Original subtitles

Fabuła tego serialu jest oparta na faktach.

Jednak przedstawione postacie, miejsca, wydarzenia i nazwiska

poddano artystycznej interpretacji.

Gotowy?

Carlo?

Nie.

Falcone tak by zrobił.

Nie wiem. A ponieważ został zabity przez Bruskę,

na zawsze pozostaniemy w niewiedzy.

Ruszymy do przodu tylko wtedy, gdy przyjmiemy jego zeznania.

Chyba chcesz iść do przodu?

Chodźmy.

Wiesz, co jest najgorsze?

Ten drań wybrał dzisiejszy dzień.

No chodźmy.

Czwarta rocznica zamachu na sędziego Falcone.

23 maja 1996 roku

Dzień wspomnień i żalu.

Chęci odwetu i wściekłości.

Ten dzień wybrał Giovanni Brusca, aby nam oznajmić,

że chce współpracować z wymiarem sprawiedliwości.

Spotkanie z mafijnym katem odbywało się w wielkim sekrecie.

Z dala od spojrzeń, okrzyków,

kamer i dziennikarzy.

Chcieliśmy jak najdłużej utrzymać ten akt skruchy w tajemnicy.

Szkoda, że on wszystko przewidział.

To pierwsze spotkanie było tylko przynętą,

pierwszą cegłą w murze,

stopą wciśniętą w pedał gazu kosiarki

zmierzającej w naszą stronę.

Giovanni Brusca.

IL CACCIATORE POLOWANIE NA MAFIĘ

Po pierwsze: nawet nie próbuj mówić,

że rocznica śmierci sędziego Falcone

skłoniła cię do refleksji nad własnym postępowaniem.

Nie masz prawa nawet wymawiać tego nazwiska.

W przeciwnym razie wyjdziemy stąd

i już nie będziesz miał okazji do współpracy.

Zrozumiałeś?

Ukrywający się mafiosi wielkiego kalibru.

Plany zamachów i zabójstw. Wewnętrzne tajemnice organizacji.

Jeśli otrzymamy to, co chcemy,

możemy wziąć pod uwagę włączenie cię do programu ochronnego.

Co oznacza zmniejszenie wymiaru kary

i ukrycie twojej rodziny w bezpiecznym miejscu.

Pietro Aglieri...

Interesuje was?

Gdzie go znaleźć?

Nie wiem, ale znam kogoś, kto was może do niego zaprowadzić.

Odkąd Aglieri się ukrywa, jego terenem zarządza Carlo Greco

zwany Carruzzu, który co rano zawozi syna do szkoły.

Carlo Greco ukrywał się od siedmiu lat.

Był on jednym ze zleceniodawców zamachu na sędziego Borselino.

Mógł on doprowadzić nas prosto do swojego szefa.

Tymczasem wybierał się na wakacje.

Trzeba go było szybko zgarnąć.

Carlo Greco, Carruzzu, dystrykt Vicario di santa Maria di Gesu,

wyrok: dożywocie

Mamy go. Potwierdzam: to Carlo Greco.

Nawet nie zauważyliśmy, że toniemy.

Byliśmy ślepi jak krety.

Ten podpis miał potwierdzić czarno na białym,

że zostaliśmy skazani na męki piekielne.

- Teresa nie wie? - Jeszcze nie.

Ale musi jej powiedzieć, że nie odejdzie z prokuratury.

To nie takie łatwe, ale właśnie teraz trzeba nie odpuszczać.

Czemu mi to powiedziałeś?

Źle zrobiłem?

Teresa jest naszą przyjaciółką i od dawna czeka na tę chwilę.

Jeśli Brusca doprowadzi nas do Aglieriego, złapiemy Provenzano.

Rozpracujemy całą Cosa Nostrę. Ja i Carlo Mazza.

Dobry wieczór.

Przepraszam. Wiem, że jest późno.

Saverio, zabito go...

niedaleko Katanii...

i obcięto mu język.

To koniec.

Nie udało mi się... przegrałam.

Poczekaj.

W Katanii nie mogę nic zrobić, ale Brusca prowadzi nas do Aglieriego.

Jeśli namierzymy Provenzano, dołączę cię do dochodzenia.

Odkryli, że mają wtyczkę... i zabili go.

- Nic już nie mamy. - Przecież taka jest twoja praca.

Wiesz, ile razy zaczynałem pościg Bruski od zera?

I w końcu go dopadłem. Dopadniemy też tamtych.

- Rozwalimy mafię! - Nie mam sił teraz o tym rozmawiać.

Nie chcesz zgarnąć tych drani?

Oni dążą właśnie do tego, żebyśmy się poddali zwątpieniu.

Zawsze tak robią. Brakuje ci sił?

Jedź tam, gdzie go zabito, odetchnij tamtym powietrzem,

a potem przyjdź do mojego biura...

Saverio, przestań.

Wystarczy.

Wiem, że to nie jest dobry moment, ale cieszę się, że przyszedłeś.

Ja też się cieszę. Co mogę dla ciebie zrobić?

Chciałbym wiedzieć, czy po aresztowaniu Greco

mam się spodziewać następnych niespodzianek?

Mnie o to pytasz?

Przecież teraz ty jesteś szefem. Po Riinie, Bagarelli, Brusce...

Podobno uważasz, że powinniśmy dać o sobie znać...

na przykład wysadzając w powietrze jakiegoś sędziego...

Jak uważasz?

Co ci do tego?

Mnie nic, ale Provenzano ma inne zdanie.

On chciałby znać twoje plany.

Szanuję Provenzano, ale że jeśli chce mnie o coś zapytać,

powinien się zwrócić do mnie osobiście.

Cieszę się, że to słyszę.

Więc zorganizuję spotkanie, ale musisz go uważnie wysłuchać.

Kiedy jest coś ważnego, potrafię się skupić. Idziemy?

Nie! Byłeś już tu kiedyś?

Tu była kopalnia siarki.

Wiele osób tu zginęło, w ciemności:

przygniotła ich ziemia lub siarka zniszczyła im płuca.

Władze chciałyby tu zrobić muzeum poświęcone pamięci ofiar.

Ja uważam, że lepsze będzie centrum handlowe:

sklepy, restauracje, sale zabaw i cała reszta.

Ludzie nie chcą myśleć o śmierci.

Wolą korzystać z życia. A my to im zapewnimy.

80 tysięcy metrów kwadratowych przyjemności.

Czeka nas mnóstwo pracy.

Oczywiście będziesz miał z tego niezły zysk.

Jednak najważniejsze,

żeby ludzie myśleli tylko o rozrywce.

Rozumiemy się?

Różne są gusta. Ja tam lubię hałas.

Lepiej zajmij się organizacją tego spotkania.

Po co ten pośpiech?

Ten drań wyprowadził nas w pole.

Kto?

To zeznania Bruski z tego dnia,

kiedy zaczęliście zapewniać mu ochronę.

Podważa zeznania wszystkich mafiosów,

którzy poszli z nami na współpracę i oskarżali go w procesach:

Monticciolo, Calvaruso, di Maggio...

To jasne: Bruska chce wprowadzić zamieszanie.

Oskarża ich o to, co sam zrobił. I wszystko się zgadza.

Znajdujemy broń, zwłoki... wszystko tak, jak mówi Brusca.

Sprawdzamy i wszystko się zgadza.

Cholera!

Jeśli podważą wiarygodność zeznań skruszonych mafiosów,

może upaść nawet proces Bagarelli.

To cholerny wirus, który wszystko niszczy!

Brusca chce mówić o zamachach we Florencji i w Caltanisetcie.

Boże!

Rozwali także tamte dochodzenia.

No dobrze... Więc zajmijmy się bratem.

Dobrze się składa, bo Enzo właśnie chce z wami rozmawiać.

Urbano Galdiolo, San Cipirello, ulica Statuto 2...

Ulica Case Nuove, Milicia Altavilla.

Angelo Massimo i Antonietta Sciarra, Partinico...

Brusca, idziemy.

Giovanni i Enzo Brusca...

Dzień dobry, Enzo.

28 stycznia 1995 roku. Zabójstwo Giusto Giammony.

Wiemy, że zabójcami byłeś ty i Vito Vitale.

Zabójcą był Giuseppe Monticciolo. Vito Vitale i ja byliśmy na ślubie.

Można obejrzeć album zdjęć młodej pary.

Angelo Massimo i Antonietta Sciarra,

zamieszkali w Partinico przy ulicy San Francesco 86...

Byliśmy na twoim ślubie.

Monticciolo miał fioła na punkcie siostry Giammony.

Dlatego miesiąc później zabił ją i jej męża.

Monticciolo mówi, że zabiłeś ich ty i Bagarella.

Więc dlaczego broń, której użyli,

zakopano na działce jego kuzyna? Podam adres...

San Cipirello, ulica Statuto 2.

Uważasz, że wystarczy powtarzać kłamstwa,

których cię nauczył brat, aby uzyskać naszą ochronę?

Powiedz mi coś, czego nie wiem.

Mówię prawdę, panie prokuratorze.

Zabójstwo braci Caccamo.

To nie mój teren.

Tam rządzi rodzina Altavilla. Idźcie na ulicę Case Nuove...

Znaleźliście tam zwłoki?

Zgadza się.

A broń na działce kuzyna Monticciolo?

Zgadza się.

Zmiana?

Zmiana.

Zabójstwo Giusto Giammony.

Zabójcą był Giuseppe Monticciolo. Tego dnia byłem na ślubie...

Broń zakopano na działce jego kuzyna w San Cipirello...

- Zabójstwo braci Caccamo. - Altavilla. Ulica Case Nuove.

Zabójstwo Giusto Giammony.

Uważam, że mój klient dał już wystarczające dowody dobrej woli.

A jutro mamy przesłuchanie w sprawie zamachu na Falcone.

Jeśli ich nie zatrzymamy, to zniszczą nam wszystko:

wysiłki moje i twoje, i pracę sędziego Falcone...

Ty się wynoś.

Wychodzisz?

Wujek Binu dał znać, że to dziś wieczorem.

Kiedy Provenzano wzywa, to Vitale już biegnie.

Już zapomniałeś, jak potraktował twojego przyjaciela Bruskę?

Teraz Bruska śpiewa, jak mu zagra prokurator.

Nie mam już przyjaciół. Może trzeba znaleźć sobie nowych.

Nie rozumiesz, co on robi?

Masz, czytaj.

Giovanni Brusca podważa zeznania Balduccia di Maggio.

Wszystko, co powiedzieli skruszeni mafiosi, przestaje się liczyć.

Brusca rozkłada dla ciebie czerwony dywan.

Zawsze mówiłem, że powinnaś się urodzić mężczyzną.

Ale pamiętaj, że w tym domu tylko ja mam jaja.

Giusy Vitale

mafiosa, dystrykt Partinico, jedno zabójstwo

Jak w domu?

Teresa się do mnie nie odzywa.

Mówi tylko: "kolacja na stole"

albo "mam migrenę, idę spać".

To wszystko.

Musisz jej to powiedzieć.

A poza tym przecież już to zrozumiała.

Włożyłeś podanie o dymisję do pudełka z filmem "Rok Smoka".

To historia o nieugiętym glinie. Może to podświadomy przekaz...

Co ty pleciesz...

Uważam, że powinieneś znów obejrzeć ten film.

Panowie... zapraszam.

Narodowe Biuro Walki z Mafią - Rzym

Dzień dobry.

Niestety współpraca z Giovannim Bruską

nie daje oczekiwanych rezultatów. Dlatego po upływie trzech miesięcy

zamierzamy zawiesić wobec niego program ochronny.

Uzyskaliście niezłe rezultaty.

Na przykład aresztowano Carlo Greco...

On był zatrutym jabłkiem, które miało mu zapewnić nasze zaufanie.

Odtąd Brusca podważał zeznania ważnych mafiosów,

nie dając nam żadnej nowej informacji.

Ja tu widzę tylko jednego ważnego mafiosa:

Giovanniego Bruskę, szefa całej organizacji.

Jego zeznania pozwalają lepiej zrozumieć

przebieg zamachu na sędziego Falcone.

Wydaje mi się, że także prokuratura w Palermo

uzyskała od niego ciekawe dane na temat sprawy Di Matteo...

Jak pan śmie używać nazwiska tego dziecka,

żeby uzyskać poklask mediów?

To pan lubi występy przed kamerami...

Proszę nie zmieniać tematu!

Saverio, proszę cię.

Giorgio, dziwią mnie twoje metody.

To my dopadliśmy Bruski. Od nas wyszła propozycja współpracy.

Już postanowione.

Zgadzamy się, jeśli to zaakceptują wszystkie zainteresowane strony.

Więc di Blasio?

Prokuratura w Caltanisetcie się zgadza.

Po upływie trzech miesięcy wdrażamy program całkowitej ochrony.

Więc doszliśmy do porozumienia...

Cześć.

Zaraz będzie kolacja.

- Nie powinnaś tak robić. - Jak?

- Nic nie mówisz, unikasz mnie... - Ja cię unikam?

Naprawdę?

To ty się do mnie nie odzywasz. A czemu? Bo czujesz się winny.

No dobrze, czuję się winny. Winy wobec ciebie, wobec Aurory,

wobec sędziego Falcone, wobec wszystkich. Teraz dobrze?

Rozumiesz, ja uścisnąłem rękę temu mordercy.

Dałem się podejść jedynej osobie, której nie chcę wybaczyć.

Co by Falcone na to powiedział?

Nie powinieneś tak myśleć. Już nie jesteś jego pieskiem.

Rozumiesz, że nie mogę teraz odejść.

Inaczej całe nasze poświęcenie pójdzie na marne.

Więc zrób, co musisz, załatw tę sprawę i to tak,

żeby ten łajdak spędził resztę życia w dwumetrowej celi.

A potem wróć do mnie, bo czekam na ciebie.

Rok Smoka

Ręce do góry! Obróć się!

Daj mi kluczyki.

Skąd masz tę śliwę?

To prezent od twojej ostatniej ofiary?

Nie twoja rzecz. Daj mi kluczyki.

Widzisz tę bramę?

Tam zaczyna się teren klanu Zarcone.

Na górze rządzą Messicati a za stacją jest strefa Di Salvo.

Złe miejsce na napad.

Mówię to,

bo może nie poprosiłeś o pozwolenie właściwej osoby.

Chyba rozumiesz, że aby ukraść to marne auto

trzymasz na muszce nie tego, kogo powinieneś.

Chodź.

Poprowadź.

Więc komu podlegasz?

Boisz się?

Nie.

To przecież nic złego.

Strach pozwala nam poznać nasze granice.

W tym leży nasza siła.

Natomiast noszenie broni to oznaka słabości.

Stań obok kaplicy.

Co zrobić, żeby dla ciebie pracować?

Możesz zatrzymać samochód.

Piekielny sezon trwał przez całe lato.

Był to czas upału i posuchy.

Sezon wielkiego tournee Giovanniego Bruski.

Florencja, Mediolan, Rzym...

Nie mogło go zabraknąć na żadnym procesie

dotyczącym przestępstw mafijnych.

Zawsze było tak samo:

każde kłamstwo Giovanniego potwierdzały zeznania jego brata.

Dowody materialne potwierdzały ich wersje.

Wznawiano procesy, zmniejszano wymiar kary.

Wiele wyroków dożywocia zmieniło się w kilka lat więzienia.

Tego piekielnego lata Giovanni Brusca

uzyskał wiele okoliczności łagodzących.

Zszedłem do pomieszczenia tego chłopca.

Razem z Chiodo i Monticciolo.

Kłódka się zacięła, bo zardzewiała.

Na dole było zawsze trochę wilgotno, brakowało przewiewu.

Powiedziałem chłopcu, żeby stanął twarzą do ściany.

Chiodo podszedł ze sznurem.

Chłopiec upadł natychmiast.

Był słaby, jakiś wiotki...

chociaż nie brakowało mu jedzenia...

zrobił się miękki...

jakby był z masła...

Myślę, że wiedział, że umiera, bo poruszył się tylko raz,

a potem już nie...

Tylko przewrócił oczami...

Cześć.

Wrzesień 1996

Dziś też idziesz na przesłuchanie?

Tak.

To naprawdę konieczne?

Tak. Oni z nas kpią, robią te swoje znaki...

Ale prędzej czy później popełnią błąd. Wtedy muszę tam być.

Powtarzasz to od trzech miesięcy. A oni nie robią błędu...

Nie przypominaj mi o tym. Nie chcę tego słyszeć.

Ich siła leży w związku, który ich łączy.

Może powinieneś go rozerwać...

Brusca, wstawaj. Zabierz swoje rzeczy.

To program ochrony?

Nie. To przeniesienie.

Maria, zdarzyło mi się coś niezwykłego.

Oni do mnie przylecieli na statku kosmicznym...

przysięgam... popatrzyli na mnie a potem odlecieli.

A wiesz, czemu? Bo cię ze mną nie było.

Chyba wiesz, co się stało?

- A gadasz o głupotach. - To nie są głupoty...

Od kilku miesięcy opowiadasz mi same głupoty.

Robisz siusiu?

Kiedy się denerwujesz, musisz iść do łazienki.

Tak jak przed koncertem.

Dosyć tego. Albo powiesz mi, kim jesteś, patrząc mi w oczy...

Jesteśmy na miejscu.

...albo rozmawiamy po raz ostatni.

Wrócę szybko. Tylko go złamię.

- Miłej podróży. - Dzięki.

Czy mógłbyś włączyć jakąś muzykę?

Oczywiście.

Monza, więzienie

Chodźmy.

Którą mam zająć?

Którą chcesz. Wszystkie są wolne.

Dzień dobry, Enzo.

Widzisz, jaki dostałeś prezent?

Więzienie tylko dla nas dwóch.

Potrzeba miejsca do refleksji,

do uporządkowania myśli i wspomnień.

Corleone, styczeń 1995 roku. Zabójstwo Giusto Giammony.

Zabił go Giuseppe Monticciolo, ja i Vito Vitale byliśmy na ślubie.

- Nazwiska państwa młodych? - Massimo i Sciarra.

- Zabójstwo braci Caccamo. - To sprawka rodziny Altavilla.

- Ulica Case Nuove, prawda? - Tak.

Maria Savoca.

Pamiętasz ją?

Pomogę. 19 maja rozmawialiście przez telefon

i umówiliście się na następny dzień.

Lecz ty nie przyszedłeś.

Dlaczego? Czekaliśmy tam na ciebie.

Może to przeczułem...

Ciekawe. Może i ona przeczuła, kim jesteś.

Albo dopiero później odkryła,

że dusisz dzieci i rozpuszczasz je w kwasie.

Proszę zmienić ton albo zakończymy tę rozmowę.

Pyta pan czy kobieta, z którą wtedy sypiałem,

wiedziała, że zabiłem Di Matteo?

Odpowiedź brzmi: nie wiedziała.

Czy to już wszystko?

Jak się to nazywa?

Sklepienie gwiaździste.

Od 15 lat mieszkam tuż obok, ale jeszcze nigdy tutaj nie byłem.

Naprawdę?

Chyba za dużo pracuję.

Miałam ochotę tu wrócić. Dziękuję, Leonardo.

Nie ma za co.

Jak się masz?

Chciałbym usłyszeć, że sobie poradzę...

Poradzisz sobie.

Zawsze w końcu znajdujesz właściwy sposób.

Kocham cię.

Wiem.

Panie prokuratorze, dzienna zmiana wychodzi.

Nic panu nie trzeba?

Dziękuję, nie.

Sprawdźcie, czy więźniowi niczego nie brakuje.

Do widzenia.

Dobrze spałeś, Enzo?

Bo ja nie.

Czasem taka cisza jest gorsza niż hałas.

Jeszcze nigdy nie spałem w więzieniu.

Wiesz, o czym myślałem?

Że chciałbym wiedzieć, jak to jest,

kiedy trzeba na zawsze zrezygnować z tego, co się lubi i pragnie,

o czym się marzy...

Ja bym tego nie zniósł.

Nie musi pan odpowiadać.

Nie wypieram się tego, kim jestem.

Może pan by to zrobił, ale ja nie.

Powiedzmy, że co najmniej powinno być warto.

Rozumiem, że ta dziewczyna Maria nie jest tego warta.

A może jest?

Więc zaczynamy: rok 1989, zabójstwo Filippiego...

Siedź, siedź...

Ale ma głos...

Najpierw słuchałem jej tylko z powodu śledztwa.

Teraz puszczam ją w kółko.

Papierosa?

Mojej żonie podoba się ta druga...

Kiedy śpiewa, siadamy na kanapie i słuchamy jej razem.

Pamiętasz, jak się nazywa?

Loredana Berte.

No właśnie. Maria śpiewa jej piosenkę...

Podoba mi się nawet bardziej niż oryginał.

Kiedy mówi, ma inny głos... cichszy

i nie taki nosowy...

Mam rację?

Czy coś o mnie mówiła?

Nawet sporo.

Pewnie chcesz wiedzieć, czy ona też uważa, że nie było warto?

Tak.

Enzo...

Panie prokuratorze...

Jutro cię rozszarpię na sztuki.

Dzień dobry, Enzo.

Gdzie mój adwokat?

To moja wina... przyszedłem wcześniej.

Siadaj. Poczekamy na niego.

Jesteś gotów przyznać, że ty i brat wciskacie nam niezły kit?

Jestem gotów odpowiedzieć na pańskie pytania.

Tak jak wczoraj i przedwczoraj. Tak jak od trzech miesięcy.

Wiesz, że skazałeś mnie na wieczne potępienie?

Bo zabiłeś Giuseppe, którego szukałem przez 779 dni.

Nie zatrzymałem cię w porę...

i nie uratowałem go.

Skazałeś mnie na potępienie, idioto.

I wiesz, co mnie doprowadza do szału?

Że masz możliwość.

Ja nie, a ty tak. Mogę ci ją dać!

Nie będę rozmawiać bez mojego adwokata.

Uważasz, że wystarczy mieć adwokata, żeby się ode mnie uwolnić?

Będę tu przychodził codziennie, przez całe twoje zafajdane życie,

i zadawał ci te same pytania.

Może twój brat przejdzie do historii jako skruszony szef Cosa Nostra.

Ale ty, Enzo, na zawsze zostaniesz zabójcą dzieci,

głupim młodszym bratem, a ja ci będę przypominał,

że odrzuciłeś oferowaną ci możliwość.

Chcesz wiedzieć, co Maria mi o tobie mówiła?

Daj mi to, co chcę, a może jutro sam ją o to zapytasz.

Mówię ostatni raz. Daję słowo, że potem

będziemy razem gnić w miejscu dużo gorszym niż to.

Skorzystasz z mojej propozycji, czy nie? Pomóż mi.

A może jutro czeka cię inne życie w Palermo.

Pomóż mi!

Saverio?

Obejrzymy go?

Teraz?

Tak.

Dobrze, że pan wrócił.

- Jedziemy do domu? - Tak. Do domu.

Enzo... Salvatore Brusca.

Cześć, Maria.

Enzo Salvatore Brusca, skazany na 30 lat więzienia,

od roku 2003 w areszcie domowym

Cześć, kochanie.

Miałaś rację... zawsze w końcu znajduję jakiś sposób.

Wszystko w porządku, kochanie?

Tak, wszystko ok.

Czekam na ciebie.

Tekst: Agnieszka Kiżys