Original subtitles

[คำชี้แจงลิขสิทธิ์]

[ผู้ชมที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ โปรดขออนุญาตจากผู้ปกครองก่อนรับชม]

[กรุณาอย่าเลียนแบบในชีวิตจริง]

[ดัดแปลงจากนิยายเรื่อง "ปีศาจรุกรานโลกชางหยวน" ของนักเขียน ฉันกินมะเขือเทศ]

[ปีศาจรุกรานโลกชางหยวน] [นักเขียน ฉันกินมะเขือเทศ]

♪เหม่อมองแสงจันทร์ส่องลงมา♪

♪ผีเสื้อแสงสีน้ำเงินปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ♪

♪ในช่วงเวลาแห่งไฟนองเลือด♪

♪จู่ ๆ เจ้าก็หายไปจากข้างกายข้า♪

♪วันและคืนของการฝึกฝนเคล็ดวิชาลับ♪

♪ฝ่าสายหมอกอยู่ใกล้แค่เอื้อม♪

♪ใบหน้ายิ้มที่สะท้อนจากดวงจันทร์ในน้ำ♪

♪แม้ว่าจะเต็มไปด้วยแผลถลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ตาม♪

♪หยุดแบ่งแยกท้องฟ้าไว้ชั่วขณะ♪

♪โลกเปลี่ยนแปลงทุกขณะ♪

♪ใบไม้ร่วงโรยเริ่มจุดประกาย♪

♪หัวใจที่เงียบงันกระสับกระส่าย♪

♪มองลงมาเห็นการเปลี่ยนแปลงที่พลิกผัน♪

♪มีเจ้าอยู่เคียงข้างข้า♪

♪ความรักทำให้ความกลัวหายไป♪

♪ลมสารทจะทำให้ชางหยวนสั่นสะเทือน♪

[ปีศาจรุกรานโลกชางหยวน]

[ความเดิมตอนที่แล้ว] ทุกคนรอวันที่เจ้าจะทำให้ฟ้าเบิกอยู่นะ

ข้าตั้งใจว่าจะไปเป็นทหารที่ชายแดน

รอข้าขึ้นเขาหยวนชูไปแล้ว

จะช่วยหาวิธีฟื้นฟูร่างกายให้เจ้านะ

ข้าให้ร่างกายที่แข็งแกร่งขึ้นแก่เจ้าได้นะ

แต่ว่า

เจ้าต้องเล่นบทตัวร้ายสักครา

เจ้าทำอะไรลงไป

เจ้าทำอะไรกับเขา

สิ่งนี้น่าทึ่งพอหรือไม่เล่า

จริงสิ

ตอนเจ้าอยู่ในมหาสมุทรความรู้ของแมงมุมตัวแม่นั่น

เอาชนะนางได้อย่างไรกัน

ใครว่าเล่าว่าที่ข้าเข้าไป

คือมหาสมุทรความรู้ของแมงมุมตัวแม่นั่น

พลังเก้าหางของข้า

สิ่งที่ถนัดที่สุดคือวิชามายา

และความสามารถเห็นชิงชิว

ทำให้ผู้ถูกวิชาเห็นสิ่งที่ต้องการ

เมื่อข้าแสดงเห็นชิงชิวแบบกลับด้านใส่ตัวเอง

ในสายตาของแม่แมงมุม

นั่นคือโลกของนาง

แต่ในสายตาของข้า

นั่นคือโลกของข้า

เหมยหยวนจือ

เหมยหยวนจือ

ได้สติสักทีสิ

ไม่มีประโยชน์หรอก

วิญญาณของเขาถูกข้ากักขังไว้ในร่าง

ตอนนี้ผู้ที่ควบคุมเขา

คือลูกรักคนโตของข้า

ปีศาจแมงมุม

เจ้าบังอาจ

ฝังเจ้าแมงมุมบัดซบนั่น

ไว้ที่อกเขาอย่างนั้นหรือ

สวะเอ๊ย

เจ้าในตอนนี้ยังไม่มีสิทธิ์มาเล่นกับข้า

เล่นกับสหายคนดีของเจ้าไปก่อนเถิด

ไว้เจอกันครั้งหน้า

เสี่ยวเมิ่งชวน

เหมยหยวนจือ

เจ้าถนัดวิชามายาที่สุดไม่ใช่หรือ

ถูกผู้อื่นกักขังวิญญาณได้อย่างไร

(เจ้านี่)

(จงใจไม่หลบ)

(ไม่ได้)

(จะสู้แบบนี้ต่อไปไม่ได้)

(ต้องหาทางปลดปล่อยจิตวิญญาณของเหมยหยวนจือ)

(จันทร์สั่นไหวก็ดึงคนเข้าสู่แดนมายาได้เช่นกัน)

(ไม่แน่ว่า)

(อาจมีมีความหวังเลือนรางอยู่ก็ได้)

(ต้องลองดู)

(ที่นี่คือ)

เหมยหยวนจือ

ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะเข้ามาจริง ๆ

(เจ้านี่)

(ที่นี่)

(หรือจะเป็นมหาสมุทรความรู้ของเขา)

นี่คือหาสมุทรความรู้ของแม่ข้า

ที่นี่เนี่ยละ

ที่เขาทำให้จิตวิญญาณของแม่ข้าบาดเจ็บสาหัส

วันนี้

วันนี้ในมหาสมุทรความรู้ของแม่ข้านี่ละ

ข้าจะใช้เจ้า

และเขา

ใช้ชีวิตพวกเจ้าทั้งสองคน

มาเซ่นไหว้การตายของแม่ข้า

(อยู่ในนี้จะผลาญพลังของดวงจิตเทพอย่างต่อเนื่อง)

(จะมาผลาญไปกับเขาไม่ได้)

(ต้องหาโอกาสจัดการเขาในดาบเดียว)

หนี

เจ้าหนี

เจ้าหนีสิ

เจ้าหนีเลย

รู้ไหมว่าตอนนี้เจ้าเหมือนอะไร

เหมือนกระต่ายเหมือนกระรอกเหมือนลูกแกะ

กระโดดโลดเต้นไปมา

ช่างน่ารักเสียจริง

ไฉนกระทั่งดาบก็หายไปแล้วเล่า

แบบนี้จะกระโดดโลดเต้นอย่างไรต่อเล่ากระต่ายน้อย

(เกิดอะไรขึ้น)

(พลังดวงจิตเทพของข้า)

(ไม่ควรผลาญหมดเร็วขนาดนี้นี่)

กระต่ายน้อยเด็กดี

เปิดประตูหน่อย

พี่ชายอย่างข้าอยากเข้ามาเสพสำราญเสียหน่อย

(นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่)

ในร่างของเขามีดวงจิตเทพอยู่จริง ๆ ด้วย

ข้าเดาถูก

(ดวงจิตเทพ)

(ทำไมสัมผัสถึงดวงจิตเทพของข้าไม่ได้แล้ว)

(เขา)

(หายไปแล้ว)

เช่นนั้นผู้ที่ฆ่าข้า

คือเจ้าเองสินะ

ที่แท้เจ้าก็เป็นตัวตนระดับนี้เองหรือ

วิเศษ

วิเศษเสียนี่กระไร

ในเมื่อเป็นเช่นนี้

ข้าก็น่าจะ

ไม่สามารถเข้ามาที่นี่ได้สิ

นี่เจ้า

จงใจสินะ

เจ้าเข้าบ้านข้า

ไยจึงไม่ถอดรองเท้า

เซี่ยวเซี่ยวเสียมารยาทแล้ว

เช่นนั้นวิญญาณนี้ขอมอบให้เจ้าเป็นการขอโทษแล้วกัน

ครั้งหน้า

ข้าจะไม่ลืมถอดรองเท้าแน่นอน

ทำไมไม่ยอมตายแต่โดยดีไปซะ

ทำไมกัน

ดาบสายฟ้าทลายโลกากระบวนที่หนึ่ง

สายฟ้าจุติโลก

นี่เป็นสิ่งที่พวกเรา

ต้องเผชิญหน้าไม่ว่าช้าหรือเร็ว

จิ้งจอกเหมย

ได้สติหรือยัง

เพิ่มปัญหาให้เจ้าเสียแล้ว

ศิษย์น้องเมิ่ง

สหาย

ก็มีเพื่อสร้างปัญหามิใช่หรือ

เช่นนั้นสหาย

คราวนี้เราลุยพร้อมกันเลย

พร้อมกัน

เปล่าประโยชน์

ไม่ว่าเจ้าจะฆ่าข้ากี่ครั้ง

ข้าก็ฟื้นคืนชีพได้ทุกครั้ง

โลกใบนี้คือร่างกายของข้า

ตัวข้า

ก็คือโลกใบนี้

มาสิ

มาฟันข้าสิ

ศิษย์น้องเมิ่ง

ยังจำสิ่งที่ข้าพูดก่อนหน้านี้ได้ไหม

ในสายตาเขา

ที่นี่คือโลกของเขา

แต่ในสายตาเจ้า

ที่นี่

ก็เป็นโลกของเจ้าได้เช่นกัน

เจ้าเองก็สามารถ

ควบคุมโลกได้

วิชารากฐาน

เห็นชิงชิว

เปลี่ยนสีแล้วอย่างไร

เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นกิ้งก่าเปลี่ยนสีหรือไร

ในเมื่อเจ้าบอกว่าโลกนี้คือร่างของเจ้า

เช่นนั้นข้าก็จะ

ทำลายโลกนี้ในดาบเดียว

พลังดาบสายฟ้า

ดาบใกล้เพียงเอื้อม

ฟ้าดินมลายสิ้น

ชายทะเลของหมู่บ้านหลินเจียง

นี่คือมหาสมุทรความรู้ของเจ้า

ศิษย์น้องเมิ่ง

นึกไม่ถึงว่ามหาสมุทรความรู้ของเจ้า

คือมหาสมุทรจริง ๆ

มาที่มหาสมุทรความรู้ของข้าทำไมกัน

เรายังอยู่ที่ฐานของสำนักปีศาจสวรรค์อยู่นะ

ไม่ต้องรีบ เตะบอลกับข้าสักตาสิ

เช่นนั้นเจ้าระวังตัวด้วยเล่า

ตอนข้ายังเด็ก

ข้าเป็นนักเตะไร้ผู้ต่อกรของหมู่บ้านเชียวนะ

จิ้งจอกเหมย

ทักษะเตะบอลของเจ้านี่ไม่ไหวเลย

โดนข้าตัดบอลได้ในครั้งเดียวเนี่ยนะ

เจ้าคอยก่อนเถอะ

เจ้าเก่งใช้ได้เลยนี่นา

แบบนี้ค่อยน่าสนุกหน่อย

ข้าคืออัจฉริยะเชียวนะ

เอาละ

บอลก็เตะแล้ว

ทะเลก็ดูแล้ว ควรไปได้แล้วละ

ข้าสงสัยยิ่งนักว่า

มหาสมุทรความรู้ของเจ้า

ทำไมถึงเป็นชายทะเลแห่งหนึ่ง

เจ้ามิใช่คนเมืองตงหนิงหรอกหรือ

เพราะว่า

ที่นี่ต่างหากที่

เป็นที่ที่ข้าเติบโตมา

ก่อนหกขวบ

ข้าและพ่อแม่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านประมงเล็ก ๆ แถวนี้

แต่น่าเสียดายที่เมื่อตอนอายุหกขวบ

เจอปีศาจฆ่าล้างบางหมู่บ้าน

แม่ข้าก็จากไปด้วยเหตุนั้นเช่นกัน

ข้าจึงได้ตามพ่อเข้าสู่เมืองตงหนิง

กลับสู่ตระกูลเมิ่ง

ขออภัยด้วย

ข้าไม่รู้ว่าแม่เจ้า

ขออภัยด้วย

ยกโทษให้เจ้าแล้ว

เช่นนั้นเจ้าล่ะ

พ่อแม่เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง

เจ้านิสัยดีขนาดนี้

พวกเขาคงเป็นคนดีมากสินะ

แม่ข้า

เป็นคนเข้มงวดมาก

พ่อข้า

ข้าไม่เคยพบพ่อของข้ามาก่อน

ตอนนั้นข้าชอบไปที่ประตูเมืองตลอด

ตอนแรกแม่ข้าไม่รู้

นางเห็นข้าไม่มีความสุขอยู่ตลอด

ก็นึกเพียงว่าข้าโดนรังแกตอนอยู่ข้างนอก

นางไม่อยากเห็นข้าเป็นเช่นนั้น

ก็คือ

(พ่อข้าคงตายในสนามรบไปนานแล้ว)

(ครั้งนั้น)

(ข้าทะเลาะกับนางครั้งใหญ่)

พ่อเจ้า

คือทหารเฝ้าด่านหรือ

แม่ข้าบอกเสมอว่า

ชายหลายใจนั่นคงร่ำรวยขึ้นมา

ขอแต่งภรรยาใหม่ไปแล้ว

และไม่ต้องการเราสองแม่ลูกแล้ว

นางหลอกข้า

แล้วก็หลอกตัวเองด้วย

แม่กำชับข้าไว้ก่อนตายว่า

ต้องตั้งใจบำเพ็ญเพียรให้ดี

จากนั้นก็หาพ่อข้าให้เจอ

แล้วซัดเขาแรง ๆ สักเปรี้ยง

เพราะเขาบอกว่า

วรยุทธ์ของพ่อข้าสูงมาก

หากข้าไม่พยายามคงสู้ไม่ได้แน่

ข้าอยากไปชายแดน

แล้วก็อยากหาตัวเขาด้วย

ไปสู้กับเขาสักครั้ง

บางทีตอนนี้เขาอาจจะพิการเหมือนกันก็ได้

แต่ข้าในตอนนี้

จะมีหน้าไปพบเขาได้อย่างไร

เจ้าว่าไหม

เหมยหยวนจือ

เมิ่งชวน

ข้ามีลางสังหรณ์ว่า

เจ้าสามารถยุติโลกที่คอยกลืนกินผู้คนนี้ได้

เจ้าจะทำอะไร

เจ้าบอกว่าเจ้าจะกำจัดปีศาจทั่วหล้าให้สิ้น

และบัดนี้

ปีศาจอยู่ตรงหน้าเจ้า

ฆ่าเขาเสียเถอะ

เหมยหยวนจือ

ไม่นะ

มีวิธี

ร่างกายของเจ้าต้องมีวิธีคืนสู่สภาพเดิมแน่

ศิษย์น้องเมิ่ง

การได้เตะบอลด้วยกันกับเจ้า

สนุกมากเลย

(ข้าจะ)

(กำจัดปีศาจทั่วหล้าให้สิ้น)

[ปีศาจสวรรค์]

ในฐานะลูกศิษย์ของข้า

เขาสามารถเข้าสู่โถงบรรพบุรุษของของสำนักอวี้หยางได้

เขาไม่คู่ควร

เขาไม่คู่ควรกับ

โลกที่คอยกลืนกินผู้คนนี่

♪ลมเริ่มโชย สายฝนโปรย♪

♪ข้าจำต้องจากไปแล้ว♪

♪ตะวันรอน ฟ้ามืดลง♪

♪ในใจสุดแสนพะวง♪

♪ลมเริ่มโชย สายฝนโปรย♪

♪ข้าจำต้องจากไปแล้ว♪

♪ตะวันรอน ฟ้ามืดลง♪

♪ในใจสุดแสนพะวง♪

♪สุ้มเสียงภายในหุบเขา♪

♪ดังก้องอยู่ที่นี่♪

♪น้ำค้างสีขาวยังไม่จางหาย♪

♪ภูเขาอันห่างไกลเป็นดั่งเงาสะท้อน♪

♪สดับฟังเสียงนี้อย่างเงียบงัน♪

♪พฤกษาขจีและวลีลับ♪

♪หยาดฝนตกลงสู่พื้นดิน♪

♪สรรพสิ่งกำลังถูกชะล้าง♪

♪ลมเริ่มโชย สายฝนโปรย♪

♪ข้าจำต้องจากไปแล้ว♪

♪ตะวันรอน ฟ้ามืดลง♪

♪ในใจสุดแสนพะวง♪

♪ลมเริ่มโชย สายฝนโปรย♪

♪ข้าจำต้องจากไปแล้ว♪

♪ตะวันรอน ฟ้ามืดลง♪

♪ในใจสุดแสนพะวง♪

เมิ่งชวน

งานชุมนุมปราบปีศาจคือการปราบปีศาจ

ไม่ใช่ปราบคน

ขอโทษนะ

น่าเบื่อ

ชีเยว่

เพราะข้า

ไม่ใช่เพราะเจ้า

ไม่ใช่

♪สุ้มเสียงภายในหุบเขา♪

♪ดังก้องอยู่ที่นี่♪

♪น้ำค้างสีขาวยังไม่จางหาย♪

♪ภูเขาอันห่างไกลเป็นดั่งเงาสะท้อน♪

♪สดับฟังเสียงนี้อย่างเงียบงัน♪

♪พฤกษาขจีและวลีลับ♪

♪หยาดฝนตกลงสู่พื้นดิน♪

[ตอนที่ 21 การได้เตะบอลด้วยกันกับเจ้าสนุกมากเลย]

♪ลมเริ่มโชย สายฝนโปรย♪

♪ข้าจำต้องจากไปแล้ว♪

♪ตะวันรอน ฟ้ามืดลง♪

♪ในใจสุดแสนพะวง♪

♪ลมเริ่มโชย สายฝนโปรย♪

♪ข้าจำต้องจากไปแล้ว♪

♪ตะวันรอน ฟ้ามืดลง♪

♪ในใจสุดแสนพะวง♪

ต้องขอบใจของขวัญสุดท้ายของเจ้า

อีกไม่นาน

ไม่นานเกินรอข้าจะทำให้คนทั้งเมือง

มาอยู่เป็นเพื่อนเจ้า

[โปรดติดตามตอนต่อไป]

[โฆษณา]

[ปีศาจรุกรานโลกชางหยวน]