Original subtitles

Μετάφραση, επιμέλεια, συγχρονισμός © Chaos70

Οκτώβριος 2022 © Chaos70

«Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,»

«να εύχεσαι να 'ναι μακρύς ο δρόμος,»

«γεμάτος περιπέτειες,»

« γεμάτος γνώση.» {Κωνσταντίνος Καβάφης, Ιθάκη}

«Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι...»

« γεμάτος περιπέτειες γεμάτος γνώσεις.»

Πληθυντικός. όχι «γνώ...

Ποιος είναι;

Πρέπει να παραδώσω ένα δέμα για τον Gabriele Santoro.

Εντάξει, 1ος όροφος, στα δεξιά.

Βάζετε μια υπογραφή;

Ευχαριστώ. Καλημέρα.

«Πάντα στον νου σου να 'χεις την Ιθάκη.»

«Το φθάσιμον εκεί είν' ο προορισμός σου.»

«Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου.»

Ακριβώς, «μη βιάζεις το ταξίδι.»

Κάποιος από σας που ξέρει ποια είναι η Nadia Boulanger;

Ήταν σπουδαία μουσικός,

αλλά και δασκάλα πολλών διάσημων Ευρωπαίων και Αμερικανών πιανιστών.

Σήμερα θέλω να σας διηγηθώ ένα περιστατικό που σας αφορά.

Ένας φίλος της ζήτησε να του προτείνει ένα δάσκαλο πιάνου για τον γιο του.

Εκείνη έκανε μια παύση για να σκεφτεί...

και μετά ρώτησε πόσο ήταν το παιδί.

«Επτά ετών», αποκρίθηκε ο φίλος της.

«Τότε, λυπάμαι. Είναι πολύ αργά.»

Αυτό μπορεί να φαίνεται παράδοξο, αλλά είχε δίκιο.

Όπως οι ακροβάτες του τσίρκου,

έτσι και οι πιανίστες πρέπει να ξεκινούν

την εκπαίδευση, το παίξιμο, από πολύ νωρίς.

Όλοι σας έχετε σίγουρα αργήσει,

σε σχέση με όλους εκείνους που μεγαλούργησαν στην τέχνη του πιάνου.

Gabriele, πρέπει να δίνεις λίγη ελπίδα στα παιδιά.

Θέλεις να έρθεις για πόκερ στο σπίτι μου την Πέμπτη;

Ποιος θα ’ναι;

Εκτός απ’ τους δυο μας, θα ’ναι ο Nerano, ο δικηγόρος.

Ο D'Alterio. - Ο δημοιογράφος;

Ναι.

Αυτός μιλάει μόνο για αστυνομικό ρεπορτάζ, δολοφονίες, την Καμόρα.

Εμείς πάμε να παίξουμε, Gabriele!

- Τι ώρα; - Στις 9.

- Είναι δυνατόν να μην ξέρεις τίποτα; - Δεν έχω ιδέα.

Κουμπάρε, μέχρι αύριο θα έχεις μάθει κάτι.

Τι συνέβη;

Τίποτα, ο γιος του Acerno, ο Ciro, αγνοείται.

Έχουν τρελαθεί που δεν τον βρίσκουν.

Μου έχουν σπάσει τα αρχίδια,

γιατί πιστεύουν πως είμαι ο φύλακας στις αηδίες που γίνονται εδώ μέσα.

Τι εννοείς δεν τον βρίσκουν;

Το ’χει σκάσει, μαέστρο.

- Γράφτα. - Εντάξει.

- Καλησπέρα, μαέστρο. - Καλησπέρα, Nunzio.

- Σας ενοχλεί αν καπνίσω; - Παρακαλώ. Αν χρειαστεί, θα είμαι μέσα.

Ποιος είσαι εσύ; Πως μπήκες μέσα;

Είσαι ο Ciro, το παιδί από τον πάνω όροφο.

Σε ψάχνουν.

Πρέπει να με βοηθήσεις.

Πρέπει να με κρύψεις.

Ενοχλώ;

Πως είστε, μαέστρο;

Ήμουν σε φίλους, και σκέφτηκα να σας επισκεφτώ.

- Λυπάμαι, Diego, δουλεύω. - Μου δίνετε ένα λεπτάκι;

Θέλω να σας πω κάτι.

Τι μπορώ να κάνω για σένα;

Δεν το θυμόμουν, έχετε ένα πραγματικά υπέροχο διαμέρισμα.

Τι μπορώ να κάνω για σένα;

Σας είμαι πολύ ευγνώμων που με μάθατε να κατανοώ τη μουσική.

Θα ήθελα να συνεχίσω να παίζω, με τη βοήθειά σας, βέβαια.

Με τι ασχολείσαι τώρα;

Τρέχω κάτι μπαράκια...

δεν έχω παράπονο.

Να σας ζητήσω λίγο νερό, παρακαλώ;

Φυσικά.

Τι κάνεις εδώ; Θα σου έφερνα εγώ το νερό.

Δεν ήθελα να σας κουράσω.

Πόσο κουραστικό είναι να βάλεις ένα ποτήρι νερό;

Ωραίο, δροσερό!

Μαέστρο, θα μπορούσατε να παίξετε

το κομμάτι που μου παίξατε την τελευταία φορά που ήρθα;

- Είχε να κάνει με το όνειρο. - Schumann.

Μαέστρο, χάρηκα που συναντηθήκαμε.

Συγνώμη για την ώρα και ευχαριστώ για την υποδοχή.

Κατέβα, άντε.

Αυτόν τον έστειλε ο πατέρα μου.

Γιατί τον έστειλε; Τι έκανες;

Έχεις πυρετό.

Ναι, έχεις. Έχεις φάει;

Θα σου δώσω μια ασπιρίνη, αλλά πρώτα πρέπει να φας κάτι.

Μα το ψάχνω.

Ακούς τι σου λένε;

Το ακούς αυτό;

Είναι η τρίτη φορά που έρχομαι. Με περνάς για βλάκα;

Έχεις τρελαθεί! Τώρα θα πρέπει να μιλήσω στη γυναίκα σου.

Δίνε του!

Χάσου!

Από ποιον κρύβεσαι;

Καλημέρα, Mariano.

Καλημέρα, μαέστρο.

Έχουμε νέα;

- Για ποιο πράγμα; - Το παιδάκι που δε βρίσκουν.

Τίποτε ακόμα.

Το αγόρι έκανε καλά που έφυγε.

Αυτοί οι τύποι είναι άρρωστοι. Δεν σέβονται τίποτα.

Εσύ έχεις δει το Rosário, Το γιο του Amitrano?

Τον έχουν ήδη πιάσει.

Θεοί, μέρα κι αυτή!

Γιατί έφυγες;

Δε σε βρήκα.

Νόμιζα ότι πήγες στον πατέρα μου.

Πού κρυβόσουν;

Στο εγκαταλελειμμένο σπίτι του θυρωρού.

Υπάρχει μια σκάλα που οδηγεί στο υπόγειο.

Εγώ και ο Rosário συνηθίζαμε να πηγαίνουμε εκεί.

Ποιος είναι ο Rosário?

Ένας φίλος μου.

Rosário Amitrano.

Πως αισθάνεσαι;

Γιατί ουρείς στην πόρτα του γείτονά μου;

Εκεί μένει ένας γαμημένος.

Ένας συμμαθητής μου.

Πώς ξέρεις ότι εγώ κατουρώ την πόρτα;

Γιατί δε μου λες τι κάνατε εσύ κι ο φίλος σου;

Πρέπει να με εμπιστευτείς.

Τον φίλο σου, το Rosario τον έχουν ήδη πιάσει.

Πως το ξέρεις;

Το ξέρω

Δεν ντύθηκες ακόμα;

Εγώ θα βγω.

Είκοσι λεπτά καθυστέρηση.

Δεν ξεχνάς ποτέ τις κακές σου συνήθειες.

Στην πραγματικότητα, μόλις πήγε 10, μπροστά σου το έχεις το ρολόι.

Gabriel, ξέχνα το. Δες τι θες, εγώ το έκανα ήδη.

Τι πήρες;

Βραστό λαβράκι και φασολάκια.

Νομίζω πως θα πάρω μακαρόνια και πατάτες.

Κρασί;

Αφού το ξέρεις πως δεν πίνω τέτοια ώρα.

Εγώ πάντως θα πάρω ένα ποτήρι.

Λοιπόν... ο μπαμπάς;

Ο μπαμπάς;

Την περασμένη εβδομάδα ήταν χάλια, για την ακρίβεια πολύ χάλια.

Τον είχα στο νοσοκομείο.

Αλλά, τι σε νοιάζει εσένα;

Εσένα στα παπάρια σου, ε;

Και που στα λένε, ούτε μια φορά δεν έχεις πάει να τον δεις.

Τέλος πάντως, είναι καλύτερα. Γύρισε σπίτι.

Filippo! Filippo?

Filippo.

Έλα εδώ.

Γιατί φοράς τη μπλούζα του Ciro;

Σου έχω πει να μη του παίρνεις τα πράγματά του!

Άμα το ξανακάνεις, σε σκότωσα. Δίνε του!

Εντάξει, Gabriele, ας την ξεχάσουμε αυτή την οδυνηρή οικογενειακή μας κωμωδία.

Για πες μου τι ήθελε αυτός ο φίλος σου, αυτός που μου είπες.

Ναι.

Του συνέβη κάτι εντελώς τρελό.

Βρήκε στο σπίτι του ένα παιδάκι, ένα αγοράκι 10, 11 χρονών,

που για λόγους που δεν ήθελε να πει έπρεπε να το σκάσει από τη φαμίλια του.

Πιστεύει πως μπορεί να εμπλέκεται η Καμόρρα.* (*Camorra, η ναπολιτάνικη Μαφία.)

- Πως το συμπέρανε αυτό; - Δε μου είπε.

Κάποιου είδους διαίσθηση, ίσως.

Το γεγονός είναι ότι το παιδί φοβάται να γυρίσει σπίτι του.

Κι εκείνος δεν ξέρει πως να ξεμπλέξει.

Τι θα τον συμβούλευες να κάνει;

Μάλιστα... από όσα μου διηγήθηκες, ο φίλος σου έμπλεξε άσχημα.

Ένα μπλέξιμο που μπορεί να είναι το τέλος του. Το καταλαβαίνεις, Gabriele;

Το τέλος του.

Ήξερα ότι ήσουν αναίσθητος,

αλλά όχι μέχρις αυτού του σημείου.

Δεν υπάρχει κανείς φίλος σ’ αυτή την ιστορία, εσύ είσαι αυτός.

Το τελευταίο που μπορείς να κάνεις είναι επιστρέψει το παιδί πίσω στην οικογένεια.

Κι αν τυχόν το πας στην αστυνομία, δεν θα ήξερες τι να πεις.

Να σε προειδοποιήσω, ότι η ποινή για αρπαγή ανηλίκου είναι από 3 έως 12 χρόνια.

Περιττό να πούμε, τι θα έκαναν οι μαφιόζοι,

αν εμπλέκονται και μάθαιναν

ότι κρύβεις το παιδί.

Το ξέρεις αυτό, έτσι;

Σύμφωνα με το νόμο, το παιδί είναι καταδικασμένο.

Ποιο νόμο;

Για ποιο γαμω-νόμο μου μου μιλάς;

Αυτό το νόμο που εσύ επινόησες.

Γιατί το κράτησες στο σπίτι; Εξήγησέ μου.

Ίσως ήθελες λίγη παρέα;

Είναι ανώφελο, δε θα βγάλουμε ποτέ άκρη.

Έκανες ακατανόητες επιλογές

και τις πληρώνεις ως συνέπεια της σκατοζωής που έφτιαξες.

Ζεις σε μια κωλογειτονιά,

περικυκλωμένος από σκατάνθρωπους.

Αυτό προτίμησες, αντί της οικογενειακής σου ιστορίας,

επειδή, όπως έλεγες, η οικογένεια σε τρομοκρατεί.

Εγκατέλειψες τις συναυλίες όταν ήσουν ένα «παιδί-θαύμα» του πιάνου..

Καταδίκασες εαυτόν στην αποτυχία.

Την ερχόμενη εβδομάδα, αν πάνε όλα καλά,

θα διοριστώ μέλος του Αρείου Πάγου.

Αυτή τη φορά, πίστεψέ με, δε θα σ’ αφήσω να μου δημιουργήσεις προβλήματα,

όπως έχεις παλαιότερα δημιουργήσει σε καθοριστικές στιγμές της ζωή μου.

Δε θα στο επιτρέψω.

Γιαυτό, μη με καλείς λοιπόν, μη μου γράφεις,

Ξέχνα πως είμαι αδελφός σου.

Καλησπέρα, θα ήθελα να μιλήσω με τον αξιωματικό υπηρεσίας.

Ο υπαστυνόμος είναι απασχολημένος, θα πρέπει να περιμένετε.

Η Maria De Vivo, εξέχων μέλος της Κομόρρα και μητέρα του αρχινονού Alfonso De Vivo, πριν 2 μέρες έπεσε θύμα ληστείας από 2 παιδιά με μηχανάκι στη συνοικία Spagnoli.

Ο κύριος εκεί, σας περιμένει.

Το φάκελο.

Το ασανσέρ είναι συνέχεια χαλασμένο!

- Δε βαριέσαι, το συνήθισα. - Θα τα φέρω εγώ, μην ανησυχείτε.

Ευχαριστώ, μαέστρο.

- Άφήστε τα... - Μην ανησυχείτε.

Ευχαριστώ.

- Δεν αισθάνεστε καλά; - Λίγο το άσθμα μου.

- Θέλετε να περάσετε για λίγο; - Ναι, ευχαριστώ.

Με την άδειά σας.

Τι παράξενο...

να μένουμε στο ίδιο κτίριο και να μην έχουμε μιλήσει ποτέ.

Είναι που είμαι σχεδόν πάντα σπίτι, και δε βγαίνω σχεδόν ποτέ.

Ήμουν πάντα λιγάκι μονήρης.

Τι κακό υπάρχει στο να είσαι μοναχικός;

Με την άδειά σας.

Παρακαλώ;

- Σας έφερα λίγο νερό. - Ευχαριστώ.

Τώρα νιώθω καλύτερα. Ας πάω.

Να πηγαίνω.

Εσείς που μπορούσατε, γιατί δε φύγατε από εδώ;

Υπάρχει ακόμα χρόνος. Γιατί δε φεύγετε από εδώ;

Ο κύριος είναι ο καθηγητής πιάνου του 1ου ορόφου.

Ο γιος μου, ο Mimmo.

Πήγαινε να πλυθείς.

- Καλό βράδυ, κυρία. - Καλό βράδυ.

Τι κάνεις εκεί;

Πες μου τι έκανες, αλλιώς σε στέλνω στον πατέρα σου.

Το κατάλαβες;

Τι θες; Θες να γυρίσεις σπίτι;

Γιατί δε μου λες τι έκανες με το φίλο σου.

Γιατί δε ρωτάς τον De vivo;

Ποιος είναι ο De Vivo;

Πρέπει να είναι μαθήτριά μου. Πήγαινε να κρυφτείς, κουνήσου!

Συνέχισε.

- Δάσκαλε, για τα μαθήματα του μήνα. - Ευχαριστώ.

Το τσέπωσες το παραδάκι, ε?

Αν θες να μείνεις εδώ, κοίτα τη δουλειά σου

και μην ξαναγγίξεις τα βιβλία μου!

Κατέβα.

Ε, τι κάνεις εκεί;

Σε περίμενα να ξυπνήσεις.

Γιατί, με πήρε ο ύπνος;

Ναι.

Έβλεπες κάποιον εφιάλτη;

Δεν είδα κανένα εφιάλτη.

Εσύ είσαι που φοβάται μη και κάνει καμιά μαλακία.

Καλά, αν δε με χωνεύεις,

γιατί δε βρίσκεις κανέναν άλλο

διαθέσιμο να σε προστατεύσει;

Έλα, τι περιμένεις;

Νομίζεις ότι φοβάμαι να φύγω από εδώ;

Κοίτα, ξέρω να σκοτώνω.

Πριν από δεκαπέντε μέρες είδα δύο καριόληδες να πεθαίνουν.

Τους είδα με τα ίδια μου τα μάτια.

Δεν πιστεύω τίποτα από αυτά που λες.

Όχι; Τράβα δες πως πέθαναν οι Mesa.

Οι δυο καριόληδες που έβαλαν φωτιά στην αποθήκη του Musella.

Εγώ και ο πατέρας μου ήμασταν.

Τους πήγε σε ένα γκαράζ στο Borgo San Antônio.

Εκεί τους πυροβόλησε. Βλέπεις;

Στο δόξα πατρί.

Παμ! Παμ!

Πρώτα τον ένα και μετά τον άλλο.

Μόλις σκότωσε τον πρώτο, ο άλλος χέστηκε πάνω του.

Τράβα δες αν λέω μαλακίες, άντε!

Τι σου συμβαίνει; Σβήσε αυτή την αηδία!

Δώσμου το τηλεκοντρόλ!

Άστο!

Δε φοβάμαι κανέναν.

Δώσμου το κινητό!

Δε φοβάμαι κανέναν.

Έχω μια σκατό-ανάμνηση...

Φτάνει!

Τι, δεν σου άρεσε;

Είμαι κλεισμένος εδώ για τρεις μέρες Και δεν έχω να κάνω τίποτε.

Εσύ φταις. Σου έχω αφήσει φαγητό, εγώ βγαίνω.

Και που πας; Για πήδημα με τη γκόμενα;

Αλλά... πού είναι το τηλεκοντρόλ;

Μην ανοίξεις την TV, ακούγεται στους γείτονες.

Περισσότερο με σπίτι νεκρού μοιάζει εδώ!

Αν είχες παιδιά, τουλάχιστον θα υπήρχε κάποιο παιχνίδι...

Κάτι να ασχοληθώ.

Γιατί δεν παντρεύτηκες ποτέ;

Δε σε ήθελε καμιά, επειδή είσαι λίγο ξινός;

- Γεια. - Πως είσαι;

Καλά.

- Mezzera, χάρηκα. - Χάρηκα, Santoro.

Gabriele; Κάτσε εδώ.

Vitório.

Έμαθα πως ο δημοσιογράφος μας τις προάλλες στο Circolo, «έδωσε πόνο».

- Θα πεις και σε μας το χωρατό;

Όχι, το ξέχασα κιόλας.

Πρώτα τα λέει και μετά τα ξεχνάει.

Όταν παίζω, με αποσυντονίζει η κουβέντα.

Χθες το βράδυ είδα ένα επεισόδιο του "Narcos".

Μέσα σε δυο λεπτά κοιμόμουν.

Τόσο χάλια!

Τρία φύλλα για μένα.

Διάβασα το άρθρο σου με την αρπαγή της μαμάς τ’ αρχιμαφιόζου.

Πως κατέληξε;

- Ακόμα σε κώμα.

- Α προπό, πως είναι τώρα; - Δεν ξέρω.

Είναι στο Cardarelli.

Τράβα βρες τη και ρώτα τη. «Ζεις;»

Μου δίνεις δύο φύλλα.

Συγνώμη, νόμιζα πως ήσασταν ενήμεροι.

Είμαστε ενήμεροι για τους ζωντανούς και τους νεκρούς,

όχι τους «εν αναμονή».

Αυτούς τους αφήνουμε σε σας, τους δημοσιογράφους.

Στο δικαστικό μέγαρο λένε ότι

ήταν ο De Vivo που έστησε όλο αυτό το σκηνικό

και το έκανε για να αναλάβει το κουμάντο, γιατί αλλιώς δεν θα του το έδινε ποτέ η μάνα του.

Εμένα ο γιος μου λέει ότι δεν ήταν πραγματική ληστεία

και ότι τα αγόρια ήταν προφαση για να καθαρίσουν τη μάνα.

Ο επιστάτης του Ωδείου λέει ότι ο De Vivo έχει ένα από τα παιδιά.

- Και το άλλο; - Ποιο άλλο;

Το άλλο παιδάκι.

Κάποιος το βοηθά, το κρύβει.

Κάποιος που πιστεύει πως μπορεί να γαμήσει τον De Vivo.

Τέλος πάντων όποιος κι αν είναι αυτός ο τύπος,

...είναι μετρημένα τα ψωμιά του.

Θα πεθάνει από πνιγμό, όπως η μύγα στο μπουκάλι.

Πρέπει να φύγω, είναι αργά. Συγνώμη.

Να πηγαίνω κι εγώ. Αύριο έχω να σηκωθώ στις έξι.

Εμείς έχουμε γνωριστεί, αλλά δε θυμάμαι που.

Κάνεις λάθος, με μπερδεύεις με κάποιον άλλο.

- Είμαι καθηγητής πιάνου. - A! Είσαι μουσικός!

Ναι.

Είσαι τυχερός που μπορείς να γαμάς δίχως να πεις λέξη.

Κοίτα, o μαέστρο.

Μαέστρο! Τι κάνετε;

Μόνος στο δρόμο, τέτοια ώρα; Εγώ μένω εδώ.

Αν επιτρέπετε, θα σας συνοδεύσω στο σπίτι.

Γεια.

Γεια.

Ένα δάκρυ λαθραίο

απ’ τα μάτια σου ξεπήδησε.

Θα μου άρεσε να ξαναρχίσω μερικά μαθήματα πιάνου.

Τώρα είναι αργά, το συζητάμε αύριο.

Έλα αύριο κατά τις 6 το απόγευμα και τα λέμε.

Είστε νευρικός; Τι είναι; Κάτι δεν πάει καλά;

Ένας συνάδελφός μου πρόσεξε στα σκουπίδια σας ένα χαρτί από τυράκια.

Κατάπληκτος, αναρωτήθηκε: «Ο μαέστρος τρώει τυράκια;»

Του είπα: «κακό είναι; Τι κι αν του δάσκαλου του αρέσουν τα τυράκια;»

Σας αρέσουν τα παιδιά, ε;

Συγνώμη, μαέστρο Santoro.

Δε θέλω να σας προσβάλω.

Ειλικρινά.

Μπορώ να πηγαίνω, ναι;

Τι σκοπεύεις να κάνεις μαζί μου;

Δεν μπορώ να μείνω εδώ για πάντα.

Αργά ή γρήγορα θα μας βρουν.

Δεν είναι η στιγμή για να μιλήσουμε. Πήγαινε για ύπνο.

Αύριο θα σου αγοράσω ρούχα,

δεν γίνεται να βγεις έξω με αυτά.

Μάλλον, καλύτερα, βγάλτα.

Αύριο θα τα βάλω για πλύσιμο.

Βάλε αυτό.

Και τώρα φτάνει, τράβα στο κρεβάτι.

Τι συνέβη;;

Κράτα.

Αν έχεις κάτι να μου πεις, εδώ είμαι.

Αν δεν με είχε αποβάλει το Ωδείο...

...τώρα θα ήμουν ένας επαγγελματίας πιανίστας...

... ένας επαγγελματίας πιανίστας...

Θα κέρδιζα λεφτά παίζοντας στα μαγαζιά.

Αντιθέτως, αναγκάζομαι να κάνω μια ζωή διαφορετική.

Βρέθηκα σε καταστάσεις που ούτε καν μπορείς να φανταστείς.

Τι καταστάσεις;

Δε μπορώ να σου πω, μαέστρο. Καλύτερα έτσι.

Θα ήθελες λίγο νερό, ένα κονιάκ;

Μια στάλα κονιάκ.

Τις προάλλες σε είδα με τον Carmine Acerno.

Δουλεύετε μαζί;

Όχι, ίσα που τον ξέρω.

Έρχεται καμιά φορά από το μπαράκι.

Είσαι ψεύτης.

Είδα που σου έσκασε ένα φούσκο κι εσύ δεν αντέδρασες.

Και την προηγούμενη νύχτα ήταν κάποιος άλλος μαζί σου. Ποιος ήταν;

Μου εμπνέετε εμπιστοσύνη, μαέστρο,

Αλλά το πάμε εκεί που δεν μπορούμε να πάμε.

Τι εννοείς;

Να ξέρετε πως σας συμπαθώ πολύ.

Αλλά δε μπορώ να πω πράμα.

Αν είναι έτσι, καλύτερα να πηγαίνεις τώρα.

Αυτό το κάθαρμα νομίζει ότι θα βγω από τη μέση χωρίς να πω τίποτα.

Αλλά αν θέλω, θα τον τελειώσω.

Ποιος θέλει να σε βγάλει από τη μέση; Ο Acerno ή ο De Vivo;

Ο De Vivo δεν ήταν μαζί σας στην αυλή;

Γιατί σε μείωσε έτσι;

Εξαιτίας ενός παιδιού;

Ενός παιδιού;

Ενός παιδιού που δεν βρίσκω!

Ευχαριστώ, μαέστρο.

Πως πάει, Gabriele;

Σε βλέπω στενοχωρημένο για κάτι..

Στο ‘χω πει, απόλαυσε τη ζωή.

Πως, μπαμπά; Μάθε με.

Εσύ ζεις έντονα μόνο στη φαντασία σου...

Αλλά στη ζωή συμβαίνουν τα πράγματα.

Διαμαρτύρεσαι σε λάθος μέρος.

Μάντεψε από ποιον το πήρα.

Ξεχνάω, το ξέρεις; Κάθε μέρα είναι και χειρότερα.

Δε θυμάμαι ούτε κάποιον που μόλις έχω δει,

τι μου είπε, τι έχω κάνει.

Ο αδελφός σου μου έφερε εφημερίδες

και την επόμενη μέρα με ρώτησε αν διάβασα ένα άρθρο στην "Corriere".

Κι εγώ, δε θυμόμουν καν πως είχε έρθει!

Πόσο μάλλον το άρθρο!

Στην ηλικία σου είναι λογικό να ξεχνάς πράγματα.

Εγώ για εξάσκηση, απομνημονεύω ποιήματα.

«Άστρα αμυδρά της Άρκτου, Ποιος να το ‘λεγε»

«Πως θα γυρνούσα πάλι, εδώ που λάμπετε Πάνω από τον κήπο του παππού μου»

«Πάλι να πιάσουμε κουβέντα απ’ το παράθυρο σε τούτο εδώ το σπίτι»

«Όπου μεγάλωσα και είδα να ξοδεύεται η χαρά μου»

- Και παραπονιέσαι; Δεν υπάρχεις, εσύ. - «Πόσες εικόνες κάποτε, και πόσο ανόητες»

Οι συνάδελφοί μου, μου έκαναν καζούρα φωνάζοντάς με, Treccani.

Σαν την εγκυκλοπαίδεια.

Αν κάποιος ήθελε να παραθέσει κάτι το αρχαίον,

ερχόταν σε μένα.

Σαν παιδί, όταν σε έβλεπα να πηγαίνεις για δουλειά,

έμοιαζες πάντα μουντρούχος.

Η δουλειά μου, μου άρεσε, αλλά...

Με βάραινε η απονομή της δικαιοσύνης.

Η ζωή είναι γεμάτη γκρίζες ζώνες.

Η δικαιοσύνη, σε κάποιο σημείο οφείλει να συνθηκολογεί.

Δε μπορεί να ρίξει φως στα πάντα.

Το μόνο που μένει στο τέλος μιας δίκης,

είναι απλά ένα άπειρο συναίσθημα οίκτου για την ανθρώπινη δυστυχία.

- Τίποτε πέραν αυτού. - «Οίκτος», με ποια έννοια;

Ίσως σκανδαλιστείς με το γεγονός, πως εγώ σήμερα ...

αν είχα να επιλέξω ανάμεσα στο νόμο και την αγάπη, θα επέλεγα την αγάπη.

Τι συνέβη;

Τον βρήκαν νεκρό.

Ποιος βρέθηκε νεκρός;

Δεν ξέρεις τίποτε εσύ;

Ο πιτσιρικάς που ψάχναμε. Ο Rosário Amitrano.

Έπαιζε και έπεσε στο πηγάδι.

Τι έχεις;

Γιατί δε μιλάς;

Θες να δεις μια ταινία στην τηλεόραση;

Τι συνέβη;

Βοήθα με να καταλάβω.

Σταμάτα, σε παρακαλώ, είναι βασανιστικό.

Έτσι δένει καλύτερα.

Δε θέλω να σε εξαπατήσω, Luisa.

Αν συνεχίσεις έτσι, δε μπορείς να πας στο διαγωνισμό.

Παίζεις αδιάφορα, δίχως συναίσθημα.

Αν δεν είσαι σε θέση να κάνεις αυτό που σου ζητώ, ξέχνα το καλύτερα.

Επανάληψη.

Αν θες πιστόλι, μπορώ να σου πω που θα το βρεις.

Έτσι, ε;

Ακούμε, που είναι;

Πας στο Pozzuoli, στο αρχαιολογικό πάρκο.

Και μόλις μπεις στη στοά,

Μέτρα 50 βήματα και κοίτα προς τον τοίχο αριστερά.

Εκεί, σταμάτα μπροστά σ’ ένα "C" γραμμένο με κάρβουνο.

Από κάτω υπάρχει μια πλάκα που σηκώνεται.

Από κάτω της είναι το πιστόλι του πατέρα μου.

Πάρε την Beretta.

Είναι ένα 7ρι, το πιο εύκολο στην απόκρυψη και στο χειρισμό.

Προσοχή όμως, να πας βράδυ.

Με πιστεύεις, ή όχι;

Όχι.

Ποιος είναι;

Ανέβα.

Πήγαινε να κρυφτείς.

Είναι κάποιος που είχα καλέσει για δείπνο. Το είχα ξεχάσει.

Δεν το θυμόσουν;

Πρώτη φορά στα 10 χρόνια.

Αν θες, το κάνουμε άλλη φορά.

Όχι, έχω ότι χρειαζόμαστε στην κουζίνα.

- Δεν έχω σαμπάνια. - Έφερα ένα εξαιρετικό λευκό κρασί.

- Κάντο εσύ, εγώ είμαι για κλάματα. - Σε ξέρω.

Στην υγειά μας.

Πάω να τα ετοιμάσω.

- Σε πειράζει να βάλω μουσική; - Αστειεύεσαι; Κάνε δουλειά σου.

{Águas de Março, Tom Jobim, 1974}

«Είναι ραβδί, μια πέτρα, είναι το τέλος του δρόμου.»

«Είναι ένα κομμάτι κούτσουρο, είναι λίγο μόνο.»

«Είναι ένα κομμάτι γυαλί, είναι ζωή, είναι ο ήλιος.»

«Είναι νύχτα, είναι θάνατος, είναι παγίδα, είναι όπλο.»

«Η βελανιδιά όταν ανθίζει, μια αλεπού στο πινέλο, Ο ρόζος στο ξύλο.»

«Caingà λυγερή. Είναι o Matita-Pereira.»

«Είναι ο άνεμος που φυσά, Είναι το τέλος του κατήφορου.»

«των νερών του Μαρτίου. Είναι το τέλος της κόπωσης.»

«Πουλάκι στο χέρι. Πέτρα από σφεντόνα.»

«Είναι ένα πουλί στον ουρανό Είναι ένα πουλί στη γη.»

«Είναι ένα ρυάκι, Είναι μια πηγή. Είναι ένα κομμάτι ψωμί.»

«Είναι ο πάτος στο πηγάδι Είναι το τέλος του δρόμου.»

«Του προσώπου η αποστροφή Είναι κάποιος μοναχούλης.»

«Είναι εν’ αγκάθι, ένα καρφί, είναι μια ακμή, είναι σημείο.»

«Είναι μια σταγόνα που πέφτει. Είναι μια χάντρα , είναι παραμύθι.»

«Είναι ένα ψάρι, μια χειρονομία, Είναι κάτι που λάμπει.»

Γιατί χάθηκες αυτές τις μέρες;

Είχε πολύ δουλειά στο Ωδείο.

Μπορούσες όμως ένα τηλεφώνημα.

- Δέκα τηλέφωνα πήρα. - Έχεις δίκιο.

Ποιος είναι;

Σε βλέπω κάπως.

Δεν έχω κάτι. Γιατί το λες αυτό;

Μοιάζει να σε ενοχλώ.

Εσύ δε μ’ ενοχλείς ποτέ.

Ξέρεις τι θα γίνει τώρα;

Το κάνουμε την επόμενη φορά.

Biagio...

Μπορούσες να μου πεις πως είσαι μια γαμημένη αδελφή.

Αν το είχες πει νωρίτερα,

δε θα είχα μείνει εδώ μαζί σου ούτε για ένα λεπτό. Παλιόπουστα!

Γουστάρεις να δίνεις κώλο, ε;

Άσε με!

Μη μ’ ακουμπάς!

Περίμενε!

Ciro?

Ciro?

Ciro?

Ciro?

Τι θες;

- Τις προάλλες η γυναίκα σου ξέχασε αυτό. - Ποιος είναι;

Ξέχασες το σαπούνι.

Κάτσε δες τι θέλει.

Δεv έπρεπε vα μπείτε στov κόπo.

- Καληνύχτα. - Καληνύχτα.

Carmine, κάνεις λάθος. Ασε με να μιλήσω.

Περίμενε.

- Άκουσέ με. - Δε σ’ ακούω, όχι!

Είσαι λάθος.

- Αρκετά, τέλειωνε! - Φτάνει, γαμώτο!

- Ο Ciro είναι και δικός σου γιος. - Όχι, δεν είναι.

- Για μένα είναι ήδη νεκρός.. - Τι είναι αυτά που λες;

Μα δεν καταλαβαίνεις;

Τι;

Πρέπει να τον ξεχάσεις τον Ciro.

Αλλιώς είμαστε όλοι νεκροί.

Νομίζεις πως αν παρακαλάγαμε τον De Vivo,

θα βγαίναμε όλοι κερδισμένοι;

Κι εμείς και τα παιδιά μας.

Πρέπει να σκεφτόμαστε τους ζωντανούς Και όχι τους νεκρούς. Angela!

Σε σιχαίνομαι! Πόσο σε σιχαίνομαι!

Alfonso, πως είναι η μαμά;

Χρειάζομαι δυο μέρες.

Δυο μέρες και στον παραδίδω.

Είχε τελειώσει το γάλα.

Θα πίναμε καφέ το πρωί.

Πήγαινε να αλλάξεις.

Κύριοι, πρέπει να φύγετε.

37, 38, 39, 40, 41, 42...

43, 44, 45, 46,...

47, 48, 49, 50.

«Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,»

«τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς:»

«μην την εξευτελίζεις μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου»

«μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.»

«Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,»

«γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την»

«στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία,»

«ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.» {Όσο μπορείς, Κωνσταντίνος Καβάφης, 1913}

Θέλετε να αρχίσουμε έτσι, ξεροσφύρι;

«Το έργον των θεών διακόπτομεν εμείς,»

«τα βιαστικά κι άπειρα όντα της στιγμής»

«Εμείς.»

Τι συμβαίνει;

Γιατί κοιμήθηκες έξω;

Μπορείς να μιμηθείς τον Totò;

Αν μπορώ να μιμηθώ τον Totò; Κάποτε ήξερα πως να τον κάνω. Περίμενε.

Δεν το κάνεις σωστά.

Ο Totò κουνιέται σα μαριονέτα.

Κουνάει περισσότερο το κεφάλι του, κινείται περισσότερο κάπως έτσι.

Να παίξουμε;

Τι θες να παίξεις;

Μιμήσεις ζώων.

Τι ζώα μπορείς να μιμηθείς;

Άντε... ας παίξουμε.

Περίμενε...!

Κέρδισα!

Πέθανες;

Τράβα ένα φύλλο.

Να το θυμάσαι. Βάλτο στη μέση.

Δεν είναι τρυκ, δεν είναι εξαπάτηση.

Ανακατεύω.

Το υγρό...

Υγρό, Υγρό... τι τράβηξες;

ΟΥΑΟΥ!

Πως το έκανες αυτό;

Είμαι μάγος.

«Τη μούτα της τρέλας Την έκανα για σένα.»

«Το γρύλισμα του τρελού Το έκανα για σένα»

«Στην κεφαλή μέσα κάτι πολύ βαρύ πολύ βαρύ, πολύ βαρύ το νιώθω.»

«Σταματώ εδώ, σταματώ εκεί,»

«και μ’ όλο μου το είναι μετρώ μέχρι το τριακόσια.»

«Είναι τρελός, το βλέπεις; Είναι τρελός, το βλέπεις;»

«Ο κόσμο λέει: "Δίνε του! Δίνε του!"»

«Πούλησα 300 άμαξες Πούλησα 300 κτήρια.»

«Τη μούτα της τρέλας την έκανα για σένα!»

«Και πως με βαραίνει τούτη η κεφαλή! Πως με βαραίνει τούτη η κεφαλή!»

«Είναι τρελός, το βλέπεις; Πως με βαραίνει τούτη η κεφαλή! (Mm'aggi''a cura', Pisano-Cioffi, 1940)

Έχεις σαμπουάν τζελ;

Η μητέρα μου αυτό χρησιμοποιεί πάντα.

Αλλά μη με κοιτάς, ντρέπομαι.

Σου λείπει η μαμά σου;

Το κινητό μου, μου λείπει μόνο.

Τι λες;

Την έχουμε γαμήσει, Gabriele;

Έλα εδώ. Άντε.

Τις προάλλες σου είπα ένα ψέμα.

Δεν είναι αλήθεια ότι είδα που σκοτώσαν τους Mesa.

Το είχα κατάλάβει.

Ο Κίλλερ.

- Μαέστρο, καλησπέρα. - Καλησπέρα.

- Τα μάθατε για τον Acerno; - Όχι.

Τον βρήκαν νεκρό στη βεράντα.

Λένε πως αυτοπυροβολήθηκε.

Τι συνέβη;

Σήκω, πρέπει να φύγουμε.

- Γιατί; - Βιάσου!

Πες του ότι αυτή τη φορά δεν θέλω ν'ακούσω παραμύθια.

Θα το φροντίσω εγώ.

Σούπερ.

Πέσε κάτω!

Που πάμε;

Σ'ένα φίλο.

Πασάρει στον lnsigne! lnsigne για τον Mertens!

Koulibaly! Ακόμα ένα!

Προσοχή, στον Mertens...

Ρίξε!

Núnzio;

Καλησπέρα, μαέστρο.

Θα σας φαίνεται παράξενο που με βλέπετε εδώ,

αλλά θέλω να σας ζητήσω μια χάρη.

Να μας... φιλοξενήσετε απόψε.

Αυτός είναι ο γιος μου.

Τον λένε Ciro.

Στη διάθεσή σας, μαέστρο. Παρακαλώ, περάστε.

Έλα.

Ettore;

Ορίστε.

Τον είδα νωρίτερα να ντριμπλάρει έξω.

Σου αρέσει το ποδόσφαιρο, ε;

Ο μπαμπάς σε πάει στο γήπεδο;

Ποτέ. Ούτε μια φορά.

Μαέστρο, συγνώμη, αλλά είστε ασυγχώρητος.

Ακόμα κι αν δεν αγαπάς το ποδόσφαιρο,

πρέπει να πηγαίνεις το παιδί στο γήπεδο.

θα τον πάω το συντομότερο.

Μου το υπόσχεστε;

Δε σου αρέσει;

Παρακαλώ; Μαέστρο, α, εσείς είστε!

Αύριο δε δύναμαι να έρθω.

Ναι, μεθαύριο.

OΚ, μαέστρο.

Αντίο, τα λέμε μεθαύριο.

Σου άρεσε η μινεστρόνε;

Θα μπορούσα να δω τηλεόραση;.

Λυπάμαι, Ciro, χάλασε και δεν ξέρω να το επιδιορθώσω.

Το παιδί είναι κουρασμένο, καλύτερα να πάει για ύπνο.

Έλα, Ciro.

- Καληνύχτα, μαέστρο. - Καληνύχτα.

Κοιμήσου.

Τη υπέροχη ζωάρα, η δική σου!

Παρακαλώ;

Γιατί δεν τρως;

Ciro; Έλα εδώ.

Διάλεξε μερικά γλυκά, να πάρουμε στο σπίτι.

Μα γιατί πρέπει να ξαναγυρίσουμε σ’ αυτή τη σκατότρυπα;

Την επόμενη φορά θα σε πάρω σε πεντάστερο.

- Κυρία; - Ναι;

- Μερικά γλυκάκια ανάμικτα. - Πόσα κομμάτια;

- Δέκα, δώδεκα. - Το Καννόλο τι λέει;

Είναι νόστιμο.

Ένα «σου».

Ένα «σου».

Εγώ φταίω.

Χτες το βράδυ έστειλα ένα μήνυμα από το κινητό σου στο Rosario.

Εκείνος μου απάντησε, ρωτώντας που ήμουν.

Ο Rosario είναι νεκρός, τον σκότωσαν.

Πως είναι;

Πολύ γλυκό.

«Μια σκατό-ανάμνηση, που κι αν τη συγχωρέσω δεν την ξεχνώ»

«Δε μιλώ σα σκύλος, αλλά τα ξέρω όλα»

«Μονάχα λίγα λεφτά να έχω, μόνο αυτό χρειάζομαι»

«μόνο αυτό χρειάζομαι»

«Δε φοβάμαι κανέναν!»

«Δε φοβάμαι κανέναν!»

«Δε φοβάμαι κανέναν!»

«Δε φοβάμαι κανέναν!»

«Κανέναν!»

«Μια σκατό ανάμνηση, που κι αν τη συγχωρέσω δεν την ξεχνώ.»

«Δε φοβάμαι κανέναν!»

«Δε φοβάμαι κανέναν!»

«Δε φοβάμαι κανέναν!»

«Δε φοβάμαι κανέναν!» (Nisciun, Luchè)

Ciro?

Ciro?

Ciro? Ciro, ξύπνα.

Που είμαστε;

Είμαστε σχεδόν στη Γαλλία. Κατέβα, έλα.

Κρύψου εδώ, δεν γίνεται αλλιώς.

Αν φοβάσαι το σκοτάδι, άναψέ το.

Αν μας ανακαλύψουν, δεν νομίζω ότι θα ξαναϊδωθούμε.

Τέλος πάντων...

«Δε φοβάμαι κανέναν!»

«Δε φοβάμαι κανέναν!»

Καλησπέρα. Διαβατήριο, παρακαλώ.

- Διακοπές; - Μια εκδρομούλα στην Provence.

- Καλό ταξίδι. - Ευχαριστώ.

"Αξιοσέβαστε δικαστά Santoro, με την παρούσα επιστολή σας ενημερώνω"

«πως εδώ και 10 ημέρες κρύβω το 10χρονο παιδί, Ciro Acerno»

« έχοντάς το απομακρύνει παράνομα από την οικογένειά του.»

«Το κρύβω για να μην σκοτωθεί όπως ο φίλος του, ο Rosario Amitrano.»

«Τα δύο παιδιά είναι ένοχα για την ληστεία της μητέρας του αρχιμαφιόζου De Vivo.»

«Είναι σε κώμα και ο νόμος της μαφίας θέλει να πληρώσουν με θάνατο».

«Αφού οι οικογένειές τους δεν έκαναν μήνυση, το πράττω εγώ».

«Μέχρι να αποφανθεί η δικαιοσύνη πώς θα μας αντιμετωπίσει,»

«Ο Τσίρο κι εγώ θα μείνουμε σε ασφαλή τοποθεσία».

«Με τους θερμότερους χαιρετισμούς μου, Gabriele Santoro.»

Diego, πρέπει να την κοπανήσουμε.

Μετάφραση, επιμέλεια, συγχρονισμός © Chaos70

Οκτώβριος 2022 © Chaos70