Original subtitles

Zaginęła 10-latka.

Popełnia pani właśnie te błędy,

-które miała ujawnić. -Przepytuję świadków.

Skoro to pani nie pasuje, nic tu po pani.

Był ochroniarz z walkie-talkie. Pytał chłopaka, kto jutro

-odbierze babcię. -Padło pytanie,

-kto odbierze babcię? -Coś w tym rodzaju.

Byłam zła, bo rozmowa wydała mi się nudna.

-To na pewno był pracownik muzeum? -Trudno było go z kimś

pomylić. Miał mundur i walkie-talkie.

Myśli pani, że ochroniarz pomógł porwać Emmę?

-Tylko oceniam wspomnienia. -Uważa pani, że tak było.

Pracownik muzeum zszedł na złą drogę,

popadł w długi i nie widział innego wyjścia

jak pomoc w porwaniu Emmy.

Ktoś z wewnątrz.

Tak...

To ma sens.

Chwila...

Jeden z pracowników jest świadkiem.

I mamy go w naszej bazie.

Pod innym nazwiskiem.

-Armin Halba. -Klan Halbów.

Rozpracowuje ich oddział specjalny.

Mieszkają głównie w Wedding.

Jeśli pracuje tu pod fałszywym nazwiskiem,

a ma powiązania ze zorganizowaną przestępczością...

OŚMIORO ŚWIADKÓW

Haruję od lat dla tych ludzi!

I to ma być podziękowanie?!

Mogę?

Co to za idiotyzm z tą dziewczynką?

Widziano was razem, panie Baraj.

-A raczej, panie Halba. EMMA ZAGINĘŁA 04:59:59 TEMU

-Zupełnie wam odbiło? -Jasne. Wszyscy świadkowie kłamią.

Niektórzy widzieli ich razem. Przed wybuchem.

-Czego pana wuj chce od Emmy? -Wal się!

Mam dość!

-Wiemy, co mu się stało w rękę? -Zranił się podczas ewakuacji.

Niech ci z krajowej meczą się z tą kanalią!

Już jadą.

Stworzyli dla klanu oddział specjalny.

W ten sposób nie dostanie się pani do jego wspomnień.

-Ma się przyznać. -Wątpię,

-by to zrobił. -Albo zamilknie, albo skłamie.

-Najważniejsze, by chciał mówić. -Pani doktor?

Niektórych udało nam się nakłonić do mówienia.

Z protokołu zeznań wynika, że współpracował.

Może mniej policyjne podejście coś da.

Koleś nie ma szacunku dla państwa, policji

-ani dla przemądrzałej psycholożki. -Niech pani spróbuje.

Póki nie przyjadą ci z krajowej.

Proszę tylko nie mówić, że pani nie ostrzegałam.

Dobry wieczór. Jestem Jasmin Braun.

Jeśli pan pozwoli, chciałabym porozmawiać.

Zostałam włączona do sprawy, by ocenić wspomnienia świadków.

Zgadza się pan?

A zgodzi się pani, że powiem: "Walić ciebie i twoje pytania."?

-Jakie? Jeszcze nie zaczęłam. -O mojej rodzinie.

Zależy mi na pana wspomnieniach. O krewnych

nie wspomnę. Usiądziemy?

Proszę mi powiedzieć, co pan pamięta

sprzed wybuchu.

Obojętnie co.

Może być też świeższe wspomnienie. Jak się pan czuł

podczas rozmowy z panią komisarz?

A jak czuję się ktoś, kogo chcą wrobić w porwanie?

-Nie wiem. -Jest pani równie głupia co ładna.

-Wściekłem się! -Czemu pana podejrzewają?

Dość tego! Czego pani chce?

Nie należę do ekipy śledczej i nie jestem z policji.

Zajmuję się ocenianiem wspomnień.

Proszę mi to wytłumaczyć.

Niech będzie.

Podejrzewają mnie, bo mam na nazwisko Halba.

Wszystko na nas zwalają. Tak jest łatwiej.

Gdy dokądś jadę, zatrzymuje mnie drogówka:

"Patrzcie, Halba!".

Przetrząsają auto i zabierają na komisariat.

-Wie pani, jak mnie to wkurza? -Tak.

Gówno pani wie.

Szufladkowaniu poświęcono wiele badań.

Badań?

Też mi coś. Pani szufladka

to naiwna psycholożka ze zbyt bogatego domu.

-Miała pani szczęście. -Ciekawe.

Wie pan, że zdolność

do myślenia kategoriami pomaga nam

podejmować szybkie decyzje w sytuacjach zagrożenia.

Ale prowadzi też do uprzedzeń.

Policja z natury jest leniwa?

Pana mózg jak i każdego innego człowieka przydziela

każdej rzeczy kategorię.

-Krajowi będą za 8 minut. -Mózg postrzega osobę lub sytuację

i porównuje z tymi już znanymi, ułatwiając nam myślenie.

Gdybyśmy musieli analizować nowe rzeczy od podstaw,

tracilibyśmy za dużo energii.

A natura jest nastawiona na efektywność.

Odrzucenie pierwszego wrażenia wymaga wysiłku.

Rozumiem.

-Pani podejmuje ten wysiłek. -Właśnie.

-I co dalej? -Patrzę na fakty.

Np. na ten, że urodził się pan w Berlinie.

Rok przed moim urodzeniem rodzice uciekli z Bejrutu.

Stryj mieszkał w Berlinie,

więc zamieszkali przy tej samej ulicy co on.

Stryj nazywa się Shukran Halba?

-Tak. -Policja twierdzi, że to szef mafii.

Oni na pewno wiedzą.

-Kim jest dla pana? -Stryjem!

Kimś, kto załatwił rodzicom lokum.

I woził do szpitala w razie choroby.

Kimś, kto pomaga.

Rozumiem...

A pan mi pomoże?

Pańskimi wspomnieniami sprzed wybuchu.

Nie rozmawiałem z dziewczynką. Nie wiem, skąd to przekonanie.

-Chcą mnie wrobić. -Moja ocena nie ma związku z tym,

-czy pan porwał małą. -Nikogo nie porwałem!

-Miałbym wszystko ryzykować? -Co?

-To, co tu stworzyłem. -A konkretnie?

Inne życie.

Niech pani posłucha...

Gdy miałem 16 lat, narozrabiałem. Włamałem się z bratem

do Muzeum Egipskiego. To była próba odwagi.

Mieliśmy ukraść strażnikowi klucze, by móc wyłączyć alarm.

Zgarnęli nas przy wyjściu.

Potem zadzwonił dyrektor i puścili brata. Ale mnie - nie.

Zabrali mnie do jego gabinetu. Był bardzo miły i chciał wiedzieć,

co nami kierowało. Wyjaśniłem, że to była próba odwagi.

I że chciałem zaimponować rodzinie.

Obiecał, że nie złoży skargi,

jeśli zostanę wolontariuszem w muzeum.

Miałem wybór: albo pójdę w ślady krewnych,

albo własną drogą. Od tamtej pory we wszystkie święta

i podczas każdej rozmowy dają

mi odczuć, że nie jestem swój. Czasami każą wyjść z pokoju.

Zabawne, co?

Dla wszystkich jestem Halbą,

tylko nie dla mojej rodziny.

Skarbie, tylko się na to nie nabierz.

Przepuściliśmy Amina przez system. Niewiele tego.

Nasza koleżanka go przepytuje.

Liczą się z moim zdaniem.

-No i się kształcę. -Co z tego?

Każdy gang ma członka bez kartoteki. By móc prać pieniądze.

-Zaraz całkiem omami dr Braun. -Wszyscy biorą mnie pod lupę.

Proszę wyjść. Są już ci z krajowej.

Chwileczkę.

Wierzę panu. Ale skąd te zeznania świadków?

Trzy osoby widziały pana

z dziewczynką.

Proszę mi pomóc. Jakkolwiek.

-Zaraz wejdą tu krajowi... -Nie wiem!

Tuż przed wybuchem nie było mnie na sali. To wszystko!

Zatem kogo widzieli świadkowie?

Może pana krewnego, w mundurze,

-z ciemnymi włosami i brodą? -Bo wszyscy wyglądamy tak samo.

-Kto potrafi nas odróżnić? -Mózgowi brak

treningu w rozpoznawaniu szczegółów u innych ras.

Przypominamy sobie tylko twarze podobne do tych z bazy.

Świetne usprawiedliwienie rasizmu.

Jest nam naprawdę trudno

przyswoić naraz zbyt wiele nowych cech.

Jak wtedy, gdy mamy zapamiętać na imprezie zbyt wiele imion.

Mózg podpiera się wtedy

strojem czy znakami szczególnymi.

Mam prośbę. Niech pani zamknie oczy.

Tylko na 20 sekund. Proszę...

Dobrze.

Niech pani wymieni moje najbardziej widoczne znaki szczególne.

-Poza mundurem, brodą i włosami. -Dziękujemy pani.

Blizna przy prawym oku,

-leworęczny, żonaty... -Dobra pani jest.

-Świadkowie byli w innej sytuacji. -Koledzy teraz przejmą.

Żaden nie zobaczył, że mam

większą bliznę na czole. Widzi pani?

Czy to dowód, że to nie byłem ja?

Może ma rację. Miałby porwać dziecko na oczach wszystkich

-i zostać, by się tego wypierać? -Ustalimy to.

W końcu zaczął się otwierać. Potrzebuję więcej czasu.

-Po co? Halbowie zawsze kłamią. -Bardzo proszę!

Glinom jest za jedno. Już wiedzą!

Halba to Halba! Kawał śmiecia!

Nie ukrywał swojego nazwiska. Dyrektor muzeum je znał.

-Przybrane było dla kolegów. -Może nie wiedział o porwaniu.

Ale jego rodzina jest w to zamieszana.

Senator w ostatnim miesiącu zarządził kilka obław na Halbów.

Teraz porwano jego córkę. 10 minut.

Niech pani się dowie, czy to przypadek.

-Co to było? -Nie teraz.

-On nią manipuluje. -Albo ona - nim.

Specjalnie przygotowują ich do przesłuchań.

Ona na pewno pomaga, a nie szkodzi?

Widzę dwie rozmawiające ze sobą osoby.

-Wykorzystajmy to. -Pan tu rządzi.

Podobno były obławy na waszą rodzinę.

To musiało zaszkodzić im w interesach.

Doprowadził do nich senator Konrad, ojciec Emmy.

To jego córka.

Stąd to wielkie halo. Myśli pani, że to zemsta za obławy?

Nie jest to całkiem wzięte z sufitu.

Ktoś chciał ukrócić zapędy

senatora, który wypowiedział wojnę

zorganizowanej przestępczości. Albo porywając

mu córkę, zmusić go do konkretnych działań.

Konrad nie zaczął wojny.

Te obławy były na pokaz.

"Proszę. Przywracam porządek".

Dziwne, że zaczął akurat wtedy, gdy na jego policję

wylała się fala krytyki. Gliniarze używający przemocy i tacy,

którzy w wolnym czasie spotykają się z neonazistami...

Podobno gość chce startować na burmistrza.

Lepiej samemu dyktować kampanijne tematy.

Idealny powód do szantażu. Sprawca

znał muzeum. Wiedział, jak wyłączyć kamery.

Nie wierzę w pana udział,

ale może opowiadał pan w domu o pracy?

Każdy to robi. Ja też.

Nie jestem naiwny. A rodziny nie interesuje, co robię.

-Już na pewno nie w muzeum. -Wyklucza pan ich?

Mimo że mieliby motyw?

Nie tknęliby dziecka. Rodzina jest święta.

Nie chodzi o waszą. Emma do niej nie należy.

-Jest córką wroga. -Dość tego!

Niech pan ich nie chroni. Przecież

-panu nie ufają. -Zdradziłaby pani krewnego?

Brata? Siostrę?

Gdy wszystko się wali i potrzebuje pani kogoś naprawdę

zaufanego, do kogo pani idzie? Do kolegi? Do partnera?

-Gdy chodzi o życie dziecka... -Idzie pani do rodziny!

Dobrze rozumiem?

Podejrzewa pan krewnych i milczy,

-by ich chronić? -Niech pani myśli, co chce.

Może nie powinno się zdradzać rodziny.

Ale jest pan przecież świadkiem

i każde pana wspomnienie

może uratować dziewczynkę.

Proszę wyjść. To ważne!

Zaraz wracam.

-Co to? -Pen z insuliną.

-Znaleziono go w korytarzu służbowym. -Należy do Emmy.

Do tych korytarzy ma dostęp personel albo ktoś, kto z jakiegoś powodu zna

-kod. -Tamtędy wyprowadzono ją z budynku.

Teraz to wiemy.

A także coś innego.

Że nie ma przy sobie insuliny.

Co się dzieje?

Coś poszło nie tak.

I mała zgubiła pen z insuliną. Ma cukrzycę typu 1.

Opiekunka podała

-jej dawkę przed wizytą w muzeum. -Ten typ jest groźny?

Emma może zapaść w śpiączkę.

I umrzeć?

-Nie wiedzieliście o tym? -Wiedzieliśmy.

Opiekunka powiedziała o tym zaraz po fakcie.

Wtedy myślano, że mała się zgubiła. No i że ma pen.

Porywacze musieli obserwować Konradów. Wiedzą

o chorobie. Bez małej nie mają karty przetargowej.

Emma zwykle używa pompy insulinowej, która akurat się popsuła.

Dlatego zabrały pen.

-Kłamie pani, by mnie zmiękczyć? -Wcześniej bym tego spróbowała.

Przychodzi panu do głowy coś,

co mogłoby nam pomóc? Albo panu.

Jeśli ma pan wątpliwości co do udziału pana rodziny,

proszę do nich zadzwonić.

I przynajmniej im powiedzieć, że mała

-potrzebuje insuliny. -To nie takie proste!

Czemu mam pani uwierzyć?

Przecież możecie podsłuchiwać.

Daję panu słowo.

Co to ma być?

BRAK SYGNAŁU

Pani Braun?!

-Pani nie ma nic do stracenia. -Jednak mam.

Co takiego?

Od tygodni próbuję przeprosić brata, bo narozrabiałam.

Czekałam na właściwy moment. Dziś jest ostatnia okazja,

bo za kilka godzin poleci do Australii. Na zawsze.

Zamiast tego tkwię tu i próbuję uratować obce mi dziecko.

-Co pani straci bez tej rozmowy? -Rok temu byliśmy na wakacjach.

-Proszę otworzyć. -Co się dzieje?

Zamknęła drzwi na klucz.

Co to za cyrk z drzwiami i kamerami?

Omawiam z panem Halbą,

jak zadzwoni do rodziny. Obiecałam mu zero podsłuchu

czy namierzania.

Pani komórka. Jej nie podsłuchują.

Nic pani nie osiągnie, opowiadając o tym bratu.

To pomoże tylko pani.

-Pani zawiera układy? -Nie miałam wyboru.

Nie po to poszedłem pani na rękę. No i ja tu decyduję.

-Jeśli mam rację, ostrzeże stryja. -Rację co do czego?

Że dała się pani omamić naszemu gangsterowi.

Co się tu dzieje?

Dałam mu słowo.

-Łamie pan porozumienie. -Zawarte przez panią.

Już się do mnie nie odezwie.

W moim pokoju jest podsłuch?

-To niedopuszczalne! -Słyszę!

Spytał, czy to oni i powiedział o insulinie.

Bo dotrzymał słowa!

To może nic nie znaczyć.

Co jest grane?

Namierzyli jego stryja.

Jest pani podła.

Mnie też oszukali.

-Wie pan...? -To nie byli Halbowie.

Moja rodzina nie składa się z kretynów.

Porwanie w muzeum pełnym świadków.

Wszędzie policja. Połączenia ze wszystkimi komisariatami.

-Jaki idiota by się na to porwał? -Nie miał pan pewności.

Ale już mam.

Obawiał się pan, że oni za tym stali?

Tak.

Po wybuchu podeszła do mnie dziewczyna.

Szukała chłopaka. Była zdenerwowana. Czekała na niego przed toaletą.

Wszedł tam, ale nie wyszedł. Spytała, czy wiem, co się stało,

bo przecież widziała, że stamtąd wychodzę.

Nie korzystam z WC dla gości.

Ten, kto wyszedł z toalety, wyglądał jak ja.

Tekst: Iwona Iwańska