Original subtitles

« سی‌نما تقدیم می‌کند » ‫:.:.: 30nama.Com :.:.:

« کانال رسمی تیم ترجمه‌ی ۳۰نما‌ » :. @CinamaSub .:

اگر براتون سؤال شد...‏

من زیاد مراسم احضار روح انجام نمی‌دم.‏

زنده‌ها رو به زور تحمل می‌کنم.‏

چرا باید بخوام با مرده‌ها ارتباط برقرار کنم؟

ولی مادرم بهم گفته...‏

گودی تنها کسیه که می‌تونه بهم یاد بده،‏ قدرت ذهنی‌م رو کنترل کنم.‏

هرچی زودتر کنترلش رو یاد بگیرم،‏ زودتر می‌تونم این پرونده رو حل کنم.‏

‏[ گودی ]‏

شرمنده.‏

نمی‌خواستم مزاحمِ...‏

اصلاً می‌خوام بدونم چیه؟

دست به دامن مرگ شده بودم تا با یکی از فامیل‌هام ارتباط برقرار کنم.‏

این کارها خیلی به قیافه‌ت می‌خوره.‏ فامیلی به اسم گودی داری؟

اون یکی از طرد‌شده‌های اصلی بود.‏

می‌خوام احضارش کنم...‏

ولی انگار توجه‌ای به درخواست‌های من نداره.‏

به این فکر کردی که از شمع‌های معطر من استفاده کنی؟

راحیۀ «تارتار» ارزش داره واسه‌ش بمیری.‏

شاید گودی بالاخره جوابت رو داد.‏

فکر نکنم اون با حروف جدا شده از مجله، برام پیام بفرسته.‏

‏[ اگر دنبال جواب هستی، نیمه‌شب در مقبرۀ کراکستون، به دیدنم بیا. ]‏

خودت اصرار کردی بیای.‏

خودم تنهایی مشکلی نداشتم.‏

‏[ جوزف کراکستون ]‏

انگار ملاقاتی مرموزمون از قبل اومده این‌جا.‏

ایش.‏

چی مرده؟

بوی بچگی‌هام رو می‌ده.‏

بیا.‏

یه فکر دیگه دارم.‏ چطوره من همین‌جا بمونم؟

می‌دونی، تا نگهبانی بدم.‏

اینید؟

هرکی هستی، خودت رو نشون بده.‏

خطایی ازت سر بزنه عواقبش با خودت.‏

سوپرایز!‏

♪ تولدت مبارک ♪

♪ تولدت مبارک ♪

♪ تولدت مبارک، ونزدی عزیز ♪

♪ تولدت مبارک ♪

باید می‌فهمیدم همش زیر سر تو بود.‏

کجای «هیچ جشنی در کار نباشه» رو نفهمیدی؟

فکر کردم تزئین کیکم خیلی عالی شده.‏

بادکنک صورتی فکر من بود.‏

چرا آرزو نمی‌کنی؟

وایستین، این به زبان لاتینه.‏

هنگامی که من برخیزم...‏ آتش خواهد بارید.‏

ولی این که آرزو نبود.‏

بخش اول این جمله با آتیش رو چمن نورمور نوشته شده.‏

ممکن نیست اتفاقی باشه.‏

وایستا، قرار نیست این کیک رو بخوریم، مگه نه؟

کراکستون داره میاد.‏

کراکستون داره میاد.‏

‏- گودی.‏ ‏- تو «ریون» خانوادۀ منی.‏

ونزدی.‏

بهم گفتن تو می‌تونی بهم یاد بدی چطور قدرتم رو کنترل کنم.‏

یه رودخانۀ خروشان رو نمی‌شه کنترل کرد.‏

باید یادبگیری بدون غرق شدن هدایتش کنی.‏

به اندازۀ کافی زمان نداریم.‏

برای متوقف کردن کراکستون،‏ باید به این‌جا بیای.‏

همیشه این‌طوری معمایی حرف می‌زنی؟

همیشه منتظر جواب‌های ساده هستی؟

مسیر یه ریون، انفرادیه.‏

عاقبت تنها می‌شی،‏ نمی‌تونی به کسی اعتماد کنی...‏

فقط تاریکی درون‌شون رو می‌بینی.‏

الان باید از این بترسم؟

بهتره بترسی.‏

‏« ونزدی »‏

‏[ قسمت ششم ]‏ ‏[ جبران لطف ]‏

مراقب باش، اون شونۀ بی‌اعتنایی منه.‏

تینگ رو سرزنش نکن.‏ جشن تولد فکر من بود.‏

به‌نظر من همه حق دارن جشن تولد داشته باشن.‏

من ترجیح می‌دم بدنام باشم.‏

چه اتفاقی افتاد؟ انگار تشنج کرده بودی.‏

اون‌قدر خوش‌شانس نبودم.‏

لااقل می‌شه به‌خاطر گول زدنت یه بار ازم تعریف کنی؟

حیله‌ت قابل تحسین بود.‏

‏«امید که مطابق خواسته‌ات،‏ ‏16 سالگی‌ات نحس و پر از بدبختی باشد.»‏

‏«از طرف پدر و مادر همیشه دلسوزت.»‏

قبل از رفتن‌شون از تینگ خواستن قایمش کنه.‏

ایش! چقدر چندشه.‏

سنجاب زنده رو ترجیح می‌دادم.‏

حالا که بحث باز کردن کادوها شد...‏

خب، خوشت اومد؟

این چی هست؟

یه شاله، دیوونه.‏

به رنگ لباس‌هات درستش کردم.‏

می‌خوای بدونی بهترین بخشش چیه؟

خودم هم یکی دارم!‏

می‌تونیم تو کلاس بپوشیم‌شون.‏

اینید، این خاص‌تر از اونیه که تو کلاس بپوشیمش.‏

به‌نظرم بذاریم واسه یه رویداد خاص...‏

مثلاً مراسم ختم.‏

اوه.‏

لوکاس هنوز به‌خاطر اتفاقی که تو رقص افتاد، حالش بده.‏

شکاکی بنده رو به‌خاطر آخرین عمل خرابکارانه‌ش، ببخشین.‏

ولی نوشتن اون کلمات روی چمن هیچ ربطی به اون نداشت.‏

اون کل هفتۀ قبل رو برای تنبیه تو خونه بود.‏

باشه.‏

اون به فعالیتش در این‌جا ادامه می‌ده،‏ ما هم این اتفاق رو فراموش می‌کنیم.‏

بسیار خب...‏

بهت بدهکار شدم، لاریسا.‏

تشکرت رو نمی‌خوام.‏

فقط مسئول خرابکاری رو پیدا کن.‏ گمونم باید از هم‌گروهی‌های لوکاس شروع کنی.‏

بعد از اینکه فهمیدیم چه کسی به آتینجر حمله کرده، حتماً.‏

اگرچه انگشت‌های اتهام به سمت یکی از دانش‌آموزهای شماست.‏

مراقب باش، نوبل.‏

محبت منم حدی داره.‏

‏[ آتش خواهد بارید ]‏

تو مقبره یه تصویر دیگه دیدی، مگه نه؟

متوجه نشدم قرار شده باشه ما دوباره با هم حرف بزنیم.‏

من تو جشن تولدت بودم.‏ گفتم شاید دیگه بتونیم حرف بزنیم.‏

‏- کی رو دیدی؟ ‏- کی گفت آماده‌ام باهات حرف بزنم؟

هنوز فکر می‌کنی من هیولا هستم؟

فعلاً خلافش ثابت نشده.‏

اگه نظرت عوض شد و به کمکم نیاز داشتی...‏

می‌دونی کجا پیدام کنی.‏

اونو از کجا آوردی؟

دستبند رو می‌گم. از کجا آوردیش؟

لوکاس هستم. از دیدنت خوشوقتم.‏

بیانکا.‏

می‌دونم.‏

هفتۀ پیش تو ودروین،‏ پدرم گفت باید خودم رو جمع و جور کنم.‏

بعد از رفتش،‏ یه خانمی تو میز بغلی...‏

از یه برنامۀ خودیاری به اسم ‏«مورنینگ‌سانگ» برام گفت.‏

گفت می‌تونه کمکم کنه دوباره زندگیم رو متمرکز کنم.‏

معمولاً به این چیزها توجه نمی‌کنم...‏

ولی به هر دلیل...‏

حرفش رو باور کردی.‏

آره، انگار که داشت درست می‌گفت،‏ منم ثبت‌نام کردم.‏

بعد اینو بهم دادن.‏

تضمین می‌کنم زندگی تو واسه مورنینگ‌سانگ مهم نیست.‏

فقط پولت براشون مهمه.‏

یه لطفی به خودت بکن.‏ برنامه رو پاکش کن.‏

هر چقدر بیشتر بهشون گوش کنی،‏ بیشتر تو رو تحت سلطه می‌گیرن.‏

از کجا می‌دونی؟

می‌دونم دیگه.‏

واسه همین دارم به احمقی که با شوخی مسخره‌ش...‏

لباسم رو خراب کرد...‏

می‌گم فریب مورنینگ‌سانگ رو نخوره.‏

چون تو دقیقاً از اونایی هستی که دنبالشن.‏

گمونم این تعریف حساب نمی‌شه.‏

حالا این چرا واسه تو مهمه؟

می‌خوام مثل مادرم نشم.‏

انگار آیندۀ حقارت‌گر منه.‏

هی.‏

اگه خواستی بهم سر بزنی چند ساعت دیگه تو ودروین هستم.‏

شاید بتونیم در مورد بهتر شدن‌مون با هم تبادل نظر کنیم.‏

من همیشه مخالف تولد نبودم.‏

تک تک‌شون به من یاد آوری می‌کنن که یه سال به آغوش سرد مرگ، نزدیک‌تر شدم.‏

کجای اینو می‌شه دوست نداشت؟

در ضمن، پدر مادرم همیشه یه کاری می‌کردن تولدم خاطره‌انگیز بشه.‏

♪ تولدت مبارک ♪

ایده‌آل‌ترین سوپرایز.‏

ایده‌آل‌ترین کیک.‏

آبنبات! آبنبات! آبنبات!‏

ایده‌آل‌ترین بازی‌ها.‏

آبنبات! آبنبات! آبنبات!‏

ولی الان جشن‌ها، کادوها و بازی‌ها...‏

خیلی بی‌اهمیت‌ شدن.‏

گودی بهم هشدار داد که قراره تنها بشم...‏

و از این ناراحت می‌شم.‏

دکتر کینبات.‏

آخرین‌بار تو جلسه‌ای که با خانواده‌ت داشتیم، دیدمت.‏

که البته... قطعاً می‌خوام فراموشش کنم.‏

اوضاع با خانواده چطوره؟

من و مادرم اوقات مفیدی رو با هم گذروندیم.‏

‏- دست‌هامون کَل و کثیف شد.‏ ‏- باغبونی کردین؟

قبر کنی.‏

و تونستم بابام رو از زندان دور نگه دارم.‏

چی شد اومدین این‌جا؟

دارم با مامان‌های یوجین کار می‌کنم.‏

حوادثی مثل این برای کل خانواده صدمات احساسی به همراه داره.‏

اونا مجبور شدن چند روزی برن خونه،‏ منم قول دادم بهش سر بزنم.‏

شما رو تنها می‌ذارم.‏

گودی کیه؟

یه فامیل خیلی دور.‏

خیلی دور.‏

به‌نظر نمی‌تونه ببینه تو واقعاً کی هستی.‏

اون بیشتر از اونچه فکر کنین، می‌دونه.‏

می‌خوام بهتون اطمینان بدم مثل روز اولِ آشنایی‌مون، سرد و سنگ‌دل می‌مونم.‏

فکر نکنم یه آدم سرد و سنگ‌دل بیاد بشینه کنار تخت دوستش...‏

و براش احساس تأسف کنه.‏

من ویزیت رایگان نخواستم.‏

فرض کن اینم کادوی تولد من بود به تو.‏

بفرما.‏

این الان از لندن رسید.‏

کپی گواهی فوت قدیمی که خواسته بودین.‏

ممنون، اگنس.‏

راستی، آینز بلووم دوباره زنگ نزده؟

واسه چراغ‌های عمارت ‏«گیتس» منظورتونه؟

چند روز پیش زنگ زد.‏ ایشون رو به دفتر کلانتر ارجاع دادم.‏

می‌دونم معمولاً چهارتا قهوه دوست داری،‏ ولی کل هفته رو این کار کردم.‏

تولد، آره.‏

خوشحال، هرگز.‏

کسی هم هست که تینگ بهش نگفته باشه؟

فکر کردی کی کیک رو تحویل داده بود؟

آره، یه کیک با 98 درصد شکلات تلخ درست کردم...‏

چون می‌دونستم چه رنگ‌هایی رو دوست داری.‏

اوه... این کادوی اینیده؟

واسه فرار کردن از یه کشور جنگ زده با پای پیاده، عالیه.‏

بی‌خیال. دوست نداری یه روز تماماً مربوط به خودت باشه؟

تمام روزها مربوط به منه.‏

فقط تو این یکی یه کیک بهم می‌دن و یه آهنگ مزخرف برام می‌خونن.‏

پس اگه ازت بخوام برای یه شام غیرتولدی بدون آهنگ بریم بیرون...‏

ممکنه به درخواستم علاقه نشون بدی؟

اگه اینو به موقع تموم نکنم...‏

ترجیح می‌دم بمیرم.‏

کتاب درسیه؟

راجع‌به اینه که که چطور گناه‌های ماس‌مالی شدۀ گذشته‌مون، برمی‌گردن تا همه‌مون رو بکشن.‏

اوه.‏

اینو قبلاً دیدی؟

امـم...‏

این چی هست؟

بی‌خیال.‏

خب، من کار اشتباهی کردم؟

حس می‌کنم بعد از جشن ریوان به من بی‌محلی می‌کنی.‏

درست نمی‌گم؟

گمونم جوابم رو گرفتم.‏

لیوان بزرگ، قهوۀ سیاه با دو تا شکر؟

اون جمله‌ای که تو مدرسه رو چمن نوشته شده بود...‏

روی یه دیوار داخل مقبرۀ کراکستون هم بود.‏

نگو بازم جنازه پیدا کردی.‏

یه ربطی بین این دو تا هست. مطمئنم.‏

حتماً یه اعلامیه برای فرد مرده منتشر می‌کنم.‏

فکر کردم از اون‌جایی که دیگه قصد نداری از کسی انتقام بگیری...‏

وقت داری بری سراغ یه جرم واقعی.‏

من و پدرت سنگ‌هامون رو واکندیم.‏ شاید بهتره تو هم همین کارو بکنی.‏

من سنگ‌هام رو وا نمی‌کنم.‏

محکم پرت‌شون می‌کنم.‏

♪ Sciuri Sciura آهنگ ♪ ♪ Blonde Redhead از ♪

به کمکت نیاز دارم.‏

‏- ذوق نکن.‏ ‏- چیه، می‌خوای نقاشی بهت یاد بدم؟

خطوطش یه‌کم مرتعشه.‏

اینو توی ذهنم دیدم.‏ این‌جا رو می‌شناسی؟

کی اینو کشیدی؟

چند روز پیش.‏

دوباره مثل قبل دارم اون خواب‌ها رو می‌بینم.‏

هیولا هم تو خواب‌ها بود؟

نه، ولی می‌تونستم تو سایه‌ها حسش کنم.‏

می‌دونی، یه‌جورایی تو ذهنم کمین کرده.‏

می‌دونی این‌جا کجاست؟

آره. عمارت قدیمی گیتس.‏

وقتی می‌رم ورزش از جلوش رد می‌شم.‏

چطور؟

خب. گوش کن...‏

بعد از رقص می‌خواستم فراموشت کنم،‏ ولی دیدم نمی‌تونم.‏

بعد شروع کردم به نقاشی کشیدن و این شد نتیجه‌ش.‏

انگار دارم صدای نواختنت رو می‌شنوم.‏

درک می‌کنم که چطور تو موسیقی گم می‌شی.‏

حس می‌کنم این تنها زمانیه که می‌تونم خود واقعی‌ت رو ببینم.‏

تو بیانکا هستی، درسته؟

می‌شه یه لطفی بهم بکنی؟

ونزدی اینو جا گذاشته.‏ می‌شه براش ببری؟

کادوی تولد از طرف اینید.‏

تو دوست پسرش نیستی؟

قطعاً نه.‏

باشه، مشکلی نیست.‏

خودم هم داشتم می‌رفتم.‏

فکر نمی‌کردم واقعاً بیای.‏

منم همین‌طور.‏

به نصیحتت گوش کردم.‏

جداً می‌پرسم، چرا اومدی؟

فکر نمی‌کردم هیچ طرد‌شده‌ای دوباره با من حرف بزنه.‏

فقط... می‌خواستم با یکی حرف بزنم.‏

حس می‌کنم شرایط جفت‌مون مثل همه.‏

مادرم هفتۀ پیش اومد تا بهم یادآوری کنه یه سایرن هیچ‌وقت نمی‌تونه پولکش رو عوض کنه.‏

مهم نیست چقدر تلاش کنم...‏

همیشه کسایی هستن که منو پایین‌تر از خودشون می‌دونن.‏

من می‌خوام ثابت کنم اون اشتباه می‌کنه.‏

با خودم گفتم می‌تونی منو درک کنی.‏

اکثراً فکر می‌کنن من هرگز به جایی نمی‌رسم.‏

و حالا که داریم صادقانه حرف می‌زنیم،‏ زیاد برای تغییر نظرشون تلاش نکردم.‏

چرا رقص رو خراب کردی؟

نمی‌دونم.‏

فکر کنم از اینکه پدرم تو روز اطلاع‌رسانی تحقیر شده بود، عصبانی بودم.‏

می‌خواستم تلافی کنم.‏

ولی بعد از اون کارم...‏

حس می‌کردم یه احمقم.‏

فهمیدم که باید همه‌چی رو پاک کنم،‏ می‌دونی؟ از اول شروع کنم.‏

اگه برات منطقی باشه.‏

بیشتر از اونچه فکرش رو می‌کنی.‏

گرت گیتس این‌جا زندگی می‌کرد.‏

پسری که پدرم متهم به قتلش شد.‏

کلانتر بهم گفت خانواده‌ش مردن...‏

همراه با میراث نفرت‌شون.‏

ولی روح‌ها، زنده‌ها رو نمی‌کشن.‏

بی‌دلیل نبود که گودی این خونه رو نشونم داد.‏

باید رازهاش رو برملا کنم...‏

یا حین تلاش بمیرم.‏

حواسش رو پرت کن.‏

کلانتر، جواب بده دیگه، نوبل هستم.‏

گوش کن، احتمالاً فهمیده باشم کی پشت این قضایاست.‏

احتمال خطا بالاست.‏ می‌خوام همه‌چی رو باهات درمیون بذارم.‏

مثل قدیما تو ودرزوین موقع پای خوردن درباره‌ش حرف می‌زنیم.‏

می‌بینمت.‏

نه!‏

نوبل!‏

به 911 زنگ بزنین!‏

آمبولانس خبر کنین!‏

اون زنده‌ست.‏

با بدبختی.‏

بعد از اینکه حرف‌هات رو شنیدم،‏ برت می‌گردونم.‏

حرف‌هام رو به معاونت گفتم.‏

کادیلاک آبی بدون پلاک.‏

آره، می‌دونم.‏

می‌خوام یه چیز بهتر بشنوم.‏

تو ماشین شهردار چی‌کار می‌کردی؟

دیدمش از عمارت گیتس اومد بیرون.‏

عمارت گیتس. اون‌جا چه غلطی می‌کردی؟

دنبال خونه می‌گشتم.‏

پیغام صوتی‌ای که برات گذاشت رو شنیدم.‏

کنجکاو شدم.‏

قبلاً که شهردار پلیس بود...‏

واسه پرونده‌هایی که نمی‌تونست حل کنه نظریه‌های دیوانه‌واری می‌داد.‏

ما هم در حالی که پای می‌خوردیم تو اون میز راجع‌بهشون حرف می‌زدیم.‏

اکثراً به نتیجه‌ای نمی‌رسیدیم.‏

می‌تونی بهم بگی عتیقه...‏

ولی وقتی یک در راه دادن اطلاعات کلیدی به پلیس، زیر گرفته می‌شه...‏

معمولاً یعنی یه چیزایی فهمیده.‏

و تمام شواهد به سمت خانوادۀ گیتس و اون خونه ختم می‌شن.‏

خانوادۀ گیتس.‏

چطور؟ اونا همه‌شون مردن.‏ تک تک‌شون.‏

‏- من به روح اعتقاد ندارم.‏ ‏- شاید باید داشته باشی.‏

چطوره که بعد از تمام اتفاقات وحشتناکی که این‌جاها می‌افته...‏

تو از وسطش سر در میاری؟

شانس بی‌نظیر.‏

در حال حاضر، خروج از مدرسه به طور کلی ممنوعه...‏

و تا اطلاع ثانوی محل اقامت خارج از مدرسه‌ت رو از دست می‌دی.‏

ونزدی، الان شنیدم چه اتفاقی واسه شهردار واکر افتاده.‏

حالت خوبه؟ تماشای همچین صحنه‌ای برام قابل تصور نیست.‏

تو لیست آرزوهام بود.‏

می‌تونی به سرپرست بگی من هنوز تو سلولم هستم.‏

مدیر وینز فقط صلاح تو رو می‌خواد.‏

ممکن بود صدمۀ جدی ببینی،‏ یا حتی بدتر.‏

رمانت چطور پیش می‌ره؟

تحقیقات وایپر از جهات مختلف به بن‌بست رسیده...‏

ولی اون داره واسه حرکت بعدیش برنامه ریزی می‌کنه.‏

چه جذاب.‏

اینو تو کتاب‌خونه‌م دیدم و یاد تو افتادم.‏

‏[ فرانکشتاین ]‏

مری شِلی با شجاعت تمام تو 19 سالگی اینو نوشت.‏

می‌دونم.‏

اون هم قهرمان ادبی و هم دشمن منه...‏

و 2 سال و 364 روز وقت دارم تا شکستش بدم.‏

خب، به‌نظرم خیلی کار خوبی می‌کنی که روی هیولاهای ادبی تمرکز کردی...‏

و شکار هیولاهای واقعی رو به عهدۀ افراد مسئول گذاشتی.‏

‏«هیچ‌کس شر را به‌خاطر شر بودن انتخاب نمی‌کند.»‏

‏«تنها آن را با خوشبختی و خیری که به دنبال آن است، اشتباه می‌گیرد.»‏

مری شلی این جمله رو در توصیف آدم‌هایی مثل ویمز نوشت.‏

کسایی که زیر پرچم محافظت از خیر کارهای بدی انجام می‌دن.‏

اون تو رو فرستاده اینا رو بگی؟

تا منو به فعالیت‌های دیگه تشویق کنی؟

نه.‏

ولی اگه همین‌طور ازش سرپیچی کنی،‏ اخراجت می‌کنه.‏

پس فقط می‌خوای من به یه فعالیت خوب مشغول بشم؟

البته.‏

‏- به‌نظرم ما خیلی شبیه هم هستیم.‏ ‏- نه نیستیم.‏

من کمک یا همدردی‌ت رو نمی‌خوام.‏ همین الانش هم مادرم و مشاورم هستن.‏

حتی واسه منم همین‌قدر شکنجه کافیه.‏

الو؟

‏- دوباره به پیشنهادت فکر کردم.‏ ‏- پیشنهادم؟

شام غیرتولدی.‏

جداً؟ عالیه. امـم...‏

کی وقت داری؟

ساعت 8 جلوی در نورمور بیا دنبالم.‏

چراغ ماشینت رو خاموش کن.‏

ونزدی؟

تای؟ بهت چی گفتم؟

بی‌خیال، رفیق،‏ از ونزدی آدامز فاصله بگیر.‏

از اون دخترهاست که بهت آسیب می‌زنه.‏

باور کن، این دخترها رو می‌شناسم.‏

الان منظورت از این حرف، مامان بود؟

البته که نه. در اون صورت باید مستقیم بهش اشاره می‌کردی.‏

الان نمی‌تونم باهات سر و کله بزنم.‏

باید برم بیمارستان به شهردار سر بزنم.‏

قبل از منع رفت و آمد خونه باش.‏

اصلاً عاشقش بودی؟

بیشتر از اونکه بتونی درک کنی.‏

بیشتر راجع‌به واکنش نه‌چندان شایسته‌م در مورد جشن تولد...‏‏

غافلگیرانه‌ت، فکر کردم.‏

و باید اعتراف کنم...‏

متأسفم که به شکل شایسته‌تر ازت قدردانی نکردم.‏

‏- جدی می‌گی؟ ‏- کارت عالیه، اینید.‏

کاش فقط یه راهی بود که...‏

از مدرسه بریم بیرون و یه‌کم جشن بگیریم.‏

فقط دو تا دوست صمیمی.‏

چه بد که مدرسه رو بستن.‏

به ماه کامل یه نگاه بنداز...‏

اوه، چطوره من بگم دارم تبدیل به گرگ می‌شم و بریم به سمت قفس گرگینه‌ها...‏

و تو هم بگی که داوطلب شدی منو بندازی تو قفس؟‏

فریبکاری من بالاخره به تو هم سرایت کرد.‏

تینگ؟

خودت می‌دونی چی‌کار کنی، درسته؟

اوه، باید شال‌هامون رو بپوشیم.‏

اوه... فکر کنم شالم رو تو شمشیربازی، جا گذاشتم.‏

در واقع، شالت رو تو ودروین جا گذاشتی.‏

خوشبختانه، بیانکا برش گردوند.‏

مثل پنجۀ میمون.‏ ‏( نام کتاب )‏

یا خدا!‏

بریم.‏

سلام. منم از دیدنت خوشحالم.‏

وایستا، این راننده اوبرمونه؟

راننده اوبر؟

‏- فکر کردم داریم می‌ریم سر قرار.‏ ‏- فکر کردم قرار شد دو تایی بریم تفریح.‏

برنامه‌مون عوض شده.‏

قضیه پوشیدن این شال‌های عجیب و غریب چیه؟

نپرس.‏

فقط راه بیفت.‏

هی، ونزدی؟

شما اون‌جایین؟

می‌دونم هنوز به‌خاطر نقاشی ناراحتی...‏

ولی فقط می‌خوام چند لحظه باهات حرف بزنم.‏

اون کجاست، تینگ؟

جداً؟ می‌خوای بری اون‌جا؟

این‌جا بدجور ترسناکه.‏

می‌دونم.‏

‏- ببین، من واسه این نیومده بودم.‏ ‏- منم همین‌طور.‏

نمی‌خواستم روز تولدم رو با شام خوردن یا جشن غافلگیری، بگذرونم.‏

می‌خوام این کارو بکنم.‏

خب از اول همینو می‌گفتی.‏ لازم نبود گول‌مون بزنی.‏

اگه می‌خواین برین، برین.‏

من می‌رم ببینم تو گاراژ چه‌خبره.‏

بذار من امتحان کنم.‏

این کار بی‌فایده‌ست.‏

می‌شه من امتحان کنم؟

وای.‏

از قدرت‌های گرگینه‌ایمه.‏

این همون ماشینیه که شهردار رو زیر گرفت.‏

خب، دیگه قضیه خطرناک شد.‏

باید همین الان به بابای تایلر زنگ بزنیم.‏

چرا؟

منو برگردونی به نورمور و اخراج بشم؟

همچین اتفاقی نمی‌افته.‏

امشب، شب مرگمه.‏

این‌جان. خانوادۀ گیتس.‏

به عنوان چند تا روانی خیلی خوشتیپ هستن.‏

اون گرته.‏

پدرش انسل که از طرد‌شده‌ها متنفر بود.‏

تو هم باید لورل باشی.‏

همه‌شون مردن.‏

سؤال این‌جاست که...‏

چرا گودی منو فرستاد این‌جا؟

تموم نشد؟

کیه که یه محفظۀ عجیب‌غریب پشت کتاب‌خونه‌ش نداشته باشه؟

محفظۀ ما تو هاله.‏

چون واسه روز قیامت اون‌جا آدم‌های بیشتر جا می‌شن.‏

‏[ هنگامی که من برخیزم ]‏ ‏[ خون خواهد بارید ]‏

اینا هنوز گرم هستن.‏

تایلر، تو بقیۀ جاهای همکف رو بگرد.‏

من و اینید می‌ریم طبقۀ بالا.‏

واقعاً؟

خیلی خب، تو برو چپ من می‌رم راست.‏

جداً می‌خوای جدا شیم؟ اونم این‌جا؟

تو فیلم‌های ترسناک، دوست‌های صمیمی دقیقاً همین‌جوری می‌میرن.‏

هرچی سریع‌تر خونه رو بگردیم،‏ زودتر می‌تونیم بریم.‏

اصلاً من چرا اومدم این‌جا؟

می‌دونم اگه مامانم بود چی می‌گفت.‏

‏«اینید، تو خیلی ترسویی.»‏

‏«بیش از حد محتاجی.»‏

‏«یه‌کم جرئت از خودت نشون بده.‏ هیچ‌کس یه دختر کوچولوی بدبخت رو دوست نداره.»‏

خفه شو، مامان. از کله‌م برو بیرون.‏

ونزدی، باید اینو ببینی.‏

تخت مرتبه.‏

هیچ گرد و خاک و تار عنکبوتی روش نیست.‏

‏«ال جی»؟

لورل گیتس.‏

انگار یکی تو این اتاق زندگی می‌کنه.‏

ممکن نیست.‏

اون 25 سال پیش مرده،‏ تو دریا غرق شد.‏

بیا بریم.‏

این رسماً بدترین تفریح دخترونۀ تاریخه!‏

بچه‌ها، برین بیرون!‏ اون این‌جاست!‏

دامویتر. بریم!‏

وای خدا. وای خدا. وای خدا.‏

نه، شالت نه!‏

بس کن.‏

یا خدا.‏

چی‌کار می‌کنی؟

این اعضای بدن قربانی‌های هیولاست.‏

بیا.‏

‏- خوبی؟ ‏- از کی تا حالا برات مهم شده؟

ونزدی، باز چه فکری زده به سرت؟

باید برگردیم دنبال تایلر!‏

هیولا اون‌جاست!‏

اینید، اینو بگیر.‏

‏- اون هیولا هنوز اون‌جاست!‏ ‏- زخمی شدی. می‌تونی راه بری؟

تو از کجا پیدات شد؟

بیا.‏

اینو بگیر.‏

چه بلایی سرش اومده؟

ممنون، دکتر.‏

نه اینکه بخوام خودم رو مهم‌تر جلوه بدم...‏

ولی الان یه حملۀ قلبی تمام عیار بهم دست داده.‏

باید قبل از اینکه ویمز بفهمه از مدرسه رفتیم، برگردیم.‏

چه اتفاقی افتاده؟

‏- کار توئه، مگه نه؟ ‏- بابا، صبر کن. من حالم خوبه.‏

کلانتر، متوجه‌م که ناراحتی،‏ ولی یه چیزی هست که باید ببینی.‏

همش همین‌جا بود.‏

اعضای بدن، کادیلاک آبی، محراب...‏

اتاق خواب پر از رز قرمز.‏

آره، دیگه هیچ‌کدومش نیست.‏

یکی بعد از رفتن ما همه‌چی رو جمع کرده.‏

گوش کن، دیروز بهت گفتم تمام نشونه‌ها به این خونه ختم می‌شن، و حق با من بود.‏

این توجیه‌ت واسه اینه که نزدیک بود پسرم و دوست‌هات رو به کشتن بدی؟

حالا تو گوش کن چی می‌گم.‏

از این‌جا به بعد،‏ حق نداری تایلر رو ببینی...‏

و حق نداری هیچ‌جوره این پرونده رو پیگیری کنی، فهمیدی؟

مستقیماً دستور منو نقص کردی و در زمان منع خروج، از مدرسه رفتی بیرون.‏

ناگفته نمونه که جون خودت و دوستانت رو به خطر انداختی.‏

که ممکنه باعث اخراجم بشه. می‌دونم.‏

و شما کاملاً حق دارین منو اخراج کنین.‏

از نظر من این کار اشتباه بزرگیه.‏

به‌نظرم الان باید ابراز پشیمونی کنی خانم آدامز. نه ابراز غرور.‏

من هیچ‌وقت به‌خاطر تلاش برای برملا کردن حقیقت، عذر خواهی نمی‌کنم.‏

این چیه؟

یه هشدار از طرف روان.‏

واسه همین خواست تو رو بکشه؟

مادرش قبل مرگش اینو کشیده.‏

گفت مقدر شده من مدرسه رو خراب کنم.‏

ولی به‌نظرم قراره نجاتش بدم.‏

حالا می‌دونین چی تو خطره.‏

تمام چیزهایی که قول دادین ازش محافظت کنین.‏

به‌نظرم لایق یه فرصت دیگه هستم.‏

لطفاً.‏

یه سرپیچی دیگه...‏

یه تخلف دیگه، مساویه با اخراج.‏

هیچ اگر و امائی در کار نیست.‏

‏- اینید و زیویر هم بخشیده بشن.‏ ‏- و هیچ مذاکره‌ای هم در کار نیست.‏

شب خوش.‏

کجا می‌ری؟

اتاق یوکو.‏

ثورن‌هیل گفت می‌تونم چند شب اون‌جا بمونم.‏

لازم نیست.‏

من با ویمز حرف زدم،‏ تو و زیویر تنبیه نمی‌شین.‏

الان باید تشکر کنم؟

خودم ازش عذر خواهی کردم. تموم شد.‏

تموم شد؟

امشب برات مثل تزئین روی کیک تولدی بود که حتی حوصلۀ بریدنش هم نداشتی.‏

تو از هرکسی برای رسیدن به خواسته‌ت استفاده می‌کنی،‏ حتی اگه اونا رو تو خطر بندازی.‏

ممکن بود به‌خاطر عقدۀ مسخره‌ت بمیریم.‏

ولی نمردیم.‏

الانم یه قدم به حل پرونده نزدیک‌تر شدم.‏

این چیزیه که مهمه.‏

سعی کردم...‏

خیلی...‏

خیلی...‏

خیلی سعی کردم دوستت باشم.‏

همیشه هوات رو داشتم.‏

به احساساتت فکر می‌کردم.‏ به بقیه می‌گفتم...‏

‏«می‌دونم اون شبیه قاتل زنجیره‌ایه،‏ ولی فقط یه‌کم خجالتیه.»‏

من ازت نخواستم همچین کاری بکنی.‏

مجبور نبودی،‏ چون رفیق‌ها بی‌منت این کارو می‌کنن!‏

لازم نیست ازشون بخوای.‏

اینکه اینو نمی‌دونی،‏ همه‌چی رو مشخص می‌کنه.‏

می‌خوای تنها باشی، ونزدی؟ تنها باش.‏

گودی هشدار داد که قراره تنها بشم.‏

شاید این اجتناب‌ناپذیره.‏

ولی برای اولین‌بار تو زندگیم...‏

حس خوبی نداره.‏

ولی یه چیز دیگه هم هست.‏

یه حس آزار دهنده.‏

اینکه مرگ به من نزدیکه.‏

منو نظاره می‌کنه.‏

ولی من نمی‌ترسم.‏ هرگز تسلیم نمی‌شم.‏

اون خونه.‏

خانواده.‏

کراکستون.‏

هیولا.‏

یه‌جورایی خودم.‏

انگار همه‌مون مثل تار عنکبوت به هم وصل هستیم.‏

وقتی شهردار واکر به حقیقت نزدیک شد...‏

ساکت شد.‏

ولی من ساکت نمی‌شم.‏

پس هرکسی که داره منو نظاره می‌کنه...‏

اینو بدون.‏

پیدات می‌کنم.‏

‏« ترجمه از: صاحب »‏ t.me/saheb

« بزرگترین مرجع دانلود فیلم و سریال » :.:.: 30Nama.Com :.:.: