Original subtitles

Vertaling: Trilker

Deze zaterdagavond bij een gloednieuwe "Pink Opaque".

'Drain Lords', honderden komen uit het riool.

Isabel's badkamer heeft een nieuwe bovennatuurlijke plaag

waar geen enkele verdelger wat aan kan doen.

GLOEDNIEUWE AFLEVERING

Het is 'De aanval van de Drain Lords.

10.30 pm / 9.30 uur Central, deze zaterdagavond op "Young Adult Network".

Ze kunnen je niks doen als je niet aan ze denkt.

Vijf vier drie twee een.

Ik zag dat de tv gloeide

Het regende gisteravond en ik kon niet slapen,

dus begon ik weer met mijn favoriete tv-programma.

The Pink Opaque

Dank u mevrouw. -Ja.

Veel plezier vanavond.

Ik neem er twee. Ja. Bedankt.

Groeten van VOID School

Lijst van Afleveringen Pink Opaque

Owen. Owen, lieverd.

Kom, schat, we staan klaar om naar binnen te gaan.

Kom op.

Ik weet niet wat hij doet...

Klaar?

Owen, ik weet dat je hier niet te oud voor bent.

Het is vier jaar geleden.

Het is tijd om weer op de saxofoonman te stemmen.

Mama.

Oké. Kom.

Kom op. Kom, Owen, kom op.

Alsjeblieft.

Ik weet niet. Ik denk het niet.

DAAG DE JEUGD UIT VAN DE DRUGS AF TE BLIJVEN

Stemmen jouw ouders ook?

Nee.

Van juf Driscoll mag ik na schooltijd de doka gebruiken

dus ik wacht tot mijn foto's droog zijn.

Dat lijkt me het beste boek ooit.

Ja, klopt.

Dat is net als het tv-programma, toch? The Pink Opaque?

Ja. Het is de officiële lijst afleveringen.

Kijk jij er naar?

Nee.

In welke klas zit je?

Negen.

En jij?

Zeven.

Mijn God, je bent een baby.

Verkiezingsavond is cool, toch?

Het is net als Kolonie Dag.

Of wanneer ze het opblaasbare planetarium naar de gymzaal brengen.

Alsof de school in iets anders verandert, weet je?

Het is speciaal.

Het is een kinderprogramma, toch?

The Pink Opaque? -Nee. Echt niet. Wie heeft je dat verteld?

Ja, technisch gezien is het op voor jong volwassenen.

Maar het is veel te eng, en de mythologie veel te ingewikkeld voor de meeste kinderen.

Ik zie er steeds reclame voor. Het lijkt geweldig.

Als je wilt, kun je hier over de afleveringen lezen.

Er staan ​​citaten en foto's in,

en informatie over duo optredens van bands die elke week spelen tijdens de Double Lunch.

Het begint om 22.30 uur, toch?

Ja. Elke zaterdagavond.

Het laatste programma in het blok

voor ze overschakelen naar zwart-wit herhalingen voor oude mensen.

Mijn vriendin Amanda en ik kijken elke week samen.

Ik mag van mijn vader niet zo laat opblijven.

22.00 uur is mijn bedtijd.

Verdomd.

Dat is absoluut waardeloos.

Het interesseert mijn moeder eigenlijk geen zak wanneer ik naar bed ga.

Weet je wat je moet doen?

Mama?

Mag ik zaterdag bij Johnny Link blijven slapen?

Johnny Link?

Ik wist niet eens dat jullie nog vrienden waren.

Nou schat, dat moet je je vader vragen.

Kun jij hem voor mij vragen?

Frank, Owen wil bij Johnny Link blijven slapen.

Nou... Hij is oud genoeg.

Het is een lieve jongen.

Schat. Je hebt toch wel aan je inhalator gedacht?

Ja.

Oké.

En een echtgenoot?

Als het moet.

Wat vind je van Evan Dando?

Ik bedoel, hij is schattig, maar zo gekweld.

Ik zou hem elke dag moeten redden.

Prima. En Beck dan?

Dat is zo'n spichtig schatje.

Oké, maar we hebben meer vieze gozers nodig.

Wat dacht je van Joe van wiskunde? -Nee, die is schattig.

Wat denk je van Michael Stipe?

Ik vind Michael Stipe leuk.

En nu, een gloednieuwe "Pink Opaque"

Is het goed als ik erbij kom?

Stil. Het begint.

Tara is mijn denkbeeldige beste vriendin, en ik de hare.

We troffen elkaar op kamp en ontdekten

dat we een eeuwenoude psychische connectie hadden.

Hoewel we elk aan de andere kant van het land wonen

helpen we elkaar de krachten van het kwaad te bestrijden.

Wij zijn 'The Pink Opaque'.

De laatste Sprinkly Stick van de zomer.

Wat een domper.

Definitie van...

Het is niet eerlijk, man.

Waarom moet de winter zo koud zijn

dat je in de winter geen ijs kunt eten?

Weet je wat ik wou?

Ik wou dat de IJscoman niet hoefde te vertrekken als het koud wordt in de winter.

Ik wou dat... hij nooit wegging.

Je kunt buiten naar haar toe gaan, als je wilt.

Nee, ik rook geen sigaretten.

Het is geen sigaret.

Het is een sigaartje

Weet je zeker dat je niet wilt dat Amanda's moeder je thuis brengt?

Ik vertelde mijn ouders dat het een logeerpartijtje was.

En, vond je het leuk?

Het programma, bedoel ik?

Ja.

Het was echt interessant.

Isabel is een angsthaas.

Ze is een soort hoofdpersoon, maar ze is ook wat flauw.

Tara is mijn favoriet.

Ze is super sexy en pikt van niemand iets.

Bovendien is ze expert op het gebied van demonologie.

En ze ontmoeten elkaar nooit in levende lijve, wel?

Nee.

Alleen in de pilot-aflevering, op het kamp.

Maar ze kunnen communiceren via het 'psychische vlak’.

Dus elke aflevering helpen ze elkaar een ​​nieuw monster uit het land te bevechten.

Oké.

Zit de IJscoman in elke aflevering?

Nee.

Dat is gewoon een Monster van de Week.

Meneer Melancholie is de grote slechterik.

Meneer Melancholie?

De man in de maan.

Oh, ja.

Hij knoeit altijd met de tijd en de realiteit.

Hij wil de wereld regeren,

om Isabel en Tara in de Nacht Wereld te vangen.

Dus elke week stuurt hij hen een nieuwe bovennatuurlijke vijand.

Omdat ze deel uitmaken van The Pink Opaque.

Nee, want ze zijn The Pink Opaque.

Juist.

Sorry.

Geen excuses maken.

Nou, ik ga plat.

Weet je zeker dat het goed is dat ik hier slaap?

Zorg dat je morgenvroeg weg bent.

Als mijn stiefvader je betrapt, breekt hij mijn neus weer.

En waar ga jij slapen?

In mijn bed... engerd.

Soms...

Voelt De Pink Opaque echter het echte leven.

Weet je...?

twee jaar later

Hoe voel je je met mijn kleine gezondheidsprobleem, vent?

Wel goed.

Maar het lijkt alsof je de laatste tijd altijd ergens anders bent.

Ik weet niet...

Ik weet niet of het aan mij ligt, of...

Ik weet het niet. Ik...

Misschien verzin ik het gewoon.

Ik wil gewoon weten of je op de goede weg bent, weet je?

Mag ik vanavond opblijven om De Pink Opaque te kijken?

Hoe laat komt die?

22:30 uur

Je weet dat je bedtijd om 22:15 uur is.

Ja maar...

...niemand in klas negen heeft nog een bedtijd.

Is dat niet een programma voor meisjes?

Vanavond niet, lieverd.

Na dat eerste logeerpartijtje,

durfde ik niet meer dan drie woorden tegelijk tegen Maddy Wilson te zeggen.

Maar toen ik zei dat ik het programma nog steeds niet mocht zien

begon ze videobanden voor me achter te laten.

aflevering 307 feest om je te halen

komende zaterdag lijkt een mythologie aflevering

aflevering 406 de ellende met Tara deel 1

Isabel's toverjurk

seizoen 2 finale: laat je zeker huilen

Isabel + Tara op het psychisch vlak

dat betekent dat ze bijzonder zijn!!

Isabel en Tara zijn als familie voor mij

PIJN IS ZWAKTE DIE HET LICHAAM VERLAAT

we moeten hem tegenhouden

Drain Lords stoppen met aanvallen als je niet aan ze denkt

deze week herhaling van de eerste aflevering

ik wacht op je in de doka na schooltijd.

veilig te betreden

eerste aflevering (herhaling)

Ik heb deze banden steeds weer bekeken.

Maar ze zijn nooit oud geworden.

Zijn handlangers zijn dichtbij.

Marco en Polo.

Vervelende kleine demonen.

En hij... hij is...

Meneer Melancholie.

Precies.

Wat gebeurt er met me?

Hoe weet ik deze dingen?

Word ik gek?

Nee. Laat niemand je daarvan overtuigen.

Je bent net als ik.

Je bent bijzonder.

Wij zijn The Pink Opaque.

Het is ons lot.

Dat wist ik zodra ik je tatoeage in de eetzaal zag.

Ik wist het al voor ik je ontmoette.

Voel je het?

Ik heb nog niet eens mijn proefrijbewijs.

Hoe kan ik een lot hebben?

Hoe is ie?

Niks bijzonders.

Ik vroeg me af...

Kijk jij...

Kijken jij en Amanda nog steeds elke week naar The Pink Opaque?

Ik heb die trut al een jaar niet gesproken.

Amanda vertelde de hele school dat ik haar tiet wilde aanraken

en dat is compleet gelogen.

En dan, verrassing, komt klas 11

en opeens is het haar levensdroom om bij het cheerteam te gaan.

Geheim agent is gestuurd om mijn leven zuur te maken, echt.

Als je wilt, kan ik nog een keer langskomen.

Ik heb de video's gezien die je hebt gemaakt,

maar ik wilde The Pink Opaque zaterdagavond nog een keer kijken,

Terwijl het uitgezonden wordt.

Ik houd van meisjes. Dat weet je toch?

Ik val niet op jongens.

Ik wilde niet... Ik... Helemaal. Prima.

Oké. Ik wil het gewoon zeker weten.

En jij? Hou je van meisjes?

Ik weet het niet.

Jongens?

Ik denk dat van tv-programma's houd.

Als ik aan die dingen denk, voelt het alsof iemand...

met een schop mijn hele binnenste eruit heeft gehaald en...

...ik weet dat er niets in zit,

maar ik ben nog te nerveus...

om mezelf open te stellen en te kijken.

Ik weet dat er iets met mij is.

Dat weten mijn ouders ook, ook al zeggen ze niets.

Heb jij dat gevoel wel eens?

Ik weet niet.

Misschien ben jij net als Isabel...

Bang voor wat er in je zit.

Hé, klojo. Estee Lauder heeft gebeld.

Ze hebben een paar suggesties voor de hele look waar jij voor gaat.

Ik ga weg uit deze stad.

Wist je dat?

Binnenkort.

Ik ga dood als ik hier blijf.

Ik weet niet precies hoe, maar ik weet dat het waar is.

Als jij weggaat, heb ik niemand om The Pink Opaque mee te kijken.

Ga zitten.

Pak komende zaterdag zoveel mogelijk in je weekendtas.

Je mag niemand vertellen dat we weggaan.

Je moeder niet...

Niemand.

Waar gaan we heen?

Dat weten we als we er zijn.

Owen? Johnny is niet thuis, maar...

Je moet mijn vader zeggen dat ik tegen hem heb gelogen.

Ik deed steeds alsof ik hier slaap terwijl mijn moeder in het ziekenhuis was.

En ik moet huisarrest krijgen.

Oké. Rustig maar, schat. Wat?

Je mag me niet met haar laten meegaan.

Ik wil mijn thuis niet verlaten.

Mijn moeder overleed de volgende juli.

En een paar weken later, verdween Maddy spoorloos.

Ze vonden alleen haar brandende tv in de achtertuin.

En het vreemdste van alles was

dat in precies dezelfde maand dat Maddy verdween

The Pink Opaque werd geannuleerd.

acht jaar later

Welkom bij BurgerExpress. -Hallo?

Hoi.

Kan ik mijn bestel... -Wat wilt u, meneer?

Ja, sorry. Mag ik... -Bent u daar?

Mag ik twee dubbele cheeseburgers, een kleine friet en een limonade?

$ 11,09. Rijd maar door. -Oké. Oké, bedankt.

Ik beantwoord zijn telefoon, dus ik kan de projector pas starten

als ik de sleutel heb.

VOETEN VEGEN AUB

Dus als je me terug wilt bellen en me laat weten...

Wel verdomme.

Sorry. Sorry.

Owen, vond je het leuk wat je daarstraks zag?

Mij en Erica?

Want als je wilt, kan ik een goed woordje voor je doen bij Erica.

Ze is geobsedeerd door jou, man.

Ze zegt: "Ik ben gek op die vent. Hij is zo cool, mijn God."

Het is "aan" voor jou, broer. Kom op man.

Waarom kijk je mij niet aan? Alsjeblieft.

Maak gewoon oogcontact met mij. Ik meen het.

Wat krijgen we nou?

Hallo?

Is daar iemand?

"Seizoen zes, aflevering één:

"Ontsnapping uit het Nacht Rijk."

Sorry dat ik laat ben. Er was een elektriciteitskabel kapot.

Binnen enkele uren was 90% van de aardbevolking vernietigd.

De indringers veranderden de atmosfeer van de planeet en creëerden een eeuwige nacht.

De zon was voor altijd bedekt door de donkere wolken.

De overlevenden vluchtten ondergronds,

in angst voor de machines die nu de aarde regeerden.

Mevrouw? Hebt u...

Hebt u hulp nodig?

Ken je mij nog?

Maddy?

Oh, mijn God.

Jezus, Maddy, waar was je?

Ik weet een plek aan de rand van de stad.

Daar kunnen we veilig praten.

Ik denk echt dat je naar de politie moet gaan.

Ze denken dat je dood bent, Maddy.

Ik weet het niet.

Ooit...

En je wilt ​​niet zeggen waar je de laatste tien jaar bent geweest?

Ik zal je alles vertellen.

Maar...

Ik moet je eerst iets vragen.

Weet je moeder dat je nog leeft?

Ik moet je eerst iets vragen.

Oké. Oké.

Wat moet je mij vragen?

Weet je nog een tv-programma dat we samen altijd keken?

Het heette...

The Pink Opaque.

Natuurlijk herinner ik me The Pink Opaque.

Het is mijn favoriete tv-programma aller tijden.

Zal het altijd zijn.

Is dat alles wat je mij wilde vragen, of ik me The Pink Opaque? herinner?

Nee.

Ik denk dat wat ik bedoel is...

Als je terugdenkt aan het kijken naar The Pink Opaque...

hoe herinner jij je dat?

Hoe herinner ik me dat?

Ja.

Herinner je je het als gewoon een tv-programma?

Ja. Ik herinner het me als een tv-programma.

The Pink Opaque was een tv-programma.

We keken het in jouw kelder op zaterdagavond

van 22.30 tot 23.00 uur. Weet je nog?

Het laatste programma voor het Young Adult Network

overschakelde op zwart-wit herhalingen voor die avond.

Ja.

Maar weet je het zeker?

Weet je zeker dat dit alles was?

Luister.

Ik weet dat dit misschien gek klinkt, maar...

...als je terugdenkt aan The Pink Opaque,

als je je herinnert dat je het in mijn kelder keek

op zaterdagavond van 22.30 tot 23.00 uur...

raak jij wel eens in de war?

Dat de herinnering misschien niet helemaal klopt?

Wat bedoel je met "niet helemaal klopt"?

Zoals...

Voelt de tijd ooit alsof hij niet normaal beweegt?

Alsof het allemaal uit de hand loopt?

Heb jij wel eens het gevoel dat je je eigen leven aan het vertellen bent?

Het voor je zien spelen als een

aflevering van de televisie?

Of vind je het ooit moeilijk onderscheid te maken

tussen wat er in het programma gebeurt

en wat er in het echte leven gebeurt?

Alsof de herinneringen op een of andere manier door de war raakten?

Geschud in je hoofd...

Als een sneeuwbol.

Ik probeer langzaam te doen.

Ik wil je niet ongerust maken.

Misschien moeten we met iemand praten?

De politie of mijn vader, of...? -Nee.

Je mag dit aan niemand vertellen.

Niet zoals de vorige keer.

Dat moet je beloven.

Oké, Maddy. Jezus.

Ja, dat beloof ik.

Ik kom van erg ver om je te zien, en je dit te vragen...

Wil je gewoon...

Wil je me vertellen waar je al die jaren bent geweest?

Dat heb ik geprobeerd te doen.

Ik ben daar geweest.

In het programma.

Binnenin The Pink Opaque.

Ik kan niet veel langer hier blijven.

Ik ga er weer heen.

Weet je nog hoe het eindigde?

De laatste aflevering?

Het einde van seizoen vijf?

Je kunt niemand in je leven vertrouwen.

Ze werken allemaal voor hem...

Meneer Melancholie.

Ik ben morgenavond om middernacht op school.

Ik hoop dat je komt.

de laatste aflevering

Een tijdje nadat Maddy verdween, stuurde ze me nog één video per post.

seizoen's finale (kijk hem alleen)

Meneer Melancholie komt eraan.

Als we hem dit keer willen verslaan,

moeten we alle mogelijkheden van onze gedeelde krachten benutten.

We moeten elkaar opnieuw ontmoeten...

in levende lijve.

Isabel volgt het geluid van Tara's stem

stem op het psychische vlak... -Isabel?

Tara? -terug naar hun oude kamp.

Ze vindt haar bij de kade bij het meer,

de plek waar ze elkaar vijf seizoenen geleden voor het eerst spraken.

Maar dan, wanneer Isabel dichterbij komt, pikt ze iets op.

Een verdwaald signaal van het psychische vlak.

Help me. Help me.

Een wanhopig bericht van Tara.

De echte Tara.

Ze ligt ondergronds begraven...

in verschrikkelijk gevaar.

Help mij, Isabel.

Meneer Melancholie was als eerste bij haar.

Marco.

Polo.

Ze hadden haar hart eruit gesneden.

Ze geven haar het Luna-sap.

En dan maakt hij zijn intrede.

Meneer Melancholie... Het grote kwaad.

Verzet je er niet tegen.

Laat mijn gif zijn werk doen.

Je zult het Nacht Rijk geweldig vinden.

Het is zo'n prachtige gevangenis.

Het is in orde.

Binnenkort herinner je je niets meer.

Jouw echte naam.

Jouw superkrachten.

Je hart.

Je zult je niet eens herinneren dat je doodgaat.

Ze begraven haar... levend.

En toen...

was het gewoon afgelopen...

voor altijd.

Dit is niet mijn huis.

Je bent niet mijn vader.

Met het geld dat ik had gespaard, kwam ik helemaal in Phoenix.

De bomen zagen er anders uit,

maar al het andere was precies hetzelfde.

Ik begon een nieuwe naam te gebruiken.

Sliep in het goedkoopste hostel dat ik kon vinden.

De Pink Opaque was voorbij.

Ik heb een baan in het winkelcentrum.

Bij Build-A-Bear.

De poppen opvullen met vulling.

Ik ben uit die stad vertrokken.

Die plek zou mijn dood worden als ik bleef.

Maar er is nog steeds iets fout.

Nog fouter zelfs.

De tijd klopte niet.

Die ging te snel.

En toen was ik 19. En toen was ik 20.

Ik voelde me net zo'n pop, in slaap in de supermarkt.

Gevuld.

En toen was ik 21.

Net als stukken die worden overgeslagen op een dvd.

Ik zei tegen mezelf...

Dit is niet normaal.

Dit is niet normaal.

Zo hoort het leven niet te voelen.

Ik dacht erover weer te vluchten.

Over verhuizen naar Santa Fe en mijn naam weer te veranderen.

Maar ik wist dat het overal hetzelfde zou zijn.

Ik had gezien hoe het eindigde.

Ik wist waar ik was.

Iets na mijn 22e verjaardag,

betaalde ik die junkie die altijd achter me aanzat in de eethal

$50 om me levend te begraven.

Ik bedoel...

hij wist niet dat hij mij levend begroef,

maar ik betwijfel of het hem wat had kunnen schelen als dat wel zo was.

Ik kocht een kist.

Ik groef een gat.

Ik stapte erin en sloot het deksel.

Ik zei tegen mijzelf,

"Dit is krankzinnig.

"Wat je doet is krankzinnig."

Maar een ander deel van mij wist dat dit niet zo was.

Dat het overleven was.

En dat ik niet veel tijd had.

Wat voelde als jaren in deze wereld was eigenlijk maar een paar seconden.

Dus ik wachtte.

En toen eindelijk,

de eerste schep aarde raakte de bovenkant van de doos.

En toen nog een.

En toen nog een.

Ik zong liedjes voor mezelf.

Ik telde tot 10.000 zonder cijfers over te slaan.

Ik plaste en poepte in mijn broek

en ik dwong mijn mond al het speeksel te produceren dat ik maar kon opbrengen

zodat ik maar iets te drinken zou hebben.

Ik schreeuwde zo hard als ik kon om hulp.

Ik bood m'n excuses aan voor de hele zaak.

En ik smeekte God dat er iemand zou komen om mij te redden.

Ik probeerde me een weg naar buiten te banen,

maar die junkie had de modder te stevig aangedrukt,

precies zoals ik hem dat had gevraagd.

En toen,

na ik niet weet hoe lang,

voelde ik dat ik mezelf begon te verlaten.

En het was alsof ik mezelf op tv zag

vanaf de andere kant van de kamer.

En ik ging steeds verder weg van het scherm,

tot het scherm zo klein was dat ik mezelf niet eens meer zag.

En toen baande ik me een weg omhoog uit de grond.

En toen was ik aan de oppervlakte, snakkend naar lucht

en de regen stroomde op mij neer.

Donder en bliksem.

En uiteindelijk was ik er weer.

Weer in ons oude kamp.

En alsof ik wakker werd uit een nare droom,

dat hele leven, die hele realiteit waarin ik Maddy Wilson was...

...dat dreef weg.

Als een korte hallucinatie,

die ik me, na enkele ogenblikken, amper kon herinneren.

En al die herinneringen die zo echt hadden gevoeld

spoelden weg met de regen, weer in ons oude kamp.

En ik was ik.

Ik was eindelijk weer mezelf.

En het was de première van seizoen zes.

Ik heb geprobeerd je te zoeken,

maar meneer Melancholie had zijn sporen te goed uitgewist.

Ik wist dat je ergens vlakbij begraven moest zijn,

maar ik wist niet waar.

En jouw signaal...

Dat signaal dat ik altijd mijn ogen kon sluiten

en zo levendig kon voelen was nergens.

Ik pikte niets op op het psychische vlak.

Ik vond mijn hart.

Isabel, mijn God,

ik vond dat van jou ook.

En het klopte nog steeds,

voorgoed opgeslagen in...

in een koelpakhuis.

Ik heb ons hart daar gelaten, omdat ik wist dat ik nog niet klaar was.

En ik vond de ketel van meneer Melancholie.

Ik vond het Luna-sap dat hij gebruikte om ons naar het Nacht Rijk te sturen.

Toen nam ik een grote slok, rechtstreeks uit de pollepel.

En ik ging weer liggen...

en ik wachtte tot ik weer in slaap zou vallen.

Ik wist dat ik hier terug moest komen.

Ik wist dat ik terug moest komen om jou te redden.

Zodat het programma door kan gaan.

Zodat we naar seizoen zes kunnen.

Maddy.

Zo heet ik niet.

En ik heb je vanavond niets verteld wat je nog niet weet.

Zeg...

Zeg dat je weet dat het waar is.

Ik...

Je zei zelf dat je het voelde.

Weet je nog? Op de tribunes?

Je weet wat hij in je heeft gestopt.

Dit is krankzinnig. Ik...

Ik herinner me... ik herinner me...

...in de sneeuw spelen.

Met mijn vader naar honkbalwedstrijden rijden.

Koken met mijn moeder.

Die herinneringen zijn daar geplaatst om je af te leiden.

Om je gevangen te houden.

Dit is niet het Nacht Rijk, Maddy, het...

het is gewoon de buitenwijk.

Ik zei toch dat ik niet zo heet.

En we moeten weer terug de grond in.

Vanavond.

Hoe langer je wacht

hoe dichter je bij verstikking komt.

Ik heb alles klaar.

Die plek achter het voetbalveld

waar de blowers na schooltijd altijd high werden.

Niemand zal ons daar vinden.

Kom op.

Ik weet dat het eng is. Dat hoort erbij.

Het is net als de Drain Lords.

Precies als de Drain Lords.

Het is niet echt als ik er niet aan denk.

Isabel.

Na die avond op het voetbalveld, sloot ik mezelf op.

Dagenlang kwam ik het huis niet uit.

Ik bleef wachten tot ze weer zou opdagen

om mij ondergronds te dwingen.

Maar dat heeft ze nooit gedaan.

Ik heb haar nooit meer gezien.

Ik zei tegen mezelf dat ik de juiste keus had gemaakt.

Maddy's verhaal was krankzinnig. Het kon niet waar zijn.

Maar op sommige avonden, als ik laat in de bioscoop aan het werk was,

vroeg ik me af: Wat als ze gelijk had?

Wat als ze de waarheid had verteld?

Wat als ik echt iemand anders was?

Iemand mooi en krachtig.

Iemand die levend begraven is en stikt.

Heel ver weg, aan de andere kant van het televisiescherm.

Maar ik weet dat dat niet waar is.

BEDANKT VOOR HET KIJKEN

Dat is maar fantasie.

Kinderachtig gedoe.

ER IS NOG TIJD

De bioscoop sloot de volgende herfst.

Mijn manager nam mij mee naar het Fun Center.

Daar werk ik nu en vul de ballenbak weer aan met ballen.

Mijn vader overleed in 2010 na zijn tweede beroerte.

De tijd gaat snel tegenwoordig.

Jaren gaan voorbij als seconden.

Ik probeer er gewoon niet te veel over na te denken.

Ik besloot in het huis te blijven.

Het werd tijd dat ik een man werd.

Een echte volwassene.

Een productief lid van de samenleving.

En dat is precies wat ik heb gedaan.

Ik heb zelfs een eigen gezin.

Ik hou meer van ze dan wat dan ook.

Hoe dan ook, zoals ik al zei,

het regende die avond en ik kon niet slapen,

dus ik begon weer met The Pink Opaque.

Je kunt het nu streamen.

Je hebt niet eens een schijf nodig.

Ik ben weer met The Pink Opaque begonnen.

En het was totaal niet zoals ik het me herinnerde.

Meneer IJscoman.

Verander niet al mijn vrienden in ijslollystokjes.

Maar ik ben zo eenzaam.

Ik heb de hele winter niets te doen.

Het voelde allemaal suf en goedkoop.

Gedateerd, en helemaal niet eng.

Ik weet wat.

In de winter kun je, in plaats van ijs, soep verkopen.

Waarom heb ik daar niet aan gedacht?

Laten we een soepfeestje houden.

Hoera, een soepfeestje.

Ik schaamde me gewoon.

Marco.

Polo.

Je hebt me.

twintig jaar later

Vooruit, vooruit. Pak het, pak het.

Geld. Geld. Geld.

Geld. Vooruit, zet hem op.

Pak dat geld.

Kom op, naar binnen.

Kom op, we doen het. Oké, jongens, kom op.

Kom op.

Kom op.

Iedereen.

Kom op. Nog een keer vanaf het begin. Nog eens.

Sneller.

Luider.

Je moet mij helpen.

Ik ga nu dood.

Sorry. Let maar niet op mij. Ik...

Mama.

Owen?

Gaat het goed daarbinnen, maatje?

Het gaat wel goed.

Kom zo.

Sorry voor dat van zonet.

Sorry voor zonet. Gewoon een nieuw medicijn dat ik gebruik.

Sorry.

Het spijt me van zonet.

Sorry voor zonet.

Sorry.

Het spijt me.

Vertaling: Trilker