Original subtitles

Nederlandse ondertitels: Rustroest.

Het is goed om weer terug te zijn en...

laat de show beginnen.

Philip was een dromer en een lieverd...

hij had een groot hart, slim...

en gevoelig voor een hardrocker.

Hij was erg gevoelig.

Hij hield van lol maken.

En het glas was bij hem altijd halfvol.

En ongelooflijk getalenteerd.

Dat was hij allemaal.

Hij was jong, maar hoeveel mensen bereiken...

wat Philip heeft bereikt in zijn leven?

Wat ik altijd jammer vind, is dat het vooral gaat over zijn overlijden...

en ik zou graag meer willen horen over de mens...

de levende, gelukkige, fantastische, creatieve...

liefhebbende, schat van een man.

SONGS voor als ik er niet ben

Philip was volkomen uniek.

Exotisch, spannend, opwindend, en toch ook Iers.

Als iemand als Rasta had moeten worden geboren...

was dat Phil Lynott geweest.

De man had waanzinnige energie.

Hij was niet te stoppen.

Je wilde gewoon in zijn buurt zijn...

de beste hardrock entertainer die ik ooit heb meegemaakt.

Een van de grootste songschrijvers allertijden.

Hij kende geen angst bij het schrijven.

Hij schreef teksten en muziek die mensen in het hart raakten.

Hij bracht poezie in de rockmuziek.

Hij kende alle maniertjes, maar hij nam zijn publiek erg serieus.

Hij kon contact maken, zonder... Het was geen toneelstukje.

Het was Phil.

Hij was een erg gecompliceerd iemand.

Dit is iemand die je pas na jaren echt leert kennen.

Iemand die je voortdurend verrast.

Hij woonde als kind in Dublin bij zijn grootmoeder.

En hij was toen zowat het enige zwarte kind in Ierland.

Hij probeerde ons gewoon te vertellen wie hij was.

Hij was een erg intelligente, ontwikkelde man...

Ondanks alle gedoe.

Hij kende de kracht van het woord.

Lynott beschreef gewoon zijn leven.

Hij schreef het verhaal van zijn leven.

Philip Parris Lynott werd geboren in West Bromwich, Engeland op 20 augustus 1949

Groen gras...

een meisje dat aan de overkant van de straat woonde... Regen.

Mijn oma en ik in korte broek.

Toen ik naar Engeland ging...

was ik 17 jaar en raakte ik zwanger...

en Philips vader was een grote, zwarte man.

En als een meisje in die tijd een kind kreeg...

zonder dat ze getrouwd was, was ze een gevallen vrouw.

En ik werd mishandeld en geslagen...

omdat ik de moeder was van die zwarte baby.

We scheelden 14, 15 maanden...

en in principe groeiden we op als broers.

Hij had echt een Engels accent.

Dat was snel verdwenen.

Als je hem hoort, is hij een echte Dub.

Crumlin was een speciale plek.

Grote gezinnen; wij waren met z'n negenen.

Anticonceptie was onbekend.

Twee slaapkamers en de wc buiten...

Er stonden 2 tweepersoonsbedden in de achterste -...

en 2 in de voorste slaapkamer.

School zorgde natuurlijk voor tumult.

Ik weet nog goed de eerste morgen dat we door de poort liepen...

en iedereen stond te kijken, want in de jaren 50 zag je geen zwarten in Ierland.

En toen begonnen ze, "He, zwartje!"

En mijn nekharen gingen overeind staan...

en we vochten regelmatig de eerste twee schoolweken.

Maar daarna was het over.

Daarna hielden ze ermee op.

Mooie tijd.

Ik geloof niet dat ie een makkelijke jeugd had.

En het moet ook verdomd moeilijk zijn geweest als je erover nadenkt.

Als enig zwart kind op school...

en met een moeder die op bezoek kwam uit Engeland...

maar hij was gek op z'n moeder...

en hij had alles voor haar over.

Ik zag zeker een sterk verband...

tussen de rebelse geest van Philip...

en de rebelsheid die Philomena had laten zien.

Hij toonde zijn buitengewone liefde voor Philomena in zijn songs.

Als een kind wordt gescheiden van de ouder...

die hem de eerste 7 of 8 jaar heeft grootgebracht...

heeft dat uiteraard enorme invloed.

Toen hij nog op school zat, werd Philip zanger bij de Crumlin band The Black Eagles

We noemden ons eerst The Eagles...

maar toen Philip erbij kwam...

werd dat uiteraard veranderd in The Black Eagles.

We gingen eropuit en speelden als opwarmertje voor de showbands...

en we gingen naar Dundalk of Tramore of Galway...

en daarna weer naar huis...

en de volgende morgen weer vroeg op voor school.

Als Philip ergens gebrek aan had...

was het zelfvertrouwen, maar hij viel wel op.

En hoewel ik destijds pas 13 jaar oud was...

wist ik dat hij iets speciaals had.

Sommige ontmoetingen kunnen grote gevolgen hebben...

Ook in The Black Eagles: Philip's kompaan en Thin Lizzy drummer, Brian Downey

Het feit dat Phil bevriend raakte met Brian Downey op school...

had een enorme invloed op hoe zijn leven...

en zijn carrière zich ontwikkelden.

Op een maandagmorgen werden Brian Downey en ik...

bij de hoofdmeester geroepen.

En die zei, "Wat willen jullie nu eigenlijk?

Wil je een vak leren en een goede, vaste baan...

zodat je een vrouw en kinderen kunt onderhouden...

of wil je zo'n vieze rockmuzikant worden?"

Ik weet nog dat toen hij bij Skid Row kwam, Brush Shiels zei...

"Zorg dat je de frontman wordt, Philip, en pak de meiden."

Hij ziet er goed uit...

en als ie ook nog kan zingen, kunnen we zaken doen.

Dat was een geweldige bezetting.

Gary Moore kwam als 16-jarige uit Belfast...

om gitarist van Skid Row te worden.

Hij heeft door de jaren heen altijd een band met Philip gehouden...

als bandlid en als rivaal.

Dit was een band die de ideale achtergrond had...

om live optredens te spelen.

Hij kon niet erg goed wijs houden...

maar toen bleek dat ie amandelontsteking had.

Dus hij ging naar Manchester om z'n amandelen te laten knippen.

Toen hij terugkwam, moest hij het veld ruimen.

Ik had het er moeilijk mee en hij ook...

maar er zat niks anders op.

Als Phil wilde overleven...

moest hij een instrument leren spelen.

En ik beloofde hem dat te leren en de volgende dag...

stond ie voor mijn deur voor baslessen.

Dat was dat. Weg was ie.

Het begin van Phil.

Het eerste dat je moet weten over een bas...

is dat 't een groot, zwaar ding is...

dat tussen je benen hangt.

De bas is een geheim wapen.

Daar komt de power vandaan.

Die zorgt samen met de drums voor een groove.

De drums en bas nodigen uit tot...

dat lekkere, sexy draaien met de heupen.

En daar komen al die andere verleidingen bovenop.

Maar wij zijn de kerels van de band.

Philip werd een erg goede muzikant...

dus het was een wapen in zijn handen.

Ta-da! Hier gebeurt het, mensen.

Na showband The Dreams, was Eric Bell in Dublin en hoopte een band te beginnen

Ik herinner me de eerste avond dat ik in m'n eentje uitging in Dublin.

Ik ging alle pubs af...

"Kennen jullie ook bassisten en drummers?"

"Sorry, we kunnen niks voor je doen."

Ik dacht, "Stomme klootzak. Wat heb je gedaan?"

En toen ontmoette ik Eric Wrixon...

en we kwamen in de Countdown Club terecht.

En even later kwam de band het podium op...

en Philip was de zanger en Brian Downey de drummer.

Je kunt het lachwekkend vinden...

maar een slim iemand creëert zijn eigen kansen.

Ik stond op en strompelde zo'n beetje naar de kleedkamerdeur...

en klopte aan.

"Kom binnen."

Wat ik nog vergat te zeggen, is dat het mijn eerste lsd-trip was.

Ik kon niet goed praten.

Ik giechelde om alles dat ik zag...

en zij dachten dat ik een ontsnapte gek was of zo.

En ik zei, "Ik ben eigenlijk op zoek naar een bassist en drummer...

en ik kan niemand vinden."

En Phil zei, "Goed, we richten een band met je op, Eric,

op twee voorwaarden.

Ten eerste, ik wil basspelen."

"Oké, wat is de tweede?"

"Ik wil een paar van mijn eigen nummers spelen."

En toen ik Philip's nummers hoorde...

en ik me voorstelde hoe mijn gitaarspel daarbij klonk, wist ik het gewoon.

De nummers ontstaan vanuit inspiratie.

Ik weet niet echt waar die inspiratie vandaan komt...

want dan komt het te dichtbij.

De band werd Thin Lizzy genoemd, naar een vrouwelijke robot uit de Dandy strip

De eerste Lizzy variant was een viermansband...

Eric Wrixon op toetsen...

en die moesten we laten gaan...

simpelweg omdat we niet genoeg geld verdienden.

Philip en Eric Bell huurden samen een flat in Clontarf, aan de kust van Dublin

Philip zei, "Traffic woont samen in een huis...

The Allman Brothers wonen samen in een huis...

en dat doen ze zodat ze de hele dag...

aan hun muziek kunnen werken. Ze leven muziek."

Philip was zich bewust geworden...

dat je je kon uitdrukken door muziek...

en hij had een stem gevonden.

Philip had waanzinnig energie.

Ik zat op de bank met een acoustische gitaar...

en Brian Downey deed dit.

Philip zei, "Ik heb een idee.

Wat was dat wat je speelde?" En dan speelde ik 't.

En hij zei, "Nee, te bluesachtig...

nee, te jazzy, nee, te folkachtig, te rockachtig."

Ik zei, "Wat wil je nou eigenlijk?

Meer kan ik niet.

Je hebt het gehoord."

En hij zei, "Ja, dan begin je pas."

Philip ontwikkelde zich als tekstschrijver...

en destijds was een soort folkachtige mystiek...

erg populair in folkkringen.

In de beginjaren waren zijn teksten openhartiger...

veel onschuldiger.

Hij had nog niet geroken aan het grote succes.

De door Philip opgevoerde vreemde personages...

waren observaties van de mensen die hij kende...

en die kwamen in zijn songs terecht.

En ik ben bang, dat is best zorgelijk, toch?

Bang zijn.

Ik maakte vreselijk ruzie in die tijd.

Ik was nogal opvliegend.

Mijn gedachten stonden nooit stil.

Ik wilde antwoorden op van alles.

Ik heb me mijn hele leven afgevraagd, waarom, wanneer, wat doe ik hier?

Wie ben ik?

En ik denk dat hij ook zo in elkaar zat.

Toen ik manager van de band was...

namen we op zeker ogenblik pauze, zo rond de 21e verjaardag van Philip.

We besloten op vakantie naar Londen te gaan...

en Philip zei tegen Brian en mij...

"Mijn moeder zegt dat mijn vader daar als kapper werkt...

dus ik wil proberen hem op te zoeken."

Dit is op een vreemde wjze...

zowel een droevig als grappig verhaal.

Maar we gingen op pad...

en het rammelde van de kapperszaken...

en Philip ging naarbinnen...

Brian en ik bleven buiten.

En Philip kwam naarbuiten en zei, "Nee, nee."

Maar na de vijfde...

kwam Philip naarbuiten en zei, "Krijg wat."

En hij ging gewoon weg.

Misschien had het te maken met onze leeftijd...

of hoe jonge kerels zich toentertijd gedroegen...

maar het drong niet echt tot me door...

"O, God, hij is op zoek naar z'n vader."

Het was of hij zich er erg snel bij neerlegde.

Hij wilde niet degeen zijn die onze dag verpestte.

Dus we lieten het zo en gingen weg.

Ik geloof dat we naar Kensington Market gingen...

om een paar broeken met wijde pijpen te kopen.

Ook hoewel hij makkelijk in de omgang was...

was er die drang...

die maakte dat hij de lat voor zichzelf hoger legde.

Hij wilde niet te lang in Dublin blijven rondhangen...

die gast had ambitie.

Ik ken niemand die niet vooruit wil komen.

In die tijd vertrokken de meeste mensen.

En om iets te bereiken, moest je weg.

Er is daarbuiten een grote, wijde wereld.

Vergeet Engeland. Je had Amerika.

Dus, nee, hij wilde weg.

Hij wilde platen opnemen.

Hij wilde een platencontract.

Dat lukte niet in Ierland.

Hij koos een ander pad...

dat wist hij al vanaf jonge leeftijd.

Hij hield van Dublin, dat was zijn thuis...

daar lag zijn hart.

Hij hield van Dublin, dat was zijn enige liefde.

Hoe kun je zoiets schrijven? Dan moet je er zijn.

Dat moet je meemaken, voor je dat kunt zeggen.

Er zit een prachtige zin in...

waarin hij zegt, "En op zee met de wind in mijn haar"...

Hij verwoordt gewoon hoe het was...

om daar te staan en de kustlijn te zien verdwijnen...

en de mensen van wie je houdt achter te laten.

Thin Lizzy kwam in januari 1971 in Londen aan om hun eerste album op te nemen

Veel mensen denken dat we zomaar even over Engeland heen walsten.

Nee, zo ging het helemaal niet.

We moesten weer van de grond af aan beginnen...

want niemand wist in de verste verten wie wij waren.

Een van de topbands in Ierland.

Nu gaan we Engeland veroveren.

Ik dacht het niet.

Toen we naar Londen gingen...

hingen er bordjes met, "Geen Ieren, geen zwarten, geen honden."

Hij voelde zich totaal niet minder dan wie dan ook...

omdat hij zwart of Iers was...

maar dat moest hij zichzelf bewijzen.

Na lang touren in het VK, werd Lizzy eind 1972 supportact voor Noddy Holder's Slade

Ik wist niks van ze...

tot ik werd geboekt als voorprogramma...

op de allereerste tour van Slade door heel het land.

Toen ontmoette ik Phil voor het eerst.

Hij trad totaal niet zo op de voorgrond als later.

Ze werkten als een echt driemanschap.

Philip was destijds erg verlegen op het podium.

Ik trad meer op de voorgrond dan hij.

Misschien moest hij er nog aan wennen.

Ik wel in ieder geval.

Op die tour was er wat vijandigheid richting Thin Lizzy...

en ik herinner me dat Noddy het er een paar keer over had...

"O, geen zorgen, dat stelt niks voor.

Zo zijn die gekke fans van ons gewoon.

En ze komen voor ons en niemand anders en blah, blah."

Maar dat moet moeilijk voor hen geweest.

Phil, God hebbe zijn ziel, ging naar de microfoon...

en zei, "Willen jullie ons een kans geven, alsjeblieft?"

Ze riepen alleen, "Wij willen Slade, wij willen Slade!

Wij willen Slade!"

We liepen verslagen naar onze kleedkamer...

en even later vliegt de deur open.

En Chas Chandler, de manager van Slade stapt naarbinnen...

maar hij was ook manager geweest van Hendrix, één van Phil's idolen.

"Als jullie je zaak niet op orde krijgen, eindigt hier de tour voor jullie!"

En hij smeet de deur dicht. En Phil werd...

Philip werd lijkbleek.

Dat cruciale ogenblik was nodig om 'm in de schijnwerpers te krijgen.

Misschien sterkte hem dat om te worden wie hij ook was.

Hij moest veranderen om succes te kunnen hebben.

Hij leerde voortdurend.

Zo zat hij in elkaar...

overal pikte hij iets op.

Hij had een hoed met allemaal spiegeltjes erop.

Ik vond dat fantastisch.

Philip kwam naar me toe en zei...

"Hé, Eric, moet je zien.

Een spiegeltje voor een vogelkooitje.

Hiermee ga ik al die meiden verblinden."

Later bleek dat spiegeltje de inspiratie voor een van Philip's handelsmerken.

Hij zette een spiegel op zijn gitaar...

die de schijnwerpers weerkaatste...

en daarmee bescheen hij het publiek.

Hij zette zo de meiden in het licht om de mooiste er tussenuit te pikken...

en die in het zonnetje te zetten.

Alsjeblieft.

"Ik hoor dat sommigen van die meiden hier iets Iers in zich hebben!"

En zij gingen van, "Ja!"

"Zouden jullie er nog wat bij willen?"

De metamorfose was totaal over de top, de poses, de broeken...

die spiegels...

het publiek was als was in zijn handen.

Hij was voor het podium geboren, hij was een showman.

Je ziet de manier van schrijven en het geluid van de band veranderen...

meer beïnvloed door de jaren 70 glamrock...

en ik denk dat Philip toen echt zichzelf werd...

zowel als songschrijver en hoe hij eruit zag.

Je moet bij mij zijn...

als je in problemen wilt komen.

Je hoeft niet verder te zoeken.

Dat getuigt nogal van wat bravoure...

en die positie moet je beschermen...

als je opstaat en dat zegt...

maar je moet wel lef hebben.

Er was niet vaak sprake van introspectie in Philip Lynott's songs.

Hij had het liever over een wereld daarbuiten.

Hij had de neiging personages te creëren...

die allerlei avonturen beleefden en tegenslag meemaakten.

Ik denk dat iedere schrijver dat doet...

vooral in de muziekwereld...

dat tederheid, oprechtheid...

kwetsbaarheid altijd verborgen gaat onder een grote, luidruchtige band.

We hebben een pantser tegen de wereld nodig...

en het is erg moeilijk daar te staan en jezelf volledig bloot te geven.

Ik geloof dat het is begonnen als een spel...

maar dat hij het waarschijnlijk echt is geworden...

omdat hij nu eenmaal een podiumpersonage nodig had.

Het werd bijna groter dan hijzelf.

Ik denk dat de podium-Philip de persoon was...

die Philip in gedachte had.

Hij werd constant heen en weer geslingerd...

tussen de gevoelige poëet en de rockster.

Het is gewoon verleidelijk om de boosheid de overhand te laten krijgen.

Dat is gewoon zo.

Niemand weet wat er precies gebeurt...

als je een ander kleurtje hebt...

want je krijgt voortdurend klappen...

dat kun je niet wegspoelen.

Geloof me, hij kreeg dingen naar zijn hoofd geslingerd...

die hem door de ziel sneden.

Als je in het begin in Ierland met Philip...

een doodgewone winkel binnenstapte...

was het een beetje zoals in een cowboyfilm als de pianospeler ophield met spelen...

en iedereen...

Omdat ze nog nooit een zwarte hadden gezien.

Ik geloof dat het feit dat hij zwart was, zijn ambitie aanwakkerde.

Het gaf hem zeker een voorsprong. Man, en of dat hem een voosprong gaf!

"Black Boys on the Corner" zou de single worden maar manager Ted Carroll dacht er anders over

Het was een belangrijk moment toen de beslissing werd doorgedrukt...

dat "Whiskey In The Jar" de single moest worden.

Het was een folksong.

Onze manager zei, "Wat speelden jullie daarnet voor ik binnenkwam?"

We keken hem aan...

"Wat? We waren gewoon wat aan het klooien met "Whiskey In The Jar."

En hij zei, "Ik geloof dat jullie een hit te pakken hebben."

We konden hem wel uit het raam gooien.

"Wil je dat we een Iers volksliedje gaan opnemen?"

We waren juist uit Ierland weggegaan om van die muziek af te zijn.

In dat soort magische ogenblikken, als iemand de juiste beslissing neemt...

wordt het leven van mensen veranderd.

We zagen het als een geintje voor onze fans thuis in Ierland...

door er een soort rockversie van te maken...

dus het was niet erg serieus.

En om van start te gaan...

is hier een band die zich Thin Lizzy noemt.

Ze houden het niet bij een glas whiskey, maar drinken de hele kruik!

En plotseling...

stonden we in Top of the Pops.

Ik had iets van, "Hè?"

Als je toentertijd in Top of the Pops stond, had je het gemaakt.

Mijn hart... Sorry.

Of mijn hart m'n lijf uit bonkte...

en om zich heen keek.

Het is één van die songs die, ook als 'm niet kent...

je blij maakt, die je laat springen.

Ik vond "Whiskey In The Jar" verschrikkelijk...

en dat vond iedereen eigenlijk.

Het paste zo slecht bij ze, omdat ze originele muziek hadden...

maar het was de doorbraak, dus, hé, je mag niet klagen.

Maar daarmee begon het.

En weet je...

hij is de rest van zijn leven bezig geweest te proberen het niet te spelen.

Het opende deuren die daarvoor hermetisch gesloten en vergrendeld waren.

Whiskey In The Jar!

Whiskey In The Jar! Whiskey In The Jar!

Denemarken, Zweden, Nederland, Duitsland...

en ook wat in Frankrijk.

We speelden gewoon onafgebroken, week na week.

Ik begon langzaam door te draaien.

Ik zat in een band waar ik zo trots op was...

en we stonden te playbacken in al die tv-shows...

en dan begin je je af te vragen waarom je dat doet.

Ik begon erg veel te drinken omdat ik alleen maar stond te playbacken.

Het begon allemaal langzaam uit elkaar te vallen.

Op oudejaarsavond 1973 speelde de originele Thin Lizzy voor het laatst samen

Voorjaar 1974 was de reset en begon alles overnieuw.

Er werd een nieuw Thin Lizzy geformeerd, met 2 sologitaristen, Scott Gorham en Brian Robertson

Het management zei dat het wijs was de naam te behouden...

en vervangers te zoeken.

We begonnen van voor af aan en gingen spelen...

in kleine zalen en bouwden het zo verder uit.

Van een trio naar een viermans formatie betekende nogal een verandering...

dat is altijd zo, maar dit was geen verandering ten kwade...

het werd gewoon anders.

Dit is 't. Jaar nul begint nu.

Laten we het oude overboord gooien en zien wat er mogelijk is.

Toen we in de studio waren, bleef de producer maar zeggen...

"Mag dat misschien wat zachter?

Ja, nog een klein beetje zachter.

Ja, zo."

Ik noem het ons cocktailalbum.

"Zeg, heb je trek in een highball?"

"Zet op dat Thin Lizzy album!"

Maar hoe dan ook, we dwaalden af.

Thin Lizzy heeft nooit een echt consistent opnamegeluid gehad.

Dat begon met dat eerste album...

en dat is zo gebleven tot het laatste album.

We schreven wat we schreven...

en het klinkt zoals het klinkt.

De mogelijkheid was aanwezig om iets unieks te doen...

door de combinatie van twee elkaar aanvullende...

maar totaal verschillende gitaristen.

Het unisono gitaargeluid.

Het ontstond bij toeval in de studio.

Brian was in z'n eentje een gitaarlijntje aan het opnemen...

en de technicus had zijn echo aan laten staan.

Dus ontstond er een echo, helemaal in harmonie...

en die hoorden we terug in de studio.

En dat klonk best lekker.

Na een tijdje werd het vanzelfsprekend...

twee gitaren in unisono, het Thin Lizzy geluid.

Kunnen de mensen vooraan...

voor het eerste nummer wat naar achteren gaan...

en dan kan de show beginnen.

Rond die tijd...

had Philip genoeg zekerheid ontwikkeld als frontman...

om naar voren te stappen en zich het middelpunt te maken...

maar tegelijkertijd onderdeel te zijn van die rock and roll bende.

Zijn imago betekende alles in die periode.

Ik kon in recordtijd de badkamer in en uit zijn en de hele reutemeteut...

en dan was hij nog bezig met welke sjaal bij z'n outfit paste.

Je zult geen foto zien waar Phil Lynott niet goed op staat. Verdomme nog aan toe!

Die gast kon alles aantrekken en er goed uitzien en dan zei hij...

"Hier, probeer jij dat eens" en dan deed je dat en keek in de spiegel...

en je zag eruit als een clown.

We namen een visagist in de arm...

om het eruit te laten zien of we zo uit een heftige bendeoorlog kwamen.

En ik zei, "Laat het eruit zien of m'n neus is gescheurd...

met een groot stuk vlees hier en ik wil overal bloed."

Phil zei, "Nee, nee! Het moet er wel cool uitzien.

"Het moet er niet uitzien of we een pak slaag hebben gekregen.

Wij zijn de winnaars!"

Maar het probleem als je over Phil praat...

is dat je soms vergeet hoe goed hij was...

wat een goede bassist hij was...

hoe goed hij als tekstschrijver was...

en wat een goede zanger hij was.

Hij bracht die songs met...

op een manier dat je hem geloofde.

We hadden inmiddels een eigen flatje en het was heerlijk.

Dat was waarschijnlijk dé gelukkigste tijd...

het wittebroodsweken, liefdesverhaal deel.

En vanaf dat ogenblik was het wachten op het ongeluk dat stond te gebeuren.

Tegen het eind realiseerde ik me wat een belachelijke situatie het was.

Ik was erg naief...

maar ik had het idee dat hij gewoon een oprecht iemand nodig had...

om te laten zien dat hij mensen kon vertrouwen.

Ik kon er niet meer naast zitten, echt!

Ik lag steeds vaker en langer wakker...

en dan werd ik gebeld...

en dat was het begin van zijn jaloezie.

Hij voelde zich rot om zijn gedrag...

en dat moest hij afreageren op iemand anders.

Het was een aanval als vorm van verdediging.

Ik had hem in zes jaar tijd nog nooit bedrogen, op welke manier ook.

Ik hield van hem en ik geloof dat hij ook van mij hield.

Ik heb altijd geloofd dat het zijn onzekerheid was.

Hij verwachtte voortdurend kapotgemaakt en bedrogen te worden.

Het is de ultieme vorm van inbeelding.

Hij praat of hij het heeft meegemaakt.

Dit is niet zomaar een verhaal.

Hij bracht je op een plek en je hield je oordeel voor je.

Waarin ik me het meest herken bij Phil was zijn duistere kant.

Je bent ergens waaraan je wilt ontsnappen.

Ik heb altijd een zwak gehad voor de antiheld.

Ik heb dat altijd erg belangrijk gevonden.

Het keurig nette bezorgde me koude rillingen.

Ik had liever dat mijn helden een beetje menselijker waren.

Er werd een Amerikaanse tournee gepland om het nieuwste album "Jailbreak" te promoten

Het "Nightlife" album verkocht nauwelijks.

Het "Fighting" album liep voor geen meter.

Het moet gebeuren op het derde album als de motor is warmgedraaid...

en je de garage uitrijdt.

Wat?

Er stond nogal wat druk op.

En we hadden erg ons best gedaan bij het schrijven van nummers.

Backstage in Louisville, Kentucky...

kwam onze manager, Chris O'Donnell binnenlopen en zei...

"Nou, jongens, het lijkt erop dat we een hit in handen hebben."

Wij allemaal, "Welk nummer?"

Hij: "The Boys Are Back In Town."

Wij: "Serieus?!"

Zelfs toen het nummer af was...

vonden we het niet geschikt als single.

Nu vind ik dat uiteraard wel.

Het is het meest fantastische nummer ooit.

Dat sloeg in als een bliksem.

Wat is dat?

Het is de ultieme jongenshymne.

Het is tijdloos.

Elke generatie herkent zich in dat nummer.

Eén van de grootste rocksongs allertijden.

Het was filmisch en zo was Philip.

Hij zag de dingen als een film, compleet met decor en belichting...

kleding en alles.

Hij kon dat schilderen.

En eindelijk hadden we een echte hit in Amerika...

wat het leven zo veel makkelijker maakte!

Ik betwijfel echt of Phil dacht...

"Vandaag ga ik "The Boys Are Back In Town" schrijven.

Het wordt fantastisch. Het gaat ons erg groot maken."

Zo ging het niet.

Wat er ook gebeurt...

zoals bij zo veel goede songs, kan die ontstaan op het toilet of in het bad.

Aanvankelijk heette dat nummer "GI Joe Is Back".

Maar het duurde erg lang voor ik op "de jongens" kwam.

Ik dacht aan "de kerels".

Iemand zei "de jongens". Dat is 't. De jongens zijn terug.

Door één woord te veranderen, was het nummer af.

Al die andere bands, grote namen, wilden ons op hun tour...

want nu verkochten we kaarten.

Dat is wat een grote hit voor je doet.

Je voelt en ziet het groter worden.

Je hebt er maar één nodig en het begint te lopen.

Je bent uit de startblokken.

Philip modelleerde de band zo, dat ze geschikt waren voor een Amerikaans publiek.

Phil was opgegroeid met Amerikaanse televisie.

Meiden in bikini en al die flitsende auto's.

Eén groot paradijs.

En Phil was sowieso een romanticus.

Ik denk dat Amerika volledig voldeed aan zijn verwachtingen.

Hij viel voor dat hele idee waar Amerika voor stond.

Hij kon geen genoeg krijgen van touren in Amerika.

Ik wil het ervaren. Ik wil het proeven.

Ik wil het voelen en reken maar dat hij dat deed.

Dit was onze kans Amerika te veroveren.

Wat kon er nu nog misgaan?

Hij had echt pech hier in Amerika want hij kreeg hepatitis...

en ze moesten die eerste tour annuleren...

"The Boys Are Back In Town Tour".

En dat was 't.

De tour was voorbij in een oogwenk.

Na terugkomst in het VK, werd Philip behandeld voor hepatitis en ging al snel weer aan het werk

In augustus was hij in de studio om een nieuw album op te nemen...

en als je bedenkt dat met "Jailbreak", daarna "Johnny the Fox"...

en "Bad Reputation", hij drie albums opnam in een periode...

van ruwweg 14 maanden.

Het vertrouwen dat Phil daardoor kreeg, was immens.

Ze wisten nu dat ze echt goed waren...

en iedere keer dat ze het podium opstapten, waren ze ervan overtuigd...

dat ze het publiek voor zich konden winnen.

Ik zag die flitslichten en een groot oranje licht...

en dan hoorde je: ee-aah, ee-aah...

en dan, in een schijnwerper, kwam hij op...

"Tonight there's going to be a jailbreak"...

en, Jezus, mijn nekharen stonden overeind!

Zijn jullie daar?

Wat me altijd heeft getroffen bij "Jailbreak" was...

"Vanavond vindt ergens in de stad een ontsnapping plaats."

Zoals uit de gevangenis misschien?

Dat is...

En jarenlang viel me dat niet op.

Het maakte niet uit.

Het is een energiek nummer voor een bepaald punt in het optreden...

waardoor alles in een hogere versnelling komt.

Ik moet een verhaal vertellen.

We speelden in de Santa Monica Civic in Los Angeles en ik kwam op...

en sloeg het eerste akkoord aan.

Ik kijk op en zie heel veel handen in de lucht en ik schud er een paar...

en ik kijk omlaag en wie zie ik?

Mijn moeder!

Ik riep, "Mam, wat doe je?"

Philip was altijd de ideale performer.

Het was een genot om naar hem te kijken.

Scott en Brian konden rondrennen over het podium...

op monitors springen en wijzen en al die dingen...

maar Philip was degeen die de aandacht trok...

want hij eiste je aandacht op.

Alles werd anders als je Philip had ontdekt.

Het veranderde je leven op een goede manier.

Ik ging naarbinnen in een bruine trui...

en ik kwam eruit in een leren jack.

Hoe was het mogelijk dat die gast Iers was? Hoe kon ie uit Crumlin komen?

Dat opent nieuwe mogelijkheden.

Het is allemaal niet zo saai als het eruit ziet.

Toen waren ze op hun best. Ze rockten zo hard.

Thin Lizzy, misschien wel de beste hardrockband...

die ik in mijn leven heb gezien. De beste.

Bedankt!

Alles wat we uitbrachten, leek wel een hit te worden.

Phil kon gewoon, "Hier is nog een hit, en nog een."

Klootzak!

Sorry.

Ik was 18.

Ik ontmoette Philip door mijn werk voor Tony Branes, BPR...

en we werkten ook voor Thin Lizzy.

Mijn eerste kennismaking met hem was over de telefoon...

en hij had een prachtige, diepe, zachte stem.

Hij klonk altijd of ie in bed lag als je hem sprak...

wat ook bleek te kloppen, kwam ik later achter.

Hij had een groot gevoel voor humor.

Hij plaagde je graag met een mengeling van toespelingen en onbegrip...

en als je helemaal van je stuk was...

begon hij te lachen...

en het was gewoon verrukkelijk.

Dus ik was al een beetje verliefd voor ik hem zelfs maar had ontmoet.

Ik ging naar een optreden van ze in Hammersmith Odeon en...

wow, mijn God, hij was gewoon...

waanzinnig.

Ik was gewoon... Verkocht.

Ik was behoorlijk vrijgevochten en we werden gewoon een stel.

Daar was geen discussie over.

Ik werd gewoon opgezogen in zijn leven.

Het leven van een uitvoerend muzikant.

Als je eenmaal inplugt in je versterker, geeft dat je zondermeer macht.

Het heeft geen zin een snelle auto te nemen als je niet hard rijdt.

Het heeft geen zin een zware versterker te hebben en die niet open te draaien.

Thin Lizzy bracht hun iconisch album "Live and Dangerous" uit in de zomer van 1978

Plotseling, met "Live And Dangerous"...

een van de beste livealbums allertijden, waren ze niet te stoppen.

Hij was eigenlijk een verlegen iemand...

maar als hij op het podium stond, was van die verlegenheid niets te merken.

Hij liep echt rond met flair.

Een belangrijk deel van mijn werk, was hen uit de moeilijkheden te houden...

en dat was vrij normaal, want als je destijds met rocksterren werkte...

dronken en feestten die allemaal...

en Thin Lizzy had die reputatie.

Een stel jongens bij elkaar dat weinig goeds van plan was en dat vierde.

En dat is wat Philip en de jongens, met name Philip...

als hun taak zagen.

Hij was een man van vele gezichten en stemmingen.

De vriend, de zakenman, de performer.

Die spier was altijd gespannen.

Hij hield iedereen scherp en zichzelf ook.

Productief en creatief en dat was fantastisch zolang het werkte.

Ja, gewoon vanaf de brug.

Alles werd van A tot Z kritisch bezien.

Het was niet alleen Phil, de rockster, "Ja, feesten!"

Misschien heeft men die indruk van hem...

maar nee, hij was een harde werker.

Het meest opmerkelijke aan Phil Lynott is, dat ik nog iemand heb ontmoet...

die zo hard kon feesten en tegelijkertijd nooit concessies deed...

aan de kwaliteit van het werk.

Je zag hem niet als we niet aan het werk waren.

Hij was erg slim en hij had gevoel voor zaken.

Hij was kien. Hij zocht dingen uit.

Je hoorde hem er niet over, maar hij las en noteerde dingen.

Het is een beetje dom uitgedrukt...

maar ik zag hem als een soort emotionele cheerleader.

De wisseling van gitaristen ging door.

Gary Moore kwam in de plaats van Brian Robertson.

Maar voor het grootste deel, was het fantastisch.

We hoorden bij de groten, geen twijfel mogelijk.

Ieder album dat we uitbrachten, was direct goud...

en werd daarna platinum.

Het leven was goed.

Hoe kon je dat niet leuk vinden, toch?

Bedankt.

Als ik binnen drie maanden niet naar Dublin terugga...

krijg ik echt last van heimwee.

Ierland was erg belangrijk voor hem.

Hij was een trotse Ier.

Hij was een trotse Dubliner...

en dat zag je echt.

Dat zag je in elke show die hij deed.

Dat zag je in al zijn werk.

Phil was een Ier, punt uit.

Phil was bijna meer Iers, dan welke andere Ier ook ik die ik ooit tegenkwam.

We gingen naar een radiostation, het nieuwe album kwam uit...

en het was onvermijdelijk dat een of andere discjockey iets doms zei...

over Ierland, of hij was gewoon naief, onwetend...

en hij zei iets...

en dan ging Phil, "Ho, wacht even, ja."

En vanaf dat ogenblik...

veranderde het hele interview in een radiolesje over Ierland.

Uit Engeland, de Stones...

Ierland. Ierland. Iers.

Je klinkt als een Engelsman.

Nee, ik plaag gewoon.

Iers, ik ben Ier. Dat moet je goed zeggen.

Nou, Groot Brittannië, Brits.

Nee, Iers. Republiek Ierland.

O, lieve help. - Alsjeblieft. Erg belangrijk.

Binnen een jaar veranderde alles...

en werd ik moeder.

Hij wilde dat zijn kinderen in Ierland werden geboren...

en zo Iers was hij dus.

Caroline moest naar huis komen om haar kinderen te krijgen in Holler Street.

Hij besloot dat Sarah in Dublin op de wereld moest komen...

zonder dat ik het wist.

Leek me een leuk avontuur.

Op Valentijnsdag 1980 trouwden Philip en Caroline in Richmond, Londen

Toen Philip en Caroline waren getrouwd en de kinderen kwamen...

was het een mooie tijd.

Het was een gelukkige tijd.

Het begin van een nieuw tijdperk.

Philip lachte wat af tijdens de ceremonie...

en ik hoop dat het van plezier was.

Er is een foto waarop ik hem wat boos aankijk.

Hij liet letterlijk zijn schouders hangen.

Ik had iets van, "Gedraag je!"

Ik herinner me alleen die ruimte vol familie en vrienden...

en hij zag er ongelooflijk knap uit en ik was erg gelukkig.

Met de komst van hun tweede dochter, Cathleen, verhuisden ze naar Howth, een visserdorp bij Dublin

Het was de absolute hemel.

Hemels om kinderen groot te brengen.

Het was zo gelukzalig.

Hij was geen behulpzame, luiers verschonende vader...

maar hij was dol op zijn meiden.

De herinneringen zijn niet per se tastbaar.

Het gevoel is eigenlijk nog hetzelfde...

over het feit dat hij deel uitmaakte van ons leven.

Beter kon niet, want als je het tuinhek uitliep...

en je was op het strand en je ging lekker je gang...

en je was er dagenlang zoet.

Het is lastig onder woorden te brengen. Het voelde goed.

Een soort wazig beeld van gewoon een fijne jeugd.

Hij speelde graag spelletjes met de meisjes...

en hij ging daar op zo'n moment helemaal in op.

Het was geweldig.

Hij had een erg ondeugend gevoel voor humor.

Dat ondeugende jongetje zat daar zeker nog ergens.

Toen ik vader werd...

maakte dat gevoelens in me wakker, waarvan ik niet wist dat ik ze had.

Het is verbazingwekkend dat als je trouwt en kinderen krijgt...

met hoeveel liefde dat gepaard gaat.

Hij kwam met het nummer "Sarah" bij me, en dat was echt de eerste keer...

dat hij bijna om goedkeuring vroeg.

Het was een soort...

geschenk.

Een dankjewel geschenk.

Het is fantastisch als iemand een nummer over je heeft geschreven.

Hij is er niet meer om de dingen te zeggen...

die je wilt horen, om gerust gesteld te worden...

die liefde en steun...

Hij schreef dat allemaal in dat nummer en als ik ooit zijn liefde wil voelen...

dan luister ik naar dat nummer.

Ik heb er natuurlijk vaak naar geluisterd...

en dan was ik er kapot van, maar ook dikwijls als ik ernaar luisterde...

en dan word je gewoon vervuld van onvoorwaardelijke liefde.

We stonden in diezelfde tijd met een hit in Top Of The Pops...

en ik merkte dat Phil zich er wat ongemakkelijk bij voelde...

om over zijn dochter te zingen.

Hij was een beetje kwetsbaar.

En ik keek naar hem toen hij het zong...

en hij zag dat ik keek en hij deed dit...

middenin het nummer.

En ik dacht dat is gewoon...

"Ik ben nog steeds Phil. Zoek er niet te veel achter."

Snap je? Schattig.

Hij schreef het nummer "Cathleen" omdat ik zei, "Je kunt geen song...

voor Sarah schrijven en niet eentje voor Cathleen.

Dat kan niet. Dat gaat niet gebeuren."

Ho effe, ik dacht dat hij dat nummer schreef omdat hij van me hield!

Bedankt, mam.

Het voelt echt of het over ons gezin gaat, niet alleen over mij...

wat voor iemand die niet al te veel herinneringen heeft...

-en ik was nog erg jong-, een klein beetje het gevoel geeft...

van hoe we als gezin samenleefden.

Maar het gaat over mij.

Je herinnert je iets...

maar dat zijn maar piepkleine dingen.

Als ik er te veel aan denk, verdwijnt het.

Ik wou dat ik me meer kon herinneren.

Het is bijna een momentopname, maar met gevoel.

Het is maar een glimp.

Nu stil zijn en naar bed!

Ze waren eindelijk klaar om Amerika te veroveren...

maar hij had vreselijke problemen op Amerikaanse tournees.

Er leek altijd wel iets tussen te komen.

Drie keer ging het mis.

Thin Lizzy's derde Amerikaanse tour-rampspoed, was het plotselinge vertrek van Gary Moore

De impact van het vertrek van Gary Moore was zo verstrekkend...

zo enorm, omdat ze middenin een tour zaten...

en de promotors van de optredens zeiden...

als je dat doet, is het voorbij.

Dat was einde verhaal voor Lizzy in de VS.

Weer een dreun voor zijn Amerikaanse droom.

Ze hebben het nooit echt gered in Amerika.

Hij heeft nooit het succes gekend dat had gemoeten.

Geluk is belangrijk en dat hadden we niet aan onze kant...

in Amerika, maar wat Thin Lizzy's carrière betreft...

waren we een erg succesvolle en fortuinlijke band.

Toen Gary halverwege de tour in Amerika stopte...

dacht Philip er niet aan om op te geven.

Hij was een enorme doorzetter.

Hij gaf nooit op.

We hadden een aantal fantastische gitaristen gehad aan mijn rechterzijde...

Brian Robertson, Gary Moore, Snowy White, John Sykes.

En toen was daar Midge.

Het is een rare episode.

Waarom hij me in de band vroeg, is me een raadsel.

Ik ben geen killer, whizz-kid gitarist...

waar Lizzy om bekend stond.

En ik werd gebeld door Philip uit Arkansas...

die zei, "We zijn op tournee, Gary is uit de band...

Hij kwam niet opdagen bij een paar shows.

Kun je morgen hier zijn?"

Ik had net genoeg tijd om mijn koffer te pakken...

en ik dacht, "De set leer ik wel in het vliegtuig"...

en ik vloog erheen met de Concorde.

Ik was nog nooit in Amerika geweest, maar ik wist hoe het eruit zag...

omdat ik naar "Starsky and Hutch" had gekeken.

Ik deed mijn podiumkleding aan...

grote schoudervullingen, erg jaren 80, sjaaltje.

En Scott zei, "O, God!"

Die gast durft wel, man.

En daar sta ik plotseling op het podium met Phil Lynott...

leunde zijn kant op en zei, "Hé, daar gaan we!"

Terwijl je denkt...

Het was glamoureus. Het was alles wat je verwachtte van een rocktour.

Meiden en Gogo's, flessen champagne in de kleedkamer...

Het was alles.

Dwars door Amerika met je band, fantastische muziek spelen...

en alles wat daarbij hoort.

We raakten gedeprimeerd...

omdat we wisten dat al het werk dat we hadden verzet...

en hoe hard we ons best ook hadden gedaan echt door te breken in Amerika...

het gewoon niet lukte.

Je kunt op die leeftijd dingen doen...

die je later in je leven nooit meer zult kunnen doen.

En dat weet je pas als je 35 jaar bent.

Je weet gewoon...

dat je niet terug kunt en diezelfde energie kunt opbrengen.

In zekere zin is het een Faustiaans pact.

Maar een wijs man weet dat het een kortdurend contract is.

Philip verdeelde zijn tijd tussen het familiehuis in Howth en hun Londense huis bij Kew Gardens

Mijn leven speelde zich vooral af in Dublin...

terwijl Phillip meestal in Londen was.

We hadden van land gewisseld.

En de drugs...

Ik weet dat die ter sprake komen.

Ze waren er. Ze waren er eigenlijk altijd al...

maar gewoon recreatief.

Dat deed bijna iedereen in de branche.

Het werd pas een probleem met die klasse A drugs...

in Parijs met het "Black Rose" album.

Daar begonnen de problemen...

niet dat iemand van ons dat echt doorhad.

Als je de teksten van de nummers ziet...

is het vrij duidelijk, het idee onzicht- baar te willen zijn in het volle zicht...

en misschien was het een noodkreet...

in de hoop dat iemand de oplossing had.

Voor mijn moeder.

Dat ging zondermeer over hemzelf.

Het leek of we altijd onderweg waren.

Tokyo, Australië, Amerika, de hele wereld over.

Privé vliegtuig hier, jet daar, gewoon één enorme achtbaan.

Maar dat heeft een keerzijde want je kunt opgebrand raken.

Toen kwamen er barstjes in onze relatie...

omdat we eigenlijk...

We waren niet zo veel meer samen.

Hij was in een studio in Londen of op tournee...

en werd eigenlijk meer iemand die op visite kwam.

Maar er waren andere factoren die zijn gedachten beïnvloedden...

en zijn gedrag en hoe ons leven zich ontwikkelde.

We begonnen uit elkaar te groeien.

Er was een opvallend verschil tussen de man met de visie...

die wist wat hij wilde...

en de man die aan het instorten was.

Je hoort het in de teksten en in de muziek.

Het werd meer clichématig om te proberen...

"The Boys Are Back In Town", deel twee te schrijven.

De energie was weg, de composities werden minder.

Zelfs door de waas...

van al die troep in mijn lichaam...

merkte en voelde ik het verschil.

Ik stapte naar Phil en zei, "Kerel, ik...

Ik moet ermee stoppen."

Hij zei, "Oké. Dit is wat we doen.

We doen nog één laatste album en een laatste wereldtournee...

om afscheid te nemen van al onze fans."

En dat deden we dus.

We gaan het enige langzame nummer van het nieuwe album spelen.

Het is gevoelig, betekenisvol nummer.

Nee, niet "Whiskey in the fucking Jar".

Het enige dat ik kan zeggen over de laatste jaren van Lynott...

luister gewoon naar het laatste album, dan weet je alles.

Het is er allemaal.

Bij het laatste optreden in Dublin, sprong de vonk niet over.

Het was jammer dat dat Iers...

instituut is niet het juiste woord, denk ik...

maar dat typisch Ierse, dat Thin Lizzy was, ging verdwijnen.

Terugkijkend, weten we...

dat ze waarschijnlijk flink opgelucht waren dat het bijna voorbij was.

In september 1983 speelde Thin Lizzy voor het laatst samen in Neurenberg, Duitsland

We namen afscheid van elkaar op het vliegveld, alsof het was van...

"Nou, tot volgende week, dan."

Totaal tegenovergesteld van hoe ik dacht...

dat de band ooit zou eindigen.

Ik dacht dat we een feest zouden geven, handenschudden en omhelzingen...

maar ik pakte mijn koffer en zei, "Het beste, allemaal."

En het was een waardeloos einde aan alles.

Maar, wat doe je eraan?

Het is net als met een meisje op wie je ooit stapelverliefd was.

Ik koester de gedachte haar ooit weer te ontmoeten...

maar, nee, dat is onmogelijk.

Dat is geweest.

Er was zo veel veranderd.

De band was verdwenen.

En dat had Philip nodig.

Philip werkte samen met andere muzikanten en formeerde ook de band Grand Slam...

maar hij bereikte nooit meer het succes dat hij had met Thin Lizzy

Je kunt een succesvolle band niet achter je laten en verwachten...

weer net zo veel succes te krijgen, het is weer helemaal opnieuw beginnen.

Er is altijd een kantelpunt bij beroemdheid...

dat de schijnwerpers van je wegdraaien...

en dat gebeurt iedereen.

Je wordt erg kwetsbaar op zo'n moment...

en je probeert hoe dan ook de magische elfenstof na te jagen.

Tegen die tijd was zijn huwelijk op de klippen gelopen...

en Lizzy was uit elkaar...

dus hij kreeg nogal wat voor zijn kiezen...

en hij was niet meer dezelfde persoon als voorheen.

Het is altijd verdrietig als een relatie waarvan je dacht...

dat die voor het leven was, stukloopt.

Op dezelfde manier zoals we in het begin als het ware...

door elkaar werden opgezogen, gingen we uit elkaar...

bijna als het afgaand tij.

Ik had het gevoel dat ik hem net een beetje begon te leren kennen.

Hij was enorm veranderd.

En ik maakte me echt zorgen om hem.

Iedereen probeerde te helpen, maar iemand die verdrinkt, kun je niet helpen.

Je zou alles doen om hem een touw toe te werpen en 'm naar de kant te trekken.

Maar zo werkt het niet in het leven.

Hij was voor een kort bezoekje in Dublin, maar voor hij vertrok...

zei hij, "Luister, Gus, mijn liefde voor Dublin is voorbij."

En dat was...

behoorlijk verdrietig.

Ik heb 'm nooit meer gezien.

Hij liep gewoon de deur uit en...

zes maanden later, was hij dood.

Philip Parris Lynott stierf aan bloedvergiftiging en longontsteking...

in Salisbury General Hospital op 4 januari 1986, 36 jaar oud

Wat een manier om aan je eind te komen.

Zo had het niet moeten eindigen, toch?

Het was een verschrikkelijke dag.

Ik zal het nooit vergeten.

Het was net op het nieuws geweest.

Zo hoorde ik het, het was op het nieuws.

Ja, sorry.

Ik was er totaal kapot van.

Ik was in mijn kelder.

Ik zat alleen maar op de trap en huilde tranen met tuiten.

Dit was de man die zo veel had betekend in je leven.

En nu is hij er niet meer en hij zal er ook nooit meer zijn...

Raar. Het is zelf onwerkelijk om erover te praten.

Er zijn dingen die verdwijnen na de schok...

en er is altijd een soort schuldgevoel...

altijd, had ik dit of had ik dat...

Het was absoluut hartverscheurend.

Zelfs de hele groten zijn verschrikkelijk breekbaar.

Het was een vreselijke, natte dag.

Het was grijs en grauw, het regende...

Het was ongelooflijk moeilijk te accepteren.

Op een gegeven ogenblik moet je erkennen dat dat leven...

hoewel veel en veel korter dan had gemoeten...

veel meer heeft betekend...

dan bij de meesten van ons het geval zal zijn.

We kunnen nog steeds zijn stem horen...

en genieten van de herinneringen...

aan alles dat hij heeft nagelaten.

Toen ik een keer in de trein zat met 'm, toen hij nog een klein jongetje was...

sloeg hij zijn armen om me heen en zei, "Je ruikt lekker, mama.

Als ik groot ben, koop ik heel veel parfum voor je...

en een heel groot huis."

En verdomme, dat deed hij.

Ik denk voortdurend aan hem.

Hij was de unieke, Philip Lynott.

Uniek.

Ik heb in de afgelopen jaren wat van hem gestolen of geleend...

sorry, geleend...

een paar zinnen hier en daar. "You still out there?"

"You out there?"

Phil Lynott gaf zijn ziel en zaligheid...

om je op te vrolijken.

Ik zei hem als de man die ik in het prille begin ontmoette.

Hij werkte keihard.

Je kunt nog zo veel gaan zitten dromen...

maar je moet het wel doen.

Ik denk dat hij ergens zou staan te dansen met wat jongelui.

"The Boys Are Back In Town", maar dan als een soort calypso.

Ik droom nog steeds over hem.

Dat arbeidersjoch dat de wereld onder handen nam...

en dat 'm een flink pak rammel gaf.

Ik zie hem nog altijd over zijn linkerschouder kijken en...

en me toegrijnzen, van, "Wow, moet je kijken.

Is dit niet te gek, man?" En ik, "Jaaa!"

Ik heb de herinnerinen en ik heb de muziek...

en ik heb Sarah en Cathleen...

die ervoor zorgen dat hij nog in mijn leven is...

en daar ben ik dankbaar voor.

Liefde.

We voelen dat hij erg veel van ons hield.

Die liefde te voelen en die door te geven...

dat is iets prachtigs.

Tot de volgende keer, bedankt!

Nederlandse ondertitels: Rustroest.