Original subtitles

Dobra. Twoja koszula jest spakowana.

To wszystko. Och!

Ciepły sweter, który ciocia Linn wydziergała ci go na Boże Narodzenie.

Prawdopodobnie jest dla Ciebie za mały.

Twoje skarpetki też spakowałem.

Tak, i chusteczki do nosa!

Nie zapomnijcie o nich, na miłość boską!

I nie zapomnij z nich korzystać!

I znowu nie trzaskaj drzwiami -

Tak jak to zwykle robisz w domu.

Wujek Kristen i ciocia Linn nie są przyzwyczajeni do hałasu. Nie mają dzieci.

Obiecaj mi, Piotrze.

Carsten!

Carsten!

Za 45 minut musi zdążyć na pociąg!

- Tak, to też nie jest daleko. - Dojazd zajmuje 45 minut...

- Tak, chwileczkę, jeszcze nie skończyłem! - Cóż, oczywiście, Twoja sprawa jest ważniejsza!

- Słuchaj, nie zawracaj mi głowy! - Tak, nie obchodzą mnie twoje sprawy.

Spóźni się na pociąg!

Ok. Dobra! Trzymaj włosy przy sobie!

Cóż to za człowiek!

Gotowi?

Mój chłopiec! Będę za tobą tęsknić.

To prawda, prawda, Carsten? Dom będzie wydawał się pusty.

Baw się dobrze na mnie.

- Do widzenia! - Później!

Bezpiecznej podróży!

Za chwilę przyjrzyj się na tę małą rzecz.

Przyda Ci się w wiosce.

Należy do Ciebie.

Bardzo dziękuję!

To jest piękne.

I nie zapomnij pisać. Przynajmniej czasami.

Będziemy się też zastanawiać jak sobie radzisz.

- Minęło sporo czasu, odkąd odwiedziliście Fagerlundów. - No tak. Dwa lata.

O, jasne, byłeś tam rok przed rokiem ubiegłym. Teraz sobie przypominam.

Przekaż im moje pozdrowienia.

Tamtego lata miałem 15 lat.

Pojechałem do cioci Linn i Wujka Kristena Fagerlunda.

Byłem tam wiele razy kiedy byłem mały.

Ale tamto lato było wyjątkowe.

Zostałem tam zaproszony.

Ale nie mogłem się otrząsnąć nie mogłem pozbyć się tej myśli, -

- że dało to mojemu ojcu i matce trochę wolności.

Musieli rozwiązać swoje problemy.

A najlepiej było się mnie pozbyć.

Lato, w którym skończyłam 15 lat

Na podstawie powieści Knuta Faldbakken "Letnie wakacje"

Obsada: Steffen Rothschild

Anne Lise Tangstad Kaare Kroppan

Grethe Ryen

Carina Rude Arne Lendl

Inger Teien Wilfred Breistrand

Helge Linaae Dag Sandvig Knut Hultgren

Directed by: Lasse Sther Współpracownik Producent: Anniken Lindaas Kolstad

Rekwizyty: Ingeborg Kvamme Projektantka kostiumów: Eva Lendl

Makijaż: Mette Lange-Nielsen Asystent reżysera: Brit Hartmann

Producent dźwięku: Leif Erlsboe Asystent ds. dźwięku Dan Taksbro Fotograf: Bjorn Jegerstedt

Oświetlenie: Per Engebretsen Operatorzy: Niels Jorgen Hansen, Arne Sandvik, Dagfinn Kleppan

Produkcja: TEAMFILM Laboratorium: JOHAN ANKERSTERNE Dystrybutor: NORENAFILM

Napisane przez: Knut Faldbakken, Knut Andersen

Montaż: Bente Kaas Muzyka: Eyvind Solas

Zdjęcia: Knut Gloersen Producent wykonawczy: Svein Toreg

Reżyseria: Knut Andersen

- Dzień dobry, Piotrze. - Cześć.

- Dobrze się czujesz? - Tak.

Wezmę twoją walizkę.

- Tamta maszyna. - Tak. Nadal jeździsz tą samą zieloną?

Tak, ta sama stara dobra taczka. Nie tak łatwo się jej pozbyć.

Pracuje jak w zegarku.

Ale trochę nieprzewidywalne!

A więc. Wchodźcie, wchodźcie.

- I jak? Jak się żyje w mieście? - Tak dobrze.

- Pozdrowienia od mojej rodziny. - Tak, dzięki.

Miło jest wrócić do wioski.

Ciocia Linn, Maria i...

...Maria... co się stało?

Maria już tu nie mieszka, Peter.

Czy już nie pracuje...?

Zniknęła.

- Cześć! - Cześć!

Jak ty urosłeś! Czy wszystko w porządku?

Trochę się spóźniliśmy.

No dalej, wezmę to.

Jak się masz? Wszystko w porządku?

Zjedzmy porządnie, Piotrze.

Dziękuję, ale ja...

Może masz ochotę na deser? Śliwki z kaszą!

Dziękuję, dziękuję.

Czy mówił coś o Marii...?

Nie.

Po prostu powiedziała, że... zniknęła.

Czy to nie jest straszne?

Trzy tygodnie temu zniknęła. Chodź, zjedz trochę kremu.

Przyjechała do nas policja. Szukaliśmy wszędzie.

Była szczęśliwa.

Nie denerwuj się, pamiętasz?

Wszyscy są przekonani, że uciekła do lasu. Może zawędrowała na bagna?...

Mogła uciec Uciekła, gdy cię nie było.

Tak. Może.

Jedzmy.

Peter? Mmm?

- Obiecaj mi jedną rzecz. - Co?

Że nie zwracasz nie zwracasz uwagi na wszystkie plotki.

To prawda, że ludzie mówią.

Będzie Ci tu dobrze.

Cóż, nadszedł czas odwiedzić małą chatkę.

- Czy nie chodzisz tam dość często? - A kto inny przyniósłby jej mleko?

- Tak, każdego wieczoru ciągnie Cię tam. - Linn...

Idźcie, idźcie.

Jesteś gorsza niż hałaśliwe kobiety na rynku!

Wybierasz się, Piotrze?

Dziękujemy za poczęstunek!

Ty... zabierasz go ze sobą?

Tak, wiesz, uzgodniliśmy, że Piotr będzie mieszkał sam w przybudówce.

Czy zamierzasz spać tam sam, Piotrze?

Jak zwykle położyłem cię na łóżku piętrowym.

- Ale... - Oczywiście, będzie mieszkał osobno.

Jak wszyscy chłopcy, z wiekiem.

Czuj się jak u siebie w domu, Peter.

Ciocia Linn przyniesie Ci pościel.

- A jeśli nie, to sam je zdobędziesz. Dlaczego? - No tak.

- Dobranoc. - Dobranoc.

Piotr! Piotr!

Piotr! Piotr!

Piotr! Piotr!

Hej Jo! Chodź tu!

- Cześć! - Cześć!

- Wow! Czy tu mieszkasz? - No tak.

- Czy zamierzasz mieszkać tu przez całe lato? - Oczywiście.

- Ja jestem już prawie dorosły, a Ty? - Ja też.

Trzeba było widzieć, co było na w zeszłym tygodniu. W kinie pokazywano tancerkę.

- Czy widziałeś ją? - Nie.

Tańczyła w przezroczystej sukience.

Prawie w ogóle nic nie jest włączone.

- Czy czytałeś "Kochanka Lady Chatterley"? - Nie, ale zobacz, co mam.

"I oto jestem z moim chłopakiem!".

"Ja po prostu za nim szaleję!".

Och, ty niegrzeczny chłopcze!

Dokąd idziesz? Zaczekaj, zadaję ci pytanie!

- Nie w ten sposób! - Tak, wszystko jest w porządku.

No dalej, spróbuj.

Nie, trzymaj ją prawidłowo. Na przykład w ten sposób. I wyceluj. No dalej!

- Nie... - O cholera. Chodź, pokażę ci.

Chwileczkę. Jeszcze raz? Op!

O mój Boże. Zwariowałaś?

Wiesz, wypróbujemy nowe ostrze, Peter.

- Dobrze, jedzmy. - Pierwszy opłatek - Piotr.

- Czy chcesz mieć na nim dżem? - I czy chcesz dużo?

O, oczywiście!

Masz, Piotrze.

O tak.

Auć, skaleczyłem się.

No to może zmieszamy krew?

- Wtedy zostaniemy braćmi na zawsze! - Tak, uspokój się!

- Przyniosę plaster. - Nie, usiądź.

Słuchaj, Linn, nie boisz się krwi?

Pamiętasz, jak przyniosłeś mnie z kiedy rozciąłem sobie nogę w lesie?

Pamiętasz, prawda?

Co, nie pamiętasz?

Jak się mną wtedy opiekowałeś?

Nie mogłeś o tym zapomnieć!

Mój Boże, Kristen, to było tak dawno temu!

I pamiętam to bardzo dobrze, Linn.

Kristen, kapiesz na obrus!

Daj spokój, nie martw się.

A czy nie znalazłeś żadnego listu?

Często osoby, które uciekają, zostawiają kartkę.

Nie, z jej strony nie było nic.

Gdybym kiedyś napisał wiersz...

Nie, nawet żadnych małych karteczek. Szukałem już wszędzie.

I nikt nic nie wie.

Dobra, wystarczy tego.

- A ty w ogóle o mnie nie myślisz! - Nie wiesz, o czym mówisz!

- Po prostu nie możesz się doczekać, żeby ją zobaczyć! - Nie, mylisz się!

I czy nie wstydzisz się przed Piotrem!

Nie, nic z tych rzeczy!

Nie dotykaj mnie! Odejdź!

Linn! Uspokój się!

- Czego chcesz, co? - Linn! Otwórz drzwi!

- Co się z tobą dzieje? - Nie chcę, żebyś zaczynał w ten sposób!

I co się stało? Co się stało?

Wynoście się stąd! Dlaczego przychodzisz do mnie?

Dalej, ruszaj! Idź do tego... Linn...

Tylko spójrz!

Wow!

O cholera, te cycki!

- Tak ona wygląda! - Kto?

Ten, który mieszka w domu Vesselya!

- Widziałeś ją! - Jest coś, co warto zobaczyć!

Ona wychowuje dziecko.

- Czy ją znasz? - Tak.

Znam moją siostrę Gerd. Wygląda ona tak.

O mój Boże!

Ona śni. Pięknie.

Marzenie o chłopakach. Chłopakach - to jest jej spełnienie marzeń.

- Ojej! - I wszystkie są takie!

Dam ci go. Pod jednym warunkiem.

- Na co? - Na to, że nauczysz mnie walca.

Noga do przodu... prawa do tyłu...

Więc, chodź...

Na przykład tak...

Więc. Więc...

A więc. Good...

Śledź moje ruchy!

- Ja coś wiem. - A co ty wiesz?

- O twoim wujku. - A co ty o nim wiesz?

I to nie jest Twoja sprawa.

- No dalej, powiedz mi. - Powiem ci, jeśli zwrócisz czasopismo.

No dobrze. I jak?

Miał romans z Marią.

- Gówno prawda! - Tak, wszyscy o tym wiedzą!

- Wszyscy kłamią! - Ale przecież nie mogą wszyscy kłamać!

- Jesteś zwykłym plotkarzem! - O ty...

Gówno! Ouch!

Czy słyszysz? Twój wujek miał romans z Marią!

A on ją zapłodnił!

- Czy widziałeś się dzisiaj z Jo? - Tak, pokłóciłyśmy się.

- Coś się stało? - Nie.

Myślę, że trzeba to wymyślić.

Tak, to zwykły dupek.

Ale on jest twoim jedynym przyjacielem, Piotrze.

- Cześć! - Cześć.

Czy Jo jest w domu?

Nie, jest z ojcem w lesie.

- Dobrze. - Hej?

- Huh? - Znam kogoś, kto cię zna.

- Zna mnie? - Tak. Cathrine.

Mieszka w małym domku Vesselya.

Powiedziała, że zna kogoś, kto uczy się z Tobą w tej samej szkole.

Tak, ale... ona nie wie wie, do jakiej szkoły chodzę.

No cóż... Powiedziałam jej.

Czy jest w tym coś złego?

Nie, wszystko jest w porządku.

Cathrine - to super dziewczyna.

- Wiesz, co powiedziała? - Nie.

Powiedziała, że jeśli chcesz ją odwiedzić -

Możesz więc czasem do nas wpaść.

- Ja? - No tak.

Gdy się ją pozna.

Założę się, że będzie to bardzo miłe.

No cóż, nie wiem. Wpadnę czasem.

Dziękujemy za jedzenie.

Cóż, wezmę mleko i pójdę.

Może Piotr weźmie je dzisiaj?

- Ja? - No tak. Nie masz nic przeciwko temu, prawda Piotrze?

Nie, ja mogę iść.

No to idziemy. Czy pamiętasz drogę?

Wejdź na stronę.

Nie wiem, Cathrine w domu?

To ja.

A ty, Piotrze?

Tak, przyniosłam mleko.

Świetnie!

Dziękuję. Chodź, usiądź.

I wkrótce wrócę, wystarczy zajrzeć do kuchni.

Poczęstuj się papierosem.

Dzięki, ale...

Co, nigdy nie próbowałeś?

Tak, ale...

Zatrzymałem się.

Jesteście tu przez całe lato?

Tak, wszystkie święta. A Ty?

Nie wiem.

- Zrobiłem kawę, czy masz cukier i śmietankę? - Tak, bardzo dziękuję.

Boże, tutaj nie ma absolutnie nic do zrobienia.

Umieram z nudów. Ty też?

Ja? Nie. Mam mnóstwo zainteresowań.

Naprawdę? A co ty robisz?

Uczę się o wszystkich owadach występujących w przyrodzie.

- Owady? - Tak. Wiesz, to ciekawe.

Myślę, że owady są o wiele bardziej interesujące niż my, ludzie.

Są one znacznie silniejsze, jeśli biorąc pod uwagę ich rozmiar...

Są o wiele lepsi od W robieniu wielu rzeczy są od nas lepsi.

- I wiesz co? - Co?

Każda osoba ma swojego owada.

- Czy naprawdę tak myślisz? - Tak.

Każda osoba pasuje do jakiegoś owada.

A jaki jest Twój?

Ja jestem pająkiem.

- Daj spokój! - Pająk - to tylko super-robak. Który potrafi puszczać pajęczyny!

Możesz łapać rzeczy znacznie większe od siebie!

A poza tym tkają sieć pajęczyn w powietrzu!

- Ha ha, no cóż, czyż nie jesteś marzycielem! - Wujek Kristen! Wiesz, kim on jest?

Coś wielkiego, dobrego i...

Żuk gnojarz. Każdy, kto zagłębia się w w ziemię, jest duży i silny...

A kim ja jestem?

Nie wiem. Może motyl?

Motyl?

No tak. Myślę, że jesteś motylem.

Ale może jestem nocną ćmą.

"Ptak"? A więc... "Ptak".

Mam potrójne punkty.

- Potrójne? - Och, podwójny. Przepraszam.

Cóż, to niewiele.

Tak. Dwa... dwa... cztery...

- Dziesięć punktów. - Dziesięć punktów.

To mi nic nie daje. D...

Posłuchaj, Cathrine?

Dlaczego zostałeś tu przysłany?

Nie musiałabyś mieszkać tu sama.

Z Henriette.

To znaczy, był żonaty.

...Jej ojciec.

Więc to...

Doszło do skandalu.

Wiesz, jak zachowują się ludzie.

Potrafią jedynie czytać morały.

I moja matka i ojciec zdecydowali, że -

Najlepiej było wysłać mnie do wioski

Po tym całym zamieszaniu.

Więc siedzę tutaj w w tym domu i nudzę się.

Cóż, wpadłeś z wizytą.

Widzicie, jak ten czas leci! Jest wieczór, więc pora...

- Myślę, że jutro przyjdę. - Przyjdziesz?

Tylko nie zapomnij o wiadrze!

- A więc, czy wrócisz do nas? - Cóż, jeśli masz czas, to...

Wow, jak ty jesteś zajęty!

Myślałem trochę o polowaniu, strzelaniu do ptaków. Polowanie - to jest takie fajne!

I wędkarstwo. Dzisiaj złowiłem tutaj taką dużą rybę.

Wejdź, jeśli masz czas.

- Do widzenia. - Później.

Postaraj się nie zapomnieć o tym, o co prosiłem.

Zwoje czarnych nici, kilogram kawy i zapłata za radio.

Tak Tak Tak Tak.

Do widzenia!

Miał romans z Marią.

Wszyscy o tym wiedzą.

Hej, powiedz mi, co widziałeś?

Znowu, znowu, znowu...

Normalnie, tak?

Czy weszłaś do domu?

Powiedz mi, co się stało? - Cóż... tam... - było trochę całowania i ogólnie...

Czy dotykałeś jej cycków?

Czy pozwoliła Ci się dotknąć? Naprawdę?

No, nie do końca...

Ale ty i ona spiknęliście się?

Ale jakie to ma znaczenie?

Jakże by inaczej? Ona ma dziecko! już! No to jesteś deską! Pedał!

Zamknij się!

Ty... geju...

No dalej, postaraj się, powiedz mi jeszcze raz!

Mieszkała w domu dziecka.

Nie, ona nie miała matki, nie miała ojca, wiesz?

A ja i wujek Christen nie mamy dzieci, więc...

Było nam bardzo miło że możemy się nią opiekować.

Chociaż nie była już dzieckiem.

No tak.

Wiesz, była taka miła.

A ile miała lat, kiedy tu przyjechała?

Myślę, że 13-14 lat.

Strasznie za nią tęsknię, nie macie pojęcia.

Chodź ze mną.

A więc ktoś tu był?

To nie byłem ja.

Być może Maria była tutaj i grzebała w swoich rzeczach.

A ty?

Ty sam, co tu robiłeś?

Tak, po prostu wpadnij. Maria często mawiała.

Że coś trzeba było naprawić.

Piotr! Dokąd idziesz?

Piotr!

Piotrze, przyjdź do mnie!

Piotruś, chodźmy się pobawić!

Ruszamy!

Piotr!

A więc, zobaczmy... Tutaj.

Może to jest to?

Musisz być absolutnie szalony z nudów, kupując jakieś zabawki?

- To nie jest dla mnie. Wujek Kristen poprosił mnie, żebym kupił... - Myślę, że ma z niego pożytek.

Powiedział, że to był prezent.

I, cóż, wiem, kto to kto to jest. Doskonały wybór, tak.

Pieprzony idiota!

Prawdopodobnie jest to Auge Brenden.

Był kochankiem Marii, zanim ona zniknęła.

- Och! Naprawdę? - Niektórzy ludzie mówią, że się zaręczyli.

Heck!

- Piotrze, możesz mi trochę pomóc? - Tak.

Czy potrafisz to naprawić?

No tak. Więc...

Zobaczmy więc...

Należy go wymienić.

A co zamierzasz Co będziesz robić, kiedy skończy się szkoła?

Myślę, że trzeba się dalej uczyć.

- Może będę lekarzem albo inżynierem? - A co z tobą?

Chcę być stewardessą stewardessą. Wiesz, co mówi Jo?

- Nie. - Jestem zbyt płaski.

Co o tym myślisz, Piotrze? Czy jestem płaski?

No cóż, nie wiem.

Dotknij.

Wystarczy ich dotknąć.

Chodź, pozwolę ci.

Czy są one wystarczająco duże?

Nikt nie ma tak pięknych rąk jak ty.

Nie ma w tym nic złego.

- O mój Boże! - Będziesz o tym pamiętać w zimie!

No tak!

A jednak masz takie długie rzęsy.

Nigdy wcześniej nie widziałam tego u chłopców.

Nikt nie ma tak pięknych rąk jak ty.

A jednak masz takie długie rzęsy.

Nigdy wcześniej nie widziałam tego u chłopców.

Na przykład tak...

Hej! Peter?

Witaj!

Czy chcesz się z nami poopalać?

Nie... Łowię ryby.

No cóż, rozumiem.

Jeszcze lepsze miejsca znajdują się trochę dalej. - Co?

Powiedziałem, że są jeszcze Niedaleko są jeszcze lepsze miejsca.

Czy zdarzyło Ci się zgubić kaczkę?

Och, jakie to piękne!

Na pewno wrócę, Henrietto.

Gdzie ją znalazłeś?

Tak, przypłynął skądś.

Auć!

"Sailed"...

To wspaniale, że ją znalazłeś. ją. Henrietta bardzo ją kocha.

- Serdecznie zapraszamy. - Dziękuję!

- Do widzenia. - Później!

Henrietta, już jadę!

Drodzy Mamo i Tato!

Wszystko jest doskonałe.

Wejdź!

- Kto tam jest? - To jest Cathrine.

Taka jest prawda! W przeciwnym razie, nie mówiłbym tego!

Byli tam razem! Siedzieli tam zupełnie nadzy!

- I widziałaś to? - Oczywiście, że widziałem!

- A na górze i na dole? - Tak!

Jasna cholera!

A potem wstała. Mogłem zobaczyć wszystko, co chciałem.

- Ta suka! - I pewnie będzie ich jeszcze więcej.

Muszę to zobaczyć!

Może pójdziemy popływać?

No cóż... Nie mam kąpielówek przy sobie.

No dalej, jesteś mężczyzną! Chodź.

- Wybierasz się, Piotrze? - No tak. A ty?

Nie.

Piotr!

Daj mi nóż!

...Była pod wodą.

Zaplątała się w trzciny, musiałem ją odciąć -

jej sukienkę.

Musimy powiadomić policję.

Upuściłem twój nóż, Kupię ci nowy.

Z prochu powstałeś.

I w proch się obrócisz.

I z popiołów powstaną na nowo.

A teraz zaśpiewamy hymn 865...

- Wiesz, co usłyszałem? - Nie.

- Że nie było jej trzy miesiące. - Kto?

Maria.

- Powinieneś częściej nas odwiedzać, Gerd. - Tyle naczyń do wytarcia.

Cóż, kiedy jest coś do zrobienia.

Ja zajmę się resztą, a ty możesz iść. Dziękuję za pomoc.

To dla mnie przyjemność.

Tak, tak, wszystko gotowe.

Czy widziałeś, dokąd poszedł Piotr?

- Nie, on... prawdopodobnie gdzieś wyszedł. - Tak, dokładnie, nie ma go w domu.

To bardzo miło z Twojej strony, że pomóc. Bardzo dziękuję.

- Do widzenia. - Przyjemności!

- Skąd się tu wziąłeś? - Z lasu. Po prostu postanowiłem się przejść.

Czy to prawda, że mieszkasz sam w przybudówce?

- Tak. - To jest super!

Może chcesz zobaczyć, jak mieszkam?

- Świetny pomysł! - Oczywiście, że tak! Chodźcie!

Tutaj, tutaj.

Dalej, dalej, dalej...

Czuję się brzydki jak troll morski. Dzisiaj.

Daj spokój...

Nie mogę.

Mam takie... no wiesz...

- Co? - Okresy, natychmiast!

Przepraszamy.

Tak, to nie jest straszne.

Wkrótce to minie.

A ty doskonale się tu zadomowiłeś.

No cóż, tutaj jest dobrze.

Wiesz, że w tym domu jest miejsce, gdzie Mary i Auge Brenden się spotykali?

- Dziękuję za odprowadzenie mnie do domu. - Tak, wcale nie.

- Cóż, pójdę. - Później.

Później!

Więc, okej...

Więc dobrze...

Byłeś taki dobry!

- Chodź do mnie... - Nie, nie mogę!

Po prostu myślę... Żyję tylko dla ciebie.

- Zawsze tak mówisz. - Mówię poważnie.

- A co z Linn? - Kim jest Linn...

Nie myślę o Linn, ale o Tobie.

Proszę zostać...

No dalej, jeszcze jedna minuta! Jeszcze jedna minuta!

"Moja droga Kristen!"

"Znalazłem się w beznadziejnej sytuacji".

"To ja jestem winien".

"Próbowałem znaleźć drogę wyjścia, ale to było bezużyteczne".

"Jeśli spotkasz Auge'a, nie nie mów mu o tym liście".

"Wie wszystko, co powinien wiedzieć".

"Żegnaj, Kristen".

"Żegnaj. Byłeś dla mnie jak ojciec".

"Ale to nie wystarczyło. Przynajmniej dla mnie".

"Być może teraz rozumiesz".

"Nie chcę, aby komuś stała się krzywda".

"Byłoby lepiej dla dla wszystkich, jeśli zniknę".

Linn!

Linn! Ugotowałam ci śniadanie!

Prawdopodobnie jej stan się pogorszył z powodu wiadomości o Marii.

I te wszystkie plotki... Nie ma nic gorszego.

Daj im trochę siana, Piotrze.

"Byłeś dla mnie jak ojciec".

"Ale to nie wystarczyło".

"Przynajmniej dla mnie".

- Nie musisz tego robić, Linn. - To trzeba zrobić!

- A może chcesz zrobić to sam? - Nie, nie, to w niczym nie pomogło.

Ale to nie jest Twoja sprawa.

- Czy chcesz, żeby przyszła na imprezę? - Kto?

- Ta, która mieszka w domu Vesselya? - Cathrine?

Czy myślisz, że przyjdzie?

Chodźcie, już czas na nas.

- Na co patrzysz? - Tam jest Cathrine.

Który z nich?

Ten z blond włosami.

- To jest ten? - Tak.

- Więc idź i zatańcz z nią! - Yah you!

Ona już jest zajęta!

Tak, jasne, cholera.

- Czy mogę się napić? - Kto ty?

- Tak. - Cóż, dzisiejsze dzieci!

- Ile masz lat? - 15. Wkrótce.

No to może go poczęstujemy?

Dobra, napij się.

On lubi miejskie dziewczyny!

Tak, te wszystkie bzdury!

Nonsens? A to, że widziałeś ją nago, to też chyba nonsens?

- On będzie z nią tańczył. - Zamknij się!

Zamierzasz to zrobić czy co?

Zatańczysz z nią? No dalej, stary!

Tak, nie ma problemu!

Cześć! Piotrze, jesteś pijany?

- Zatańczymy? - Tak, ale...

No już, już.

Czyż Cathrine nie jest piękna? Spójrzcie na nią!

Chodźmy.

Doskonały taniec! Kurwa!

Nie, nie!

Co, do diabła?

Piotr!

- Daj mu to! - Daj mu to, na co zasługuje!

Niech...

Cathrine! Jestem tutaj.

Więc chodzi ci o tę dziewczynę?

Po tej dziwce?

Kristen! Już wróciłaś?

Och, Piotrze...

No proszę, spójrz na siebie! Co się stało?

- Tak, wdałem się w bójkę. - O mój Boże! Co to było?

Ta, która nazywa się Cathrine...

...Dziwka.

Nie powinieneś był się wtrącać, Peter.

I popchnął ją tak, że upadła.

Nie było potrzeby, abyś się angażować. Chodź tu na chwilę.

Chcieli ją pobić.

I wtedy pojawił się mój wujek...

Kristen? I on tam był?

Tak. Odwiózł ją do domu.

- O czym ty mówisz? - Oni już dawno wyjechali.

Nie, nie tak dawno temu. Chyba z pół godziny.

Na pewno nie więcej niż pół godziny

Może to było gdzieś gdzie indziej się wybierał...

Bang!

- Dokąd on, do cholery, szedł? - Dokądś.

Wejdź!

Słuchaj, właśnie postanowiłem się ogolić.

- A ty nigdy się nie goliłeś... - Nie.

Ja... widziałem cię. Na imprezie.

A ty nawet nie podszedłeś, nie zaprosiłeś mnie do tańca.

Jestem pewien, że tańczysz o wiele lepiej niż te chamki.

Widziałem też bójkę...

To straszne. Nie mówcie o tym.

Posłuchaj, Piotrze. Czy myślisz, że mógłbyś coś dla mnie zrobić?

Tak. Co dokładnie?

Strasznie trudno to wytłumaczyć...

Pewnie o tym wiedziałeś...

Kristen i ja... my...

...jesteśmy zakochani.

Wiem, że to głupie, ale...

Obiecałam sobie, że to się już nigdy nie powtórzy się z żonatymi mężczyznami.

Ale i tak się stało.

A ten dom...

Czy myślisz, że mógłbyś mi go pożyczyć?

Twoja ciotka wie wszystko.

Nie może mnie wyrzucić z głowy.

Wiesz, Peter, chcę to zakończyć.

Ale ja po prostu nie mogę.

I tak sobie pomyślałem...

Gdybyśmy mogli się tu choć raz spotkać...

Nic o tym nie wiedziała.

I będziemy w stanie zakończyć to w sposób polubowny.

Czy to ci odpowiada, Piotrze?

Tylko raz!

To byłoby takie wspaniałe wiesz? Rozumiesz?

- Oczywiście, dom do Państwa dyspozycji. - Dziękuję!

Ale pod jednym warunkiem.

Że w środę przyjdziesz na moje przyjęcie urodzinowe.

- Skończę 15 lat. - Urodziny!

- Ale czy to możliwe?... - Chodź. Powiedziałam Jo, że przyjdziesz.

Będę tam.

Piotr...

Piotr...

Piotr...

Piotr...

"Pani Linn Fagerlund"

- Poproszę jeden znaczek. - Nie ma problemu.

Przykleję go dla Ciebie.

Podnieś więc nos...

- Auć! - Uspokój się! Nie zrobię ci krzywdy.

Trzymaj głowę prosto. Więc...

A teraz zaczynamy. Więc...

Jak to, tak?

Nie możesz być nieogolony w w swoje urodziny?

A teraz spróbuj sam.

Nie, nie w ten sposób!

W ten sposób. Delikatnie w dół...

Teraz wszystko jest w porządku.

Robisz się za duży, żeby na tort w dniu urodzin?

Nie, ciasto - to moje ulubione!

Zaprosiłem też Cathrine.

Tak?

A czy ona przyjdzie?

- Oczywiście, że przyjdzie. - Nie ruszaj się, bo cię potnę!

Hurra, masz dziś urodziny!

Chcemy Ci pogratulować!

- Wszystkiego najlepszego! - Dziękuję!

Gratulacje!

No dalej, otwórz go.

Bardzo dziękuję! To naprawdę wspaniałe!

Hej! No dalej, zjedz to!

- Tam! Idzie! - Czy to Cathrine?

Super, ja tylko wyjdę na chwilę na zewnątrz.

- Cześć. - Cześć.

Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin.

Oto mały prezent.

- Czy nie chcesz zobaczyć, co to jest? - Ach, tak.

Olaf Byk. "Miłość" (zbiór poezji)

Dziękuję.

Czy nie zaprosisz Piotra do domu?

- Witamy. - Dziękuję.

Co za urocze dziecko!

Kto więc jest taki piękny?

Tutaj. Uwielbiam kiełbasę.

Tak, wszyscy je tu uwielbiamy.

- Pomóż sobie. - Zapraszamy! Kiełbaski!

Zjedz trochę sosu.

Tak, masz rację, masz całkowitą masz rację. Z sosem jest o wiele lepszy.

Chodź, poczęstuję się.

Piotr! No i jak to jest jak to jest mieć piętnaście lat?

Tak, jak zwykle.

Cóż mogę powiedzieć? Niedługo skończę czterdzieści lat.

I czuję, że mam dwadzieścia lat.

- Naprawdę? - Tak, szczerze mówiąc.

Chodź, ja naleję.

Pamiętam, jak miałem 15 lat, chciałem zostać marynarzem.

Być może, tak jak twój ojciec, Piotr.

Ale w końcu chciał studiować, zostać geniuszem.

I chciałem zobaczyć świat.

Wszyscy się tylko śmiali, nikt mi nie wierzył.

Spakowałam więc swoje rzeczy i wyjechałam.

A zatem...

Udało mi się przejść pieszo większość Większość drogi do miasta pokonałem pieszo.

Bo tam wiedziałam, że że mogę coś osiągnąć.

A potem rozmawiałem z szefem w jego biurze.

Przy okazji był bardzo miły.

Zapytał mnie, jak się nazywam i gdzie mieszkam.

A potem zapytał, czy moi czy rodzice wiedzą, gdzie jestem.

"Tak, tak, tak, oczywiście" - powiedziałem. "Wszyscy o tym wiedzą!"

No, a potem musiałem zostać tam i czekać.

Musieli coś sprawdzić.

I tak siedziałem tam i siedziałem. Leżałem tam przez kilka godzin.

Ale byłem cierpliwy.

W końcu nadszedł wieczór... Nie pamiętam nie pamiętam, jak długo tam byłem.

I właśnie wtedy, gdy miałem zamiar odejść...

właśnie wtedy... drzwi się otworzyły.

- A stał tam... zgadnij kto? - Twój ojciec?

Dokładnie tak. Był tam mój ojciec.

Tak więc, kiedy siedziałem - w biurze

Powiedziałam mu wszystko.

Wrócił więc pospiesznie -

- Przy pełnej prędkości. Wyobraźcie sobie jak wielkie było oburzenie.

- Dzień dobry! - Dzień dobry!

Mam dla Ciebie dwa listy.

- Do usług! - Dziękuję!

- Czy mogę coś zrobić, żeby pomóc? - Nie, poradzę sobie.

Oto list dla Ciebie.

Och, to od mamy i taty!

- Ojej, przeprowadzamy się! - Jakie to ciekawe!

Mam nadzieję, że w nowym miejscu będzie dobrze.

Chodź, wracamy do jadalni.

No i? Czy ktoś chce dokładkę?

"Do: Lynn Fagerlund"

- No dalej, pokaż mi. - Tak, z łatwością poradzi sobie z jedzeniem bez zębów.

Może chce więcej?

- Ciii! Chyba prawie zasnęła. - Dokładnie tak.

A ile zjadłeś?

- Trzy kawałki! - Wow!

- Trzy kawałki! - O mój Boże!

- Nie! Pobawmy się w chowanego! - W chowanego?

Dziękuję za ciasto, było pyszne!

Jo, możesz być "tym"!

No dalej!

Ja wezmę resztę ciasta.

- Raz, dwa, trzy, cztery, pięć... - Hej, bez podglądania!

18, 19, 20...

Hej, Cathrine!

Znam takie miejsce...

Poczekaj chwilę, muszę Muszę iść w krzaki.

- Może schowam się w stogu siana? - Chodźcie!

Nadchodzą, gotowi czy nie!

Każdy, kto nie jest ukryty - po prostu stójcie spokojnie!

Cathrine, czy to ty?

To tylko ja!

Cicho! To oni!

- Czy nie powinni się wstydzić? - Tak, mają całe lato...

Zupełnie straciła głowę.

Próbowała to zakończyć, ale... Nie mogła.

Cholera, szukałem wszędzie!

Jesteś taka gorąca...

O... mój!

Puść go, palancie!

Peter! Widziałeś Kristen?

- Kristen! - Nie, czekaj! Nie wchodź tam!

Och, Piotrze, wróciłeś! Myślisz, że...

Co się z tobą stało?

Czy podróż była udana?

Cześć! Tak, to ja.

Witaj! Czy to ty, Kristen?

Tak, jest tutaj. Właśnie wszedł.

Nie... nie, dlaczego?

Coś się stało? Coś z Linn?

Tak. Czasami pojawiają się problemy.

Ale mam nadzieję, że wszystko się uda!

Och, rozumiem.

Nie, nie.

Nie, on odszedł.

Potrzebował trochę czasu w samotności.

Jest w klinice neurologicznej w klinice neurologicznej. Jeśli musisz wiedzieć!

Myślę, że nie powinniśmy teraz mówić o tych problemach w tej chwili.

Prawdę mówiąc, Kristen, jestem jestem w totalnym szoku. Czy wiesz...

Halo?

Halo?

Wróciłeś! Tak czy inaczej, to bardzo dobrze, że wróciłeś do domu.

- Jesteś taki podobny do swojego ojca! - I co, jest bardzo chory?

Nie, wróci za kilka dni. Przez Przy okazji, mamy coś dla ciebie...

A gdzie są wszystkie moje torby dokąd? Z powodu tej przeprowadzki...

Wygląda na to, że tam jest.

Wszystkiego najlepszego, Piotrze.

- Bardzo Ci dziękuję! - Noś go dla zdrowia.

To jest piękne. - Naprawdę?

Może ją zwiniesz?

Napisy zredagowane przez catweasel, Torrenty UE, 2016