Original subtitles

Midden in de Stille Oceaan..

..de meest geïsoleerde eilandenketen ter wereld

is haaienparadijs.

Sommigen jagen in bendes, anderen

rijden op de getijden om voedsel te vinden.

De grootste zijn eenlingen.

Maar hoe groot ze ook zijn,

of wat ze eten.

Hawaii heeft alles wat haaien nodig hebben.

Ondiepe riffen zitten hier boordevol vis.

Het diepere blauw biedt verschillende tarieven.

Het warme water roept velen op.

Als het te perfect lijkt, is

het voorlopig misschien zo.

De grootste haaien met de grootste

behoeften verhuizen hier mogelijk ook.

Deze bultruggen zijn eindelijk thuis.

Nadat ze de hele zomer in de Golf van Alaska hebben

gevoed, hebben ze meer dan 3.000 mijl afgelegd

om terug te keren naar Hawaï, waar ze zijn geboren.

Sommige vrouwtjes zijn naar dit warme, heldere

water gereisd om er een paar te vermaken.

En binnenkort zullen de zwangere

vrouwen hier hun eigen kalveren krijgen.

De kersverse moeders zullen buitengewoon

beschermend zijn voor hun pasgeborenen.

Zij moeten zijn.

Want hoewel deze plek er idyllisch uitziet,

de walvissen zijn teruggekeerd naar een eeuwenoud slagveld.

Tijgerhaaien zijn de toproofdieren in de Hawaiiaanse wateren,

15 voet slimme camouflage patrouilleert

constant door de kanalen tussen eilanden.

Ze jagen op walviskalveren, een feest

waarop ze het hele jaar hebben uitgekeken.

Dan zullen deze machtige tegenstanders oog in oog komen te staan,

2.400 mijl van het dichtstbijzijnde continent.

De archipel van Hawaï is de meest afgelegen op aarde.

De acht hoofdeilanden zijn slechts de

toppen van een enorme onderzeese bergketen

zich uitstrekkende 1.500 mijl over de Stille Oceaan.

Ze zijn allemaal het resultaat van een vulkanische hotspot in de diepzee

dat nieuwe eilanden bouwt wanneer de tektonische platen erboven bewegen.

Kilauea, op het Big Island, is de

meest actieve vulkaan op aarde.

Het is de afgelopen 40 jaar onafgebroken aan het uitbarsten.

Lava kronkelt de hellingen af in gesmolten paden naar de zee.

Deze eilanden zijn oer, maar in

de geologische tijdlijn van de aarde,

Hawaii is een nieuwkomer.

Het eerste eiland rees slechts 5

miljoen jaar geleden boven de zee uit.

En, in de middle of nowhere,

werd het een anker voor koraalbroed

naar binnen drijven uit open water.

Hawaii werd een magneet voor het leven en

bood onderdak aan duizenden unieke soorten

nergens anders ter wereld te vinden.

Hawaiiaanse monniksrobben en Hawaiiaanse

octopussen zijn hier inboorlingen.

Maar tijgerhaaien zijn veel ouder dan Hawaï.

Ze ontdekten deze eilanden op de

een of andere manier tijdens hun migratie.

Tegenwoordig zijn de baaien en inhammen van Hawaii

bieden het hele jaar door kansen voor elk wat wils.

Zowel het massieve als het miniatuur genieten van de

schaamte van de eilanden voor onderzeese rijkdommen

waaronder ten minste 40 soorten haaien,

en hun neven, de stralen.

De vulkanen creëerden onder water grimmige basaltvlaktes,

die voor het eerst werden gekoloniseerd door algen

en dan door kleine koraalpoliepen.

Na verloop van tijd trok het leven zijn intrek en

creëerde een stationair buffet voor vleesetende haaien,

palingen, tangs en maanvissen, om er maar een paar te noemen.

Minstens 25% van de koraalrifvissen

op Hawaï is inheems en leeft alleen hier.

Het lijkt onmogelijk dat dit delicate sprookjesland zou

kunnen voortkomen uit zo'n gewelddadige zwavel en vuur.

De twee actieve vulkanen van Hawaï zijn de moderne

agenten van een proces dat zich nog steeds voltrekt.

Kilauea en Mauna Loa zijn beide op het Big Island...

Ook wel Hawaii genoemd...

Dat is het jongste eiland in de keten.

Wanneer oververhit magma de koele oceaan ontmoet,

een ketel is geboren.

Terwijl de lava afkoelt, vormt de ingesloten lucht

een onderzees labyrint van tunnels en buizen,

het creëren van prachtige miniatuurbunkers voor

degenen die een toevluchtsoord nodig hebben.

Ze trekken reizigers aan vanuit de open oceaan.

En zelfs haaien moeten een veilige haven vinden.

De lavabuizen zijn een perfect toevluchtsoord

voor nachtelijke witpuntrifhaaien.

Slanke witte puntjes ontsnappen vaak in de nauwe

doorgangen en dwarsbomen zwaardere achtervolgers.

Deze rifbewoners worden soms prooi van

tijgerhaaien omdat ze zoveel kleiner zijn.

Met een lengte van anderhalve meter staan

ze midden in het menu van een tijgerhaai.

Deze tijger vaart net buiten het doolhof, misschien

in de hoop een witpuntje weg van huis te verrassen.

Diep in hun schuilplaatsen kunnen whitetips ontspannen.

Ze gebruiken gespecialiseerde spieren

om zuurstofrijk water aan te zuigen over hun kieuwen,

waardoor ze een van de weinige haaiensoorten

zijn die niet hoeven te zwemmen om te ademen.

Ze varen door de duistere lavajungle, altijd

op zoek naar een betere plek om te rusten.

Hoewel ze in staat zijn om activiteit in

delen van hun hersenen op te schorten,

ze slapen nooit echt.

Ze brengen zo uren door, gewoon

uitrusten, soms alleen, soms samen.

Licht bereikt het grootste deel van het lava-doolhof niet, maar

nachtelijke wittips wachten nog steeds op het donker van de nacht

om erop uit te trekken.

Voorzichtig, voorzichtig, veranderen

ze van de opgejaagde in de jagers

zoeken in hun kleine territoria naar

prooien die ook's nachts actief zijn.

Het rif overdag is een andere wereld,

of je nu een roofdier of een prooi bent.

Buiten de koraalkoppen, in open

water, is er geen plek om je te verstoppen.

Deze zilveren flits is eigenlijk een

school van kleine makreel genaamd akule.

Als juvenielen leefden ze op het rif, maar als

volwassenen zijn ze in dieper water terechtgekomen.

Ze verzamelen zich met tienduizenden,

op zoek naar veiligheid in aantal.

Wanneer ze gevaar voelen, reageren de kleine vissen door zich

dicht bij elkaar te verdringen in wat bekend staat als een aasbal.

In plaats van individuen te zien, confronteren

roofdieren een veel groter, verwarrend 'wezen'.

Maar soms trekt het vergroten van hun

profiel alleen maar meer dodelijke aandacht.

Blauwvintonijn trevallies, 3 voet lang, zijn enkele

van de meest efficiënte carnivoren van Hawaï.

Agressief en gestroomlijnd, ze kunnen een

aasbal met uitstekende precisie uitsnijden.

Akule gevangen in de kloof zijn de eersten die worden verslonden.

De anderen proberen te vluchten.

De geluiden van plunderingen trekken grijze rifhaaien naar het toneel.

Dan komt er een elegante zijdeachtige kleur uit het blauw.

Ze hebben het vermogen om prooien door open water te horen.

Nu hebben de Akule meerdere

haaien naar het nearshore rif getrokken.

Haaien kunnen coöperatief jagen, maar het is elk

individu voor zichzelf als het om voedsel gaat.

De jagers proberen de aasvis in meer

beheersbare massa's bijeen te drijven.

Na het verdragen van aanval

na aanval zijn de Akule moe,

maar het zal pas voorbij zijn als de haaien verzadigd zijn.

Uiteindelijk oogsten bodembewoners de laatste oorlogsbuit.

Een blauwe pincher-krab wordt gecamoufleerd

door algen die zijn klauwen bedekken

waardoor het bijna

een prijs kon stelen.

Als een heimelijk lint heeft deze

golvende murene de geur van vlees gevolgd.

Naaldachtige tanden versnipperen de maaltijd.

Overlevende Akule verspreidt zich

met een onbekend aantal slachtoffers.

Terug op het rif is er een constante

caleidoscoop van kleur en gevaar.

Elk wezen hier heeft een strategie ontwikkeld om aan zijn behoeften te voldoen.

De haaien zijn geen uitzondering.

Blacktip-rifhaaien zijn de homebodies van Hawaï.

Ze geven de voorkeur aan ondiep water, wat

past bij hun volgzame, sociale karakter.

Ze komen vaak in groepen bijeen.

Rond het Big Island gebruiken deze kleine haaien

de getijden om steeds dichter bij de kust te jagen,

de beste plek om smakelijke schaaldieren te vinden.

En de getijden leveren altijd.

Het Big Island staat ook bekend om zijn zwarte zandstranden,

gevormd door vulkanisch glas dat rijk is aan ijzer.

Maar het is niet de kleur van het zand dat

groene zeeschildpadden naar Hawaï trekt.

Dit is het geboortehuis

van de grootste zeeschildpadden met harde dop ter wereld.

Volwassenen sportschelpen van meer dan 1,20

meter breed en kunnen meer dan 300 kilo wegen.

Als juvenielen is hun dieet behoorlijk eclectisch,

maar volwassenen grazen op algen en zeegras,

waardoor hun inwendige vet een bleke groene tint krijgt.

Vrouwelijke zeeschildpadden van alle soorten

komen aan land om hun eieren te leggen.

Maar dit is de enige plek ter wereld waar

mannetjes samen met vrouwtjes naar buiten slepen.

Niemand weet waarom.

De mannetjes bewaken de eieren niet en de schildpadden paren hier niet.

Dit uitzonderlijke gedrag is een compleet mysterie.

Oceanische nomaden, groene zeeschildpadden

zwemmen eindeloos tot ze volwassen zijn,

ergens tussen de 20 en 50 jaar.

Wetenschappers weten niet hoe lang

deze wonderbaarlijke zeevarenden leven,

maar ze vermoeden dat het meer dan een eeuw is.

Decennialang cruisen door

planktonwolken laat algen en zeepokken toe

om te groeien op de platforms van hun brede schelpen.

Dit levert grote voordelen op voor de zeepokken.

Maar naarmate ze zich opstapelen, kan het vervoeren

van een dergelijke lading schildpadden vertragen.

De zeepokken hechten zich vast met organisch cement.

Het zijn vaste passagiers.

Tenzij je wordt afgeslagen in de strijd van schildpadseks.

Maar er is een manier om hun groei te beperken...

Met een beetje hulp van een paar vrienden.

Deze bruine en gele zweempjes kunnen taaie zeealgen

verteren die samen met de zeepokken groeien.

Dit helpt de schildpadden door hun schelpen glad te houden, waardoor

het moeilijker wordt voor nieuwe zeepokkenlarven om zich te hechten.

Op de riffen van Hawaï zijn

zeeschildpadden niet de enige klanten

om te profiteren van een goede reiniging.

Maar het is meer een uitdaging voor grijze

rifhaaien om te profiteren van de tangs

omdat ze moeten blijven zwemmen om te kunnen ademen.

Ze lossen het probleem op door een verticale houding aan te nemen,

met snuit en kieuwen gericht in de zuurstofrijke stroom.

Schonere vissen zijn niet bang voor hun

haaienpatroons vanwege de symbiotische relatie

biedt verlichting van parasieten voor de roofdieren.

Beide wezens profiteren van de alliantie.

Schonere lipvissen volgen zelfs hun klanten om schoon te maken...

En eet... slijm van kieuwen, neuzen en tanden.

Maar deze opmerkelijke rechtopstaande dans

is veel zwaarder voor de kleine vissen.

Deze bescheiden conciërges zorgen voor de gezondheid van veel

soorten, waardoor ze een van de belangrijkste vissen op het rif zijn.

Zoals alle stedelijke plaatsen is het rif een bruisende plek.

Maar buiten de koraalsteden van Hawaii,

het landelijke zeegezicht wordt grimmig, woestijnachtig.

Het lijkt bijna levenloos

en toch is er hier een prooi,

die een buitenaards uitziende hamerhaai

heeft alleen de tools om te detecteren.

De bizarre vorm van zijn hoofd

zorgt voor een imposant silhouet,

en maakt die vreemde, wijd uit elkaar staande ogen mogelijk

om een bijna 360 ° zicht van het jachtgebied te zien.

Zoals alle haaien gebruiken hamerhaaien

speciale sensoren om te detecteren

de bio-elektrische velden van wezens om hen heen, maar deze

eigenaardige beesten hebben twee keer zoveel als andere haaien.

Het is alsof ze speciaal zijn

ontworpen voor dit grimmige jachtgebied.

De hamerkop zoekt naar

signalen van zijn favoriete prooi.

Maar pijlstaartroggen zijn experts in het verbergen

en ontsnappen in deze zanderige uitgestrektheid,

dus de jacht gaat door.

Buiten het eiland Oahu is er

nog een verlaten uitgestrektheid.

Maar dit is een onderzeese prairie,

met zijn eigen golvende strengen tuinalen.

Deze inheemse Hawaiianen zijn wanhopig verlegen

gedeeltelijk te voorschijn komen uit hun

holen alleen om zoöplankton te verslinden.

Honderden planten zich aan waar sterke

stromingen voedsel aan hun deur leveren.

Deze soort komt alleen voor in de Hawaiiaanse wateren.

Elk zal zijn hele leven op exact dezelfde plek doorbrengen.

De grote ogen van de paling spotten deze rondzwervende tijgerhaai.

Maar elke indringer zal de groep ertoe aanzetten

om terug te verdwijnen in hun zanderige holen.

De enige wezens die tuinalen

hoeven te vrezen, zijn elkaar

omdat mannen meedoen aan brute territoriale gevechten.

De tijgerhaai heeft geen interesse in de slanke stengels hieronder.

Het gaat zo'n 800 mijl naar het

noordwesten, voor een goede maaltijd.

De bestemming van de tijger is een

griezelige zandtong in de middle of nowhere,

ooit een militaire landingsbaan tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Tegenwoordig zijn de enige

bewoners vogels, monniksrobben,

en af en toe groene zeeschildpadden.

Tern Island maakt deel uit van het.

Hawaiian Islands National Wildlife Refuge

en het is een cruciaal toevluchtsoord voor miljoenen

nestelende zeevogels en duizenden overwinterende kustvogels.

Het is ook een magneet voor een

non-conformistische groep tijgerhaaien

op zoek naar zeehonden.

Afgezien van een vleermuis is de Hawaiiaanse monniksrob

het enige zoogdier dat endemisch is voor de eilanden

en er zijn er nog maar ongeveer 1.500 over.

Velen vertonen tekenen van gelukkige ontsnapping uit haaienkaken.

Tijgers vangen ook schildpadden en zelfs dolfijnen.

Deze jagers hebben een liberale smaak in prooi.

Van alles en nog wat staat op hun menu

en deze verre buitenpost van Hawaï

biedt hen iets unieks.

Ouders van Laysan albatrossen verlaten het eiland

voordat hun kuikens overstappen van landrotten

om oceaanreizigers te openen.

Ontworpen om over een eindeloze uitgestrektheid te glijden,

Extra lange vleugels maken het leren om ze te gebruiken extra uitdagend.

Zwartvoetalbatrossen zijn hier ook.

Net als de Laysans leggen ze

om de twee jaar slechts één ei.

De Noordelijke Hawaiiaanse eilanden bieden plaats aan 90%

van de broedende albatrossen in de wereld.

Van sterns tot fregatvogels, albatrossen tot jan-van-gent,

18 soorten vertrouwen op deze kleine landtong.

Het is een essentiële kwekerij in het midden van de oceaan

voor een half miljoen zeevogels.

Als ze eenmaal één zijn met hun vleugels, zal

de eerste reis van de kuikens de hele weg zijn

naar de Beringzee.

Maar eerst moeten ze een succesvolle vlucht maken.

Het is voor hen moeilijker om te slagen dan voor de

meeste vogels vanwege de kracht die ze moeten opbouwen

om zulke lange vleugels aan te drijven.

De kleine groep tijgerhaaien rond Tern Island weet wanneer...

En waar... Chicks oefenen starts.

En de kuikens, gefocust op vluchten, hebben

geen idee van wat er onder de golven schuilt.

De meeste jonge vogels komen na een paar pogingen in de lucht.

Maar niet alles.

Op andere plaatsen zou een landing op het

water gewoon deel uitmaken van het leerproces,

een zachte onderbreking voor de beginner die

het opstijgen onder de knie probeert te krijgen.

Maar hier, doorweekt en uitgeput, is het kuiken een zittende eend.

Om aan de kaken van het roofdier te ontsnappen,

probeert het kuiken over water te lopen.

Maar er is vandaag geen wonder.

De eerste vlucht van deze meid was ook de laatste.

Het is onmogelijk om te weten of de andere jonge

vogels beseffen wat ze zojuist hebben gezien.

Zodra ze de rookery op Tern Island verlaten,

zullen ze pas drie jaar terugkomen.

Daarna kiezen ze hun partner voor

het leven en broeden ze zelf kuikens uit.

De tijgerhaaien zullen wachten.

Het is een vreemde wending in het verhaal,

voor de kuikens die aan de haaien ontsnappen

zal in ruil daarvoor op vis jagen.

De Hawaiiaanse zon zakt snel onder de horizon.

Hier, in de tropen, is de schemering

kort, slechts een magisch moment.

Op het rif bereiden wezens zich

al voor op hun nachtelijke zaken.

Het is etenstijd en miniatuurlantaarns staan op

het punt te verschijnen als gids voor een feest.

Kleine vissen en smakelijk zoöplankton stijgen op

uit de diepte en pronken met hun bioluminescentie.

Deze dieren gebruiken chemische reacties

in hun eigen lichaam om licht te maken.

Ze kunnen een onmiddellijke prooi worden en dienen

als de eerste gang in een complexe voedselketen.

Sommigen gebruiken hun innerlijke gloed om nog kleinere prooien dichterbij te halen.

Weer anderen schijnen om partners aan te trekken.

Dooskwallen zijn niet onder de indruk van de displays.

Voor hen zijn de stralende organismen gewoon... voedsel.

De lichtshow trekt meer plankton en

uiteindelijk reuzen uit de diepte aan.

Reuzenmanta's zijn neven en nichten

van haaien, maar ze zijn filtervoeders,

met spanwijdte die 9 voet kan bereiken.

Bij de geboorte worden manta's opgerold als burrito's

en ontvouwen ze zich tot een verbazingwekkende zes voet.

Maar geen twee zijn hetzelfde.

Vlekken op hun onderbuik zijn

gelijk aan menselijke vingerafdrukken.

Men denkt dat ze ook individuele persoonlijkheden hebben...

Sommigen nieuwsgierig, anderen verlegen...

Welke onderzoekers beschouwen als een teken van intelligentie.

Ze zijn allemaal vraatzuchtig.

Verfijnde vinnen, duivelshoorns genoemd,

zwaaien plankton in hun holle mond.

Maar onlangs is ontdekt dat

die gapende monden ook slikken

grote happen kleine vis, heel.

Ze vegen de nachtelijke oceaan tot het

ochtendgloren, nabij Kona op het Big Island.

Sierlijke, vriendelijke reuzen, deze mariene

wonderen hebben alleen grote haaien te vrezen.

Ironisch genoeg is de grootste haai van allemaal ook goedaardig.

Walvishaaien zijn de grootste haaien op aarde

en soms passeren ze de Hawaiiaanse eilanden.

Langzaam.

Ze zwemmen extreme afstanden omdat

ze enorme hoeveelheden nodig hebben

van plankton en koraal spawn om hun massa van stroom te voorzien...

Tot 90 pond per dag.

Veertig voet lang, hun mond strekt

zich uit over een breedte van vier voet.

Maar plankton wordt gespannen en ingeslikt door een keel die

zo klein is dat het slechts de grootte van een muntstuk heeft.

Een dikke, rubberachtige huid werkt als een pantser

om mogelijke roofdieren van haaien af te schrikken,

maar geen schare freeloaders.

Remora's begeleiden walvishaaien

overal waar ze gaan en positioneren zich

om ervoor te zorgen dat ze geen kladjes missen.

Er zijn hier meer reuzen.

Negenduizend grienden zijn inwoners van Hawaï.

Het zijn eigenlijk supergrote dolfijnen die

door de diepe kanalen tussen eilanden varen,

in staat om 3.000 voet naar beneden te duiken op zoek naar inktvis.

Grote, vette meloenen op hun voorhoofd versterken

de geluiden die ze gebruiken om te communiceren

en om prooien te vinden door middel van echolocatie.

Ze reizen in grote groepen, bestaande uit meerdere gezinnen.

Haaien richten zich niet

deze intelligente, 6 meter lange zoogdieren,

maar sommigen volgen hen.

Oceanische wittoppen vertrouwen op de sonar van de

walvissen om hen naar voedsel in de open oceaan te leiden

en de pod lijkt het niet erg te vinden.

De haaien grijpen visresten wanneer

de grienden een school plunderen.

In dit rijk van eindeloos blauw is het voor

hen een uitdaging om genoeg te eten te krijgen.

Elke maaltijd telt dus, ook de maaltijd

die de walvissen al hebben verteerd.

Op andere plaatsen in de wereld

migreren zandbankhaaien lange afstanden,

maar Hawaii heeft alles wat ze nodig hebben,

dus ze wonen hier het hele jaar door.

Ze blijven liever diep.

Het is ongebruikelijk om ze zo dicht bij de oppervlakte te zien.

Ze zijn net klaar met een maaltijd van

smakelijke makreel, in Hawaï bekend als opelu.

De zandbanken hebben een bende gevormd, waarschijnlijk

allemaal mannen, omdat vrouwtjes alleen reizen.

Ze hebben de school van

opelu al geruime tijd voor zichzelf.

Dan besluit een enorme bronzen walvisvaarder

om op het feest te verschijnen.

Er is weinig bekend over deze haaien, maar ze hebben de neiging

om na verloop van tijd terug te keren naar dezelfde locaties.

Tegenwoordig is er niet veel meer over voor de laatkomer.

Ondertussen patrouilleert voor

de kust van Maui een tijgerhaai.

Tijgers in Hawaï hebben gewacht op dit seizoen.

Inmiddels zijn er veel bultrugkalveren geboren.

Ze zullen minstens een jaar borstvoeding

geven en elke maand een voet laten groeien

door elke dag 100 liter rijke melk te drinken.

Moederwalvissen zullen proberen hun pasgeborenen

dichtbij te houden, maar tijgers zijn slim en sluipend.

En terwijl volwassen walvissen bijna een uur kunnen onderduiken

kleine kalfjes moeten om de paar

minuten naar boven komen om te ademen.

Dit is wanneer ze het meest in gevaar zijn.

Veel overlevenden vertonen vreselijke littekens van aanvallen van haaien.

Binnen een paar maanden zullen ze te groot

zijn voor de haaien om zelfs maar te overwegen.

Maar tot die tijd zullen de tijgers actief op hen jagen.

Wanneer het roofdier een kans

ziet, gaat het naar binnen om te doden.

Toch zijn zelfs pasgeboren kalveren

ongeveer even groot als tijgerhaaien,

en een uitdaging.

Tegenwoordig ontsnapt deze aan een gruwelijk lot.

Elke winter worden op Hawaï honderden bultrugkalveren

geboren en niet allemaal zullen ze zoveel geluk hebben.

Degenen die aan de angstaanjagende kaken

ontsnappen, trekken met hun pod naar het noorden.

Voorlopig verijdeld, ruikt de tijgerhaai

het equivalent van een onderwaterklok.

Het rinkelt 80 mijl verderop,

langs de kust van het Big Island,

aankondiging van een dode potvis die nog steeds voor de kust drijft.

Honderdduizend pond voedzaam

vlees zal niet verloren gaan.

We weten niet hoe of waarom het stierf, maar

interne gassen hebben het karkas behouden

van wegzinken in de afgrond.

Blubber is een caloriebom

en de natuur heeft het in met haaien gevulde wateren laten vallen.

Ingezeten tijgers zullen zich blijven

verzamelen omdat er genoeg te doen is,

voor dagen.

Het is een ontspannen feest, zeldzaam in het oceaanrijk.

De 15 meter hoge leviathan wordt langzaam verslonden

terwijl de tijgers eerst naar de zachtste plekken zoeken om zich te voeden.

Dan komt er een buitenstaander aan.

Ze is geen frequent flyer naar.

Hawaï, maar ze is ook geen vreemde.

Ze is een bekende geweldige blanke poes

dat heet Deep Blue.

Ze is een van de grootste witte haaien ooit

gezien, met een gewicht van minstens 2,5 ton,

meer dan 8 voet

lang en 20 voet lang.

Ze hangt vaak rond het

eiland Guadalupe, in Mexico,

maar dit is de eerste keer dat ze hier wordt gezien.

En nu is ze zo intimiderend dat ze

het walviskarkas voor zichzelf krijgt.

Niemand weet waarom ze helemaal naar Hawaï

is gereisd, maar ze lijkt zwanger te zijn.

Misschien is ook zij op zoek naar

de perfecte plek om te bevallen.

Op deze plaats van

strijd en schoonheid,

tussen de gewelddadige

vulkanen en levendige koraalriffen,

zoveel haaien hebben Hawaii tot hun thuis gemaakt.

Misschien wel de meest formidabele

van allemaal, de grote witte,

vindt hier ook het paradijs.