Original subtitles

Goedemorgen, Vincenzo. -Hallo, Julie.

ARTIESTENINGANG

Je koopt nooit iets van mij. -Je bent te duur.

Te duur? -Ja.

Goedemorgen, schat.

Goed geslapen? Hier is je cappuccino.

Wat een nacht.

Ik heb geen oog dichtgedaan. De buren maakten zo'n lawaai.

Jérôme hoorde niks, maar ik ben een lichte slaper.

De artisjokken voor je vader. Dat is een obsessie voor hem.

Ik heb prachtige nagellak voor je gekocht. Die vind je geweldig.

Lach je niet even?

Later misschien.

Goedemorgen, professor.

Tolerantie...

Goedemorgen, Vincenzo. -Hallo, Gérard.

Alles goed? -Prima, en met jou?

Heb je al gebokst? -Nee.

Ik sla ze het liefst eind van de dag knock-out.

Dat is traditie. -Ja?

Haar echtgenoot zei dat ze in therapie moest gaan...

...omdat ze geobsedeerd was door haar vader, een rokkenjager.

Dat deed ze en ze kwam van die obsessie af.

Maar ze was nog steeds ongelukkig, dus ging ze weer in therapie.

Dit keer ging het over haar zoon, die aan de drugs was.

Maar ze bleef ongelukkig.

Dus kwam ze naar mij toe en ik zei tegen haar:

Virginie, je echtgenoot heeft gelijk.

Ga in therapie om je van de laatste klootzak te bevrijden:

Je echtgenoot.

Ze is dolverliefd op mij, zoals al mijn patiënten.

Behalve jij.

Weet je waarom, Albertine? Omdat je geen smaak hebt.

Nog steeds niet ongesteld?

Je bent toch niet zwanger?

Albertine, toch.

Als je ooit besluit van je sokkel af te stappen...

kom dan bij ons.

In deze zee van ellende waar wij ons blijmoedig in onderdompelen.

Die dakpan ligt er nog.

Dat is nu al maanden zo.

Ik denk niet dat hij nog valt.

Het ene fragiele evenwicht houdt het langer dan het andere.

Ik weet dat je kunt praten.

Kleine, gouden kikker.

Boubou...

Boubou...

Boubou...

Ik ben mijn hond Boubou kwijt.

Zijn snuit stak uit mijn tas, en opeens was hij weg.

Mijn paraplu en mijn hond.

Ik moest vluchten voor een afschuwelijke man in de metro.

Toen zat hij ook nog aan zichzelf, weerzinwekkend.

En vanochtend wilde mijn brommer niet starten.

Of het de benzine is, pech of de bougies... Boubou...

Ik ben te laat voor de repetitie en de regisseur kan niet tegen honden.

Wie heeft er nu last van zo'n beestje?

Ik moet ervandoor.

Ervandoor.

Boubou...

Hé, Vincenzo.

Ik was vandaag bij de apotheek.

Er stapte een mooie meid binnen, met van die mooie rondingen.

Ze wilde zichzelf wegen. Ze deed een muntje in de weegschaal.

Maar ze was niet blij met het resultaat.

Ze stapt van de weegschaal af, trekt haar jas uit...

...doet er weer een muntje in en is nog steeds niet blij met het resultaat.

Dan doet ze haar trui uit, maar ze heeft geen muntjes meer.

Dus zei ik: Als je je jurk uittrekt...

...gooi ik er wel een muntje in.

Lach eens een beetje, Vincenzo.

Zullen we morgen in het park gaan wandelen?

Niemand die ons ziet.

Kijken of er eekhoorntjes zijn.

Welterusten, Albertine.

Je bent mijn ster.

SORRY, IK HEB ER GEEN WOORDEN VOOR

en toch, als ik naar de hemel kijk

voel ik dat alles beter zal worden

en dat ook deze wreedheid zal eindigen

Goedendag. -Goedendag.

Zoekt u iets speciaals? -Ik zoek Boubou.

Ik heb onder elke auto gekeken.

Ik zat de hele nacht op mijn knieën.

Dan ben je niet de enige. Tot ziens, Vincenzo.

Ik voel me zo schuldig. Dat heb ik mijn hele leven al.

Dat had ik al voor ik kon praten. -U bent de enige niet.

Zonder schuldgevoel zouden er geen schrijvers bestaan.

Hoe heet u? -Vincenzo.

Italiaan, boekhandelaar...

Wacht eens... Kunt u me even snel iets vertellen?

Niet boven op de boeken.

Eén ding. -Wat bent u aan het doen?

Vertel me iets.

Iets wat bij u opkomt.

Vooruit.

Snij de uien en fruit ze aan in een beetje olie.

Zet het vuur uit en doe de gehakte peterselie erbij.

Snij de sardientjes in kleine stukken.

Doe wat bloem op de vis...

Wat is dat? -Het recept voor stokvis van kabeljauw...

...zoals ze die in Vicenza maken.

U bent een rare.

U hoeft het alleen maar te bewijzen.

Dat doet me denken aan een personage dat zegt: Ik ben een rare.

Hemingway antwoordde: U hoeft het alleen maar te bewijzen.

Nu is het genoeg.

U bent omringd door boeken. -Ja.

Maar... Waar dienen die boeken voor?

We leven in het digitale tijdperk. Papier is ouderwets.

Dat is allemaal overbodig. Totaal overbodig.

Wat? -Eerlijk...

Voelt u zich niet een beetje een dead man walking?

De dialoog met al die boeken houdt me in leven.

Literatuur is eeuwig, de actualiteit doodt ons.

De actualiteit doodt ons. -Ja.

Briljant. Wat cool.

Materiaal voor die andere gek. Dat is...

Wat wil dat zeggen: 'De actualiteit doodt ons'?

Het vernietigt ons.

Het maakt ons niet sterker, maar juist kwetsbaar.

De mens heeft het juist nodig om even stil te staan...

...en te zijn.

Verdomme, de batterij is op.

Hebt u toevallig een oplader? -Nee, ik heb geen mobieltje.

Geen mobieltje? -Nee.

Hebt u geen mobieltje? -Nee.

Geen mobieltje.

Niet te geloven.

Lekker, hè?

'Nee en nog eens nee, riep Cosimo en duwde zijn bord weg.

Verdwijn van tafel.

Cosimo had zich al omgedraaid en verliet de kamer.

Waar ga je heen?

Cosimo klom in een boom en ging op een grote tak zitten...

...terwijl zijn benen naar beneden bungelden...

...met zijn armen over elkaar...

...zijn hoofd ingetrokken en zijn hoed over zijn voorhoofd.

Vader leunde uit het raam:

Als je er genoeg van hebt, denk je er wel anders over, riep hij.

Ik zal er nooit anders over denken, riep mijn broer vanaf zijn tak.

Je zult het zien, zodra je beneden komt.

Ik kom nooit meer naar beneden.

En hij hield zich aan zijn woord.'

Is dat niet prachtig?

Welterusten, schat.

Goedenavond. -Goedenavond.

Hebt u uw hond teruggevonden? -Nee, nog altijd niet.

Hij was bang, ik moest hem verbergen...

want die regisseur is hartstikke gek.

Welk stuk repeteert u?

Geen enkel.

Is dat de titel? -Nee, nee...

We schrijven zelf de tekst.

We moeten hem schrijven. We zijn allemaal levende schrijvers.

Interessant. -Ja, dat zegt hij ook.

Hij laat ons improviseren...

...en alles uit onszelf halen, dat soort dingen.

En dan schrijft hij alles op. En wij worden geacht...

...ons hele innerlijk prijs te geven. Maar ik praat liever niet over mezelf.

Hij wil dat we met mensen praten...

...en zo emotioneel materiaal opvangen. Zo noemt hij dat:

Emotioneel materiaal.

Dat is een oxymoron.

Daarom sprak ik die man met die tatoeages aan, maar hij dacht...

Iedereen begrijpt me altijd verkeerd.

'Ik leef in de angst dat ik niet verkeerd begrepen word.'

Dat is van Oscar Wilde.

Yolande, wat doe je hier? Hij maakt ons allemaal gek.

Het is jouw beurt. -Oké, verdomme.

Terug naar het gekkenhuis. Tot ziens.

Ik ga volgende week naar Italië. -Italië of het Vaticaan?

Nee, Italië. -Dit is daar het perfecte boek voor.

Bedankt. -Fijne reis.

Fijne avond. Tot ziens.

Pater Matthieu, uw bloemen zijn klaar. -Prachtig.

Fijne dag. -U ook.

Je moet ademen, Albertine.

Ademen. Anders worden je longen lui. Begrijp je?

Ademen, schat. Denk aan de wind.

Denk aan de zee.

Denk aan Corsica. Weet je nog de Straat van Bonifacio?

Ik kon je nog net op tijd pakken.

Zullen we in juni een boot huren, als er niemand is?

Dan neem jij het roer en ik hijs het grootzeil.

Ik kan nog best iets geks doen, toch?

Alleen wij tweetjes.

Jij, ik en de zee.

Je hoeft nergens bang voor te zijn, schat.

Ik stop met deze theatergroep, ik pas er niet bij.

Ik verving de vriendin van de regisseur.

Bij een ruzie gooide zij het halve decor naar hem toe.

Dat was de enige behoorlijke scène. De rest was een ramp.

Ik was voorbijganger, hij greep mijn arm...

...en zette me op het podium:

Je bent geen voorbijganger meer, je hebt nu de hoofdrol.

Veel grote carrières zijn begonnen met een invalbeurt.

Heb ik een lelijke stem? -Nee, hoezo?

Nee, ik heb niet aan je muesli gezeten.

Ik heb de afwas gedaan, zet jij het vuil buiten.

Natuurlijk stinkt het, jij rookt.

Krijg toch wat, kreng. Mijn kamergenote.

U rookt wel.

Ze is hartstikke gek. Een veganist.

Ik heb een deel van de koelkast, en als ik thuiskom, heb ik honger.

Dan zie ik dat ze alle eieren en de foie gras opgegeten heeft.

De veganist? -Ja

Overdag tenminste. 's Avonds eet ze zelfs ratten.

Ik moest huilen vannacht.

Dit is niet een heel fijne tijd voor mij.

En dan met dit weer, dat helpt ook niet.

Ik wacht op het voorjaar, dan leef ik altijd op.

Kunt u me een boek aanraden? Ik ben niet echt een lezer...

Alstublieft.

'Het schuim der dagen', Boris Vian.

Ziet er goed uit... Maar het is te dik.

Ik ben dyslectisch, ik heb laat leren lezen.

Bent u ook niet een beetje een leugenaar?

Ik maak de dingen graag iets mooier. Ik poets ze een beetje op.

Iets korts, voor in de metro. -Kort?

Ik lees boeken nooit uit, gek word ik daarvan.

Hoeveel haltes moet u? -Drie.

MARGUERITE YOURCENAR 'DE 33 NAMEN VAN GOD'

Hier is uw boek terug.

Hebt u het in drie haltes gelezen?

'De hand die met dingen in contact komt.' Prachtig.

Ik weet nooit wat ik met mijn handen moet. Moeten ze meedoen of niet?

Probeer ze stil te houden. -Dat kan ik niet...

Ik weet niet of het een tic is, maar het lukt me niet.

Ik weet niks van theater, maar stel u voor...

dat iemand ze achter uw rug vasthoudt. -Ja, dat zal ik proberen.

Tot ziens. -Tot ziens.

Hou mijn handen vast.

Wat?

Pak mijn handen.

Wat? -Pak ze vast.

Pak ze stevig vast.

Wat?

Hector...

Hector, mijn lief, mijn minnaar... -Rustig aan.

Al die beloftes, als kaarsen in de nacht...

En dan niets, totale duisternis, leegte.

Ik heb tijd nodig om te weten of jij echt de vrouw voor mij bent.

Ik ben verloren, ik ben je kwijt.

Je bent te veel voor mij.

Wacht...

Ik vraag je niet op me te wachten. Je hebt je eigen leven.

Ik ben gelukkig als jij het bent.

Ik ben gelukkig als jij het bent.

Is dat slecht?

Verdomme, verdomme.

Het is niks.

Al die kletsverhalen van jou.

Ik geloofde al je geklets.

En dan zei je:

Ik zie je volgend jaar op de Pont Neuf.

Ik ging elke dag naar de Pont Neuf.

Elke dag, ik kan er niks aan doen.

Ik kan er niks aan doen. -Hou op.

Waarom nam je de hond niet mee naar Mozambique?

Waarom nam je hem niet mee?

En nu is Boubou weggelopen.

Niemand voelt zich veilig bij mij.

En ik wacht maar, en krijg steeds meer illusies.

Je bent een bijzonder goede actrice.

Bedankt.

Wil je nog een boek om te lezen?

Ja, een dun boek. -Oké.

'Witte Nachten' van Dostojevski. Neemt u me in de maling?

'Plotseling stond ik stil, alsof ik versteend was.

Ik hoorde een gesmoorde snik. Ik had me niet vergist.

Het meisje huilde en een minuut later hoorde ik weer een snik.

Lieve help. Het drukte zwaar op me.

Ik was altijd verlegen bij vrouwen, maar dit was een bijzonder moment.

Ik stapte naar haar toe en had moeten zeggen: Mevrouw.

Als ik niet had geweten dat die uitspraak...

...al duizend keer was gedaan...

...in elke Russische roman over de hogere klassen.'

Vincenzo? -Ja?

Mag ik je iets vragen? -Natuurlijk.

Mijn moeder hield jarenlang een dagboek bij.

Niks belangrijks...

Notities, geheimpjes, recepten...

Hoe bewaar je basilicum in de winter, bloemen in huis...

En verder gedachten, bescheiden maar scherp.

Ik wil het inbinden.

Hoe wil je het inbinden? -Geen idee.

Heeft het een titel? -Nee.

Vaarsleer is wel... -Albertine kan zo niet verder.

Waarom praat je niet met je dochter? -Mijn dochter praat niet.

Ze is welsprekend. Selectief mutisme.

Ze heeft geen hersenbeschadiging.

Het is een blokkade. Ze is niet over het trauma heen.

Ik ben hier om me aan haar trauma's te onderwerpen.

Ik ben er altijd.

Ze moet terug naar de universiteit, naar vrienden.

Ze kan een bijna normaal leven leiden. -Normaal?

Wat normaal is voor de spin, is de hel voor de vlieg.

Vind je niet?

Is je moeder...

Ze leeft nog.

Maar gisteren vroeg ze me met haar te vrijen.

Ze herkent niemand meer.

Je wordt ouder, Vincenzo.

Albertine heeft ook een leven als jij er niet meer bent.

Denk aan haar toekomst.

Ik weet dat Albertine alles voor je betekent.

Nee, je weet niks. -Jawel.

Ik weet dat ze erg intelligent is.

Ik weet dat als er stroom door haar lichaam gaat...

...haar spieren reageren.

Wie is jouw kapper, Gérard?

Gisteren vernederde hij me weer.

'Waarom doe je alsof? Probeer je waardeloze zelf te zijn.'

Toen pakte hij een krant en ging naar de wc.

Maar die gek heeft gelijk.

Ik zal nooit de hoofdrol spelen. Ik blijf een voorbijganger.

Maar je bent een geweldige actrice. Laatst...

Toen ik je polsen vasthield, was je ongelooflijk.

Maar dat was een echt verhaal.

Hector vertrouwde me niet.

Misschien had hij gelijk. -Of misschien was hij bang.

Vincenzo...

Mijn leven is vol illusies...

...en die vermenigvuldig ik als zeepbellen.

Je bent kunstenares, Yolande.

En illusie is het belangrijkste in de kunst.

Ja, maar niet in het leven. In het leven...

...voel ik me belachelijk.

Omdat je moedig bent.

Je moet belachelijk durven zijn om het sublieme te bereiken.

Vooruit, Yolande. Probeer jezelf te zijn.

Kijk naar wat je hebt.

Maar ik heb niks.

Je bent stom dat je dat zegt.

Je hebt talent.

Wie is daarboven?

Je hebt gelijk. Ik ga kijken naar wat ik heb, naar mijn tenen.

Woont zij hier nu?

Deze relatie met de doden houdt me in leven.

De actualiteit doodt ons.

Wat wil dat zeggen?

Zoekt u iets speciaals?

Ja, het verhaal van een ouwe zak.

Pardon?

Die de intellectueel uithangt, maar een varken is.

Die elke vrouw wil neuken.

Dan is er veel keus: Victor Hugo, Simenon.

Bukowski.

Philip Roth ook.

Philip Roth? -Ja.

Laat haar met rust.

Pardon? -Yolande is mijn vrouw. Oké?

Waar pak je haar? Daarbinnen? In je boekhandel?

Roxane, de boeken. -Pak je haar daarbinnen?

Krijgt ze boeken voor seks?

Wie ben jij?

Wie ik ben?

Ik sla je op je gezicht.

Hoe heb je haar verleid?

Pijpt ze je?

Hij is vast verschrompeld. Je krijgt hem niet meer omhoog.

Luister... Sta op en luister.

Kijk me aan, klootzak. Luister.

Als ik je nog eens met haar zie, steek ik die hele klote boekhandel in de fik.

Klootzak.

Jérôme is een goeie vent, maar wel dom.

Hij laat zich altijd beetnemen.

Ben je klaar, schat? Heb je hulp nodig?

Toen ik schoonmaakte in het Palais des Congrès...

...had ik hem op mijn rug.

Dan ging ik op mijn bezem zitten om hem aan het lachen te maken.

Hier, schat.

Ik heb een Ashantipop voor je, die brengt geluk.

Ik zei tegen Jérôme: We zijn geïntegreerd.

Ik werk voor een mooie vrouw, die van me houdt als van haar moeder.

Maar hij is boos op de hele wereld. God vergeef me.

Straks wordt hij net als zijn vader.

Je dochter is boos. Ze wil haar oksels niet eens wassen. Er zit haar iets dwars.

Misschien wordt ze weer ongesteld? -Nee, dat is te makkelijk.

Als een vrouw chagrijnig is, denken jullie altijd dat het daaraan ligt.

Hebt u iets doms gedaan?

Wat?

U trekt zo'n gezicht...

Wat voor gezicht?

'Ga niet dood, meester.

Volg mijn advies en leef nog vele jaren.

Het domste wat een man kan doen in dit leven...

...is te sterven zonder zich te verzetten, Albertine.'

'Zonder dat iemand hem doodt.

Alleen de melancholie en de neerslachtigheid.'

'Kom op, wees niet lui.

Sta op van je bed en...

En misschien, ergens achter een bosje...

...vinden we de dame Dulcinea.'

Wat zei Alain?

Hij is gek.

Het is de cocaïne.

De cocaïne en de sportschool.

Hopelijk heeft hij je geen pijn gedaan.

Ik heb me verdedigd.

Hij betekent niks voor mij.

We zijn misschien twee keer met elkaar naar bed geweest.

Emotioneel materiaal?

Nee, seks.

Ik ben bij hem weggegaan.

We waren eigenlijk nooit een stel.

Het spijt me, ik zorg alleen voor problemen.

Geen zorgen, geen probleem.

Welterusten.

Mijn tas... Die heb ik nodig.

Welterusten.

Wat Alain zei, is waar.

Ik kan niet van je wegblijven, Vincenzo.

Alsjeblieft, Yolande.

Je moet me geloven.

Je vertelt nooit de waarheid. -Altijd, ik lieg nooit.

Mag ik even gaan zitten?

Ik ben uitgeput, ik slaap al twee dagen niet.

Weet je nog dat je zei dat ik moest kijken naar wat er in me zat?

Ik sloot mijn ogen...

...en zag jou. Ik heb van je gedroomd.

Nee, geen dromen, alsjeblieft. Geen dromen.

Weet je wat ik droomde?

Dat we in de botsautootjes zaten.

Heerlijk, dat was jaren geleden.

Jij was heel goed en botste steeds tegen me aan.

Keer op keer.

Ik werd door elkaar geschud en moest alsmaar lachen.

Ik werd lachend wakker.

Maar daarna barstte ik in tranen uit.

Zoals gewoonlijk.

Vincenzo...

Je woont op een plek die buiten de wereld staat.

Ik voel me hier zo gelukkig.

Je geeft helemaal niet om me, hè?

Nee, jij...

Je bent een goede klant.

Helemaal niet, ik lees zelden iets.

Dat komt omdat ik er snel genoeg van heb.

Ik heb te veel gedachten en kan me niet concentreren.

Wil je met me uitgaan?

Wat? -We kunnen uit eten gaan.

Je hoeft niet te betalen, ik betaal voor mezelf.

Zo doen we dat altijd in het theater.

Tenzij je me uitnodigt. -Natuurlijk nodig ik je uit.

Ja? -Nee.

Nee? -Ja, nee.

Ben je getrouwd, Vincenzo?

Gescheiden.

Dat is maar goed, want ik breng ongeluk.

Het is koud.

Heb je een deken?

Ja.

Ze is haar hond kwijt, maar heeft haar baasje gevonden.

Is dat een lijk? Heb je iemand vermoord?

Als je het lijk kwijt moet, heeft Jérôme vrienden.

Goed geïntegreerde jongens.

Maar het kost je wel wat.

Breng volgende keer kamillethee voor je vriend mee.

Wie is die terroriste? Zet je haar in de etalage?

Ik heb in tijden niet zo lekker geslapen.

Goedemorgen.

Goedemorgen.

Ik moet naar de wc.

Nee, nee, nee. Pardon.

De wc is daar. -Oké.

Die gaat geld kosten.

Zie je hoe ze die croissant verslindt? Net Marie-Antoinette.

Wegwezen, Clemente.

Dan ga ik maar weer eens.

Ik heb generale repetitie.

Duimen maar.

Nee.

Is dat...

Is dat je dochter?

Ja.

Het spijt me.

Ik ben te impulsief, zo stom.

Ik dacht dat je daar een vrouw had.

Ga, Yolande. Alsjeblieft, vertrek.

Gaat je dochter nooit naar buiten?

Ik begrijp haar.

Wat is er buiten?

Niet veel.

Een paar lichtjes...

...en een hoop lawaai.

Lieve...

Lieve Vincenzo.

Zo is het genoeg.

Beste professor.

Alstublieft. -Pardon?

Het is nu genoeg. Hou op met stelen.

U moet voor dat boek betalen. Begrijpt u?

U moet ervoor betalen. Ga weg, alstublieft.

'Elke aantrekkingskracht is wederzijds.'

Natuurlijk, maar u moet betalen.

Sodemieter op.

'Rot op. Zo is het leven.'

'Moge iedereen gezegend zijn.'

'Verdomme.'

Hoe was jij als kind? -Dat weet ik niet meer, dat is lang geleden.

Ik kan me je voorstellen. -Hoe was ik dan?

Sommige mensen veranderen veel. Anderen niet, zoals jij.

Hoe weet je dat?

Ik zou je herkennen in een groep kinderen.

Hoe dan? -Aan je ogen en je neus.

Mijn neus was vroeger veel kleiner.

Je praat niet graag over jezelf. -Nee, dat is saai.

Als ik in de spiegel kijk, denk ik:

Wie is die vent? Ze noemen me de misantroop.

Weet je hoe ze mij noemden? Stekelvarken.

Stekelvarken? -Ja.

Waarom?

Omdat ik iedereen prikte die te dichtbij kwam.

En je dochter? Daar heb je het nooit over.

Ik leef voor haar, punt.

Ze is mijn ster.

En haar moeder? -Die is naar New York vertrokken.

Daar woont ze met een andere man, een schrijver.

Ik leefde destijds als de meeste getrouwde mannen: alleen.

Ik zag Albertine zelden.

Ze had haar eigen leven, ze ging naar school.

Ze was altijd goed, een perfectionist.

Ze wilde altijd haar perfectie aan de hele wereld laten zien.

Net als haar moeder.

Zij respecteerde me niet, maar dat kon me niet schelen.

Ik ben liever een grote verliezer dan een middelmatige winnaar.

De hele scheiding...

...was vreselijk.

Ons huis was vol gif en woede.

Dat was vier jaar geleden. Sindsdien...

...komt Albertine niet meer buiten.

Maar op een dag besloot ze te gaan zwemmen.

Ze ging erheen en klom op de trampoline.

Maar het zwembad was leeg...

...en ze viel.

Er lagen bladeren op de bodem en daar is ze op gevallen.

Ondanks alles hadden we geluk.

Gaan we met elkaar naar bed?

Ik zou hier niet moeten zijn. -Maar je bent er wel.

Weet je...

Opgeven is niet altijd een nederlaag.

Ik heb een boek verkocht.

Mooi. -Het kostte 18,56 euro.

Die eikel gaf me 20 euro en vertrok grinnikend.

De 'Madame Bovary' uit de etalage?

Ja. -Ik begrijp het. 18,56...

1856, dat is het jaar van die eerste editie.

Het was veel meer waard.

Daarom lachte hij zeker. Die klootzak...

Waarschijnlijk ja.

Maar het is oké.

Dit is toch al geen winstgevende zaak.

Wijn, dat is goeie business.

Doe die boeken weg en zet er wijn neer.

Maak de planken leeg. Laat een paar boeken achter voor de sfeer.

Ik weet wat de mensen willen. Ze willen drinken.

Ze zijn nostalgisch en melancholisch.

En dan die vetzakken, Russen en Arabieren...

...die flessen van 20.000 euro drinken alsof het water is.

Doe die boeken weg.

Jij zorgt voor de ruimte, ik voor de smaak. Ik help je.

Vincenzo.

Huil je nu vanwege Madame Bovary?

Weet je wat Flaubert zei op zijn sterfbed?

'Ik sterf...

...en die hoer zal altijd voortleven.'

Eet je niet?

Je sterft niet van de honger.

Schat...

Dus je bent niet zwanger.

Mooi.

Vooruit, je cadeau.

Ga zitten. -Dat kan niet, ik moet boksen.

Ga dan vechten.

Ik voel iets in mijn borstkas...

...als een kikker die voortdurend rondspringt.

Je hebt gelijk over Albertine.

Ik hou haar tegen.

Doe je overhemd open.

Zoals je voor haar zorgt, is indrukwekkend.

Ik denk dat Albertine me beu is.

Het is de hoogste tijd dat je weer gaat leven.

Of dat je gaat leven...

...voordat je te oud bent.

Ik ben bang.

Doe je overhemd omhoog.

Angst is de moeder van de spijt.

Haal diep adem.

En als ze het opnieuw doet?

Als ze weer een duik neemt?

Het leven is een hinderlaag.

Hoest eens.

Je hebt niks.

Volgens mij is zelfmoord vooral een onhandige daad.

Iedereen die zelfmoord pleegt, had eigenlijk liever een ander gedood.

Ik heb iets voor je.

Bedankt.

Echt vaarsleer. -Prachtig.

Er zaten wijnvlekken op. Wat dronk ze? Bourgogne?

Nee. Of soms. Maar meestal eenvoudige wijn.

Haar leven was minder rooskleurig dan ze hierin beschrijft.

Ik denk dat ze wist dat we het ooit zouden vinden...

...en zouden lezen.

Dus heeft ze het een beetje verfraaid.

Moeders leren ons wat liefde is.

Wacht even, Gérard.

Ik heb een vrouw ontmoet.

Het wordt misschien niets. -Of misschien heel veel.

Een actrice. -Dat geeft niks.

Ik wil niet dat Albertine denkt... -Ze weet dat je van haar houdt.

Hallo, Vincenzo. -Hallo.

Colombe.

Heb je maandverband gekocht?

Hou je bij je lijkkisten, vrouwen zorgen voor het leven.

Alles goed, Vincenzo? -Ja.

VOOR YOLANDE

MARGUERITE YOURCENAR 'DE 33 NAMEN VAN GOD'

gesloten

Goedenavond, Albertine.

Ik heb iets voor je meegenomen.

Dat is om sterren mee te projecteren, zie je?

Die gek wilde het eerst voor ons stuk, maar toen niet meer.

Geen sterren meer, zei hij.

Vanavond is de grote avond voor mij. De première.

Wens me toitoitoi.

Wat is dit? Heb je heel Parijs nagebouwd?

In miniatuur. Wat schattig.

Zijn het vader en moeder vis? Of een broer en zus?

Kijk. Ze zijn verliefd, ja.

Weet je... Ik heb ook paniekaanvallen.

's Avonds, als het doek opgaat...

...ben ik bang dat ik niks kan zeggen.

Maar dan zeg ik toch iets.

We moeten wel.

De mensen hebben betaald.

Dus praat je. Bla, bla, bla. Iedereen speelt zijn rol.

Dat moeten we doen.

Je moet iets doen met je gaven.

Goedenavond, Vincenzo. -Dag, pater Matthieu.

Ik breng je rozen naar het theater.

Er was eens een liefdevol gezin van stekelvarkens.

Op een koude avond kropen ze dicht bij elkaar om warm te worden.

Maar na een poosje begonnen hun stekels pijn te doen.

Dus gingen ze uit elkaar.

Maar toen kregen ze het weer koud.

Dus kropen ze weer bij elkaar.

Toen voelden ze weer de pijn van de stekels.

Ze zaten de hele nacht tussen twee ongemakken: kou en pijn.

Dat ging zo door tot ze de juiste afstand hadden gevonden.

De ideale positie.

Schopenhauers stekelvarkendilemma. Van gehoord?

Ik lees altijd de adviezen over geluk.

THEATER VAN DE VOORZIENIGHEID

Verdomme.

Er zijn heel veel mensen.

Ik ben te laat.

De hemel gaat altijd open voor een ster.

Snij de uien...

...en fruit ze aan...

...in een beetje olie.

Zet het vuur uit.

Voeg wat peterselie toe en snij de sardientjes.

Yolande, Yolande.

Hoe ging het? -We werden uitgefloten.

Dat was te verwachten.

Ik heb je heel veel te vertellen.

Ik ben een beetje vaag, maar in mijn hoofd is alles helder.

Kom mee. -Hij is terug.

Boubou? Ik zei toch dat honden altijd terugkomen.

Hector. Hij is zijn belofte nagekomen.

Hij zat op de eerste rang en keek alleen naar mij.

Ik was zo nerveus, ik zat helemaal te kwijlen.

Toen ik hem zag, dacht ik dat ik zou flauwvallen.

Mijn handen waren bevroren.

Ik dacht dat hij me kwam uitlachen...

...maar opeens zag ik iets in de mist.

Ik voelde een kracht...

Alsof de hoop zelf daar voor me zat.

Vincenzo, ik speelde als nooit tevoren.

Als een boot die moeiteloos door het water glijdt.

Ik vloog letterlijk.

Hij kwam naar mijn kleedkamer...

...en ik besefte dat ik altijd op hem gewacht had.

Vincenzo...

Illusies ondersteunen onze vleugels.

Het maakt niet uit dat ik morgen spijt heb, het geluk is nu bij mij.

Toen ik het het minst verwachtte.

We vertrekken vanavond.

Hij gaat mee op tournee. Leuk, hè?

Dus...

Ik kom afscheid nemen.

En... Wilde je nog over Boubou horen?

De hele buurt wil weten hoe het met Boubou is.

Hector vond hem op een ochtend voor zijn deur.

Die hond is zo sensitief.

Yolande...

We gaan. -Hij wacht op me.

Zul je me niet vergeten?

Ik jou ook niet.

Oké, ik moet gaan.

De doornen.

Wens me geluk.

Ik hou van je.

Bedankt, Alain. -Je was geweldig.

Je bent een geweldige actrice.

Jij was laatst ook goed. -Nee, ik ben een amateur.

Waarom laat je hem zo achter?

Die arme man.

Je bent gek op hem. -Opgeven is niet altijd een nederlaag.

Hier.

Gepikt in het theater? -Je kont is belangrijk.

Dat is zo. Tot ziens.

Waar slaap je vannacht? -Ik vind wel wat.

Rij voorzichtig en gebruik geen drugs.

Yolande?

Gaat het wel?

Dat hoor je morgen.

Goedemorgen, Hector.