Original subtitles

Hier.

Ik heb wat gevonden.

Zoek me.

Heeft Annika een heuppen?

Wat?

Wie ben je?

Ons werk op Polaris V...

"kan de remedie zijn...

die onze planeet gaat redden."

"Dit is jullie eerste winter...

bij deze Bende Buitenbeentjes."

Welkom in het gesticht.

"Hij kerfde een "V" in Nils zijn borst."

"Het is een boodschap."

"Ik zou doodsbang zijn als ik jou was."

We moeten wat doen.

We hebben hulp van buitenaf nodig.

Snel.

We zijn er al.

Rustig maar, hier.

Rustig.

Het komt goed.

Nee. Voorzichtig. -Voorzichtig.

Langzaam ademen.

Rustig maar, wij zijn bij je.

Wij zijn bij je. -Verdorie.

Sodeju!

Kijk me aan. -Het komt goed.

Kijk me aan. Zeg wat we moeten doen.

Zeg wat we moeten doen.

Spiegel.

Hier.

Lager...

Dit ziet er niet goed uit. Helemaal niet.

Het komt goed. -Je moet me helpen.

Ja? -Ik heb...

lidocaïne nodig en fenylefrine.

Adrenaline en...

Hou vast. -...gaas, scalpel...

...alcohol... -Lidocaïne.

...elektrocauterisator... -Wat?

Adrenaline. -Wat?

Eerst lidocaïne.

Tien milligram.

En dan fenylefrine.

Tien milligram.

Verdomme.

Oké dan.

Scalpel.

Dit is zelfmoord.

Wie anders?

Ik doe het wel.

Je beeft nog erger dan zij.

Wil jij het soms doen?

Nee.

Zeg maar wat ik moet doen.

Zo...

Je moet het schoonmaken...

met een gaasje.

Ik sta klaar.

Hier beginnen.

Horizontaal over de wond.

Verdomme.

Verdomme. -Doorgaan. Ga door.

Ga door.

Het gaat goed. -Alles is goed.

Verdomme. Ze zakt weg.

Verdomme.

Wakker worden.

Rustig maar.

Laat zien.

Dat bloedvat is gescheurd. Hier.

Dat rode ding moet je dichtbranden.

Dichtbranden.

Klaar?

Je was super.

Goed gedaan, man.

Zorg dat ze even kan rusten.

"Heel indrukwekkend.

Ik dacht dat ze niet levend van die tafel zou komen."

Maar helaas.

Dat had veel levens gered.

We zijn alles nagegaan.

Haar verhaal klopt.

Ze komt je werk niet stelen.

Ze liegt dat ze barst.

Misschien.

Of misschien iemand anders.

Wat bedoel je?

Er lag een lijk begraven buiten het station.

Een vrouw, ongeveer 1 meter 60.

Zware brandwonden.

Het is niet iemand uit het team.

Wie is het, Arthur?

Sarah Jackson.

Die overleed acht jaar geleden in Polaris V.

Klopt.

Hoezo ligt ze dan bij mijn station?

We hebben haar teruggehaald.

Hoi.

Sorry van eerder...

in de eetzaal.

Geeft niet. Iedereen voelt de druk.

Nee, geen excuses.

Ik hoop dat Maggie opknapt.

Bedankt. -Mooi.

Hoe staat het ervoor?

De hele motor zit onder de olie...

en de startkabels waren gestript.

En dus? Kunnen we bij de Argentijnen komen?

Ruik dan.

Een en al olie.

Een vonkje en dit hele ding...

wordt een enorme molotovcocktail.

Het is gekkenwerk.

Het was onze enige optie.

Er is er nog eentje.

Polaris V.

Het oude station?

We kunnen die radio...

aansluiten op ons systeem.

We gebruiken dezelfde satelliet.

Tenzij die verbrand is.

Het ijs stortte in...

voor het vuur om zich heen greep.

Eerst in het lab, ver van de radioruimte, dus...

wie weet.

De kans is klein.

We kunnen er komen zonder de Sno-Cat.

V is dichterbij...

dus we gaat met de sneeuwscooters.

Wie gaat er mee?

Ik.

Annika?

Ik ook.

En jij?

Ga jij mee?

Polaris V ligt bedolven onder het ijs.

Dat is het ironische.

Lees je geen kranten?

Per jaar smelt er 50.000 miljard kilo ijs.

Voornamelijk hier, in West-Antarctica.

Komt hij weer omhoog?

De opwarming...

was onze kans ons hachje te redden...

en die namen we.

We hebben branders en graafspullen.

Nog iets?

Weet ik niet.

Hoelang blijven we daar?

Zo lang als nodig is.

We hebben rantsoenen nodig en batterijen voor de zaklampen.

Ik loop wel even mee.

Jullie tanken de sneeuwscooters af...

en zoek walkietalkies.

Goed.

Alles goed?

Luister Erik, we gaan naar Polaris V.

We gaan apparatuur halen...

uit de radioruimte.

Het zou heel fijn zijn...

als je ons wat batterijen gaf.

Alsjeblieft, luister nou.

Een radio die werkt kan onze redding worden.

Zij niet.

Wat?

Ebba.

Het zal Ebba niet redden.

Kijk ze staan.

De redders van de wereld.

Dat is niet zo best gelukt, wel?

We leven nog.

Of dat terecht is, is een tweede.

Laat mij voortaan met rust.

We gaan niet.

We pakken elke zaklamp...

die hij heeft laten liggen en dan gaan we.

"Nils was degene...

die de tent draaiend hield.

Zonder hem..."

zou de boel...

snel instorten.

Verwarming.

Stroom.

Gustav. -Wat?

Ik weet waar Annika is.

Waar? -Polaris V.

Polaris V? -Daar kun je weer in...

nu het ijs is gesmolten.

Annika is slim, vindingrijk.

Ze kan het stiekem gebruikt hebben.

Zet een team klaar.

Zodra de storm gaat liggen, gaan ze erheen.

Goed? -Ja.

"Vier landen...

werken samen bij een reddingsmissie...

nadat het noodlot toesloeg op station...

Polaris V in West-Antarctica.

Negen teamleden...

waren gered toen het station instortte."

"Er waren sterfgevallen en we verloren...

het station."

"We waren omringd door vuur.

We zagen niks en kregen geen lucht.

Ik dacht: dit is het einde."

"Een teamlid is nog vermist."

"Helaas werd dit een dierbare collega fataal.

Sarah Jackson was een talentvol...

wetenschapper."

"Een fijne vriendin ook.

Dus iedereen..."

"Was ze lid van het team?"

"Ja, we werkten samen."

"Ze trotseerde de vlammen...

en stuurde het SOS-signaal."

"We moesten rennen voor ons leven."

"Het grootste deel van het onderzoek is gered.

We geloven...

dat dit alles zal veranderen.

We dragen het op...

aan Sarah en haar gezin."

"Vandaag een eerbetoon aan de heldin van Polaris V.

Sarah Jackson...

meisjesnaam Sara Blasco.

Een voorbeeld van de Spaanse kennisvlucht.

Na haar afstuderen emigreerde ze...

voor een carrière in milieuwetenschappen.

In Engeland werd ze wetenschapper...

moeder en avonturier.

Dit zijn de laatste beelden van haar...

in een interview...

twee dagen voor haar overlijden."

"Ik begrijp dat je twee kinderen hebt.

Is het zwaar om zes maanden weg te zijn bij je dochters...

om naar de koudste plek op aarde te gaan?"

"Zeker weten.

Maar het zijn stoere, stevige meiden.

Ze weten dat ik dit voor hen doe.

Voor hun toekomst.

Hun generatie gaat opdraaien voor onze fouten.

Het is onze taak die op te lossen...

ongeacht de offers die dat vereist."

"Ze belt ze elke dag."

"Klopt, ik mis ze enorm."

Waar is Maggie?

Ik heb haar op haar kamer gelegd.

Beslis jij daar over? -Wacht.

We hebben haar telefoon en computer.

Ze kan nergens heen.

Ik wil haar spreken. -Ze wordt onder zeil gehouden.

Onder zeil? -Ze moet rusten.

Ze heeft veel doorstaan.

Er is iemand vermist.

Ja, maar haar welzijn...

is jouw verantwoordelijkheid.

Vroeg ik je iets?

Sorry, Maggie.

Hoe voel je je?

Alsof ik gestoken ben met een gloeiendhete pook.

Dat hoor ik van meer patiënten.

Ik klaag niet.

Pijn is goed.

Het betekent dat ik leef.

Gaat het?

Jawel.

Dank je.

En Heather?

Nee.

Waar is de rest?

Ze zijn weg.

Weg?

Naar Polaris V, het oude station.

Waarom?

Er is iets in de radioruimte...

dat ze willen.

Geloof jij het?

Ze wilden erheen.

Ik wilde je niet met Erik laten.

We gaan ze achterna.

Je moet rusten.

M'n arts zegt dat ik met ontslag kan.

Je kunt amper lopen.

Ik ga niet liggen wachten tot ik dood ben.

We hebben een kaart nodig.

Deze zijn recent.

Polaris V staat er niet op.

We hebben de coördinaten nodig.

Hier.

Hier is het.

Het winterteam.

Sarah Jackson.

De enige dode bij de brand.

Ze heeft het onderzoek gered.

Verdomme.

Wat?

Kijk.

Het is geen 'V'.

Het is een vijf.

Je had gelijk.

Ze gaan niet voor de radio.

Het klopte gewoon.

De Sno-Cats werkten niet, de sneeuwscooters wel.

Men wil per se dat we naar Vijf gaan.

Maar waarom?

Geen idee.

Misschien ben ik het vergeten...

of wist ik het nooit.

Maar er sterven mensen...

en de reden ligt daar.

Ik doe het wel.

Kan ik je vertrouwen?

Wat?

Na je pak rammel voor Ramón...

heb ik je dossier bekeken.

IJzersterk dossier.

Te sterk bijna. Te perfect.

Behalve die bètablokkers dan.

Die gebruiken alleen patiënten...

met hartproblemen. -Klopt.

Bètablokkers bestrijden ook...

de bijwerkingen van antipsychotica.

Jezus.

"Je kunt alleen met Arthur Wilde werken..."

als je bij de besten hoort.

Ik begon met amfetaminen.

Ik kon niet slapen...

en hoorde ze praten.

Achter m'n rug om.

Ze lachten me uit.

Paranoia is een typisch symptoom van psychose.

Bij de laatste toets...

heeft Yoshi...

mijn beste vriend...

de boel belazerd.

Wat heb je gedaan?

Ik sloeg hem.

Een keer...

Twee keer...

Ik brak z'n ribben...

en z'n neus. Hij bloedde.

Hij smeekte me te stoppen.

Maar dat ging niet.

Het voelde zo...

Het voelde lekker.

Het was bevrijdend.

Rustig maar. -Sorry.

"Geloof je dat?

Met een temperatuur..."

van min 60 en een schotwond kwam ze achter ons aan.

Je bent paranoïde.

O ja?

Dat kan niet als je echt achtervolgd wordt.

Hoor je niet in bed te liggen?

Ik wil helpen.

Fit genoeg om te graven?

Nee, maar ik kan helpen...

als dat graven misgaat.

Jij bent een gezonde kerel.

Aan de slag.

We zochten een ingang...

tot Polaris V.

Stop.

Je moet pauzeren.

Hoe sneller we graven, hoe eerder we weg zijn.

Je staat te zweten.

Weet ik.

Bevroren zweet belemmert de bloedtoevoer naar je huid.

Je voelt geen kou...

en raakt een vinger kwijt...

of een voet. Je merkt het pas...

als het te laat is.

De dokter zegt het:

pauze.

De sneeuwscooters staan uit.

De benzine is bijna op.

Verdomme.

Drank en onderkoeling.

Goede combi. -Kop dicht. Neem liever...

een slok, Arthur.

Dit is 50 jaar oude single malt.

Ik bewaar hem al jaren voor het juiste moment.

Punt is dat ik niet weet of die nog gaan komen.

Dus daarom nu maar.

Epicuristen woonden in een tuin ver weg van de wereld.

Ver weg van alles wat verlangen opriep...

en lijden bracht.

Dat is mijn tuin.

Alleen wil ik er niet in sterven.

Op Polaris V.

Stof zijt gij...

en tot stof...

zult gij wederkeren.

"Het was fijn.

Het waren aardige lui."

"Polaris V.

Het onderzoek was revolutionair.

Nobelprijs-waardig.

Mr. Wilde verdient het."

"Bovenal het werk.

De kameraadschap.

Het onderzoek."

"We hebben de tests eindeloos herhaald.

We geloofden het gewoon niet. Het doel was...

een bacterie te vinden die veel mensen zou doden.

Maar we vonden een bacterie die mogelijk...

de wereld kon redden."

"Het nieuws was er vol van.

In mijn voorbereiding hierop...

is het wel eens genoemd, maar...

Het was...

bijna tien jaar geleden."

"Zo zie ik Polaris...

Vijf, maar dan...

Maar dan voor de brand."

"Ik herinner me het onderzoek.

En de brand, natuurlijk."

"Het was super, tot de brand kwam."

"Volgens Maggie was die radio...

een smoes."

De dader wilde jullie daar.

Je bedoelt dat ik ze...

erheen stuurde.

Enkel jullie zijn er nog.

Gevonden. We zijn er.

Waar zitten we?

Volgens mij een onderhoudstunnel aan de noordkant.

Nu naar binnen op zoek naar de radioruimte.

"Acht jaar geleden zat Maggie op de middelbare school.

Maar jij zat hier.

Je kunt het oude station dromen...

en eenmaal binnen...

kon je ze een voor een uitschakelen."

Fijn, zo'n selectief geheugen.

Wat bedoel je?

Ik ben niet de enige overlevende van Polaris V.

Grappig...

al vanaf het begin...

gaat het over ons...

Maggie en ik.

Ik krijg nooit...

lastige vragen over Annika.

Omdat ik haar ken.

Is dat zo?

"Wellicht vergiste ik me...

in Maggie.

Maar niet in het belang van ons werk.

Men ging over lijken om het in handen te krijgen.

Ik vergiste me wel over wiens handen."

Ik weet waartoe mijn vrouw in staat is.

Ik ken haar zeker beter dan jij.

Weet je hoe we elkaar kenden?

Dat ga ik ongetwijfeld nu horen.

Ze was de assistent van...

een niemendalletje...

die haar werk inpikte...

en zelf publiceerde.

Zo gaan die dingen.

Je werkt hard...

blijft achter de schermen...

en houdt je mond.

Maar niet Annika.

Ze maakte het openbaar.

Ze gaf alle e-mails vrij...

en zorgde dat hij door de mand viel.

Hij heeft geen dag meer gewerkt.

Annika jarenlang ook niet.

Luister...

Je vindt me een eikel.

Je hebt vast gelijk.

Maar ik was de enige die m'n nek voor haar uitstak...

op dat moment.

Omdat je zo'n groot hart hebt...

zeker?

Het werkte.

Ze had talent, was bevlogen...

en ambitieus.

Ze had zo'n pesthekel aan je na die winter in Polaris V.

Ik begin het te snappen.

We kregen ruzie.

Dat geef ik toe.

Maar ze kwam wel terug.

En waarom?

Omdat ze zo ambitieus is.

Dat heeft ons genekt.

"Ik schreef briefjes aan mezelf.

Je moet weten...

wat je wilt...

en wat je ervoor over hebt om dat te bereiken.

Ik ben ambitieus.

En daar ben ik trots op."

Ik wil niet dat hij weer met de eer gaat strijken...

puur omdat hij een man is.

Begrepen?

Meekomen.

Jullie kwamen hier binnen.

Nee, aan de noordkant...

en meteen de eetzaal in.

Hier begon die brand.

Klopt.

Waarom teruggaan?

Voor de radio.

"De boel is jaren geleden ingestort.

Kijk waar je loopt...

of alles stort in."

Zijn we er bijna?

Meer dan net.

Weer eentje minder. -We moeten snel zijn.

Een feestje?

Het Daglicht-diner.

Het einde van de winternacht.

We zaten te wachten op de zonsopkomst...

toen het brandalarm afging.

Gaat het?

Daar zijn we dan.

De lekkerste cheesecake van het hele continent.

Gaat het?

Ja. Het is alleen...

zo vreemd. Dat alles...

er nog staat.

Ongelooflijk.

Alleen die cheesecake is nog intact.

"De brand overleven...

had bij iedereen zijn littekens nagelaten.

Niemand was erop berekend."

Bij Annika kwam het 't hardst aan.

"Ze wist zich geen raad.

Eerst haar kamer en dan de gemeenschappelijke ruimtes."

We moeten die koffer vinden.

Sorry dat ik je liet schrikken.

Sorry.

Ja, ze zochten iets.

Maar...

volgens mij niet de radio.

Zonder ons erbij...

hadden ze alles overhoopgehaald.

Annika? -Sarah.

Het is Sarah.

Ik heb haar overtuigd om mee te gaan.

Ze had zoveel talent.

Het is mijn schuld.

Dankzij haar leven wij.

Zij stuurde het SOS.

Anders hadden ze ons nooit gevonden.

We moeten verder.

We moeten verder. -Ja.

De zaklampen raken op.

Echt, dan wil je hier niet zijn.

Kijk...

geen as, geen brandplekken.

Het vuur was gedoofd voordat her hier was.

Dus de radioruimte is intact?

Hopelijk. Nu alleen nog vinden.

Hoeveel zaklampen zijn er nog?

Ik heb enkel nog deze.

Hetzelfde geldt voor mij.

Ik ook.

We moeten opsplitsen.

Dat meen je niet.

We hebben geen batterijen...

om overal te kijken.

Niet als groep tenminste.

Het wordt opsplitsen of hier sterven.

Neem een lichtfakkel...

als je zaklamp leeg is...

en ga naar het ontmoetingspunt.

"Opgesplitst dus."

Om beter te zoeken.

Of ongewenste blikken te mijden.

Het was acht jaar geleden.

Wij hadden niet de luxe van een plattegrond.

Toch riskant, met een moordenaar in je midden.

Wat is er? Gaat het?

Gaat het? Wat is er?

Wat?

Help even met de...

Verdorie.

Klote. -De hechtingen zijn los.

Aki... -Verdomme.

Ik kan niet verder.

Goed, jij blijft hier.

Ik blijf bij haar.

Goed.

Help me de radioruimte te vinden.

Echt, ik red me wel.

Bewaar je zaklamp voor als het echt nodig is.

Ze deed het met opzet.

Ik deed het met opzet.

Waarom?

Vanwege Sarah.

Ik mocht haar niet zien.

Ik wilde weten waarom.

Haar achterhoofdsbeen was gebroken.

Ze ging niet dood door de brand.

Ze is vermoord.

Vermoord?

Wat bedoel je?

Bij brand sterft het gros door rookinhalatie.

Het vuur verbruikt alle zuurstof...

of je longen zitten vol koolstofdioxide.

Nee. -Of ze werd duizelig...

en stootte haar hoofd toen ze flauwviel.

Ze was in het station toen het instortte.

Het letsel kan ontstaan zijn na haar dood.

Zou kunnen.

Maar ze is vermoord.

Zeker weten.

Het bewijs moest verdwijnen.

Daarom gingen ze terug.

Wie het ook was, hij of zij zocht iets.

We moeten die koffer vinden.

Ze wisten wat ze zochten.

"Retour naar Sarah Jackson."

"Dit was het.

Een trui...

helemaal onder het bloed."

Dat is wat ze zochten.