Original subtitles

Saya akan bertinju untuk awak.

Saya telah buat sesuatu yang letakkan dia dalam situasi yang sukar.

Jika awak ambil berat tentang ini dan mahu dia maafkan awak,

awak perlu buat sesuatu untuk buktikan kepada dia...

bahawa awak bukannya sengaja.

Awak ialah teman lelaki Min?

-Bukan. -Ya.

Kenapa awak cakap begitu?

Hubungan saya dan Phon sangat rapat.

Awak marah sebab dia hanya anggap awak sebagai adik.

Jika awak tak mahu berkahwin dengan saya,

awak harus berterus terang dengan ayah saya.

Kenapa awak perlu kata yang saya sukakan orang lain?

Saya patah hati.

Awak di mana?

Saya patah hati.

Awak di mana sekarang?

Saya tak tahu saya berada di mana.

Beritahu saya, saya akan pergi cari awak.

Saya berada di galeri.

Saya patah hati.

Ini kali pertama...

saya tinggalkan segalanya dan lari ke arah seseorang...

yang bukan ayah saya.

Min.

Min.

Min.

Min.

Hei, bangun.

Day, saya patah hati.

Min.

Jangan buka mata awak.

Saya hanya mahu menatap wajah awak macam ini.

Apa?

Min tidur di depan galeri?

Dia pasti dah bergaduh dengan awak.

Dia asyik mengigau dan sebut nama awak.

Bagaimana sekarang? Awak nak datang jemput dia?

Saya tak boleh.

Saya ada pesakit yang perlu dijaga.

Biarpun saya pergi jemput dia sekarang,

dia masih akan merungut.

Boleh awak tolong saya hantar dia balik?

Saya akan hantar lokasi rumah dia kepada awak.

Tapi...

Lagipun, awak teman lelaki dia, betul tak?

Saya rasa saya boleh percayakan awak.

Awak dah salah faham.

Kami hanya berkawan.

Awak sungguh bising.

Awak sendiri jelas, betapa dia sukakan awak.

Perkara yang lebih penting ialah perasaan awak terhadap dia.

Betul tak cakap saya?

Saya tahu, awak sangat sukakan dia.

Anggap saja saya percayakan awak.

Tolong saya jaga dia.

Kenapa dengan dia?

Phon tak sayang saya.

" Endless Love "

Minum.

Kenapa awak berada di sini?

Secara ringkasnya,

awak mabuk dan mendail nombor yang salah,

nombor itu ialah nombor telefon saya.

Jadi, saya datang cari awak dan nampak awak mabuk di depan galeri.

Saya akan bawa awak pulang.

Saya cuma tunggu awak sedarkan diri...

dan berjalan masuk ke rumah sendiri

Macam mana awak tahu saya tinggal di sini?

Saya menelefon Phon.

Awak tak patut buat begitu.

Adakah awak beritahu dia yang saya dah mabuk?

Awak tak boleh beritahu dia. Jangan sesekali beritahu dia.

Saya beritahu dia awak mabuk teruk.

Awak asyik menangis dan mengigau tentang dia.

Apa yang dia akan fikir tentang saya sekarang?

Dia akan fikir saya ialah kaki botol.

Dia tak sayangkan saya dan sekarang dia anggap saya sebagai kaki botol.

Biarkan dia.

Sebab itu ialah fakta.

Dengar sini.

Lebih baik awak berhenti sukakan dia.

Biarpun saya beritahu dia yang awak mabuk,

dia tetap tak ambil berat tentang awak.

Sedikit pun tak.

Hei!

Awak fikir awak siapa?

Berani awak menilai dia begitu!

Berani awak suruh saya jangan sukakan dia lagi.

Awak tiada hak untuk buat begitu.

Awak tiada hak.

Tentu awak dah gila.

Atau awak suka saya?

Betul tak?

Betul tak?

Hei!

Awak yang telefon saya.

Awak suka saya, betul tak?

Dengar sini.

Encik Rawee Liangtagoon.

Biar saya beritahu awak fikiran saya.

Orang yang sangat perlukan duit macam awak...

sanggup tinggalkan gerai awak untuk menolong saya.

Sebab awak tahu saya kaya.

Oleh sebab saya melayan awak dengan baik,

awak mungkin ingat awak ada peluang untuk bersama saya.

Encik Rawee Liangtagoon,

itu sebab awak miskin,

saya cuma kasihan pada awak.

Ambil ini.

Saya nak balik rumah sekarang.

Makan sarapan awak.

Makan banyak-banyak.

Awak tak perlu hantar kek hari ini?

Hari ini, saya berasa kurang sihat.

Bagus. Awak juga perlu berehat..

Bekerja terlalu keras adalah tidak sihat.

Berapa harga buah-buahan ini?

Ia murah saja.

Saya belinya dengan separuh harga.

Awak jumpa seseorang yang sanggup baiki rumah kami.

Awak juga beri ayah saya makan makanan yang sedap.

Terima kasih banyak-banyak.

Tapi, awak tak perlu buat apa-apa lagi sekarang.

-Saya tak nak susahkan awak. -Okey.

Ayah, jangan main lagi.

Makan sarapan awak dulu.

Awak buat hal lagi.

Baiklah.

" Pameran lukisan: Dengan Cinta "

Mak cik,

adakah Min datang sini?

Apa yang awak cakap?

Siapa Min? Saya tak tahu.

Jadi, ini apa?

Jika dia tak datang sini, bagaimana benda ini masuk ke dalam rumah saya?

Nampaknya hujan akan turun, saya pergi simpan baju dulu.

Mak cik,

saya nak tahu kenapa Min datang sini.

Saya tak tahu apa-apa.

Sebenarnya, dia...

Dia hanya nak tolong kita dan minta saya rahsiakannya.

Dia kata, dia jahat pada awak.

Jadi, dia mahu buat sesuatu untuk menebus dosa dia. Itu saja.

Jadi...

Jadi, orang yang beri buah-buahan ini dan baiki rumah kami ialah dia.

Betul.

Siapa lagi kalau bukan dia?

Sebab awak tahu saya kaya.

Oleh sebab saya melayan awak dengan baik,

awak mungkin ingat awak ada peluang untuk bersama saya.

Encik Rawee Liangtagoon,

itu sebab awak miskin,

saya cuma kasihan pada awak.

Bukankah Min teman wanita awak?

Kenapa awak tipu saya?

Apa?

Buah ini sedap.

Makanlah sikit.

Dia nak bawa kapal terbang saya ke mana?

Helo.

Apa? Ada orang nak beli lukisan saya?

Dia nak jumpa saya sekarang?

Baiklah, saya akan ke galeri dengan segera.

Okey. Terima kasih. Selamat tinggal.

Helo, Ja.

Di mana lelaki yang nak beli lukisan saya?

Dia di sana.

Adakah ini satu gurauan?

Kenapa pula dengan muka awak? Awak macam samseng.

Ia bukan urusan awak.

Jual lukisan awak kepada saya.

Awak ada duit?

Saya tak berniat untuk menghina awak.

Saya minta maaf atas apa yang saya cakap hari itu.

Saya minta maaf.

Ini duitnya.

Ini 100,000 baht.

Day, juga pada pusingan ke-5.

Beri saya lukisan yang berharga 100,000 baht.

Ambil balik duit awak.

Saya tak mahu jual kepada awak.

Kenapa?

Bukankah orang kaya suka guna duit untuk hilangkan rasa bersalah mereka?

Day.

Day.

Day!

" Wad Kecemasan "

Phon, macam mana keadaan dia?

Keadaan dia tak serius.

Dia terlalu letih saja.

Dia diberikan larutan salin sekarang.

Dia boleh balik rumah tak lama lagi.

Baguslah kalau begitu.

Min,

adakah Day bergaduh dengan orang?

Luka pada muka dia pasti bukan satu tumbukan saja.

Saya juga tak tahu.

Tapi, ini bukan kali pertama saya nampak dia seperti ini.

Dia curang pada awak, jadi awak tampar dia, betul tak?

Phon, bukan begitu

Saya dah kata, dia bukan teman lelaki saya.

Jangan paksa dia bersama saya sebab awak tak nak berkahwin dengan saya.

Awak tak perlu risau sekarang.

Saya pasti dapat lupakan awak.

Benang merah kita telah digunting.

Day mungkin dah sedar.

Pergilah jumpa dia.

Mulai sekarang, saya akan anggap awak sebagai abang, macam yang awak mahu.

-Maafkan saya. -Ya?

Pesakit di katil ini telah pergi ke mana?

Dia ada di sini tadi.

Hei, Day!

Day!

Awak tak boleh keluar dari hospital macam itu saja.

Awak nak mati?

Saya boleh pilih untuk mati atau hidup.

Ini hidup saya.

Jangan ganggu saya lagi.

Lebih baik awak fikir baik-baik. Jika awak mati, bagaimana dengan ayah awak?

Awak pasti rasa saya sangat kesian, betul tak?

Ya, saya miskin.

Ayah saya dah kurang waras.

Tapi, awak tahu tak?

Walaupun saya tiada duit,

saya masih ada maruah diri.

Ini bukan seperti yang awak bayangkan.

Jadi, apa yang awak cuba buat?

Awak tolong saya secara diam-diam.

Awak minta semua orang jangan beritahu saya.

Tapi apabila awak sedih,

awak menghina saya miskin...

dan kata saya inginkan duit awak.

Bukan begitu. Dengar sini.

Saya minta maaf.

Saya suruh awak bayar ganti rugi untuk gaun saya.

Sebab hal itu, ayah awak nyaris maut dalam kebakaran.

Jika awak ialah saya, awak akan faham.

Jadi, saya mahu buat apa-apa saja untuk tebus kesalahan saya.

Sebab saya tahu, minta maaf saja tak cukup.

Hari itu saya mabuk, saya juga minta maaf pasal itu.

Saya tak ingat pun.

Saya bukan sengaja cakap begitu.

Saya tak berniat untuk memandang rendah pada awak.

Sebenarnya, saya...

Saya juga nak meminta maaf kerana salah faham pada awak.

Hei, awak sedang berdarah.

Pergi balik ke hospital dan balut luka awak.

Boleh saya?

Apa yang awak mahu?

Ambillah.

Kenapa awak pejamkan mata?

Ada sesuatu termasuk ke dalam mata saya.

Betulkah?

Awak ingat saya akan cium awak?

Aduh!

Sakitlah!

Aduh. Turunkan cermin ini!

Saya takkan turunkan sehingga awak setuju untuk pergi balut luka awak.

Apa?

Cepat kembali ke hospital.

Baiklah, saya akan pergi. Lepaskan saya.

Awak janji?

Okey, lepaskan saya.

Tunggu saya di sini. Saya pergi letak kereta sekejap.

Tunggu di sini.

Awak tak perlu hantar saya pulang.

Saya rasa bersalah kerana menyusahkan awak.

Tak perlu rasa bersalah.

Kita ialah kawan sekarang.

Awak sendiri yang cakap begitu di hospital.

Berhenti panggil saya begitu.

Kalau begitu, awak nak saya panggil awak apa?

Cik Wanvela?

Awak nak nama terakhir saya untuk sempurnakan nama saya?

Apa nama terakhir awak?

Saya bergurau saja.

Mulai hari ini, saya akan panggil awak Abang Day.

Awak begitu menghormati saya?

Bukankah awak dua tahun lebih tua daripada saya?

Saya hormati kekananan awak.

Kekananan?

Apa yang kelakar?

Tengok jalan, awak sedang memandu.

Saya ada tengok jalan.

Ayah, awak baru makan beberapa suap saja.

Makan lagi.

Tak, saya tak lapar.

Pak Cik Theep.

Awak tak nak makan, sebab awak dah makan sebelum kami datang, betul tak?

Jadi, awak berbohong dan cakap awak tak lapar.

Tidak. Saya tak tipu.

Saya belum makan tadi.

Betulkah?

Malang sekali.

Biar Day makan nasi awak.

Jangan ambilnya. Ini nasi saya.

Jika awak tak nak Day makan nasi awak,

awak harus habiskannya. Kalau tak, Day akan habiskannya.

Saya harus habiskannya.

-Macam itulah. -Saya tak mahu dia ambil nasi saya.

Makanlah lagi.

Makan ini juga.

Kenapa?

Saya bimbang tentang awak.

Awak tiba-tiba hilang selepas perlawanan itu.

Awak tak jawab panggilan saya.

Saya ingat awak ditangkap dan dibelasah semasa waktu rehat.

Saya minta maaf.

Saya bergegas keluar untuk bayar duit kepada seseorang.

Jadi, saya pergi tanpa sebarang kata.

Jangan beritahu saya,

awak pergi sertai perlawanan tinju lain...

demi dapatkan duit untuk bayar gadis gaun merah itu.

Saya tak suka sebab saya betul.

Hari itu, awak bayar dia 45,000 baht untuk sehelai gaun.

Kali ini awak bayar apa pula?

Saya rasa,

gadis itu hanya mempergunakan awak untuk dapat duit.

Dia hanya main-main dengan awak...

sebab awak kelihatan lembap dan bodoh.

Cukup.

Ia bukan seperti yang awak sangka.

Jangan marah dia lagi.

Awak dah jatuh cinta pada dia.

Saya dah agak.

Awak dah jatuh hati pada dia.

Awak begitu tergila-gilakan dia.

Awak patut balik sekarang.

Balik! Saya nak tidur.

Awak nak halau saya keluar?

Ya.

Tapi saya baru datang saja. Awak dah nak halau saya?

Awak nak pergi sendiri atau nak saya...

Awak tak pernah layan saya macam ini.

Ini kali pertama awak halau saya.

Selepas awak disihir oleh wanita itu, awak menjadi begini.

Tutup pintu juga.

Saya tak nak tutup pintu untuk awak!

Buat sendiri, tak guna!

-Ja. -Ya?

Terima kasih kepada awak dan semua orang di sini...

kerana tolong saya sempurnakan pameran ini.

Tanpa awak dan pasukan awak, pameran saya pasti akan kacau bilau.

Saya gembira dapat bekerja dengan artis baharu yang berbakat macam awak.

Terima kasih.

Ini awak punya.

Apa dia?

Ini duit yang ditinggalkan di lantai malam tadi.

Awak boleh periksa dan lihat jika ada duit yang terkurang.

Baiklah. Terima kasih.

Sama-sama.

Hei.

Day yang beri awak duit itu semalam?

-Betul tak? -Ya.

Hari itu, dia dah bayar awak.

Kali ini, 100,000 baht pula.

Untuk apa?

Awak betul tentang gaun 45,000 baht itu.

Tapi, kali ini bukan salah saya. Dia sendiri yang beri saya duit ini.

Awak pasti guna muka comel awak untuk dapatkan duit daripada dia.

Awak tahu tak, Day tak pernah ada teman wanita?

Apabila gadis cantik macam awak minta sesuatu daripada dia,

hati dia akan cair.

Tolonglah. Awak boleh guna kecantikan awak untuk tipu lelaki lain.

Tapi, jangan ganggu kawan saya ini.

Tunggu sekejap.

Tipu apa? Saya tak menipu dia.

Boleh awak berhenti merungut dan dengar dulu?

Awak tak tahu apa yang dia buat demi dapatkan duit itu.

Apa yang dia buat?

Dia perlu...

Perlu apa?

Lebih baik awak tak tahu.

Pulangkan duit itu kepada dia, okey?

Ambil. Tolong pulangkan kepada dia.

Tak nak, awak dah terimanya.

Jadi, awak sendiri yang harus pulangkannya.

Dia takkan ambil balik benda yang dia beri kepada orang lain dengan mudah.

Itu mencalarkan maruahnya.

Faham tak?

Juga, jangan beritahu dia saya datang cari awak.

Kenapa?

Lebih baik saya beredar dulu.

Awak nak ke mana?

Pintu keluar ada di sebelah sana.

Bukan arah ini?

Balik sini dan beritahu saya apa yang berlaku.

Jangan beritahu dia!

Ini apa?

Bukalah jika awak nak tahu.

Awak beli lukisan saya, bukan?

Jadi, saya bawanya ke sini untuk awak.

Kalau awak tak suka yang ini, awak boleh pulangkan.

Saya akan pulangkan duit awak.

Siapa yang cakap begitu?

Saya sangat sukakannya.

Cita rasa awak bagus.

Dan ini juga.

Apa itu?

Baki duit awak.

Saya cuma artis baharu. Karya saya kurang daripada 100,000 baht.

Saya berbincang dengan orang di galeri...

dan mereka cadangkan harga karya saya rasanya lebih kurang 20,000 baht saja.

Ambil balik.

-Saya akan tinggalkan di sini. -Nanti dulu.

Saya berniat untuk beli lukisan awak dengan 100,000 baht.

Saya benar-benar tak peduli berapa nilai sebenarnya.

Jika awak rasa bersalah,

awak boleh guna duit itu untuk belanja saya makan.

Belanja awak makan?

Okey.

Tiada masalah.

Awak boleh beritahu saya semua makanan yang awak nak makan.

Awak juga boleh minta hidangan yang bernilai 80,000 baht.

Saya anggap itu sebagai satu janji.

Ini hanya 100 baht.

Kenapa?

Adakah ia terlalu mahal?

Jika awak hanya makan makanan 100 baht, bila 80,000 baht ini akan habis?

Awak tetap akan berasa muak biarpun makan hidangan berharga 10,000 baht.

Jika awak kerap makan begitu, awak mungkin akan bankrap.

Mengaku saja. Awak cuma nak makan dengan saya untuk lebih lama, betul?

Awak bermimpi saja.

Apa?

Patutlah awak bermajor dalam kesenian.

Biar saya beritahu awak sesuatu.

Ramai orang nak makan bersama saya.

Wanita dan lelaki pun ada.

-Saya boleh pilih. -Yakah?

Saya dengar, awak tak pernah ada teman wanita.

Siapa yang beritahu awak?

Ada orang bercakap tentang ini.

Bukankah awak kata awak lapar? Mari makan.

-Siapa yang beritahu awak? -Mari!

Apa ini?

Ia sangat cantik.

Ayah juga rasa ia cantik, betul tak?

Ya. Sangat cantik.

Awak ada masa lapang esok?

Saya nak belanja awak makan besar.

Apa yang awak baca?

Min hantar mesej kepada saya. Dia mahu belanja saya makan.

Min?

Gadis yang cantik?

Ya.

Apa yang awak buat, ayah?

Terlalu rendah kualitinya.

Terlalu buruk.

Terlalu ringkas.

Bagaimana dengan yang itu?

Ini seperti kain buruk.

Awak akan keluar dengan seorang gadis cantik.

Awak harus berpakaian kemas.

Kenapa awak beli baju ini?

Aduhai!

Kenapa awak berpakaian begini hari ini?

Tiada apa-apa yang istimewa.

Saya berpakaian seperti ini setiap hari.

Saya tak pernah nampak awak berpakaian begitu.

Lagipun, awak tampak kacak.

Bukankah kita nak pergi ke restoran?

Ya, tapi saya perlu buat sesuatu di sini dulu.

Dah siap. Saya keluar dulu.

-Terima kasih. -Sama-sama.

Apa masalahnya? Kenapa awak marah?

Awak bukan orang yang ditipu dan dibawa ke sini.

Awak tak datang tukar balutan luka awak selama 3 hari.

Awak nak luka awak reput?

Jika awak dah selesai, saya nak balik rumah sekarang.

Janganlah merajuk.

Awak takkan berpakaian cantik untuk sia-sia.

Saya akan bawa awak pergi makan Apa yang awak nak makan?

Jadi, hidangan ini tak boleh termasuk dalam baki itu, okey tak?

Awak serius?

Jika tidak, saya akan terus merajuk.

Baiklah.

Awak di sini untuk tukar balutan?

Hai, Phon.

Helo, Phon.

Maafkan saya kerana pergi tanpa ucapkan selamat tinggal pada hari itu.

Tak mengapa.

Saya juga perlu balik cepat hari itu.

Awak dah selesai menukar balutan untuk luka awak?

Ya.

Mari kita minum kopi.

Apa yang awak buat?

-Saya boleh tolong awak. -Saya tak faham.

Awak kata, awak mahu berhenti sukakan dia.

Di mana benang merah itu?

Macam mana awak tahu?

Cepat, semua!

Awak menyebabkan dia berpeluh sejuk pada malam itu, awak tahu tak?

Jangan sebut tentang itu, Phon.

Saya hanya bercakap benar.

Awak sangat bimbang tentang dia. Awak takut dia mungkin mati.

Saya masih ingat.

Oh ya, Day,

saya tak suka menyibuk,

tapi boleh saya tanya awak sesuatu?

Ya.

Awak dapat kesan lebam itu daripada pergaduhan, betul tak?

Saya cuma sertai perlawanan tinju di sebuah kolej.

Perlawanan tinju di kolej?

Itu pasti perlawanan yang kasar.

Ya.

Pesanan Nombor 3 sudah siap.

Biar saya pergi ambil untuk kalian.

Phon, kenapa awak cakap begitu pada dia?

Itu adalah kebenaran.

Adakah dia teman wanita Doktor Kongphon?

Dia cantik.

Mereka nampak secocok.

Dia comel.

Apa yang patut kita minum hari ini?

Bagaimana dengan latte?

Awak betul-betul rasa awak boleh lupakan Phon?

Saya boleh dan saya akan lupakan dia.

Mulanya, saya ingat hati saya hancur dan saya tak dapat buat apa-apa.

Tapi sebenarnya, saya hanya menangis sehari saja.

Pada hari saya hubungi awak secara tak sengaja.

Tapi awak dah okey sekarang, betul tak?

Saya rasa okey.

Sebenarnya,

sudah 15 tahun saya bertepuk sebelah tangan,

sejak ibu saya meninggal dunia.

Ibu awak sudah meninggal dunia?

Ya, semasa saya kecil.

Saya minta maaf.

Tak mengapa. Perkara itu sudah lama berlalu.

Bukankah ibu awak juga telah meninggal dunia?

Bercakap tentang ibu saya,

saya nak ke suatu tempat. Boleh awak temani saya ke sana?

Boleh awak buat salinan untuk cincin ini?

Ya, boleh.

Baguslah kalau begitu.

Bolehkah ia disiapkan pada hari Rabu depan?

Ya, saya akan pastikan ia siap pada hari Rabu depan.

Terima kasih.

Day.

Kenapa saya rasa macam kenal cincin itu?

Saya macam pernah nampaknya di mana-mana.

Itu cincin di rantai ayah saya.

Sebab itu awak macam kenalnya.

Mungkin.

Kenapa awak perlu buat salinan cincin itu?

Dulu ada dua bentuk cincin itu.

Satu milik ayah saya.

Satu milik ibu saya.

Itu ialah cincin ulang tahun perkahwinan mereka yang ke-10.

Tapi, cincin milik ibu saya telah hilang,

jadi saya perlukan cincin baharu.

Kenapa awak tergesa-gesa memerlukannya?

Awak mahukannya pada hari Rabu depan.

Sebenarnya, dah lama saya mahu buat cincin itu.

Tapi, saya baru cukup duit untuk buat.

Khamis depan ialah ulang tahun kematian ibu saya.

Jadi, saya mahu letakkan cincin itu di depan gambar dia.

Hari Khamis minggu depan?

Ulang tahun kematian ibu awak adalah pada 25 Ogos?

Ya.

Ibu saya juga meninggal dunia pada hari yang sama.

Memang satu kebetulan.

Kita ada banyak persamaan.

Hari ini, kita ada banyak beg baharu.

Beg tangan tiruan gred premium.

Beg tangan berjenama.

Day! "Ayah" awak dah datang, cepat lari!

Cepat! Ayuh!

Cue, habislah kita!

Berhenti. Berhenti.

Tolonglah. Kami tak jual apa-apa pun hari ini.

Tidak boleh.

Ini cuma kali pertama kita.

Tak boleh, awak perlu bayar denda.

Saya perlu pergi ke pejabat perbandaran?

-Ya. -Tak bolehkah awak bantu kita sekali?

Biar saya buat panggilan.

Okey.

-Saya buat panggilan telefon di sini. -Baiklah.

Saya tak jual satu beg pun hari ini.

Bagaimana saya nak menyara hidup?

Dia ada masalah?

Awak perlu bayar denda di pejabat perbandaran.

" Day "

Bercakap tentang syaitan.

Helo, Day. Kenapa?

Saya nak minta tolong. Boleh awak tolong saya?

Ya, boleh.

Sekarang?

Ya.

Okey.

Saya tak percaya pada mitos benang merah.

Tapi sekarang,

saya mahu minta bidadari yang saya tak percaya akan kewujudan mereka,

untuk jadikan Min sebagai teman sejiwa saya.

Saya harap, benang merah akan ikat hati kami bersama selama-lamanya.

Awak dah balik?

Mari bercakap di luar.

Awak nak saya temankan awak?

Tak perlu.

Saya takut dia mungkin bangun dan tak nampak awak.

Awak boleh memandu?

Sudah tentu boleh.

Terima kasih kerana menjaga ayah saya hari ini.

Saya tak mahu awak berterima kasih kepada saya.

Boleh awak balas budi saya dengan benda lain?

Apa yang awak nak?

Baiklah.

Tubuh awak.

" Fakulti Seni Halus dan Seni Pembuatan "

Min, awak rasa siapa yang akan jadi model kita hari ini?

Saya nak lukis lelaki yang bertubuh sasa.

Semenjak saya ambil kelas ini,

saya hanya dapat lukis model wanita dan model tua.

Sangat membosankan.

Hasrat awak tercapai hari ini.

Awak tahu siapa yang akan jadi model kita hari ini?

Siapa? Beritahu saya.

-Hei, awak. -Dia seksi tak?

Dia menarik tak? Beritahu saya.

Awak akan tahu sebentar lagi.

-Cepat beritahu saya sekarang. -Cikgu dah datang.

Baiklah, pelajar sekalian.

Model hidup kita hari ini, bukanlah orang asing.

Dia ialah pelajar di sini.

Selamat datang, Rawee Liangtagoon.

Min, itu Day!

Dia ialah model kita hari ini?

Nampaknya, Tuhan mendengar doa kita!

Bawa bertenang.

Baiklah, awak boleh pergi bersiap.

Baiklah.

Hei, Min.

Hari ini, saya akan lukis sebagus yang mungkin.

Saya akan lukis setiap butiran dengan terperinci.

Buatlah sesuka hati awak.

Semoga awak berjaya.

Naik atas.

Pelajar sekalian,

tugasan kalian ialah lukis atlet lelaki yang bertubuh sasa.

Encik Rawee akan membuat gaya.

Dia akan buat satu gaya selama 10 minit.

Kalian harus melakar semua gaya dia dalam masa yang ditetapkan.

Pastikan kalian lukis butiran semua otot yang berkenaan secara teliti.

Otot mana yang tertarik, dan otot mana yang regang.

Kalian faham tak?

Maafkan saya. Bagaimana jika saya tak nampak dengan jelas...

otot mana yang ditarik atau regang?

Boleh saya sentuh dia?

Saya tak mahu terlepas apa-apa butiran.

Awak memang luar biasa.

Itu tidak dibenarkan.

Okey. Mari kita mulakan.

Terima kasih banyak-banyak atas usaha awak hari ini, Rawee.

Ini untuk awak.

-Terima kasih banyak-banyak. -Sama-sama.

Adakah awak berseronok?

Mana ada. Saya hanya mahu tolong awak cari duit dengan cara mudah.

Awak tak suka?

Baiklah.

Terima kasih.

Day, mari kita makan tengah hari bersama-sama.

Saya...

Tolonglah makan bersama kami.

Marilah.

Marilah.

Wah, Puan Pornphen.

Awak sangat cantik hari ini.

Awak ada janji temu?

Jangan mengarut.

Saya ada janji temu dengan Encik Piroj.

Dia mahu berbincang tentang awak dan Min.

Tapi, saya beritahu dia saya nak tunggu Min tamat ijazah sarjana dia.

Ya, saya tahu.

Bukankah lebih baik jika kamu berdua bertunang dulu?

Ibu, tapi saya tak cintakan dia seperti itu.

Awak patut lebih kenal saya daripada sesiapa.

Saya faham.

Tapi dengar cakap saya,

awak bertuah kerana ada seseorang yang sangat cintai awak macam Min.

Awak tak boleh buang tuah itu dengan beritahu diri sendiri...

yang dia hanyalah adik awak.

Saya rasa, awak patut pertimbangkan dia.

Ibu,

saya boleh bezakan cinta antara adik-beradik dan antara kekasih.

Saya dah tak larat menasihati awak.

Jika awak tak dengar cakap saya,

awaklah yang akan terluka kelak.

Ibu.

Tapi...

Saya sangat kenyang.

Awak pasti dipenuhi dengan makanan dan kebahagiaan.

Day, makanlah kaki khinzir ini.

Day, makanlah kupang ini.

Day...

Kenapa? Adakah awak cemburu?

Tak, saya cuma rasa jengkel dengan populariti awak.

Awak yang suruh saya makan tengah hari bersama mereka.

Wanita memang sukar difahami.

Apa?

Helo, Phon.

Helo, Min.

Awak ada dengar tentang pertemuan ayah awak...

dan ibu saya pada petang ini untuk berbincang tentang pertunangan kita?

Apa?

Apa yang patut kita buat sekarang?

Baiklah, saya akan ke sana.

Semuanya okey?

Saya akan beritahu awak nanti. Saya perlu berjumpa ayah saya sekarang.

Mana kereta awak? Biar saya pandu kereta awak.

-Min. -Phon, mana ayah saya?

Dia sedang tunggu di dalam. Mari kita masuk sekarang.

Tunggu.

Awak juga nak masuk ke dalam?

Saya rasa awak patut tunggu di sini.

Saya tak mahu ayah saya marah pada awak dan mak awak.

Tunggu di sini. Percayalah.

Okey.

Tunggu.

Awak patut berhenti menahan perasaan awak terhadap dia.

Jika awak benar-benar sukakan Min,

awak patut beritahu dia.

Atau awak nak saya tolong?

Tidak perlu, terima kasih.

Ini urusan saya. Saya boleh lakukan sendiri.

Baik.

Tapi, jangan tunggu sehingga dah terlambat.

Awak mungkin tak tahu ayah Min dan ibu saya...

tengah berbincang tentang pertunangan saya dan Min.

Sebenarnya, sudah lama kami rapat.

Tapi apabila bercakap tentang formaliti,

sangat sukar untuk saya mulakan.

Awak tak perlu risau tentang apa yang perlu dikatakan.

Tak kira awak nak majlis yang sebesar mana, saya tetap akan setuju.

Tak kira apa saiz cincin berlian itu, beritahu saya saja.

Jangan risau tentangnya.

Semua itu tak penting bagi saya.

Saya cuma nak anak awak jadi pasangan hidup yang baik untuk anak saya.

Itu hajat mendiang isteri saya.

Ayah, saya nak beritahu awak sesuatu.

Jadi?

Sekarang, awak nak saya tolong awak?

Saya nak tanya awak sesuatu.

Boleh saya berada di sini?

Boleh.

Kita bakal menjadi sekeluarga.

Saya takkan bertunang dengan Phon.

Apa yang awak kata?

Awak sedang bergurau?

Apa yang telah berlaku?

Adakah Phon membuat awak sedih?

Dia buat awak marah?

Beritahu saya. Saya akan menegur dia.

Tidak. Dia tak buat apa-apa.

Jadi, kenapa awak menolak pertunangan itu?

Sebab...

saya menyukai seseorang sekarang.

Saya mengaku yang saya suka Min.

Saya sangat sukakan dia.

Saya sukakan dia sejak hari pertama saya bertemu dengan dia.

Setiap kali bersama dia,

saya boleh rasakan jantung saya berdegup kencang.

Tapi semasa bersama dengan Phon. Saya tiada perasan begitu.

Apa yang awak nak tanya saya?

Betulkah awak pasti awak takkan menyesal...

jika saya keluar janji temu bersama Min?