Original subtitles

Toch, Vrijheid, wappert uw vlag, gescheurd maar fier

net als de onweersbui tegen de wind in

Deze serie is gebaseerd op feiten. Sommige namen zijn fictief.

Uit ons lijden putten we nu onze kracht.

We van ons heeft niet de slagen van de gesel gevoeld en wraak gezworen?

We van ons is niet bij zijn dierbaren weggerukt...

heeft z'n huis zien instorten, is vervolgd om z'n geloof...

is valselijk beschuldigd en gedeporteerd voor kleine vergrijpen?

En allemaal uit naam van koning George.

Ze zullen zeggen dat we rebellen zijn.

Dat we ons tegen de koning keren.

Maar is 't niet onze plicht als mens om ons tegen de tiran te keren?

Wens misdaden zijn erger? Die van ons of die van de heersende klasse?

Van het drankkorps. Van MacArthur. Van Marsden.

Van iedereen in de kolonie die profiteert van overheidsgeweld en wettige diefstal.

We trekken op naar Paramatta om daar de boom der vrijheid te planten.

Want in de natuur is er altijd evenwicht.

En laat dit onze hoop zijn:

Dat er eindelijk een natuurlijke gerechtigheid zal geschieden...

die een eind maakt aan de jaren van corruptie en wreedheid...

en onwetendheid.

Dit is het moment. De tijd is nu rijp.

Wij zijn vrij of wij zijn dood.

De dood of de vrijheid.

Het is begonnen.

Waar blijf generaal Holt nou?

Hij moet acht kilometer door het donker rijden.

Hij zou op het teken wachten. - Hij is vast onderweg.

We moeten Paramatta aanvallen voor 't licht wordt.

Ja, we moeten weg. Laten we het eerste deel van het plan volgen.

Elk van ons leidt een colonne...

en neemt onderweg zoveel mogelijk wapens en mannen mee.

O'Byrne gaat via het westen. Johnston via het oosten.

Ik ga via het zuiden.

Deel je compagnieën op in pelotons en houd de vaart erin.

Bij Constitution Hill voegen de mannen van de Hawkesbury zich bij ons.

En generaal Holt dan?

Ik stuur iemand naar hem toe om te zeggen dat hij naar de Hill moet gaan.

Moge God met ons zijn. Naar je mannen.

Kom op, mannen. We gaan.

De dood of de vrijheid.

Wees niet bang.

Het lijkt een gewone avond. Het brandt ook niet meer.

Er moet iets misgegaan zijn.

Misschien was dat vuur geen teken.

Misschien is 't al voorbij.

Die musket hoeft in elk geval niet geladen te zijn.

Zo beter?

Wat moet ik dan?

Berg dat geweer op, doe de deur dicht, doof het vuur en we gaan slapen.

Laat deze nacht aan ons voorbijgaan.

Dat kan ik niet. Ik weet niet wat er met Dinny en de anderen gebeurt.

Ik kan ze niet zomaar vergeten. - Dat moet ik toch ook?

Als ik eraan denk dat ze tegen die soldaten gaan vechten...

dan zie ik gezichten.

Het gezicht van James Brannon, Michael Connor.

Gezichten van doden.

Het gezicht van Dinny.

En jouw gezicht, Jonathan.

Het kan raar lopen. Gedeporteerd voor je aandeel in de opstand van '98...

en nu vecht je met ons mee.

Het kan inderdaad raar lopen.

Vooral omdat je landgenoten in jou hun leider zouden kunnen zien.

Je was daar toch generaal?

Denken ze dat ze als domme schapen een revolutie in kunnen lopen...

en dat ik ze dan ga leiden?

Moet ik alles opofferen voor een tot mislukken gedoemde stommiteit?

M'n boerderij, m'n gezin, m'n spaargeld. Moet ik dat allemaal vergooien, Mr Cox?

Ik hoor iemand.

Halt. We is daar? Laat je zien of we schieten.

Niet schieten.

Dat is m'n zoon. Joshua, kom gauw.

De rebellen kwamen u halen.

Wat heb je gezegd? - Dat ik u de hele dag niet had gezien.

Goed zo, jongen. Ga vlug naar binnen.

Wat gaan ze nu doen, denk je?

Achter een ezel aan naar de slachtbank.

Polly, drink een glas rum met me, en dan gaan we slapen.

Ja, dat is beter dan rond te lopen als kippen die geen stok hebben...

en het ergste te vrezen, te wachten tot dat gebeurt wat we niet willen.

Alles gebeurt als de tijd er rijp voor is.

Het is tijd voor de jongens van Castle Hill om toe te slaan...

en wij kunnen alleen maar voor ze duimen.

Op afwezige vrienden.

Ik wou je niet wakker maken.

Ga maar naar bed.

Ga je mee? - Nee, ik kan toch niet slapen.

Ik weet niet wat er gebeurd is, maar ik laat je hier niet alleen.

Ga je met ons mee?

Dat dacht ik al.

Je begrijpt dat ik wel je musket mee moet nemen.

Neem deze ook maar mee.

Die niet. - Leg terug.

Nou, dan ga ik maar.

Pas goed op.

Mogen de heiligen met je zijn. - Die hebben mij allang opgegeven.

Maar misschien kun je zelf een goed woordje doen.

Pas goed op haar.

Ik vertrouw op je vriend hier.

Je wou met ze meegaan, hè? - Nee. Dit is de plek waar ik vecht.

Paramatta Kazerne, 21.30 uur.

Hoeveel waren 't er? - Misschien een tiental.

Ze namen al m'n wapens mee.

Dus een tiental is nu gewapend. - Ik ben bij andere huizen geweest.

Overal trekken er groepen rond en ze roepen: De dood of de vrijheid.

Op weg naar Paramatta en Sydney. - Kunt u wat langzamer praten?

U hoeft dit niet te noteren.

Dank voor uw snelle, moedige optreden. Loopt u maar met de sergeant mee.

Hoe is de situatie?

Volgens kolonisten trekken honderden gevangenen op naar Paramatta.

Dominee Marsden schijnt met een aantal dames te zijn gevlucht.

Neem het snelste paard en rij naar Sydney.

Alle beschikbare manschappen moeten hierheen komen.

Maak de gouverneur duidelijk dat dit een grote opstand is.

Nu wordt 't gauw warm. - Ik heb het niet koud.

Maar het voelt prettig.

Had ik ze deze toch moeten laten meenemen?

Nee. Die is voor ander werk bedoeld.

Ik weet het.

Voor m'n volgende oogst.

Hij leek net een koning, hè? - Ja.

De kracht van zijn dromen drijft hem.

Maar een koning sneuvelt net zo makkelijk.

Er komen er honderden als Dinny. Kunnen ze die allemaal tegenhouden?

En als we je huis hebben doorzocht op wapens en munitie...

trekken we mee op naar Paramatta.

Denk je dat je daar nog toe in staat bent?

En na Paramatta trekken we naar Sydney.

En we gaan door tot elke slaaf in New South Wales vrij is.

Vrij om te krijgen waar hij recht op heeft.

De dood of de vrijheid.

Mooi op tijd. En goed bewapend.

We zijn nu beter toegerust voor de strijd dankzij een paar vrijwillige bijdragen.

Geen generaal? - Hij is de hele dag niet thuis geweest.

Dan wacht hij vast bij Constitution Hill. Hij doet wat het beste is.

Het beste voor hemzelf of voor ons?

Hij is een goed militair, een goed mens.

Hij laat ons niet in de steek. - Dat wil ik graag geloven. Net als jij.

Maar het kan zijn dat we zonder hem de strijd in moeten.

Volg je mij dan? - Tot in de dood.

Mannen, op naar Constitution Hill en de vrijheid.

De dood of de vrijheid.

Om 5 uur zijn we in Paramatta, schat ik.

Ik zou vast vooruit kunnen rijden. - Goed idee, Greville. Doe dat.

Het was een eer om met u op te rijden.

Soldaat Andlesack.

We strijden tegen een ongeregeld zooitje Ierse opstandelingen.

We moeten oppassen voor hinderlagen en dergelijke.

Rijd vooruit en kijk of je iets van dat tuig ziet.

Een beetje sneller, mannen. Met dit gelummel komen we nergens.

Maandag 5 maart 1804, 04.00 uur.

Geen spoor van Johnstons compagnie.

Geen versterkingen van de Hawkesbury.

En geen generaal Holt.

We moeten aanvallen voor 't licht wordt.

Als we op halve kracht aanvallen, zetten we te veel levens op het spel.

Maar als we op de anderen wachten, riskeren we licht.

We wachten en hopen dat de anderen komen voor 't licht wordt.

Jongens, even rust.

Zorg dat je musket niet nat wordt. Die heb je nog nodig.

Je zou niet denken dat het wachten moeilijker is dan de strijd.

Toch is dat zo.

Je hebt tijd om na te denken.

Waar ga je heen? - Blijf jij nou maar lekker slapen.

Ik heb geen slaap meer. - Dat zie ik.

Het is amper licht. Wat ga je doen?

Thee zetten. - Ik wil ook een kop.

Je bent de halve nacht op geweest. - Jij ook.

Maar ik kan niet meer slapen.

Ik denk steeds aan die dappere jongens die hier zo vaak hebben gezeten...

om hun plannen te smeden.

Hun droom van een beter leven voor ons allemaal.

En nu zijn ze ergens daarbuiten.

En ik zit hier.

En je blijft hier ook.

Toch?

Ik zal water opzetten.

Alstublieft. - Bedankt, sergeant.

Zal ik weer naar m'n post gaan? - Het is licht, de ergste dreiging is voorbij.

Ze zullen 't zwaar hebben in Paramatta. - Hun overgave is een kwestie van tijd.

Dat die sukkels konden denken dat ze kans maakten tegen beroepssoldaten.

Met het element van verrassing had 't ze kunnen lukken.

Maar dat hebben ze niet meer.

Ik zal zorgen dat de gouverneur hoort hoe goedje ons hebt geholpen, Joseph.

Ik heb slechts m'n plicht gedaan.

Paramatta Kazerne, 05.30 uur.

Ik kreeg een schriftelijk bevel van de gouverneur. Amper te lezen.

Ik heb 't hem laten voorlezen. - Hielp dat?

Eén ding werd me in elk geval duidelijk:

We weigert halt te houden, moet worden doodgeschoten.

Precies wat ik zelf wou.

De staat van beleg.

Eerwaarde, fijn dat u zo snel bent gekomen.

Meneer was al aangekleed toen hij opendeed.

Interessant.

Vroeg opgestaan om te bidden? - Ik bad zodra ik opstond.

Ik vraag me af waarvoor u hebt gebeden.

Sommigen in uw kudde zullen uw gebeden nodig hebben.

Waarom moest ik komen? - Dat weet u wel.

Er komt een slag tussen een groot aantal van uw landgenoten en het leger.

Mijn troepen zijn niet bang voor bloed. Mr Laycock?

De mannen zijn klaar voor de strijd.

U moet uw landgenoten ertoe overhalen de wapens neer te leggen.

Wordt hun leven dan gespaard?

Niet marchanderen.

Als u hier pastoor wilt blijven, doet u wat ik zeg. Begrepen?

Een grote groep rebellen bevindt zich op de heuvel buiten de stad.

Goed, we gaan eens even kijken.

Breng uw troepen in gereedheid, Mr Laycock.

U begeleidt de pastoor hier. Hij gaat met ons mee.

Houd uw garnizoen op hun post, kapitein.

Laat een groep onder kornet Greville naar verdwaalde rebellen zoeken.

De stadsmilitie mag me volgen als ze willen.

Goede jacht.

M'n honden hebben weinig geslapen en veel gemarcheerd.

Het wordt geen goede jacht, maar hij duurt niet lang.

Geen teken van leven. Misschien hebben we geluk.

Soldaten, op weg hierheen.

Hoeveel? - Ik kon 't niet goed zien, maarte veel.

Terug naar de heuvel.

Ik moest denken aan toen Dinny gaatjes in z'n been had geprikt...

en deed of 't een slangenbeet was zodat hij naar het huis kon komen.

Of toen hij die koekjes pikte waar de kokkin bij stond.

Die hebben we samen op het stalerf opgegeten.

Hij zei dat geen van ons tweeën kans had om een meisje als jij te krijgen.

Een slaaf had jou niets te bieden.

Mijn leven is inmiddels veranderd, het zijne niet.

Hij had jou hoog zitten op zijn manier.

Denk je dat ik niet om hem geef?

Dat mijn hart niet breekt als ik denk aan de gevaren voor hem?

Al die jaren een uitzichtloos bestaan als slaaf.

Begrijp je het dan niet? Ik wil dat ze de soldaten verslaan, dat ze winnen.

Maar ik geloof niet dat ze dat kunnen.

De droom houdt ze in leven.

En nu betekent die hun ondergang.

Waar ga je heen? - Ik houd 't niet meer uit.

Ik ga naar Paramatta om te zien wat er is gebeurd.

Doe geen domme dingen. - Ik ben een verstandig mens.

Vergrendel de deuren. Ik ben zo snel mogelijk terug.

Mannen in aantocht, kapitein.

Het is kapitein Johnston.

Goddank.

Wat ben ik blij om je lelijke kopte zien. - En ik die van jou.

Wat een nacht. Ik mis nog steeds een aantal mannen.

En geen spoor van de Hawkesbury-groep.

Waar is de generaal?

God mag het weten.

De twijfel ligt als een koude steen in mijn buik. Ik probeer 'm te negeren.

Maar eigenlijk weet ik het: Hij heeft ons verraden.

Dus accepteer je mij dan als leider?

Een betere is er niet. - We moeten snel zijn.

Soldaten.

Uit Paramatta, op weg hierheen. - Hoeveel?

Onder leiding van wie? - Een officier met 'n grote Schotse muts.

Hun commandant. Het korps uit Sydney is gekomen.

Dan zijn we verloren. - Onzin. We zijn met meer.

Maar we moeten het hoofd koel houden.

We trekken ons terug tot bij de Hawkesbury-groep.

Omdraaien? - Nee, terugtrekken.

We zijn de generaal kwijt en 't voordeel van de duisternis en de verrassing.

Onderschat die soldaten niet.

Voor een slag hebben we alle mannen nodig die we krijgen kunnen. Akkoord?

Ga met je mannen praten.

Terug naar de Hawkesbury Road, mannen.

Ze trekken zich terug over de Hawkesbury Road.

Ze slaan op de vlucht. Ze zullen hard moeten rennen, nietwaar, Mr Laycock?

Wat u zegt.

Uw hoogste tempo, Mr Laycock.

Detachement, musket in draaghouding.

Looppas.

Rustig, jongens. Bij elkaar blijven.

De mannen van de Hawkesbury komen naar ons toe. Rustig aan.

We hebben nog geen schoten gehoord.

Daar is Paramatta te ver voor.

Wat kan er gebeurd zijn?

Alles lijkt zo normaal.

Ik weet het. Je wordt er gek van.

Je hebt zin om...

Dat is Will.

Dinny en de anderen vluchten naar de Hawkesbury, achtervolgd door soldaten.

Het wordt vreselijk. Polly is al bezig verband klaarte leggen.

We gaan mee. - Kom naar de herberg.

Dan gaan we door het bos naar de Hawkesbury Road.

De plek die Vinegar Hill genoemd zou worden, 10.30 uur.

Verder gaan we niet.

We moeten onder ogen zien dat de Hawkesbury-mannen niet komen.

Waar zijn ze dan? - Waar is generaal Holt?

Dit is ons leger.

Ik kan niet van ze verlangen dat we nog verder trekken.

We kunnen net zo goed op deze heuvel de strijd aangaan.

Verder gaan we niet, mannen. Hier nemen we het tegen de vijand op.

Ik vrees dat de mannen van de Hawkesbury...

hier niet voor de soldaten zullen zijn. Dat is pech voor hen.

Want Liam Johnston...

en Dinny O'Byrne...

en John Neale...

en George Harrington...

en Timothy Hogan en jullie allemaal...

gaan de geschiedenis in als de mannen die zich tegen de tirannie verzetten.

Dit is een trotse dag.

En ik ben trots dat ik een van jullie ben.

Want jullie zijn koningen.

Vergeleken met hen die ons bestrijden en hen die ons in de steek laten.

Jullie zijn loyaal. Betrouwbaar.

En getrouw.

Jullie moederland kan trots op je zijn.

De eer om jullie te leiden valt mij te beurt.

En ik beloof jullie nogmaals plechtig:

De dood of de vrijheid.

Musketten vooraan.

Hooivorken achteraan.

Klaar om de aanval af te slaan.

Laat ze nu maar komen.

Detachement halt.

Ze zitten op een heuvel een mijl verderop.

Rijd hiermee vooruit.

Mr Dixon rijdt met mij mee en Mr Laycock: Looppas.

Ze zijn hier al voorbij. - We kunnen daar door de struiken.

We moeten tijd zien te winnen.

Laat ze hun wapens neerleggen, dat is hun enige hoop.

Het is pastoor Dixon.

Soldaat, doe precies wat ik doe.

Landgenoten.

Ik smeek jullie: Leg je wapens neer.

Alleen zo kunnen we bloedvergieten voorkomen.

Dat kunnen we niet. Onze koers ligt vast.

De gouverneur is onderweg om jullie toe te spreken.

Tot die tijd mag ik namens hem spreken.

De gouverneur, zei hij.

Ik verzoek jullie leiders naar voren te treden.

Vertrouw hem niet.

Durven jullie leiders niet tevoorschijn te komen om met mij te praten?

We komen praten.

Het is een valstrik. - Het kan geen kwaad om te luisteren.

Dat vind ik ook. - Dinny?

In mijn ervaring zijn ze voor geen cent te vertrouwen.

Blijf jij bij de mannen. Liam en ik gaan luisteren.

We heb ik voor me? - Philip Cunningham.

Liam Johnston.

Jullie moeten je overgeven.

In dat geval zal ik bij de gouverneur voor jullie pleiten.

Wij geven ons niet over.

Dan hebben we een probleem.

Ik wil liever geen bloed vergieten.

Wat willen jullie? - De vrijheid om de kolonie te verlaten.

En een schip dat ons naar huis brengt. - Onmogelijk.

Dan is het de dood of de vrijheid.

De dood of de vrijheid? Ik zal je bevrijden, tuig.

Laat zakken, vriend.

Die smerige leugenaars.

Soldaten.

Wacht op het bevel.

In godsnaam, leg je wapens neer.

Maak gehakt van ze, Mr Laycock.

Voorste gelid. Knielen.

Voorste gelid. Klaar...

Aanleggen.

O, Jezus.

Moordenaars.

Achterste gelid naar voren.

Knielen.

Vuur.

Aanvallen.

Leeg.

De vogels zijn gevlogen.

Waar zouden ze zijn?

Dinny.