het bos.

Ik wil ze schieten met een filmcamera, niet met een wapen.

Beren zijn heel berucht.

Ze zijn in onze fantasie tot monsters verworden.

Pas als ik er een zie in het wild, weet ik echt wat ik ervan vind.

Ik heb erg veel respect voor beren, en ik ben erg bang voor ze.

Als ik 'n beer in de ogen kijk, zie ik een...

een waanzinnige blik.

Het wordt al een uitdaging om een beer te vinden.

Zwarte beren leven in dichte bossen en laten zich nauwelijks vinden.

Maar in de bossen net buiten Ely...

heb ik een unieke kans om bij ze in de buurt te komen.

Dankzij één zeer bijzondere man.

Hij kan ons kennis laten maken met 'n nog onbekende kant van de beer.

Ben jij Gordon? Je hebt je bagage al bij je.

Hoe gaat het? - Goed. Kom maar mee.

Het is me een genoegen. Ik weet vast meer over u dan u over mij.

Bioloog dr. Lynn Rogers houdt zich al 44 jaar bezig met beren.

Jij zit aan die kant.

Ik was vergeten in welk land ik ben.

Ja, nu ben je in Amerika.

Als iemand me dicht bij beren kan brengen, is het Lynn.

Dus in een normaal jaar zijn ze nog in hun winterslaap?

Dan zouden de eersten nu tevoorschijn komen.

25 km buiten Ely staat een huisje waar ik zal overnachten.

Lynn wil me laten zien dat de beren hier echt heel dichtbij zijn.

Waar schat jij in dat de dichtstbijzijnde beer nu is?

Vermoedelijk leeft er één beer per vier km².

Dus ja... Ik heb geen idee. Ze kunnen overal zijn.

Dat is ongetwijfeld berenhaar.

Hier heeft er een met z'n rug tegen de ruwe boomschors geschurkt.

Dat doen ze om te communiceren.

Iedere beer die langskomt, ruikt die geur en snuffelt eraan.

Het is best wel zacht. - Ja, het is ook fijn om een beer te aaien.

Dat neem ik maar van je aan.

Is dat een beer? - Ja, heel goed. Dat zijn tandafdrukken.

Waarschijnlijk een mannetje.

Dus als ze staan, zijn ze groter dan wij. - Dat klopt, ja.

Oké, hier heeft vermoedelijk een beer... - Ik besefte niet dat ze zo groot waren.

Ik wist dat grizzlyberen heel groot waren, en ijsberen ook...

maar bij zwarte beren dacht ik eigenlijk altijd aan kleine beertjes.

Dit zijn geen afdrukken van een klein beertje. Deze is een stuk groter dan ik.

Hoe grootje hersenen ook zijn, hier in 't bos draait het om je tanden en je kracht.

Naast een zwarte beer stellen wij niks voor.

De volgende dag word ik wakker met een jetlag, maar wel met dit uitzicht.

Ten noorden van het huisje is niets dan wildernis, helemaal tot de poolcirkel.

Het is ongelooflijk dat er zo'n plek is in Noord-Amerika.

Aan de overkant van dit meer is de echte wildernis.

Daarom lopen er elanden, wolven en beren rond in deze bossen.

Het is bijna onaangetast, daarom is 't bijzonder.

Zo'n enorme lappendeken van meren en bossen vind je nergens anders in de VS.

Er zijn hier veel beren, maar die zitten verstopt tussen de bomen.

Gelukkig heeft Lynn tien wilde beren een zenderhalsband om gedaan.

Dat maakt het zoeken makkelijker.

Voor ik begin met filmen zijn er een paar dingen die ik moet doen.

Ik wil de omgeving verkennen en weten hoe lastig ze te vinden zijn.

Oké, mannen...

Ik ben hier met de rest van de crew. Oké, tot zo.

Maar bij deze eerste poging om een beer te vinden, moet ik alleen het bos in.

Zo maak ik geen geluid.

Ik heb eerder dieren zo opgespoord.

Maar ik heb geen idee wat een beer doet als hij mij ziet.

Ik ga die kant op. Mijn hemel.

Ik heb weinig bij me, voor het geval ik snel moet wegrennen.

Ik krijg 'n heel sterk signaal uit die hoek.

Heel sterk.

Ik heb vaak roofdieren gefilmd. Tijgers in de Himalaya's, leeuwen in Afrika...

maar beren zijn nieuw voor me.

Om ze te filmen moet ik zo dicht bij ze in de buurt komen als ik durf.

Ik heb het gevoel dat het niet zo slim is dat ik dit doe.

Ik loop naar een dier toe dat oneindig veel sterker is dan ik...

en ook nog groter is dan ik.

Hij is vast niet banger dan ik.

Oké, blijven lopen, blijven lopen. Gewoon doorgaan, gewoon doorgaan.

Gewoon doorgaan.

Het signaal klinkt harder naarmate ik dichterbij kom.

Daar zit hij.

Ik zie hem. Hij is ongeveer twintig meter van me vandaan.

Oké, hij gaat nu staan. Kom op, camera. Daar is hij.

Stel nou scherp. Verdraaide camera.

Daar is hij.

Lynn zei dat ik de beer moet aanspreken om hem te laten weten dat ik er ben.

Hallo, beer.

O, er is een jong bij. Er is een jong bij haar.

Ik hou twintig meter afstand, want ik weet dat beren snelle sprinters zijn.

Oké, ze komt mijn kant op.

Oké, ze komt mijn kant op.

Dat verdraaide dier komt op me af. Daar komt ze aan. Ik ga achteruit.

Hou netjes afstand.

Dan doe ik dat ook.

Nee, dank je wel.

Dat is me te dichtbij.

Ze komt hierheen.

Jeetje, wat een groot beest.

Jeetje, man. Zien jullie haar?

Ongelooflijk.

Dat was echt heel bijzonder.

Ik sta ervan te kijken dat ik zo bang was.

Ik snap dus echt niet waarom iemand zoiets doet. Het is gestoord.

Ik ben gek als ik m'n angst voor beren ooit kwijtraak.

Het zijn wilde dieren. Dat mag je niet vergeten.

Om hun leven in detail te filmen zal ik veel dichterbij moeten komen...

en ook nog uren bij ze moeten blijven.

Maar dat zie ik nu absoluut niet zitten.

Ik ben niet de enige. Bijna iedereen is bang voor beren, zelfs beren-experts.

Zij denken veelal dat je beren alleen op afstand kunt volgen.

Ze gebruiken zenderhalsbanden. Om die te plaatsen, moet je beren vangen...

en dan verdoven.

Dat is zeer stressvol voor het dier, en het versterkt de angst bij beide partijen.

Daarom zien veel biologen zelden normaal gedrag van zwarte beren.

Lynn heeft besloten het anders aan te pakken.

Ik weet al jaren dat je weinig leert van het opmeten van een verdoofde beer...

en van het rondvliegen om de locatie van beren te bepalen.

Als je het dier dat je bestudeert niet ziet, leer je weinig.

Met zijn onconventionele werkwijze komt Lynn dichter bij wilde beren dan wie ook.

Door hem kan ik ze filmen.

Ik moet dus leren hoe hij te werk gaat.

Lynn leert me vandaag...

hoe je zo dicht bij beren kunt komen dat je ze kunt aanraken.

Lynn bestudeert deze beren al veertig jaar.

Niemand weet zoveel van ze en heeft zoveel tijd doorgebracht met deze beren.

Hij is de beste mentor die ik me maar kan wensen.

Maar voor hetzelfde geld is hij volkomen gestoord en heeft hij puur geluk gehad.

Ik ben het, beer.

We gaan naar de moeder met jong die ik eerder al zag.

Lynn denkt dat deze onervaren moeder een goed studie-object is.

Ik ben het, beer.

Hij wil haar een betere zenderhalsband geven zodat ze beter te vinden is.

Van wat hij daarna doet, sla ik versteld.

Geen enkele andere beren-expert zou dit proberen.

Ik ben het, beer.

Hij wil de zenderhalsband vervangen...

zonder haar te verdoven.

Ik ben het, Lily. Wees niet bang.

We gaan iets verder. - Zei je 'Lily'?

Heet ze zo? - Ja, dat is Lily.

Daar is ze. - Ja?

Oké, daar komt ze. Moet je die reus zien lopen.

Denk je dat ze naar ons toe komt? - Ik hoop het wel, ja.

Lynn, ik ga even een stukje achteruit. Ga jij je gang maar.

Ik kijk liever alleen toe. - Hé beer, ik ben het.

Ik blijf bij die enorme beer uit de buurt.

Ongelooflijk.

Ken je mij nog? Ja, hè? Jawel, hè?

Aha, herinner je je dat ook nog? Ik ben de man met de druiven.

Ik heb nog nooit iemand zo dicht bij een grote, wilde vleeseter zien komen.

Momentje. Ja hoor, ik ben het echt.

Ik was nooit zo dicht bij 't jong geweest. - Echt waar?

Wauw, wat een schatje. Heb je haar ook al een naam gegeven?

Het jong heet Hope.

Lily's Hope.

We gaan samen naar de beer toe en dan bied jij haar voedsel aan.

Dan weet ze dat jij degene bent. - Die haar eten geeft.

Je blijft haar eten geven zodat ze afgeleid is terwijl ik deze om doe.

Ik wist niet dat Lynn mij erbij zou betrekken.

Het wordt interessant, want deze halsband is zwaarder dan ze gewend is.

Ze heeft nu een kleine halsband om. Deze is groter en dit is nieuw.

Eens kijken hoe ze reageert.

Ik ben het, beer.

Rustig maar, meid.

Hallo, meisje.

Rustig maar, ik geef je wel wat. - Niet bang zijn, Lily.

Zou ze het fijn vinden als ik me buk, of is dat niet verstandig?

Hallo, meid. Hé, meisje.

Niet zo inhalig.

Mijn hemel.

Alsjeblieft, meid. - Rustig maar, beer.

M'n hart klopt iets sneller dan twee minuten geleden.

Ik hou mezelf gewoon voor dat het een pony is, en geen beer.

Nu die schroeven nog vastzetten.

De helft van de druiven is op. Dan weet je dat.

Eet maar lekker. Ik denk steeds dat ze me gaat bijten.

Zit hij strak genoeg? Volgens mij wel.

Ik ga even naar haar hart luisteren.

Dat is veel makkelijker met 'n stethoscoop. - Dit is bizar.

Dit is echt raar. Het is een heel vreemde situatie.

Ik heb eerder gezien dat dieren zo'n halsband om kregen.

Dat was dan stressvol voor het dier omdat het verdoofd werd.

Wat is 37 keer 2? - 74.

Dat dacht ik ook.

Dit is geen goed moment om me wiskundige vraagstukken voor te leggen.

Wat is ze mooi.

74 is een goede langzame, kalme hartslag.

Ze is dus lekker ontspannen.

Dat is je oude zenderhalsband.

Kun je mijn hartslag ook even meten?

Hierdoor snap ik ineens waarom Lynn zo'n hechte band krijgt met deze dieren.

Hierdoor kan hij dit soort dingen doen zonder dat het dier er stress van ervaart.

Het gaat niet alleen om de halsband.

Als een dier je zo goed vertrouwt, kun je hem volgen en bestuderen...

en na een tijdje negeert hij je.

Voor een cameraman is dit perfect.

Je hebt een wild dier dat zich natuurlijk gedraagt waar je dicht bij kunt komen.

Dat is voor mij echt een unieke kans.

Ook Lynn weet niet hoe beren als Lily leren hoe ze 'n jong moeten verzorgen.

Als ik kan zorgen dat Lily me accepteert, heb ik de kans dat vast te leggen.

Ik denk dat ik nu moet leren mijn angst te beheersen.

Dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Veel van Lynns assistenten hebben zich teruggetrokken.

Er zijn meerdere mensen opgestapt...

omdat ze dingen zagen die ze niet snapten.

Dan zeiden ze: Ik wil niet dood.

Eén jongen werd zo bang toen we het bos in gingen, dat hij moest overgeven.

Een week later was hij weg.

Hij nam uit eigen beweging ontslag.

Lynns onderzoeker Sue Mansfield is de enige die 't heeft volgehouden.

Sue gaat de filmploeg helpen 't komend halfjaar zoveel mogelijk te filmen.

Zelfs als ik er niet bij ben.

We hopen meer te ontdekken over beren dan men ooit heeft geweten.

Interessant. Ze loopt parallel aan de weg, maar niet over de weg.

Lily's nieuwe GPS-halsband is een bonus.

Ze sturen elke tien minuten een signaal naar onze computer.

Sue kan eruit opmaken waar Lily net is geweest, maar beren zitten niet stil.

In het bos hebben we de radio-ontvanger nodig om de precieze plekte bepalen.

Het klinkt simpel, maar in een bos is het vreselijk lastig voor mij en m'n ploeg.

Ik ben het, beer.

Het is lastig. Je moet volledig afgaan op de richting die deze antenne aangeeft.

Ik dacht dat ik die kant op moest, maar ik word naar deze stomme rots geleid.

Ik heb dus door het bos geploeterd in de richting van het signaal...

maar het signaal weerkaatst tegen die rots. Ze is niet hier, maar daar.

Toen ik begon met m'n afstudeerproject, was m'n eerste tocht rampzalig.

Ik strompelde achter haar aan door het bos en leerde helemaal niks.

Alleen dat het moeilijk was. - Jemig, laat 's los.

Je moet gewoon volhouden.

Ik overweeg zelfs Lynn na te doen in de hoop dat de beren daarop af komen.

Ik ben het, beer.

Die goeie ouwe dr. Rogers.

Nog niet gelukt.

Het zou mooi zijn als hij Lily nu vindt, want ze is al een tijdje in dat gebied.

Al ongeveer vijf kwartier.

Ik heb één voordeel: Hope is nog klein en moet vaak rusten.

Na een uur ploeteren vind ik ze dan eindelijk.

Gelukkig is Lily meer bezig met haarjong dan met mij.

Door m'n lens kan ik zien dat Hope's ogen nog blauw zijn.

Die zullen later bruin worden.

Lynn zei dat hij nog nooit 'n jong op zo'n jonge leeftijd buiten het hol had gezien.

Eindelijk ben ik ontspannen genoeg om te beginnen met filmen.

Hope is volledig afhankelijk van Lily. Ze moet elke paar minuten drinken.

Maar Lily is zelf pas drie.

En net als elke onervaren moeder, moet ze het al doende leren.

Als ze me tolereert, en ik kan haar bijhouden...

kan ik vanaf de eerste rang volgen hoe het gaat met haar en haarjong.

De dagen daarop ga ik terug naar dezelfde plek.

Lily laat me naar haar kijken, maar wel van een afstandje.

Ik snap haar bezorgdheid wel.

Er leven hier wolven, dus haarjong loopt gevaar op de grond.

Om veilig te zijn, moet Hope snel in bomen leren klimmen.

En haar instinct roert zich nu al.

Ze krabt aan de bomen.

Zelfs met dit instinct heeft het eerste jong van 'n berin...

slechts 50 procent kans het eerste jaar te overleven.

Het is twee weken geleden dat Lily en Hope uit hun hol kwamen.

Lily heeft sinds de herfst niet goed gegeten. Ze teert op haar vetreserves.

Nu Hope mobieler is, gaat ze grotere afstanden afleggen op zoek naar eten.

Ik volg ze en word zo nog dieper hun wereld in gezogen.

Als Gordon het vertrouwen van een paar wilde beren kan winnen...

is het zijn doel om genegeerd te worden.

De beren moeten hem zo vertrouwen dat ze hem niet relevant vinden.

Hij mag er zijn, maar hij is geen vriend en ook geen vijand.

Hij voedt ze niet, maar hij ontneemt ze ook niks. Hij is er gewoon.

Al snel denken ze: Jij bent niet relevant voor mij.

'Ik doe wat ik altijd doe en let niet op jou.' Dat levert belangrijke gegevens op.

Die stam zat vast vol keverlarven of zo, want ze heeft hem volledig verpulverd.

Alsof er een granaat is afgegaan.

Ik doorzoek de splinters als ze weg zijn.

Dit was ze aan het doen. Ze trok dit eraf. Eens kijken of ik zie wat ze zocht.

Opvallend genoeg eet ze vooral veel kleine diertjes.

Sorry dat ik je stam openbreek. Ik wilde weten wat erin zat.

Lynn en Sue hebben me gebaren geleerd die beren begrijpen.

Handen omhoog betekent 'Ik heb geen voedsel'.

Dat ik hier nu bij ze ben, terwijl het zo rustig is in het bos...

en zij gewoon hun gang gaan, is te gek.

Ik was bang voor zwarte beren. Wat een stomkop.

Hoi Lily, kom je even bij me kijken? Hé, lieverd.

Breng je jong 's hierheen.

Breng je jong 's hierheen.

Wat een mooi beest ben jij. Jammer dat je niet kunt praten.

Waarom maakt je jong toch zo'n lawaai?

Kijk je jong nou toch, Lily. Hallo, daar. Ze is erg nieuwsgierig.

Oké, we zijn nu klaar. We zijn klaar.

Oké Lily, ik denk... Goed, geef me maar een kusje.

Wat doe ik nou? Ik vraag een wilde beer om een kusje.

Beren worden leuker als je ze leert kennen.

Dan besef je namelijk dat ze niet zo gevaarlijk zijn als je dacht.

Je kunt je heel verbonden gaan voelen met een beer.

Maar als je dat gevoel te snel hebt, kan de beer met één actie alles ongedaan maken.

Al na een paar weken voel ik me echt verbonden met dit gezinnetje.

Heb je hier zin in?

Maar vandaag komt ze niet meteen m'n begroetingsgeschenk halen.

Ze is ergens zenuwachtig over. Er kraakt een boom.

Wil je wat druifjes? Dat is de afspraak, hè?

Wij worden vrienden. We worden heel goede vrienden.

Ik wilde haar bijna aaien.

Het ging bijna vanzelf.

Elke keer dat ik Lily zie, verzamelt Hope iets meer moed.

Ik steek m'n hand uit naar je jong, oké? Kijk nou toch.

Wauw Hope, ik heb je neus voor het eerst aangeraakt.

Kom je dichterbij? Kom je dichterbij?

Ik hoef niet echt uit te leggen hoe bijzonder dit is.

Wie wil dit nou niet doen?

Hé meisje, het spijt me.

Ik ben net voor het eerst door een beer gebeten.

Ze beet in m'n been.

Niks aan de hand, het was niet echt een beet.

Ik keek naar boven, naar Hope, en ik keek niet wat Lily aan 't doen was.

Ze pakte m'n been met haar tanden.

Het was niet echt bijten. Het was...

Het was een waarschuwing.

Wat kan dat snel omslaan.

Het is goed, Lily. Ik heb niks voor je.

Brave beer. Rustig, maar.

Als ze zo met haar lippen smakt, geeft ze aan dat ze nerveus is.

Lily, ik denk dat ik ga staan. Rustig maar.

Hé Lily, ik ga staan. Rustig maar, meid.

Ik ga gewoon achteruit. Je vindt dit niet fijn.

Hope is ervan geschrokken.

Ik heb niks voor je.

Kom op, wegwezen.

Ik besef nu dat Lily al aangaf dat ik te dichtbij kwam, maar ik luisterde niet.

Hé Lily, ik loop bij je vandaan.

Ik heb op m'n donder gekregen.

Dat is schrikken. Je zit te spelen met een berenjong aan de ene kant...

en aan de andere kant sluit mama-beer haar kaken om je been.

Ze greep me ineens zo...

Ze beet niet tot bloedens toe, het was meer...

Het was een proefbeet. Niet eens echt een beet, want dan zou je er iets van zien.

Dit was eerder een liefkozing met haar tanden.

Hope, moet ik de brandweer bellen om je omlaag te krijgen?

Net een knuffelbeer die in een boom is gehangen.

Het goede nieuws is dat Hope steeds beter kan klimmen.

Het helpt ook dat ik beren nu in een ander licht zie.

Het voelt alsof ik deze lente deel ben gaan uitmaken van een berengezin.

Maar m'n tijd tijdens dit bezoek loopt ten einde.

Elke dag die ik met ze doorbreng, is waardevol.

Ik wil niks missen van Hope's ontwikkeling.

Doe mij maar een woestijn.

Ze klimt volgens mij niet omdat ze bang is. Ze is aan het oefenen.

Ze klimt in elke soort boom die ze ziet om te kijken of het lukt.

Jonge beren moeten echt ontzettend veel leren.

Het is gek, maar dit jong is binnen een jaar zelfstandig.

Het is al mei. Ik ga bijna terug naar Engeland.

De beren laten me zien waarom ik zo snel mogelijk terug wil.

Ze beginnen een show op te voeren.

Ze geven aan dat ze beschikbaar zijn door hun geur af te zetten...

waar ze maar kunnen.

Zo te merken is er liefde in de lucht.

June wordt dit jaar drachtig.

Als het paarseizoen begint, staan haar jaarlingen er alleen voor.

Dan krijgt June eindelijktijd voor zichzelf.

Lily ruikt dat 't paarseizoen is begonnen.

Het gekke is dat ze er ook op begint te reageren.

Ze loopt rond te stampen.

Ze zet haar geur af...

maar een moeder met zo'n klein jong hoort pas volgend jaar weer te paren.

Ik heb geen idee wat er aan de hand is. Het is wel vreemd.

Over een half uur wordt het donker, dus ik moet Lily en Hope nu alleen laten.

Hé Lily, waar ga je heen? Ik moet het weten.

Deze beren...

Deze beren zijn echt bijzonder.

Morgen vertrek ik, voor zeven weken. Dan kan ik m'n eigen familie weer zien.

Ik weet dan nog niet dat er zich na mijn vertrek 'n bijzonder drama zal uitspelen.

Gelukkig kon de ploeg die achterbleef filmen wat er gebeurde.

Ze filmen hoe Lily uit een boom klimt en Hope alleen achterlaat.

Zo te zien heeft een mannetje haar aan- dacht getrokken. Ze volgt zijn geurspoor.

Moeders laten hun jong wel vaker een paar uur alleen...

maar als de avond valt, beseft Sue dat er iets mis is.

Na zes uur ging ik naar de plek waar ik ze voor 't laatst samen had gezien...

en spitste m'n oren.

Het klonk alsof een dier, mogelijk Hope, rondscharrelde tussen de bomen.

Omdat Lily die GPS-halsband heeft, wist ik dat zij kilometers daarvandaan was.

Die avond gaat het regenen.

Lynn en Sue denken dat Lily terug wilde naar Hope.

We denken dat Lily Hope's geur niet kon vinden. Dat hij was weggespoeld.

Het is duidelijk dat Lily Hope mist.

Ik denk dat het jong bang is...

en honger heeft.

Ze verlangt vast wanhopig naar haar moeder.

Hope is nog afhankelijk van Lily's melk. Ze kan in haar eentje niet overleven.

Toen ik met Lynn naar de boom ging waar ik Hope voor 't laatst had gezien...

zagen we langs de weg aanwijzingen dat daar 'n wolf of coyote was geweest.

Ik denk...

De kans dat ze elkaar nu nog vinden, wordt echt met de dag kleiner.

Wat moet ik ervan denken? Is ze dood? Heeft Lily haar lichaam gevonden?

De vijfde dag denken Lynn en Sue dat Hope dood is.

Iemand heeft een eenzaam berenjong gezien, maar Lynn gelooft er niet in.

Het is ver van de plek waar Hope 't laatst is gezien.

Ik geloof eigenlijk niet dat het Hope is.

Het is gewoon te ver weg.

Ze kwam net nog naar beneden. - Ze zit nu weer boven.

Zie je haar?

Ik ben het, beer. Ik ben het.

Denk je dat zij 't is? Dat moet toch wel? - Ja.

Het is ongelooflijk, maar 't is echt Hope.

Dit kleine jong heeft ruim twee kilometer gelopen richting haar geboorteplek.

Sue is blij.

Straks moet ik ook nog huilen.

Hope is nu terecht, maar nu staat Lynn in dubio.

M'n hoofd tolde. Wat zou er nu met haar gebeuren?

Wat kan ik doen? In hoeverre mag ik me erin mengen?

Moet ik ingrijpen en ze met elkaar herenigen?

Wat is nu verstandig?

Hope vergaat van de honger.

Moet Lynn ingrijpen om haar te redden of moet hij de natuur op z'n beloop laten?

We kunnen het zo doen:

Hij heeft gekozen.

Heb je toevallig een kattenkoffer of zoiets bij je? Ja, echt?

Lynn wil Hope uit de boom lokken met een stok die in de melk is gedoopt.

Hope heeft zo'n honger dat ze bereid is haar angst ervoor te overwinnen.

Ik ben het, beer.

Kom maar naar beneden, het is goed.

Maar Hope is een wild dier en ze is een felle.

Ik vraag me af wat er nu gaat gebeuren.

Ik vraag me echt af wat Lily ervan zal vinden.

Lily is maar twee km bij ze vandaan. Lynn wil de twee herenigen.

Maar dit is onbekend terrein voor hem.

De sluiting van de geleende kattenkoffer is defect.

Wat nu?

Dit is rampzalig. Lynn moet nu een nieuw plan bedenken.

Ik ben het, beer. - Hij besluit Lily te gaan zoeken.

Maar de zon gaat al onder, dus hij heeft weinig tijd.

Ik ben het, beer.

Hij heeft haar gevonden, een paar honderd meter verder het bos in.

Hij leidt haar naar de plek waar Hope ontsnapte.

Goed zo, beer.

Na zo lang gescheiden te zijn geweest, accepteert Lily haarjong mogelijk niet.

Ik heb nog nooit zo'n intens vertoon van emoties gezien bij een dier.

De kleine Hope krijst omdat ze wil drinken bij haar moeder, bij haar wil zijn.

En de moeder reageert met...

Dat betekent 'Ik wil jou'.

Dit is een van de mooiste momenten uit m'n loopbaan als onderzoeker.

Ik ben het, beer. Wees niet bang.

Laten we maar teruggaan naar de auto, en dankbaar zijn.

Ik zal vannacht lekker slapen.

Als ik terugkom in de zomer...

heeft het leven van Lily en Hope weer 'n dramatische wending genomen.

Hope drinkt niet goed. Ze is verzwakt en ze vecht voor haar leven.

Lynn vraagt zich af of de hereniging wel verstandig was.

Ik weet niet hoe ver we moeten gaan om Hope's leven te redden.