Original subtitles

The Rio Connection is gebaseerd op ware gebeurtenissen...

maar sommige personages en verhalen zijn fictie.

Rechercheur Batista.

Ik hoef een man met uw reputatie niet te vertellen...

hoe belangrijk deze missie is.

Hoe groot de verantwoordelijkheid is.

Je bent geselecteerd omdat je een van de beste bent die we hebben...

en we verwachten niets minder dan het beste van je.

Ja, meneer.

Majoor Charles Patricks, officier van het Amerikaanse leger.

Hij diende in Korea en Vietnam. Speciale en geheime operaties.

Hij gaf anti-guerrillacursussen in Panama en Venezuela.

De CIA leent hem aan ons uit om hier en in Uruguay te helpen.

Voor hij hier aankomt, ga jij naar de VS.

Je breng twee dagen door met CIA-personeel...

om hun beveiligingsprotocollen te leren.

Technieken. We vertrouwen je.

Werk nauw met hem samen. Word z'n chauffeur.

Z'n persoonlijke assistent.

En wat niet minder belangrijk is, je staat ook in voor z'n veiligheid.

Voor de duidelijkheid, alles rond z'n missie in Brazilië en Uruguay...

is strikt vertrouwelijk.

Dus als iemand ernaar vraagt...

Patricks is militair attaché voor culturele zaken.

Maak gebruik van deze kans, rechercheur.

Zo krijgen we een plek aan de tafel.

Welkom in Rio de Janeiro, de prachtige stad.

Je land rekent op je, rechercheur.

Het waren een vrouw, een blondine en een man met wit haar en een snor.

Dus Legros kent mensen in het consulaat. Nou en?

Vind je het niet vreemd? -Je bent paranoïde geworden.

Ik ben niet paranoïde. Hij naait ons. -Lucien.

Hij naait ons. Vind je het niet verdacht?

Ik zie hem praten met mensen van het consulaat.

En de dag erna word ik gearresteerd.

Maar niemand van het consulaat heeft je gearresteerd.

Het was een agent.

En een agent wiens schouder je brak met een moersleutel, trouwens.

Het was een moker.

Al was het een Bazooka. Dat is niet genoeg.

Verpest het deze keer niet. Het gaat goed.

Als je wil dat mensen geloven dat Legros corrupt is, bewijs het dan.

Bedankt, man.

Oké. Ideeën? -Ik ben sprakeloos.

Dus ik kan zeggen dat er geen opmerkingen zijn?

Toch? -Alleen als je tegen hem wilt liegen.

Oké, dus... Wat wil je doen?

Het moet nog langs de censuurafdeling..

voor het gemonteerd wordt, dus...

Als ze één scène begrijpen, zie ik dat als een triomf.

Luister, ik heb m'n buik vol van dat zelfingenomen gedoe.

Laat me alleen met Freddie. -Oké.

Hoeveel kopieën zijn er van deze?

Wat maakt het uit? Het enige wat zeker is, is dat dit de laatste is.

Moet je dit papierwerk zien.

Films zijn riskant, duur en een juridische nachtmerrie.

Onze problemen hier dienen tenminste een doel.

Freddie, dat zou jij als geen ander moeten begrijpen.

Hoe vaak heb je spullen voor Lilly gekocht? Hoeveel kost een doek?

Een penseel? Geen goedkoop. Een Italiaans. Olieverf?

Hoeveel investeren we in één schilderij?

En hoeveel winst maken we?

En dat doen we allemaal zonder te plooien voor grillige 'kunstenaars'.

Lilly is een kunstenaar. -Ik heb het niet over Lilly.

Ik heb het over visionairs. Auteurs.

Filmploegen die wachten tot ze een nest...

jankende puppy's worden... -Hoorde je wat ik zei?

Precies op tijd. Kom binnen, huilend hondje.

Sorry dat ik stoor. Je intercom doet het niet.

Nee. Ik haat hem, dus ik heb 'm eruit getrokken.

Je moet hem er weer inpluggen. Handig als schuldeisers bellen.

Welke deze keer?

Van Kodak. Geen films meer tot je je open facturen betaalt.

Prima. Waar zijn ze voor? -Tweehonderd rollen.

Op onze werkloosheid.

Ik niet. Ze moeten me nog betalen voor de laatste drie films.

En ook voor de overuren en zo.

Sorry, maar ze betalen geen cent en daar durf ik geld op te zetten.

Denk je echt dat ze failliet gaan?

Ze hoeven niemand te betalen, dus...

We maken waardeloze pornochanchada-films...

maar we blijven in de industrie werken.

Het klinkt alsof jullie klaar zijn voor Cinecittá. Lavoratore.

Lang leve de vakbonden. -Je bent zo'n schijterd.

Schijterd. Wat wil je doen?

We gaan protesteren, samen, arm in arm...

met een paar borden. Kom op, je bent stoned.

Is dat zo? Geen idee. Woon je in een landhuis?

Want zij wel.

Kun jij je rekeningen betalen? Zij wel.

Het zijn kunsthandelaars, grote.

Ze feesten met miljonairs terwijl wij schulden maken.

En dat is onzin.

Wat heb je gedaan toen ik in de gevangenis zat?

Ik heb je vrienden ontmoet toen je in de gevangenis zat.

Ana, wat...

Het was een drankje. Niets bijzonders.

Ze wilden weten hoe het met me ging. Of ik in orde was.

Wie? -Michel, Roberto en Bruno.

Bruno?

Wat moet ik hiermee?

Heel m'n leven, elke grote klus die ik heb gedaan...

liep nooit volgens plan.

Je denkt dat je alles onder controle hebt.

Maar er gebeurt altijd wel iets...

wat je onderuit haalt.

Je wilt weten of ik iets te maken heb...

met de ontvoering van onze man in de haven.

Daarom zijn we hier. Je wilt weten of ze het uit me geslagen hebben.

Hebben ze dat gedaan?

Lucien Sarti is geen verrader.

Ik heb niets gezegd. Ik heb betaald.

Voel je je goed? -Geloof me of niet. Ik ben weg.

En praat nooit meer achter m'n rug om met Ana.

Ze staat erbuiten. -Oké.

Doe me een lol en val niet flauw als je weggaat.

En doe mij een lol en ga bij je mannetjes kijken.

Je weet wel, die excentrieke.

Vraag ze om een beetje zout. Dat heb je nodig, grote jongen.

Er is genoeg ruimte om er je eigen werkplaats van te maken.

Moet je dit zien. Ezels en schone doeken zo ver als je kunt kijken.

Ja. En ik met m'n twee handen.

Je lijkt niet gelukkig. -Dat ben ik wel.

Ik weet het niet. Het voelt gewoon koud.

Kom op, Lilly. Dit is een eitje.

Breng je stereo mee, je verf, wat eten, misschien...

M'n matras, m'n kleerkast. Wat nog meer?

Dat doet pijn, lieverd. Denk je dat we je mankracht willen uitbuiten?

Nee, jullie willen m'n vrouwenkracht uitbuiten.

Dat denk ik.

Als dit geen nauwelijks verhulde poging is...

om m'n capaciteit te verhogen, wat is het dan?

Het lijkt meer op een fabriek dan een studio.

Pardon. Mr Alberto Martim is er. Hij wil je spreken.

Laat hem naar de tweede verdieping komen.

Oké. -En breng wat koffie, alsjeblieft.

Geef me vijf minuten om de pan van gisteren op te warmen.

Lilly? -Ja?

Je bent een genie. -Dat ben ik, inderdaad.

Precies. Daarom wil ik dat je alle middelen hebt...

om je meesterwerken te maken. Dat is alles.

Hier is de sleutel. Hij is van jou. Als je hem wilt.

Ik zal erover nadenken.

Graag gedaan.

Nee, amore mio. -Wat?

Je hebt de wortels gesneden en we hebben suiker nodig.

Sorry, meneer de Italiaan.

Wortels en suiker in tomatensaus. Is dit een grap?

Nee, dit is een truc.

Je houdt me voor de gek en je kunt niet echt koken?

Een truc om de groenten die jullie tomaten noemen, eetbaar te maken.

Wat is er mis met Braziliaanse tomaten?

Niets. Behalve de textuur, het uiterlijk en de smaak.

Ja, behalve die frivole dingen?

Wortels en suiker brengen het zuur in balans.

Ze creëren een zachte smaak.

Je vermomt de tomaten en doet alsof ze iets anders zijn.

Drink niet alle wijn op zonder mij.

Ik weet niet of ik met zulke voorwaarden kan instemmen.

Zeg maar.

Waar heb je het over?

Ik heb die eikels met witte hemden naar huis gestuurd voor Frank.

Als Giovanni weg is en mij de schuld geeft...

zegt hij dan vendetta transversale? Verdorie.

Dan is het een kwestie van tijd voor hij iets doms doet.

Bloed voor bloed. We moeten de raad inlichten.

Ze moeten weten wat er aan de hand is.

Zij zullen hem kunnen beteugelen.

Oké, dag.

De suiker. -Vergeten. Momentje.

Nu Padilha opgepakt is...

hebben we een andere route naar Bermuda of Monaco nodig.

Of Zwitserland. Dat past bij een diplomaat, toch?

Absoluut. Het echte gevaar hier is volume, niet locatie.

Wat als... Ze mediteert. Wat als we het omdraaien?

We kopen sieraden hier en je gaat met een playmate naar Monte Carlo.

Gewikkeld in goud en edelstenen? Te gek, man.

Als ik dit zo zie, hebben we minstens tien reizen nodig.

Tenzij we voor meer dan een paar kettingen gaan.

Leg uit.

In '64 moest ik een ton goud...

ongemerkt uit Cyprus halen.

We smolten het. Smeedden er ankers van en voeren weg.

Je bent gek of een genie. Heren, ik moet gaan.

Ga je nu al weg?

Denk erover na. Bedenk een methode en dan praten we.

Ik dacht dat je langer zou blijven.

Deze koffie is zo vies als die van de Braziliaanse ambassade in Canada.

Dezelfde leverancier. -Natuurlijk. Goed gesprek, heren.

Dag, Roberto.

Bedankt dat ik mocht komen nu agent Singleton in Washington is.

Is dat ketchup? -Ja. Wil je ook wat?

Nee, dank je.

Ik wil eerst m'n excuses aanbieden voor de onfortuinlijke situatie...

van laatst, met betrekking tot onze operatie en luitenant Eusebio.

Maar we delen de interesse om het communisme uit te roeien...

uit uw maatschappij.

Ik vind het fascinerend dat we onze belangen altijd delen...

als jullie iets nodig hebben.

Het is met die mentaliteit dat ik hier ben.

Zoals je weet, was deze man, Alberto Martim...

betrokken bij de ruzie.

Je weet misschien niet dat hij met precies dezelfde auto reed...

op het tijdstip en de plek die onze informant beschreef.

Dat is dezelfde informant die ons hielp met Gueritte.

We denken dat er een verband is.

Ik heb een vraag voor je.

Hoe zetten we geld om in goud om er een anker van te maken?

Dat doen we niet.

Lilly, wat vind je van de barokke beeldhouwkunst?

Zie je? De wortel werkt.

Nu lijkt de rode saus minder op motorfietsverf.

En het smaakt ook minder naar...

Motorfietsverf? -Precies.

Roberto, dit semester waren m'n cijfers helaas niet zo bijzonder.

Snap je? -Moet ik boos zijn?

Nee.

Koop een ticket voor me naar New York.

Wat denk je?

Dat is geen goede reis daarvoor.

Ik zal het erg druk hebben en niet veel tijd voor je hebben.

Wie zegt dat ik je tijd nodig heb? Ik heb mijn tijd nodig.

Tijd voor Broadway, voor Peggy Guggenheim, tijd voor Simon...

Tijd voor Garfunkle. Je mag wel mee als je wilt.

Bambina, ik zal er twee of drie dagen zijn. Gestrest.

De hele tijd werken.

We doen het, beloofd.

Maak er een vakantie van. Maar een andere keer, oké?

Wat vind je ervan?

Maar ik ga je elke dag bellen en durf niet niet op te nemen...

of te doen alsof je het te druk hebt, want als je dat doet...

Wat? Krijgen we dan weer een Campari-incident?

Weet je dat het drie uur duurde om die rode vlek van de muur te krijgen?

Neem gewoon op.

Anders mogen ze de volgende keer jouw bloed van de muur vegen.

Oké. -Hou op.

Ik heb tijd nodig. Voor mezelf. Om m'n eigen werk te schilderen.

Hij heeft het me beloofd. Maar nu, dat atelier...

en al die beelden.

Ja. -Nee. Het is gewoon...

Ik krijg flashbacks naar m'n kunstacademie in Parijs.

Weet je wat? -Wat?

Nee, serieus. Ik snap het.

Er gaat niets boven een grote, koude hal vol mensen...

die allemaal hetzelfde maken om zich geïnspireerd te voelen, toch?

Ja. En ik bracht eeuwen door in die gangen...

museum na museum, gewoon kopiëren en kopiëren...

En oké. Ik was er altijd de beste in.

Echt waar. -Ja.

Hier. -Bedankt.

Maar op een middag ontmoette ik Fernand in het Louvre.

En alles veranderde. De manier waarop hij naar me keek...

en ook naar m'n kunst.

Ik zou er alles voor over hebben om die blik terug te zien.

Dat is het.

Een kunstatelier. -Meen je dat nou?

Een kunstatelier? -Ja, je hoorde me wel.

Jezus, we moeten waakzaam zijn. -Waakzaam? Word wakker.

Het is al voorbij en we raken ons geld kwijt.

Misschien moeten we een arbeidsadvocaat nemen.

Een arbeidsadvocaat? -Heb je daar geld voor?

Heb je een beter idee?

Eigenlijk wel. Onteigening. -Pardon?

Uit de kluis op de tweede verdieping. Die vol met geld ligt.

Wacht. Wil je die stelen? Echt? -Ja.

Maar we zijn geen criminelen.

Val dood. Hij stal eerst onze arbeid. Wie is hier de crimineel?

Het is illegaal om zoveel geld te hebben zonder het aan te geven.

Hij kan geen aangifte doen. Da zit hij ook in de cel.

Herinner je je die guerrilla's die de kluis van de gouverneur beroofden?

En dat is precies wat ik bedoel.

Officieel is het alsof het nooit gebeurd is.

Oké, jongens. Over kluizen gesproken. Hoe krijgen we die open?

Simpel. Met goede oren...

stilte en een stethoscoop.

Luitenant, u hebt hem in de ogen gekeken. Is hij een crimineel?

Ik weet het niet. Maar hij is diplomaat...

dus we moeten zorgen dat het de moeite waard is.

Uw diplomaat heeft geen strafblad.

Geen significante skeletten in de kast.

Definieer significant. -Geen misdaden, geen misdrijven.

Alleen wat klachten over overlast en verstoring van de openbare orde.

Hij schijnt een feestbeest te zijn.

De klachten gaan over een incident met twee vrouwen op een motor.

Ze waren alle drie naakt en ze hadden speed geslikt.

Ze reden te hard en hadden speed genomen.

Als dat niet significant is, moet ik m'n vrijdagavonden anders doen.

Zijn we klaar? Ik heb m'n eigen mensen nagetrokken.

Ik heb om wat gunsten gevraagd.

Onze vriend Alberto Martim

was blijkbaar attaché van een Braziliaans consulaat...

tot hij in januari plotseling om overplaatsing naar Rio vroeg.

Wat wil je hiermee zeggen?

Hij gebruikt z'n diplomatieke onschendbaarheid...

om goederen over de grens te smokkelen.

Waar was hij hiervoor gestationeerd?

In Uruguay.

Jullie hebben nog tijd voor één laatste kus.

Stop. Denk er niet aan om lang te blijven.

Nee, bambina.

En bel me elke dag, of niet en begin met bidden.

Ik heb dit van m'n zus gekregen. Ze is kinderarts.

Oké.

Tuca. -Wat?

Weet je wel wat je doet?

Natuurlijk. Eén kant gaat in elk oor en dan ga je naar voren.

Ik had het over kluizen.

Natuurlijk. Je moet alleen de hartslag vinden.

In dit geval is dat contant geld.

Santé. -Santé, mes amis.

Wat vonden jullie ervan? De beste Bloody Mary, toch?

Ik zweer het, ik zou met die barman tot in Siberië volgen.

Goed om te weten, Johnny.

Luister. Ik ben blij dat ik je hier tref. Het gaat goed, Tommie.

Goed, Johnny. Goed.

Zo goed dat we begonnen te denken: Wat nu?' Wat nu, Tommie?

Misschien Georgia. Of Louisiana. -Ga maar nu het nog kan.

Om hoeveel gaat het? -Nou, 200 kilo.

Voel je je wel goed, Tommie? -Ik wou dat ik nog 'n martini had.

Mooi, want we willen het over drie weken.

Ik wou dat het een dubbele was. -Dat kun je toch wel aan?

Wat wil een diplomaat de grens over smokkelen...

zonder dat de autoriteiten het weten?

Geld? Wapens?

Waarom niet meer? Zolang het maar in een diplomatieke tas past.

M'n collega's van de Uruguayaanse politie hebben me dit gestuurd.

Was u echt in Uruguay? Ten tijde van Patricks incident?

Ja, dat klopt.

Hij was een aardige man. Ik heb veel van hem geleerd.

Anti-guerrillatactieken. Effectievere ondervragingstechnieken.

Oké, het was me een genoegen. -Tot morgen.

Oké. Zelfde tijd? -Ja. Ik ben er om acht uur.

Dag. -Oké. Wees voorzichtig.

Ik lette even niet op en ze vermoordden hem.

Toen besloot ik dat we geen andere keus hadden...

dan het communisme grondig en volledig te verslaan.

Vernietig het rot voor het het hele continent vernietigt.

Eerst Gueritte, toen ex-president Jango met die Felice.

Nu glipt Martim Uruguay in en uit.

Geloof me, er is een verband. Deze mensen zijn gevaarlijk.

Voor hen is niets heilig.

Ze zullen alles vernietigen wat ons dierbaar is.

Ze zullen ons onze vrienden afnemen.

Onze families. Onze dierbaren.

Onze manier van leven.

We mogen nooit rusten.

We mogen nooit stoppen. -Mag het wat harder?

We moeten zegevieren.

Ik kom naar je toe met een bezwaard hart.

Vergis je niet, dit was mijn laatste actie.

Maar ik zit in een onmogelijke situatie.

Ik heb m'n leven aan de familie gewijd.

Ik heb alles gedaan om de waarden en principes in stand te houden.

Ik kom jullie vertellen dat Frank Gagliano te ver is gegaan.

Hij spuugt op onze tradities en beledigt onze organisaties.

Hij vroeg me te vertrekken. Ik vertrok uit respect voor de familie.

Terwijl ik weg was, nam hij me af wat van mij was. Bezoedelde m'n naam.

Hij viel m'n familie lastig.

Ik ben hier omdat ik geloof in onze instituten en tradities.

En ik geloof dat jullie dat ook doen.

Help me. Zeg tegen Frank dat we dit niet pikken.

Hoeveel geld gaat hierin?

Hangt ervan af wiens gezicht erop staat.

Als we het over Washington hebben, niet veel.

Maar als we het over Franklin hebben, zo'n 30.000 per persoon.

Te gek. -Hoe gaat het, jongens?

60.000 tot nu toe.

Als we het over Ben Franklin hebben.

Ik heb genoeg Ben Franklins voor die standbeelden.

Franklin was altijd m'n favoriete president.

Ben Franklin is nooit president geweest.

Weet je dat zeker? -Had gekund.

Als Alberto belt, zeg dan dat ik al onderweg ben naar Katmandu.

Met welke auto ga je? -Met een taxi.

Doe er niet te lang over. Ik zie je daar.

Geen whisky, geen ijspriem. Wat is dit?

Ik zal zelf caipirinha moeten maken met een hamer.

Er is geen citroen meer over.

Ik moet een plantage kopen om suiker te hebben.

Ga je nog een keer zitten? Ik probeer me te concentreren.

Ga dan naar boven. -Val dood.

Wat? Ik de klere krijgen? -Ja. Krijg de klere.

Tegen wie denk je dat je het hebt? -Ben je nu boos op me?

Geef hier. Geen muziek meer.

Sla het kapot. -Hou je bek.

Sla het kapot. Laat zien hoe stoer je bent. Hier. Ik help je wel.

Beter? Ben je van je angst af? De paranoia? Wat?

Dat is wat je wilde. Maak nog meer kapot.

Hier. Maak alles in dit huis kapot.

Het zal niets veranderen.

Dit moet ophouden.

Ik weet niet wat er mis met je is...

maar los het op of leer ermee leven.

Tot die tijd blijf je uit m'n buurt.

Hallo? Hoi, Lucien.

Nee, hij is niet thuis.

Naar Katmandu. Ja, hij is al een tijdje weg.

Ja. Je kunt hem daar bellen.

Precies op tijd, vriend.

Als je in Rome bent, doe dan wat de Romeinen doen.

Als je naar Zwitserland gaat, doe dan...

Wat de Zwitsers doen? Wie gaat er vanavond naar Zwitserland?

Jongens, ik kom te laat. Oké. Ik kom te laat.

Ik kan niet... Echt, ik zweer het, ik moet echt gaan.

Ik moet echt gaan. Echt? Kom op. Weet je wat?

Rot op. Geef me nog een rondje.

Geef me nog een rondje. Dat is de laatste ronde. Oké?

Laten we dit snel doen.

Wat is dat? -Laten we kijken.

Aangezien dit een productiestudio is...

neem ik aan dat je een originele Nagra-Kudelski 3 hebt.

Ik was enkel de eigenaar, agent. Een Nagra-Kudelski 3?

Jezus. Laat maar, ik beluister hem morgen wel.

Laten we nu luisteren.

Waarom ben je zo gefixeerd op dit bandje?

Losse eindjes. Het gesprek slaat nergens op.

Je gaat naar de wc, Liberace...

en opeens krijgt m'n baas een tik op de vingers.

Eerst Claude Debussy.

Ten tweede heb ik geen idee waar je het over hebt...

maar ik beloof dat ik je een bezoekje zal brengen...

aan dat knusse mausoleum dat je het consulaat noemt.

Maar nu moet je gaan. -Ik ben bang van niet.

Agent, voor de laatste keer. Je kunt me hier niet vasthouden.

Dus laten we ons gedragen als twee beschaafde heren...

en het grotere probleem vermijden.

Ik kom alleen praten.

Wat is er? -Je moet je verstoppen.

Waarom? -Lucien Sarti.

Als hij je ziet, zijn we dood.

Waar is hij? -Kom hier.

Is dit een grap? -Nee.

Jezus.

Oké.

Schiet op.

Oké, wees stil.

Van wie zijn die auto's? -Ik ken ze niet.

Ze zijn vast van hiernaast. -De lichten zijn aan.

Ja, ze branden de hele nacht om dieven te ontmoedigen.

Maar wat als iemand ons herkent?

Dit is voor jou en dit is voor jou.

Wie heeft de stethoscoop? -Stethoscoop.

Oké, leg maar achterin. En dit is voor jou.

Maar niet in m'n gezicht. Verdomme. -Deze is van jou.

Jezus.

Deze is van mij.

Wat is dat? -Een rekwisiet.

Wat?

Dat Kapitein Haak-gedoe. Wat is dat?

Dit is de enige die schiet, oké? De andere twee zijn nep.

Als je ermee schiet en de kogel doodt ze niet...

dan doodt de tetanus hem wel.

Nee, de vraag is of hij het nog doet. Verdomme. Ik ga niet.

Hé, verder ben ik niet gekomen, oké?

Rustig. Echt. Rustig maar. Er is hier niemand.

We hebben geen kogels of nepwapens nodig.

Als de stethoscoop maar niet nep is. Kom op. Zet je masker op.

Oké.

Minder herrie. Stelletje idioten.

Als je me dood wilde laten schrikken, gefeliciteerd.

Het is je gelukt.

Wie is er nog meer bij je?

De Heilige Geest.

Je praatte tegen iemand.

Niet waar. -Ik hoorde stemmen.

Dat was ik vast. Ik las hardop. Scripts. Wat doe jij hier?

En zo laat. Ana is vast beter gezelschap. Schopte ze je uit bed?

Oké. Kom op. Luister. Jij, kijk in de studio.

En jij in het kantoor rechts. Ik ga naar boven.

Ik zag je bij de federale politie. -Politie?

Over welke politie heb je het?

De FBI. Degenen aan wie jij ons verraadt.

Van het consulaat.

Dus je hebt me gevolgd? Het wordt tijd dat je naar huis gaat.

Je ziet er moe uit, je denkt niet helder na. En ik heb een afspraak.

Ik ga nergens heen.

Echt niet?

Ik vraag me dit af: Wie is er gearresteerd? Jij.

Wie is er op magische wijze vrijgelaten? Jij.

Wie verschijnt hier nu opeens met wilde beschuldigingen? Jij.

Hoe weet ik dat jij ons niet verlinkt?

Misschien ben je zo vrijgekomen. Misschien word je afgeluisterd.

Ik afgeluisterd? Wil je m'n afluisterapparaat zien?

Nou, Fernand?

Ga je nu strippen? -Je wilt m'n microfoon vast wel zien.

Dit is m'n microfoon.

In godsnaam. Maak het niet erger, Lucien.

We beginnen opnieuw. Laat je speeltje zakken.

Ik dacht dat je van groot speelgoed hield.

Rustig maar, het is vast Alberto. -Nee, er wordt ingebroken.

Wat?

Er zijn mensen met maskers en zo. Drie mensen.

De kluis.

Verdomme.

Ik wil een gewapende overval melden.

In filmstudio Katmandu.

Tuca.

Zoek je dit?

Verdomme. Schoot je nou?

Nee, nee. Freddie.

Hou hem vast. Het spijt me zo, Freddie. Het spijt me.

Hij ademt. Wacht. Kijk me aan. Ik roep Tuca.

Hou het stil. Kom op, Leo. Hou het stil.

Oké. -Tuca.

Blijf bij me.

Tuca. -Het is oké. Het komt goed.

Ik help je omhoog. Hij is in orde. Hij leeft.

Maak z'n hemd open. Het komt goed.

Haal adem. Kom op. Kijk me aan.

Het komt goed.

Wat is er gebeurd? -Je schoot hem neer.

Nee. Je gaat niet dood, dat verzeker ik je.

We hebben je verzoek besproken en voor zover wij weten...

is er geen probleem. Dit is onbeduidend gekibbel.

Het had niet tot het niveau van deze raad mogen komen.

Het is nu jouw verantwoordelijkheid om het goed te maken.

Na alles wat ik voor deze familie en deze raad heb gedaan?

Dit is niet goed.

Hij is een rotte appel. We gaan verrotten van binnenuit.

Let op m'n woorden.

Is het mijn verantwoordelijkheid? Prima. Dan regel ik het zelf wel.

Maar weet dat wat hierna komt jullie schuld is. Bloed voor bloed.

Als hij aan m'n familie komt, vermoord ik hem.

Als je wilt wat ik heb opgebouwd, kom je het maar halen in Brazilië.

Ik ga.

Meneer, hebben ze iets meegenomen?

Herkende u een van hen? -Nee.

Weet je het zeker?

Ja. Ze droegen maskers. We konden hun gezicht niet zien.

Dat geeft niet.