Original subtitles

In het begin was het lastig om ons evenwicht te vinden.

We waren bewegend staal onder onze voeten gewend.

Vaste grond was een vreemd concept.

Maar na verloop van tijd vonden we ons evenwicht terug.

En we deden wat mensen graag doen:

scheppen.

Javi, gaat het? Ja?

Je gereedschapstas...

Niet aanraken, zei ik nog.

Je hebt een helse klap gekregen. - Hé, blijf bij me.

Nieuw Eden kwam er niet uit het niets.

Het is door vele handen opgebouwd.

Door een gemeenschap die er stond toen het nodig was.

Je hebt Nima gehoord. De admiraal heeft de leiding niet meer, die hebben wij.

We zijn niet ver van de tunnel. Te voet haal ik het wel.

Dat is te riskant.

Als er jou iets overkomt, dan heeft Liana niemand meer.

We weten niet hoelang de batterijen nog meegaan.

Wat is dat? - De oude reserveradio.

Die heeft Melanie ooit nog gebruikt.

Melanie.

Dit is Andre Layton...

voor de Silo. Drie gestrande burgers hier.

We zitten vast, net buiten de tunnel.

Hoort iemand ons?

Rustig maar.

Geen simpele stroomkring dus.

Ik heb de bom weggehaald van de sporen, ging m'n tas halen en toen werd het zwart.

Vast de kantelbeveiliging. Je hebt geluk dat je net ver genoeg stond.

Anders hadden we je restjes opgeraapt.

Meld je, Nieuw Eden. Dit is de Big Alice.

Rustig aan.

Lights, neem hem over. - Meld je, Nieuw Eden.

Dit is de Big Alice. Meld je.

Meld je, Nieuw Eden.

We horen jullie, Big Alice.

Sykes, we hebben de explosie gezien. Zijn er gewonden?

Javi heeft een klap gekregen, maar hij redt het wel.

Kunnen we nu veilig over de brug? - Ja, kom maar naar huis, Big Alice.

Eén persoon alleen is binnen een paar dagen dood.

Maar een gemeenschap die vecht om te overleven...

kan oneindig veel bereiken.

En dat is goed.

Want we kunnen alle hulp gebruiken om ons te verweren tegen het leger

van de 876 wagons lange Snowpiercer.

Gewoonlijk is er meer leven in de brouwerij.

Het is ongelooflijk.

Kon Ben dit maar zien. - Ruth, we hebben je hulp nodig.

Die van jou ook, dokter. Kom mee.

Leg er ijs op. - Het gaat wel.

Jij ziet er beroerd uit. - Het is erger dan het eruitziet.

Het is erger.

Zo te zien ben je flink dooreengeschud. - Zo is het genoeg.

Kijk hier. Verwarring, gevoelig voor licht, geprikkeld...

Duidelijk een hersenschudding. - Laat me.

Hoe is dit kunnen gebeuren? Waar is Roche?

Ik ben hem kwijtgeraakt in een storm. - Waar zijn Layton, Liana en Alex?

Ze zijn niet mee teruggekomen. Lang verhaal.

Heb je Ben gezien? Zit hij nog op de Snowpiercer?

We hebben veel te bespreken. Maar eerst laten we Dr. Pelton

onze Machinist oplappen. We spreken jullie later.

Wij gaan de stroomtoevoer herstellen.

Is Audrey hier ergens?

Audrey.

Bess? - Ja.

Hoe kom jij hier? - Ik heb een vroege trein genomen.

Ik wou je verrassen. Verrassing.

Toen je vertrok in die spoorwagen, dacht ik dat ik je nooit meer zou zien.

Wel, hier ben ik. - Hier zijn wij.

We zijn weer samen.

We zijn weer samen.

Waar is Melanie?

Ze werkt aan het mengsel.

Ze heeft mogelijk een paar testresultaten over het hoofd gezien.

Daar kan ik wel bij helpen. Mijn data... - Dat hoeft niet.

Ik bedoel...

daar hoef jij niet mee in te zitten.

Ik werk al half jouw leven aan Gemini, ik maak het ook af.

Met Melanie. - Jouw expertise hebben we elders nodig.

Waar dan? Waarmee? - De Big Alice.

De Big Alice moet verbouwd worden als we ons weer bij hen aansluiten.

Ik hoopte op jouw hulp. Jij bent opgegroeid op deze treinen.

Ik dacht, als iemand interesse zou hebben in dit project, dat jij het wel zou zijn.

Dan heb ik toegang nodig tot de plannen.

Ik kan ze naar hier laten brengen.

Oké, kom. Zo.

Je moet hier weg met Liana. - Ik laat je niet achter.

Jezus, Josie. Ik ben het.

Zeggen we geen gedag meer? - Roche?

Ik heb Laytons SOS opgevangen. Jezus, het is hier ijskoud.

Layton, heb je dat gehoord?

Hij moet de warmte in, nu. - Ik heb een sneeuwkat. Kom.

Oké, een opstapje. We gaan je opwarmen, makker.

Trapje naar beneden. En weer een opstapje. We zijn er bijna.

We gaan je opwarmen. Bukken. Stap in. Daar gaan we, Josie.

Hoofd omhoog. Ja.

Hoe gaat het met hem? - Ja...

Nee, hij heeft geen hartslag. - Hey, Liana.

Het komt wel weer goed met papa.

Kom op. - Kijk eens naar het konijntje.

Verdomme, Layton. Waag het niet. - Kom op, makker.

Je dochter heeft je nodig.

Ja, het is gelukt. - Kom op, Layton.

Kunnen we?

Ja. - Mooi, dan gaan we naar huis.

Hopelijk is niemand ons voor. - Oké...

Is de missie van die admiraal wel gerechtvaardigd?

Als Melanie en Alex eraan meewerken... - Misschien.

Maar als, dan is dat toch goed?

Alex twijfelde of onze bubbel wel stabiel is. Toch?

Die mensen willen de wereld niet redden. Ze willen erover heersen, meer niet.

Kunnen we niet gewoon de Locomotief aankoppelen en vertrekken?

En Nieuw Eden verlaten? - Het is hier niet veilig.

Het is nergens veilig.

We kunnen niet blijven vluchten

en constant op onze hoede zijn. Dat zou ook niet moeten.

We hebben hier iets opgebouwd.

Dit is onze thuis. Daar moeten we voor vechten.

Ben is gestorven, zodat wij een beter leven konden hebben.

Ze mogen niet winnen. - Ja, dat was goed van Ben.

Ook goed van jou, Javi.

Van jullie allemaal.

Goed dan...

Zullen we het licht aansteken?

We schieten goed op. Slaap maar een beetje.

Layton is een taaie vent. Wat bevriezingswonden overleeft hij wel.

Het is niet de eerste keer dat ik hem heb zien steven.

Hoe weet je de weg? - Ik heb deze route al eens afgelegd.

Waarom? Wat deed je bij de Silo?

Wel, dat is een krankzinnig verhaal.

Josie...

Ik vertel het je straks wel.

Hey. - Hey.

Hoelang heb ik geslapen?

Een paar uur maar. Tegen de ochtend zijn we in Nieuw Eden, zegt Roche.

Wat is er? - Ik zou de Big Alice terugbrengen.

We hebben Liana. Ze zullen het wel begrijpen.

Bedankt dat jullie gekomen zijn.

Om de missie van de admiraal te kunnen volbrengen,

heb ik Dr. Headwood om advies gevraagd. - Bedankt voor de uitnodiging.

Ik weet dat de schade aan jullie luchtwegen jullie enigszins beperkt,

maar ik wil dat je weet dat de mensen in deze ruimte de wereld gaan veranderen.

Ja.

Willen jullie je helm afzetten, alsjeblieft?

Ik wil gewoon jullie gezicht zien.

Je hoeft je voor mij niet te verstoppen.

Ik ken de waarheid.

Jullie zijn helden.

Wel, ik...

Ik...

Ik ben geen militair strateeg...

Hoe zouden jullie de Big Alice kapen?

We slaan snel en hard toe. Als we de Locomotief hebben,

blazen we de bommen op en begraven we het dorp.

Dat is de veiligste optie. - Is dat onze enige optie?

Je zou Alex erheen kunnen sturen.

Als je minder slachtoffers wilt maken, is dat de beste optie.

Ze zullen hun eigen mensen geen kwaad doen.

We hebben nog tijd om te beslissen. Maar zorg dat je team klaarstaat.

Vleessoep à la Nieuw Eden. Niet echt lekker, maar wel voedzaam.

Denk ik toch.

Beter dan die op de Snowpiercer? - Veel beter. Geen mysterieus vlees.

Hoe gaat het met de nieuwe woningen? - Ze zijn er nog mee bezig.

Er is...

Er is ruimte voor nog iemand,

mocht je deze muffe ziekenhuiskamer beu zijn.

Nu? Dat lijkt me geen goed idee.

Waarom niet?

Ja, laat maar...

Ik moet ervandoor.

Wacht.

Ik weet hoe moeilijk dit voor jou is.

Het gas heeft veel schade aangericht. - Je longen genezen wel.

Het kan elk moment afgelopen zijn met ons, Bess.

Ik wil dat je de tijd die je nog rest verstandig gebruikt.

Oké.

Waarom barricaderen we de Big Alice niet gewoon?

Ben je de Slag om de Alamo vergeten? De verdedigers verloren.

De geschiedenisles over oorlogvoering moet ik gemist hebben.

Komaan, jij hebt geen dag in je leven gespijbeld.

Dat is waar.

Misschien is je idee zo slecht nog niet.

Als we nu eens de stegen versperren en alleen de centrale toegang openlaten.

En ze gewoon binnenlaten? - Ja, we creëren een flessenhals.

Dan helpt het hen niet dat ze met meer zijn.

Daar zit wel wat in.

Niet te geloven. Het is Roche. - Het is Roche.

Ze hebben het gehaald.

Ik dacht dat ik je nooit meer zou zien. - Zo snel ben je niet van me af.

Hier, neem Liana over.

Het was mijn taak om de Big Alice terug te brengen, wat er ook gebeurde.

Ik neem het je niet kwalijk dat je ons hebt achtergelaten. Je moest wel.

Net als ik.

Ik ben blij dat je haar hebt gevonden en dat je nog leeft.

Dan zijn we met twee. - Veel tijd hebben we niet meer, vrees ik.

Hoogstens 24 uur, zou ik denken.

Wie voert het leger nu aan? Wilford of de admiraal?

Geen van beiden.

Hallo. - Hoi.

Wauw, heb jij dat getekend? - Ja.

Wauw.

Jij hebt hard gewerkt. - Ja, ik heb een oplossing gevonden.

Als je de hydraulica van de hulpmotor combineert, halveer je de verbouwingstijd.

Dat heeft zelfs Melanie niet bedacht. - Ik ken de Big Alice door en door.

Je hoeft je geen zorgen te maken. Je moeder maakt het goed.

Mag ik haar zien? - Ze werkt aan het klimaatmodel.

Maar binnenkort.

Kijk...

De omstandigheden...

De omstandigheden zullen pas over vijf jaar weer zo optimaal zijn als nu.

Als we Gemini over de wereld willen verspreiden, dan dringt de tijd.

Gisteren werkte ze aan het mengsel, vandaag werkt ze aan het klimaatmodel.

Je moeder is in veel vakgebieden thuis.

Ik weet dat het moeilijk is om altijd en overal de slimste te zijn.

De meeste mensen begrijpen dat niet. Ik wel.

Je wilt antwoorden, toch? Uiteindelijk krijg je die ook, maar nu nog niet.

Dit is knap werk. - Het is nutteloos,

want we hebben beide Locomotieven niet.

Hoe wou je de Big Alice in handen krijgen? Het lief vragen?

Ik hou je op de hoogte.

Bedankt.

Hé, hoe gaat het?

Hé.

Ik ben het. - Ik dacht dat je dood was.

Sorry, ik moet je teleurstellen. - Zo is het wel goed, Oz.

Bedankt dat je hier op de winkel hebt gepast. Puik werk.

Wat hoorde ik? Heb je je Nachtwagondiensten aangeboden?

Ja, maar hou het stil. - Oké.

En ik moet zeggen, het is fijn om jou te zien.

Ik heb de lange route genomen, maar ik ben er.

En jij, baas? Je weet toch dat Halloween al voorbij is?

Ja, die helm ruikt naar de dood. Ik leg hem beter niet op tafel.

Hoe kom je daar eigenlijk aan? - Dat is een geschift verhaal...

De Raad komt bijeen. We moeten onze verdediging organiseren.

Die lui zijn getrainde militairen. - We doen wat we kunnen.

Till maakt kruisbogen en schilden, alles wat ons maar kan helpen.

Heeft dat zin? Ze kunnen de berg opblazen en ons begraven wanneer ze maar willen.

Hij heeft gelijk. - Dat zullen we niet toestaan.

We kunnen de bommen niet onklaar maken. - We moeten voorkomen dat ze ze gebruiken.

We kunnen de Big Alice naar de andere kant van het dorp verhuizen.

Dan zullen ze geen bommen riskeren. - Want dan begraven ze de sporen.

Maar wat als ze de Locomotief in handen krijgen?

Als we de wissel blokkeren, met de Big Alice erachter,

moeten ze het dorp in komen. Een flessenhals, toch?

We leiden ze naar de hoofdstraat en lokken ze in de val.

Er moet iemand bij de wissel blijven dan.

Ik doe het wel. Laat ze maar komen.

Oké. De soldaten in het witte harnas zijn het gevaarlijkst.

Die zullen ze naar de wissel sturen.

Wij gaan in de slaapwagons mensen ronselen om te vechten of te patrouilleren.

Ik ga mee. Iemand moet ervoor zorgen dat deze ouwe niet weer verdwijnt.

Juist. We kunnen niet zonder ons hoofd beveiliging.

De trein zal hier snel zijn, dus bereid iedereen zo goed mogelijk voor.

En vergeet niet dat hun aanvoerder de man is die de wereld bevroren heeft.

Als ze de Big Alice in handen krijgen, zijn we niet alleen Nieuw Eden kwijt.

Dan zijn we alles kwijt.

Josie, het is Javi. Ben je daar?

Ik ben er. - Alles is geprogrammeerd.

Je hoeft alleen maar op enter te drukken. - Begrepen.

Daar gaan we.

We kunnen. - Ik zet de wissel nu terug.

Jij moet dit computertje beschermen, hoor ik.

Iemand moet de wacht houden.

Waarom blazen we de sporen niet op? Dan kunnen de Locomotieven niet weg.

Dan hebben we geen opvangnet meer. Dat wil niemand.

Ja... Ze willen vluchten.

Die optie willen ze openhouden.

Al heeft dat volgens mij niet veel zin meer.

Ik blijf maar aan die avond denken.

Met Zarah.

Ik ben Headwood tegengekomen in de Silo. Maar ze kon weer ontkomen.

Die mensen hebben ons zoveel leed berokkend.

Vraag je je weleens af, als zij de proefkonijnen waren

die gemarteld werden,

wat ze dan zouden doen?

Als Headwood niet ontsnapt was, wat had jij dan gedaan?

Ik help je dat computertje te beschermen.

Okidoki?

Okidoki.

Wie kan vechten, blijft in het dorp. - De rest gaat naar de slaapwagons.

Goed, Tristan. Daar ben je veilig.

Till helpt je om de wapens eerlijk te verdelen.

Het ziet er goed uit.

Zou het genoeg zijn? - Deze mensen zijn strijders.

Ze hebben jaren kunnen oefenen. - Ja, maar niet op deze manier.

Als je iets verdachts ziet, wat dan ook, steek dan een vuurpijl af.

Dan slaat de uitkijk op de Big Alice alarm om iedereen wakker te maken. Begrepen?

Ja. - Ga maar.

Hé.

Speel hier wat mee, bergbewoner.

Hun radio. Ik hoor stemmen, maar ze zijn onverstaanbaar.

Meneer. - Kom binnen.

Ze hebben de Locomotief verplaatst.

Dus het plan van de admiraal valt in het water?

Dan hebben we niet veel opties meer.

We kunnen nog steeds binnensluipen via het meisje.

Nee, Alex blijft hier.

Alex, je moet de trein besturen.

Wat gebeurt er? Waarom gaat ze weg? - Ze gaat de Big Alice halen.

Dus je gaat er gewoon met getrokken wapens heen?

Ik heb hier niet voor gekozen, oké? Echt niet.

Jouw vrienden hebben de zaken bemoeilijkt. Ze hebben de Locomotief verplaatst.

Achter de wissel. Weten jouw beesten wel hoe de wissel werkt?

Want anders wordt dit een bloedbad.

Ik heb geen andere keus. - Stuur mij er dan heen.

Ik zet de wissel om en neem de trein mee, zonder dat er slachtoffers vallen.

Je mag gaan, maar zij gaan met je mee.

Hey.

Enkele mensen komen straks samen voor een laatste rondje voor de oorlog.

Kom je ook of ga je nog de hele avond solderen?

Elk wapen telt.

We hebben nooit zulke goeie wapens gehad in de Staart. Knap werk.

Dank je.

Terwijl jullie hier van de hemel genoten, heb ik metaalbewerking geleerd.

Ik ben blij dat je eindelijk hier bent.

Is het alles waar je van droomde?

Ik heb eigenlijk nog niet veel gezien, naast Audrey en dit.

Weet je, hier samen met haar zijn, dat was het enige wat ik wilde.

Maar nu weet ik het niet meer... Er voelt iets niet goed.

Waarschijnlijk dat zwaard boven ons hoofd. - Nee, dat voelt verrassend normaal.

Juist.

Luister, we hebben nog maar een paar uur.

Jullie moeten eens buitenkomen. Door het dorp wandelen.

Morgen kan het er niet meer zijn.

Daar ben je.

De stroomtoevoer is weer normaal.

Gaat het met je?

Ze doet me aan Ben denken.

Hij lachte me ermee uit. Hij vond het maf.

Maar stiekem was hij er dol op.

Wat als de sporen wisselen niet volstaat? De bommen liggen er nog.

Als ze erin slagen de Big Alice in te nemen, kunnen ze ons begraven.

Javi... - Als ik dit dorp niet red...

dan is Ben voor niets gestorven.

Wat kun je nog meer doen? Zo'n bom is al bijna je dood geworden.

Wat heeft Lights gedaan met de brokstukken van daarstraks?

Liggen ze nog waar de bom afging? - Ja, waarom?

We hebben geen tijd om alle bommen te ontmantelen.

Maar als ik weet op welke frequentie hun ontsteking zit,

dan hoeft dat misschien ook niet.

Rust in vrede, vriend.

Het is veel kouder dan ik dacht.

Het zal wel wennen.

We gaan in de bergen wonen...

en elke dag komen we naar beneden,

geef ik je een zoen op de wang

en dan ga ik werken in het metaalatelier.

Ja?

Wat moet ik doen als jij de hele dag staat te lassen?

Jij zingt in het dorpshuis.

Je gaat mensen helpen. - Dat kan ik niet.

Dat kun je wel.

Alles wat we deden op de trein...

kun je hier ook doen.

Luister, ik ben nooit een hoopvol mens geweest

en de dingen gaan meestal niet zoals ik het wil...

maar met jou...

Jij hebt me geleerd dat alles mogelijk is.

Dus het kan me geen moer schelen...

hoe geschift het wordt of hoe moeilijk het is.

Want...

wij slaan er ons wel door.

Dat weet ik zeker. Dus...

Ik had met je moeten meegaan, toen de treinen uiteengingen.

Ja, maar...

we zijn er nu.

Dat is het enige wat telt.

Miles let op haar tot morgenvroeg. - Ga je mee naar het dorpshuis?

Nee, ik ga naar Javi's werkplaats.

Ik kan die wissel niet de hele avond onbewaakt achterlaten.

Zal ik meegaan?

Nee, nee. Ik red me wel.

Jij moet de mensen moed gaan inspreken.

Daar heb ik eerlijk gezegd niet veel zin in.

Wat heeft Pelton over je hart gezegd?

Het klopt nog.

Het zal er wreed aan toegaan, dat weet je.

Ik moet wel meevechten.

Het volk stond achter mij toen ik hen nodig had, nu moet ik er voor hen zijn.

Ik heb alles aan hen te danken.

Kwam Josie niet mee?

Ze wilde even alleen zijn.

De sfeer is een beetje bedrukt hier.

Jullie moeten hen toespreken. Kom op, leid hen.

Motiveer de troepen.

Weet je wat? Dat is een geweldig idee, vriend.

Je hebt helemaal gelijk.

Mensen...

wie wil graag dat Mr. Roche ons vertelt hoe hij zijn avontuur overleefd heeft?

Ja, waarom ook niet. - Laat maar 's horen.

Het podium is van jou, vriend. - Touché. Goed dan.

Goed dan.

Jullie herinneren je de avond dat Oz en ik gingen patrouilleren in de bergen, hè?

Wel, ik zal je zeggen...

Moeder Natuur was die avond onverbiddelijk.

Eén verkeerde stap en boem, de grond zakte weg onder mijn voeten.

Ik viel. Ik schreeuwde naar Oz, maar hij liep op God weet wat te roepen.

Op jou. - Ja, wel...

Ik riep het ook uit, omdat ik mijn enkel verzwikt had.

Ik lag op mijn rug, helemaal gedesoriënteerd door de val.

Duistere gedachten overvielen me.

Ik zal je zeggen waarom. Omdat ik dacht...

dat mijn einde nabij was.

Alleen Shakespeare en mensen die denken dat het einde nabij is, zeggen 'nabij'.

Ik dus.

Maar toen vonden de soldaten me.

Ze duwden me in de sneeuwkat en brachten me naar de Silo.

Toen ik daar zat, brak er op een bepaald moment chaos uit.

Gelukkig voor mij, want zo kon ik wegglippen.

Ik begon een trap te beklimmen. Ik klom en ik klom...

En ter hoogte van etage 13, dokter, hoorde ik voetstappen,

en ik botste op vijf van de stoerste militairen die je ooit hebt gezien.

Heb je veel tijd doorgebracht met militairen, dokter?

Die militairen waren taaie vlegels.

Toen heb ik gedaan wat iedereen in die situatie zou doen.

Gehuild als een baby.

Ik heb niet gehuild, Z-Wreck.

Ik dacht aan Sykes en heb die bullebakken een rammeling gegeven.

Inderdaad.

Van alle kanten kwamen ze, maar ik heb ze uitgeschakeld.

Toen viel een sukkel in een blauwe muts me aan met een knuppel.

Ik heb hem afgepakt en laten zien welk nut drie jaar jeugdhonkbal heeft.

Lieve help, papa. - Echt. Ik sloeg naar die kerels,

ruimde die bullebakken uit de weg en klom verder.

Ik klom en ik klom en ik kwam in een garage. De poort stond nog open,

blootgesteld aan de elementen, en er kwam ijskoude lucht naar binnen.

Toen zag ik haar. Ze staarde terug naar me, met haar kille, zwarte ogen.

Bigfoot. - Nee...

Jongen. - Dat vinden jullie ongeloofwaardig?

Niet dat ik op m'n tenen wegsloop of de ene militair na de andere neersloeg?

Maar of je mijn verhaal nu gelooft of niet...

het feit dat ik hier op dit moment sta,

bewijst dat de mensen van Nieuw Eden elke strijd aankunnen.

Of het nu tegen mensen, beesten of treinen is.

O, ja.

We zijn er bijna. - Geen slachtoffers, of ik doe het niet.

Het lijkt misschien niet zo, maar ik beloof dat dit het beste is.

Niet voor Nieuw Eden.

In situaties als deze...

bemoeilijken emoties de dingen. Je moet je eigen gevoelens opzijzetten.

Denk aan de feiten. Over enkele dagen lanceren we de raket

en dan zullen al onze daden zin gehad hebben.

Alex.

Ik reken op jou.

We gaan.

Hey.

Dat was cool.

Ik ben blij dat je ongedeerd bent.

Zonder jou zou ik het niet redden. - Tuurlijk wel. Je bent sterk,

net als je moeder. Ik zeg het niet vaak, maar ik bewonder de vrouw die je nu bent.

Mag ik dan nu drinken? - Over mijn lijk.

Verdorie.

Tot straks.

Hey. - Hey.

Ik heb je altijd bewonderd als vader. - Carly is een makkelijk kind.

Ik kom je om tips vragen als alles voorbij is.

Je weet al alles wat je moet weten. Heb ze lief, bescherm ze, en de rest...

Daarover wilde ik het hebben.

Ik wil zeker weten dat het wel goed komt met Liana als het straks misgaat.

Als mij en Josie iets overkomt, wil jij dan voor haar zorgen?

Ik?

Weet je het zeker? - Ja, man. We vertrouwen je

en je hebt ons gered toen we hopeloos verloren waren.

Wie zouden we het anders vragen?

Je kunt op me rekenen. - Daar twijfel ik niet aan.

Tijd voor actie.

Is er een probleem? - Wil je dat ik dit doe of niet?

Is het niet wat vroeg voor shotjes?

Een laatste slok.

Tegen de zenuwen.

Laten we toosten.

Ik vind dat we allemaal iets moeten zeggen,

zodat we fris voor ogen hebben waar we voor vechten als de strijd losbarst.

Op Zarah.

Omdat ze aardig was voor een verschoppeling.

Op Bennett Knox.

Die zijn leven heeft gegeven voor ons.

Op de strijders.

Zonder hen zouden we niet buiten de trein kunnen leven.

Op de verloren zielen van Nieuw Eden.

Dat ze hun weg weer naar huis vinden.

Op degenen die we terugvonden.

Zij zijn de toekomst van deze plek.

Op Nieuw Eden.

Op Nieuw Eden.

De werkplaats is te zichtbaar, ik moet alleen gaan.

Als je ook maar iets probeert, ziet je moeder het daglicht niet meer.

Wat heb je met haar gedaan?

Schiet op.

Alex? Hoe ben jij uit de Silo ontsnapt? - Ik moet naar de wissel.

Dat is de beste optie. Laat me de Big Alice meenemen.

Wacht. Hebben ze Melanie soms?

Nee. - Ga uit de weg.

Nee, je mag er niet in, Alex.

Houden ze ons in de gaten, Alex?

Ze zijn hier.

Wat heb je gedaan?

Vooruit, vooruit.

Naar buiten.

Schiet op. - Kom mee.

Luister, ik kan je helpen, als jij...

Het spijt me zo, Josie.

Hé...

Schiet op. - Blijf kalm en buk je.

Zoek dekking. - Hierheen.

Hou je gedeisd.

Wat was dat? - Een scherpschutter.

Oké, nieuw plan. Zoek dekking, allemaal.

We moeten naar de Locomotief. - Ja.

Sorry.

Ik moet ervandoor.

Nee, nee. - Blijf hier, Audrey.

Jij kunt ook blijven. Alsjeblieft, hier zijn we veilig.

Blijf hier. - Ik hou van je.

Buk je.

Ik ga Liana wel halen.

Ik ga naar de Big Alice. - Nee, wacht.

Ik leid hen af.

Daar gaan we. - Wees voorzichtig.

Maak het werk af.

Vooruit. Zitten.

Wissel het spoor.

Doe het.

Nu.