Original subtitles

Hei! Berhenti!

Hei! Saya kata berhenti!

Hei, berhenti!

Berapa harga baju itu? Saya akan bayar kepada awak nanti.

Ia berharga 45,000 baht.

Saya pasti akan bayar kepada awak.

Saya takkan larikan diri.

Lihatlah awak.

Awak boleh menjual beg-beg tiruan ini.

Bagaimana saya nak percaya pada kata-kata awak?

Okey, saya akan bayar malam ini juga.

Sekarang, saya sudah tak berhutang dengan awak.

Harap-harap, kita takkan berjumpa lagi.

Saya juga tak mahu jumpa awak.

Apa?

Rumah saya terbakar?

-Awak tak boleh masuk! -Bagi saya masuk!

-Berundur! -Benarkan saya masuk!

Saya terdengar pengasuh itu minta bayaran daripada dia hari itu.

Tapi Day tiada duit, jadi dia menangguhkan bayaran.

Awak okey, sayang?

Awak nampak sedih sejak balik ke rumah.

Awak bergaduh dengan Phon?

Tidak, ayah.

Saya cuma ada pertengkaran kecil dengan kawan di universiti.

Awak nak ceritakan kepada ayah?

Ia akan membuat awak berasa lebih lega.

Sebenarnya,

saya baru sedar saya telah buat sesuatu...

yang meletakkan dia dalam situasi yang sukar.

Tapi, saya bukan sengaja buat begitu.

Manusia selalu buat kesilapan,

sama ada dengan sengaja atau tak sengaja.

Tapi kalau awak rasa bersalah,

awak boleh meminta maaf daripada dia.

Itulah yang awak perlu buat.

Bagaimana jika dia tak maafkan saya?

Perkara yang saya buat sangat teruk.

Baiklah...

Bukankah awak kata itu cuma pertengkaran kecil?

Ayah.

Okey.

Jika awak ambil berat tentang ini dan mahu dia maafkan awak,

awak perlu buat sesuatu untuk buktikan kepada dia...

bahawa awak bukannya sengaja.

Dan awak benar-benar rasa bersalah terhadap kejadian itu.

Maksudnya,

jika saya buat begitu,

dia mungkin akan maafkan saya, betul?

"Endless Love"

Day, saya menggosok dinding ini sejak pagi tadi.

Kesan comot ini susah hendak dibersihkan.

Saya rasa ia mengambil masa beberapa bulan untuk dibersihkan.

Sejujurnya, apa kata awak beli cat baharu?

Kita boleh mengecat dinding ini semula.

Dari mana saya nak dapatkan duit untuk beli cat?

Duit untuk beli makanan pun saya tiada.

Betul juga.

Nasib baik, api hanya rosakkan bilik ini.

Jika seluruh rumah ini terbakar,

awak harus bina pondok dan tinggal di dalamnya.

Hari ini ialah Hari Songkran. Mari main air!

-Mari main air. -Ayah.

Saya sedang bersihkan dinding ini. Tolong berhenti.

Marilah main. Hari ini Hari Songkran.

Kita tak boleh terlepas keseronokan ini.

Bagi saya.

Tidak mahu.

-Ayah, awak sedang buat sepah. -Hari ini Hari Songkran!

Cue,

tolong tengokkan dia sekejap.

Mari kita main.

Mari simbah air!

Ayuh.

-Hari Songkran belum sampai lagi. -Tidak, sudah sampai!

Awak dah basah kuyup sekarang?

Adakah awak dah cukup basah?

-Bawakan air lagi! -Ini sudah cukup!

-Mari kita main lagi. -Sekali lagi, tolonglah.

Kenapa air menjadi hitam?

Kenapa awak perlu bersihkan semua ini?

-Berhenti menggosok dinding. -Ia sangat kotor.

Encik Tua.

Apa yang berlaku?

Saya akan bertinju untuk awak.

Macam ini baru betul.

Dengar sini,

awak jangan berasa susah hati.

Awak telah buat keputusan yang betul.

Kita akan dapat wang, begitu saja.

Jumlah wang dalam akaun bank awak adalah yang paling penting.

Jangan lupa, awak harus bertahan sampai pusingan 5.

Bukan sebelum atau selepas.

Apabila loceng dalam pusingan 5 dibunyikan,

awak akan dapat wang dengan serta-merta.

Ingat.

Awak melakukan ini untuk wang.

Anak muda itu ialah atlet taekwondo terbaik di universitinya.

Saya pasti dia akan menang.

Awak mahu saya bertaruh ke atas dia?

Ini ialah perlawanan yang adil. Jangan main kotor.

Faham?

Sedia!

Mula!

Ayuh!

Bangun!

Bangun!

Pusingan ini.

Bertahan...

dan awak akan dapat wang awak.

Kenapa dunia ini begitu kejam?

Kenapa hidup ini tak adil bagi saya?

Mula!

Saya beri awak masa 3 hari. Jika awak tak bayar, saya akan berhenti.

Lihatlah awak.

Awak boleh menjual beg-beg tiruan ini.

Bagaimana saya nak percaya pada kata-kata awak?

Saya juga perlukan wang untuk hidup, sebab kita semua miskin.

Jika awak tak bayar, saya akan berhenti.

Awak tak boleh masuk!

-Bagi saya masuk! -Awak tak boleh masuk!

Ayah!

Tolong saya cari isteri saya.

Jangan lupa, awak harus bertahan sampai pusingan 5.

Bukan sebelum atau selepas.

Apabila loceng pusingan 5 dibunyikan,

awak akan dapat wang dengan serta-merta.

Satu!

Dua!

Tiga!

Empat!

Lima!

Enam!

Tujuh!

Lapan!

Sembilan!

Sepuluh!

Ambil ini.

Saya bayar lebih sebagai pampasan kerana lewat bayar.

Boleh awak balik dan tolong jaga ayah saya?

Usah risau tentang itu.

Tapi, apa yang berlaku pada muka awak?

Kenapa ada begitu banyak lebam di seluruh badan awak?

Saya perlu balik dulu. Terima kasih banyak-banyak.

Ibu.

Saya rindukan awak.

Saya sangat rindukan awak.

Hei!

Berhenti!

Apa yang berlaku pada muka awak?

"Fakulti Seni Halus dan Seni Gunaan"

Mari kita pergi. Saya dah selesai.

Apa semua ini?

Ubat anti-radang, ubat hilang lebam, kapas, pembalut luka.

Apa semua ini?

Awak pasti awak tak berminat pada dia?

Tidak.

Saya hanya mahu menebus kesalahan saya macam yang ayah saya suruh.

Jadi, saya tak perlu rasa bersalah.

Jom. Mari kita selesaikan hal ini.

Baiklah, mari kita pergi.

Sudikah awak terima ini? Saya belinya untuk awak.

Kenapa awak hadiahkan ini kepada saya?

Bukankah ia jelas?

Jika perempuan hadiahkan coklat berbentuk hati kepada awak,

maknanya dia sukakan awak.

Dari mana dia dapat keberanian itu?

Dia tak malu meluahkan perasaan kepada lelaki di kampus.

Ya, betul.

Tapi, saya rasa dia bukan dapat keberanian dari mana-mana,

rasa tak malu itu memang ada di dalam DNA dia.

Terima kasih banyak-banyak.

Tapi, saya tak boleh terimanya.

Kita tak mengenali satu sama lain pun.

Mustahil awak akan sukakan saya.

Day, tiada orang yang mengenali orang lain sejak mereka dilahirkan.

Kita boleh mengenali satu sama lain mulai sekarang.

Betul tak, semua?

Ya.

Terimanya!

Sebenarnya, awak cantik.

Awak juga comel.

Tapi, ada sesuatu yang saya patut beritahu awak.

Saya sangat miskin.

Saya tiada kereta.

Saya tiada rumah mewah.

Saya juga tiada telefon bimbit yang mahal.

Selain itu,

saya juga tiada wang bawa awak keluar untuk ditunjukkan di Facebook.

Setiap hari, selepas habis kelas,

saya perlu jual pakaian di tepi jalan.

Ayah saya pula ada masalah mental.

Dia terencat akal.

Dia tidak dapat menjaga dirinya sendiri.

Seseorang harus menyuap dia, barulah dia boleh makan.

Kadangkala, dia akan terkencing dalam seluar.

Sekarang awak dah tahu segala-galanya,

jika awak masih nak keluar dengan saya,

saya okey.

Jadi, awak okey dengan semua ini?

Kalau begitu, lupakan saja.

Saya rasa, awak mungkin perlukan masa untuk jaga ayah awak.

Saya akan sokong awak dari jauh.

Ne, saya akan kembali sebentar lagi.

Hei, awak.

Awak tak patut bercakap begitu terhadap gadis itu.

Awak dah malukan dia, awak tahu tak?

Saya tak kata apa-apa yang salah.

Saya berkata benar.

Saya tahu. Dia beranikan diri untuk meluahkan perasaan pada awak,

awak sekurang-kurangnya harus pertimbangkan perasaan dia.

Habis, awak rasa apa yang patut saya cakap?

Awak boleh kata, awak dah ada teman wanita.

Awak bukan gadis yang saya suka.

Awak melukakan perasaan dia jika awak menolak dia begitu.

Terluka?

Awak rasa siapa yang terluka sekarang?

Perkara yang saya beritahu dia tadi,

awak ingat saya hanya bergurau?

Saya mungkin tersenyum, tapi hati saya sakit, awak tahu tak?

Tapi, saya perlu menahannya.

Sebab ini hidup saya.

Apa yang awak tahu?

Jika saya tak memaksa diri untuk senyum,

mungkin dah lama saya mati.

Beg! Mari tengok beg ini!

Beg tiruan gred premium ada dijual di sini!

-Marilah tengok-tengok! -Ia tahan lama dan kalis air!

Awak okey, Day?

Jika awak kurang sihat, awak patut balik rumah dan berehat.

Saya tak nak balik.

Saya tak mahu ambil kesempatan ke atas awak.

Mari tengok seluar jean yang cantik ini!

Ia kalis air juga!

Awak sedang mengejek saya?

-Kain buruk wanita dijual di sini! -Beg wanita!

Terima kasih.

Beg wanita ada dijual di sini!

Ia tahan lama dan kalis air!

Datanglah tengok-tengok!

Saya sedang bercakap dengan siapa?

Saya juga akan tolong awak jual.

Mari tengok baju ini, cuci sekali dan ia akan menjadi kain buruk!

Cue, awak nak bertumbuk dengan saya?

Beg wanita ada dijual di sini!

Ia tahan lama dan kalis air!

Helo. Boleh saya bantu awak?

Ambil. Saya belikan ubat untuk awak.

Apa itu?

Ubat untuk hilangkan lebam. Ambil saja.

Saya tak perlukan ubat.

Lihat, ahli farmasi kata ini ialah ubat terbaik.

Biar saya tolong awak sapu.

Tidak perlu.

Dengar sini. Tidak perlu.

Tak mengapa. Biar saya sapukan untuk awak.

Jangan bergerak. Kalau tak, jangan salahkan saya jika tercucuk mata awak.

Jangan bergerak.

Sapu sendiri.

Tunggu.

Awak tak perlu berterima kasih kepada saya.

Saya buat begini sebagai tanda niat baik saya.

Boleh bagi saya penutup ubat?

Hei, siapa dia?

Kawan.

Kawan?

Kawan mana yang sapu ubat di mulut awak macam itu?

Dia sapu di sekitar mata saya. Dia cuma kawan saya.

Maafkan saya. Ada orang di rumah?

Maafkan saya. Ada orang di rumah?

Maafkan saya. Ada orang di rumah?

Maafkan saya!

Awak pencuri!

-Saya bukan! -Awak curi apa di rumah saya?

-Mengaku sekarang! -Bukan! Nama saya Min.

Saya bawa bakul buah untuk awak.

Buah-buahan itu nampak sedap.

Boleh beri kepada saya?

Sudah tentu boleh, semua bakul ini milik awak.

Tidak boleh.

Saya tak boleh makan buah-buahan sebelum makan malam.

Makanlah banyak-banyak.

Saya dah balik!

Ini makan malam awak. Adakah awak dah lama tunggu?

Gembira bertemu dengan awak.

Siapa awak?

Bagaimana awak masuk ke sini?

Siapa yang pesan piza ini? Banyaknya!

Ia tidak murah.

Dia kawan saya.

Kawan awak?

Awak kawan dia?

Saya kawan dia.

Jadi, dialah gadis yang menyusahkan awak itu.

Saya tak patut salahkan dia sepenuhnya.

Jika saya tak koyakkan gaun dia, semua ini takkan berlaku.

Awak juga membela dia!

Dengar sini, Day.

Rumah awak baru dibakar.

Ayah awak hampir mati.

Kenapa awak masih boleh begitu optimistik?

Hidup awak dah begitu teruk, awak tak perlu menjadi lelaki baik.

Lupakan saja. Perkara itu dah lepas.

Jika saya tahu itulah dia,

saya akan tengking dia di depan orang ramai.

Awak suka dia, betul tak?

Apa yang awak merepek ini?

Awak terlalu kuat membebel, Cue.

Awak tersengih-sengih di sana.

Saya dapat jual barang, jadi angin saya baik.

Awak tersengih sambil memandang ubat itu.

Awak yang tak perasan.

Awak dah terjebak ke dalamnya.

Pelanggan awak dah datang. Pergi layan dia.

-Awak dah jatuh hati pada dia. -Jangan mengarut.

-Ini barang tiruan gred premium. -Barang tiruan gred premium?

-Hanya 200 Baht setiap satu. -Kualiti gred A.

Maafkan saya?

-Yang Chanel? -Awak mahu 2? Jadi, 400 baht.

Awak berminat?

Cuba lihat yang ini.

Ia sangat cantik.

Gred premium.

Awak rasa bersalah pada Day.

Tapi, awak tak berani meminta maaf daripada dia.

Jadi, awak datang ke sini?

Ya.

Adakah awak mahu saya percaya itu?

Sebenarnya, saya rasa awak dah jatuh cinta pada Day.

Bukan. Itu memang seperti yang saya beritahu awak.

Saya tiada agenda tersembunyi. Percayalah pada saya.

Tapi, kenapa muka awak menjadi merah ketika bercakap tentang Day?

Mungkin saya sapu terlalu banyak pemerah pipi pagi ini.

Jadi, boleh awak tolong saya?

Saya pergi ke universiti dulu. Jumpa lagi.

Mari!

Baiklah. Sila cat semula dinding ini.

Dan baiki bahagian yang rosak.

Jika kamu perlukan sesuatu, sila beritahu saya.

Baiklah, Cik Min.

Awak pasti ini idea yang bagus?

Ya. Saya perlu bertanggungjawab atas hal ini.

Jangan risau, saya akan bayar mereka.

Bukan tentang itu.

Maksud saya...

Apa maksud awak?

Apa yang berlaku di sini?

Siapa lelaki-lelaki ini?

Mereka akan cat semula dinding dan baiki rumah awak.

Sementara mereka buat kerja mereka, apa kata kita keluar jalan-jalan?

Jalan-jalan?

Jom.

Saya suka jalan-jalan.

Jadi, saya bawa dia keluar dulu. Kami akan balik sekejap lagi.

-Mari kita pergi. -Mari kita keluar bersama.

Jika awak nak makan apa-apa, beritahu saya.

-Coklat. -Boleh!

Dia memang gadis yang kaya.

Awak sangat bertuah kali ini, Day.

-Saya gembira awak suka makanan itu! -Sila datang melawat saya selalu.

Lihat! Makanan ringan.

-Ya? -Makanan ringan itu?

Awak nak yang mana satu? Saya akan beli untuk awak.

Yang ini.

-Yang ini. Saya suka yang ini. -Yang ini?

Lelaki muda di rumah saya selalu beri saya coklat ini.

Dia kata saya akan gembira apabila makannya.

Aku akan tersenyum.

Tunggu.

Awak terlupa sesuatu?

Ia hadiah daripada saya.

Tiada lagi.

Itu dah cukup.

Helo.

Saya akan beli semua coklat ini.

Kerja kami dah siap. Selamat tinggal.

Terima kasih banyak-banyak.

Kenapa mereka belum balik lagi?

Helo, Day.

Helo.

Bagaimana keadaan ayah saya hari ini?

Dia sedang tidur.

Dia menonton televisyen dan tertidur.

Boleh saya cakap dengan dia sekarang?

Dah siap?

Siapa itu?

Awak ada pelawat?

Tidak.

Dia cuma penjual buah.

Beri saya 2 biji nanas!

Begitu.

Day yang telefon.

Apa?

Cepat pulang ke rumah.

Ayah awak patut sudah bangun apabila awak tiba di rumah.

Saya harus putuskan panggilan dulu.

Adakah ini rumah saya?

Warnanya sangat cantik.

Wah.

Apa yang awak nak saya beritahu Day?

Awak boleh beritahu dia apa-apa saja, cuma jangan sebut nama saya.

Saya perlu jadi penipu lagi.

Tolong. Tolong saya.

Saya ada upah untuk awak.

Awak tak perlu buat begitu.

Kaew.

Kaew, mari main belon ini dengan saya.

Siapa Kaew?

Dia asyik panggil nama ini semasa saya bawa dia jalan-jalan.

Isteri dia.

Belon itu sudah pergi ke mana?

Saya juga tak tahu kenapa dia panggil awak dengan nama itu.

Di mana dia?

Dia dilanggar oleh kereta dan meninggal semasa Day masih kecil.

Ayuh, Kaew.

Saya sangat merindui awak, ibu.

Awak juga rindukan ibu awak seperti saya?

Selamat petang.

Selamat petang.

Baguslah awak dah pulang. Saya boleh balik rumah sekarang.

Nanti dulu.

Mengapa dinding...

Itu...

Saya ceritakan tentang awak dan ayah awak kepada kawan saya.

Dia berasa simpati pada awak.

Jadi, dia sudi baiki rumah ini untuk awak.

Tapi, dia minta saya rahsiakannya sebab khuatir awak tak nak terima.

Tolong jangan marah pada saya.

Saya takkan marah.

Saya berterima kasih kepada awak dan kawan awak.

Boleh awak bawa saya berjumpa dengan kawan awak itu?

Saya nak ucapkan terima kasih kepada dia secara bersemuka.

Tidak boleh.

Maksud saya, awak tak perlu buat begitu.

Kawan saya tak mahu tunjukkan dirinya kepada awak.

Saya boleh tolong awak berterima kasih kepada dia.

Begitu saja.

Selamat tinggal.

Selamat tinggal.

Sila datang ke pameran saya.

Saya akan hantar sejambak bunga kepada awak.

Saya akan suruh Phon hantar kepada awak.

Itu idea yang bagus.

Maafkan saya.

Awak ialah kawan Cik Min?

Ya.

Baik. Dia sedang menunggu awak.

Sila ikut arah ini.

Kawan awak dah tiba.

Sila ambil masa kamu.

Saya akan beritahu awak apabila galeri ini hampir tutup.

Awak pasti ada ramai pelawat hari ini.

Lihat bunga itu.

Cuma kawan-kawan dan ahli keluarga.

Awak datang untuk tengok karya saya?

Apa pendapat awak?

Lukisan awak sangat cantik.

Adakah awak tahu makna di sebalik lukisan saya?

Saya tak tahu.

Tapi ia sangat cantik.

Mari, Day.

Awak pelik hari ini. Awak panggil nama saya.

Sebab awak ialah rakan sekelas saya.

Kita berada di tahun yang sama.

Tapi, saya pasti lebih tua daripada awak.

Saya kerap ponteng kelas.

Itulah yang berlaku apabila awak perlu bekerja sambil belajar.

Tak mengapa.

Biar saya bawa awak melawat galeri ini.

Ikut saya.

Kita mulakan dengan dua buah gambar ini.

Dua buah lukisan ini melambangkan konsep utama pameran ini.

Maksud yang saya cuba sampaikan menerusi lukisan ini ialah...

dua orang yang diikat dengan hujung benang merah.

Apabila tiba masanya,

kuasa benang merah akan menyatukan mereka.

Tak kira betapa jauh atau dekat jarak antara mereka.

Saya minta maaf kerana mengganggu awak berdua.

Ia bukan seperti yang awak sangka, Phon.

Hai, nama saya Phon.

Gembira bertemu dengan awak.

Saya Day.

Ini jambangan bunga daripada ibu saya.

Dia ingin mengucapkan tahniah kepada awak.

Terima kasih.

Dia teman wanita saya, Daran.

Tahniah, Min.

Phon, kenapa sekarang baru awak datang?

Galeri dah nak tutup.

Saya minta maaf. Tapi, tak mengapa.

Saya boleh datang lagi.

Betul tak?

Sudah tentu boleh.

Biasanya di galeri-galeri lukisan besar yang saya pergi,

ia ada risalah tentang pameran untuk pelawat.

Awak juga ada?

Kalau begitu, saya akan tengok risalah dulu.

Jika saya berminat, saya akan datang balik.

Okey.

Baiklah, mari kita makan bersama-sama.

Sertailah kami, Day.

Jangan risau. Datang saja. Saya belanja.

Mari kita pergi.

Kenapa awak buat muka begitu?

Apa yang saya cakap itu semuanya benar.

Semasa kami masih kecil,

dia menangis kerana mahu mandi bersama saya.

Saya takut mahu mandi jika dia ada di sana.

Betulkah, Min?

Awak kelihatan sangat naif.

Saya tak sangka awak ada muslihat begitu.

Bukan macam itu.

Min dan saya sangat rapat.

Phon, apa yang awak cakap tadi?

Semasa kita masih kecil, awak suka menyamar sebagai penjual.

Awak tumpahkan sos coklat supaya kita boleh mandi bersama.

Awak tak ingatkah, budak comel?

Awak berdua betul-betul macam adik-beradik.

Ya, Min sudah macam adik kandung saya.

Lihat cara awak ambil berat pada saya,

awak mahu menarik perhatian saya, betul?

Itu takkan berlaku.

Saya takkan tertipu dengan helah awak.

Saya sudah ada teman lelaki.

Ada benang merah yang mengikat kami dengan kuat.

Bilakah awak berdua berkenalan?

Kenapa awak tak pernah beritahu saya tentang dia?

Dia ialah kawan saya di universiti.

Jangan menafikannya.

Kawan tak berpegang tangan macam itu.

Jangan malu. Saya takkan beritahu ayah awak.

Beritahu saya, Day.

Adakah awak teman lelaki Min?

-Bukan. -Ya.

Kenapa awak cakap begitu?

Sekarang awak dah tahu saya ialah teman lelaki dia,

awak tak patut memeluk bahu dia atau mencubit pipi dia seperti itu.

Tolong jangan melayan dia seperti budak kecil lagi.

Dia tak suka.

Teman lelaki awak agak mengongkong awak.

Phon.

Awak nak ke mana? Tunggu.

Bila saya setuju untuk menjadi teman wanita awak?

Saya minta maaf kerana cakap begitu.

Saya tak suka melihat dia mengejek dan memalukan awak begitu.

Ia tiada kaitan dengan awak.

Phon dan aku sangat rapat.

Hei, saya tolong awak.

Kenapa awak marah saya?

Kenapa awak tak mengamuk pada orang yang buat awak marah?

Awaklah yang buat saya marah, awak tak sedarkah?

Siapa yang tak sedar?

Awak marah sebab dia hanya anggap awak sebagai adik.

Seperkara lagi, dia berpacaran dengan seorang gadis,

dan gadis itu bukan awak.

Sudah jelas, dia tak suka awak.

Dengar cakap saya.

Kalau saya ialah awak, saya takkan berjalan keluar macam itu.

Saya akan terus berjuang.

Saya akan terus berjuang untuk buat dia tahu saya sukakan dia.

Awak mungkin sedang tunggu benang merah untuk tunjukkan kuasa, betul?

Tak masuk akal!

Dua buah lukisan ini melambangkan konsep utama pameran ini.

Maksud yang saya cuba sampaikan menerusi lukisan ini ialah...

dua orang yang diikat dengan hujung benang merah.

Apabila tiba masanya,

kuasa benang merah akan menyatukan mereka.

Tak kira betapa jauh...

Hei, berhenti!

atau dekat jarak antara mereka.

Hei, berhenti!

Awak sedang bercakap dengan saya?

Ya. Awak tak nampak awak tersangkut baju saya?

Hei, saya tolong awak.

Kenapa awak marah saya?

Kenapa awak tak mengamuk pada orang yang buat awak marah?

Awaklah yang buat saya marah, awak tak sedarkah?

Siapa yang tak sedar?

Awak marah sebab dia hanya anggap awak sebagai adik.

Seperkara lagi, dia berpacaran dengan seorang gadis,

dan gadis itu bukan awak.

Sudah jelas, dia tak suka awak.

Apa pakaian ini?

-Merahnya. Boleh saya lihat? -Ayah, jangan!

Ayah, jangan tarik benang itu!

Awak tak boleh main dengan baju ini, ayah!

Ayah!

Cukup, ayah.

Hei, ayah!

Ayah!

Semua dah terkoyak.

Sedap tak makanan ini?

Ya. Semua benda di sini sangat sedap.

Lihat, awak belikan dia makanan yang sedap begini.

Dia mungkin tak mahu makan hidangan yang saya sediakan untuk dia.

Saya minta maaf.

Saya cuma mahu dia makan makanan yang sedap.

Saya takut, mungkin saya tak boleh datang ke sini lagi.

Kenapa? Awak bergaduh dengan Day?

Bukan. Saya kata, barangkali.

Helo.

Saya ialah Day.

Saya tahu. Apa yang berlaku?

Sebenarnya saya...

Saya nak meminta maaf daripada awak.

Saya terlalu kasar semalam.

Saya minta maaf.

Saya juga nak minta maaf kerana tampar awak.

Padan muka saya.

Tak mengapa.

Oh ya, awak ada di galeri?

Saya berada di depan galeri.

Tiada. Saya ada kerja lain.

Okey. Saya faham.

Kalau begitu, saya akan balik rumah.

Okey. Selamat tinggal.

Maaf, saya perlu pergi sekarang. Ada sesuatu yang berlaku.

Maafkan saya. Jumpa lagi.

Selamat tinggal.

Budak-budak sekarang, mereka datang dan pergi dengan cepat.

Makan perlahan-lahan, Theep.

Makan lagi.

Apa yang awak baca?

Encik Piroj Songwattanagun, CEO Wattana Rungrueng Co., Ltd...

buat pengumuman awam tentang penubuhan hospital baharu untuk orang miskin.

Hospital ini takkan mengenakan bayaran ke atas...

kanak-kanak, orang tua, dan pesakit yang miskin.

Saya sangat bangga dengan ayah.

Angin awak sangat baik hari ini.

Perselisihan antara awak dan kawan awak dah selesai?

Betul. Ayah memang memahami saya.

Ayah tahu tak?

Saya berbaik semula dengan dia selepas saya buat seperti yang ayah suruh.

Saya buat perkara baik untuk menebus kesalahan saya.

Bagus.

Jika kita ada lebih, kita patut berkongsi dengan orang lain.

Saya faham.

Ayah tahu tak ayah ialah idola saya?

Saya selalu dengar apa-apa saja yang ayah cakap.

Okey. Sudah tiba masa untuk makan malam.

Saya ada janji temu dengan Phon dan ibunya.

Saya perlu berbincang dengan mereka tentang hospital baharu saya.

Boleh tak saya tak nak pergi?

Tak boleh.

Sudah lama kita tak makan malam bersama.

Ya?

Ini bakinya.

Terima kasih.

Awak selalu bayar kos perubatan tambahan pesakit awak.

Dan awak merahsiakan hal ini daripada mereka.

Awak patut beritahu mereka.

Mereka pasti gembira mengetahui hal ini.

Lebih baik jangan beritahu mereka.

Jika tidak, mereka pasti akan cari sesuatu untuk membalas budi saya.

Saya tak mahu menyusahkan mereka.

Seperkara lagi, kos itu bukannya mahal.

Saya gembira bagi pihak pesakit kerana bertemu doktor yang baik macam awak.

Terima kasih.

Saya minta diri dulu.

Tapi hospital untuk orang miskin saya tak beroperasi dengan cara begitu.

Semua doktor boleh berikan ubat-ubat yang tak dibiayai oleh bantuan sosial.

Sebab saya ada dana yang khusus untuk tanggung perbezaan kos itu.

Baguslah.

Pesakit boleh terima faedah penuh daripada dana ini.

Betul tak?

Oh ya, bila awak akan datang bekerja dengan saya?

Saya dah hantar surat letak jawatan.

Ia dalam proses kelulusan.

Saya harap awak boleh letak jawatan sekarang juga.

Agar awak boleh tolong dia dengan segera.

Ibu.

Saya bekerja di hospital, bukannya di hotel.

Saya tak boleh masuk dan keluar sesuka hati saya.

Apa? Awak mana boleh bandingkan macam itu.

-Apa yang awak cakap, ibu? -Bukan saya, tapi awak.

Maafkan saya. Saya perlu pergi ke tandas.

Dia nampak sangat senyap hari ini.

Dia baik-baik saja, ibu.

Dia cuma masih marah pada saya.

Saya bawa kawan perempuan saya ke pameran seni dia.

Kenapa awak buat begitu?

Dia kawan saya.

Saya ada sesuatu untuk dibincangkan dengan awak dan Phon.

Saya mahu Phon dan Min bertunang sekarang.

Selepas Min tamat pengajian, mereka boleh berkahwin.

Apa pendapat awak tentang ini?

Saya tak boleh kata apa-apa, kecuali saya sangat gembira tentang ini.

Saya tengok Min sejak dia kecil lagi.

Saya sayangkan dia seolah-olah dia anak kandung saya.

Awak boleh beritahu saya tentang hantaran kahwin dan segalanya.

Saya dah bersedia untuk bayar.

Ibu.

Apa pendapat awak, Phon?

Pertama sekali,

saya amat berterima kasih kerana awak sayang dan percaya pada saya.

Tapi, saya rasa kita patut tunggu dia tamat pengajian dulu.

Kenapa?

Awak ada teman wanita sekarang?

Tidak, saya tidak ada.

Saya tiada teman wanita.

Sejujurnya, tempoh masa Min sambung belajar di luar negara...

cukup panjang untuk dia menemui orang yang lebih baik daripada saya.

Saya tak mahu mementingkan diri sendiri.

Saya tidak mahu biar dia terikat dengan saya saja.

Ayah, saya takkan berubah hati.

Saya takkan mencintai orang lain.

Baguslah begitu. Saya juga fikir begitu.

Awak dan Phon adalah pasangan yang secocok.

Saya setuju dengan idea awak.

Mari kita raikan bersama-sama.

Maafkan saya, tolong beri kami sebotol wain.

Phon.

Jika awak tak mahu berkahwin dengan saya,

awak harus berterus terang dengan ayah saya.

Kenapa awak perlu kata yang saya sukakan orang lain?

Awak juga tahu ada benang merah yang mengikat kita bersama.

Saya takkan sukakan orang lain.

Bagaimana dengan lelaki itu? Day?

Bukankah dia teman lelaki awak?

Saya nampak dia pegang tangan awak hari itu.

Saya dah kata, dia cuma kawan saya. Awak faham tak?

Okey, dia cuma kawan.

Tapi dengar sini.

Apa?

Bagi saya,

awak seperti adik saya.

Saya tak rasa...

saya boleh mencintai awak sebagai seorang wanita.

Atau...

seseorang yang saya boleh cium.

Saya minta maaf.

Begini saja.

Saya akan berbincang dengan ayah awak tentang ini.

Tak perlu.

Saya akan biarkan hal ini dilupakan begitu saja.

Okey.

Kalau begitu, saya akan hantar awak pulang sebelum balik ke hospital.

Saya kata tak perlu!

-Min. -Saya nak balik rumah.

Phon, awak boleh terus pergi kerja.

Saya boleh balik sendiri.

Tapi, ayah awak suruh saya jaga awak.

Saya sudah dewasa!

Min!

Min.

Janganlah begitu.

Min, ayah awak akan risau.

-Min. -Saya kata, saya boleh balik sendiri.

Tapi, ayah awak suruh saya hantar awak balik.

Min, ikut saya.

Min, masuk dalam kereta.

Pergi saja. Saya akan balik sendiri!

Min.

-Tunggu, Min. -Tutup pintu!

Okey, baiklah.

Tapi, telefon saya apabila awak sampai rumah.

Okey?

Sila datang dan tengok.

Awak boleh cuba juga.

Helo.

Phon.

Kenapa awak tak anggap saya sebagai wanita?

Kenapa awak selalu anggap saya sebagai adik perempuan?

Semua orang tahu bahawa saya...

hanya mencintai awak seorang.

Awak dah hubungi nombor yang salah.

Saya bukan Phon awak.

Adakah awak dah lupakan benang merah kita?

Phon, saya cintakan awak, awak tahu tak?

Tak kira apa yang berlaku, saya hanya akan cintakan awak.

Awak okey?

Saya ialah Day.

"Day"

Day?

Saya sangat sedih.

Awak di mana?

Saya tak tahu di mana tempat ini.

Beritahu saya, saya akan pergi cari awak.

Saya berada di galeri.

Saya sangat sedih.

Ini kali pertama...

saya tinggalkan segalanya dan lari ke arah seseorang...

yang bukan ayah saya.