Original subtitles

Je hebt in Hiroshima niets gezien.

Ik heb alles gezien. Het ziekenhuis, dat weet ik zeker.

Het ziekenhuis bestaat in Hiroshima.

Hoe zou ik het niet hebben kunnen zien?

Je hebt het ziekenhuis in Hiroshima niet gezien.

Je hebt in Hiroshima niets gezien.

Vier keer het museum. - Welk museum in Hiroshima?

Vier keer het museum in Hiroshima.

Ik heb de mensen zien lopen.

De mensen lopen in gedachten tussen de foto's door.

Reconstructies, bij gebrek aan iets anders.

Foto's, foto's, reconstructies.

Bij gebrek aan iets anders.

Verklaringen, bij gebrek aan iets anders.

Vier keer naar het museum van Hiroshima.

Ik keek naar de mensen, naar mezelf. In gedachten.

Verbrand ijzer, verpletterd ijzer.

IJzer, zo kwetsbaar geworden als vlees.

Ik heb boeketten van capsules gezien. Wie zou zoiets bedenken?

Flarden mensenhuid, nog levend.

Nog vers in het diepst van het lijden.

Verkoolde, versplinterde stenen.

Anonieme haardossen...

...die de vrouwen de volgende ochtend aantroffen.

Ik had het warm op het Plein van de Vrede.

Het was er tienduizend graden. Dat weet ik.

Het Plein van de Vrede was zo heet als de zon. Zo was het toch?

Het gras was gewoon...

Je hebt in Hiroshima niets gezien.

De reconstructies zijn uiterst zorgvuldig uitgevoerd.

De films zijn uiterst zorgvuldig gemaakt.

De illusie geeft zo'n perfect beeld van de werkelijkheid...

...dat de toeristen huilen.

Je kunt er schertsend over doen.

Maar wat kan een toerist anders doen dan huilen?

Ik heb altijd gehuild om het lot van Hiroshima. Altijd.

Nee. Waarom zou je hebben gehuild?

Ik heb het nieuws gezien.

Vanaf de tweede dag, dit verzin ik niet...

...kwamen bepaalde diersoorten...

...tevoorschijn uit de aarde en de as.

Honden zijn op foto vastgelegd. Ik heb ze gezien.

Ik heb het nieuws, de beelden gezien.

Van de eerste dag, de tweede dag, de derde dag.

Je hebt niets gezien.

En ook van de vijftiende dag...

...toen Hiroshima zich tooide met bloemen.

Overal bloeiden korenbloemen en gladiolen.

Volubilis en dagschonen...

...die aan de as ontsproten met een levenskracht...

...die bloemen nooit eerder vertoonden.

Ik heb niets verzonnen. - Je hebt alles verzonnen.

Niets. Het is als de illusie die in de liefde bestaat.

De illusie dat je niets zal vergeten.

Zo gaf Hiroshima me de illusie dat ik niets zou vergeten.

Net als in de liefde.

Ik heb ook de overlevenden gezien.

En de kinderen in de buiken van de vrouwen.

Ik heb het geduld en de onschuld gezien...

...waarmee zij die Hiroshima voorlopig hadden overleefd...

...een lot aanvaardden zo onrechtvaardig...

...dat de anders zo vruchtbare verbeelding zich ervoor afsluit.

Luister, ik weet het. Ik weet alles. Het ging door.

Nee, je weet niets.

De vrouwen zullen misschien monsters baren.

Maar het gaat door.

De mannen kunnen onvruchtbaar worden, maar het gaat door.

De regen brengt angst. Het regent as in de Stille Zuidzee.

Het water is dodelijk. Vissers komen om.

Men is bang om te eten.

De voorraden van een stad, van hele steden worden weggegooid.

Een stad, hele steden ontsteken in woede.

Tegen wie is die woede van de steden gericht?

Of ze het willen of niet, die steden richten hun woede...

...tegen het onrecht dat volken volken aandoen.

Tegen het onrecht dat rassen uit principe andere rassen aandoen.

Tegen het onrecht dat bepaalde klassen andere klassen aandoen.

Luister. Net als jij, kan ik alleen maar vergeten.

Nee, je kunt niet vergeten.

Net als jij heb ik een geheugen. Ik weet wat vergeten is.

Nee, je hebt geen geheugen.

Ook ik heb uit alle macht geprobeerd om niet te vergeten.

Maar net als jij ben ik het vergeten.

Net als jij verlangde ik naar een ontroostbaar geheugen.

Naar de herinnering aan schaduwen en stenen.

Dag in, dag uit heb ik uit alle macht gevochten...

...om niet te vergeten waarom dit alles is gebeurd.

Maar net als jij ben ik het vergeten.

Waarom vergeten hoe noodzakelijk de herinnering is?

Luister, ik weet het nog. Het zal weer gebeuren.

200.000 doden, 80.000 gewonden in 9 seconden.

Dat zijn de offici�le cijfers.

Het gaat weer gebeuren.

Een hitte van tienduizend graden, van tienduizend zonnen.

Het asfalt zal branden.

Het zal complete chaos zijn.

Een hele stad zal de lucht in gaan en als as neerdalen.

Nieuwe gewassen komen op in het zand.

Vier studenten wachten broederlijk op een legendarische dood.

De zevenarmige delta van de rivier de Ota...

...leegt en vult zich op het gebruikelijke tijdstip...

...precies op het gebruikelijke tijdstip...

...met vers, visrijk water, grijs of blauw, naar gelang het seizoen.

Niemand staat meer op de modderige oevers te kijken...

...hoe het water langzaam stijgt...

...in de delta van de rivier de Ota.

Ik kom je tegen. Ik weet nog wie je bent.

Wie ben je? Je maakt me kapot en heel.

Hoe kon ik weten dat in deze stad ook liefde bloeit?

Dat met jou mijn eigen lichaam tot bloei kon komen?

Je bekoort me.

Wat een gebeurtenis. Ik word verliefd op jou.

Wat gaat alles ineens langzaam. Wat een tederheid.

Je hebt geen idee.

Je maakt me kapot. Je maakt me weer heel.

Je maakt met kapot. Je maakt me weer heel.

Ik heb de tijd. Verslind me, alsjeblieft.

Vervorm me tot ik lelijk ben.

Waarom jij niet?

Waarom jij niet, in deze stad, deze nacht...

...die zo'n gewone nacht leek te worden?

Alsjeblieft.

Je hebt zo'n prachtige huid.

Jij.

Ja, ik. Nu weet je hoe ik eruit zie.

Ben je helemaal Japans of niet helemaal Japans?

Helemaal Japans.

Je hebt groene ogen, h�?

Ik denk wel dat ze groen zijn.

Je bent duizend vrouwen tegelijk.

Dat zeg je omdat je me niet kent.

Misschien niet alleen daarom.

Voor jou wil ik wel graag duizend vrouwen zijn.

Luister. Het is vier uur.

Hoezo?

Ik weet niet wie het is.

Hij komt altijd om vier uur voorbij, hoestend.

Was je erbij, in Hiroshima?

Nee, natuurlijk niet.

Wat dom van me.

Mijn familie was wel in Hiroshima.

Ik vocht in de oorlog.

Dan had je geluk.

Ja.

Ook een geluk voor mij.

Wat doe je in Hiroshima?

Een film. Ik speel in een film.

En voor Hiroshima, waar was je toen?

In Parijs.

En voor Parijs?

Daarvoor woonde ik in Nevers.

In de Ni�vre. Dat ken je niet.

Waarom wilde je alles zien in Hiroshima?

Interesse.

Ik heb m'n eigen opvatting.

Goed om je heen kijken.

Ik denk dat je dat kunt leren.

Wil je koffie?

Wat heb je gedroomd?

Weet ik niet meer. Waarom?

Ik heb naar je handen gekeken. Ze bewegen in je slaap.

Als je droomt gebeurt dat misschien onbewust.

Je bent mooi, weet je dat? - Vind je?

Wel een beetje moe, h�?

Een beetje lelijk. - Is dat niet erg?

Dat viel me het eerst op in dat caf�. Hoe lelijk je bent.

En hoe je je zat te vervelen. - Zeg het nog eens.

Het soort vrouwelijke verveling dat mannen intrigeert.

Je spreekt goed Frans.

Fijn dat je eindelijk ontdekt hoe goed ik Frans spreek.

Ik had niet eens gemerkt dat je geen Japans spreekt.

Heb je al gemerkt dat je altijd dezelfde dingen opmerkt?

Nee, ik heb alleen gemerkt dat jij in de buurt was.

Elkaar ontmoeten in Hiroshima.

Dat gebeurt niet elke dag.

Wat betekende Hiroshima voor jou, in Frankrijk?

Het eind van de oorlog.

Het definitieve einde.

De verbijstering dat we het hadden gedurfd en dat het was gelukt.

En tegelijk het begin van een onbekende angst.

En toen de onverschilligheid.

En de angst voor onverschilligheid.

Waar was je?

Ik kwam net uit Nevers. Ik was in Parijs, op straat.

Dat is een leuk Frans woord: Nevers.

Niets bijzonders, hoor. De stad ook niet.

Heb je in Hiroshima veel Japanners leren kennen?

Een paar.

Maar niet zoals jij.

Ben ik de eerste Japanner in je leven?

De hele wereld was dolblij.

En jij was blij met de hele wereld.

Het was een mooie zomerdag in Parijs.

Dat is toch zo?

Het was mooi weer.

Hoe oud was je? - Twintig. En jij?

Twee�ntwintig. - Bijna even oud, dus.

Inderdaad.

Wat doe je voor je beroep?

Ik ben architect.

En ik doe ook...

...aan politiek.

Spreek je daarom zo goed Frans?

Dat moet als je over de Franse revolutie wilt lezen.

In wat voor film speel je?

Een film over vrede.

Wat zou je anders verwachten in Hiroshima?

Ik wil je nog eens zien.

Morgen om deze tijd...

...ben ik op weg naar Frankrijk.

Echt? Dat had je niet gezegd.

Echt waar. Ik vond het niet nodig om het je te vertellen.

Dus daarom mocht ik mee naar je kamer.

Omdat het je laatste dag in Hiroshima was.

Helemaal niet. Het is niet eens bij me opgekomen.

Bij jou weet ik nooit of je liegt of dat je de waarheid spreekt.

Ik lieg en ik spreek de waarheid.

Maar waarom zou ik liegen tegen jou?

Vertel eens, heb je vaak van dit soort avontuurtjes?

Niet vaak, maar het gebeurt wel eens.

Ik ben gek op jongens.

Ik ben eigenlijk niet zo'n nette vrouw.

Hoe bedoel je, geen nette vrouw?

Ik weet niet of nette mensen bestaan.

Ik wil je nog een keer zien.

AI vertrekt je vliegtuig morgen en ben je niet echt fatsoenlijk.

Waarom?

Daarom.

Praatje niet meer met me?

Ik wil je zien.

Ga je terug naar Nevers? - Nee, naar Parijs.

Naar Nevers ga ik nooit meer terug. Nooit meer.

In Nevers ben ik jong geweest.

Jong in Nevers. - Inderdaad.

En ook gek in Nevers.

Van alle steden van de wereld...

...van alles komt Nevers het vaakst terug in m'n dromen.

Maar als ik wakker ben, denk ik er het minst aan.

Hoe was het om gek te zijn in Nevers?

Gekte is zoiets als het verstand.

Het is niet uit te leggen.

Gekte maakt zich van je meester, neemt bezit van je...

...en dan snap je het.

Maar achteraf begrijp je er niets meer van.

Was je gemeen?

Daar ben ik gek van geworden. Van m'n gemeenheid.

Ik dacht dat je je in gemeenheid kon bekwamen.

Ik wilde niets anders dan gemeen zijn. Begrijp je dat?

Natuurlijk begrijp je dat ook.

Is het bij jou niet teruggekomen?

Nee. Het is overgegaan.

Tijdens de oorlog? - Meteen daarna.

Was dat na de oorlog een algemeen probleem in Frankrijk?

Ja. Dat kan je wel zeggen.

Wanneer was je gekte voorbij?

Het is langzaam verdwenen. En toen ik kinderen kreeg, uiteraard.

Toen ik kinderen kreeg, dat spreekt vanzelf.

Ik wil een paar dagen bij je blijven. Ergens, ooit.

Ik ook.

Vandaag zou het geen weerzien zijn, want het is te kort geleden.

Ik wil het graag.

Dat zeg je omdat ik morgen vertrek.

Misschien ook wel, maar is het geen goede reden?

Het idee dat ik je over een paar uur nooit meer zal zien.

Je was gemakkelijk te vinden.

Is het een Franse film?

Nee, een internationale productie over vrede.

Is het afgelopen? - Voor mij wel.

Ze gaan de menigte filmen.

Voor zeep wordt ook reclame gemaakt.

Misschien dat onze film ook helpt.

In Hiroshima spotten we niet met films over vrede.

Ben je moe?

Net als jij.

Ik heb aan Nevers gedacht. En aan jou.

Vertrek je nog steeds morgen?

Moet dat echt? - Ja.

Ik word al een maand in Parijs verwacht.

Met jou krijg ik veel zin om te beminnen.

Dat is altijd zo...

...met vluchtige ontmoetingen.

Ik ook.

Nee, het is niet altijd zo sterk. Dat weet je.

Het ziet er naar uit dat het voor het donker nog gaat onweren.

De kracht van ��n atoombom is die van 20.000 gewone bommen

��n H-bom is 1500 keer krachtiger dan een A-bom

wat is de waarde van de 40.000 A en H-bommen in de wereld

leve de wetenschap

politiek verstand 100 keer minder ontwikkeld...

...dan wetenschappelijk verstand

stop de kernproeven

Ik wil er niet aan denken dat je morgen weggaat.

Ik geloof dat ik van je hou.

Kom je nog ��n keer met me mee?

Geef antwoord.

Ben je bang?

Ga zitten.

Ben je alleen in Hiroshima? Waar is je vrouw?

In Unzen, in de bergen. Ik ben alleen.

Wanneer komt ze terug? - Binnenkort.

Hoe is je vrouw?

Mooi. Ik ben een man die gelukkig is met z'n vrouw.

Ik ook.

Ik ben een vrouw die gelukkig is met haar man.

Dat verbaast me niets.

Werk je 's middags niet? - Jawel. Vooral 's middags.

Wat een idioot verhaal.

Offer je aan mij je middag op?

Je kunt het toch gewoon zeggen?

Was het een Fransman, de man die je in de oorlog liefhad?

Nee.

Het was geen Fransman.

Ja, het was in Nevers.

Eerst ontmoetten we elkaar in schuren.

Daarna in ru�nes.

En daarna in kamers. Zoals overal.

En toen ging hij dood.

Ik was achttien en hij drie�ntwintig.

Waarom over hem praten en niet over anderen?

Waarom niet? - Nee, waarom?

Nevers. Daarom.

Ik leer je nu pas een beetje kennen.

En van de duizenden dingen waaruitje leven bestaat...

...kies ik Nevers.

Had het ook iets anders kunnen zijn? - Ja.

Het is geen toeval. Jij moet zeggen waarom.

Zoals ik het begrijp, was het daar dat je nog zo vreselijk jong was.

Dat je nog van niemand was. Dat vind ik fijn.

Nee, dat is het niet.

Het was daar, zoals ik het begrijp, dat ik je bijna kwijt was.

Dat ik je misschien nooit had leren kennen.

Ik begrijp dat het daar was...

...dat je de persoon werd die je nu nog steeds bent.

Ik wil hier weg.

Nu moeten we alleen de tijd nog zien door te komen...

...tot je weggaat. Nog zestien uur voor je vliegtuig vertrekt.

Dat duurt nog zo lang. - Je hoeft niet bang te zijn.

Betekent 'nevers' nog iets anders in het Frans?

Nee, niets.

Zou je het in die kelder ook koud hebben gehad met mij?

Dan zou ik het ook koud hebben gehad.

In Nevers zijn alle kelders koud, zomer en winter.

De stad ligt aan een rivier die de Loire heet.

Ik kan me Nevers niet voorstellen.

Het heeft 40.000 inwoners.

Het is gebouwd als een hoofdstad, maar het is heel klein.

Ik ben geboren in Nevers.

Ik ben opgegroeid in Nevers.

Ik heb er leren lezen.

En ik heb er m'n twintigste verjaardag gevierd.

En de Loire?

Die is onbevaarbaar. Hij is altijd leeg.

Omdat hij zo grillig is en vol zandbanken.

In Frankrijk vindt iedereen de Loire een prachtige rivier.

Vooral om het licht.

Dat is zo zacht. Je moest eens weten.

Als je in die kelder bent, ben ik dan dood?

Dan ben je dood.

Het is niet uit te houden.

Het is een piepklein keldertje.

Ik hoor de Marseillaise boven m'n hoofd.

Het is oorverdovend.

Handen dienen in die kelder nergens meer voor.

Ze krabben aan de muren. Ze verwonden zich...

...tot bloedens toe.

Het is het enige wat nog goed doet.

En wat de herinnering levend houdt.

Ik hield van bloed sinds ik het jouwe had geproefd.

De mensen rijden over m'n hoofd.

Daar waar de hemel moet zijn.

Ik zie de mensen lopen.

Door de week lopen ze snel.

En op zondag langzaam.

Niemand weet dat ik in die kelder zit.

Ze doen liever of ik dood ben. Dood, ver van Nevers.

M'n vader heeft het liever zo, want ik ben onteerd.

M'n vader heeft het liever zo.

Schreeuw je? - In het begin niet.

Ik roep zacht je naam. - Maar ik ben dood.

Toch roep ik je, ook al ben je dood.

Maar op een dag ga ik schreeuwen. Keihard, alsof ik doof ben.

Dan stoppen ze me in de kelder. Voor straf.

Wat schreeuw je? - Je Duitse naam. Alleen je naam.

Het enige wat ik nog weet is je naam.

Ik beloof dat ik niet meer zal schreeuwen.

Dan mag ik terug naar m'n kamer.

Ik ga kapot aan het verlangen naar jou.

Ben je bang? - Overal. In de kelder, in m'n kamer.

Waarvoor? - Dat ik je nooit meer zal zien.

En dan word ik twintig. Ik zit in de kelder.

M'n moeder vertelt dat ik twintig ben geworden.

M'n moeder huilt.

Spuug je je moeder in haar gezicht?

Drink.

Daarna weet ik het niet meer.

Ik weet niets meer.

In Nevers zijn de kelders heel oud en heel vochtig. Dat zei je toch?

Ja. Vol salpeter.

Soms komt er een kat naar me kijken.

Niet gemeen.

Dan weet ik niets meer. Niets meer.

Hoe lang heeft het geduurd?

Een eeuwigheid.

Wat ben ik toch jong geweest.

'S Nachts brengt m'n moeder me naar de tuin.

Dan inspecteert ze m'n hoofd. Elke nacht, heel nauwkeurig.

Ze durft nog niet dichtbij te komen.

'S Nachts mag ik het plein zien en ik kijk.

Dat gigantische plein.

Het loopt schuin af naar het midden.

Tegen de ochtend komt de slaap.

Regent het soms?

Langs de muren.

Ik denk aan jou.

Maar ik zeg het niet meer.

Gek geworden.

Gek van liefde voor jou.

M'n haar groeit weer aan.

Dat voel ik elke dag, als ik het aanraak.

Het kan me niets schelen, maar het groeit weer aan.

Gil je, voor je de kelder in moet?

Nee, ik voel niets.

Ze zijn jong.

Ze houden me vast, tot het eind. Ze denken dat dat moet met vrouwen.

Schaam je je voor hen, liefste?

Nee. Je bent dood.

M'n verdriet houdt me te veel bezig.

De avond valt.

Ik hoor alleen het geluid van de schaar op m'n hoofd.

Dat maakt je dood een beetje draaglijker. Net als...

Ja, beter kan ik het niet zeggen.

Het is net als die nagels, die muren. Uit woede.

Wat een pijn.

Wat een pijn in m'n hart. Om gek te worden.

In de hele stad wordt de Marseillaise gezongen.

De avond valt.

M'n dode geliefde is een vijand van Frankrijk.

Iemand vindt dat ze gedwongen moet worden om door de stad te lopen.

M'n vaders apotheek gaat dicht, vanwege de geschonden eer.

Ik ben alleen.

Sommigen lachen me uit.

'S Nachts kom ik thuis.

En dan op een dag, liefste, kom je uit de eeuwigheid.

Ja. Het duurt lang.

Ze zeggen dat het heel lang heeft geduurd.

Om zes uur worden in de kathedraal de klokken geluid, zomer en winter.

Op een dag hoor ik het.

Ik herinner me dat ik ze vroeger heb gehoord...

...toen we van elkaar hielden en gelukkig waren.

Ik kan weer iets zien.

Ik herinner me dat ik ooit heb kunnen zien...

...toen we van elkaar hielden en gelukkig waren.

Ik weet het weer.

Ik zie inkt. Ik zie het daglicht.

Ik zie mijn leven, jouw dood.

Mijn leven dat doorgaat, jouw dood die doorgaat.

Dat de schaduwen al minder snel bezit nemen van de kamer.

En dat de schaduwen al minder snel bezit nemen van de kelder.

Pas tegen half zeven.

De winter is voorbij.

Het is afschuwelijk.

Mijn herinnering aan jou vervaagt.

Pak het glas en laat me drinken.

Ik begin je te vergeten.

Ik sidder bij de gedachte dat ik al die liefde kan vergeten.

Meer.

We hadden om twaalf uur afgesproken op de kade.

Ik zou met hem mee gaan naar huis.

Toen ik om twaalf uur op de kade kwam...

...was hij nog niet dood. Hij was beschoten vanuit een tuin.

Ik bleef bij zijn lichaam zitten, de hele dag.

En toen nog de hele nacht.

De volgende dag hebben ze hem op een vrachtwagen geladen.

Die nacht is Nevers bevrijd.

De klokken van St. Etienne bleven maar beieren.

Hij werd langzaam koud onder mij.

Wat duurde het lang voor hij dood was.

Wanneer?

Dat weet ik niet meer precies.

Ik lag boven op hem.

Ja. Dat hij doodging heb ik niet eens gemerkt.

Want zelfs op dat moment...

...en zelfs daarna, zo is het echt...

...voelde ik geen enkel verschil...

...tussen dat dode lichaam en het mijne.

Tussen dat lichaam en het mijne voelde ik alleen...

...gelijkenissen.

Schreeuwende gelijkenissen. Hij was m'n eerste liefde.

Toen ik weer eens zo hard had geschreeuwd...

...hebben ze me in de kelder gestopt.

Het was er warm.

Vanaf toen bestond er voor mij geen kwaadaardigheid meer.

Ik schreeuw niet meer.

Ik word verstandig.

Dat zeggen ze: 'Ze wordt verstandig'.

Op een avond, als het feest is...

...mag ik naar buiten.

Aan de oever van de Loire. Zonsopgang.

Er lopen mensen over de brug. Soms zijn het er meer, soms minder.

Van ver lijkt het of er niemand loopt.

Niet lang daarna zegt m'n moeder dat ik die nacht naar Parijs moet.

Ze geeft me geld.

Ik ga op de fiets naar Parijs, 's nachts.

Het is zomer, de nachten zijn warm.

Als ik twee dagen later aankom...

...staat Hiroshima op alle voorpagina's.

M'n haar heeft weer een fatsoenlijke lengte.

Ik ben met de anderen op straat.

Het is veertien jaar geleden.

Zelfs m'n handen herinner ik me niet goed meer.

De pijn nog een beetje.

Vanavond? - Ja, nu weet ik het weer.

Maar ooit zal ik alles zijn vergeten.

Niets meer weten.

Morgen om deze tijd...

...zal ik duizenden kilometers van je zijn verwijderd.

Kent je man dit verhaal?

Ben ik dan de enige?

Ik ben de enige die het weet. Alleen ik.

Stil.

Wat is het soms heerlijk om met iemand samen te zijn.

Praat verder.

Praat.

Over een paar jaar, als ik je vergeten ben...

...en ik, omdat ik nu eenmaal zo ben...

...weer zoiets meemaak...

...zal ik aan jou denken, jij die de liefde was vergeten.

De herinnering aan ons zal de gruwel van het vergeten zijn.

Blijft het altijd nacht in Hiroshima?

Het houdt nooit op.

Daar hou ik van.

Steden waar altijd mensen wakker blijven. 's Nachts en overdag.

Niet steeds maar denken aan de problemen van de wereld.

Anders is het helemaal niet meer uit te houden.

Ga weg.

De zon is nog niet op.

Waarschijnlijk gaan we dood zonder elkaar ooit nog te zien.

Dat is inderdaad waarschijnlijk.

Behalve misschien als het ooit weer zover is.

Oorlog.

Ja. Oorlog.

Je denkt dat je het weet...

...maar je weet het nooit.

Toen ze jong was, beleefde ze een Duitse liefde in Nevers.

We gaan naar Beieren, liefste.

En daar gaan we trouwen.

Ze is nooit naar Beieren gegaan.

Laat niemand die Beieren niet kent, haar over liefde spreken.

Je was nog niet helemaal dood.

Ik heb hem ons verhaal verteld.

Ik heb je bedrogen met deze onbekende.

Ik heb ons verhaal verteld.

Omdat het verteld kon worden.

Veertien jaar lang zonder de smaak van een onmogelijke liefde.

Sinds Nevers.

Kijk, hoe ik je ben vergeten. Zie me hier nu.

Ik blijf in Hiroshima.

Met hem. Elke nacht. In Hiroshima.

Ik blijf hier. Hier.

Blijf in Hiroshima.

Natuurlijk blijf ik in Hiroshima.

Bij jou.

Ik ben zo ongelukkig.

Dit had ik totaal niet verwacht, begrijp je?

Ga weg.

Ik kan niet zonder jou.

Blijf bij me in Hiroshima.

Hij komt me achterna.

Dan legt hij z'n arm om m'n schouder.

Hij neemt me in z'n armen en dan ben ik verloren.

Ik kom je tegen.

Ik weet nog wie je bent.

Deze stad was gemaakt voor de liefde.

Jij was gemaakt voor mijn lichaam.

Wie ben jij?

Je maakt me kapot.

Ik had honger. Honger naar ontrouw, overspel.

Naar leugens en naar doodgaan. Altijd al.

Ik wist wel dat ik je tegen het lijf zou lopen.

Ik verwachtte je, met grenzeloos geduld. Rustig.

Verslind me.

Laat me jou worden...

...zodat na jou niemand meer begrijpt waarom ik zo heftig verlang.

Alleen jij en ik, mijn liefste.

Deze nacht gaat nooit voorbij.

Niemand zal ooit meer het daglicht zien.

Nooit meer. Eindelijk.

Weer maak je me kapot. Met jou word ik weer heel.

We zullen de gestorven dag bewust en gewillig betreuren.

We zullen niets anders meer te doen hebben...

...dan de gestorven dag betreuren.

Er zal tijd voorbij gaan. Alleen maar tijd.

En er zal een tijd komen.

Dan zullen we vergeten zijn wat ons heeft verenigd.

Met de tijd zal de naam uit onze herinnering verdwijnen.

Tot hij helemaal verdwenen zal zijn.

Misschien kun je toch blijven.

Dat is nog onmogelijker dan elkaar verlaten.

Een week.

Drie dagen. - Waarom?

Om verder te leven? Om te sterven?

Om het te weten.

Het kan niet.

We kunnen hier niet mee leven en er niet aan sterven.

Het kan me ook niets verdommen.

Ik wou dat je dood was gegaan in Nevers.

Ik ook.

Maar ik ben niet doodgegaan in Nevers.

Het Nevers dat ik was vergeten.

Ik zou je vanavond nog willen zien.

Ik heb je maanden in vuur en vlam gezet...

...mijn lichaam brandend bij de herinnering aan hem.

Mijn lichaam verlangt al naar de herinnering aan jou.

Toch wil ik terug naar Nevers.

De Loire.

Lieflijke populieren van de Ni�vre.

Ik schenk jullie vergetelheid.

Stuiversroman...

...ik schenk je vergetelheid.

E�n nacht ver van jou...

...en ik hoopte op de dag als verlossing.

E�n dag zonder jouw ogen en ze sterft...

...het meisje uit Nevers. Het sletje uit Nevers.

E�n dag zonder zijn handen en ze gelooft dat liefde ongeluk brengt.

Onbenullig meisje, gestorven in Nevers.

Kaalgeschoren meisje uit Nevers, ik schenk je vergetelheid.

Stuiversroman.

Net als bij hem, zullen je ogen het eerst uitdoven.

Precies zo.

En net als bij hem, zal dan je stem vergeten worden.

En dan zal het vergeten zich meester maken van je hele wezen.

Je zal een lied worden.

Wie is die vrouw?

Een Fran�aise.

Is er iets ergs aan de hand?

Ze vertrekt straks uit Japan.

We hebben verdriet omdat we elkaar moeten verlaten.

Bent u alleen?

Wilt u een beetje met me praten?

Het is te laat om eenzaam te zijn.

Mag ik bij u komen zitten?

Bent u op doorreis in Hiroshima?

Houdt u van Japan?

Woont u in Parijs?

Ik moet naar je toe komen.

Ik zal je vergeten. Ik ben je al vergeten. Kijk maar.

Hiroshima.

Zo heet je.

Zo heet ik, ja.

En jij heet Nevers.

Nevers in Frankrijk.