Original subtitles

Nederlandse ondertitels: Rustroest.

Ik wil gewoon sashimi. - Ja. Kicho, 45th Street.

Zoek 't op in het telefoonboek, Kicho. Zeg dat 't voor Yoko Ono is, niet voor mij.

Zeg dat het voor Yoko Ono is, anders krijg je 't niet.

Ik wil alleen maar sashimi. Tonijn.

Tomaat.

Ik wil rauwe vis.

Iedereen zo ver? Allemaal?

Hij zat weer in de studio, te doen waar hij van hield.

Hij was dolblij.

Hij was net een kind in een snoepwinkel. Hij had het prima naar z'n zin.

En ontzettend blij om weer te kunnen zingen.

En midden in een opname, kwam hij met een of andere gekke tekst.

Dan moest iedereen lachen. Zo was ie gewoon.

Oké, we doen er nog één.

Goed, kijk uit na dat stukje latin. Ik moet tegelijk heel snel zingen.

Na...

En dan gaat iedereen de boel opnaaien. Hij gaat op stap.

Ja? Dus rustig aan.

Hij gaat op stap. Hij heeft geen vliegende haast.

We waren nerveus, niet alleen over onszelf, maar over John.

Of hij er nog wat van bakte, na vijf jaar niet in de studio te zijn geweest.

Wat dat betreft, was er niks aan de hand.

Vanaf het moment dat hij z'n gitaar pakte en zei: 'Goed, hier is er eentje.'

'Hier beginnen we mee.'

Hoe kun je jezelf opnieuw uitvinden, als je ooit een Beatle was...

en door die tijd bent getekend?

Ik denk dat New York je de kans biedt jezelf opnieuw uit te vinden.

Immigranten komen al jarenlang naar New York...

op zoek naar God mag weten wat.

John Lennon is geen typische immigrant.

Maar John is hier gekomen, op zoek naar iets.

En het lijkt erop dat hij het heeft gevonden.

John zei vaak...

'Ik had in New York City geboren moeten worden.'

Hij hield van New York.

Een van mijn grootste genoegens is uit eten gaan, of naar een film...

en dingen doen die niet konden tijdens dat Beatles-gedoe.

Dat vind ik heerlijk. En af en toe vraagt iemand om een handtekening.

Of ze willen je de hand schudden. Meer niet.

Dat vind ik prima.

Ik ben bekend genoeg zodat m'n ego wordt gestreeld.

Maar onbekend genoeg om overal heen te kunnen. Wat fijn is.

Ik volg je al een hele tijd. - Bedankt.

We waren in 'Hit Factory'.

Hij kwam binnen met die zilverkleurige jas met bontkraag.

En hij zei: 'Moet je zien. Wat vind je hiervan?'

Ik zei: 'Mooi.' Hij zei: 'Mooier is er niet.'

Hij zei: 'Ik zal je zeggen waarom ie zo fantastisch is.'

'Ken je Charavari?' Ik zei: 'Uiteraard.'

'Ik liep Charavari binnen.'

'Ik liep wat rond, pakte wat dingen.'

'Ik paste een paar dingen. Ik ging naar de paskamer.'

'Toen zag ik deze jas. Ik vond 'm mooi, paste hem aan en het was de goede maat.'

'Ik pakte dit, mijn American Express card.' - En?

'Ik ging erheen, betaalde zelf. En toen ging ik weg, niks aan de hand.'

John en Yoko kwamen in 1971 naar New York.

En ze gingen in Bank Street wonen...

een half blok van mijn huis in de Village.

En iedereen wist dat John en Yoko er waren komen wonen.

Daar had het geruchtencircuit voor gezorgd.

Maar dit is New York. Geen Beatlemania.

Je gaat niet bij hem aankloppen of gillen als hij naar buiten komt.

Bank Street was de plek waar ik een appartement wilde.

Het was niet groot.

Het had maar twee kamers. En we werden veel meer met rust gelaten als in Londen.

Toen we hier pas waren, woonden we in Greenwich Village.

Dat is zo'n beetje de kunstenaarswijk van de stad.

Voor hen die dat niet kennen, waar alle studenten...

en zogenaamde kunstenaars wonen. En een paar ouwe dichters.

Mensen die daar al jaren wonen.

New York was, zelfs in 1970 de stad der kunsten.

Alle muziek, theater, Andy Warhol.

Dat maakte ook deel uit van Yoko Ono's leven.

En John wilde aansluiting bij beide werelden.

De Village was toen fantastisch.

Een beetje gevaarlijk soms, voor de sanering van New York.

Bedelaars op straat...

en als je niks gaf, liep je het risico te worden neergeschoten.

Je werd door de Village opgezogen, want er zo veel politieke activiteit.

Het leek wel of iedereen zich daarmee bezighield.

Mensen stonden op de hoek van de straat en plotseling...

brak er een enorme Nixondiscussie los.

Over iets over de oorlog dat die dag in de krant stond.

En ik weet dat John en Yoko deel wilden uitmaken van dat New York.

New York was een stuk prettiger voor ze.

Want in Engeland werden ze slecht behandeld.

Daar hadden ze een heel slecht gevoel aan overgehouden.

Want John bewonderde Yoko en de pers had haar helemaal afgeslacht...

en belachelijk gemaakt.

Beledigingen doen ons echt pijn.

We hebben geen moeite met kritiek op ons werk.

Maar de Britse pers noemde Yoko lelijk in de krant.

En dat heb ik nog nooit eerder zien gebeuren.

Zelfs als iemand lelijk is...

zet je niet in de krant: 'Die lelijke vrouw.'

En ze is niet lelijk. En als dat wel zo was, waren julie niet zo gemeen.

Ze noemen zelfs de vreselijkste mensen 'aantrekkelijk', gewoon uit beleefdheid.

Mijn eerste bezoek aan Londen...

was op uitnodiging van het 'Destruction in Art Symposium'.

Iedereen die is geïnteresseerd, kan het podium opkomen...

en proberen van die ladder af te vliegen.

Het was een erg kunstminnend publiek.

Dat accepteerde me. Dat was geweldig.

Maar toen ik wat met John kreeg, was het een ander verhaal.

Iedereen die me aanvankelijk aardig vond, zag me niet meer staan.

John was een Beatle, een popster. En plotseling...

was hij met die rare, buitenlandse, avant-garde kunstenares.

En ze stuurden eikels naar alle wereldleiders.

Hoe moest dat de vrede dichterbij brengen?

Waarom die zak? - Omdat dat totale communicatie is.

En ze zaten in zakken. Wat was daar het nut van?

We willen alleen maar de vrede een kans geven.

Maar als we iemand kunnen laten glimlachen...

zijn we bereid de clowns van de wereld te worden.

Ze waren slechts de boodschapper. En het feit dat ze in bed zaten...

en het over haar hadden, maakte het grappig en interessant.

Maar de gedachte was om 'vrede' bij iedereen tussen de oren te krijgen.

Ik ben het niet met haar eens, alleen maar omdat je Japans bent of wat dan ook.

Ik denk dat het komt doordat je een onorthodox persoon bent.

De mensen waren ook niet erg blij met John.

Ze hadden het gevoel dat John gek was geworden en we leden daar samen onder.

En dat maakte dat we zo hecht waren.

Ik wil van dit land houden want het is het land van mijn man.

Maar ik zou een masochist zijn om van dit land te houden...

terwijl ik voortdurend beledigd wordt en zo.

En...

Zoiets had ik nog nooit meegemaakt.

En dat gold ook voor John.

Het was onmenselijk.

Maar dat we op de vlucht waren, wordt ongelooflijk geromantiseerd.

Wij hadden het gevoel dat we weer thuis waren.

Want dat was New York. We hadden echt het gevoel dat...

we op één lijn zaten met New Yorkers.

En we voelden ons New Yorkers.

Toen we in New York aankwamen, waren de eersten met wie we contact kregen...

Abbie Hoffman en Jerry Rubin.

Ik word overmand door allerlei emoties als ik die Pearson hoor.

Eén is dat ik moet kotsen, want het is zo misselijkmakend...

want dit is de man die ze gebruiken...

om ons allemaal tien jaar achter de tralies te krijgen.

En wij vonden dat fantastisch. 'Ze zijn net als wij.'

En wij waren niet alleen activisten, maar we hadden ook wat gevoel voor theater.

Ik heb een goede plaats. En het is...

Het is ongelooflijk theater. Een geweldige show.

We moesten alleen het podium zien te bemachtigen...

dat televisie en muziek je konden bieden.

Daarmee kon je miljoenen jonge mensen op de been krijgen.

En zo kon je het systeem ondermijnen.

Ze probeerden actief John Lennon erbij te betrekken.

Want ze wisten dat hij miljoenen mensen kon bereiken.

Je hebt je in New York City gevestigd, zoals je net zong.

Wat zijn je toekomstplannen op korte termijn?

We gaan binnenkort naar een politieke bijeenkomst voor John Sinclair.

Dat is iemand die tien jaar gevangenisstraf heeft gekregen...

voor het roken van twee marihuanajoints.

John Lennon. Yoko Ono.

En we hebben een speciaal nummer geschreven, dat John Sinclair heet.

En dat zingen we daar.

John trad naar buiten in dat explosieve tijdsgewricht...

en hij maakte van de John Sinclair protestactie een grootse gebeurtenis.

Er waren tussen de 10- en 20.000 mensen in Ann Arbor.

We zijn hier niet alleen om John te helpen...

en om te belichten wat er gaande is...

maar ook om jullie allemaal te laten zien...

dat apathie niet de juiste weg is en dat we iets kunnen doen.

Goed, dus flower power heeft niet gewerkt. Nou en?

We beginnen opnieuw.

Men vergeet dat een oorlog waarbij wekelijks 100 tot 300 Amerikanen omkomen...

een dringende kwestie is.

Het doden gaat maar door en rond 1967, 1968...

vallen er honderden per week.

Dat vereiste een nu-of-nooit mentaliteit. Het was genoeg.

We moesten ertegen opstaan. Het moest stoppen.

En geleidelijk aan was niet genoeg.

Dus we moesten de oorlogsmachine stoppen.

Met alle beschikbare middelen.

Wat willen we? - Vrede.

Wanneer? - Nu.

Ik las ergens dat de vredesbeweging niet meer er niet meer toe deed.

We zijn hier om de jongens naar huis te halen.

Maar laten we de machinerie niet vergeten.

Haal het oorlogstuig terug en dan komen we ergens.

Het was een enerverend en optimistisch moment.

En het meest opvallende was dat 48 uur later John Sinclair werd vrijgelaten.

Dat had niemand verwacht.

Dus John en Yoko, Jerry en Abbie hadden een triomfantelijk gevoel.

Niet alleen hadden ze een fantastisch concert verzorgd...

Ze hadden John Sinclair vrijgekregen.

Vanaf dat ogenblik leek het of alles mogelijk was.

Het was of de Magical Mystery tour was begonnen.

Dat op een of andere wijze, als John Lennon verscheen...

de verhoudingen zo veranderden dat iemand werd vrijgelaten uit de gevangenis.

Dus je kunt je voorstellen wat dat, gevoegd bij diverse chemische middelen...

voor invloed had op de yippiegeest. De mogelijkheden waren eindeloos.

We hebben John nodig om ons te helpen een storm te laten losbarsten...

om Nixon en zijn oorlogszuchtige kliek de zee in te blazen.

We hebben John nodig.

Jerry, Abbie en Rennie Davis hadden een idee.

Eigenlijk best een goed idee.

Lennon zou een nationale concerttour moeten doen...

die niet alleen rock and roll, maar ook een anti-oorlogsboodschap bracht...

in alle kiesdistricten van de Verenigde Staten.

Dat plan voor de kiesdistricten was eigenlijk de sleutelgedachte.

Want in 1972 waren de eerste verkiezingen waarin 18-jarigen mochten stemmen.

De vraag was: hoe haal je 18-jarigen over zich als kiezer te registreren.

En tegen Nixon te stemmen, voor de vrede.

En het idee was, dat Lennon ze dat wel zou uitleggen.

En we registreren kiezers tijdens de concerten.

Ze wisten dat hij miljoenen mensen kon bereiken.

Ik ging naar een bijeenkomst in de bossen buiten Washington.

Die werd verondersteld geheim te zijn. Samen met Rennie Davis.

Maar die in de FBI dossiers opdook.

Daar probeerde hij me om te praten om als spreker mee te doen in de Lennon tour.

Toen bleek dat tussen de 20.000 mensen in de Crisler Arena die avond...

een FBI undercover-agent aanwezig was.

Die aantekeningen maakte van alles wat er werd gezegd.

En elk woord van Lennon noteerde. De tekst van Lennon's song.

Hij noteerde: 'John Sinclair, it ain't fair. In the stir for breathing air.'

Dat rapport werd naar J. Edgar Hoover gestuurd.

Kennelijk was de FBI hierin geïnteresseerd...

omdat ze voor de veiligheid van de president moesten zorgen...

bij de Republikeinse Nationale Conventie.

En die mensen hadden het over protestbijeenkomsten.

Dezelfde mensen die al die problemen hadden veroorzaakt in Chicago in 1968.

En nu wilden ze dat weer doen, maar nu onder aanvoering van John Lennon.

Ze moesten dus worden gestopt.

Vrede nu. Vrede nu.

Natuurlijk deed John het niet zoals Jerry en Abby wilden.

Maar hij wilde echt op zijn manier voor elkaar krijgen...

dat McGovern de volgende president werd.

En ook zo de vrede dichterbij te brengen.

We spanden ons in om dat te bereiken.

Het Witte Huis van Nixon besloot dat dat moest worden gestopt.

En de FBI bracht Republikeinse senator van Zuid Carolina, Strom Thurmond op de hoogte.

Die stuurde een memo aan Nixon's minister van Justitie, John Mitchell.

En Strom Thurmond kwam tot de conclusie...

dat Lennon die plannen had...

maar dat uitzetting een strategische tegenmaatregel zou zijn.

Een paar weken later begonnen ze de uitzettingsprocedure tegen Lennon.

8 maart 1972

Zo krijgen we dat cleane geluid, waar ik de pest aan heb.

Jerry Rubin bracht ons in contact met John Lennon.

Hij kwam gewoon langs op een avond. Hij was niet uitgenodigd.

Hij kwam gewoon en zei: 'Ik wil kennismaken met de band.'

En mijn mond zakte open.

Er waren veel streetbands.

Elephant's Memory stond bekend als een meer politieke streetband.

Wij gaven iedereen energie in de Village.

Wij waren een actieband.

Als er ergens een demonstratie of een benefiet was, waren wij erbij.

Wat meer treble, Tex.

Doe je best. Spelen.

Het was een raar stel muzikanten. Ze gingen altijd maar door.

En John deed daaraan mee. Hij was gek op ze.

Ze waren gewend aan het opnemen in een garage in de Village.

Met twee microfoons.

Maar we deden het in een studio.

En het werd allemaal erg clean. Niemand vond het wat.

Dus we moesten terug om het smerigst mogelijke geluid toe te voegen.

Wat niet moeilijk was.

Niet het distortionpedaal. We zijn zover.

Maar het moest de eerste twee uur gebeuren.

Want daarna verkeerden ze in andere sferen.

Heeft iemand wat wiet?

Je snapt wel wat ik bedoel.

Het duurde niet erg lang.

Na misschien 1½ week repeteren, was er een nieuw nummer.

John kwam met de tekst en hij ging achter de piano zitten...

en zei: 'Dit is het nummer.' En hij begon te spelen.

Ik zei: 'Wat?'

Het werd uitgebracht en de meeste radiostations draaiden het niet.

Omdat het woord 'dope' in de tekst voorkwam.

Ik snapte wat hij wilde zeggen, maar ik onderschatte...

hoe de media daar tegenaan keken.

Het was 1972.

Nixon was nog steeds president.

We kwamen in de Dick Cavett Show...

toen ik me realiseerde dat het weleens lastig kon worden...

Ze doken hier bovenop om de tekst.

Een hartelijk welkom voor John en Yoko Lennon.

Ik had John en Yoko in de show en de managers zeiden...

'Je krijgt een stukje tekst dat je voor het nummer moet voorlezen.'

Ik zei: 'Gaan julie mijn gasten censureren...

die ik heb uitgenodigd voor de show?'

'Dat is belachelijk.'

John en Yoko hebben iets gemaakt waarvan ABC vreest...

dat het, zoals ze stellen, kan uitgroeien tot een 'iets zeer controversieels'.

Daarom hebben ze dit op papier gezet.

Ik las het voor om het wat te nuanceren.

Later zal John Lennon vertellen waarom hij het nummer heeft geschreven.

En waarom hij dat woord heeft gebruikt.

Het nummer gaat over de problemen van vrouwen.

Yoko en ik hebben het gemaakt en het heet: 'Woman Is The Nigger Of The World'.

En blijkbaar wordt daar door een aantal mensen vreemd op gereageerd.

Maar die zijn doorgaans blank en man.

Veel radiostations zeiden...

'Dat draaien we niet, want het woord 'nikker' komt erin voor.'

'En een blanke mag dat niet zeggen.'

En toen kwam de voorzitter van 'Black Caucus'...

het fantastische Democratische congreslid Ron Dellums uit Californië hiermee.

'Als je nikker definieert als iemand wiens manier van leven...

wordt bepaald door anderen, wiens kansen worden bepaald door anderen...

wiens rol in de samenleving wordt bepaald door anderen, dan is dit goed nieuws.

Als nikker in deze maatschappij, hoef je niet zwart te zijn.

De meeste mensen in Amerika zijn nikkers.'

Niet mijn woorden.

Lieve help. Nu worden we nooit meer uitgenodigd.

We ontvingen ongeveer 600 klachten.

Geen enkele over het nummer.

Allemaal over, en ik citeer...

'Die huichelachtige verklaring die Dick moest afleggen voor de show.'

'Zien jullie ons niet als volwassenen?' Mijn God. Het was...

Het was fantastisch. Het gaf me hoop voor de republiek.

Vertel jij over de zaak en zo?

We maken ons erge zorgen momenteel.

Omdat sommigen vinden dat we dit land zouden moeten verlaten.

De regering Nixon wilde in z'n beperkte wijsheid...

John het land uitschoppen.

Ik realiseerde me niet hoe serieus het was.

En wat een geestelijke belasting het voor hen beiden vormde.

We hebben een advocaat, gespecialiseerd in immigratiezaken ingeschakeld.

En die was stomverbaasd over wat er speelde.

En hij doet al 15 jaar immigratiezaken.

John vertelde dat hij was veroordeeld voor het bezit van hasj.

In Londen, vier jaar geleden.

Ik vroeg hem: 'Wat is hasj?'

'Is dat marihuana?'

Hij zei: 'Nee, het is veel beter dan marihuana.'

De immigratiedienst zei...

'Dit gaat uitsluitend over die drugszaak en verder niets.'

Maar het vreemde is dat mensen als Donovan...

Keith Richards, Mick Jagger. - George Harrison...

allemaal net zo'n veroordeling hebben. - Precies dezelfde, rond dezelfde tijd.

En die gaan waar ze willen. - Misschien dezelfde politieagent...

Wat suggereer je? - Het was wel een dienstklopper.

Wat willen ze van jullie?

Ze moeten ons hebben omdat we vrede willen.

We verkondigen al twee jaar ongeveer hetzelfde en we geloven daarin.

Ik adviseerde hen om onmiddellijk ½ jaar verlenging van hun visa aan te vragen.

Ik zocht mijn oude vriend op...

het districtshoofd van de immigratiedienst in New York...

omdat ik het idee had dat hij ter plekke verlenging kon regelen.

En hij zei dat hij het zou bekijken.

We kunnen beter naar binnen gaan. We zijn laat.

We praten wel als we naar buiten komen.

Kunnen we dan praten? - Als er wat te melden is.

De volgende dag belde hij me.

Hij zei: 'Leon, wij willen dat je cliënten de VS verlaten.'

Ik wist niet wat hij bedoelde met 'wij'.

Hij zei: 'Omdat jij het bent...

krijg je een maand verlenging als je een aanvraag indient.'

'Maar zorg ervoor dat ze daarna als de sodemieter uit de VS vertrekken.'

Ik heb veel procedures meegemaakt...

maar ik heb nog nooit zo veel verwarrende termen gehoord.

Heb je iets begrepen van wat er werd gezegd?

Niet echt. - Vraag het onze advocaat maar.

Ik weet alleen dat we hier nog zijn en dat niemand ons heeft weggesleept.

In de jaren 60 was er een uitdrukking: Het feit dat je paranoïde bent...

betekent niet dat je niet wordt gevolgd.

Ja, we waren allemaal paranoïde...

maar ja, we werden allemaal gevolgd.

Toen het begon, werd mijn auto gevolgd.

En m'n telefoon werd afgetapt.

En ik denk dat ze wilden dat ik dat doorhad, om me bang te maken.

En ik was bang, paranoïde.

En stel je voor dat als John Lennon zegt dat z'n telefoon wordt getapt...

en dat hij wordt gevolgd... Dat men dacht dat ik gek geworden was.

Dat deden ze toch al, maar toen nog meer.

'Lennon, over het paard getilde maniak. Wie zou jou nou willen volgen?'

'Wat moeten ze van je?' Dat is wat ik ook zeg: Wat willen ze?

Ze deden het opvallend, zodat we bang zouden worden.

Ze wilden ons het zwijgen opleggen.

Ze wilden ze intimideren...

en bangmaken, zodat ze weg zouden gaan uit de VS.

Ik voelde me er rot over.

Ik adviseerde ze om zich gedeisd te houden...

maar we hebben het over John en Yoko.

Kunnen we?

Als je zo ver bent.

Hoi, dit is John Lennon.

En dit is Yoko.

Het 'One To One' benefietconcert voor de kinderen van Willowbrook...

is, ook tot mijn verrassing, uitverkocht.

We kondigen een speciaal middagoptreden aan.

Op dezelfde dag, om twee uur.

Dus ook op woensdag 30 augustus.

John? - Ja?

We doen het nog een keer.

Het idee voor het 'One to One' concert kwam van Yoko Ono.

Ik was een lokale journalist...

en in januari 1972 werd ik gebeld door Yoko.

Ze vertelde dat ze mijn reportage had gezien over de vreselijke toestanden...

in de 'Willowbrook State School' voor geestelijk gehandicapten.

Ze wilden erbij betrokken worden en iets doen.

Ze repeteerden voor dat concert in Madison Square Garden.

Ze speelden eerst wat Elvis Presley en Bo Diddley-songs om warm te draaien.

En toen zong hij 'Cold Turkey' of 'Imagine'.

En plotseling was het niet langer onze nieuwe vriend, John...

maar: 'Mijn God. Daar staat een Beatle. Moet je die stem horen.'

Destijds dacht ik er helemaal niet over na.

We gaven gewoon een goed concert om de mensen te laten weten...

dat vrede belangrijk is. Laten we die oorlog beëindigen.

Nu realiseer ik me dat ze ons wilden uitzetten.

En wij deden dat...

De kritieken waren geweldig voor ons als band.

Helaas was er veel kritiek op John en Yoko.

Na het concert zagen we hem een week lang niet.

Na het verschijnen van de kritieken. Hij was erg van streek.

John en ik stapten van het podium, we gaven elkaar een knuffel.

Wij dachten dat we goed bezig waren.

De volgende morgen, zei hij: 'Erg slechte recensie.'

Zoiets vervelends had John nog niet eerder meegemaakt.

Ik denk dat hij het erger vond dan ik.

Het ene na het andere liep verkeerd.

John kon daar heel slecht tegen.

De critici boorden het album de grond in.

Ze sabelden het concert neer, ze haatten het eigenlijk.

De regering Nixon vaardigde een uitzettingsbevel uit...

om John het land uit te krijgen.

Hij had juridische problemen.

En John zag het helemaal niet meer zitten.

Geen oorlog meer.

President Nixon en zijn vice-president, Spiro Agnew...

waren weer de kandidaten voor de Republikeinse Partij in 1972.

Florida, eensgezind achter Nixon.

West Virginia, gaat verrassend naar de Republikeinen.

New Hampshire, geen verrassingen.

Maryland, Agnew's wraak, weer in handen van de Republikeinen.

We waren in de studio en er kwam iemand binnen en zei: 'Nixon heeft gewonnen.'

...gaat vanavond naar de Republikeinen.

Kansas, Connecticut, Texas, Michigan, Delaware...

We hoorden in de studio...

als ik het me goed herinner, dat Nixon had gewonnen.

En dat was gelijk het eind van de sessie.

Iedereen was er kapot van.

We waren allemaal terneergeslagen. Met name John...

Het raakte hem persoonlijk.

We verwachten dat president Nixon de winnaar wordt.

Met ongeveer 60% van de stemmen...

en ergens tussen de 450 en 500 of meer kiesmannen.

Gefeliciteerd met uw overwinning.

Dat was een behoorlijke kloteavond.

We waren uitgenodigd bij Jerry Rubin om naar de verkiezingsuitslagen te kijken.

Maar we stopten pas laat in de avond.

En toen we klaar waren, had Nixon al gewonnen.

We gingen naar Jerry's huis en daar waren nog een paar mensen.

We waren aardig dronken toen we daar aankwamen, maar er was nog meer drank.

Toen we in de auto zaten om naar Jerry Rubin te gaan...

liep John te zwaaien op z'n benen.

En wat daar gebeurde, kon ik helemaal begrijpen.

Dat hij daar een meisje beetpakte...

en meenam naar een andere kamer en...

seks met haar had, naar ik aanneem.

En al die geluiden en zo, en...

En een van jongens van Elephant's Memory, Stan...

Die was erg lief. Hij zette een Bob Dylan plaat op.

Om het te overstemmen. Maar dat hielp niet veel.

Maar zo'n avond was het.

En ik had medelijden, niet met mezelf.

Ik vond 't niet leuk, maar tegelijkertijd...

begreep ik wat hij doormaakte.

We waren de volgende dag in de studio en John had nog steeds een kater.

Hij voelde zich erg opgelaten en berouwvol.

Hij wist dat hij er een bende van had gemaakt.

Hoe vaak je ook je excuses aanbood...

het wiste niet uit dat hij Yoko voor schut had gezet.

Op een vreselijke manier, waar iedereen bij was.

En we liepen bij de haven in Bank Street en gingen daar zitten.

Op de terugweg namen we wat foto's.

Hier ligt John op z'n knieën om vergeving te vragen.

Ze had met hem te doen, maar het zat niet goed.

Ik vond echt dat hij zoveel woede in zich had.

Maar ook, omdat hij niets zonder mij wilde doen...

dat we letterlijk 24 uur per dag samen waren.

Dat was misschien wat veel van het goede.

Ik vond dat we wat afstand moesten nemen.

Ik had dat in ieder geval nodig. Ik was mezelf niet.

En waarom zou ik in zo'n situatie willen blijven zitten?

Ik wilde mezelf terugvinden.

Ik vond het een goed idee dat hij naar LA ging.

Om zich te herpakken of om tot rust te komen.

Goedemorgen, Zuid-Californië.

Het is 6.19 uur en 17 graden in Hollywood.

Dit is John Lennon en als je een verzoekje hebt, bel me op 520 1974.

Ik werkte al drie jaar met ze en op een dag zei Yoko tegen me...

'Het gaat niet zo lekker tussen John en mij.'

En ik keek haar aan en zei: 'O, dat vind ik erg naar.'

En ik dacht: waarom vertelt ze mij dit nu?

Ik wist dat het erg lastig voor hem was alleen naar LA te gaan.

Zoiets deed hij nooit.

Ik voelde me verantwoordelijk.

En dus wilde ik de reis zo prettig mogelijk voor hem maken.

In het begin vond hij het opwindend.

Want LA was een totaal andere ervaring die hij niet kende.

Hij vond het geweldig dat hij voor zichzelf zorgde.

Naar de supermarkt gaan was fantastisch.

We kwamen langs de Deli afdeling en John zei...

'Dat wil ik hebben.'

Ik zei: 'Wat wil je hebben?'

Hij zei: 'Kaviaar.'

En ik dacht bij mezelf: O, God, dat is hartstikke duur.

'Nee, je zult het heerlijk vinden.'

We kregen veel bezoek.

Harry Nilsson.

Ringo kwam langs.

Paul.

En ze praatten of ze elkaar gisteren nog hadden gezien.

Er was geen sprake van vijandigheid.

Het was als twee broers die elkaar weer tegenkwamen...

en het oppakten waar het de laatste keer was gestopt.

En iedereen was heel ontspannen. Ze zaten gewoon lekker te praten.

Die periode was aan een kant erg vrolijk.

En John had het erg naar zijn zin daar.

Maar het was een erg verwarrende tijd.

Ondanks de lol die hij had met Harry en Keith Moon en met Ringo...

geloofde ik niet dat hij gelukkig was. Dan word je niet elke avond dronken.

Je gebruikt geen drugs als je gelukkig bent.

Ik sprak hem elke dag toen hij in Los Angeles was.

En dat ging altijd over één onderwerp...

En dat was hoe hij weer terug kon naar Yoko.

Yoko heeft me eruit geschopt.

Ik had geen plannen voor een rock and roll vrijgezellenbestaan.

Ze zei letterlijk: 'Eruit.'

En ik zei: 'Oké, ik ga al.'

Ik word vrijgezel, vrij. Ik was mijn hele leven al getrouwd.

Ik was getrouwd vóór Yoko, en met haar trouwde ik ook snel.

Dus ik was sinds mijn 20e of zo al geen vrijgezel meer.

Dus ik dacht: Woohoo, ha-ha. Het was godsgruwelijk.

Nee, nee. E, E, E. Dat is het idee.

Je zit er de hele avond al naast. Waarom zou je dat veranderen?

Oké, dit is een van de grootste sessies allertijden en daar gaan we...

Nee, je riep vier. Wacht even.

Phil, je kunt niet 'vier' roepen terwijl hij speelt.

Laat me nou maar. Anders weet ik niet waar ik moet beginnen.

We begonnen aan het 'Rock and Roll' album in 1973.

Nadat 'Mind Games' was afgerond.

En ik zat midden in het proces van 'wat is er aan de hand'.

Moeder. Leven. Help.

En ik had net 'Mind Games' gedaan.

En ik wilde een beetje plezier maken, in plaats van...

al dat geschrijf over mijn gevoelens.

Omdat ik de componist en de uitvoerend artiest was.

Wat kon ik doen om te breken met dat regime van...

John Lennon schrijft weer een nieuw nummer.

Gaat het over hem of over Paul?

Of wat ook. En toen dacht ik: ik weet 't.

Al met de Beatles waren we tussen de takes door...

aan het jammen op 'Be-Bop-A-Lula'.

Ik dacht: wie kan ik daarbij gebruiken?

De grote Phil Spector.

Het duurde drie weken om hem zover te krijgen de producer te worden.

Ik zei: 'Hierop ben ik Ronnie. Ik wil alleen zingen.'

'Verder wil ik nergens wat mee te maken hebben.'

We begonnen de opnamen en die gingen goed.

Daarna ontaardde het geleidelijk aan in gekte.

Zo zou je het kunnen noemen. Maar het liep zeker uit de hand.

We waren met 28 kerels 's avonds aan het spelen...

en 15 van hen waren van God los, inclusief ikzelf.

Daar gaan we. Wat?

We doen er een. - Hoe gaat ie?

We hebben de man hier.

Welke man?

Wat doet dat er nou toe, kom op.

Ik begin een band met alleen maar vrouwen.

Die kun jij wel gebruiken. Kom op.

Nee, Barry?

Help me even, wil je?

Wat zei ik je? Laat Barry...

Bek dicht, vuile...

John had zo'n fles wodka.

Ik heb sindsdien nooit meer zo'n grote gezien.

Ze zullen nog wel gemaakt worden. Ik vond het wel grappig.

Ik denk dat het wel een vijfliterfles wodka was.

En John had 'm binnen handbereik, naast z'n gitaar.

Is Jesse er? Ja, die is er.

Kom op. - Oké, goed.

Jazeker.

Het was een ruige tijd daar in Californië, want hij dronk stevig.

En alcohol en John gingen niet goed samen.

Elke dag dronk hij een fles Scotch of een of andere goede whisky.

En ik weet niet hoe hij dat heeft overleefd.

Hij had geen familie behalve Yoko.

Dus ik belde haar en het was een hoop gestamel.

Ik zei: 'Yoko, je moet hierheen komen.'

Hij belde op een dag en zei...

'Yoko, je moet hem komen ophalen.'

Ik zei: 'Waar heb je het over?'

'Volgens jullie was ik altijd het blok aan zijn been...

en jullie kunnen niet eens tot hem doordringen.'

'Nu is het jullie beurt. Aan het werk.'

'Zorgen jullie maar voor hem.'

Ik dronk te veel en ik was onhandelbaar.

En niemand keek naar me om. En ik had iemand nodig die van me hield.

En er was niemand die me steunde. En ik verkommerde.

We gingen naar Lou Adler en hij sloopte een palmboom voor de deur.

Hij trok alle telefoonstekkers eruit.

Hij brak alle gouden platen.

Het was gewoon een idiote, alcoholische woedeuitbarsting.

Hij miste Yoko en hij was waarschijnlijk gefrustreerd...

dat hij niet terug kon waar hij naartoe wilde.

Het ergste was gescheiden te zijn van Yoko en me te realiseren...

dat ik echt bij haar wilde zijn.

En dat ik zonder haar niet kon overleven.

Ik ging naar de klote en ik wist niet dat ik haar zo nodig had.

Ik had gewoon wat meer ruimte nodig.

We waren zo aan elkaars lichaam gewend.

En alleen in bed viel me erg zwaar.

Ik lag te trillen. Maar dat vertelde ik John niet.

Ik dacht: het is erg dat iemand niet alleen kan zijn.

En als je alleen bent en ligt te trillen, is dat nog erger.

Maar ik kon niet zeggen: 'Oké, kom maar terug.'

Zo voelde ik me niet.

Yoko was vrijwel nuchter in die tijd en John erg dronken.

En erg depressief en hij kwam tot niets. En Yoko wel.

Ze was bezig met een nieuw album, met nieuwe muzikanten.

Ze werkte niet meer met de Elephants.

Ze had een goede studioband. Ze wilde verder.

Het was een erg productieve tijd.

Ik deed veel andere dingen.

En ik werd gesteund door Andy Warhol, Allen Ginsberg...

Charlotte Moorman, George Maciunas.

Dat was mooi.

Dus lichamelijk had ik het wel zwaar.

Maar geestelijk: Wow.

Ik ontdekte zoveel verschillende dingen. Het was fantastisch.

John was teruggekomen naar New York met een kleine groep goede muzikanten.

Die nuchter en serieus konden werken.

In LA met Phil Spector, was er soms 40 man in de ruimte.

Allemaal verschillende instrumenten, iedereen dronken.

En om dat achter zich te laten, ging hij terug naar New York.

Voor het 'Walls And Bridges' album.

Ik werd op een dag wakker en dacht: wat is dit?

Ik wil naar huis.

Dus eindelijk stopte ik min of meer met de drank.

Ik ging terug naar New York omdat ik naar Yoko toe wilde.

En ik wilde ook weg uit LA en weg van de fles.

En zo was ik plots min of meer 'Walls And Bridges' aan het maken.

Toen we de opnamen begonnen van 'Walls And Bridges'...

was ik nuchter. John was nuchter en de muzikanten ook.

En omdat we allemaal nuchter waren, was de kwaliteit beter.

Je moet geconcentreerd zijn en dat was iedereen.

Voor degenen die 'm nog niet hebben gezien in hun favoriete platenwinkel...

-omdat ie nog niet uit is-, op de voorkant van het nieuwe album staat een tekening.

Met: John Lennon, juni 1952, 11 jaar oud. - Ja, dat klopt.

Van alle tekeningen die ik in mijn jeugd heb gemaakt...

is dit de enige die bewaard is gebleven.

En 'Walls And Bridges' is dat een profetische titel?

Ik zou het eigenlijk niet weten.

Het klinkt gewoon goed.

Ik had het nummer 'Number 9 Dream', dat heette 'Walls And Bridges'.

Ik had alleen de titel 'Walls And Bridges'.

Ik probeerde het overal in te passen als een stukje van een legpuzzel.

Het paste in geen enkele song en ik had verder niks.

Dus ik heb 't gebruikt als de albumtitel.

Het leek de lading wel te dekken. Het is net als communicatie.

Muren, vier muren. Bruggen waar je over loopt.

Ik heb het geloof ik in een tv-reclame gehoord.

Eén van die vreselijke dingen op de late avond die films onderbreken.

Ik zat achter de microfoon.

John zat tegenover mij achter de draaitafels.

En hij had heel snel door dat ik tamelijk geïntimideerd was.

En hij was een doodgewone vent.

Hij praatte voor de vuist weg over van alles.

En hij was er niet alleen om de plaat te promoten. Hij was op z'n gemak.

En dus werd het wat serieuzer.

We kregen het over immigratie.

En over New York.

En over hoe hij zich voelde.

Is het makkelijker de beroemde John Lennon te zijn in New York?

Zijn mensen minder geneigd je lastig te vallen...

en kun je doen wat je wilt? Kun je uit eten gaan in een restaurant?

O, ja. Ik denk dat mensen wat meer gewend zijn in New York.

Ze zwaaien wel naar je of zo.

Of een taxichauffeur zegt: 'O, ben je hier nog steeds?'

Of wat dan ook. 'Succes, met dat immigratiegedoe.'

Kunnen we...? - Jazeker.

Hoe zit het daarmee? - Nou, ik ben hier drie jaar.

En ik heb het naar m'n zin en daarom doe ik zoveel moeite om hier te blijven.

Om in New York te kunnen blijven.

Misschien zou ik het niet erg vinden om Ohio uitgezet te worden, of zo.

Niets ten nadele van Ohio trouwens.

We hebben hier het nieuwe album en dit nummer heet...?

O, deze heet 'Scared'.

Zo voelde ik me toen ik het schreef.

Maar nu gaat het prima, dank je.

Nixon is het Witte Huis uitgeschopt na Watergate...

maar helaas is de Immigratiedienst een echte bureaucratie.

Als ze de opdracht hebben gekregen: 'Zet Lennon uit', dan geven ze niet op.

En ze gingen daarmee door, zelfs na Watergate.

Zelfs na de volkomen rationele logica van Lennon's campagne.

En de sommering om binnen 60 dagen het land te verlaten...

bleef het hele jaar na Watergate gehandhaafd.

Heel 1974 wist hij nooit of hij er binnen 60 dagen zou worden uitgegooid of niet.

Zijn verblijf in dit land hing aan een zijden draadje.

En hij werd voortdurend lastiggevallen...

door advocaten en met zaken die moesten worden geregeld.

Om de zoveel tijd hoor ik plotseling dat ik 30 dagen heb om het land te verlaten.

De laatste keer zat ik in een taxi op weg naar 'Record Plant'.

En ik hoorde het op de radio.

In een oubollige bui zei ik: 'Rij maar door naar het vliegveld, Sam.'

Daar moesten we om lachen.

En gelukkig hadden de advocaten niks gezegd.

Want ze wilden m'n humeur niet verpesten midden in de opnamen.

Ik weet niet hoe ellendig of ongelukkig hij zich voelde.

Voor mij is John Lennon die fantastische vent...

die ik ontving in mijn radioshow in september 1974.

Hij was charmant, grappig, niet high en ontspannen.

Hij had lol in het leven en was erg trots...

op z'n nieuwe plaat die hij kwam promoten.

Dat was 'Scared'. 'Scared'.

'Scared', ja. - Van 'Walls and Bridges'.

Binnenkort of nu al te koop, bij alle genoemde platenzaken.

Kom op, zet 'm in de etalage.

Ik kwam om de paar dagen langs.

En ik kwam langs op een avond en Elton John deed mee op de opname.

Ze deden dat nummer samen en iedereen vermaakte zich daar prima bij.

En ze vonden het echt een goed nummer. En toen het klaar was...

zei Elton: 'Ik speel binnenkort in Madison Square Gardens.'

'Kun jij langskomen om het samen met mij zingen?'

En John zei: 'Als het nummer een wordt, zing ik mee in de Garden.'

Om ervan af te zijn. Hij verwachtte niet dat dat zou gebeuren.

En toen werd het nummer een en zat hij eraan vast.

Hij kwam naar Boston om de show te zien.

En in die tijd droeg ik dingen waarvan Lady Gaga zou gaan blozen.

Een badpakje, gemaakt van een hartvormige bonbondoos.

John zei: 'O, mijn God. Moet het zo tegenwoordig?'

Maar John was totaal niet bij met apparatuur, lichtshows en zo.

Hij ging nooit naar shows. Maar hij stemde toe.

God zij dank. Want die herinnering pakt niemand me af.

En van de mensen in New York die erbij waren, ook niet.

En hij werd er weer door herenigd met Yoko.

Zelfs als je bijziend bent, zal hij geen onbekende voor je zijn.

Het is ons en jullie grote voorrecht...

om welkom te heten... Mr John Lennon.

Hij kwam op in Madison Square Garden...

nadat hij even daarvoor moest overgeven in de wc.

En het leidde tot de grootste ovatie die ik ooit in mijn leven heb meegemaakt.

Ik word erg emotioneel als ik eraan denk.

Zelfs nu ik erover praat, krijg ik kippenvel.

Maar tien minuten lang gaven de New Yorkers een staande ovatie.

Het was ze allemaal door de bliksem waren getroffen.

Ze werden gek. Mijn God. John Lennon is er met Elton John.

Het was super opwindend. Iedereen sprong overeind.

En iedereen voelde die uitbarsting van energie.

Het was een ongelooflijk moment.

Het leek wel een aardbeving.

Maar ik voelde dat John niet de persoon was die ik kende.

'Working-Class Hero', snap je? Nee.

Hij was erg onzeker. Dat merkte ik.

Ik kon toen eigenlijk weinig goed doen...

door dat gedoe met Kotex en die hamburgers en zo.

En ik deed het nummer en ik was stomverbaasd...

dat het publiek zo aardig voor me was.

Want ik ging alleen af op wat de kranten over me schreven.

En ik dacht dat ik me beter gedeisd kon houden.

Na afloop ging ik naar een kamertje waar John was.

Hij kon het niet geloven.

Ik moest zowat huilen, maar ik kon m'n tranen bedwingen.

Want ik had John nog nooit zo gezien...

Ik weet 't niet, er was iets dat me raakte.

Ik dacht: helaas, ik hou nog steeds van 'm.

Of hij haar had uitgenodigd, weet ik niet.

Maar ze was er en dat was dat.

John was weer terug bij Yoko.

Ik was bezig mijn leven opnieuw in te richten.

Ik was op een dag in een winkel met vintagekleding.

En ik zag een prachtige zijden pyjama.

Een mannenpyjama uit de jaren 20 of 30. Een beetje Europees-achtig.

Die moest ik hebben.

Ik dacht dat de man die ik ooit zou ontmoeten, 'm goed zou staan.

Een romantische gedachte.

En toen John terugkwam, vroeg ik of hij hem wilde passen.

En het was precies zijn maat.

En ik zei: 'O, mijn God.'

Hallo.

Eindelijk, na 4½ jaar strijd...

heeft John Lennon zijn Green Card.

Waardoor hij nu een permanente ingezetene van de Verenigde Staten is.

Koester je wrok jegens de Strom Thurmonds en de John Mitchells...

die je dit hebben aangedaan? - Nee, de tijd heelt alle wonden.

Ik werd gebeld door een ambtenaar van het Hof van Beroep.

Hij zei: 'Mr Wildes, ik ben een Lennon fan.'

'Ik heb de beslissing hier.'

Ik belde John.

Ik zei: 'John, met Leon. Goed nieuws. We hebben gewonnen.'

Hij zei: 'Hoe bedoel je?'

'Je zei dat het erg lang kon duren en zo.'

Ik zei: 'Het heeft lang geduurd maar we hebben gewonnen.'

De hoogste rechter van het Amerikaanse Hof van Beroep...

in navolging van de Hoge raad, stelt het volgende.

Als we in onze 200 jaar van onafhankelijkheid...

in enigermate onze idealen hebben verwezenlijkt...

komt dat grotendeels door het feit dat we altijd een plek hebben gegeven aan hen...

toegewijd aan de geest der vrijheid en bereid die te helpen verspreiden.

Lennon's vier jaar durende strijd om in ons land te blijven...

is een getuigenis van zijn geloof in die Amerikaanse droom.

John zei: 'Yoko ligt nu in het ziekenhuis.'

'Ze gaat vannacht bevallen.'

'Als jij en je vrouw hiernaartoe komen...

kunnen we de beslissing samen doornemen.'

John was de volgende dag jarig.

De baby werd de volgende dag geboren...

na middernacht en hij had zijn zaak gewonnen. Allemaal op één dag.

En ik probeer niet eens onder woorden te brengen...

hoe hij eruit zag en hoe hij reageerde.

Hij was uitzinnig.

Hij was een ander mens.

John was echt afgesneden van het hele sociale gebeuren.

Hij had zijn abonnement op Billboard opgezegd.

Hij wilde niets weten van de muziekbusiness.

Hij luisterde op de radio alleen naar easy-listening.

En hij leefde een veel rustiger leven.

Hij deed een stap terug om te leren...

hoe hij zijn kind kon opvoeden, door de tijd door te brengen met Sean.

Om erachter te komen hoe het was...

om te gaan met de alledaagse problemen van echte mensen.

Iemand moest zich bezighouden met de zaken, of het om Beatles ging...

Apple, of de inflatie te overleven, noem het maar.

En van ons tweeën ben ik niet goed met getallen.

Ik ben niet goed in zaken. Dat gaat niet lukken.

Ik heb er geen talent voor. Dus dat werd haar taak.

Ze is er goed in.

Dus ik moest ook iets bijdragen. Niet alleen praten...

over hoe goed de Beatles vroeger waren.

Of, ik schrijf geen nummers, wat moet ik nu doen?

Dus ik zorgde de eerste jaren voor Sean.

Zij ging naar kantoor, en hoewel dat alleen maar de trap af was...

in hetzelfde gebouw, ze was er toch niet.

Dus Sean en ik waren in die tijd met z'n tweeën.

En dat was fantastisch.

Met Julian, mijn eerste kind, was ik bezig de wereld over te touren.

Als ik thuiskwam uit Australië, was hij opeens een stuk groter.

De helft van de tijd wist ik niet eens hoe hij eruitzag.

Het was een vreemd kind in huis.

Er was totaal geen sprake van een band.

Die band ontstaat nu wel, omdat ik met hem kan praten over muziek...

en waar hij ook maar mee bezig is... Vriendinnetjes en dat soort dingen.

Maar zo wilde ik het niet met Sean.

En ook qua timing kwam het goed uit om dat te doen.

Ik geloof dat hij die tijd nodig had.

Hij had genoeg van wat hij deed. Wat denk je?

Hij reisde de hele wereld over.

Dus hij deed 't.

Hij vond dat hij met pensioen moest om een goede vader te worden.

Hij vond dat een erg belangrijke taak. En dat is ook zo.

Ik zorgde voor de baby en ik bakte brood.

Ik was huisman en daar ben ik trots op.

Ik zei tegen Yoko als ik zag hoe ze mijn brood zaten te eten...

Hier krijg ik geen gouden plaat of ridderorde voor.

Hij vond het heerlijk om voor Sean te zorgen en hij was er trots op.

En hij leerde Sean zwemmen.

Hij zei: 'Sean onthoudt z'n hele leven dat zijn vader hem dat heeft geleerd.'

Zeg maar dag tegen de tv.

Hallo. We zitten op zondag lekker te lunchen.

Hallo. We zitten te lunchen op de tv.

Maar altijd als we iets deden...

zoals dat hij de huisman was, zeiden ze: 'Ach welnee...

dat doen ze alleen maar voor de pers.'

John was daar niet erg blij mee, want hij was elke dag hard aan het werk.

Mooi. - Dat is mijn lievelingsliedje.

Wie zong: 'I need somebody to love?' Jij?

Ringo, maar Paul en ik zongen mee.

Hoe heet dat nummer? - Wat denk je...

Hoe heet 't? - Ik ben vergeten hoe 't heet.

'What would you think if I sang him a song?'

'Sang out of tune', zo heet 't.

O, 'A Little Help from My Friends'. Zo heet het.

Ik liep John tegen het lijf in een gezondheidswinkel in East Side.

Hij kwam terug van een zwemles en Sean was bij hem.

En hij was totaal anders dan de John die ik al een paar jaar niet had gezien.

O, wat een mooie bas.

Ik vind 'm prachtig.

Die hadden ze vroeger niet.

Het enige wat altijd ontbrak, was een goede bas.

Ik denk dat wist dat het tijd werd, toen hij me zag.

Ik denk dat hij dacht...

Ik begin te missen wat ik graag doe.

En ik denk dat het allebei kan.

Vader en echtgenoot zijn...

en artiest.

Oké? We proberen het gewoon, goed?

Tape loopt. - Oké.

Deze is voor Gene en Eddy, en Elvis, en Buddy...

'Starting Over' was de beste manier om opnieuw te beginnen.

En voor mij was het of ik weer 15 was.

Het is een beetje ironisch bedoeld.

A la Elvis, vind je niet?

Ik ging terug naar waar het begonnen is.

Niet terug naar de Beatle John in de jaren 60.

Maar naar John Lennon, wiens leven totaal veranderde...

toen hij als kind Amerikaanse rock and roll op de radio hoorde.

Dat deel van me komt weer naar boven.

Daarom geniet ik er deze keer van.

Ik probeer niet de competitie aan te gaan met mijn oude ik.

Of met de jonge New Wave kids of zoiets.

Ik ga met niemand de competitie aan.

Ik probeer terug te gaan en er net zoveel plezier aan te beleven als toen.

Oké, stop.

Helemaal niet slecht. - Ik weet niet.

Ik vond de vorige beter, maar denk jij dat het zo goed is?

Ja, zeker. - Als dit 'm is, dan is dit 'm.

Ik zat met Yoko en John achter het mengpaneel...

om dingen terug te luisteren en zo.

Maar zo af en toe ging John in z'n eentje weg.

Hij ging naar de lounge. Ik vroeg me af wat er aan de hand was.

Ik wist van zijn drankgebruik in Los Angeles.

En ik stond een keer toevallig bij de lounge toen hij naarbinnen ging.

Hij pakte iets uit de kast en...

Ik stapte naar achteren. Maar hij zag me en zei: 'Kom hier.'

Ik liep naar hem toe en hij gaf me...

Ik kende opnamestudio's waar ze gewoon schalen met cocaïne hadden.

Hij maakte het open. Het was in een handdoek gewikkeld.

En hij zei: 'Wil je ook wat?' En ik dacht...

En het was chocolade, een Hershey-reep.

En hij zei: 'Niks tegen Yoko zeggen.'

Vanaf het moment dat ik John tekende...

was hij er erg op gebrand, dat Yoko bij dit album de ruimte kreeg...

die ze eerder niet had gekregen.

Hij wilde veel aandacht voor haar muziek.

En hij stond erop dat er om en om een nummer van Yoko op kwam.

In plaats van hij op de ene en zij op de andere kant.

Hij was ervan overtuigd dat het zo moest. En zo wilde hij het.

Het enige dat John zorgen baarde...

was dat een ander muzikantenkoppel ze daarmee voor zou zijn.

Hij vond het zo'n goed plan dat we het snel moesten doen.

Maar niemand deed het en na ons ook niemand.

Ik weet niet wanneer ik hoorde...

dat dit een plaat werd met de helft zijn songs en de helft die van haar.

Maar dat werd direct duidelijk op de eerste dag.

Toen we het eerste nummer af hadden, stak John in grote vorm.

'En nu gaan we er eentje van Yoko doen.'

Een van moeders nummers.

Net voor we dit album gingen maken, hoorde ik 'Rock Lobster' van de B52s.

En ik zei: 'Dat is Yoko.'

Ik belde haar en zei: 'Je zult het niet geloven.'

'Ik was in een disco en daar hoorde ik iemand die net zo zingt als jij.'

Ik zei: 'De tijd is nu rijp voor ons.'

Oké. Vier tellen en dan val ik in.

Of speel maar tot ik inval, zie maar.

John, Sean wil je welterusten zeggen maar dat doe ik wel.

Doe maar, ik ben even bezig. Of hou de telefoon maar voor de speakers.

Hoe laat is 't? - 2.55 uur.

Hij had allang in bed moeten liggen. Welterusten, Sean! Tot morgen.

Welterusten. Ik hou van je. Slaap lekker. Tot bij het ontbijt.

Hij zei: 'Ik hou ook van jou.' - Dat mag ik wel hopen.

Ik ben z'n enige vader. - Opname op een.

Toen John de eerste dag binnenkwam, zette hij Sean's foto op die monitor.

En die zagen we altijd terwijl we bezig waren.

Hij had een grote foto van Sean...

op het beeldscherm tussen de speakers.

Zodat als we naar de speakers keken, we Sean zagen.

Dat was zijn inspiratie.

Toen het 'Double Fantasy' album uitkwam...

was hij erg blij dat het album steeg in de hitlijsten.

En hij was erg blij dat Yoko eindelijk een paar goede kritieken kreeg.

En dat ze Yoko's muziek interessant en avant-garde noemden.

En hij zei dat ze zijn muziek meer 'MOR' noemden.

'Middle of the road'. Dat vond ie prima.

'Want dit album stijgt in de hitlijsten...

en wij gaan 'middle of the road' richting de bank.'

Ik richt me niet tot 16-jarigen. Als ze het kunnen waarderen, prima.

Maar toen ik dit zong en schreef en met haar werkte...

had ik mensen van mijn leeftijd voor ogen.

De dertigers en veertigers, net als ik.

Die vrouw en kinderen hebben en alles samen hebben doorgemaakt.

Ik zing voor hen.

Ik hoop dat jongeren het ook waarderen.

Maar ik heb het echt tegen mensen die met mij zijn opgegroeid.

Ik zeg: 'Hier ben ik. Hoe gaat het met jou? Hoe gaat het met je relatie?'

'Heb je je er ook doorheen geslagen?'

Ik ging langs op vrijdagavond.

Om wat foto's te nemen voor een verhaal dat eraan zat te komen.

En er was gedoe in de studio dat erg lang duurde.

En ik zat uren met John te praten over het album en zo.

Hij had plannen voor een wereldtournee. Het was december.

Hij wilde de tweede helft afmaken in januari.

Dat was de tweede helft van dat album.

Het was bedoeld als dubbelalbum.

Maar veel nummers waren nog niet af.

Het tweede deel, het 'Milk and Honey' deel.

Dat wilde hij in januari doen en een band bij elkaar zoeken in februari.

Wat video's maken ter promotie van de albums.

Een eind maart beginnen aan een wereldtournee.

Hij verheugde zich erop weer naar Engeland te gaan.

Daar was hij in geen jaren geweest.

Hij keek er naar uit z'n vrienden te zien, zijn tante Mimi.

Hij wilde echt een nieuwe start maken en rocken.

We zaten uren te praten.

Het was bijna zeven uur 's morgens...

toen we de studio verlieten om foto's te nemen.

En vreemd genoeg, was het op dezelfde plek, voor de 'Record Plant'...

waar ik foto's had genomen op de eerste avond dat we een sessie deden...

met Elephant's Memory, zo'n negen jaar eerder.

Ik zat thuis televisie te kijken...

toen ik door iemand werd gebeld die zei dat John was neergeschoten.

Ik dacht dat dat onmogelijk was. Ik had ze net nog gezien.

Ik kleedde me onmiddellijk aan en haastte me naar het ziekenhuis.

Ik ging naarbinnen en legde mijn arm om Yoko heen en de dokter kwam.

En zei haar dat... John was overleden.

En ze zei: 'Dat is niet waar, onmogelijk. Hij leeft.'

Toen ik in het ziekenhuis hoorde dat John was overleden...

zei de dienstdoende arts...

'Kunnen we het bekend maken aan de media?'

Ik zei: 'Nee, wacht alsjeblieft. Geef me 15 minuten.'

Ik had het gevoel dat als we het toen niet zouden bekendmaken...

om een of andere idiote reden John nog zou leven.

Mijn slaapkamer lag aan de straatkant.

En ik hoorde de hele nacht John's songs.

Dat was erg pijnlijk voor me.

Sean's slaapkamer lag God zij dank dieper in huis.

Het was voor hem ook erg moeilijk, denk ik.

Hij was een kunstenaar. Waarom zou je die willen vermoorden?

Ja, wil je ook?

Dat wordt dus twee keer sushi. Drie?

Vier. - Vier. Ze willen niet die Deli rommel.

Je wilt toch sushi?

Annuleer die Deli. Iedereen wil sushi.

Bestel genoeg rauwe vis en ei voor iedereen.

Yoko en ik hadden onze eigen persoonlijke service.

We gingen naar de studio en we luisterden naar...

We luisterden naar John. Van alles.

We zaten in de...

We zaten in de controlekamer en we luisterden er de hele nacht naar.

Naar...

outtakes en muziek.

Oké, dit is een lekker ritme.

Het kan alleen wel wat rustiger.

En maak er geen 'I Am The Walrus' van.

Het zit een beetje tussen 'I Am The Walrus', 'Mind Games' en 'Imagine' in.

Het moet een beetje ontspannen. Hij zit naar auto's te kijken.

Hij zit niet achter het stuur van die klotetruck.

Oké, voor wie er nog is hier, daar gaan we.

En als ze het niet goed doen, gaan we verder zonder hen.

Ik wilde dichtbij hem zijn.

En ik wilde toen nog heel veel doen, en dat heb ik ook gedaan'

Naar al zijn outtakes en dergelijke luisteren, hoorde daarbij.

Heb je dat?

Oké, dus het gaat: 'O, Yoko,' en daar achteraan...

'Even after all this time.' Na dat stuk van: 'O, Yoko'...'

Het was erg zwaar want John was hier niet.

En John's stem was daar wel.

Nederlandse ondertitels: Rustroest.

Dan nu een ander tempo met een foxtrot voor Mrs Higgins in Durban, Australië.