Original subtitles

(bladeren ritselen)

Laura: ...jaren geleden.

(onduidelijke ruzie)

Max: Dat is het!

♪ ♪

(onhoorbaar)

Je begrijpt!

Ik weet dat je dat doet!

Laura: Oeh!

(aangrijpend vioolspel)

(camerasluiter klikt)

(voertuig nadert)

Hé, jochie.

Laura: Ik heb het gevoel alsof ik in een,

een tijdmachine.

(droog gegrinnik)

Oh, mijn God,

is that a Steenbeck?

Arthur: De voordelen van een drop-out zijn.

Ik kan gewoon doen wat ik doe, op mijn manier.

Het is leuk.

Ik denk niet in al die jaren

dat heb ik je verteld, maar...

Het spijt me.

Nee, Laura, het was mijn schuld,

niet van jou.

Na wat er gebeurde,

Ik moest het bedrijf verlaten.

Bovendien is het bijna 30 jaar geleden.

Ik heb je werk bijgehouden, weet je.

De superhelden in de ruimte

met de vierdimensionale explosies.

Nieuwe gereedschappen.

Dat is alles. CGI.

Ik denk dat je het geweldig zou hebben gevonden

als je het een kans zou geven.

Ik had iets echts nodig om me aan vast te houden.

Uh, de service was leuk.

Laura, je bent hier met een reden, nietwaar?

Dit waren altijd mijn favorieten.

Ik weet niet hoe je het doet,

een ziel vangen met latex en verf.

Denk je dat het mogelijk is

om vergeven te worden door de doden?

Arthur: Nee. Ik heb het 30 jaar geprobeerd.

Het beste wat we kunnen doen is onszelf vergeven.

Max en ik gingen scheiden.

Nou, ik heb hem al jaren niet meer gesproken. Het spijt me.

We waren nog steeds partners op het werk.

We hebben de gevel behouden,

maar thuis,

het was echt erg geworden.

Op de dag dat hij stierf, vroeg ik hem om te komen

en zie me om enkele van de laatste dingen te bespreken

in het echtscheidingsconvenant.

Van het een kwam het ander en ik...

Ik begon een gevecht.

Het was hetzelfde oude gevecht.

Zing het nog eens.

Maar deze keer,

er brak iets.

Hij rende het huis uit,

en hij draaide zich om en keek me aan

een laatste keer...

en sprong.

Oh Jezus.

Voordat hij over de rand ging,

zijn ogen...

Arthur...

Ik kwam hier om je in te huren.

Nee. Nee. (snikt)

Ik kwam hier om je te smeken.

Ik wil dat je een van je maquettes van Max voor me maakt.

Ik moet in zijn ogen kijken

en smeek de vergiffenis van een geest.

En misschien vergeeft hij me en misschien ook niet.

Misschien ben ik verdoemd om hem over die klif te volgen.

Maar ik moet het weten.

Daarom ben ik hier.

(ketelfluit)

Je kunt het zeggen.

Ik ben het kwijt. Ik, ik moet gek klinken.

Verdriet is een vreemd wezen.

Ik kan het gewoon niet laten dat dit de laatste keer is

dat ik zijn gezicht zie.

Ik moet me verontschuldigen.

Ik moet hem om vergeving smeken.

En jij bent de enige

wie kan hem voor me terugbrengen.

Jij bent de enige die het kan begrijpen.

Ik weet dat je dat doet.

Jij zou hetzelfde doen.

(klassieke muziek)

(bladeren ritselen)

(deurbel gaat)

(klink klikt)

Max.

Oh, Max, ik ben...

Het spijt me zeer.

Mijn god, Laura!

Mijn God!

- Hoe kon je? - Het was 40 jaar geleden.

Als ik het ongedaan kon maken, zou ik het doen.

Maar het is gedaan.

We zijn hier en nu.

Vergeet dat je het hebt gezien.

En laat het los.

Max: Laura, ik kan het niet.

Ik kan hier niet over liegen.

Ik kwam hier om je te vertellen dat ik de beelden naar de politie ga brengen.

- Alsjeblieft. - Nee!

Nee, het kan niet anders.

Ik heb een beslissing genomen.

(Laura zucht)

(ketelfluit)

Oké.

Zojuist...

(het fluiten gaat door)

Moment.

(thee schenken)

Bedankt.

Heeft, heeft iemand anders de beelden gezien?

Niemand anders dan ik.

Ik wilde het je eerst vertellen voordat ik naar de politie ging.

Dat ben ik je verschuldigd.

Bedankt.

Ik denk dat je het Arthur moet vertellen. Vanavond.

Ik denk dat hij het wel van je wil horen.

Voordat dit allemaal naar buiten komt.

Max, je hebt gelijk.

Dit klopt allemaal.

En nu ik het heb geaccepteerd,

het is alsof er een last van mijn schouders is gevallen.

Bedankt dat je sterk bent voor ons beiden.

(zacht gegrinnik)

Max: Ik, ik kan mijn handen niet voelen.

Wat heb je gedaan?

Het zit al in je systeem.

Over een paar minuten begint je hart te vertragen.

Het zal pijnloos zijn. Net als in slaap vallen.

(grom)

Max, er is niets dat je kunt doen.

Laat het gebeuren.

Je bent gek.

De beelden staan ​​op mijn schijf, Laura.

Je kunt er niet bij.

Ik heb al je wachtwoorden.

Ik zal het bestand verwijderen en de originele film branden.

Dit is alles, Max.

Dit is alles wat van mij is.

En ik, ik kan je het niet laten nemen.

maximaal! maximaal!

Je begrijpt!

Ik weet dat je dat doet!

Jij zou hetzelfde doen.

Kijk in mijn ogen, Laura.

Onthoud dit.

Ohh!

O mijn God.

(dramatische orkestrale muziek)

(snikt)

(piepjes)

O shit.

(piepjes)

(lacht)

Bedankt.

(telefoon gaat over)

MAN: (via de telefoon) LAM-archieven.

Raoul.

Alles goed? Het is Laura.

Ik wil dat je wat film voor me maakt en naar het huis brengt.

Het is van de "Dragonfish" shoot achter de schermen

in de jaren '80.

Het is rolnummer 1-6-6-3-2-4-6.

- Barber: Hoe gaat het met de familie? - Man: Goed bezig.

Johnny krijgt dit semester een erelijst.

- Hoe gaat het in de winkel? - Kapper: Nooit beter.

Man: Dat is fantastisch.

- Hoe is de nieuwe baan? - Geweldig.

Ik hou van mijn collega's. Het betaalt de rekeningen.

- Kapper 2: Dat is geweldig. - Man 3: Zeker.

Het is even wennen, maar ik hou van het getrouwde leven.

- Kapper 4: Hoe ziet het eruit? - Man 4: Geweldig.

Beste snit ooit.

Oh, mijn God, het bergachtige volume,

de enorme hoeveelheid onzin op deze plek,

elk woord, ik zweer het bij God.

Ik denk dat ik misschien gevoeliger word of zoiets.

Ik krijg oogtrekkingen. Kan je dat zien?

- Ja. - Charlie: Ja.

Hoe pak je het aan?

Het is een kapperszaak.

Hé, ik heb je nodig om dit te bezorgen

tot 52 Cherokee.

Oude boerderij net buiten de stad.

Extra weinig voor jou.

Ah!

- Wat zit er in? - Wat denk je?

Rechts.

In het geval

van een eenjarige Yamir.

Charlie: Niet de vader.

(deurbel gaat)

Jij bent niet de vader!

(juichend publiek)

Elke keer.

(Amerika's "Lonely People" speelt)

♪ Dit is voor alle eenzame mensen ♪

♪ Denken dat het leven aan hen voorbij is gegaan ♪

♪ Geef niet op totdat je ♪

♪ Drink uit de zilveren beker ♪

Hallo?

♪ En rijd over die snelweg in de lucht ♪

Hallo. Ik heb een levering.

Zak van mensenhaar. Hallo.

Jezus.

- Hoi. - Oh.

Hallo.

Ik heb je tas met haar van de, uh,

de kapper.

Oh oke.

Rechts.

Juist, juist. Eh...

Haar.

Graag gedaan.

Uh... dus, uh...

geen uitleg nodig.

ik, eh...

Ik ben trouwens Charlie. Charlie Cale.

- Arthur. - Hé, Arthur.

Dus, uh, laat het gewoon, uh...

Laat het hier?

Perfect.

Te makkelijk.

Hé, man, uh, luister, ik krijg de sfeer

je wilt met rust gelaten worden, en, en ik echt,

Ik respecteer dat, dus bij voorbaat mijn excuses, maar...

nou, met het haar en de, uh...

het monster in het raam,

beschouw mijn interesse gewekt.

Wat doe je dan?

Charlie, meestal praat ik graag

over wat ik doe.

Maar vandaag heb ik net een oude vriend begraven.

Dus nu, alles waar ik zin in heb

wordt strontvervelend.

Mijn oog trilt niet.

Eh...

dat wil zeggen, dat is het eerste eerlijke

Ik heb de hele week gehoord.

Uh, en het spijt me voor je verlies.

Hé, luister, ik,

Ik wist niet wat voor een griever je bent,

maar als wat gezelschap helpt,

Ik, uh, ik heb geen haast om weer aan het werk te gaan.

Ga zitten, ga zitten, maakt me niet uit.

Die gezegende eerlijkheid.

Ik moet zeggen dat het manna uit de hemel is.

Ah!

(zacht gegrinnik)

mm.

Die heeft gestoken, Arthur.

(beiden lachen)

Arthur: Dus toen ik rook uitblies,

het moest uit de kofferbak gaan,

het deed het niet, het ging uit de kont.

En het beslaat de eerste drie rijen mensen.

Ze gingen uit elkaar.

(lacht)

Alle anderen stappen uit.

Ahh.

Hallo.

Kunst. Jezus.

Je bent een coole, coole kerel, man.

God, dit is een grote opluchting,

want met het haar en alles,

Ik dacht dat je misschien een soort was

van een seriemoordenaar.

Als ik een seriemoordenaar was,

Ik zou geen haar nodig hebben.

Ik zou al haar hebben.

Nou, je zou een seriemoordenaar van de kale kunnen zijn.

- Aha. - (Arthur lacht)

Moet ik een taxi voor je bellen?

Ik heb de Cuda. Ik heb de auto.

Dus ik ben helemaal klaar.

Je gaat niet rijden.

Nee nee. Uitslapen.

Weet je, daarboven staat een bed.

Je zou hier vanavond kunnen crashen.

Oh, dat is helemaal niet eng.

Dat is geweldig.

Ja.

Jezus.

Monsters, monsters, monsters.

Wow Wow.

Heilige koe.

Komt dit allemaal uit je hoofd?

Ik bedoel, het moet daar een horrorshow zijn.

Je hebt geen idee, jongen.

Monsters.

Schreeuwt vanuit de leegte.

Leeg geschreeuw?

- Ja. - Heel zwaar.

Oké, dus ik sta

en ik kijk en ik denk.

En dus, voel je vrij om te zeggen dat het een no-go is,

maar heb je een assistent nodig?

Voordat u daarop antwoordt, moet ik u waarschuwen

dat ik alleen contant geld aanneem,

en je kunt me gerust te weinig betalen.

Goed...

waarom niet?

Welkom in het Huis van Verschrikkingen,

Charlie Kale.

Akkoord.

(dramatische muziek)

O mama.

Raak die niet aan.

Oh. Ja, sorry, ik heb gewoon,

Ik zie je er de hele tijd mee bezig, ik werd nieuwsgierig.

Dus, uh, wat is het, uh, wat zal het zijn?

Ik noem het het Orpheus Syndroom.

O ja? Waar gaat het over?

Het is een non-verhaal.

Oh, uh, wil je wat van deze jelly toast?

- Het is verdomd lekker. Heb je gelei gekocht?

Mm, nee. Het is, uh, je had er wat van in je koelkast.

Weet je, dat is nepbloed.

Weet je hoe duur dat spul is?

Dat kost meer dan echt bloed.

Arterieel.

O shit.

- Verdomme, Arthur. Het spijt me. - Nee nee nee.

Maak je geen zorgen. Daar zal ik voor zorgen.

- Hang dit... - Ja. Oké.

...op de filmbak.

Charlie: Het spijt me.

Arthur: Dat is goed.

(voertuig nadert)

Laura: Arthur, ik heb je nodig om me te dwingen

een van je maquettes van Max.

Ik moet in zijn ogen kijken

en vergiffenis vragen aan een geest.

En misschien vergeeft hij me en misschien ook niet.

Misschien ben ik verdoemd om hem over die klif te volgen.

Maar ik moet het weten.

Daarom ben ik hier.

(ketelfluit)

Ben je oke?

We hebben een nieuwe baan.

Ik zal je fulltime nodig hebben

voor een paar weken.

(zucht) Hé, uh, kijk, uh...

Ik weet dat dit raar is,

maar, uh, waar die dame je ook om vroeg,

wat ze je ook vertelde waarvoor ze hier was,

dat was ze niet.

Oké? Ze loog.

Ik kon het zien.

Oh.

Snuffelen.

(grinnikt)

Ik, ik weet niet wat leugens betekenen

als je zo diep in het verdriet zit.

Ze is een vriendin.

Ik ga haar helpen.

Laten we aan de slag gaan.

Dus om je vriend te helpen,

we bouwen een model van het hoofd van je overleden vriend.

Gedraaid web.

Dus dit is Max, hè?

En, eh, hoe heet ze? Laura.

Dat waren de goede jaren, de beginjaren.

Wat is er gebeurd? Waarom ben je gestopt met werken met hen?

Paar monsters of wat?

Nee, dat was het niet.

Nou, wat was het?

Het was mijn fout.

Het had mijn grote debuut als regisseur moeten worden.

Creature-functie, "Black Lagoon" -stijl.

En we hadden een geweldige jonge actrice,

Lelie Albern.

Ze stierf op de set.

En, en het stierf allemaal die dag.

Christus, Arthur, verdomme.

Het was een ongeluk.

We waren een scène aan het opnemen waarin ze onder water ging

en het zeemonster viel haar aan.

We hadden een grote tank opgesteld met een noodsysteem.

Als ze een probleem had in de tank,

ze zou op een knop drukken

en deze rode noodlamp

zou afgaan,

en we zouden haar eruit snijden en eruit trekken.

Wenkbrauwen.

Het was een gekke dag.

We liepen achter,

en Lily had problemen in de tank.

Ze zou naar binnen gaan en het rode licht zou aangaan.

We zouden haar eruit snijden en eruit trekken.

Opnieuw en opnieuw.

Ik raakte gefrustreerd.

Iedereen was.

En dan bij de laatste take,

alles ging perfect.

Het zeemonster viel haar aan.

Ze sloeg. Ze worstelde.

We hebben het.

Dus we waren opgetogen.

Maar...

ze bewoog niet.

En toen we haar uit de tank haalden...

zij was dood.

Neuken.

Waarom deed ze de rode lamp niet aan?

Arthur: Ik weet het niet.

Ik, ik, ik kan niet geloven dat het zo was

omdat ik gefrustreerd was door haar

en ze wilde me niet teleurstellen.

Maar...

Dat geloof ik wel.

Ik geloof dat...

Ik heb haar vermoord.

Dus daarom liep je weg van dit alles?

Je kunt het maar beter geloven.

Ik, uh, ik verloor een vriend.

Ze was mijn beste vriendin, uh, Natalie.

En weet je, ik vraag me af of ik haar had kunnen redden,

maar dat deed ik niet.

En dus liep ik ook weg.

Weet je, ik blijf denken dat het achter me ligt, toch?

Maar dan speel ik het gewoon weer af,

proberen, proberen het goed te maken,

proberen het te veranderen.

Ik weet het niet.

Ik bedoel, houdt het ooit op?

Geloof ik dat de doden ons kunnen vergeven?

Nee, dat geloof ik niet.

Onzin.

- Wat? - Ik bedoel, als je niet dacht

de doden konden ons vergeven,

je zou niet je hele film maken,

het, uh, "Het Orpheus Syndroom."

Ik bedoel, daar gaat het allemaal om.

Het verleden weer tot leven wekken als een boeteritueel.

Arthur: Boeteritueel?

Wie heeft jou tot paus benoemd?

Ik ben onlangs gezalfd. Bedankt.

Ik, eh... kom op, man. Snijd de stront.

Ik bedoel, je hebt Orpheus

die door filmpoorten gaat

in de onderwereld, die eruitziet als een watertank

om een ​​meisje uit de dood op te wekken.

De man heeft een filmcamera als gezicht.

Die andere man, dat Cyclops-monster,

hij heeft een rode lamp als oog.

Ik bedoel, ik oordeel niet.

Gewoon, weet je, het is allemaal logisch.

Je moet terug naar het verleden om er voorbij te komen, huh?

Denk je dat dat waar is?

Hé, je bent aan het overgeven, dames.

Ik ga wat Hot Pockets maken.

- Wil je wat? - Ja.

Oké, Arthur.

- Het is gaaf. - Ja?

Ja.

(telefoon gaat over)

(mompelend)

LAM-archieven.

Ze hebben je nog steeds in de kelder, hè?

(Raoul lacht)

Arthur.

Ik heb je stem niet gehoord

in zo'n lange tijd.

Hoe gaat het mijn vriend?

Arthur: Uh, ik ben in orde.

Ik wil dat je een gunst doet.

Je moet wat beeldmateriaal voor me maken.

Rolnummers 1-6-6-3-2-3-4

tot en met 1-6-6-3-2-4-6.

Dat was alles op 12 april 1989.

Weet je het zeker?

- Dat is, um... - Arthur: Ik weet het.

Ik weet wat daar staat.

Ik mag niets controleren.

Maar dat is oké, vriend.

Een...

Max was alles aan het digitaliseren voor het 40-jarig jubileum.

Hij heeft die stapel spullen al door.

Niemand gaat het missen.

Dank je, oude vriend.

Raoul: Ik breng ze morgen.

Ja.

Hé, ik ben Raoul.

Um, ik ben hier om wat film aan Arthur te bezorgen.

Is hij in de buurt?

Dat is fantastisch. Hij is binnen.

Ik ben, uh, ik ben Charlie,

zijn, uh, assistent en hoofdbezorger.

Jij bent het hoofd van de bezorging.

Nee, ik, uh, ik lever koppen.

- Akkoord. - Akkoord. Koel.

Ja, hij is daar binnen.

Oké. Bedankt.

Ik vind je auto leuk.

Ik hou van de Honda.

Het is de auto van mijn moeder. Het is in orde.

Ach jeetje. Mooi stukje beton

te veel gevraagd, denk ik.

(gromt)

(orgelmuziek)

Dat was het. Dat was het.

Jonge Arthur: Jezus Christus!

Hou je me voor de gek?

- Lily: Ik kan het niet. - Jonge Arthur: Je kunt dit.

We hebben je nodig om dit te doen, schat.

Dit is waar je voor betaald wordt.

Lily: Dit is niet veilig.

♪ ♪

(klikken)

(band terugspoelen)

(band terugspoelen)

(band terugspoelen)

(stopt band)

Laura: Raoul.

Alles goed? Het is Laura.

Ik wil dat je een film voor me maakt

en breng het naar huis.

Het is van de "Dragonfish"

shoot achter de schermen in de jaren '80.

Het is rolnummer 1-6-6-3-2-4-6.

Raoul: Het spijt me. Ik heb het niet.

Wat... Uh, wat? Wat bedoel je?

Het is met de rest van de "Dragonfish" beelden.

Ik heb er niets van. Ik heb het uitgezocht.

Wat de fuck, heb het uitgezocht.

Wat zijn wij, een uitleenbibliotheek?

Bij wie heb je het nagekeken?

Raoul: Sorry, Laura.

Arthur heeft het.

Ik ga, ik ga hem nu bellen,

en ik ga daarheen,

- en ik ga... - (deurbel gaat)

Raoul: ...om het voor je te gaan halen.

Maak je geen zorgen, Raoul.

Vergeet dat ik ooit heb gebeld.

Raoul: Wees alsjeblieft niet boos op me.

Ik heb mijn hele leven nagedacht

dat ik dat meisje heb vermoord.

Het spijt me.

Als ik had gedacht...

Dat zou ik nooit hebben gedaan. Ik zou nooit.

Ik dacht dat ze...

Ik weet het niet eens, een actrice,

een dwaze actrice.

En we hadden alles in die productie gestopt.

Onze huizen. Wij allemaal.

En we bloedden geld. Ik heb jou ook afgeschermd.

Je wist niet eens hoe we in het gat zaten,

elke dag gingen we over.

Arthur, het was een ongeluk.

Raoul zei dat Max had gedigitaliseerd

deze rollen.

Heeft Max dit gezien?

Heeft hij je verteld dat hij het gezien heeft?

Het spijt me heel erg

dat je dit al die jaren vasthield.

Maar dat deed ik ook.

Ik deed het en ik hield het vast

zodat jullie jongensgenieën jullie monsters konden maken

en je hoeft je niet af te vragen wat het allemaal gekost heeft.

Ik deed altijd het vuile werk voor jullie beiden.

En je kunt doen alsof je het niet hebt gezien,

maar veroordeel me er verdomme niet om.

Ik ga vooruit. Altijd vooruit.

En ik ga niet verliezen wat ik heb opgebouwd.

En je hebt gelijk dat de doden me niet kunnen vergeven...

maar ze kunnen mij ook geen kwaad doen.

Laura, laat me je dit vragen.

Had je iets te maken met de dood van Max?

Hij sprong vlak voor me,

alsof hij me wilde straffen.

Mijn hand naar God.

Niemand zal deze beelden zien.

Bedankt.

Arthur, het spijt me zo.

(zucht)

(lacht)

Oh.

(banden piepen)

O, dat zou hij niet doen.

Charlie: Arthur!

Arthur. Arthur.

Vrouw: (via de telefoon) Blijf kalm, mevrouw. De politie zal er binnenkort zijn.

Mag ik uw naam en gegevens?

Zou je gewoon snel iemand willen sturen?

Oké? Alsjeblieft.

Shit.

Arthur, kerel.

Het spijt me, ik moet gaan, oké.

Akkoord.

Wat de fuck?

(motor start)

Laura: Oh, zijn hart was altijd...

Hij had altijd problemen met zijn hart.

Ik ben gewoon blij dat hij niet heeft geleden.

Ik bel met een juridische vraag.

LAM financierde het werk van Arthur.

Ik vraag me af wanneer we balbezit kunnen krijgen

van zijn werkplaats.

Nou, vandaag, als we kunnen.

Ik wil graag zien wat er is en wat stukjes trekken

voor ons 40-jarig jubileumfeest vanavond.

Als eerbetoon.

Oké.

Uh Huh.

Uh Huh.

Oké. Werk eraan en bel me terug.

Pardon.

- Charlie: Hoi. - Kan ik jou helpen?

Charlie: Ik was, eh...

Hoi.

Laura toch?

Ik ben Charlie. Ik was, eh...

Ik was Arthur's assistent. Ik viel van het hoofd.

Rechts.

Hoe kan ik u helpen?

Eh...

Nou, goh, dit is, dit is een beetje raar.

Ik dacht dat ik zou weten hoe ik het moest zeggen toen ik hier aankwam,

maar het was zo plotseling, zijn dood.

En, eh, nou, ik was een beetje close met hem geworden.

Ik gaf echt om de man.

Hoe dan ook...

hij verliet het huis nooit.

Zoals letterlijk nooit ergens heen gegaan.

Maar ik denk

misschien kwam hij op de dag dat hij stierf naar je toe.

Ah, god, het spijt me.

Weet je wat? Ik voel me hier echt opdringerig.

Misschien had ik niet moeten komen.

Ik had niet moeten komen.

Het spijt me.

Nee, ik snap het. Het is, het is goed.

Waarom kom je niet binnen?

- Bedankt. - Laura: Mijn moeder had

een ingelijst borduurding

over onze commode toen ik opgroeide

dat zei "Strange Blessings."

En daar moest ik gisteren aan denken.

ik had hem niet verwacht,

en hij kwam zomaar uit het niets opdagen.

En ik ben zo blij dat hij dat deed,

dat ik, ik moet afscheid van hem nemen,

hem nog een laatste keer zien.

Vreemde zegeningen.

God. Maar hij wilde over het verleden praten.

Over Max. Alles.

Het spijt me. En als ik te ver ga, alsjeblieft.

Maar, uh, heb je zin om te praten?

en wat jullie ook zeiden,

dat hij misschien zijn schuld heeft verzoend?

Luister, ik weet niet wat ik vraag. I...

Misschien wil ik het gewoon weten

als hij uiteindelijk wat rust kreeg.

Vrede?

Ik weet het niet.

Vrede, dat is, dat zijn veel verschillende dingen,

maar ik, ik denk...

Nee. Ik weet dat hij was,

hij kon loslaten

zichzelf de schuld te geven van Lily's dood.

Helpt dat jou?

O ja. dat is...

dat is, wauw.

Dat is, eh, albatros.

Hier. Bedankt. ik, eh...

Jeetje. Bedankt.

(spot) Ik...

En kijk, eh,

Het spijt me dat ik opdaag en u stoor.

Nee. Het voelt goed om iemand anders wat troost te bieden.

Arthur gaf me dat ook met zijn maquettes

en ons gesprek.

Dat is geweldig.

Ja, het heeft me echt geholpen.

Ja. Nou, ik wed. Ik wed. Hoe zou het niet kunnen?

Oh.

Hielp me om afscheid van hem te nemen

en voel een soort bevrijding

dat ik niet verantwoordelijk was voor de dood van Max.

Eh, heel erg bedankt voor het langskomen.

Het is echt geweldig je te ontmoeten. Pas op, Charlie.

Charlie: Euh...

Je zei dat je niet verantwoordelijk was?

Wat?

Uh, kunt u herhalen wat u eerder zei.

Ik denk dat mijn gehoor het begeeft.

Dat ik niet verantwoordelijk was voor de dood van Max?

En dat zoals Arthur moest loslaten,

Ik moet hetzelfde doen.

De dood van Max was niet mijn schuld.

En Arthur's hartprobleem heeft hem zojuist ingehaald.

Geen van beide was het resultaat van mijn acties.

Ik heb ze niet vermoord.

Ben je oke?

Ja.

Nou, tot ziens, Charlie.

Ik hoop dat ik je wat rust heb gegeven.

(zucht)

Wat?

Hé, hoofdbezorging.

Nee, ze heeft ze allebei vermoord, oké. Ze vertelde het me eigenlijk.

Eigenlijk niet eens, vertelde ze me net.

Ik bedoel, niet direct, maar, weet je,

ze loog, en ik kon zien dat ze loog, dus.

Wat is dit, de intuïtie van een vrouw?

Nee, het is niet zoals een tamponreclame, oké.

Het is echt.

Het is niet erg, maar ik kan leugens ontdekken.

Wacht, wat doe jij hier?

Oh, Arthur, hij heeft een film bekeken,

en toen vroeg Laura om dezelfde haspel,

dus ik zit diep in de shit.

- En ik moet het terugkrijgen. - Wat?

Ja ik weet het. Vreemd toeval.

Ik bedoel, niemand heeft jarenlang naar dit spul gekeken.

Toeval, mijn voet.

Oké, dus laat me dit duidelijk maken.

Je bracht de film naar Arthur.

Ik ging het hoofd naar Laura brengen.

Hij was naar de film aan het kijken.

Toen ik terugkwam van Laura's, was hij daarheen gegaan.

Dus wat hij ook op die film zag

dwong hem naar Laura's te gaan, ja?

Oké.

Wat staat er op die rollen?

Het is achter de schermen van de "Dragonfish" -set

de dag dat Lily stierf.

- O shit. - Ja, ik dacht dat het behoorlijk donker was.

Hij wilde het zien,

maar hij ging door wat stront.

Ja. Ik moet het verleden onder ogen zien om er voorbij te komen.

(spot)

Oké, kerel.

Nou, we moeten dat spul in de gaten houden.

We moeten zien wat hij zag.

Hoe werkt dit ding?

Is het als een videorecorder?

- Hou vol. Laptop, alstublieft. - Ja.

Laptop. (klapt)

Oké. Hier digitaliseerde Max het hele archief.

Ik denk dat ik een kopie kan krijgen van onze cloud drive.

Dubbele gezichtsscan, Batman.

Ja ik weet het.

Ja. Beveiliging is gek. Oké.

Goed Goed. Uh, laten we, uh,

laten we beginnen met deze, 2-4-6.

- Twee-vier-zes. Twee-vier-zes. - Oké.

Hm. Dat is vreemd.

De bestanden verschenen voor de rollen

245 en 247 maar geen 246.

- Max. - Wat?

Dus als Max dit in zijn bestanden had,

je zou zijn gezicht nodig hebben, toch?

Oké, dus, Laura, gebruikte de maquette om toegang te krijgen tot de bestanden

en, eh, verwijder het.

Zij wat?

Bb-maar...

Wacht even,

we hebben de originele film.

Oh God. Shit, kerel.

Arthur werd vermoord voor wat er op die filmrol stond.

Kijk, we moeten het vinden voordat...

(voertuig nadert)

Verbergen!

Al dit spul gaat naar LAM,

maar verpak de losse folie apart.

Daar zorg ik zelf voor.

- Ik wil elk stukje film. - Man: Ja, mevrouw.

Laat geen schroot achter.

Mens: Je hebt het.

Akkoord.

Wie je ook bent, kom naar buiten, kom naar buiten.

Ik kan je Hot Pockets ruiken.

Kom op, fanboy. Uit!

Raoul.

- Wat is dat? - Vertel jij mij het.

Arthur bracht die filmrol gisteravond naar mijn huis

en verbrandde het.

WAAR. Shit.

Hij heeft het verbrand.

Het was allemaal vernietigd.

- Onzin. - Laura: En ik weet het niet

wat denk je dat hier aan de hand is,

maar dit is voorbij.

Dus ga terug naar je verdomde kelder!

♪ ♪

Haast je!

Waar bent u naar op zoek?

Ik wil elk laatste stukje ervan.

Mis geen enkel los stukje film.

Ik wil dat alles in zakken zit. Het gaat naar mij.

Hij splitste het uit.

Man: Ja, ik neem hierna het Medusa-hoofd.

Man 2: Heb je daar hulp bij nodig?

Charlie: Daar is het.

Laura: Dat is geweldig.

Ik, ik wil ook een eerbetoon hebben

naar Arthur vanavond.

Alle maquettes uit zijn atelier,

van mijn huis, van het kantoor,

Ik wil een hele kamer

aan hem opgedragen

en naar de film die hij nooit heeft afgemaakt.

Nou, ik ben er over een uur. Doe het.

Deze avond gaat erbij horen

voor Arthur en Max.

(operamuziek speelt)

(piepjes)

- Laura wil al deze spullen op de tweede verdieping. - Jaaa Jaaa.

Oké? En we hebben niet veel tijd. We zijn al laat.

Waarom draag je het als een baby?

Man: Hij is kwetsbaar.

Charlie: Oh, fuck mijn leven.

Vrouw: ...naar binnen gegaan, ongeveer vijf minuten naar boven.

Man: Jij bent Laura niet.

Vrouw: Oké, maar ik spreek namens Laura.

♪ ♪

(onduidelijk gebabbel)

Zo ongeveer, eh...

Kun je alsjeblieft een minuutje wachten?

Bedankt.

Wat gebeurd er?

Het is bedrijfsbeleid

dat niets de archieven verlaat.

Je hebt dat beleid geschonden,

dus ik ben bang dat we je moeten laten gaan.

Ben je serieus Laura?

Het is bedrijfsbeleid.

Ik ben het.

Hé, kijk me in de ogen, Laura.

Laura, wat is er met je aan de hand?

(gebabbel op de radio)

De beveiliging zal je naar buiten begeleiden.

We hebben een probleem.

Er loopt een paard los op het terrein.

(dramatische muziek)

♪ ♪

Charlie: Waar ben je, heksenvrouw?

Waar ben je, heksenvrouw?

Niet hier.

Kwal?

Nee, Medusa niet. Shit.

Ah? Oh ja!

Laura: Daar is het.

Charlie: Oh shit.

Paard, wie ben jij?

Charlie: O.

Hoi.

Oké. Uh, oke, oke, oke.

Het spijt me. Dit ding is niet ontworpen om snel te verwijderen.

Begeleid haar van het terrein.

En als ze weer een stap op dit terrein zet,

haar laten arresteren.

Man: Oh, mijn God, kijk.

Kijk, dat is het paard uit 'Caligula's Revenge'.

Dat is zo cool.

Verbazingwekkend.

Raoul: Charlie?

Raoul. Hoi.

Oké. Ik ga het niet eens vragen.

Oh, het is mijn portemonnee.

Luister, dus ik heb de film gevonden.

Oké. Bekijken. Hij heeft er een deel uit gesplitst.

En toen verborg hij het in een van zijn monsters

in het, uh, in het slangenhaar.

De Medusa uit "Zazamoosh."

Ja. Ja, de Medusa daarvan.

Shit, wacht.

Is dat een van die trieste "je bent ontslagen" dozen?

Ja. Weet je, 40 jaar, man.

Ze kon me niet eens in de ogen kijken toen ze het deed.

Shit, kerel. Het spijt me, dat is...

Ik was die kelder zat,

en ik denk dat ze een moordenaar was.

Dus de tijd was rijp.

Hé, eh,

denk je dat je keycard al is uitgeschakeld?

- (publiek applaudisseert) - Laura: Bedankt, iedereen.

We zijn zo blij dat je er bent.

Vanavond is bitterzoet.

Ik had nooit verwacht dat ik feest zou vieren

zonder Arthur en Max aan mijn zijde.

Charlie: Oké. Het is nu of nooit, toch?

- Raoul: Oh nee. Het wordt nu. - Charlie: Oké.

Laura: Ik weet dat als ze hier vanavond waren,

ze zouden zo blij zijn...

over wat ik heb gedaan

om dit bedrijf levend te houden.

Of op zijn minst,

ze zouden het begrijpen.

Ik, ik hoop dat ze het zouden begrijpen

waarom ik deed wat ik deed.

Oeh. (snikt)

(publiek mompelt)

Het spijt me. I...

Heel grappig.

Als we terugkijken op onze geschiedenis...

er zijn zoveel momenten om trots op te zijn.

De... Toen Lily stierf

op de set van "Dragonfish,"

Ik dacht dat het ons voor altijd zou beëindigen.

Maar... vanavond,

we laten het verleden achter ons

voor eens en altijd!

(publiek mompelt)

Wat ik bedoel is

het verleden kan niet...

- Charlie: Het spijt me. - Raoul: Excuseer me.

Het verleden kan niet...

doe ons pijn.

ik, eh...

Ik ben, dit is...

Ik moet gaan...

Zojuist...

speel het.

(onheilspellende muziek)

(grom)

(brullend)

Verteller: LAM begon

als een bescheiden winkel met praktische effecten

bedacht door drie animatiestudenten van Cal Arts

in 1975.

Arthur, Max en Laura richtten het bedrijf op

op een simpel idee,

dat de verbeelding werkelijkheid kon worden.

Deze collectieve jeugdliefde voor monsters

is wat hen inspireerde om LAM te bouwen.

Door de jaren heen heeft dit machtige trio

hebben de standaard gezet voor het maken van monsters.

En om echt te voelen,

het moet echt zijn.

We zien, eh, creatie van leven uit klei

niet alleen in de Bijbel,

maar in elke oude mythologie over de hele wereld.

Als ik in mijn atelier ben...

(projector klikt)

...Ik breng dingen tot leven.

En er is gewoon geen ander gevoel...

Lara: Stop ermee! Sluit het af.

- (publiek mompelt) - Jonge Arthur: Je voelt je alsof...

Sluit het af!

Jonge Arthur: ...je bent goddelijk.

(publiek mompelt)

Sluit het af. Sluit het af.

Hou op!

Hou op!

(onheilspellende muziek)

(grom)

♪ ♪

Oh...

Max.

maximaal?

maximaal!

maximaal!

Kijk in mijn ogen, Laura.

Onthoud dit.

Nee!

(projector klikt)

(lichaam bonkt)

- Hoi. - Raoul: Charlie.

Oh verdomme.

(orkestmuziek speelt)