Original subtitles

Zaginęła 10-latka.

Rozpoznajesz tu kogoś, kto mógłby chcieć ci zaszkodzić?

Siostra Laury Rohloff. Hanna.

Gdzie jest Emma?

-W sprawie siostry coś zatuszowano? -Czemu

zamknął śledztwo? Może nie chciał znaleźć sprawcy.

Nie było go!

-Sfałszowałeś akta? -Ostrożnie z nim.

To szaleniec!

Mamy wóz Kempy.

-Przeszukajcie wszystkie mieszkania. -Jest ich mnóstwo.

Proszę, by przejrzała pani wszystkie zeznania świadków.

Pani Braun?

Coś nowego?

-Nie. Na czym stoimy? -W pierwszym bloku nie ma Kempy.

Emma mogła przekroczyć punkt krytyczny.

-Co teraz? -Jeśli spełnimy żądania pani Weiher,

-wypuści Emmę? -Myśli racjonalnie.

-Chyba możemy jej zaufać. -Dobrze.

Wszystko jasne. Paul Meller

-musi się przyznać. -Jeśli nawet do niego

dotrę, nie wiemy, czy jest winny.

-Może nie znajdę wspomnienia. -Wystarczy takie,

-w które uwierzy pani Weiher. -Serio?

-Mam wszczepić mu wspomnienie? -Już raz się pani udało.

Paul nie jest winien. Nie był i nie będzie jutro.

Żaden sędzia go nie skaże. Ale musimy

-przekonać Johannę. -Tak nie można.

-To jest nieetyczne i wbrew zasadom. -Emma umiera. Inne pomysły?

Nie pozwolę na jej śmierć.

Na Paula padały podejrzenia, ale nic z tego nie wynikało. By uratować

Emmę, musi tylko się przyznać.

Pomoże nam pani?

EMMA ZNIKNĘŁA 14:00:01 TEMU

Tu skrzynka Dominika Brauna...

-Jasmin? -Cześć. Przeszkadzam?

-Skąd. -Gdzie jesteś?

-W drodze na lotnisko. -Jasne.

Co się dzieje?

Chciałam spytać,

-czy pamiętasz Rugię? -Nasze koszmarne wakacje?

-Pamiętasz. -Trochę.

-Ja nic nie pamiętam. Szlag! -Jasmin. Skąd te nerwy?

Co tam robiłam? Gdzie byłam?

-O co chodzi? -Nie jestem pewna.

-Nic nie wiem. Nie mam pojęcia. -Nie ruszaj się stamtąd.

Wytrzymaj.

OŚMIORO ŚWIADKÓW

-Blok B sprawdzony. -I co?

Nic.

Bierzemy Mellera na przesłuchanie.

-Dr Braun odmówiła. -Sami to zrobimy. Zabierze go

pani do pokoju i wymagluje.

To może się na nim poważnie odbić.

-A jak się odbije na Emmie? -Od nas zależy,

-czy przeżyje. -Nie za wszelką cenę.

Za wszelką!

Mówiłam, że jest pan zbyt zaangażowany.

I że mogę na pani polegać.

-Pociągnęłam dla pana za spust. -Co?

W Templinie.

Nie zawahałam się. Nie zadawałam pytań.

-Misja była udana. -Zbyt się pan zaangażował.

W przeciwnym razie podjąłby pan inną decyzję.

Nie chcę, by nawiedzała mnie kolejna twarz.

Jest pan skazany na siebie.

Zapraszam tutaj.

Dziękuję.

-Wzywała mnie pani? -Zamknij się.

Jestem przy tobie. Wszystko będzie dobrze.

Pomóż mi.

Mam pustkę w głowie. Ale byliśmy tam.

Na Rugii. Gdy Laura Rohloff umarła.

Chcę z panem porozmawiać o pana wspomnieniach o Laurze.

Przyniosłem zdjęcie. Jesteście na nim razem w Sassnitz.

Jak miała na imię?

Pamiętam tylko, jak cicho zrobiło się na wyspie.

I że przerwaliśmy wakacje.

I drogę powrotną.

Mama mówiła o omenach, tata zacięcie milczał,

a ty ryczałaś, jakby stało się coś jeszcze.

-Po co to rozgrzebywać? -Muszę.

Jeśli zdjęcie pomoże pobudzić pamięć flash,

-to będzie oznaczać... -Może jednak używaj

prostszych słów.

Boję się.

Naprawdę...

Szlag!

Mam...

poczucie winy.

Zmagazynowałam w sobie te odczucia.

Dlatego musiałam mieć coś wspólnego ze śmiercią tej dziewczynki.

Wyjaśnisz mi w jaki sposób?

To po prostu pasuje.

Zrobiłam coś Laurze i dlatego płakałam na tylnym siedzeniu.

Czuję to.

Jakby to była moja wina.

Przestań!

Spokojnie. Popatrz na moje ręce.

No już...

A teraz powoli i po kolei.

Mogłaś płakać z powodu

-przerwanych wakacji? -Nie.

Patrz na moje ręce i się zastanów.

Byłoby to możliwe?

-Może... -W porządku.

To był paskudny okres. Niedługo potem zmarła mama.

Omal nie zwariowaliśmy.

Właśnie taka sytuacja predestynuje...

Nie byłaś zamieszana w żadną śmierć, bo cię pilnowałem.

Cały czas?

Omal nie przywiązałem cię sobie do nogi,

bo rodzice chodzili na te niekończące się spacery.

Też nie byli zadowoleni. Całe wakacje

uczyłem cię grać w karty, na co nie miałaś ochoty.

I czekaliśmy na dobrą pogodę.

Jeżeli już coś, to miałem traumę przez ciebie.

Serio?

Te wygibasy, które wykonuje twój umysł,

są naprawdę przerażające.

Wtedy nauczyłem cię pływać kraulem?

Pamiętasz?

-Nie wszystko zapomniałaś. -Trułam ci,

-że koleżanki lepiej pływają. -Musiałem coś poradzić.

-Ciągnąłeś mnie przez całą wyspę. -Bo szukałem schodów na plażę.

Biegliśmy w strasznym upale.

-A gdy w końcu zeszliśmy na dół... -Woda była lodowata.

Pamiętam, że ociekałeś potem, gdy wróciliśmy.

Fakt, ale to nie była moja wina.

Wysłałaś mnie z powrotem na dół.

Tego nie pamiętam.

-Że też nosiłaś to szkaradzieństwo! -Jakie znowu?

Ten dziwny kapelusz z ptakiem.

Zostawiłaś go na plaży.

Co się dzieje?

Jasmin, powiedz, o co chodzi.

-Jaki to był kapelusz? -Czy ja wiem... Taki zwykły.

W czym rzecz?

Pamiętasz, jak kłóciłam się z mamą, bo nawet w zimie nie chciałam

niczego wkładać na głowę. Nie znosiłam tego.

Fakt.

Coś pamiętam.

Patrz.

-Właśnie ten. Co to za miejsce? -Upamiętniające Laurę Rohloff.

Co?

Musiało mi się coś pomylić.

-Prawdopodobnie. -Teraz proszę, by zamknął pan oczy.

Zgoda?

Paul?

Zamknij na chwilę oczy.

-Porwana jest w wieku twojej córki. -Mało zabawne.

-Wystarczy poprosić. -Proszę.

I co teraz?

Zamknij je.

Dobrze...

Wracamy

na urwisko.

Chcieliśmy zejść na plażę.

Ale nie mogliśmy znaleźć drogi.

Miałem chęć zejść po skałach.

Ale ty się wzbraniałaś.

Wtedy

znaleźliśmy kamienne schody. Na dół.

Poręcz rozpadała się ze starości.

Narzekałaś, bo byłaś boso.

A wszędzie leżały kawałki kredowych skał.

Ale mieliśmy całą plażę dla siebie.

Powiedziałaś, że musisz się ochłodzić.

Woda była bardzo zimna.

Lodowata.

Nic mi to nie mówi.

-A ty pamiętasz. -To był punkt kulminacyjny

-wakacji. -Ze szczegółami.

-Co z tego? -Wspomnienia składają się

z obrazów, zapachów, emocji...

Ale szczegółowy opis to już bardziej opowieść.

To chyba oczywiste. Ciągle o tym mówiliśmy.

-I o pływaniu. -Mam tę scenę przed oczami.

Jak opowiadamy o tym wszystkim rodzicom w domku letniskowym.

Ale brakuje mi wrażeń.

Nie pamiętam kamieni pod stopami ani zimnej wody.

Ani radości z tego, że pływam kraulem.

To jest po prostu

-puste wspomnienie. -Bo minęło mnóstwo czasu.

Pamiętam tylko słowa, a nie fakty.

Jakbym próbowała zawiesić obraz w powietrzu. Nie da się.

-Chyba że... -Co?

Obraz nie jest prawdziwy.

Co to ma znaczyć?

Wspomnienia z tamtego okresu mogły zniknąć, ale pomogę panu

je odzyskać.

Jak kapelusz Laury znalazł się z nami na plaży?

Pomyliłem się.

Nie pamiętam kapelusza z jaskółką, ale ciebie z nim

coś łączy.

-To była luźna myśl. -Trzymaj się jej.

Skup się.

Co widzisz?

Spociłeś się.

Zimno mi.

-Tutaj jest zimno. -Przeżywasz echo.

O co chodzi?

Nie chcę.

-Zostaw to. -Jeszcze chwilę.

Krótką. Proszę.

Potrzebuję tego.

Dominik?

-Odbiło ci? -Co widzisz?

Powiedz.

Nie rozpoznaję twojej twarzy.

Słyszę fale...

Mewy...

-Czuję mokry piasek pod kolanami. -Czuje pan

słony zapach morza. Fale nadpływają.

Słońce grzeje.

Leżysz. Trzymam cię, o tak, za ramiona.

Jestem na ciebie wściekły. To niemożliwe.

-Tylko się bawiliśmy. -W co?

-Co masz na myśli? -Nic. Chcę

-szczegółów. -Byłaś tam ze mną.

-Nic nie pamiętam. -Opowiadałaś o wyprawie na plażę.

Nigdy nie zostawiałem cię samej! Musieliśmy byc razem

na plaży. Powiedz to!

Paul, chciał pan jedynie miło spędzić z Laurą czas. Prawda?

Szlag!

Wybacz. Straciłem...

panowanie nad sobą.

Nie chciałem.

To nie ma sensu.

Zawsze byłem w pobliżu.

To musisz pamiętać.

Czy to znaczy, że byłem na plaży sam?

-Z tą Laurą? -Pamięta pan dzień,

gdy chciał pan obserwować ptaki i poszedł z Laurą na plażę?

-Jak mogłem zapomnieć?! -To moja wina.

Wróciłeś do domu roztrzęsiony.

Rodzicie mieliby pretensje, że mnie nie pilnowałeś.

Pamiętam, jak twoja ręka drżała na moim ramieniu

i jak zaciśnięte miałeś palce. Nim zacząłeś mówić,

powiedziałam, że byliśmy razem. Zmyśliłam naukę pływania kraulem.

Skłamałam.

To był mój błąd.

Zaczęłam konfabulować. Musiałam ci pomóc.

Cokolwiek się wtedy stało,

moja opowieść była dla ciebie bardziej znośna.

Z każdym powtórzeniem twarz Laury blakła

-i była zastępowana przez moją. -W życiu.

I nikt się nie dowiedział o jej urazie.

Pragnął pan tylko być jak najbliżej niej,

panie Meller.

Ale ona sobie poszła. I zaszło coś nieoczekiwanego.

Nie dotknąłem jej.

Spróbowałem ją tylko pocałować.

I spróbował pan ją pocałować. Prawda?

Miałem 14 lat.

Ona też tego chciała.

Ale udawała wstydliwą.

Chciałem to zrobić tylko dla zabawy.

Laura poczuła się nieswojo i pana odepchnęła. Zgadza się?

Chwyciłem ją.

I przewróciłem.

Może wtedy

-zrobiła sobie krzywdę. -Na pewno.

-Pamiętam. -Natychmiast

ją puściłem. Przysięgam. Puściłem ją.

-Naprawdę. -Nie chciał jej pan skrzywdzić.

-Wiem to. -Nie chciałem.

Musimy powiedzieć jej siostrze.

By zyskała pewność, że to nie była jej wina.

-Co będzie potem? -Wypuści dziewczynkę.

Ze mną. Nie puszczą mnie ot tak.

-Jakoś to załatwimy. -Nie...

Zawsze wszystkich ratowałem. Co stanie się z moimi córkami,

kiedy się dowiedzą?

Kim dla nich będę?

Nie wiem, ale...

musisz być tym, kto uratuje Emmę.

Proszę na mnie spojrzeć.

Dominik...

Skup się na moich rękach.

-Nie chciałeś tego. -Skąd ktokolwiek

miałby się dowiedzieć?

Nie mów nikomu.

Nikt nie może się dowiedzieć.

Powie pan to siostrze Laury.

Puść mnie.

Jasmin, proszę...

-To jedyny sposób. -Paul Meller się przyznał.

Przekonamy Johannę, by puściła Emmę wolno.

Pomóż mi.

Z powodu wstrząsu prawdziwe zajście zostało przykryte,

a Laura popadła w zapomnienie.

Napięcie w połączeniu z tym, co nastąpiło później,

wskazuje na związek wspomnienia z emocjonalnym stresem.

Według mnie przyznanie się do winy dotyczy czegoś, co się wydarzyło.

Ten świr mógł o tym zapomnieć?

Dokładniej mówiąc, już nie wie, co było prawdziwe, a co nie.

Zatem to nie byłam ja.

Nie ja.

To nie ja, do cholery!

To niepojęte.

On ponosi winę.

On!

Musi teraz z tym żyć.

Jak ja przez 25 lat.

-Co teraz? -Emma...

No tak.

Darius wyjdzie. Parking stoi na starych fundamentach.

Za pomieszczeniem technicznym jest kotłownia.

Nie zróbcie mu krzywdy.

On chciał tylko

mnie ratować.

-Będzie stawiać opór. -Nie użyje przemocy.

Zatem skończyliśmy. Kotłownia pod fundamentem parkingu.

Pani tu zostaje i modli się, by dziewczynka żyła.

Mogę zobaczyć, jak go skuwają?

Nie. Dowiedziała się pani tego, co chciała wiedzieć.

-I na tym koniec. -To nie fair!

Nic w tym nie jest fair.

Nie cierpiał! Zapomniał ją! Ja cierpiałam!

Jasmin, powiedz coś. Ty mnie rozumiesz.

Jesteście mordercami!

Oboje!

Otoczyliśmy kryjówkę.

Gdzie jest Kempa?

Słyszę coś.

W gotowości.

Widzę go. Wychodzi.

Do środka.

Szybko.

Wszystko będzie dobrze.

Na razie nic.

Idziemy dalej.

-Jest dziewczynka! -Daje znaki życia?

Nie rusza się.

Szybko! Lekarza!

I co?

Daje znaki życia?

Żyje.

Dominik?

Może tylko wyobraziłam sobie ten uśmieszek Dominika.

Dzięki temu łatwiej mi to znieść.

Pozwalam sobie tak myśleć. To mnie pociesza.

Wszyscy zapłaciliśmy zbyt wysoką cenę

za nasze fałszywe wspomnienia. Zwłaszcza Dominik.

Boli mnie to, że już go nie ma. Ale gdyby był,

obiecałabym mu, że już sama dam radę.

Że nie musi się martwić.

I że zawsze będzie przy mnie.

Bo...

pamiętam.

Tekst: Iwona Iwańska