Original subtitles

อาวุธบางอย่างที่พวกเขาไม่เคยเห็น และปล่อยไอระเหยสีเหลือง,

ที่มีกลิ่นฉุนและแสบจมุก

การกระทำอย่างรุนแรง ตามระบอบของทหารนั้น

ทวีความกังวลแก่นานาชาติมากยิ่งขึ้น

ระบอบการปกครองที่บดขยี้ คนที่คัดค้านทั้งหมด

กลุ่มชาติพันธุ์ถูกกดขี่ ในภาคตะวันออกของประเทศ

และนักข่าวต่างประเทศก็ไม่ค่อยมี...

แหล่งข่าวกล่าวว่ามี อาวุธเคมีบางชนิด

ถูกนำมาใช้ในพม่า โดยคำสั่งของกองทัพ...

ซึ่งนำไปสู่การจลาจลในระดับชาติ

คนหลายพันคนเดินประท้วงไปตามถนน และหลายพันคนก็ถูกฆ่าตาย...

ในพม่า, ภิกษุผู้รักสงบมากมายถูกฆ่า,

บ้างถูกเผาทั้งเป็น, บ้างก็ถูกจับกดน้ำ

ผู้สื่อข่าวต่างประเทศถูกยิงและถูกฆ่า

หมู่บ้านนับพันถูกทำลาย

การข่มขืนและทรมาน เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทุกวัน

ในพม่า, มีทุ่นระเบิด ที่มากกว่าทุกๆที่ในโลก

เด็กหนุ่มถูกทุบตี และบังคับเกณฑ์เข้ากองทัพ

ส่วนมากอายุราวๆ12

การฆ่าตัดหัวและการทำให้พิการ เป็นเรื่องธรรมดา

ชาวกะเหรี่ยง, ส่วนใหญ่เป็น เกษตรกรคริสเตียนที่ยากจน

ถูกแยกออกมาเพื่อขุดรากถอนโคน

พรรครัฐบาลทหารที่ปกครองพม่า

ต้องการทรัพยากรธรรมชาติที่อุดม สมบูรณ์ในดินแดนของชาวกะเหรี่ยง

กองทัพม่าผู้กระหายเลือด รณรงค์ให้สู้รบกับชาวกะเหรี่ยง

อย่างต่อเนื่องยาวนานยืดเยื้อถึง60ปี

เป็นสงครามกลางเมือง ที่ยาวนานที่สุดในโลก

งูสองตัวที่พวกท่านกำลังดูอยู่, พวกมันคืองูเห่าสยามหรืองูเห่าทั่วไป

เขาไม่ใช่ทั้งงูจงอางและ ก็ไม่ใช่งูเห่าที่ถูกรีดพิษ

เฮ้ย! เฮ้ย!

ไปให้ไกลๆ, โอเค?

พวกเขายังมีเขี้ยวและยังมีพิษ

พวกเขาตัวเล็ก, แต่ อันตรายหมายเลขหนึ่ง

งูจงอางยังเป็นรองลงไป

ตอนนี้เขากำลังพ่นพิษ

เขาสามารถพ่นพิษใส่นัยน์ตาของคุณ

สีเดียว

เขาอันตรายอย่างมากๆ เป็นอันดับหนึ่งของไทย

ระวังตัวด้วยนะ, เพื่อน

ดูเป็นงานที่อันตรายนะ

ผมชื่อไมเคิล เบอร์เน็ต คุณพอมีเวลาคุยสักหน่อยมั้ย?

ไม่นานนักหรอก, ผมสัญญา

มีคนบอกว่าเราพอจะจ้างเรือคุณไปได้

เราก็อยากทำแบบนั้น

พอเป็นไปได้มั้ย? เราต้องการขึ้นไปที่ต้นแม่น้ำ

- จะไปที่ไหนล่ะ? - เข้าไปในพม่า

พม่าเป็นเขตสงคราม

อ๋อ, คนเขาก็เรียกกันอย่างนั้น, แต่มัน คือการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์มากกว่าสงคราม

อีกอย่างนึงนะ, นี่คือการเข้าไปครั้งที่ห้า ของผมแล้ว, ซึ่งพวกเรารู้ว่ามันอันตราย

ผมไม่ขึ้นเหนือไปไกลขนาดนั้น

ขอให้ผมอธิบายสาเหตุก่อนนะ

โบสถ์ของเรา, เป็นส่วนหนึ่งของศาสนจักร แพน-เอเซีย, ตั้งอยู่ที่รัฐโคโลราโด

เราทุกคนเป็นอาสาสมัคร ที่แวะมาช่วงนี้ของทุกปี

นำเอาเวชภัณฑ์มาพร้อม การดูแลทางการแพทย์

บทสวดมนต์และเครื่องยังชีพ เอาไปให้พวกกะเหรี่ยง

คนเขาว่ากันว่าคุณรู้จัก แม่น้ำสายนี้ดีกว่าใครๆ

พวกเขาโกหก

แล้วก็, สิ่งที่ผมร้องขอคุณ เราก็มีค่าตอบแทนให้คุณ

แค่เสียเวลาของคุณสักสองสามชั่วโมง

มันจะช่วยเปลี่ยนชีวิตผู้คนได้

- คุณพกเอาอาวุธมาด้วยมั้ย? - ไม่มีอยู่แล้ว

งั้นคุณเปลี่ยนอะไรไม่ได้หรอก

ก็นะ...

ก็คิดกันแบบนี้น่ะสิ โลกถึงไม่มีอะไรดีขึ้น

ก็ช่างหัวโลกสิ

- กลับกันเถอะ - ทำไมล่ะ?

เขาไม่สนใจหรอก เราไปกันดีกว่า

- ให้ฉันลองดู - ไม่นะ, ซาร่าห์...

ไม่ได้, คุณไม่ได้พูดเองรึว่า มันมีทางไปแค่ทางเดียว?

- ผมรู้ว่าผมพูด... - เอาน่า, ไม่เห็นจะเสียหายอะไรนี่?

- ผมพูดกับหมอนั่น... - ให้ฉันลองดูนะ, ไมเคิล

- ซาร่าห์... - ขอร้องล่ะ

หวัดดีค่ะ?

ฉันซาร่าห์ มิลเลอร์

หวังว่าคุณคงไม่ว่านะที่ย้อนมาอีก

คนที่คุณคุยด้วยเมื่อตะกี้...

ผมไม่ได้คุยกับใครเลย

เอาล่ะ

ผู้ชายคนที่มาคุยกับคุณ

ถามว่าเราจะจ้างคุณได้ไหม เพื่อช่วยพาเราขึ้นไปต้นแม่น้ำ

- คุณปฎิเสธ, ทำไมคะ? - ผมช่วยคุณไม่ได้

ถ้าคุณมีเหตุผลดีพอ, ฉันขอฟังมันได้ไหมคะ?

กลับบ้านไป

เฮ้ย,เฮ้ย.. ไล่ต้อนพวกมันมาทางนี้

วิ่งไป..ให้ไว.. วิ่งไป

ไม่วิ่งก็ยิงทิ้งแม่งเลย

คุณไม่ควรเข้ามาในนี้

คุณจะไม่ลองพิจารณาอีกครั้ง?

ฟังนะ, ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคุณ

และดูเหมือนว่าคุณก็ไม่สนใจ ที่จะรู้เรื่องอะไรที่เกี่ยวกับเรา

ซาร่าห์

แต่คุณใช้ชีวิตอยู่ใกล้ กับสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่

มันไม่รบกวนจิตใจคุณเลยรึไง?

มันไม่ใช่ธุระอะไรของผม

ซาร่าห์, เราไปกันได้แล้ว

งั้นคุณก็เชื่อว่า, ชาวบ้านที่อับจน สมควรตายอย่างไร้เหตุผล?

ไม่ยอมเสียเวลาให้อะไร มากกว่าที่ให้กับตัวเอง?

คุณยังศรัทธาอะไรอยู่บ้างมั้ย?

คุณควรจะไปได้จริงๆแล้ว

หมอนั่นไม่แคร์อะไรหรอก เราจะต้องหาทางออกได้

หมู่บ้านทาเกห์ฮอย ตำบลพะพูน ประเทศพม่า

เด็กผู้ชายทุกคนเป็นทหารของเรา

พวกเขาเป็นคนของข้าแล้วตอนนี้

ถ้าหากคิดจะแย่งกลับไปหมู่บ้านของ พวกแกจะต้องถูกเผาจนไม่เหลือซาก

ถ้าไปขอให้พวกกะเหรี่ยงปลดแอกช่วย ข้าจะย้อนมาตัดลิ้นพวกแกทุกคน

หากยังมีใครกล้าขัดขืน, ข้าจะ ลากไส้มันออกมายัดใส่ปากมัน

จงฟังข้า, เชื่อข้า และก็หวาดกลัวข้า

ซับไทย โมดิฟายโดย Komkean

ทำไมคุณถึงกลับมา?

กำลังรอคุณอยู่

- ผมก็บอกไปแล้วไงว่า, ผมช่วยไม่ได้ - ทำไมล่ะ?

ผมไม่อยากช่วย

- เพื่อนคุณไปไหนซะล่ะ? - อยู่ที่โรงแรม

ฉันดูแลตัวเองได้

- อย่างงั้นรึ? - ใช่

- ฉันรู้ว่าคุณไม่ชอบพวกเรา - ผมไม่เคยพูดแบบนั้น

มันดูเป็นอย่างนั้น

เราจำเป็นต้องไปเพื่อช่วยคนเหล่านี้

ใครกันล่ะที่คุณจะช่วย?

พวกเขาหรือตัวคุณเอง?

- มันสำคัญด้วยเหรอ? - ใช่, มันสำคัญมาก

พวกเขา

ไม่มีอะไรหายไปจากชีวิต ของเราเมื่อเรากลับถึงบ้าน

เรามาที่นี่เพื่อสร้างความเปลี่ยนแปลง

เราเชื่อว่าทุกชีวิตคือสิ่งพิเศษ

- บางชีวิตใช่, บางชีวิตก็ไม่ - จริงรึ?

หากทุกคนคิดเหมือนคุณ, ก็จะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

ไม่มีอะไรเปลี่ยนได้หรอก

ได้สิ, มันเปลี่ยนได้ ไม่มีอะไรอยู่อย่างจีรัง

ใช้ชีวิตแบบของคุณไป, เพราะคุณเป็นคนดีอยู่แล้ว

ฉันก็พยายามทำอยู่นี่ไง

ไม่, สิ่งที่คุณพยายามทำ คือเปลี่ยนสิ่งที่เราเป็น

- แล้วมันคืออะไรล่ะ - ที่ว่าเราเองก็เหมือนสัตว์

มันอยู่ในสายเลือด มันเป็นเรื่องธรรมชาติ

สันติภาพ, เป็นแค่อุบัติเหตุ

นั่นแหล่ะที่มันเป็น

เมื่อไหร่ที่คุณถูกกดดัน การฆ่านั้นง่ายเหมือนการหายใจ

จากนั้นการฆ่าจะหยุดในที่นึง และมันเริ่มต้นใหม่ในอีกที่

แต่ก็ไม่เป็นไร, เพราะคุณ กำลังฆ่าเพื่อประเทศของคุณ

แต่ไม่ใช่ประเทศของคุณที่ถาม, คนแค่ ไม่กี่คนที่อยู่เหนือคุณคือคนที่ต้องการมัน

คนแก่เป็นคนเริ่มสงคราม คนหนุ่มต้องมาสู้กับมันแทน

ไม่มีใครชนะ, ทุกคน ที่อยู่ตรงกลางล้วนตาย

แล้วก็ไม่มีใครยอมพูดความจริง

พระเจ้าจงใจทำให้ทุกอย่าง เป็นไปแบบนั้นเหรอ?

อย่าเอาชีวิตมาทิ้งซะเปล่าๆ ผมเคยแล้ว

กลับบ้านไป

พูดจริงๆนะ กลับบ้านไปซะ

- คุณเป็นห่วง - อะไรนะ?

คุณเป็นห่วง

เพราะว่าถ้าคุณไม่ห่วง, คุณจะต้องพาเราไปที่นั่น

แค่แบมือรับเงิน แล้วก็ทำให้มันจบๆไป

แต่คุณไม่ได้ทำแบบนั้น

บางที...

บางทีคุณอาจสิ้นศรัทธาในตัวมนุษย์

แต่คุณยังคงมีศรัทธาอะไรอยู่บ้าง

เชื่อเถอะ, ฉันก็กลัว

และฉันก็รักชีวิต ซึ่งฉันเองก็ยังไม่อยากเสียมันไป

แต่การพยายามช่วยชีวิต, ก็ไม่ทำ ให้ชีวิตของคุณสูญเปล่า, หรือไม่ใช่?

คุณช่วยเราได้ไหม?

ก็ได้

ขอบคุณค่ะ

ถึงพวกเขาจะร้ายกาจยังไง, ในที่สุดพวกเขาก็จะแพ้

พวกเขาต่อต้านกองกำลัง ของแนวร่วมไม่ได้หรอก, ไม่แน่ๆ

เวลาจะเป็นตัวพิสูจน์, แต่ในระหว่างนี้,

เราก็ต้องช่วยกันประคองมันร่วมกัน

เมื่อวันก่อนผมได้อ่าน...

โทษทีนะ

ซาร่าห์, เธอจะไปไหนน่ะ?

ไปคุยกับเขา

เขาอาจจะอยากอยู่เงียบๆก็ได้

ไมเคิล, อย่าทำเป็นไม่ใส่ใจเขาสิ

- เขาช่วยเรานะ - เขาก็ได้ค่าจ้างนี่

เขาไม่ได้รับอะไรเลย

ขอบคุณอีกครั้ง, สำหรับเรื่องนี้ ด้วยใจจริง, จากพวกเราทุกคน

มันก็ยังเป็นทิวทัศน์เดิมๆที่ไม่เปลี่ยน

มันดูเวิ้งว้างว่างเปล่า

ดูเหมือนเป็นอย่างงั้น

รู้มั้ย, คุณยังไม่เคยบอกชื่อฉันเลย

- จอห์น - จอห์น

- อยู่ที่นี่มานานแค่ไหนคะ? - ก็นานมากแล้ว

- แล้วคุณมาจากไหน? - โบวี่, อริโซน่า, เมืองเล็ก ๆ

คุณทำอะไรที่นั่นคะ?

งานเลี้ยงม้า เป็นหลัก

- ทำไมคุณถึงจากมาล่ะ? - ผมถูกเกณฑ์มาเวียดนาม

- มันนานแล้วนี่. - นานมากแล้ว, ก็หลายปีอยู่

จากนั้นคุณก็อยู่ยาว?

เรื่องมันซับซ้อน

- คุณมีครอบครัวอยู่ที่โน่นมั้ย? - มีพ่ออยู่มั้ง, ไม่รู้สิ

คุณไม่อยากรู้เลยรึไงว่า บ้านเกิดของคุณเปลี่ยนไปยังไง?

ต้องมีเหตุผลถึงอยากจะรู้

- แล้วคุณทำอะไรที่โน่น? - ฉันสอนหนังสือ, เกรดหก

อะไรเหรอ?

ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าทำไม คุณถึงมีคำถามเยอะนัก

- พอมีไอเดียมั้ยว่าอีกนานแค่ไหน? - ราวชั่วโมงนึงหรือกว่านั้นหน่อย

บางที่เราน่าจะเว้นพื้นที่ให้เขาหน่อย

เราควรไปให้ทันกำหนดการ, โอเค?

โอเค

พวกเรามีส่วนร่วม เขาเป็นคนดีนะ

ก็ดี

ฉันรู้ว่าคุณคิดว่าคุณอยู่ตามลำพังที่นี่ และมีบางอย่างคอยกดดันคุณอยู่เสมอ

- อะไรกันน่ะ? คนพวกนั้นเป็นใคร? - พวกโจรสลัดพม่า

บอกให้ทุกคนหมอบลงไป, ห้ามส่งเสียง

- พวกนั้นเป็นใคร? - ไม่มีอะไร, ไม่เป็นไรหรอก

- แค่คอย... - ห้ามพูด!

- มีอีกไหม? - ก็อาจจะ

แล้วคุณจะเอายังไง?

เราก็ต้องไปต่อสิ เราตกลงกันแล้วนี่

- คุณจะเอายังไง? - เราอยู่เป็นทีมที่นี่

หากพวกเขาอยากโหวต...

- นั่งลง! - หากพวกเขาต้องการเงิน...

ห้ามพูดทั้งนั้น ก้มหัวให้ต่ำๆ

ก้มหัวให้ต่ำๆเอาไว้ และห้ามทุกคนสบตาพวกมัน

ไม่งั้นมันฆ่าพวกคุณแน่

เอ็งก็มีไฟไม่ใช่เรอะ เปิดมันขึ้นมาสิวะ

เปิดขึ้นมาเลย ข้าอยากดูหน้าคนพวกนี้

น่านน้ำละแวกนี้เป็นเขตของพวกข้า

เอ็งอยากคิดจะผ่านก็ผ่าน ไปเฉยๆ, อย่างงั้นเหรอ

พวกข้าจะฆ่าพวกเอ็งทิ้ง ซะตอนนี้เลยก็ได้

พวกเอ็งไม่คิดจะเห็นหัวข้าเลยใช่มั้ย

ฉันเคารพนายนะ

ข้าก็ไม่อยากให้ใครมาเคารพ เอาของมีค่าบนเรือมาให้หมด

ไอ้พวกฝรั่งหน้าโง่พวกนี้ มันจะไปไหนของมันวะ

เอายาไปให้คนป่วย

เฮ้ย..ดูนั่นสิ

นั่นผู้หญิงใช่มั้ย? เอาตัวผู้หญิงมา

ลากนังผู้หญิงนั่นออกมา ลากนังผู้หญิงนั่นออกมา

ของมีค่าขนเอาไปได้เลย

แต่ขอร้องละนะ อย่ายุ่งกับผู้หญิง

อย่าเสือกพูดมาก ลากผู้หญิงขึ้นมาเดี๋ยวนี้

เอ็งไปลากมันมา ไปลากมันมา

ไม่ได้ยินเหรอไงวะ ลากผู้หญิงออกมา

เราขอจ่ายเป็นเงินแทน

ยังไงๆเอ็งก็ต้องจ่ายแน่ๆ

ข้าสั่งให้ลากผู้หญิงขึ้นมา

เรายินดีให้ทุกอย่างที่มีเลย

ไอ้เหี้ยนี่!

ลุกขึ้น, ลุกขึ้นสิวะอีห่า

กูพูดครั้งสุดท้ายแล้วนะ ลากหล่อนมาที่นี่เดี๋ยวนี้

หรือจะให้กูฆ่าอีห่านี่ซะ

เสร็จแล้วก็ฆ่ามึงไปด้วย

กูจะพูดเป็น....

อย่านะ!

นายทำอะไรลงไปน่ะ?

เรามาที่นี่เพื่อช่วยหยุดยั้งการฆ่า!

นายเป็นใครถึงได้...

- แล้วนายล่ะเป็นใคร? - ปล่อยเขานะ!

พวกมันจะข่มขืนเธอ50รอบ, แล้วตัดหัวพวกนายทิ้ง

เราจะกลับ!

ไม่นะ, ไม่, เราไม่สมควรกลับ

- คุณจะทำอะไรของคุณน่ะ? - อย่าเพิ่งพาเรากลับไปนะ

- ดูสิ่งที่มันเพิ่งเกิดขึ้นนี่สิ! - เราผ่านมันไปได้

- เราจะย้อนมาใหม่ปีหน้า - เราใกล้ถึงแล้ว

ไมเคิล, นี่เป็นความคิดคุณไม่ใช่เหรอ เราทำข้อตกลงกันแล้ว

ฉันรู้ว่าคุณไม่ศรัทธา ในสิ่งที่เรากำลังทำ

แต่มันคือชีวิตของเรา ทางเลือกของเรา

ได้โปรด, ได้โปรด, จอห์น

ขอร้องล่ะ

คุณไม่มีทางเปลี่ยนอะไรหรอก

ไปนั่งลงซะ

ไม่เป็นไรแล้ว

เราจะใช้เส้นทางบนบกตอนขากลับ

คุณก็ไม่ต้องคอยอยู่แถวๆนี้

ผมคงต้องรายงานเรื่องนี้

ผมรู้ว่าคุณคิดว่าสิ่งที่คุณทำมันถูกต้อง แต่การพรากชีวิต, มันไม่เคยถูกต้อง

ฉันก็ไม่รู้ว่าจะพูดยังไง

งั้นคุณก็ไม่ควรพูดอะไรเลย จะดีกว่ามั้ย?

หมู่บ้าน คลอ-คบี-ลอ

นายจะทำอะไรน่ะ?

ฤทธานุภาพของพระองค์ ซึ่งกระทำการอยู่ภายในเรา

พระคริสต์จึงสถิตย์อยู่ในใจผู้ศรัทธา

และข้าขอภาวนา..

ขอให้พลังรวมอยู่ภายในตัวเราทุกคน...

ให้ผมดูสิว่าพอจะแก้ปัญหาให้ได้มั้ย?

นี่คุณ

ช่วยส่งผ้าพันแผลให้ม้วนนึงสิ

ขอบคุณ

- รีบออกไปจากที่นี่ซะ! - แล้วพวกคนป่วยล่ะ

ไปก่อน! ผมจัดการเอง

บางทีคุณอาจจะเสื่อมศรัทธาในมนุษย์

แต่คุณก็ยังคงศรัทธาอะไรบ้าง

ยังคงแคร์อะไรบางอย่าง

S.P.D.C. (สภาเพื่อสันติภาพและการพัฒนาแห่งรัฐ) หน่วยทหารราบเบา กองพัน360

ลากไอ้ตาน้ำข้าวคนนั้น ออกมา, เอาไปให้หมูกิน

จากศูนย์ควบคุมเรียกเรเว่น ตอบด้วย, เรเว่น

ผมเป็นตัวอะไร? คุณสร้างผมมาแบบนี้

ทหารที่ต่อสู้อย่างบ้าเลือด

คุณจะแค่กดปุ่มปิดไม่ได้

ตอบผมสิ, จอห์นนี่

คุณจะแค่กดปุ่มปิดไม่ได้

- มันจบแล้ว - ไม่มีอะไรที่มันจบ!

เมื่อไหร่นายถึงจะกลับมาเหมือนเดิม?

ฉันรู้เหตุผลที่นายอยู่ที่นี่, จอห์น

แล้วคุณไม่คิดจะกลับไปดูความ เปลี่ยนแปลงที่บ้านเกิดบ้างรึไง?

นายทำลายมาเกินพอแล้ว

นายมักจะฉีกตัวเองให้ขาด เป็นริ้วด้วยน้ำมือของนายเอง

จนกว่านายจะยอมรับในสิ่งที่นายเป็น

จนกว่านายจะกลับมาเหมือนเดิม

แล้วคุณจะอยู่ที่นี่ตลอดไปรึเปล่าคะ?

- จอห์น! - ผมอยากกลับบ้าน!

จอห์น แรมโบ้!

จอห์น?

จอห์น แรมโบ้?

ผมชื่ออาเธอร์ มาร์ช

บาทหลวงของพระคริสต์ โบสถ์แห่งโคโลราโด

ผมอยากที่จะคุยกับคุณ มันเป็นเรื่องที่สำคัญมาก

ผมคงไม่มาที่นี่ทั้งอย่างนี้ หากมันไม่สำคัญจริงๆ

เช้าวันที่คณะอาสาออกเดินทาง

ไมเคิล เบอร์เน็ต แจ้งต่อผมว่าพวกเขา จะออกเดินทางจากตำแหน่งนี้

- เกิดอะไรขึ้น - ไม่มีใครรู้แน่ชัด

พวกเขาน่าจะกลับมาตั้งแต่สิบวันก่อน, แต่พวกเขาก็ยังไม่กลับมา

ผมขอความช่วยเหลือไปยังสถานทูต, แต่พวกเขาช่วยไม่ได้

ไม่ใช่ในพม่า, และไม่ทันการ

รู้ได้ยังไงว่าพวกเขายังไม่ตาย?

เพราะเราเคยติดต่อกับ ทหารกะเหรี่ยงปลดแอก

ที่บอกว่าพวกเขารู้ว่า พวกนั้นถูกจับไปที่ไหน

และผมได้ชื่อของอดีตทหารชาว อเมริกันในท้องถิ่นจากสถานทูต

คนที่ให้บอกให้ผมไปติดต่อกับ พวกที่ว่ากันว่ามีประสบการณ์

ในภูมิภาคส่วนนี้ของโลก

ทหารรับจ้าง

ใช่

ผมไม่มีทางเลือกอื่น

คุณรู้จุดที่พวกเขาลง เราอยากให้คุณพาคนพวกนี้

ไปยังที่ๆคุณส่งคนของเราไว้

พวกเขาพร้อมเดินทางกันเมื่อไหร่?

เมื่อคุณพร้อม

คุณจะไม่กล่าวอะไรบางอย่างรึ?

- ผมไม่เข้าใจ - คุณน่าจะเข้าใจ

คุณหมายถึงคำอวยพร?

ไม่ใช่เพื่อผม เพื่อพวกเขา

ก็ได้

ข้าแต่พระเป็นเจ้า

ขอให้พระองค์ทรงโปรดให้ข้าเป็น เครื่องมือแห่งสันติของพระองค์...

ที่ใดมีความเกลียดชัง ขอให้ข้าพเจ้าเป็นผู้นำความรัก

ที่ใดมีความเจ็บปวด ขอให้ข้าพเจ้าเป็นผู้นำการให้อภัย;

ที่ใดมีความความสงสัย ขอให้ข้าพเจ้าเป็นผู้นำศรัทธา

ที่ใดมีความสิ้นหวัง ขอให้ข้าพเจ้าเป็นผู้นำความหวัง;

ที่ใดมีความมืดมิด ขอให้ข้าพเจ้าเป็นผู้นำแสงสว่าง;

ที่ใดมีความโศกเศร้า ขอให้ข้าพเจ้าเป็นผู้นำปีติอิ่มเอิบ

ขอให้ข้าพเจ้าไม่ต้องแสวงหาในการเป็นผู้ขอ การปลอบประโลม, แทนที่จะเป็นผู้ปลอบประโลม

เป็นผู้ได้รับความเข้าใจ แทนที่จะเป็นผู้เข้าใจ

เป็นผู้ได้รับความรัก แทนที่จะเป็นผู้มอบความรัก

เพราะว่าการให้ เราจึงได้รับ

และนั่นคือในความตาย ที่เราจะได้ ฟื้นชีพใหม่สู่ชีวิตนิรันดร์, อาเมน

ดูไอ้สถานที่เฮงซวยนี่สิวะ มีแต่พวกลิงเหี้ยๆถึงจะอยู่ได้

กูมาทำเหี้ยอะไรที่นี่วะ?

เฮ้, เลิกร้องเพลงส้นตีนนั่นซะที

เอ็น-จู ไม่ชอบศิลปะ

- เอ็น-จู แม่งไม่ชอบอะไรทั้งนั้นแหล่ะ - กูชอบน้องสาวมึงว่ะ, ดิแอซ

หล่อนเจอแต่พวกคนปัญญาอ่อน

สาธุคุณนั่นพูดอะไรกับแกวะ?

มีพวกไอ้บ้ากลุ่มนึง จากฝูงของเขาหายไป

กูเคยบอกเขาแล้ว, แบบนี้

"นั่นคือสิ่งที่คุณจะเจอเมื่อคุณดัน ทะลึ่งบุกรุกเข้าเขตประเทศพม่า

"นั่นคือสิ่งที่คุณต้องเจอเมื่อคุณไป แย่งเศษอาหารของคนอื่น "

รู้รึเปล่า, พวกนายพลที่อยู่ในนั้น กำลังทำเงินกันมากมาย

ยาบ้าถูกส่งออกจากนี่นั่นนับล้านเม็ด มากว่าที่ไหนๆในโลกเหี้ยๆใบนี้

เลอะเทอะ

- หลายล้านเม็ด, ไอ้งั่ง - ใช่เลยว่ะ

มึงคิดว่าพวกมันหาค่าอาวุธมาได้ยังไง

พวกนายพลจัญไร, ขยะฝูงใหญ่สุดของพวกแม่ง

มันเป็นเรื่องคุณธรรม ลูอิซ

ว่าอะไรนะ?

คนพวกนั้นเข้าไปที่นั่นโดยไม่มีอาวุธ

มีเพียงแค่ไบเบิ้ลกับยา มันคือคุณธรรมสูงส่ง

โถ, ไอ้เด็กเรียน

มึงยื่นจมูกแห่งคุณธรรมของมึง แส่เข้าไปยุ่งในเรื่องของคนอื่น

เบาะๆก็ฉิบหายวายวอด หรือไม่ก็โดนฆ่า

เหตุผลเดียวที่กูมาทำเรื่องนี้คือ หาตังค์ให้เมียเก่ากับลูกอีกสาม

แล้วหลังจากเรื่องเหี้ยๆนี่จบ

มึงเอาเรื่องทหารไปซุกรูตูดมึงได้เลย

โว้ย, คนเรือ เร็วเข้า, เร่งอีกหน่อย!

ยิ่งเราไปถึงที่นั่นเร็วเท่าไหร่ เรายิ่งกลับมาเร็วเท่านั้น

ไอ้พวกระยำเอ้ย!

พวกแม่งมาที่นี่เพื่อพ่น สิ่งที่น่ารังเกียจ

และพวกแม่งคาดหวังให้ทั้งโลกเป็น เหมือนย่านที่อยู่อาศัยของพวกมัน

มันไม่มีทางหรอก

ดังนั้นพวกเขาจึงส่งปีศาจ

มาทำงานของพระเจ้า มันเป็นเรื่องน่าขัน, ว่ามั้ย??

ชักเหม็นขี้หน้าแกแล้วว่ะ

มันเพราะอะไร, เพราะการเดินทางใช่มั้ย? มันเลยทำให้แกหงุดหงิด?

เพราะจริงๆแล้วน่ะแก ควรมองแบบชื่นชม

รู้ว่าฉันหมายถึงอะไรมั้ย?

พูดให้ดีกว่านี้, ก็เหมือนกับ ตอนที่แกมองตูดที่ส่ายไปส่ายมา

อ๋อ, ที่รัก

แกนี่มันเป็นไอ้ลูกหมาที่ซื่อบื้อจริงๆ, ใช่ป่าววะ?

แกจ้องเขม็งอยู่ที่ราวๆซักพันหลา ฉันเห็นเป็นอย่างนั้นตลอด

และฉันไม่ประทับใจว่ะ

เขาเป็นศิษย์เก่าหน่วย SAS

พวกเขาเป็นทหารชั้นหัวกระทิ, แต่เป็นพวกหลงตัวเอง

ตอนนี้เราคือหน่วย SBS, เราไม่เพียงใช้แต่แรง

เราใช้สมองของเราด้วย รู้ว่าฉันหมายถึงอะไรมั้ย?

พวกเขาเรียกฉันว่าเด็กเรียน

ชื่อนี่มันติดตัวฉันมาตั้งแต่ โรงเรียนฝึกสไนเปอร์

เพื่อนๆของฉันไม่เคยจะหยุดเรียกฉัน แบบนั้น, ไม่ว่าฉันจะยิงไปกี่ศพก็ตาม

พวกแกต้องการอะไรจากเรา?

ผู้ชายคนนึง กับเด็กอีกคน มึงนี่ต้องล้อกูเล่นแหงๆ

ทั้งกองทัพปฏิวัติมีแค่นี้เองรึ?

กูไม่ชอบเลยว่ะ

แกอยู่ในป่าเส็งเคร็งแบบนี้, พูดง่าวๆ มีอะไรให้ชอบวะ

นายเป็นไง?

ผมชื่อเมียน คนนี้ชื่อทา

- มาแค่นี้เหรอ? - ใช่

- แล้วพาเด็กมาทำบ้าอะไร? - เขาแกะรอยเก่ง

เราไม่ต้องการคนแกะรอย เราแค่ต้องการคนนำทาง

นายรู้ตำแหน่งแน่ชัดแล้ว, ใช่มั้ย?

สิบกิโลเมตรทางตะวันตก, วกขึ้นเหนือสอง, เดินต่ออีกหก

- มีพวกทหารอยู่กี่คน? - ราวๆร้อยนาย, อาจจะ

- หนึ่งร้อย? - เขาพูดว่าอะไรนะ?

จะมีทหารมาใหม่อีกพรุ่งนี้

ฉันรู้ว่าฉันเป็นแค่คนผิวขาวกากๆ, แต่ฉันก็พอจะพึ่งได้

แต่ไอ้เหี้ยพวกนั้นมีกันเป็นร้อย

เอาล่ะ,ๆ, พอก่อน มาว่ากันให้ชัดไปเลย

เราจะไม่ปะทะกับใครทั้งนั้น

หากว่าเราช่วยคนพวกนั้นได้, ก็ดี

แต่ต้องเข้าไป, แล้วต้องรีบออกมา, ไม่งั้นพวกเราซวยแน่

ใครก็ได้บอกฉันทีว่า ไอ้คนเรือนั่นกำลังทำอะไร?

เฮ้, ทำไมแกถึงไม่ไปคอยอยู่ในเรือวะ?

คนของฉันจะอยู่เฝ้าเรือ

แกเป็นคนเรือ แกก็ต้องอยู่ในเรือ

- ฉันไม่เป็นตัวถ่วงพวกนายหรอก - เออ, ฉันรู้ว่าแกไม่

- มันไม่ใช่การเดินชมธรรมชาติ - เชื่อเถอะ

- ให้เขาห้อยอยู่ด้านหลังฉันก็ได้ - เฮ้, เฮ้, มันต้องอยู่ที่นี่

มันเป็นคนเรือมันก็ ต้องอยู่ในเรือห่าๆนั่น

ฉันต้องการให้คนขาวคอยเฝ้า ไม่ใช่ไอ้ขี้เมานั่น

ใครพอมีระเบิดบ้าง? ทูมสโตนส์?

- ไม่มี - ซี-โฟร์ ปอนด์นึงพร้อมชนวน

ฉันมีระเบิดเคลย์มอร์

ใช้ได้, งั้นเริ่มออกเดินทางได้

ไปได้แล้ว

- นั่นมันห่าอะไรวะนั่น? - เรียกว่าระเบิดทอลบอย

พวกอังกฤษทิ้งลงมา ตอนสงครามโลกครั้งที่สอง

คนของคุณ ถูกจับไปจากที่นี่

ฉันเคยเห็นสภาพที่เละๆมาบ้าง

แต่ไม่เคยเห็นที่ไหนเละเท่านี้มาก่อน

พวกทหารมาที่นี่ ฆ่าทุกๆอย่าง

แล้วทิ้งศพเอาไว้ขู่

ทา, นายกลับบ้านไปได้แล้ว โอเคนะ

เขาเห็นมาเกินพอแล้ว

ระวังทุกฝีก้าว

ดูให้ดีที่ๆคุณจะย่ำลงไป

- พอแล้ว, ไปต่อดีกว่า - ไปไหนล่ะ?

พวกมันฆ่าไม่เว้นกระทั่งหมา คนพวกนั้นตายแล้ว

ฉันเห็นด้วยกับเอ็น-จู

อย่าน้อยเราต้องได้เห็นกับตา, ลองไปตรวจดูก่อน

ฉันไปกับนาย, ลองไปเช็คดู

ตรวจอะไรล่ะ? พวกมันมีกันเป็นร้อย

เฮ้, เรารับเงินหมอนั่นมาแล้วนะ

เฮ้,ๆๆๆ

ใจเย็น, เย็นไว้พวก

เราจะไปที่นั่น, แล้วดู ให้รู้ว่าอะไรเป็นยังไง

แต่ถ้ามีอะไรที่ไม่ชอบมาพากล, ไม่ว่าเรื่องอะไร, พวกเราจะเผ่น

ตกลงมั้ย?

- ก็ได้ - ดีแล้ว

- ไปทางไหน? - ทางนี้

พวกทหาร! หลบเร็ว!

สงสัยกูคงต้องยิงพวกมัน

อย่านะ! นั่นไม่ทำให้พวกมัน กลับนรกขุมที่พวกมันมาหรอก

พวกมันจะไล่ล่าเรา

วางเงินลงมาเลยโว้ย

กูพนันว่ามีคนนึงไปได้ตลอด

พวกมันกำลังทำเหี้ยอะไรวะนั่น?

นานแค่ไหนก่อนที่ พวกมันจะรู้ว่าคนหาย

ไม่สามก็สี่ชั่วโมง

แกเป็นใครกันแน่วะ, คนเรือ? แกไปเรียนการฆ่าแบบนั้นมาจากไหน?

ไปกันได้แล้ว

พวกมันออกตามล่าพวกเราแน่ๆ

เมื่อไอ้เหี้ยพวกนี้ ไม่กลับไปรายงานตัว

ฉันเลยต้องไว้ชีวิตพวกมัน

เราไม่ต้องการเรื่องเฮงซวยนี่ เราต้องกลับไปที่เรือ

ไม่ได้, นายยังไปไม่ได้

มึงพูดว่าอะไรนะ?

กูไม่สนหรอกโว้ยว่ามึงเป็นใคร

ขืนมึงยังพูดอะไรออกมาอีก ขอสาบานกับลูกกะโปกกูเลยว่า

กูฆ่ามึงแน่

ไปได้แล้ว

แกยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น

ไม่มีใครหรอกในหมู่พวกเรา ที่ไม่อยากจะหนีไปจากที่นี่้

แต่นี่คือสิ่งที่เราต้องทำ, สิ่งที่เราเป็น

จะอยู่อย่างว่างเปล่า

หรือตายเพื่อบางสิ่ง

แกเลือกเอา

- นายรู้จักฐานนั่นใช่มั้ย - ครับ

ไปกันได้

พอไอ้เด็กเรียนขึ้นบนหอคอยแล้ว, เรามีเวลาสิบห้านาที

ตั้งเวลาไว้ที่ตี 1:45. เข้าแล้วออก, ไม่รอใครทั้งนั้น

เราไปเจอกันที่ฐานของหอคอย

ตั้งแล้วนะ?

เราเข้ามาได้แล้ว

ไม่ต้องพูด เรามาช่วยพวกคุณ

- แล้วผู้หญิงอยู่ที่ไหน? - เธออยู่ตรงโน้น

คุณไปแก้มัดให้เขา อีกเดี๋ยวเราจะกลับมารับ

ทางนี้

มีสองคนอยู่ในในกรง ใกล้ๆคอกหมู

- ไปรับพวกเขา - รับทราบ

- มาเร็ว, เร็วเข้า - คุณได้ตัวซาร่าห์มั้ย?

เงียบเถอะ, ให้ไว

เราไม่เจออะไรหรอก แค่หนึ่งนาที

- ยังเหลือพวกเขาคนนึงในนั้น - ทิ้งเขาไปซะดีกว่า

- นายไปได้ - พวกนั้นมันเป็นญาติแกรึไงวะ, คนเรือ?

ไปซะ

- ไปกันได้แล้ว - แล้วคนเรือล่ะ?

- แล้วไหนซาร่าห์. - 15 นาที, นั่นคือข้อตกลง

- เราต้องไปกันแล้ว - ไปกันเถอะ!

- ขออีกห้านาที. - แม่งไร้สาระ

เขารู้ข้อตกลงดี

เรามาด้วยกัน, เราก็ต้องกลับด้วยกันสิวะ!

- เรื่องของมึง, ไปได้แล้ว - ไม่, ถ้าไม่มีเธอ!

พระเจ้าไม่ได้ช่วยชีวิตแกนะ พวกเราต่างหาก

และหากแกยังรักที่ จะเสี่ยงชีวิตอีกล่ะก็

กูจะได้เชือดแม่งทิ้งซะตรงนี้เลย

ลุกขึ้นมาได้แล้ว

ลุกขึ้น ไสหัวไปได้!

ทางนี้

ไม่เป็นไรนะ ผมมาช่วยคุณแล้ว

เรากำลังจะออกจากที่นี่กัน

- พวกเขาไปไหนกันแล้ว? - ไปทางนั้นตรงเข้าไปในสวน

พวกเขาคงรู้ทางออกอื่น

เราเหลือเวลาอีกชั่วโมงก่อนสว่าง เราต้องย้อนกลับทางเดิม

ทางนี้

- หยุดเดี๋ยว - มีอะไรเหรอ?

- ยกเท้าคุณขึ้นมา - ไม่ต้อง, ฉันไม่อยากเป็นตัวถ่วงของคุณ

ยกเท้าคุณขึ้นมา

เธอไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน

ฉันไม่อยากให้คุณถูกจับ เพราะฉันนะ!

รีบไปดีกว่า

ฉันรู้สึกว่าทั้งหมดนี่เป็นความผิดของฉัน

มันเป็นความผิดของทุกคน

ฉันก็แค่พยายามจะช่วย

ผมเตือนคุณแล้ว, มันเป็นของมันแบบนี้

ฉันไม่อยากจะเชื่ออย่างนั้น

คุณคิดว่าพวกเขาเจอไมเคิลมั้ย?

แบบว่า, พวกนั้นอาจจะเจอตัวเขา

ก็อาจจะ

ไปต่อ

ขากู! ขากู! พระเจ้า! ห่าแม่งเอ้ย!

อย่าร้อง, อย่าร้อง เราต้องผ่านไปให้ได้

- ขาของเขาถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ - เวร

ไอ้คนนำทางหายไปไหนแล้ว?

- ไอ้ลูกหมานั่นเผ่นไปแล้ว! - ช่างหัวแม่ง, ฉันพอรู้พิกัด

เราไปไม่ถึงแม่น้ำแน่ถ้าเขาเป็นแบบนี้

ช่วยหุบปากสักหน่อยได้มั้ย? มาช่วยกันมัดขาเขาดีกว่า

- ถอดบู้ตของเขาออก - ไม่ได้!

ปล่อยบู้ตเอาไว้อย่างนั้น ให้เราทำเองเถอะ, เราเป็นหมอ

- ผมต้องการมีด - เอานี่, นี่

- เขาพอไปไหวมั้ย? - ผมก็ไม่รู้, ต้องทำเปลหาม

แยกกันไปทำ

ขึ้นที่สูง

ได้ยินมั้ย?

มันตามรอยเราได้

พวกมันตามกลิ่นเรา

- หมุนตัวไป - คุณจะทำอะไรน่ะ?

- หมุนไปเถอะน่า, หมุนๆ - เอาล่ะ

ผมอยากให้คุณสองคนมุ่งหน้า ไปตะวันออกเฉียงใต้ให้ถึงแม่น้ำ

จะมีเรือรออยู่

ถ้าเรือไม่อยู่ที่นั่น, ให้พวกคุณเดินเลาะ ไปตามริมฝั่ง ผมจะตามไปสมทบ

แล้วคุณเองล่ะ?

ผมไม่เป็นอะไรหรอก ส่งเคลย์มอร์มาให้ผม

- ตอนนี้ยิงปืนนัดนึง - ไงนะ?

ยิงปืนนัดนึง!

คุณต้องทำได้แน่

ไป! ไป!

- เผ่นโว้ย! พวกเรา! - รีบหนี!

ยึดให้ดี! ยึดให้ดี!

ตามไป..ตามไป

ทั้งทางน้ำทางบก ตามเสียงปืนไป อย่าให้พลาด

ทราบแล้ว เราจะไปดักทางน้ำ

ส่งกำลังหนุนตามมาทางนี้ให้ไว

รับทราบครับท่าน ทราบแล้ว..เปลี่ยน

เร่งเครื่องเข้าอีก

- ฉันไม่ไหว - ลุกขึ้น!

ฉันไม่ไหวแล้ว

หมอบลง, หมอบ, หมอบลง มีอะไรเหรอ? อะไร? อะไร?

ไอ้ลูกหมาบัดซบ มาดูสิ

มีอะไรเหรอ?

ห่ะมึง

ไอ้ขี้เรื้อนชาติชั่ว! ไอ้บัดซบที่ตุ๋ยเด็ก!

ปากดีนักนะมึง, กล้ากันนัก มึงไม่กลัวตายกันใช่มั้ย

พวกมึงวิเศษมาจากไหน

ถึงกล้ามาฆ่าคนของกู พวกมึงต้องเจอแบบนี้

ไอ้แม่เย็ด

มึงก็ด้วย..ไอ้สัตว์

ไอ้เศษขยะ ไอ้เหี้ย!

มาเล่นกับกูสิวะ, คุณผู้หญิง-ผู้ชายมีหอย!

- มาสิวะ, มึง... มาเล่นกับกูนี่! - ได้สิ, กูจัดให้

ไอ้สัตว์... มึงมันเหี้ย... ทำได้แค่นี้เหรอวะ...

พระเจ้า

ถ้าอยากลองดีกับกู พวกมึงก็ต้องเจอแบบนี้

ทหาร..ลากพวกมันขึ้นมา

ฆ่าพวกแม่งให้หมด จัดการให้ไว

นี่คือบทลงโทษสำหรับ พวกคนที่บุกรุกเข้ามา

พวกมันทุกๆคนต้องเจอแบบนี้

เราทำยังไงดี?

ไม่มีอะไรที่เราทำได้

พระเจ้า

ไม่นะ

พวกกระเหรี่ยงปลดแอก

ไมเคิล!

ไมเคิล!

ไมเคิล!? ไมเคิล!?

ไมเคิล!?

ไมเคิล! ไมเคิล!!

ไมเคิล! ไมเคิล!

ไมเคิล!

ไมเคิล!

ไม่เป็นไรแล้ว

- ไปช่วยพวกนั้น, โอเคมั้ย? - โอเค